Het West-Vlaamse The Black Heart Rebellion , nu kortweg TBHR, staat garant voor een intens, broeierig, spannend geluid in de donkere sferen en holtes van Cult of Luna, Red Sparowes, Isis , Neurosis, en met een link naar de muzikale wereld van Steak Number 8, Amenra en Madensuyu .
Net als bij de vorige cd ‘Monologue’ voelen we filmische dreiging en onheil , een post-apocalyptische sound, waar ook iets betoverends in schuilt. Sfeer creëren, verwezenlijkt door een spanningsboog van energieke, bezwerende ritmes , galopperende drums en Einstürzende Neubauten rinkelmetalen.
We hebben met overtuigende , emotioneel geladen composities te maken door de repetitieve, opbouwende ritmes, de variaties van hard – rauw – gevoelig – innemend, en de onderhuidse melancholie en weemoed, te horen in nummers als “Avraham”, “Crawling low and eating dust” en “Animalesque . En naast een Swans , tot zelfs in de zang (smachtend – hijgend – schreeuwend – verbeten) komt Dave Eugene Edwards en Wovenhand om de hoek sluipen in “Into the land of another”. ‘Har Nevo’ werd door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé geremixed. Sterke nieuwe plaat!
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber is de nieuwe band van de Française Melody Prochet; die we nog kennen van My Bee’s Garden ; haar muziek situeerde zich binnen de sfeervolle , dromerige, zweverige indiepop , met een knipoog naar Stereolab en Au Revoir Simone. Een sound met een zekere gemoedsrust en toen we hen vroeger aan het werk zagen, flitste het beeld van ‘déjeuner sur l’herbe’ ons voor de ogen , tja, zo ver zaten we soms met onze gedachte .
Bij Melody’s Echo Chamber hielp Kevin Parker van Tame Impala mee . Niet moeilijk want na hun gezamelijke tour in 2010 zijn beide close geworden . En zijn inbreng misstaat niet op muzikaal vlak . De zweverige pop durft weerbarstig te klinken en dat komt het ‘MEC’ concept ten goede : de galmende melodielijn, de repetitieve en opbouwende structuur, de breed uitwaaierende psychedelische tunes, de overstuurde drumcomputer en haar ijle vocals. Op die manier dringt zich ergens een charmante Tame Impala en ergens een venijnige Beach House op.
Best spannend debuut dus!
Vanaf hun debuut album ‘When The Candle Dies Out’ uit het jaar 2008 is deze jonge band uit Wevelgem gestaag aan het opklimmen in de muziekwereld. Vorig jaar stonden ze op diverse podia van festivals om hun troeven op tafel te leggen, met name hun atmosferische sludge rock/metal waarbij je rekening moet houden dat de nummers allemaal een handvol minuten in beslag nemen eer ze de revue gepasseerd zijn. Na hun uitermate goed ontvangen release ‘All is Chaos’ zijn deze jongens terug de studio in gestapt om hun nieuwste werken te bundelen in een langspeler getiteld ‘The Hutch’.
En ja, uiteraard ligt deze schijf opnieuw in het verlengde van hun voorgaande album waarbij je dus vanaf de eerste noot weet dat dit werk afkomstig is van Steak Number Eight en ze dus hun wil qua muziek verder zetten. In tegenstelling tot hun vorig album merk ik op dat er meer vocalen in betrokken zijn en er nog meer variatie is tussen de screams en de cleane rockstem van Brent Vanneste, die in mijn ogen toch weer wat gegroeid is van stemvolume en stemkwaliteit.
Tussen de nummers zijn opnieuw beukers te vinden zoals “Black Eye”, en noteren we uitschieters “Pilgrimage of a Blackheart” en “Excile of our Marrow”. Maar uiteraard zijn ook rustig opgebouwde nummers te horen zoals “Photonic” (meeslepend nummer met een leuke melodie in verwerkt die volgens mij live zeker en vast een toppertje wordt) en “Tearwalker” die je het best kunt omschrijven als een zweer die opeens openbarst. Wat vooral opvalt na het beluisteren van deze plaat is dat alle nummers voorzien zijn van een uitstekende opbouw en dat er een perfecte balans heerst tussen de 11 nummers met gitaarwerk van de bovenste plank!
De fans van SN8 mogen ‘The Hutch’ blindelings aanschaffen en niet-kenners van deze jongens moeten deze schijf zeker de kans geven! Puik werk weeral en men mag trots zijn dat er nog talenten zoals hen in Belgenland rondlopen!
Zullen we nog maar eens met de teletijdmachine terug naar de sixties reizen, deze keer met Foxygen. Tijdens de reis is een onbeperkte dosis LSD in alle maten en gewichten beschikbaar en knallen jonge Stones, Bob Dylan, The Doors, The Kinks, The Mothers of Invention, Funkadelic en The Flaming Groovies door de speakers. De psychedelica vloeit rijkelijk door de ruimte, we zien het leven door een kleurrijke bril en we gooien allerlei substanties achterover. ‘We are the 21st century ambassador of peace’ is de perfecte soundtrack bij onze geestesverruimende retro trip en we laten ons gewillig meevaren met de feelgood flow van Foxygen.
Het doet maar vreemd aan als we hierna terug in de bewoonde wereld komen. Wat een heerlijk plaatje.
Indians is het muzikaal project van Soren Lokke Juul uit Kopenhagen . Na enkele demotapes is er uiteindelijk dit lang verwacht debuut, ‘Somewhere Else’. Hij is meer dan zomaar een sing/songwriter op akoestische/elektrische gitaar, hij voegt piano , keys en sferische, hartverwarmende droompop elektronica toe . Een etherisch boeiende sound , waarbij zijn hoge stem met een lichte (gepaste) galm dit benadrukt.
We krijgen een geheel dat niks anders dan respect verdient en een reeks overtuigende songs oplevert in die wisselende aanpak; de eerste vier songs typeren al meteen de plaat: “New”, “Bird” , “I am haunted” en “Magic kids”, integere en volle warme songs en ‘cold love’ songs zoals Juul het zo graag omschrijft!
De zusjes Martha en Loesje Maieu zijn hier de bepalende spil van Blackie & The Oohoos. … Droompsychedelische songs in een grimmig decor . Het materiaal trekt zich op door zoetzuur gitaargetokkel , indringende keys , hoge vrouwenvocals en de aanvulling van een bredere, maar spaarzame begeleiding , dat sfeervol , desolaat , mistig en mysterieus klinkt. Een filmisch bezwerende, duivels fraaie sound , die opbokst tegen bands als Cocorosie, Mazzy star, Beach house en dames als Zola Jesus, Beth Gibbons en Nico (niet voor niks staat haar “Chelsea girl” op de plaat!) .
‘Song for two sisters’ is een uitermate boeiende plaat en intrigeert door de zoet spooky en licht ontvlambare tunes. Opgelet dus als je de dames durft aan te raken of vast te nemen .
Een van mijn vrienden zei: "Ik ben niet de juiste persoon om een juist oordeel te geven over de nieuwe Iamx plaat, want ik ben niet objectief". Dit geldt voor mij ook. Ik ben een grote fan van Iamx sinds dat ze in 2006 in Dour kwamen. Ik was er eigenlijk voor Archive, maar ik werd gewoon weggeblazen door Iamx. Chris Corner (ex-Sneaker Pimps), de oprichter en leider van Iamx, is een getalenteerd multi-instrumentalist, zanger, componist en producer. Hij creëerde een muzikale cross-over van new wave, funk, dance en indie-pop met intelligente erotiserende , sexy teksten. Het resultaat is een reeks ongelooflijk mooie nummers. En de live shows zijn gewoon gek.
Voor dit 5e album lanceerde Corner een ‘crowdfunding’ campagne via pledgemusic.com, om geld in te zamelen. De reactie van de fans was krankzinnig: een uur nadien, had de band al meteen de doelstelling bereikt, wat de ongelooflijke sterke band tussen de artiest en zijn fans bewijst.
Tot nu toe had Corner zijn albums zelf geproduceerd, maar deze keer heeft hij samengewerkt met Jim Abbiss, een Britse producer van Sneaker Pimps '’Becoming X’ , en die vooral bekend staat voor zijn werk met Arcade Fire, Adele en Ladytron. Dit album, in Berlijn in de Turmwerke studio van Corner opgenomen, biedt dus een veel breder spectrum aan arrangementen dan de vorige. Zoals Corner zei: "Jim heeft mij geholpen om mijn creativiteit los te laten". Daarom hoor je hier instrumenten zoals dulcimers, violen, vibrafoons, fluiten of glockenspielen ; het geluid is duidelijk, breder …
De thema's van de composities zijn ongewijzigd: seksuele identiteit, dood, liefde, verdovende intoxicatie, decadentie, religie, politiek, vervreemding en de moderne samenleving. Corner had reeds drie video's uit vóór de eigenlijke albumrelease ‘The Unified Field', nl ; de zeer catchy electro hit "I Come With Knives", een sterk hypnotiserend nummer met een gedicht in het Duits gezongen door Janine Gezang, en" Quiet the Mind", een hartverscheurende slaapliedje in de typische Chris Corner stijl.
Op het album vind je andere sterke, 'up-beat' nummers als het melancholische "Sorrow" en "Walk With The Noise" met zijn mooie piano riff ; de algemene stemming is eerder mid-beat of low-beat . "The Adrenaline Room" heeft een trip-hop, ambiente sfeer met veel effects op de zang, terwijl "Screams" zich onderscheidt door mysterieuze dulcimer geluiden. "Under Atomic Skies" is een prachtige ballade met zachte akoestische gitaar en "Come Home" geeft rillingen door viool. Tot slot, "Land Of Broken Promises" is een klassiek Iamx burlesk nummer met een puike ritmiek, toffe folk percussie en een compleet gipsy toon.
Geen twijfel mogelijk: dit nieuwe album is opnieuw een meesterwerk voor Chris Corner. Het enige wat misschien ontbreekt is een hit als "Spit It Out", maar met de steun van zijn vele fan en zijn artistieke levensstijl in Berlijn heeft Chris Corner die mainstream roem niet nodig.
Het nieuwe ealbum is een 'must have'!
Alice Russell zong vroeger in een kerkkoor en maakte vooral naam als achtergrondzangeres. ‘To Dust’ is het vijfde album van Alice Russell. Toch is het sinds 2008 geleden dat ze solo nog iets uitbracht. Deze plaat staat vol met hedendaagse rauwe soul muziek. Invloeden van Prince zijn terug te vinden in het funky "Hard and strong". Eerder minimaal is "I love you". Het beste nummer is echter "Twin Peaks", waarin ze warme gloedvolle soul brengt. Een aanrader voor wie van hedendaagse soul houdt.
Het Britse trio I Am Kloot, rond zanger/gitarist John Bramwell, zijn al een meer dan tien jaar actief, en waren samen met een Kings Of Convenience en Turin Brakes aan de basis van de new acoustic movement; ze zorgden voor (rockende) popsongs pur sang, ontdaan van enige franjes, bepaald en gedragen door heerlijk semi-akoestisch gitaargetokkel, spaarzame drums en indringende, in whisky gedrenkte of soms hoog uithalende emotievolle vocals. Een benadering die we vooral horen op de eerste twee platen ‘Naturally history’ en ‘I Am Kloot’. Ook de nieuwe cd ‘ Let it all-in’ dringt zich een plaatsje op tussen die twee platen. Niet slecht om terug te gaan naar de essentie van een song , die bitterzoet is, spaarzaam klinkt en elegant
wordt onderbouwd en uitgewerkt . Een herfstig palet schakeert zich door de instrumenten als piano , viool en een blazer, maar we noteren vooral geen overdadige arrangementen in de tien songs. Het geheel klinkt treffend , emotievol , gevoelig en doorleefd . “Bullets” , “Shoeless”, “Forgive me these reminders” en de titelsong passen binnen ‘dit plaatje’. Af en toe gaan ze wat breder, zoals op “Mouth on me” , “Masquerade” en “Some better day” ; These days are mine” houdt er Indiase invloeden op na.
I Am Kloot – ‘Let it all-in’ straalt directheid en puurheid uit. Ze hebben de bevriende leden van Elbow Guy Garvey en Craig Potter steevast in hun producties . De identiteit van I Am Kloot is & blijft iets unieks!
Bettie Serveert was één van die revelerende indierockende bands begin jaren 90 onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser – Bunskoeke. Na een relatieve radiostilte sluiten ze opnieuw aan . Hun dromerige, meeslepende gitaarrock is op de return ‘Pharmay of love’ van 2010, levenslustiger dan ooit. En die energieke lijn zet zich verder op de opvolger . Een direct, broeierig rauw geluid en een dromerige tune zijn het houvast .
De eerste twee songs “Shake-her” en “Mayhem” beuken er graag in , daarna met “Dad dog” klinkt het wat subtieler en intenser. Het hitgevoelige poppy “Had2byou” volgt. En op die manier weet de plaat wel aangenaam te boeien . Sterk uit de verf komen verder het snedige “Tuf skin”, gekenmerkt van huppelende ritmes en het broeierige “Receiver” . Ook niet mis , de experimentje op “Monogamous”.
Stuwend , scherp en dromerig kenmerken het geluid van drie decennia Bettie Serveert. Tja, niet voor niks ademt hier een Dinosaur sfeertje.
Kijk, Bettie Serveert heeft een gevarieerde rockplaat uit ; het zijn indieveteranen die we maar al te graag koesteren!
Het Californische Local Natives kwam in 2010 in de belangstelling met de cd ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” , die al meteen een plaatsje innam in ons muzikaal geheugen; warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die een ‘joie de vivre’ ademt.
Op de opvolger ‘Hummingbird’ laat de band een gerijpte, volwassen indruk na; de songs zijn mooi uitgewerkt , klinken voller en gelaagd en hebben een aangenaam , donker randje . Beheerste gitaar/piano/keys/drums en zoete zangharmonieën bepalen het materiaal. Bitterzoet is dan ook de gepaste muzikale noemer.
De band is gegroeid, leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot horen we tussenin de ‘80’s funky loops van Talking Heads .
Local Natives onderscheidt zich door een broeierige opbouw en een intense spanning; songs die net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht; boeiend songmateriaal dus, met de single “Heavy feet” voorop . Je komt verder op een reeks overtuigende songs als “You & i” , “Ceilings” , “Breakers” en “Bowery “. De andere meer dromerige, sfeervolle songs moeten écht niet onderdoen en halen het .
Live kan het materiaal een ferme boost krijgen door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vallen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie , de stekelige, dwarrelende, hobbelige , ophitsende ritmes en hun ontroerende vocale pracht!
Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Het duo Ethan Kath en Alice Glass (beetje Karen O Yeah Yeah Yeahs lookalike), klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps wat hen richting Atari Teenage Riot, Alec Empire, T. Raumschmiere en Otto Von Schirach brengt.
De tweede plaat was toegankelijker , en kreeg meer ademruimte door bezwerende, dromerige trance, punkfunk, ‘80’s wavepop en kitschpop, en met deze derde heeft het duo hun meest evenwichtige plaat in sfeer en kwaliteit af.
De onderhuidse spanning en de angstvocals , deels ingehouden, deels spooky , blijft de constante . Het is ons wel duidelijk dat we hier te maken hebben met een ‘soort borderline vervormde electrosynth goth liedjes’ . Sterkste songs zijn “Wrath of God” , “Transgender”, “Violent youth” en “Telepath” , én ademruimte krijgen we door een zalvende sfeervolle “Affection” en “Pale flesh”.
Even meegeven , ondanks de onverstaanbare, vervormde vocals zijn hun teksten politiek geëngageerd (onderdrukking van vrouwen, de onschuld van kinderen , …). Zo zie je maar , CC blijft een apart , uniek plaatsje innemen !
Een debuut die meer dan moeite waard is , meer zelf …een ontdekking ! én zelfs … een revelatie! is ‘World Music’ van het Zweedse Goat. Het gezelschap zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte . Wat deels terug te vinden is in de songteksten en de referenties met onze bizarre binnen- of buitenkant.
Ze brengen hier negen ongelofelijke sterke songs , aanstekelijke vlammende ‘70s retrostoner trips door de repetitieve, opbouwende , huppelende , hitsende ritmes, die dat ietsje meer hebben door de fuzzgitaren , de toevoeging van bongo’s en enthousiaste vrouwenstemmen. Het geheel klinkt psychedelisch, bezwerend , dansbaar , sensueel en erotiserend.
Lang geleden dat elk song op een plaat wist te boeien van een nieuw groepje ; hier mag je al onmiddellijk uitroeptekens plaatsen op “Goatman”; “Goathead”, “Golden dawn” en “Let it bleed” . Enkele instrumentals zorgen ervoor datje in het Goat sfeertje blijft .
Een psychedelische kosmische afrotrip, groovy, indrukwekkend en overrompelend. Kijk , dit is het oude Black Mountain op een afrobeat!
Nederlands 
Français 
