Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Geen makkelijke muziek trouwens! 14 songs – 35 minuten, schurend , te door worstelen én toch … talent. Ze zitten net als een Liars en het beëindigde Ween in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel , is verrassend en heeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van muzikale vrijheid en gekte . En hun muziek wordt ondersteund door de aparte neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Lekker ontstemd, onvast, onstuimig, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Als je het hobbelig muzikaal parcours zo goed als volledig hebt afgelegd , komt daar op het eind de titelsong, ééntje die een aardige indiehit kan worden .
David Byrne & Annie Clarks St. Vincent - Twee eigenzinnige artiesten die elkaars muzikale ideeën uitwisselen, afwisselen en aanvullen . Het is niet de eerste keer dat deze twee elkaar vonden , met name hoorden we hen voor het goede doel bij het project ‘Dark was the night’ uit 2009. Een begin, een samenwerkingsproces dat wel eens navolging mocht krijgen .
Qua leeftijd is de ene wel twee keer zo oud , maar kijk, hier is sprake van magie als deze twee aparte artiesten samen zijn. De blanke en zwarte artrock van Talking Heads , de exotica , de bossanova en de indie zijn samengeperst in een reeks uitbundige , opwindende en levendige popsongs die een groovy ritme hebben en verrassende wendingen ondergaan; er is ruimte voor experiment en de toegankelijkheid wordt niet uit het oog verloren .
Begonnen als klein ensemble, ging het crescendo en werd de band rond het duo steeds groter. Funk en blazers nemen hier een voorname plaats in naast de hoekige gitaarpartijen en sfeervolle kleurrijke synths en toetsen . Met een knipoog naar het 80ies project ‘My life in the bush of ghosts’ met Eno.
Op die manier hebben we enkele overtuigende songs die we koesteren als “Who” , “Weekend in the dust” en “Dinner for two” ; “Optimist” en “The one who broke your heart” zijn absolute hoogtepunten . Trouwens op deze laatste hielpen Antibalas en the Dap-Kings mee .
Emotioneel sterke plaat die verschillende stijlrichtingen samenbrengt . Ohja, op de hoes zien we soort ‘Beauty en the Beast’ en dit kunnen we moeiteloos linken aan Campbell en Lanegan.
Arno , nog net niet pensioengerechtigd, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe .
Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op . Een goed afwisselend plaatje in het Engels , Frans en een ‘Oostends Brussels’ dialect van aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen songs, gedragen door z’n grauwe, indringende, doorleefde stem.
Arno rockt op z’n TC Matics op “Show of life” , “Die lie” en “I don’t believe” , met die kenmerkende broeierige , hitsende ritmes; hij gooit er de zoveelste remix van “Olalala” tegenaan. Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van die band door die smachtende explosieve bluesy , funkende ritmes en grooves aan.
Maar ook de ingenomen vaudeville overtuigt als vanouds , “Quand les bonbons parlent”, “Chanson d’amour” en “Dis pas ça à ma femme” .
Arno is en blijft op dreef. Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen.
Na een sabbatical van een goede twee jaar zijn de heren uit Londen onder Kele Okereke er terug bij . De electro soloplaalt van Kele laten we hier achterwege .
Met de nieuwe cd ‘Four’ hebben ze aansluiting op de eerste twee cd’s ‘Silent alarm’ en ‘A weekend in the city’ en wordt de drukke , industrieel vormgegeven electrorock van ‘Intimacy’ op het achterplan geduwd . Een ‘back to basics’ op de ‘Four’ plaat , waarbij we strakke rocksongs horen die onrustig, nerveus, hitsig klinken of sfeervol , broeierig van aard zijn. Toegegeven , niet de ganse plaat overtuigt , maar hun ouderwets ‘back to the bone’, heerlijk straf organisch, kaal rockend spul, indien nodig ondersteund van synths , doet uitermate deugd, luister maar eens naar “So he begins to lie”, “3x3”, “Octopus” , “Kettling” en “The healing”.
LongLiveA$AP - A$AP Rocky - Enjoy …
De 24- jarige A$AP Rakim ‘Rocky’ Mayers heeft eindelijk zijn langverwacht debuutalbum uitgebracht en het was het wachten waard…
Toen ik begin 2012 zijn mixtape ‘LiveLoveA$AP’ (2011) hoorde, maakte ik met veel plezier kennis met deze speciale soort hiphop die Rocky maakt. Hij is geboren en getogen in Harlem, New York, maar heeft niet die typische eastcoast klank. Hij houdt liever van een wazige sound met een vette bas eronder. Hij gaat nog al de southern kant (Houston) op in zijn flow, maar behoudt nog steeds die Harlem swag. Het klinkt raar, maar werkt enorm goed.
LongLiveA$AP moest hetzelfde als zijn mixtape worden, maar bigger, badder en chiller. Deels is het zo, maar Rocky zit namelijk onder een label. En het album is een stuk commerciëler geworden dan dat de meesten verwacht hadden. Mij hoor je niet klagen. Rocky heeft naar mijn weten nog steeds zijn ding gedaan. Ja, hij heeft een paar radiosongs erop gezet. Met “Fuckin’ Problem” & “Goldie”. Maar dat zijn wel de songs die het meest in de clubs worden gedraaid en iedereen zich even A$AP Rocky laat voelen. Hij haalt geniale producer Clams Casino terug van zijn mixtape en gaat ook zelf achter de knopjes zitten, onder de naam: Lord Flacko.
Zo zit er op dit album heel wat meer goeds dan zijn 2 respectievelijke singles (“Goldie” & “Fuckin’ Problem”) “Pussy, Money, Weed” is er eentje met Schoolboy Q. Deze twee rappers gaan samen like bread and butter en dat hoor je ook. Dan komen de Clams Casino plaatjes, die episch klinken zoals twee planeten die elkaar raken of weet ik veel. “Hell” met Santigold is de betere van de twee.
Er zit ook een samenwerking met Skrillex in dat iedereen nieuwsgierig maakte, getiteld “Wild for the night”. Ik beschrijf even mijn reactie tijdens het beluisteren van de track. “Yikes, Skrillex?... Mmmh ok, niet slecht, het bouwt op. Oh sh*t. D-Damn dit is hype!” Voor ik het wist was ik verkocht aan een dubstep remix van Skrillex en Birdy Nam Nam. De track die volgt is “1 Train”, die maar liefst nog zes ander artiesten featured en het zijn niet van de minste.
(Kendrick Lamar,Joey Bada$$, Yelawolf, Danny Brown, Action Bronson en BIG KRIT) Deze sh*t werd al niet meer gedaan sinds de nineties. Rocky brengt het terug en het is een knaller. Favoriete verse hierop? Danny Brown. Opzoeken die man. Vanaf dat punt schift het tempo van het album wat. “Fashion Killa” is een song voor them ladies. Rocky is een trendy nigga and his girl is a fashion killa.
Lord Flacko aka Rocky is in het dagelijkse leven een fashionista die zelfs kledij van onze Belgische designer Martin Margiela draagt. “Phoenix” is prachtig. Maar dan gaat het met de laatste paar songs wat bergaf. “Ghetto Symphony” en “Angels” dragen niet zoveel meer bij aan het album. Het is een beetje uitgedoofd. Maar het totaal album klopt.
A$AP Rocky maakt een geslaagd debuut en heeft waarschijnlijk nog een grote toekomst in hiphop en nog andere sectoren waar zijn creativiteit kan uitgebuit worden.
Quotering: 8 swags /10 swags
Kopen, downloaden, maakt niet uit, gewoon aanschaffen...
.
Het uit Londen afkomstige Archive brengt een niet alledaags geluid en is niet direct in een vakje te stoppen . Integendeel , ze staan garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica, progrock en indierock voor verantwoordelijk. Ze schuwen bombast, orkestraties en experiment niet .
Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, is al toe aan hun negende album. Hun vorige twee ‘Controlling crowds’ platen hebben nu een kleine drie jaar later opvolging met ‘With us until you’re dead’. Een donkere klankkleur , ingehouden , dreigend , explosief , hitsende en zalvende ritmes over elkaar gestapeld, een aanhoudende broeierige spanning door slaghamerdrums, lichtvoetige strijkers en uitmuntende afwisselende man-vrouw zang . Op die manier hebben we 12 twaalf fijn uitgewerkte songs. Heerlijk huiveren en wegdromen .
In een mistroostig , droevig en donker bezwerende wavepostrock decor dwaalt het Londense O.Children net als ILikeTrains, The Horrors, S.C.UM en Interpol rond. Linken zijn er natuurlijk met grote broers Nick Cave, The National , White Lies , Editors en Tindersticks . Trouwens de groep is vernoemd naar één van de songs van Cave .
Net als bij ILikTrains , de meest nauwe referentie, hebben we hier te maken met een donker, onheilzwanger geluid , dromerige doemsongs met repetitieve , opbouwende, meeslepende en zweverig golvende melodieën met een deels toegankelijke, lichtvoetige ondertoon; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie , sombere toetsen en baritonzang bepalen de toon.
De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning en het bedwelmend soms krachtig geluid zijn uitermate genietbaar, en dan zitten we tussen nummers als “Holy wood”, “The releast” , “Red like fire” , “Oceanside”, “Yours for you” en “Swim”. Band die een eerbaar plaatsje verdient!
Black Sabbath in een fris, eigentijds jasje… zo zou je de muziek van de Amerikanen van Gold Void kunnen omschrijven. Dit kwartet uit Bay Area verdiende zijn sporen in verschillende lokale bands en is nu met Golden Void aan een eerste tittelloze album toe. Het resultaat is meer dan de moeite waard: slechts zeven tracks horen we maar die weten ons te boeien van begin tot einde. De invloeden van Black Sabbath en van een gitarist als Tonny Iomi zijn duidelijk merkbaar maar Golden Void weet er duidelijk een creatieve, eigen toets aan toe te voegen. Zware, groovy metallrifs worden gecombineerd met een flinke hoeveelheid prog, psychedelica, blues en alternatieve rock en dit resulteert in een ritmische en catchy plaat. Verder vallen ook de vocalen van frontman Isaiah Mitchell op die ons bij momenten aan ene John Frusciante doet denken. ‘Golden Void’ is wat ons betreft een schitterende debuutplaat!
Wie op zoek is naar een leuke verzameling van folkpunknummers is met ‘Guide Me Home’ op de juiste plaats. De internationale punkers van The Buccaneers (ze komen deels uit Duitsland en Canda) zijn hiermee al aan hun derde plaat toe. Hun sound kun je perfect plaatsen bij die van grote namen als Dropkick Murphys, Flogging Molly en The Mahones. Verwacht echter ook niks meer dan een degelijke mix van punk, pop en folk want The Buccaneers wijken nergens af van de platgetreden paden. Wie echter graag meeblèrt met de typische koortjes en zich graag waant in een gezellige kroeg vol bierdrinkende, luidruchtige mannen kan dit plaatje uiteraard de nodige kansen geven.
Achter de band T&N zit een zeer opmerkelijk verhaal en een aantal al even opmerkelijke muzikanten. George Lynch, voormalige gitarist van de bekende hardrockformatie Dokken wilde voor z’n band Lynch/Mob een nieuwe plaat maken en deed daarvoor beroep op Jeff Pilson, voorheen bassist bij... Dokken. Het duo realiseerde zich dat de muziek die ze fabriceerden niet echt bij Lynck/Mob paste en daarom namen ze contact op met drummer Mick Brown die ook al deel uitmaakte van Dokken. Zo startten ze met het nieuwe project Tooth & Nails, genoemd naar het gelijknamige en zeer goedverkopende Dokken-album. Door een juridisch conflict werd de bandnaam uiteindelijk T&N. ‘Slave To The Empire’ is alvast het eerste album en dat bestaat uit een aantal nieuwe songs en vijf Dokken-klassiekers. Voor de nieuwe tracks en voor de herwerking van ‘Into The Fire’ nam Jeff Pilson de vocalen voor zijn rekening, voor de andere klassiekers werd een beroep gedaan op een aantal prominente gastzangers waaronder Tim “Ripper” Owens, Doug Pinnick, Sebastian Bach en Robert Masson. Ook originele zanger Don Dokken werd gevraagd maar zou geweigerd hebben....
In ieder geval, het album klinkt echt machtig en spat verdomd lekker uit de speakers. Liefhebbers van Dokken en van melodieuze hardrock en heavy metal zullen hier ongetwijfeld van smullen. Zelf genoten wij enorm van titeltrack en opener “Slave To The Empire” die duidelijk de toon zet voor de rest van de plaat. Ook het bluesy “Jesus Train” en “Mind Control” waar het virtuoze gitaarspel van de band duidelijk naar voren komt, behoren tot onze favorieten. Een sterke plaat dus van ervaren, getalenteerde muzikanten die het verleden duidelijk doen herleven. De heren plannen trouwens een tweede album met daarop opnieuw verschillende oude Dokken-songs.
Laten we het maar meteen toegeven, ‘Strapped’ is niet zo goed, niet zo prikkelend en ook niet zo opwindend als zijn spetterende voorganger ‘The Soft Pack’ uit 2010. Wat helemaal niet wil zeggen dat dit een zwak plaatje zou zijn, integendeel. The Soft Pack is het namelijk allemaal wat cleaner en wat breder gaan zoeken. Op ‘Strapped’ verbreden ze, ondermeer door toevoeging van een saxofoon, hun horizonten. Dit uit zich soms in een ietwat meer poppy sound met luchtige liedjes als “Tallboy” en “Bobby Brown” die een gans andere Softpack tonen dan deze die we tot op heden gewend waren. De songs lijken wel naar de hitparade te lonken, zonder daarbij gezichtsverlies te lijden. Op zijn minst dus een interessante nieuwe wending.
Toch zijn er nog genoeg van die frisse aanstekelijke gitaarrocksongs (beetje Feelies, Pixies en Strokes door mekaar gemengd) die we kennen van de vorige plaat. Venijnige beestjes als “Saratoga”, “Chinatown”, “Ray’s Mistake” en “Head on Ice” mogen ons altijd komen wakker maken en ook het prettig gestoorde instrumentaaltje “Oxford Ave.” kan ons bekoren. “Bound to fall” doet ons dromen van The Feelies en afsluiter “Captain Ace” is een pareltje die ons dankzij tintelende gitaren en een speelse sax meer dan zes minuten lang aangenaam blijft kietelen.
Een stuk meer variatie dus dan de voorganger, doch iets minder ballen. Toch weer een fijn werkje, en zeker de moeite waard om op 31/01 naar de Trix af te zakken.
In ons landje zijn de West-Vlamingen van Amenra de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan , worden geruggensteund door Scott Kelly van Neurosis. Een invloed die onmiskenbaar is . Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs met de rug naar het publiek gekeerd.
Amenra is geen muziek voor tere, romantische zielen!
En zoals onze redactrice en grootste fan Fleur Coevoet omschrijft : ‘Amenra berust op ‘een intense ervaring’, Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt een oerenergie op. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Het zijn muzikanten én kunstenaars én alchemisten.
The Soft Moon is het muzikaal project van de uit San Francisco afkomstige multi-instrumentalist Luis Vasquez . Muzikaal worden we in een psychedelisch shoewave bad gedompeld van Joy Division – Bauhaus – The Cure - Suicide – Ride – Jesus & Mary Chain – Spacemen 3 - NIN en de recente Moon Duo en A place to bury strangers .
We zitten goed in een dromerige als duistere poel van elektronica , darkwave en industriële pop .
The Soft Moon zorgt voor een interessant verslavende ervaring van bedwelmend, bezwerend, hypnotiserend , zweverig ‘kippenvel’ materiaal . In een mistig decor ontdekken we alvast een paar pareltjes als “Machines”, “Insides“ , “Want” en “Lost years” die een sterke als verdwaasde indruk nalaten.
Het gaat deze Aussies onder Kevin Parker voor de wind. Een goede twee jaar terug werd hun talent al onderstreept met het debuut ‘Innerspeaker’ en de prachtsingle “Solitude is bliss”. Een poel aan invloeden passeerde de revue in die knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal ‘galacticastelsel’, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde … De tweede cd is homogener en bevat meer structuur , melodie en popgevoeligheid zonder aan experimenteerdrift in te boeten binnen hun neopsychedelica .
Bepalend zijn die dromerige , directe en explosieve ritmes van psychedelische , spacey keys/synths , geluidjes/bleeps , de slepende percussie en de retro stonergitaarloops – galmeffects .De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, en de songs zijn gedistingeerd , doordacht en ingenieuzer. Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs en dat hoor je op een “Be above it” , “Endors toi” , “Mind mischief”, “Keep on lying” en vooral de singles “Feels like we only go backwards” en “Elephant”.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelen Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock; droompsychedelica met weerhaken. Een boeiend , kleurrijk geluid. Sjieke tweede plaat!
Nederlands 
Français 
