De in Brussel vertoevende Amerikaan Matt Watts is een meester in het bespelen van emoties, soms met een beetje bombast zoals op zijn vorige album ‘Queens’, soms heel intiem en klein zoals op het somber ‘How Different It Was When You Were There’.
Op een avond in november van vorig jaar sprak Watts met bassist/producer Nicolas Rombouts (Dez Mona, Guido Belcanto, …) af in diens opnamestudio Studio Caporal, aan het Antwerpse Centraal station. Het was een week na de zelfmoord van hun gemeenschappelijke vriend, de kunstenaar Loloman (Ward Zwart) en midden in de nasleep van een gefaald huwelijk. Getekend door pijn, verslaving en depressie besloten ze samen een opnamesessie te doen. Dergelijke initiatieven zijn doorgaans of subliem of enkel goed om stof te laten vergaren in een kluis. Denk bv. aan Neil Young’s in een roes opgenomen ‘Hitchhiker’ waarvan een aantal songs ‘gered’ werden door ze opnieuw op te nemen voor latere albums. Bij Watts en Rombouts slaat de slinger door naar de andere kant, naar het sublieme.
‘In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister’ om eens iets anders te gebruiken dan ‘less is more’. Die avond beperkte het duo zich tot een gedempte piano, een contrabas en het typerende fluisterende zingen van Watts, die het hier voor één keer zonder zijn gitaar doet. Tegen de volgende dag was hun nieuwe album klaar. Zeven songs in één ruk opgenomen en zo moet je het album ook beluisteren.
‘Muted Songs For Piano’ is eerder een trip dan een album, een soundtrack die nachtelijke demonen oproept, ermee worstelt en hen pas helemaal aan het einde met een vrolijke riedel wegstuurt, als de nacht opnieuw plaats maakt voor het ochtendgloren.
Individuele songs bespreken heeft weinig zin, maar denk als referentie aan het donkerste uit het oeuvre van Leonard Cohen op een muzikaal bedje van Boshaard, dan wel SJ Hoffman & Clairval.

Voor de release werd alom aangekondigd dat Alice Cooper met zijn nieuwe plaat zou teruggrijpen naar de rauwe beginperiode, naar de wilde jaren waarin zijn band samen met The Stooges en MC5 de straten van hun hometown Detroit onveilig maakten met wilde, onstuimige en ranzige rockmuziek die hard en luid door de motor-city knalde. Klinkt veelbelovend, toch even checken of daar iets van in huis is gekomen.
Alice Cooper neemt helaas een serieuze valse start wanneer hij zich vergrijpt aan de VU klassieker “Rock’n’Roll”. Een erbarmelijke en banale cover, niet bepaald een respectvolle hommage aan de legendarische Velvets. Leefde onze favoriete brompot Lou Reed nog, hij had gegarandeerd Alice Cooper voor de rechter gesleept. Het is ons trouwens een raadsel wat The Velvet Underground, dé New York band bij uitstek, komt doen op een plaat die zich presenteert als een ode aan Detroit.
Over de behandeling die “Sister Anne” van de geweldige MC5 meekrijgt zijn we dan wel weer iets enthousiaster. Alice Cooper komt hier een stuk vinniger uit de hoek, hoewel deze versie niets toevoegt aan het reeds fantastische origineel maar wel fel genoeg klinkt om ons de rebelse rock van MC5 terug voor de geest te halen.
Verder krijgen we een wisselvallige vintage Alice Cooper plaat waar banale meezingers (“Our Love Will Change The World”, “Wonderful World”) afsteken tegenover een stel aardige en potige rockers (“Go Man Go”, “Independence Dave”), waar een poging tot een stomende soulsong op een sisser uitloopt (“$1000 High Heel Shoes”) maar de blues een betere beurt krijgt (“Drunk and In Love”), waar Dictators achtige punk-hardrock knap geëerd wordt (“I Hate You”) terwijl een potsierlijke en waarschijnlijk onbedoelde Weezer persiflage (“Hanging On By A Thread”) dan weer totaal de mist ingaat.
Haal er zelf uw voordeel uit, maar wij grijpen toch liefst terug naar platen als ‘Killer’, ‘School’s Out’ of ‘Billion Dollar Babies’ waar Alice Cooper echt op scherp stond. En stijf van de drugs, dat ook.

The Calicos - The soft landing - Zeemzoet tot kunst verheven
Drie jaar terug wonnen The Calicos Humo’s Rock Rally. Wie denkt dat Quinten en compagnie sedert dan heeft stil gezeten heeft het verkeerd voor. The Calicos smeedden verder aan hun soft en poppy americana sound waar de pedal steel een prominente rol in speelt. Wilco meets How Gelb, hoewel ze niet graag in een vakje worden gedropt. “Nova” was hun single die zowat overal werd gedraaid. Met hun nieuwe “How Was I To Know”  wordt ook voor het melodieuze en de juiste moodswing gekozen. “Heartbreaker” houdt het bij de eenvoud van een paar akkoorden en gelaagde arrangementen. Groot Radio 1 gehalte. Het akoestische begin van “Follow You Down” zwelt geleidelijk aan, kiest niet voor een explosie en stoelt alweer op een zeemzoet melodietje. Zo ook voor “Desire”.
Eigenlijk is de vorige single “Nova” de enige song op deze schijf die wat meer tempo en power toont. Voor “Cruel”, “I don’t Need It”, “Day by Day” en titelsong “The Soft Landing” wordt wederom dezelfde receptuur gebruikt, waardoor er niet kan ontsnapt worden aan het gevoel dat je naar negen dezelfde nummers zit te luisteren.
Alles is zeer goed ingespeeld en zeer homogeen geproducet. De productie nam de band zelf in handen, geholpen door levende legende Firmin Michielsen andermaal loepzuiver afgewerkt door Tobie Speleman (blackwave., Geppetto & The Whales, EMY, The Haunted Youth)
Wel heel aangenaam, warm en zoet. Te hartig om in één ruk uit te luisteren.
(Lode)

Voor wie The Calicos nog niet kent kunnen we jullie vertellen dat ze in 2018 Humo’s Rock Rally wonnen. Daarna bracht dit zeskoppig ensemble enkele singles uit en deden ze, voor de lockdown, best wel wat optredens. Ze hebben hun tijd genomen om hun debuut uit te brengen. Meestal een teken dat het blijvertjes gaan worden en dat ze na de hype nog gehoord willen/zullen worden.
The Calicos maken een soort van Amerciana/alternatieve indierock. Kenmerkend in hun geluid is bijvoorbeeld de pedalsteel dat meteen ook voor een warme klank zorgt in de songs. Maar ze zijn ook meer dan dat hoor.
Op ‘The Soft Landing’ presenteren ze ons negen songs. Opener “How Was I To Know” is een song dat ergens tussen The Verve en The War On Drugs te situeren is. Een ijle en breed uitwaaierende soundscape met een warme stem erboven op. Elk instrument zit hier mooi op zijn plaats en is mooi opgebouwd. Een topsong van een dikke zeven minuten!
Op “Heartbreaker” gaan ze iets meer bondiger rocken. Een bitterzoete song. “Follow You Down” kon zo van Mooneye zijn (een andere band uit dezelfde stal). Melancholie in de stem, semi-akoestische gitaren en een fijn refrein. Ze gebruiken ook keys maar dan als achtergrond en ondersteuning van de rest zoals op “Desire” dat terug richting The War On Drugs lonkt maar dan wel met hun eigen identiteit.
“Nova” heeft een interessante intro en een pulserende bas. Met de pianopartijen erbij lijkt het wat naar Novastar te klinken. Maar wat een mooi uitspringend refreintje hier. Ook een topliedje dit. “Cruel” is een beetje een ballad. Maar dan niet van die zeemzoete ballads maar eerder een die miserie verbergt. 3Day By Day” is ook een interessante track. Met een mooie percussie en bas. Een fijne groove waarop de rest is gebouwd. Er wordt geëindigd met de titelsong dat wat in de mood als de openingssong zit.
The Calicos hebben toekomst. Hun debuut klinkt matuur, melancholisch en warm. De teksten zijn eerder bitterzoet. Dat alles maakt dat ze met een klassiek klinkende sound toch hun eigen ding weten te doen en dat ook wel goed doen. De jaren 70 klinken soms wat door en het album bevat enkele topsongs. Nice debuut.
(Wim)


Americana/Indierock
The Soft Landing
The Calicos
The Calicos is: Quinten Vermaelen (guitars vocals) Aäron Koch (guitars pedalsteel) Sander Smeets (guitars keys) Maximilian Dobbertin (keys) Guido Op de Beeck (bass), Olivier Penu (Drums)

We citeren even: ‘Hun recente werk dateert al van 2013, waarbij Odd Dimension z’n stempel drukte op de internationale progressieve metalscene. De creatieve benadering van de band verwerpt elke toepassing op ideologische of metafysische implicaties, en vertrouwt zowel muziek als attitude op een continu proces van collectieve confrontatie, pluralistische visie en individuele verbetering’.
Het nieuwe opus ‘The Blue Dawn’, markeert hun geluidstaal. Hun houding is nu volwassener en expressiever, door de nieuwe leden en de aanwezigheid van relevante internationale gasten.
Zelfs op conceptueel vlak heeft de Italiaanse band een evolutie doorgemaakt, van de vroege filosofisch-humanistische onderwerpen naar een meer praktische , concrete oriëntatie, die muziek opvat als een remedie voor hun angsten en een katalysator van verlangens. Hart en hersenen, passie en rationaliteit... progressief metal!

'The Blue Dawn’ weet ons sterk te overtuigen. “Mission N°773” is een eerste vuurpijl door de epische gitaarriffs , de verschroeiende drums en de hoogstaande , emotionele vocals.
Het nieuwe album is een concept album en vertelt een verhaal over Markus en Elloise die vanuit de ruimte de aarde willen beschermen tegen al de ellende die we het milieu aandoen. Het filmische aspect , eigen aan science-fiction, ervaren we hier .“Escape to blue planet” klinkt ingetogen én verschroeiend hard. De instrumentatie en de vocals vinden elkaar perfect en elk elementje past in een groter geheel … Boeiend dus.

‘The Blue Dawn’ geeft de indruk makkelijk in het gehoor te liggen , maar bevat ook voldoende avontuur en diepgang in die progressive metal . Het afsluitende “The supreme being” past hier perfect in!

Tracklist: Mission N°773 02:38 Landing On Axtradel 05:21 The Invasion 06:29 Escape To Blue Planet 06:59 Solar Wind 02:31 Life Creators 05:55 The Blue Dawn 10:05 Sands Of Yazukia 07:13 Flags Of Victory 06:37 The Supreme Being 07:12