Monstrosity - Monstrosity had geen support nodig!
Monstrosity, Bio-Cancer, Reject the Sickness, Deadwood
Terwijl in Trix Antwerpen Abbath en Vomitory de zaal vulden, bleek dit toch enigszins een tegenvaller op deze avond van Monstrosity en hun support-acts in Kortrijk, meer bepaald in het gezellige zaaltje van De Verlichte Geest.
Ik schat dat er een 80-tal aanwezigen in de kleinere zaal (de grote zaal was dus allesbehalve nodig) waren, en de meesten schoven pas aan toen de hoofdband uit Amerika bijna aan hun set ging beginnen.
Er waren dus enkele bands die deze avond mochten helpen tot een goed einde te brengen, en ik trapte de avond af met Reject the Sickness. Deadwood stond blijkbaar voor de meesten wat te vroeg geprogrammeerd, en dus ook voor mezelf.
Reject the Sickness is dus een Belgische band en speelt een mix van metalcore, aangevuld met wat melodische death metal erin. Zanger Guy Vercruysse heeft een geweldige strot en aarzelde niet om deze in verschillende facetten te gebruiken. De variatie van grunts, screams en wat cleanere vocalen zorgen voor extra diepgang, en ik moet toch wel zeggen dat hij het nodige vuur in de muziek bracht.
Toppertje tijdens de set was zonder twijfel “Chaos vs Chaos” die aantoont dat er meer dan genoeg kwaliteit in de band zit. De drums hoorde je diep tot in je buik stompen dus de klank zat meer dan goed in dit zaaltje. Spijtig genoeg vooraan minder enthousiasme, maar de band probeerde zo goed als mogelijk het niveau aan te houden. Het obligatoire applaus voor de andere bands werd afgerond en als toemaatje kregen we nog het titelnummer van hun laatst release uit 2025 – “Signs of the End” mee die deze energieke set afsloot.
De volgende band was mij minder bekend, Bio-Cancer uit Griekenland was de naam, maar ik vrees dat deze show enkel in mijn korte termijn geheugen zal blijven hangen. Eerst en vooral toch de opmerking dat de zang enthousiast klonk, spijtig genoeg was er geen variatie te bespeuren en was het moeilijk te horen wat die kerel in feite zong. Hij zong alvast heel rap om het tempo van de gitaren te volgen hehe. De galopperende riffs van deze Thrash band waren wel heel goed, de backing vocals een leuke verademing, maar ik kon mij niet van de indruk ontdoen dat ik naar 1 lang nummer aan het luisteren was gedurende hun set van ongeveer 40 minuten. Goeie poging, maar het geroezemoes achteraan de zaal bevestigde mijn opinie.
Aan de aanwezigen, schrijf Griekse Thrash niet af na deze ervaring, want er zijn genoeg toppers uit die contreien te ontdekken!
En toen was het tijd voor de hoofdband van deze avond: Monstrosity - in feite de enigste band die de meesten wilden zien denk ik. Neen, support acts heeft deze Amerikaanse Death metal machine niet nodig. Drummer Lee Harrison zette zijn koptelefoon op en tikte op zijn simbalen om de show te starten met het machtige “Definitive Inquisition” van hun debuutplaat ‘Imperial doom’.
Zanger Ed Webb die actief is bij de band sinds 2021 stond wat statig op het podium, maar zijn imposante verschijning en grimas keken je veelzeggend aan. De volle riffs in dit nummer lokten de aanwezigen wat dichterbij en de hoofdjes deinden lekker mee op de versnellingen die dit nummer rijk zijn.
“Final Cremation” van hetzelfde album was de perfecte aansluiting zodat in hetzelfde spoor werd gebleven van energie en aanvoeling. Midden maart hebben ze hun laatste album vrij gegeven getiteld ‘Screams from Beneath the Surface’ die heel lovende reacties heeft gekregen. Uiteraard heb ik deze al meermaals beluisterd, en ik kan mij alleen maar aansluiten dat dit album een pot lekkere Death metal bevat.
Van dit album werden nummers “Banished to the Skies”, klasbak “The Colossal Rage” waarbij de tekst will end your life krachtig uit de strot van Mr. Webb spuwde, “Spiral” en afsluiter “Slaves to the Evermore” gespeeld. Maar voorlopig kan niks tippen aan de oudere albums van hun beginperiode!
Het zweet druppelde van de muzikanten maar de interactie met het publiek bleef beperkt, mij niet gelaten, hoe meer nummers ik live kan horen ipv over koetjes en kalfjes te leuren, des te beter!
Het oudere werk dan maar, en dit materiaal blijft toch lekker diep en vol klinken! “Manic” van in mijn ogen hun beste album ‘Millenium’ zit wederom boordevol riffs, gigantische drumpartijen en een volle strot die de kunst van Death metal samenvat.
Ook kwamen ze nog op de proppen met een cover van Bathory genaamd ‘”Total Destruction”, de kers op de taart van dit optreden.
Het afscheid duurde niet lang, éénmaal zwaaien richting het volk en weg waren ze. Zo sluit ik graag mijn dinsdag af haha, met pure Death metal van een steengoede band!
Organisatie: DVG Club, Kortrijk
Cat Clyde - Frisse kijk op traditionele muziekvormen
De Zwerver nodigt niet zo vaak singer-songwriters uit, maar wanneer dat wel gebeurt, worden die met zorg geselecteerd en blijken het meestal artiesten van een uitzonderlijk kaliber. Zo staat het optreden van Kassi Valazza, vorig jaar ook in het café, nog steeds op mijn netvlies gebrand. Na haar verbluffende set op Leffingeleuren 2024 leek het erop dat we met Cat Clyde een concert van hetzelfde niveau mochten verwachten.
Tijdens de twee Belgische haltes van de tour (De Roma en De Zwerver) mocht de Brusselse Maya Teklal het voorprogramma verzorgen en dat leek me een logische keuze. Zoals zoveel anderen begon Maya Teklal tijdens de lockdown met het schrijven van songs. Als grootste invloeden noemt ze Haley Heynderickx en de haast onvermijdelijke Adrianne Lenker. Dat leverde eigentijdse indiefolk op waarin af en toe een zweem van de klassieke seventies singer-songwriters opdook.
Maya Teklal bracht een reeks sterke nummers waarvan het broze "Mother song" en het met heerlijke hoge ooh-oohs opgesmukte "Ocean" me het meest zijn bijgebleven. De sobere begeleiding bleef beperkt tot haar akoestische gitaar, aangevuld met een tweede gitarist die afwisselend akoestisch en elektrisch speelde.
Vooral op elektrische gitaar liet die laatste zich opmerken met enkele fraaie accenten. Helaas konden we die nauwelijks horen en leek het alsof hij Teklal vooral niet wou storen. Gelukkig bleef die hemelse, bijzonder wendbare stem me de hele set verbazen.
Maya Teklal ontpopte zich tot een aangename verrassing van wie ik hoop haar ooit met een volledige band terug te zien.
Cat Clyde, die Métis-roots heeft, groeide op in de landelijke omgeving van de Canadese provincie Ontario, waar ze momenteel nog steeds in Stratford woont. Haar eerste podiumervaring doet ze op bij The Big Wheels, een band, opgericht door een plaatselijke muziekwinkel, die het niet verder schopt dan enkele optredens op braderieën maar wel de kiem zaait. Later volgde nog een surfpunkgroepje, The Shitbats, waarna ze in 2017 solo debuteerde met het album ‘Ivory castanets’.
Dit jaar verscheen haar zesde studioplaat, ‘Mud blood bone’, een album dat nu al lijkt te solliciteren naar een plek in de eindejaarslijstjes.
Na een instrumentaal opwarmertje van de band begon Cat Clyde haar set met "Where's my love", tevens het openingsnummer van die laatste plaat, die ze zo goed als volledig zou spelen. Tweede song was "My love", een cover van de Marty Robbins-hit uit 1960, waarbij ik me afvroeg hoe ze ertoe komt zo'n oud nummer te coveren en het zelfs boven het origineel te laten uitstijgen. Het was meteen een treffend voorbeeld van wat Cat Clyde zo uniek maakt: haar frisse kijk op traditionele muziekstijlen als blues, soul, folk, jazz en zelfs rock-'n-roll. Die interesse in dat brede scala aan stijlen is misschien niet zo verwonderlijk als je weet dat ze op haar dertiende gitaar leerde spelen aan de hand van de akkoorden van Leadbelly en Robert Johnson.
De muzikanten van de plaat waren er niet bij. Ze liet zich begeleiden door een tourband bestaande uit bassist Frank Styles, drummer Danny Jerome en gitarist Laurence Hammerton. Drie competente muzikanten, elk een boerensjaaltje om de hals geknoopt, die wat in de schaduw bleven van hun nochtans niet bijster grote werkgeefster.
Clyde bleef alle aandacht opeisen met haar indrukwekkende, soepele stem, doordrenkt van een heerlijke twang, en haar onnavolgbare mimiek. Het leek wel alsof ze voor elke zinsnede een andere gelaatsuitdrukking had. Die verongelijkte blikken tijdens het rockabilly-achtige "Man's World", waarin ze het heeft over het zich verweren tegen een door mannen gedomineerde wereld, waren onweerstaanbaar.
Het werd een set met louter hoogtepunten, al sprong "Dark back" er toch nog uit: zwevende countryfolk met borstelende drums die aan Gillian Welch deed denken. Ze had eerder al vermeld dat ze jarig was, maar toen de drummer haar een gebakje met een kaarsje aanbood kon een door het hele café voluit meegezongen "Happy Birthday" niet uitblijven.
Cat Clyde bleek een onvervalst natuurtalent dat met haar rauwe, levendige zang en begeesterende songs alle harten voor zich won. Na een sensationele set kwam ze nog één keer terug voor een ingetogen soloversie van "The river", afkomstig van haar tweede plaat uit 2019.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
My Sleeping Karma - Een dunne lijn tussen concert- en mediatieve beleving
My Sleeping Karma combineert stoner rock met een vleugje psychedelica. De Duitse Psychedelische rock band is al sinds 2006 bezig. Hun platen hebben een spirituele achtergrond. Ook live is My Sleeping Karma een totaalbeleving. In 2016 schreven we nog (Trix) ‘de muziek van My Sleeping Karma dien je vooral te beluisteren met een open geest, en het verstand op nul. Dus niet alleen puur met het gehoor. Muziek die je dus vooral moet 'voelen' om echt te begrijpen.’
We hebben ze nog enkele keren gezien op festivals als Dunk!festival en Desertfest,
Nu waren ze te gast in een goed volgelopen De Casino. Een blij weerzien.
De formatie Colour Haze (****) bewoog zich op hetzelfde spirituele paadje als de hoofd act. De psychedelische sound overheerste door de gitaarloops en de warme vocals. Het werkte hypnotiserend, mede door de beelden op het scherm. Een totaalbeleven dus.
De strakke, swingende ritmesectie, de warme fuzz gitaar klanken en die repeterende, aanstekelijke, langgerekte improvisaties maakten de brug van de psychedelica van de jaren 60 en 70 naar het ‘nu’, met een krachtig, modern geluid. Resultaat een overtuigende ‘overweldigende’ ervaring.
My Sleeping Karma (****) trok de lijn door met langgerekte, kleurrijke instrumentale pracht en uppercuts. Elementen uit de Oosterse cultuur worden toegevoegd aan hun kenmerkende psychedelische stoner. Mooi en uniek binnen die scene.
Bindteksten zijn zeldzaam, My Sleeping Karma laat hier de muziek voor zich spreken. Meteen zaten we in die wondere muzikale wereld met “Prithvi”, “Drannel Xu IIop” en “Brahama”. Het tempo wordt opgedreven en we komen terecht in die Oosterse ‘zen’. “Akasha” en “Hymn 72” zijn sterkhouders.
De band is terug begonnen met liveoptredens na het overlijden van drummer Steffen Weigand in 2023. Emoties hieromtrent borrelen terecht op. Je voelt de pijn en het verlies, maar ook troost, moed en doorzetting.
De concert- en mediatieve beleving kruisen elkaar. Indringend, ondergaan en letterlijk beleven. Een muzikaal warme omhelzing. We werden erna terug in de dagdagelijkse realiteit gedropt.
Een bijzonder spiritueel getint avondje, met die Oosterse tint van twee interessante bands, My Sleeping Karma en Colour Haze.
Setlist: The Four Horsemen (Aphrodite's Child song) – Prithvi - Drannel Xu IIop - Tamas - Brahama - Ephedra - Maya Shakti - Prema - Akasha - Psilocybe - Hymn 72
Encore: Ahimsa - Ain't Nobody (Rufus & Chaka Khan song)
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas)
Poseydon - Wat we met Poseydon nog willen bereiken, is rond die kerktoren weg geraken, en dat we breder kunnen gaan toeren
Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Toen we hen zagen optreden op Plutofest in datzelfde jaar, viel op dat hier een sterk geoliede machine op het podium stond, waarbij iedereenop elkaar is afgestemd. “Zonder meer is het vooral die enorme speelsheid, en tonnen enthousiasme op dat podium wat aanstekelijk inwerkt op het publiek. Poseydon staat anno 2024 stevig als een huis! En daar zijn we als fan van het eerste uur heel blij om” schreven we toen.
Met hun nieuwe plaat ‘Time is a River and the Waters are red’ wordt dit nog eens onderstreept.
Tijd voor een fijne babbel met Tom Lenaerts, die pas rond 2020 de band vervoegde.
Even terugkeren in de tijd, jullie zijn ontstaan in 1992 en hebben ondertussen een hobbelig parcours afgelegd, jij bent er wel pas later (2020) bij gekomen, én toch … wat is de drijfveer om steeds door te gaan, want het was niet steeds even makkelijk?
ik denk vooral, Alain doet dit veel te graag en staat 100% achter Poseydon. Ze hebben een aantal jaren geweest dat er niets meer echt gebeurde, tot het bij Alain begonnen te kriebelen en hij terug volk rond hem gezocht heeft. Jeroen is er toen bij gekomen, en zit er ook al bij sinds medio 2006 of 2008. Bloed blijft kruipen, waar het niet gaan kan.
In 2024 stonden jullie zelfs op wacken open Air, een mijlpaal...
Zeker en vast, er zijn veel mooie verhalen rond Poseydon. Maar op een festival als Wacken open Air kunnen spelen? Dat is zeker een ultieme mijlpaal geweest voor de band. Als je ter plaatse aankomt wordt al direct gezegd ‘er staat veel volk’ , dat prikkelt enorm natuurlijk.
Heeft dit concert op WOA nieuwe deuren geopend?
Ja, in de mate van het leggen van contacten ? sowieso ! als je als organisator een mail krijgt van een band, en daar staat dat ze op Wacken hebben gespeeld, dat is altijd mooi meegenomen. En dat helpt om geboekt te geraken op sommige festivals. Maar vooral dus contacten naar het buitenland toe, o.a. Duitsland, heeft dat wel deuren geopend.
Je bent er later bij gekomen, jij kwam uit de HC scene. Zijn jouw invloeden toegevoegd aan de muziek van Poseydon?
Mijn manier van zingen wellicht. Toen we aan de vorige plaat begonnen, de nummers waren klaar toen ik bij Poseydon begon. Alain heeft alles van tekst en zanglijnen doorgestuurd. En ik heb er gewoon mijn ding mogen mee doen. dat heb ik gedaan door dingen veranderd , ik ben gewoon blijven doen wat ik voordien al deed bij Our Hate.. Ik ben samen met Niels van Dzintar music&studio de studio ingedoken. En dan hebben we samen gewerkt aan de songteksten, Nils heeft meer mee nagedacht hoe we dat vocaal konden brengen. De meeste nummers komen van Alain en die zingt de nummers zoals hij gitaar speelt... en daarmee kan ik wat spelen, en het is leuk achteraf te horen dat het ook effectief goed gelukt is.
Die ‘death/thrash’ invloeden blijven wel overeind, al krijg ik de indruk dat het meer de ‘thrash’ kant uitgaat, of hoor ik het verkeerd? Het was me in 2024 op Plutofest opgevallen, en op de nieuwe plaat dus ook …
er zitten zeker nog death invloeden in, maar ik heb Poseydon altijd wel meer Thrash metal gevonden. En door de zang alleen al, wordt dat zelfs nog wat meer in de verf gezet denk ik.
Nu is er een nieuwe plaat uit, ‘Time Is A River And The Waters Are Red’; een bijzondere titel, schuilt er een verhaal in?
Er is een nummer dat zo noemt, en we waren naar een titel van de gehele plaat aan het zoeken. Het is gewoon iets om over na te denken ‘Time is A River’ dat zegt genoeg, tijd is een rivier met vele stromen, soms gaat het trager, soms sneller en soms sta je stil. ... ‘And the Waters are Red’ refereert een beetje naar de tijden waarin we de laatste jaren leven met nu Trump en die oorlogen in Oekraine, Gaza, Iran onlangs en noem maar op. Een soort samen voegsel van het leven.
Ik hoor woede en frustratie in de nummers, een beetje eigen aan de stijl; vallen er ook ook persoonlijke frustraties/verhalen te noteren?
Die woede komt vooral toch door weer die manier waarop het gezongen wordt, we hebben bijvoorbeeld drie oude nummers opnieuw opgenomen. Een nummer bestaat al 25 tot 30 jaar. Dat heeft enkel op een verzamel cd gestaan, nooit op een officieel album. Er was eerst gedacht op een EP uit te brengen, na de vorige plaat. Onze drummer Jef zou graag de eerste demo opnieuw willen uitbrengen, maar dan met deze bezetting. We hebben de gulden middenweg gekozen, en hebben ‘Mind Intrusion’ en ‘With Tears in My Eyes’ uitgekozen om met deze bezetting uit te brengen. Waardoor het dus een full album is geworden. ‘Mind intrusion’ is voor Alain een speciaal nummer, een hele goede vriend van hem was zwaar ziek en heeft een paar teksten op geschreven en gezegd ‘doe er iets mee’ en daaruit is dat nummer gegroeid. Die vriend is ondertussen overleden, en daarom wilden we dat nummer er zeker bij.
De epische sound vind ik bijzonder. Jullie muzikale pad van ijzersterk uithalen is gewoonweg subliem. Vanwaar komt de inspiratie en de kracht?
Ik had er de vorige plaat al voor geopteerd.. dat is niet doorgegaan, maar voor deze plaat heb ik er op aangedrongen om dat we alles, vooral gitaren, droog afleveren. De vraag is gekomen wie gaat die plaat mixen en masteren. Toen is er gekozen voor Martin van Jurassic Recordings en die heeft er dit van gemaakt, de eerste mix hadden we al iets van ‘het klinkt anders,’ we hadden direct een ‘woow ‘ gevoel. Martin heeft echt het onderste uit de kan gehaald heeft , hij was er vanaf het begin ook enthousiast over om het te doen.
De inbreng van ‘mensen achter de schermen’ wordt inderdaad al te vaak onderschat. Ook op live optredens
Dat klopt, op een podium merk je dat zelf niet altijd. We hadden soms het gevoel op het podium ‘wat is dat’ maar in de zaal klonk het zeer goed, en de reacties van de fans primeren. Het is in elk geval iets dat onderschat wordt , hun inschat is van goudwaarde.
Wat zijn de persoonlijke verwachtingen van de nieuwe plaat? Wereld dominantie? ?
(haha) als je 18 of zo bent, denk je daar wel aan ‘Wereld Dominantie’.. maar nee, de mensen die het al hebben gehoord zijn in elk geval heel positief erover. Ik denk dat deze plaat zo een beetje het beste is wat we kunnen.
Ik ben fan en heb jullie al enkele keren live gezien. Ik heb steeds het gevoel gehad dat jullie ter plaatse bleven trappelen, komt het door de personeelswissels ?
Dat ‘ter plaatste blijven trappelen’ heeft wellicht deels te maken met die personeelswissels. Je kunt een goede gitarist binnen halen, die de nummers kan spelen, maar het moet ook klikken met de rest van de band. En ik denk dat we dat gebied nu wel sterk staan. Maar ook, in 2020 hebben we één repetitie gedaan en toen was het COVID. De volgende repetitie was een jaar later, heel frustrerend. We hebben toen drie jaar na elkaar in Kids in Antwerpen gespeeld, en toen gaf Baptist zelf aan ‘stop met rond de kerktoren te spelen’ dat is natuurlijk niet evident. En hij zei ook ‘jullie hebben hier nu drie jaar gespeeld , en elke keer is het beter , als het nog beter wordt kan ik jullie niet meer betalen’. Dat is een mooi compliment.. en daar hebben we aan gewerkt.
Op het Pluto Fest in 2024 zag ik inderdaad , een geoliede machine. Iedereen lijkt op elkaar afgestemd en heeft elkaar gevonden?
ik heb reacties gehad van mensen die ons al heel lang volgen, en die over de vorige plaat al zeiden ‘ok, dit is heel iets anders’ we gaan proberen er met deze groep alles uit te halen.. zeker en vast!
Is het Belg zijn een struikelblok om te kunnen doorbreken in dit genre?
Misschien wel. Maar.. België heeft altijd een redelijk aanbod gehad van Metalbands, maar kwalitatief zijn ze de laatste jaren wel heel hard gegroeid. Er zijn heel wat bands bijgekomen die qua niveau heel hoog staan. En dat wordt ook in het Buitenland opgemerkt.
Belgisch metal krijgt nog steeds weinig radio airplay, en/of ook het mindere aanbod op Graspop. In het buitenland (om maar WOA te noemen) is dit toch wel anders
Tja.. twintig jaar geleden stonden kleine Nederlands bands altijd op grote festivals. In eigen land, Alcatraz Metal Fest. Maar graspop blijft, als het gaat om Belgische bands in diezelfde vijver vissen.
Dat is wellicht ook niet jullie ambitie direct; zijn er doelstellingen die de band na al die jaren nog zou willen bereiken?
Toen we stopten met Our Hate, zei de vader van de voormalige drummer ‘nu nog niet, maar binnen een paar weken ga je pas beseffen wat je al hebt bereikt’. En dat is ook zo. dus ja.. maar wat we met Poseydon nog willen bereiken? Laat ons hopen dat de plaat goed ontvangen wordt. Rond die kerktoren weg geraken, en dat we ook wat breder kunnen gaan toeren. Dit jaar staan we al op Alcatraz.. dat is al mooi meegenomen.
Wat maakt Poseydon zo bijzonder, volgens jou?
Op zich is dat een moeilijke vraag, omdat de kwaliteit in België heel hard omhoog is gegaan de laatste jaren. Zoals al eerder aangegeven. De HC invloeden die er bij zijn gekomen, bovenop die Thrash en death metal invloeden, zorgt voor een iets uniekere insteek. Het is en blijft metal, het blijft zwaar maar het is toegankelijker.
Poseydon lijkt me een breder publiek aan te spreken, wat positief is
Dat is het mooiste compliment dat je kunt geven ! en daar kan ik me zeker in vinden.
Wat zijn de verdere plannen?
Niet direct, voor de zomer gaan we nog samen zitten. En er komen nog wel enkele optredens (volgend weekend op Headbanger’s Ball Fest in Izegem). Vermoedelijk zal onze volgende plaat wel een EP worden. Poseydon staat er niet om bekend regelmatig iets uit te brengen, maar Alain liet al opmerken dat er heel wat riffs klaar zijn, misschien komt het toch sneller dan verwacht. We gaan het tempo dat we nu zitten, blijven aan te houden. en ja, voor de rest zoveel mogelijk optreden en voor de rest zien we wat op ons pad komt, misschien het buitenland.
Jullie spelen wel heel vroeg op HBF, is het een probleem indien op dat moment er nog niet veel volk kan zijn …
Wel.. we komen op dinsdag aan in Wacken en spelen op donderdag, en ik haalde iets aan over een interview met Rob Zombie. En daar werd de vraag gesteld ‘was je niet zenuwachtig op zo een groot podium voor 55 000 man?’ en Rob zei ‘ik wordt zenuwachtiger van een optreden voor 300 man dan voor 55 000 omdat je de mensen dan in de ogen kijkt’. In wacken heb ik dat me ook voor ogen gehouden, doe gewoon je ding. Dus is dat een probleem? Nee.. gewoon ons ding doen.
Bedankt voor de fijne babbel
Alvast begin mei 2026 te zien op HBF in Izegem
Veel succes met de nieuwe plaat
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102485-headbanger-s-balls-fest-2026-izegem-op-2-mei-2026-met-o-m-primordial-en-truckfighters-preview
Luik is al enkele jaren een broedplaats voor noise, garage- en punkacts met bands zoals It It Anita en Cocaïne Piss als enkele voorbeelden. Empty Head (de mannen resideren dezer dagen in Brussel) wil dezelfde weg op gaan en brengt de single “Vincent” in afwachting van hun aankomende album ‘Freak Show’, dat trouwens opgenomen werd met Damien Vanderhasselt van Millionaire. Dit kan misschien de link zijn om ook in Vlaanderen aan de bak te komen want het is als band nog steeds niet zo gemakkelijk om te scoren aan de andere kant van de taalgrens.
“Vincent” klinkt heerlijk. Het kreeg een goede productie mee. Het nummer heeft iets catchy en is ritmisch interessant. Het verschil met een Cocaïne Piss is dat dit een uitgewerkte song is waar alles mooi op zijn plaats staat, melodieus is en rockt.
Deze song zou goed staan op enkele radiozenders zoals StuBru, Willy, radio 1…
Voor wie houdt van Sons, The Hives, Hickey Underworld…
Noise/Rock/Indie
Vincent -single-
https://on.soundcloud.com/nwh2Ece5KIKGs63ECw
Cosmic Psychos - Compromisloze bulldozerpunk
Cosmic Psychos
De casino
Sint-Niklaas
2026-04-17
Ollie Nollet en Johan Meurisse
Cosmic Psychos uit Melbourne lijkt populairder dan ooit. De Casino (capaciteit 650) was zelfs zo goed als uitverkocht. Een verklaring is misschien te zoeken met de heropleving van jonge punkbandjes .
Hun laatste plaat, "I really like beer" kreeg wat meer media-aandacht dan gebruikelijk, maar een meesterwerk kun je het bezwaarlijk noemen. Maar met de titelsong, waarvan er twee versies op staan: "I like beer" en "I really really really like beer", staat er wel een anthem op, dat hen op het lijf is geschreven. Een lijflied dat je eerder op een debuutplaat verwacht dan bij een groep die al vierenveertig jaar meedraait. Of werpt dat eindeloze touren dan toch zijn vruchten af?
Cosmic Psychos had zelf zijn voorprogramma meegebracht: Good Sniff, dat uit de buurt van Geelong komt. Het jeugdige duo - de mannen van Cosmic Psychos konden hun (groot)vaders zijn - koos voor een niet-alledaagse bezetting van bas en drums die me meteen deed denken aan Death From Above 1979 (later viel dat jaartal eraf). Een duo uit Canada dat begin jaren 2000 met hun dancepunk een bescheiden hype ontketende en me toen live compleet van de sokken blies.
De kans dat ook Good Sniff een hype wordt is onbestaande. Meer nog, hadden de heren van Cosmic Psychos hen niet meegebracht, dan hadden we er waarschijnlijk nooit van gehoord. Niet dat het nu zo slecht was, alleen ontbeerde het relevantie. Lachie Brown bleek een fenomenale drummer die bovendien een stem als een spreekwoordelijke klok had. De razende roffels van deze uitermate sympathieke jongen bleven tot het eind fascineren.
Zijn maatje, Elias Hodson, speelde simpelweg gitaar op een bas. Lijkt me verschrikkelijk onhandig maar de knul had er duidelijk geen enkel probleem mee. Het leverde wel een apart geluid op, snedig, pittig, maar wat de meerwaarde ervan was is me nog steeds niet duidelijk.
Op hun Bandcamp-pagina wordt hun muziek omschreven als garage punk-rock maar dat bleek helaas niet te kloppen. Ik hoorde vooral een soort grunge waar ik niets mee heb en die, ondanks hun jeugdig enthousiasme, af en toe belegen klonk. Tja, naast Death from above borrelden gaandeweg de set ook een Royal Blood, Blood Red Shoes, Band Of Skulls, Silverchair, The Chats en in de grunge elementen een Nirvana op. Maar misschien kan deze tour met hun mentoren alsnog een kentering in hun muzikale koers teweegbrengen.
De mannen van Cosmic Psychos zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit de pub, waar ze na een dag hard labeur op het veld enkele pinten waren gaan pakken, het podium waren opgestapt. Image building! Maar dan van de goedkoopste soort. Links: zanger-bassist Ross Knight in een rafelige korte broek en met een tot op de draad versleten petje op de knikker, rechts: gitarist John " Mad Macka" McKeering met een Westmalle Tripel van 75cl binnen handbereik. BC Michael Marks van Dune Rats is de drummer tijdens deze tour want de twee jaar geleden opgestapte Dean Muller werd nooit vervangen.
Deze ‘I really like beer’-tour staat dus in het teken van het bier, alsof dat ooit anders is geweest in hun leven. De set begon dan ook heel toepasselijk met "Pub" en "Nice day to go to the pub". De toon was meteen gezet voor een uurtje bulldozerpunk zonder enige vorm van nuance. In een ‘houtklievers/beertempo’ volgden de nummers elkaar snel op.
Cosmic Psychos laat je deels twijfelen of je ze stupide dan wel geniaal moet vinden. Hun rechttoe rechtaan pubpunkrock klonk zoals altijd erg rudimentair en compromisloos terwijl Mad Macka's gitaar bleef steken in goedkope hardrock.
En toch had dit een onweerstaanbare aantrekkingskracht die de zaal moeiteloos op sleeptouw nam. Geen gezever, beuken maar en het helpt natuurlijk dat ze altijd zichzelf zijn gebleven. Muzikaal amusement, ergens tussen Ramones en Motorhead in.
Een leuke set zondermeer. Zo deelde Ross Knight een flesje bier uit aan iemand in het publiek om even later zelf drie Duvels toegestopt te krijgen van een gulle fan.
De nummers mochten al eens inwisselbaar klinken, tijdens de finale lieten ze toch enkele prijsbeesten los: “Dead roo”, Go the hack”, "I like beer"(uiteraard!) gevolgd door "Fuckwit city" en "Lost cause", die lonkt naar de stofferige, meeslepende stoner.
Voor het laatste nummer, "David Lee Roth", dat reeds op hun allereerste plaat stond, trok Mad Macka heel theatraal zijn Marcelleke uit zodat we zijn enorme bierpens in alle glorie konden bewonderen. Na dit schitterende slotakkoord volgde het traditionele afscheidsritueel waarbij ze elkaar uitgebreid feliciteerden om daarna met zijn drieën op een rij, de rug naar het publiek, hun broek af te steken.
We misten nog oude kleppers “Hooray fxx” en “Can’t come in” in hun meedogenloze set. Bisnummers zijn nog steeds niet aan hen besteed en zo lag de weg naar de dichtstbijzijnde kroeg meteen wijd open.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Cosmic Psychos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9520-cosmic-psychos-17-04-2026?Itemid=0
Good sniff
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9519-good-sniff-17-04-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lilith & The Noise Boys - Psychobilly uit het land van Tadej
Meestal baseer ik me op de albums of, als ik weinig tijd heb, op de recensies daarvan om te beslissen of ik een groep ga zien. In dit geval was het koffiedik kijken want het Sloveense Lilith & The Noise Boys heeft nog geen volwaardige plaat uitgebracht (ze zijn er naar verluidt druk mee bezig), en baarde enkel een viertal singles die alleen digitaal verkrijgbaar zijn. Vooral de eerste daarvan, "Hearts on Fire", klonk veelbelovend, maar het was toch vooral hoe ze hun muziek zelf omschrijven - garage rock-'n-roll - die me naar Waardamme lokte. Dat ik daarbij de onvermijdelijke koffietafel op paasmaandag kon ontwijken was mooi meegenomen.
Lilith & The Noise Boys is ontstaan uit de restanten van Clockwork Psycho (uit Ljubljana), de allereerste Sloveense psychobilly band met een frontvrouw. Tevens een groep met een stevige reputatie en een viertal platen op het conto. Een erfenis die Lilith & The Noise Boys niet konden wegmoffelen maar gelukkig werd er vaak genoeg naast de pot gepist want psychobilly kan me slechts in beperkte doses boeien.
Het viertal nam een eerder makke start met twee hillbilly-achtige songs. Daarna werd het rock-'n-rollgehalte gevoelig opgedreven en sloeg het vuur in de pan. De nummers werden afwisselend gezongen door Lilith Clockwork en gitarist Jure Lenarcic, een man met in whisky gemarineerde stembanden.
Daarnaast ging Lilith met veel enthousiasme tekeer op haar contrabas. Ze moest haar poging om wat acrobatieën met het instrument uit te halen echter staken door te veel feedback. Een derde bepalende factor was leadgitarist Choo Lee, zonder twijfel een virtuoos, maar niet altijd even gelukkig in zijn tussenkomsten, die soms te veel naar metal neigden.
Af en toe liet de band horen meer in haar mars te hebben dan psychobilly zoals in "Marusya", een Oekraïens volkslied of in "Murphy", het enige nummer waarin het tempo werd gedrukt en dat blijkbaar over een hond ging.
Verder viel er ook een obscure cover te noteren: "Bad Habit" van Dypsomaniaxe, een Schotse, volledige vrouwelijke psychobilly band die in 1992 haar enige album maakte.
Hét hoogtepunt zat helemaal op het einde van de set: "Cattin' around", pure rockabilly, strak en kurkdroog gespeeld zoals het hoort. Ook de behoorlijk rock-'n-roll klinkende bis ("Rock Around"?), die we eigenlijk al eens eerder in de set gehoord hadden, was zeker het onthouden waard.
Lang niet alles was even beklijvend, toch hoorde ik voldoende moois om me te laten uitkijken naar die eerste plaat die eraan zou moeten komen. Dit was hun laatste dag van een zeven dagen durende tour door Europa.
De volgende dag stond de terugreis van veertien uur gepland om dan nog een dag later opnieuw te gaan werken. Rock-'n-roll!
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Rudenya – Een melodie die emoties losmaakt bij mensen, willen we bereiken. De diversiteit zorgt ervoor dat we een breder publiek aanspreken
Rudenya is een melancholische metalband uit Gullegem, bekend om hun sfeervolle, emotionele muziek en optredens in de Belgische underground metalscene. Ze speelden o.m. op het Sterk IJzer VI-festival in 2026, waar ze positief werden onthaald. “Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader. Lees gerust ”https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101666-sterk-ijzer-vi-2026-uiteenlopend-muzikale-invalshoeken-rituelen-in-een-occult-totaal-beleven Voer voor een fijne babbel met de band in Gullegem, vlak voor een repetitie …
Hoe is de band ontstaan; vertel eens wat meer over Rudenya? Heeft de bandnaam een speciale betekenis?
W: Bij mij was het idee er eigenlijk al sedert ik de plaat Brave Murder Day van Katatonia hoorde toen die uitkwam. Al die jaren droomde ik ervan om een band te hebben die deze sfeer/stijl van die plaat als startpunt heeft. Mark kende ik van mijn vorige band Tyrant 's Kall en we konden altijd al goed jammen met elkaar. Na corona viel de band wat op zijn gat en zijn wij samen altijd blijven door repeteren. Kristof had ik al een tijdje in mijn hoofd voor Rudenya omdat ik hem kende van vroeger en wist dat hij een zwak had voor dit soort muziek. Toen ik via via vernam dat hij weer begonnen was met bassen heb ik hem gecontacteerd. Tamara kwam er als laatste bij door een advertentie die Mark plaatste op VI.be De sfeer zat bij de eerste repetities echt goed en ondertussen zijn we al een eindje verder.
Wat de bandnaam betreft? Rudeneja komt uit het Litouws, en is een plaatselijk woord voor de zomer die overgaat naar de herfst. We hebben dat ingekort tot ‘Rudenya’ en het sluit aan bij de muziek die we brengen een beetje melancholie met een streepje tritesse daaraan verbonden.
Het is, naar mijn aanvoelen, muziek die je moet ‘verwerken om te begrijpen’, wat wellicht minder toegankelijk is naar een ruim publiek toe. Zorgt dit niet voor een beperking in wat jullie willen bereiken met deze band? Of hoe zie je het zelf?
We proberen dat op te vangen door het wat catchy te houden en er voldoende melodie in te verstoppen. We spelen ook niet de meest agressieve vorm van metal, We proberen het ook niet te deprimerend te maken, zodat er ook een zekere vibe in zit. waardoor we toch een wat ruimer publiek over de streep zouden moeten kunnen trekken.
Hoe zou je je muziek omschrijven, want die kun je niet in een hokje duwen
Melancholische metal, maar zonder echt in dat hokje te worden gestopt. We zijn allemaal opgegroeid in de jaren 90, daardoor zitten er onvermijdelijk invloeden verborgen uit New wave en 90’s invloeden als Paradise Lost, Katatonia of zelfs Joy Division.. we brengen een waaier aan stijlen in onze muziek eigenlijk. Rond dat melancholische en melodieuze dus.
Ik zag jullie live op Sterk IJzer en was onder de indruk van dat ‘sprankeltje licht’ dat jullie uitstralen op het podium, een vat vol emoties. Sluit dit aan bij dit verhaal dan? Het visueel uitbeelden ervan, of wat is de bedoeling?
Het is inderdaad een concept rond het thema ‘herfst’ , dat is dus zeker niet ver gezocht. Er zijn nog plannen om wat meer visuele effecten toe te voegen rond dat thema, bij volgende live optredens. Maar dat is niet altijd even simpel om uit te werken, de dag van vandaag. We proberen er wel een beetje uit te springen. Maar we willen ook niet al teveel overdrijven, we zijn geen death metal band of Black metal band , maar een Melancholische en in dat opzicht moet het ook niet te opzichtig worden ook. Maar we werken dus aan meer visuele inbreng rond het thema sowieso.
Wat me eveneens opviel, met alle respect voor de muzikanten, was de podium act van Tamara, de hypnotiserende danspassen en zang, het zorgde voor enige theatraliteit. Is dat bewust gedaan om aan te sluiten bij die ‘vibe’, of kwam dit gewoon pur naturel?
Tamara: de sound van de muziek neemt me mee in een soort trance waardoor ik automatisch daar zo op dans, dat gaat allemaal heel naturel en komt eigenlijk vanzelf. Ik ga gewoon op mijn gevoel af, en dan neem je het publiek daar wel in mee…
Het had ook iets filmisch…
We proberen er voldoende variatie in te brengen, er zijn bands die de eerste tien minuten wat staan te doen waarna je het daarna wel hebt gezien. Dat proberen we te vermijden door er allerlei prikkels in de verstoppen links en rechts, als dat daardoor ‘filmisch’ overkomt? Is dat mooi mee genomen. In vroegere jaren kwam je met die andere aanpak ook gemakkelijker weg, maar tegenwoordig is niet enkel de muziek belangrijk maar ook de beleving daarrond, je moet je verhaal kunnen verkopen.. daar houden we ook in onze podium act rekening mee.
Is er een ambitie met jullie muziek, iets te doen rond film of zo (want dit is muziek die perfect past bij een donkere thriller bijvoorbeeld)
W: Bedankt voor het compliment! Ik moet zeggen dat ik altijd wel een interesse gehad heb in de combinatie van beeld en muziek. Moest er zich een mogelijk voordoen om aan zoiets deel te nemen zou ik het zeker overwegen, maar het zou in het thema/sfeer van de band moeten passen. Film is naast muziek zowat mijn tweede hobby. In een van de nieuwe nummers (mirrors only hold ghosts) voor het full album zit er ook een kleine verwijzing naar een van mijn all time favourite movies verwerkt.
Ik vond ook dat jullie muziek iets spiritueels uitstraalde?
Tamara: ik ben zelf wel iemand die daar mee bezig is, maar om te zeggen dat er iets spiritueel rond onze muziek hangt? Dat kan ik zo niet zeggen eigenlijk. Dat sluit een beetje aan bij wat ik voordien heb verteld.
Als iemand dit aanvoelt als een spirituele ervaring kan en mag dat uiteraard, het is goed dat onze muziek binnen komt en dat mensen daar hun ding mee doen. melodie brengen die emoties los maakt bij mensen? Dat is wat we zeker willen bereiken met onze muziek. En net door een diversiteit aan te bieden, kunnen we ook veel uiteenlopende zielen aanspreken. Zo zagen we op optredens, mensen met gesloten ogen in een soort trance naar ons luisteren… dat bewijst dat onze muziek binnenkomt, en dat is uiteraard heel positief.
Is het voor een band moeilijker geworden om jezelf te verkopen dan vroeger? Of om podium kansen te krijgen?
Ergens wel, hoewel we zelf persoonlijk niet mogen klagen. Er zijn bands die veel minder kansen krijgen, ook die er veel meer hebben. Maar we mogen dus niet klagen eigenlijk. En toch.. we merkten bijvoorbeeld op Alcatraz Metal Bash, dat we niet tot de ‘meest populaire bands’ behoren, omdat we ook niet de mainstream metal brengen, dus om bijvoorbeeld op Alcatraz te spelen.. We hebben ook de luxe dat we een wat breder publiek aanspreken, en door het uitbrengen van een EP krijgen we toch kansen. We hebben met de regelmaat van de klok wel wat shows op de planning staan, voor ons loopt het dus goed. Maar we merken wel in het algemeen, dat het moeilijker is geworden, ja.
Er zijn opmerkelijk minder locaties om te spelen, jeugdhuizen, cafés, obscure clubs. Speelt dit niet in jullie nadeel dan?
We gaan sowieso beter overkomen op een donkere plaats, dan in een concertzaal met PC lichten en zo. zoals er vroeger wel meer waren. Vroeger kon je inderdaad elke week spelen in jeugdhuizen of Culturele centra met TL Lampen of zo. Dat is wel minder geworden, er zijn minder locaties inderdaad. Maar langs de andere kant passen wij niet in die setting van zalen met veel van die TL lichten, we zoeken dus zelf een beetje die gezelligheid en het donkere op, en daarvoor zijn er toch nog wel voldoende plaatsen.
Eind 2025 brachten jullie een eerste EP uit ‘A Spark of Light’. Het valt me op hoe bands eerst een single of EP uitbrengen en dan later eventueel een full album; is er bij jullie een bepaalde strategie?
In de jaren ’90 was het gewoon gemakkelijker om bij een label een full album uit te brengen. Het is in deze tijden zaak om eerst wat geld in de kassa te krijgen, wat centjes verdienen voor je die stap zet. EP verkopen, T-shirts verkopen.. en dan pas dat full album, is dus zeker een strategie. Het is ook een soort tactiek van sommige bands om elke maand of zo een single uit te brengen, om zo de aandacht scherp te blijven houden.
De EP werd goed ontvangen, heeft die ook bepaalde deuren geopend?
Het is beter dan dat je niets uit hebt, mensen vragen daar wel achter en als je iets kunt voorleggen zoals deze EP krijg je toch meer mogelijkheden, ook naar concert promotors toe. Naar de buitenwereld bestonden we nog niet, vooraleer we iets opgenomen hadden Voordien waren we dus gewoon wat aan het spelen, maar sinds die EP is uitgebracht gaan er links en rechts inderdaad dus wel deuren open, dus ja.. die EP heeft daar wel bij geholpen.
W: Een stom voorbeeld, ik ben vorige week naar een concert van High Parasite geweest waar de ex zanger van My Dying Bride ook inzit. Er daar werd gevraagd of ik een CD mee had, ik heb eentje afgegeven en wie weet gaat er daardoor een balletje aan het rollen. Er kwam ook direct interesse over het concept van de band en zo, daardoor. En ook de hoes, de muziek binnenin , alles klopt als je fysiek zo iets kunt aanbieden.. Dus ja. Het is dus wel belangrijk om iets in handen te hebben ja, eer er bepaalde deuren kunnen open gaan.
Eerst een single of EP uitbrengen; heeft het ook te maken met de snelheid van sociale media en dergelijke; je moet als band tegenwoordig wel heel snel schakelen..
Actief zijn op sociale media is in deze tijden wel belangrijk geworden, bands die dat niet zijn krijgen de vraag ‘bestaat die band nog? ‘ als ze dat niet zijn. het is wel zo dat een full album, daar echt veel mensen zitten op te wachten.. Er zijn wel veel mensen die na een show merchandise kopen, om een band te steunen. Maar geen platen meer kopen… Of toch zeker niet de jongere generatie die heel anders met muziek omgaat, ze luisteren naar muziek op Spotify, gaan naar de band kijken en kopen er een T-shirt of Hoodie van. de beleving is dus wel veel veranderd, en daar moet je als band dus wel op inspelen.
Jongeren houden van snelle prikkels, en denken niet zo vaak meer in hokjes
Er zijn voor jongeren wel veel minder uitgaansmogelijkheden, of plekken waar – als ze van metal houden – in hun eigen buurt naar metal concerten kunnen gaan. Dat brengt ons bij het probleem dat we hierboven al even hadden aangekaart, het verdwijnen van jeugdhuizen en intieme locaties.
Hoe belangrijk is sociale media dan geworden voor een band als jullie?
Als je een song op Spotify zet kan iemand in Amerika dat bijvoorbeeld ook gemakkelijker oppikken dan vroeger, dat is een voordeel voor iedere band eigenlijk.
K: We proberen dus op regelmatige basis iets op onze socials te gooien, zijn ook actief op een medium als Tiktok bijvoorbeeld, en proberen die content anders te maken dan ons Instagram kanaal.
Als je veel luisteraars hebt in Amerika, zou je overwegen er te gaan optreden? Is er eigenlijk een ambitie naar het buitenland toe?
Amerika niet, dat gaat niet meer lukken met de huidige situatie. buitenland kan en mag zeker, maar we proberen nu toch eerst in eigen land voet aan de grond te krijgen. En moesten er aanbiedingen uit het buitenland op ons afkomen? Dan zien we wel verder.
Het is ook een hobby, jullie hebben een gezin, werk, … Niet evident om dan op tour te gaan
Voor repetities en zo valt dat wel mee om in te passen in job of gezinsleven, maar om echt op toer te gaan op drie weken? Dat valt al wat moeilijker natuurlijk, moesten we die kans krijgen zouden we dat eventueel wel overwegen. Zo een mini-tour van een dag of vijf.. als iedereen dat ziet zitten? Het kan zeker.
Het thema van de EP en band draait rond, de overschakeling van zomer naar herfst, wordt de volgende de overschakeling van herfst naar winter? Of zomer naar winter? Hoe zien jullie dat?
(haha) we kunnen niet altijd hetzelfde doen, maar de lijn wordt wel altijd doorgetrokken. Althans dat is de onderliggende bedoeling. Met tekstueel en muzikaal nog meer variatie daarin. Maar de grote lijn blijft dus wel behouden. Dat is natuur, dat is het helende, dat donkere… en binnen die context kan er bijvoorbeeld tekstueel veel veranderen. ook wat podium act betreft, maar kaarsen in brand op het podium of zo.. waar we aan dachten .. is ook al voorgedaan. Maar in elk geval, is alles zeker voor verandering vatbaar, maar de basis blijft behouden. Dat is wel belangrijk.
Een beetje in de lijn van een band als Wolvennest bijvoorbeeld?
Wat podium act betreft, is wat wolvennest doet wel heel interessant om te zien. met de beperkte middelen die we hebben en de kleinere podia die we spelen, moet er wel iets staan. Maar we kunnen daar niet aan overacting doen. er zijn nog perspectieven met licht en kleuren , zeker en vast. Of projecties en dat soort dingen, daar zijn we allemaal wel mee bezig.
Wat zijn de verdere plannen?
Eerst de wereld veroveren en dan een full album uitbrengen (haha). We zijn bezig aan nieuwe muziek te schrijven, dat zit nu in een soort ‘demo fase’. Er zijn zelfs wat teveel songs voor een full album zelfs. We hebben zelfs al paar in onze set verstopt, omdat die dan hun eigen identiteit krijgen; er zijn dus al dingen opgenomen, maar nog niet om te gebruiken. Puur als demo, als preproductie. Om dan later echt op te nemen, dat zit er dus om dat sowieso op te nemen naar de toekomst toe. Release ergens oktober /november ondertussen. Geïnteresseerde labels mogen ons trouwens altijd contacteren!
Jullie doen prachtig werk, maar het is niet de meest toegankelijke muziek naar een ‘ruim publiek toe’; het is niet de ambitie om op grote podia te staan?
Schuermans mag ons zeker bellen (haha)… de vraag is zouden we wel passen op de grote podia? Maar het mag natuurlijk..
Zou je, om dit doel te bereiken eventuele toegevingen doen in jullie stijl, een meer commerciëlere richting?
We zijn op een punt gekomen dat we eindelijk de muziek kunnen spelen waar we 100% achter staan? Dus nee.. zeker en vast niet. Soms draait dat zelfs heel anders uit dan je hebt gehoopt als je dat uiteindelijk wel doet, dus nee.. misschien langs de andere kant kan dat er voor zorgen dat je bijvoorbeeld op een festival als Alcatraz kunt staan…
Ik ben er van overtuigd dat bands als jullie wel op grote festivals kunnen staan, maar het is een feit dat het voor Belgische bands veel moeilijker is podiumkansen te krijgen?
K: Dat is zo, ik ben jaren naar Hellfest in Frankrijk geweest, en dat staat vol met Franse bands, ook op het grote podium. Als er een internationale band wegvalt, komt een Franse in de plaats. Dat ga je op Graspop nooit echt zien, helaas. Waarom kan dat in België niet? Een van de meest fantastische edities van Alcatraz was met COVID, allemaal Belgische bands.. het jaar daarop kon dat plots niet meer, dat is op veel festivals. Alcatraz is op dat vlak dan echt wel nog een voorbeeld voor veel festivals, met hun Bash en een hoger gemiddelde lokale bands dan ergens anders. Maar op werchter, pukkelpop, is het gewoonweg moeilijk om als beginnende Belgische band terecht te komen.. dat is in het buitenland dus wel heel anders. Laat ons hopen dat mensen blijven naar bvb Leegem Metal Fest, Pluto Fest en straks ook Staden Metal Fest, om maar een paar “kleinere" festivals te noemen, gaan.
Wat is dan wel de ambitie met deze band…
We zouden al blij zijn met voorprogramma’s in bands die ertoe doen, op deftige podia mogen staan. We nemen mee wat we kunnen. We spelen bvb op een wedstrijd van ‘Gullegem Metal Fest. we zijn een beginnende band en kunnen elke vorm van promotie gebruiken, hoe klein of groot die ook is. Alles mee nemen, maar wel altijd in diezelfde lijn blijven waar we nu bezig zijn, is het voornaamste doel dus. En ook, samen gelukkig blijven en hopen dat we hier binnen x-aantal jaren nog steeds hetzelfde kunnen doen. dat is ons belangrijkste doel…
Pics homepag @Peter Vangelder
Het lijkt me een goede weg om te volgen, niet te snel willen lopen, verder groeien als band.
We wensen jullie veel succes en we blijven alles op de voet volgen!
Danny Blue is de nieuwe naam van Danny Blue & The Old Socks, de Antwerpse alternatieve indie-rockband die haar oorsprong vindt op de middelbare school. Geïnspireerd door de 21e-eeuwse golf van eclectische indie rock wist het viertal in 2017 voor het eerst de aandacht te trekken met hun EP 'Backyard Days' en de song “Belgian Venice”.
De jaren daarna speelde de band talrijke concerten in uiteenlopende bezettingen en verscheen in 2020 de EP 'Boys'. Tegelijkertijd groeide bij de bandleden de behoefte om hun eigen artistieke pad te verkennen. De bijkomende druk van de coronaperiode leidde uiteindelijk tot een tijdelijke stilte.
Vijf jaar later keert de band als Danny Blue terug naar de oorspronkelijke vierkoppige bezetting. Het collectieve schrijfproces voor de songs staat opnieuw centraal en bracht de band dichter dan ooit bij haar essentie. Hun vernieuwde geluid zoekt het spanningsveld op tussen verleden en toekomst. Dreamy shoegaze-texturen en een rockende grunge-catharsis vloeien samen met een eigenzinnige indie-rockenergie met een jaren ’90-vibe. Dromerig maar ruw, nostalgisch maar vooruitstrevend. De naamsinkorting symboliseert die evolutie: bewust een stap vooruit, maar met respect voor waar het allemaal begon.
“Tears”, de eerste, knappe single onder de nieuwe bandnaam, is geen klaagzang, maar een innerlijke schreeuw. Het belichaamt voor de band een moment van confrontatie waarin je niet langer zeker weet wie je bent of waar je naartoe gaat. Waar dromen en sterren ooit richting gaven, groeit het besef dat niet alles voorbestemd is. Met “Tears” willen ze die twijfel vangen: een luide uitbarsting tijdens een stille strijd tussen vasthouden en loslaten.
Dit is er eentje voor De Afrekening van Stubru, zou ik denken.
https://www.youtube.com/watch?v=fWdXHwRoBww&t=1s
Op hun nieuwe album keert The Me In You terug naar het idee van het conceptalbum, zoals ze dat in 2018 al deden op ‘Stuart Conroy’. Toen hielden ze vol dat het ging om een bestaand persoon terwijl ze het album deze keer vormgegeven hebben rond een fictief personage.
Ze stelden een interessant uitgangspunt – noem het een leidraad – voorop voor hun fictieve personage. “In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit; ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.”
Het uitgangspunt is gelaagd, abstract en filosofisch. Het laat heel veel ruimte voor muzikale invulling en biedt weinig handvaten voor authenticiteit. The Me In You greep deze wolk van ideeën aan voor een breed geschakeerd palet van muzikale tinten: van dreampop over melancholische, filmische ambient tot noiserock. Het ligt verder uit elkaar dan op voorganger ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Het avontuurlijke van dit album doet mij twijfelen of het verhaal wel als uitgangspunt diende. Is het verhaal er misschien achteraf bij verzonnen om de ver uit elkaar liggende (muzikale) punten alsnog te verbinden of cohesie te geven? En doet dat er eigenlijk toe voor de luisteraar? Voor sommige luisteraars zou het misschien een klein verschil kunnen maken. Als je een album als concept in de markt zet, wil een deel van de luisteraars dat concept kunnen vatten en de bouwstenen daarvan terughoren in de songs. Op zich is ‘Ida Fischer’ niet echt een moeilijk album, maar wel als je de songs wil inpassen in het verhaal erachter.
Ik heb het hardst genoten van het rockende “Sturmfrei” en het melancholische “Himmelgeist”. “Music For Carports” krijgt een eervolle vermelding voor de goed gevonden songtitel.
https://www.youtube.com/watch?v=n1AwmjQn8fY&list=RDn1AwmjQn8fY&start_radio=1
Dressed Like Boys - Kwetsbaarheid als statement
Het concert van Dressed Like Boys in de Gentse Ha Concerts voelde als een zorgvuldig opgebouwde emotionele reis: klein en breekbaar in aanzet, maar gaandeweg verrassend groots in impact.
Vanaf de ingetogen Intro en het daaropvolgende “Nando” werd meteen duidelijk dat Jelle Denturck hier niet de flamboyante frontman van zijn vroegere werk wilde zijn, maar een verteller die zijn publiek dicht bij zich trok. De 70’s-invloeden uit zijn debuutplaat waren live nadrukkelijk aanwezig: warme pianoklanken, subtiele arrangementen en een licht rafelige DIY-esthetiek die de nummers net extra karakter gaf.
Met songs als “Healing” en “Finger Trap” werd de toon gezet: kwetsbaarheid als kracht. Denturcks stem balanceerde voortdurend tussen breekbaarheid en beheersing, wat de thematiek rond identiteit, liefde en zelfacceptatie tastbaar maakte. Het publiek luisterde opvallend aandachtig, een zeldzame stilte die alleen ontstaat wanneer een zaal echt mee is. Een eerste hoogtepunt kwam er met “Agony Street”. Diezelfde oprechtheid zat ook in “My Friend Joseph” en “Jaouad”, nummers die duidelijk geworteld zijn in persoonlijke verhalen en daardoor des te harder binnenkomen.
Halverwege de set zorgde “Questions” voor een verstilde kern. Hier viel alles weg behalve stem en emotie, en precies daarin schuilt de kracht van dit project. Denturck durft ruimte te laten, en die ruimte zegt vaak meer dan eender welke grootse productie. Naar het einde toe werd het geluid iets voller met Lies en Pinnacles, zonder ooit zijn fragiele essentie te verliezen. Het publiek werd als het ware zachtjes meegenomen naar een bisronde die volledig tot ontplooiing kwam.
De encore was ronduit indrukwekkend in zijn opbouw: “And Then I Woke Up” voelde als een intieme biecht. “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, was het emotionele zwaartepunt van de avond: breekbaar, eerlijk en zonder franjes. Met “Stonewall Riots Forever” kreeg het geheel een uitgesproken, bijna strijdvaardige, ondertoon, waarin queer identiteit en engagement duidelijk naar voren kwamen.
De afsluiter, een tapeversie van “Over the Rainbow”, was een bijzonder mooi gekozen slot: een klassieker die perfect aansloot bij de thematiek van verlangen, identiteit en hoop die doorheen de hele set sijpelde.
Wat dit concert zo sterk maakte, was niet alleen de kwaliteit van de songs, maar vooral de coherentie van het geheel. Alles (van setlist tot performance) stond in dienst van een duidelijke artistieke visie. Denturck bewees dat hij als Dressed Like Boys een totaal ander, maar minstens even overtuigend hoofdstuk heeft aangeslagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
Dressed Like Boys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9517-dressed-like-boys-02-04-2026?Itemid=0
Frans Kalf
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9516-frans-kalf-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
The Hickey Underworld – Gitaarrockandrollende, rammelende boys are back!
The Hickey Underworld en Bed Rugs
Blij dat ze terug zijn onze Hickey Underworld uit Antwerpen, Belgen in meerdere muzikale en filmische kunstvormen. ‘Cold sun’, return van deze rock’n’rollende rammelaars, staat in de spotlight en toont aan dat tegendraadsheid en verslavende hoekende melodieën elkaar moeiteloos verbinden.
20 jaar The Hickey Underworld, vier cd’s uit en na tien jaar terug van de partij, een bont kwartet allegaartje rond Jonas Govaerts en Younes Faltakh, won in 2006 de Humo’s Rock Rally, net voor The Black Box Revelation. Een herriebandje, die hard verwoestend kon uithalen met rauwe, noisy, snedig, gedreven songs in allerlei tempowissels; sterke liedjes, pakkende melodieën en een stevige ritmiek, zeker het titelloze debuut en hun comeback ‘Cold sun, in een productie van Niek Meul van Das Pop. Het waren trouwens die twee platen die vanavond hier centraal werden geplaatst. Af en toe viel er eentje van de twee langspeelplaten tussenin.
De Hickeys speelden verder waar TC Matic, Evil superstars, dEUS, Millionnaire en Vandal x ooit waren geëindigd en mengden er de internationale couscous van QOSA, Foo Fighters en Shellac aan toe. Mooie referenties dus voor een band die grunge, indierock, psychedelica in schuurpapier en een ‘alternative way’ spelen. De schreeuwende zangpartijen en de zegzang kleurden en maakten het geheel compleet.
Een goed uur werden we in hun muzikale onderwereld gedropt. De klemtoon kwam meteen op hun pas verschenen album met de titelsong, “Oligargoyle”, “Bloody muscle builder in hell”, “Constant wave on a rock” en “Magical divorce”. Rechttoe-rechtaan, opwindend, snedig, meeslepend, spannend, overspoeld van massa’s hakkende, hoekige tempowissels en een repeterende ritmiek die een TC Matic ooit uniek, groots maakte.
Ergens ervaren en voelen we de filmische tune van Govaerts, die zich hier op toelegde. Scherp snijdend materiaal kregen we dus, die ons bij de leest hielden. Enkele oudjes kregen we dan te verteren uit hun debuut, gitaarrock’n’rollend, en die er trouwens nog steeds staan, o.m. het bizarre “Of asteroids and men”, het opzwepende “Blonde fire” en die doorbraaksingle “Future words”, intens explosief met een zeker meezinggehalte. Ook “Zero hour” en “Mystery bruice”, die twee andere singles, hadden iets overweldigends. Wat een muzikale tsunami die ons wist te overspoelen.
Op adem konden we maar een keer komen, met de huidige single “Keep” , het enige echte Hickey nummer die als ballade fungeert, en ons even doet wegdromen. Het smaakte naar meer om er af en toe zo eentje uit te werken. Al snel werden we verder in hun rauwe wereld gekatapulteerd met een “Euromancer”, “Whistling” en “Capt fragile”, die laatste gaf alvast een schop onder de kont met een Kyuss stoner injectie.
Rauw van de knorre klonk het na twintig jaar zonder maar iets te hebben ingeboet aan dynamiek en opwinding. Ze bleven ons bij het nekvel grijpen met “DWAMGOZ” en een lekker uitgesponnen “Flamencorpse” , die nazinderde in de uiterst boeiende, strakke set. Kortom, The Hickeys are back.
Support was Bed Rugs , ook uit A’pen en ook al zo’n vijftien jaar bezig, momenteel werkend aan een mooie return met o.m. de nieuwe single “The power runs ripe”. Bij hen overheerst nu het dromerige indie gevoel die het nauwst beantwoordt aan Death cab for cutie en Tame Impala. De samenzang, de sfeervolle psychedelica keys en de wisselende, opbouwende gitaarpartijen sieren de sound. Energiek, sfeervol, indringend, overtuigend, mooi. Ook Bed Rugs are back!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Psychonaut - Post-metal met panache
Wijf uit Gent is vrij nieuw aan het Belgische alternatieve metalfront, maar we gaan hier zeker nog van horen. De frontdame Marie De Graeve haalde verduiveld scherp uit met haar schelle en krachtige stem. Een geluk dat er in de Kreun geen glaswerk aanwezig was, anders was er hier gegarandeerd één en ander aan diggelen geslagen.
Met “Liar”, “Hysterical” en “Maniac” bracht Wijf een stel vlijmscherpe en snerende songs, de gitaar spuwde vuur en scheurende riffs tegelijkertijd, de vocals kwamen binnen als een frontale peer op uw bakkes. Dit was is Bikini Kill in een metalbad. Daarbovenop leek een veelbewogen “Circles” een geweldige song die gerust de battle met Brutus kon aangaan.
Verder waren hun invloeden alleszins niet af te leiden uit hun t-shirts, The Mars Volta hoorden we nergens (goeie smaak, dat wel) en laat ons hopen dat die Taylor Swift shirt als grap bedoeld was. Alhoewel, op foto hebben we die bassist ook al met een Dua Lipa shirt opgemerkt, draagt die kerel de kleren van zijn twaalfjarige zus, misschien?
Met alweer een ijzersterk nieuw album ‘World Maker’ onder de arm kon het Mechelse trio Psychonaut ondertussen al een kloeke setlist vullen met een stel onsterfelijke mokerslagen van songs.
In een dik uur propten ze het stinkende beste van zichzelf in een stevige wall of sound, een muur opgetrokken uit massieve post-metal met hier en daar enkele aangename en welgekomen rustpunten.
De heerlijke dubbele vocals, van razend naar clean en terug, zijn ondertussen ook een handelsmerk waar ze steeds bedrevener in zijn geworden. Binnenkomer “And You Came With Searing Light” was daar al meteen het toonvoorbeeld van, na een ingetogen start gingen onherroepelijk alle sluizen tegelijk open, de gitaar was verschroeiend en de vocals konden een volgroeide eik in tweeën kunnen splijten. Psychonaut was op die manier al direct op kruissnelheid en “All Your Gods Are Gone” en “Endless Currents” zoefden op dat daverende elan verder.
Met de excellente instrumental “All I Saw as a Huge Monkey” wist Stefan De Graef ons terug te overweldigen met zijn striemende en snedige gitaarspel. Dit was sowieso een hoogtepunt in de set, een track om Russian Circles stikjaloers te maken.
Met een ronduit fantastisch “Violate Consensus Reality” en een verpletterend “Interbeing” werden twee hoogvliegers uit het vorige album er met panache en verbetenheid doorgejaagd. Die aanhoudende spanning werd verder ten top gedreven met een verzengend “The Fall of Conciousness”. Hoe sterk de nieuwe songs ook mogen zijn, deze inmiddels 6 jaar oude kanjer is nog steeds de onbetwistbare topper in elke Psychonaut set, een zwaar ontvlambare knaller die zijn gelijke niet kent, met hier in de Kreun een alweer schitterende en wilde uitvoering.
Psychonaut eindigde met de tandem “You Are The Sky/Everything Else is Jus the Weather”, naar eigen zeggen hun favoriet uit de nieuwste plaat. En wie zijn wij om dat tegen te spreken.
Het trio raasde hier immers als een dolle bizon op het doel af en laste er dan halverwege een mooi en intiem rustpuntje in. Bespeurden wij daar trouwens geen Dire Straits-achtig gitaartje in de intro van “Everything Else”? En mag dit wel bij een hardvochtige metalband als Psychonaut? Tuurlijk wel, het onderstreepte de veelzijdigheid van Stefan De Graef en was het bewijs dat er ook gevoelige snaren op diens gitaar zitten.
Een betere setlist hadden we zelf niet kunnen bedenken, Psychonaut had er al de sterkste songs uit hun repertoire in gebald. Een dik uur bronstige en potige post-metal met een neus voor gevoel en variatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9100-psychonaut-02-04-2026?Itemid=0
WIJF
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9101-wijf-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Remy Bond - De ‘Backstage at the Tropicana’ tour voelde wel heel erg backstage aan
Remy Bond
Op Werchter 2025 (Klub C) nog net gemist, een plotse regenbui hield het publiek net iets te lang vast in the Barn. Zonde, het optreden vaanvond in de altijd charmante Brusselse Botanique moest instaan als herkansing. De New Yorkse Remy Bond is nog maar sinds 2023 muzikaal actief maar zette haar eerste stappen in de schijnwerpers al als kind-actrice in NBC-series en later als reality-persoonlijkheid in onder andere ‘Masterchef USA Junior’ samen met zus Olivia. Die laatste, Olivia Bond, verzorgt nu 10 jaar later ook haar voorprogramma, schattig!
De Rotonde was, ondanks haar intieme karakter (amper 300 plaatsen) 2 minuten voor show-aanvang nog niet voor een derde gevuld, wat voor een ietwat koele publiekssfeer zorgde. Het gigantische roze Fabergé-ei (zie foto), waar Remy overduidelijk 2 minuten later uit tevoorschijn zou komen tijdens intro ‘Sunset Claws’, was een welgekomen afleiding.
‘Skin Tight Jeans’ en ‘Simple Girl’ brachten al snel wat punten van herkenning in de set. Remy heeft veel geïnvesteerd in haar vintage esthetische branding en image, van uitgebreide music video’s tot een artificiële kloof tussen haar voortanden en tache de beauté boven de lip.
Een image is anno 2026 belangrijker dan ooit voor een startende artiest, maar de live-act en présence mogen ook niet ontbreken. Of het aan de soundmix lag was onduidelijk, maar het begin van de set neigde meermaals naar playback en oogde zo een tikkeltje energieloos. Jammer, want zo gingen beide nummers, die op plaat wel wisten te overtuigen, een beetje aan de zaal voorbij…
We mogen niet vergeten dat de New Yorkse nog maar een dikke twee jaar aan haar muziek-avontuur aan het timmeren is en proberen de moeizame start dan ook snel te wijten aan onwennigheid of zenuwen. Met “Don’t Go Back To Paris” spreekt ze voor een eerste keer het intieme publiek aan en verschijnt ook een eerste lachje, mooi om zien, het begint zo ook iets oprechter aan te voelen. Met een toegift aan het publiek: “No One” in zijn volledige originele lengte, overtuigt ze met de band nu voor het eerst ook live.
Tijdens het nog-niet-uitgebrachte “You Don’t Say”dat live dan weer allesbehalve overtuigend klonk, vroeg ze het publiek speels of ze het wel moest uitbrengen ‘I shouldn’t release this right?, It’s bad right?’. Ik zal maar niet toegeven dat ik volmonds ja had willen antwoorden. Naast het – sinds het begin – te lage microfoonvolume, viel nu ook het gebrek aan zelfvertrouwen van Bond sterk op. Met momenten dwaalde ze wat verdwaald rond op het podium en staarde ze soms minutenlang licht angstig voor zich uit richting de techniekers.
Over “American Wedding” verklapte ze dan weer dat het haar volgende single zou worden. Na een onwennige korte bandintro, die omwille van luide instrumentals onverstaanbaar was, klonk de toekomstige single live toch een stuk sterker dan vorige nummers, mede door het catchy gospel-geïnspireerde refrein. Een duidelijk ingestudeerd huwelijksaanzoek door een ‘fan’ deed de oprechtheid dan weer volledig teniet. Snel doorspoelen dit vreemde interactiemoment, met grootste hit ‘Summer Song’ bijvoorbeeld! Met meer dan 20 miljoen streams het grootste herkenningspunt in haar set. Het sterke nummer met duidelijke Lana Del Rey invloeden bleef live wel overeind, oef!
Na 45 minuten kwam Remy met een slappe lach het podium terug op, ze kon “Sugar Man” niet inzetten voordat haar vriendin vanuit het publiek een plakkaat met de lyrics zichtbaar hield. Je zou het haar kwalijk kunnen nemen, maar het publiek vond het schattig en het rustige nummer kwam uiteindelijk wel tot z’n recht. ‘Sorry guys, I love this song but I don’t know the lyrics’. Tijdens het op ABBA geïnspireerde “Moviestar” kwam zus Olivia gezellig meedoen om uiteindelijk af te sluiten met “Red White and Blue”.
Een zeer matig optreden, maar vervelen deed het nooit.
Setlist: Sunset Claws – Skin Tight Jeans – Simple Girl – Don’t Go Back To Paris – No One – Orlando – You Don’t Say – American Wedding – Summer Song – Hawaiian Dream – Star Shaped Baby – Cherry Red Balloon – Walk Like An Angel – Moviestar – Red White and Blue
Organisatie: Botanique, Brussel
The Mystery Lights - Okselfrisse garagerock met een sixties touch
Tribute bands, doorgaans zijn we er niet gek van, het zijn kopieermachines zonder opties. Maar voor Straight Shooter hebben we wel een pluim over. De band brengt immers een eerbetoon aan iemand die wel wat meer aandacht verdient, namelijk het onderschatte garagerock icoon Greg Cartwright (aka Greg Oblivion), een man die met zijn verschillende bands Oblivians, Compulsive Gamblers en Reigning Sound de meest rauwe en compromisloze garagerock heeft gemaakt.
De set van Straight Shooter was, volledig in de geest van Cartwright al zijn bandjes, even eenvoudig als efficiënt. In een mum van tijd werden een hoop pure en onvervalste punk/garagerockers er met volle gas en zonder onderbreking doorgejaagd. Zoals het hoort trouwens bij dit soort punk’n’roll.
Mystery Lights uit California spelen authentieke garagerock met een psychedelische inslag en met een vette knipoog naar al die heerlijke sixties bandjes die terug te vinden zijn op die fameuze nuggets-verzamelaar uit 1972 (‘Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era 1965-68’).
We gaan eventjes 9 jaar terug in de tijd, want onze eerste live kennismaking met Mystery Lights zullen we niet snel vergeten. Het was in 2017 als support act van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende en oververhitte Kortrijkse Kreun, een legendarische avond. Mystery Lights hadden toen net hun geweldige debuutplaat uit, vol met okselfrisse garagerock die op het podium knetterde en vonkte dat het geen naam had. Op basis van hun bruisende set voorspelden we de band een gouden toekomst. Maar zoals zo dikwijls is Mystery Lights blijkbaar een goed bewaard geheim gebleven, want op vandaag was de Casino helaas maar voor een derde gevuld, uiteraard wel met een select kransje fans die wel degelijk wisten dat ze hier met een uniek bandje te maken hebben.
Mystery Lights produceert een authentieke retro sound en heeft met de immer enthousiaste Mike Brandon een frontman in huis die weet hoe een feestje te bouwen. Zijn unieke, hoge en rauwe stem neigt niet toevallig naar die van wijlen Fred Cole, zanger/gitarist van Dead Moon, misschien wel de meest legendarische garagerockband ooit, en één van de grote voorbeelden. Zo durven Mystery Lights geregeld al eens “Dead Moon Night” in hun setlist opnemen, helaas niet vanavond, maar dat was dan ook maar een kleine smet op een wervelend concertje.
De ongeremde energie die Mystery Lights 9 jaar geleden in de Kreun tentoonspreidden was op vandaag nog steeds onaangetast, getuige een snedige aftrap met “Mighty Fine & All Mine” en “Melt”, twee straight-forward tracks die de lont kwamen aansteken. Met “Memories” ging de tijdmachine in één ruk naar de sixties en met een handvol songs uit de meest recente plaat ‘Purgatory’ gooiden ze het over een iets gevoeliger boeg, maar daarom niet minder intens en steeds met behoud van die fuzz ondertoon.
Mystery Lights deden geregeld het tempo zakken om er dan met een knal terug in te vliegen, het nieuwe en jachtige “Kids Of Today” paste op die manier perfect in het plaatje. In “Can’t Sleep Through the Silence” kwam nog maar eens dat tintelende sixties orgeltje opdoemen, een steeds terugkerende sterkhouder in hun sound.
“Wish That She’d Come Back”, “Don’t Want No Don’t Need No” en “Follow Me Home” klonken, dankzij dat lekkere retro orgeltje, eeuwig fris en bijzonder aanstekelijk. “Flowers In My Hair, Demons In My Head” was dan weer zo een fantastische valse trage met een psychedelische insteek, voor zo een kanjer van een song zouden The Black Angels een moord begaan. “Cerebral Crack” was ook zo een fraaie sleper, wij moesten hier zowaar even aan The Beasts Of Bourbon denken.
Helemaal op het eind trok de zinderende knaller “What Happens When You Turn the Devil Down” alle registers open, de gitaren gingen in overdrive, de drums knalden de boel aan flarden, de band ging volledig uit de bol. Die apotheose sloeg onmiddellijk over in een stomend en geweldig “Thick Skin” dat helemaal in de geest van Dead Moon de boel nog eens finaal kwam ophitsen.
Een bisronde kon niet uitblijven, daarin werd het nieuwe rechttoe rechtaan garagerockertje “Before You Realize It” voorgesteld, gevolgd door een ophitsend “I’m So Tired of Living in the City” en een gedreven “Someone Else Is In Control, dat opgevrolijkt werd door een Oosters klinkend gitaardeuntje.
Mystery Lights zorgden voor anderhalf uurtje excellente garagerock van het meest prikkelende soort. Zulke bandjes worden steeds zeldzamer, en dat is des te jammer. Het is dringend tijd voor een nieuwe garagerock revival.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De Griekse band Crystal Tears heeft een nieuw album uit. ‘Athanato’ verwijst als albumtitel naar de ‘onsterfelijkheid’ van deze band.
Crystal Tears werd opgericht in 1997 en mag dus ergens volgend jaar zijn 30ste verjaardag vieren. Voor ‘Athanato’ werden al vier full albums uitgebracht, telkens bij een ander Duits label. Crystal Tears bracht albums uit bij onder meer Massacre Records, Pride & Joy en Pure Steel. Na het album ‘Decadence Deluxe’ in 2018 zat de Griekse band zonder label. Even leek het erop of Sliptrick Records na enkele digitale singles ook ‘Athanato ‘zou gaan uitbrengen, maar uiteindelijk werd het het Belgische Gio Smet Records.
De voorbije jaren trad Crystal Tears vooral in Griekenland op, maar ze deden al eens een tournee van een paar weken op de Filipijnen en in 2014 gingen ze mee met Mystic Prpohecy en Fire Force op Europese tournee, met haltes in Mechelen en Maasmechelen. Mystic Prophecy en FireForce komen overigens nog een paar keer terug in de tijdslijn van Crystal Tears. Mystic Prophecy is de band van RD Liapakis en die was de producer van de vier reeds uitgebrachte albums van Crystal Tears. FireForce leverde dan weer één van de zangers van de Griekse band. Sören Adamsen (ook bekend van Artillery) zong eerst bij FireForce en later kort even bij Crystal Tears.
‘Athanato’ betekent dus in veel opzichten een nieuwe start voor Crystal Tears. Het is het eerste studio-album met de Finse zanger Antony Hämäläinen (Ancient Settlers, Amaranthe, …), het is bij alweer een nieuw label en met een nieuwe naam in de studio. Crystal Tears-drummer Chrisafis, het enige overgebleven originele bandlid, heeft wel wat ervaring als producer bij andere bands en hij levert prima werk als producer van ‘Athanato’. Hij kreeg voor de mix de hulp van Matt Hyde (As I Lay Dying, Kreator, Trivium, The Raven Age, …). En er werd voor ‘Athanato’ een hele reeks gasten opgetrommeld: Mike Wead van King Diamond en Mercyful Fate speelt gitaar en Jay Walsh van Xentrix en Blaze Bayley zingt mee. Opvallend is Helena Josefsson. Zij vervangt Marie Frederiksson bij Roxette.
Er staan ook twee covers op het album. “You Could Be Mine” kent iedereen wel van Guns ’n Roses. “Nosi Balasi” is de Crystal Tears-versie van “Nosi Ba Lasi”, een Filipijns rock-anthem uit de jaren ’80 van Sampiguito, met extra gitaarpartijen van twee Filipino’s. Het is een leuke knipoog naar de succesvolle tour van Crystal Tears door de Filipijnen.
Als album torst ‘Athanato’ heel wat ballast. Denk dan aan de gasten, de covers, de inmiddels al ‘oude’ singles, … Bij heel wat bands haalt die ballast een album uit evenwicht, omdat dan vaak alle aandacht naar één song of één aspect gaat. Hier is dat uitzonderlijk niet. Elke song is een eigen verhaal en als geheel is de aandacht netjes verdeeld over alle tracks. Ook tussen de individuen blijkt er naar een zekere harmonie te zijn gezocht. Het is niet dat of de zanger of één van de gitaristen op elke track alle spots op zich gericht krijgt. Dat is misschien het voordeel van een drummer als producer. Die bekijken dat vanuit een ander standpunt dan een producer die zelf zanger of gitarist is.
Muzikaal is dit nog wel ongeveer powermetal met daarnaast elementen van klassieke heavy metal (heel aanwezig) en thrash (iets minder). In de geschiedenis van deze Griekse band is ‘Athanato’ misschien wel het donkerste en meest agressief klinkende album. Dat is voor een deel toe te wijzen aan zanger Antony, die met zijn stugge, bijtende vocalen alles naar een eerder donkere, gloomy hoek duwt. Songopbouw, lyrics en productionele ingrepen zijn degelijk, maar blazen ons hier niet van onze sokken. Het verleden van deze band klinkt nog door, maar er wordt vooral niet krampachtig vastgehouden aan dat verleden: oldschool met een paar moderne touches.
Mijn favorieten op dit album zijn “All Sins Remembered”, “Crawl Into Your Grave” en “Bloodstorm”.
https://www.youtube.com/watch?v=n1y7AZqx9Kk
Turpentine Valley is terug met zijn derde album. Daarop wordt de signature sound van dit Belgische instrumentale postmetaltrio nog uitgepuurd.
Het gaat goed met Turpentine Valley. Vorig jaar hebben ze misschien wat minder concerten gespeeld. Die tijd hadden ze nodig om de nieuwe tracks te componeren en op te nemen. Maar dit jaar is er inzake concerten geen houden aan en staat het trio weer op zowat alle podia in Vlaanderen en daarbuiten.
Na korte tournees door de UK, Denemarken en Duitsland in het recente verleden wordt hun concert op Alcatraz in Kortrijk deze zomer de spreekwoordelijke kers op de taart.
Het nieuwe album dan. Tien jaar na hun ontstaan klinkt Turpentine Valley bij momenten donkerder, maar vooral meer dooraderd en meer vastberaden dan ooit. Na ‘Etch’ en ‘Alder’ is het nu aan ‘Veuel’. Afgaand op het artwork mogen we die albumtitel interpreteren als het Zultse dialect voor ‘vogel’. Er zat al een vogel in het artwork van ‘Alder’, maar met dit piepkuiken slaan ze een andere weg in, die nog meer ruimte laat voor interpretatie. De luisteraar wordt uitgenodigd verbanden te zoeken met de songtitels. Die zijn op zich al een uitnodiging tot het zoeken naar betekenis en naar verbanden. Een mix van weinig gebruikte woorden in het Nederlands (“Trampel”, “Frugaal”, …) met termen die in verschillende talen hetzelfde betekenen (“Serpent”, “Transparant”, “List”, …). Een groter geheel inzake betekenis zien we er niet meteen in, wel zijn er songtitels die heel raak gekozen zijn. “Trampel” kan bijvoorbeeld zowel verwijzen naar ‘ter plaatse trappelen’ als naar ‘aanstampen’ en beide betekenissen zitten wel in die track.
Van dit album kregen we al twee singles. “Pando” gaat van compromisloos log en massief tot meeslepend en melancholisch. Dit was het eerste nummer dat klaar lag voor dit derde album en het is ontegensprekelijk ook het hardste van de tien tracks op ‘Veuel’. In “Pando” walst de band vanaf de eerste noot aan een rotvaart over de luisteraar. Verderop laat een ingetogen passage hem/haar even naar adem happen vooraleer de band hem/haar opnieuw onder te dompelen in de repetitieve mantra van riffs.
De eerste single van dit album was “List”. Die track toont vooral de signature sound van de band, maar toonde ook al een hogere intensiteit en een heel meeslepende opbouw en dynamiek. De twee singles zijn raak gekozen visitekaartjes voor ‘Veuel’: hard en ook zacht, melodieus en ook met pompende riffs, ongenadig en ook meevoelend.
‘Veuel’ is een album van dikker aangezette contrasten en iets minder melodie.
Turpentine Valley werkt op ‘Veuel’ nu ook met lange intro’s die als afzonderlijke nummers worden aangeduid. De tracks die er voor mij een beetje bovenuit steken op ‘Veuel’ zijn (bovenop de singles) nog “Serpent”, “Derf” en “Aloof”.
Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed de band opnieuw beroep op Stef Exelmans. De préproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve post/sludgemetalband Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …
LINKEN
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
https://musiczine.net/index.php/nl/item/85550-alder
https://musiczine.net/index.php/nl/item/83519-turpentine-valley-we-weten-beter-waar-we-naartoe-willen-en-wat-we-willen-vermijden
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78029-turpentine-valley-you-love-us-or-you-hate-us
https://musiczine.net/index.php/nl/item/76773-etch
Linda Perry, dat is/was de frontvrouw van de Amerikaanse grungeband 4 Non Blondes. In 1992 hadden ze wereldwijd een hit met “What’s Up?”(What’s Going on?). De band hield het nog slechts een paar jaar vol en daarna ging Linda Perry haar eigen weg. Ze werkte vooral achter de schermen, als producer, songschrijver en labelbaas. Ze ‘maakte’ hits voor Christina Aguilera, Gwen Stefani en Pink.
Na 25 jaar maakt ze haar comeback als solo-artieste. Daarvoor koos ze voor “Beautiful” als single, de iconische wereldhit uit 2002 die ze schreef voor Christina Aguilera.
Ze schreef en producete ook voor (onze) Milow, Dolly Parton, Courtney Love, Britney Spears, Cheap Trick, Celine Dion, Weezer, Gavin Rossdale, The Lemonheads, Juliette & the Licks en enkele honderden anderen. Niet elke song van haar hand was goud waard. Daar willen we eerlijk in zijn, maar tegelijk moeten we toegeven dat ze heel vaak in de roos gemikt heeft.
Deze eigen versie van “Beautiful” klinkt uiteraard anders, authentieker misschien. Voor een deel zal het Linda Perry te doen zijn om de erkenning (dit is wel mijn song), maar het siert haar wel dat ze daarmee zo lang gewacht heeft om dat ‘op te eisen’. Haar comebackalbum ‘Let It Die Here’ verschijnt begin mei.
https://www.youtube.com/watch?v=m7ca8b5ZovI
Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group
Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …
De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen
Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.
Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.
Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !
Organisatie: Depot, Leuven
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent
De 4AD gaf me precies waar ik al een tijdje naar snakte: een avond vol passionele muziek zonder elektronische goochelarij of hinderlijke egotripperij. Dat er tussen beide groepen minstens twee generatiekloven gaapten, was op zijn minst merkwaardig, maar toch bleek dit een perfecte match.
Het Gentse Ciska Ciska had de eer te mogen openen voor de stilaan legendarische Johnny Dowd. Ciska Ciska is de groep van Ciska Dhaenens en dat is nog steeds de dochter van Derek (& The Dirt) en de zus van Vito. Van die laatste, met wie Ciska eerder al eens samen op het 4AD-podium stond, herinner ik me enkele heel sterke optredens. Maar terwijl het de laatste tijd nogal stil is rond Vito - of is het nu Victoria Pax? - speelt zijn zus zich steeds meer in de picture.
Na een eerder voorzichtige start had Ciska Ciska me bij het tweede nummer al stevig bij de lurven. Het gloednieuwe "Sweet Sixteen" is hun derde en wat mij betreft hun beste single. Een teder gezongen prachtnummer dat zomaar uit de Laurel Canyon-scene geplukt leek. Ciska Dhaenens laat zich naar eigen zeggen nochtans vooral inspireren door contemporaine singer-songwriters als Julia Jacklin, Adrianne Lenker en Aldous Harding. Dat zorgde voor een smaakvolle mix van indie folk en americana waarin ik af en toe ook wat referenties uit een verder verleden meende te horen.
De eerste plaat is gepland voor september maar de groep werkt nu al aan wat daarna komt. Daarbij werden voor het eerst nummers in gezamenlijke sessies geschreven waarvan we al een voorproefje te horen kregen. De inbreng van de groepsleden - gitarist Lukja Vanaverbeke, drummer Lou De Smet en bassist Mathijs Steels (Shht) - zorgde voor een steviger geluid wat hen zeker niet misstond.
Hun debuutsingle en tot op heden bekendste nummer, "Biotope", vormde het sluitstuk van een bijzonder knappe en verrassend gevarieerde set. O ja, Ciska vroeg ons ook beleefd om haar nieuwe single, "Sweet Sixteen", de Vox Top 30 (Radio 1) in te stemmen. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De tijd die we daarvoor hadden was ook kort, slechts enkele uren tot middernacht. Maar mijn stem heeft ze alvast voor de volgende aflevering.
De debuutplaat van Johnny Dowd, ‘Wrong side of Memphis’ uit 1998, sloeg hier destijds in als een bom. De man was toen al bijna vijftig en had al tientallen jaren wat aangemodderd in enkele groepjes, zonder dat het ooit ergens toe had geleid. Johnny Dowd, die aan de kost kwam als verhuizer, had dus tijd genoeg gehad om te broeden op dit meesterwerk. Ik zag hem in die periode verschillende keren aan het werk, en dat was telkens een belevenis, terwijl de platen elkaar met de regelmaat van een klok bleven opvolgen. Na een tijdje kwam er wat sleet op de formule en begon hij een beetje te experimenteren wat niet altijd even gelukkig uitpakte.
Maar op zijn laatste plaat uit 2023, ‘Is heaven real? How would I know?’, zijn negentiende al, zit hij duidelijk weer op het juiste spoor en klinkt hij authentiek en ontspannen. Die plaat en de recente vinylheruitgave van zijn debuut lieten me hoopvol naar Diksmuide afreizen.
Ik wilde vooral nummers uit ‘Wrong side of Memphis’ horen en ik werd meteen op mijn wenken bediend.
Johnny Dowd opende zijn set solo met het morbide "Ft. Worth, Texas", niet meteen de vrolijkste binnenkomer. Zevenenzeventig is hij intussen en de ledematen zijn duidelijk wat strammer geworden, maar die roestbruine, uit duizenden herkenbare, krakende strot had niets aan kracht verloren. Ondanks zijn beperkte techniek bleek hij een creatief gitarist die zijn gitaar tegelijk noisy en teder liet klinken.
Bovendien liet hij zich begeleiden door een stel schitterende muzikanten: zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis die ik ken als de sirene van Motel Mirrors, een nevenproject van John Paul Keith, haar echtgenote Will Sexton op gitaar en banjo en Jennifer Edmondson, de zus van Johnny die in laatste instantie Mike Stark moest vervangen, op minimale maar daarom niet minder efficiënte drums. Wellicht de beste band die hij ooit rond zich wist te verzamelen.
Na dat openingsnummer volgden nog meer songs uit dat meesterlijke debuut zoals "Papa, oh papa", "Heavenly feast" en "Just like a dog" en dat waren niet eens de hoogtepunten. Onze man uit Ithaca, New York bleef de parels nonchalant aaneenrijgen, de ene al wat cynischer dan de andere. "First there was a funeral" met een glansrol voor Amy op tweede stem, het vrolijk hotsende "Honky tonk" en "Evildoers", dat subtiel verweven was met Gershwins "Summertime", waren er maar enkele van.
Toen Johnny Dowd het podium even verliet om een sigaretje te roken, liet hij Amy Lavere een paar nummers zingen. En dat was eigenlijk een beetje waar ik op hoopte. Helaas ging ze hierbij, tot mijn grote ontgoocheling en waarschijnlijk ook de hare, jammerlijk de mist in. Blijkbaar hoorde ze de gitaar niet in haar monitor en ietwat ontredderd liet ze het tweede nummer wijselijk over aan haar man. Die mocht, toen Johnny terug was, meteen weer aan de bak met "16 tons" van Tennessee Ernie Ford, niet meteen de meest originele cover maar wel heel knap gezongen.
Nadat hij in het eerste deel vooral schitterde met zijn spookachtig klinkende banjo ontpopte Will Sexton zich na de rookpauze als een bijzonder veelzijdig gitarist. Tijdens "L.S.D.", een nummer uit de laatste plaat, verkende hij zelfs - heel toepasselijk weliswaar - onvermoede psychedelische wegen.
De vrij lange set werd afgesloten met de even onverwachte als in zijn eenvoud grootse Stones-cover, "You can't always get what you want". De bis volgde meteen, zodat Johnny Dowd niet nodeloos nog eens op en af het podium hoefde te gaan. Mooier kon de avond niet eindigen dan met dit "Gone" waarin hij mijmerde over het tourleven dat ook op zijn zevenenzeventigste nog niet voorbij lijkt: "I love the spotlight/ I love a crowd/ I love a band when it plays too loud/ I love the drive/ no matter how long/ I love the feeling of being gone".
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Dyscordia - We staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er moeilijk uit gezien. De toekomst ziet e mooi uit, met de nieuwe plaat die eraan komt in 2027
Door de jaren heen heeft Dyscordia zijn plaats binnen de scene, zowel op plaat als live, meer dan verdiend. Na een moeilijke tijd, volgde vorig jaar een feest voor hun 15ste verjaardag en ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band geworden die alle moeilijkheden achter zich heeft gelaten en klaar is voor de volgende bladzijde. Op speelse, strakke, nietsontziende wijze daverden ze een klein uur lang over de hoofden heen op MENtal Fest in Roeselare. De lat lag erg hoog van begin tot eind.. Een epische knal van powermetal met twee charismatische zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen. We werden compleet omvergeblazen.
We hadden een fijne babbel met de band over het 15 jarig bestaan, het buitenlands avontuur, de plannen en de ambities.
Een terugblik, 2025 was al bij al een succesvol jaar? Jullie speelden in het buitenland? Hoe was de ervaring?
We hebben inderdaad in het buitenland kunnen spelen, we hebben naar Spanje kunnen gaan. Ons buitenlands avontuur was eentje om in de annalen van de band te schrijven. Voor ons was dit een heel mooie ervaring. We hebben er veel uit geleerd en hebben ook een paar machtige shows gespeeld. En we hebben er zeker Spaanse fans bij.
Heeft die ervaring deuren geopend?
Voorlopig nog niet echt, hopelijk wel. Het blijft moeilijk om als ‘onafhankelijke’ band door te breken of kansen te krijgen. Ergens zouden we kunnen overwegen om bij een label te gaan. Met die nieuwe plaat die eraan komt misschien… we hebben nu wel een fanbase in Spanje bijvoorbeeld..
Op 3 oktober 2025 vierde de band hun 15-jarig bestaan met support acts At The Front en Aeveris in Kortrijk. Hoe is het verlopen; hoe waren de reacties? Inspiratie voldoende om door te gaan?
We hebben wat kunnen herbronnen, de laatste jaren hebben we heel toffe dingen gedaan. Intussen kunnen we melden: er komt dit jaar nog een live album uit van onze Anniversary Show op Grensrock, enkel op LP. Dit vooral voor de leden van de Dyscordia Army (onze fanbase) die al lang vragen naar live materiaal. We zijn ook volop aan het werken naar een vijfde album toe, en werken verder aan meer shows dit jaar. Als dat 15 jaar bestaan iets heeft geopend? Zijn het andere opties en mogelijkheden, na een tijd van herbronning. We gaan ons focussen daarop, en (hopelijk ) tegen eind 2027 een nieuwe plaat op de markt te brengen.
Zijn er zaken die je na 15 jaar anders zou aanpakken?
Niet perse , nee. Er zijn altijd dingen waarvan je denkt ‘dat hadden we anders kunnen doen’ maar we kunnen niet terugkeren in de tijd. Laat ons stellen, we staan nog steeds evenveel achter de eerste de plaat als achter de laatste die we na al die jaren hebben uitgebracht, dus spijt van iets? Nee.. soms gaat er wel eens iets verkeerd, soms botst het .. maar we staan nog steeds achter elke beslissing die we hebben genomen, ook na 15 jaar.
Heeft de personeelswissels een ‘stop’ gezet op de doorgroei of waren er andere elementen die speelden?
Eerder die COVID periode, de plaat is uitgekomen in januari toen we gingen een tour doen met Doro, doorheen heel Europa. Dat is toen allemaal in het water gevallen. Wellicht hadden we zonder die COVID periode nu wel wat verder gestaan.. of toch meer internationaal onze stempel kunnen drukken, waardoor we ook in het binnenland nog meer erkenning zouden hebben gekregen. Het is dus eerder DAT aspect geweest dat ‘de doorgroei’ een beetje heeft afgeremd.
Ik vind het subliem hoe jullie blijven doorgaan, want de twee personeelswissels waren niet eenvoudig in te plannen, en … ook tegenslag toen.
In een vorige babbel zei je ‘we doen het veel te graag’. Doe je het nog altijd graag? Wat is de drijfveer geweest om door te gaan?
We doen dit nog steeds extreem graag, ja. Metal zit in ons bloed en dat zien we niet meer veranderen eigenlijk. Dus wat er ook op ons pad komt, metal zal altijd deel blijven uitmaken van ons leven. Het is de kwestie van de juiste man, op de juiste plaats te vinden en als dat lukt.. dan ben je weer vertrokken. Eigenlijk hebben we twee keer enorm geluk gehad met de mensen die we gevonden hebben om deze kleppers te vervangen. Het is niet enkel gitaar en drum die je vervangt, het heeft zeker voor een uitdaging gezorgd. Maar we vinden dat dit in beide gevallen, zeer goed is gelukt.
Het is eigenlijk algemeen niet eenvoudig … Je hebt een overaanbod aan bands én steeds minder podia om te spelen?
Het is inderdaad moeilijker geworden om op locaties te geraken, er kruipt veel meer werk in dan vroeger, dat valt zeker op. Je moet steeds meer je grenzen verleggen, eruit springen, om kansen te krijgen om ergens te mogen optreden. Er kruipt dus zeker meer werk in …
Als je spotifiy bekijkt, heb je fans overal; is sociale media belangrijker geworden om deuren open te gooien?
Sociale media is zeker belangrijk geworden, maar het blijft toch zo dat het aanbod groot is en dat je als organisatie maar een paar bands op een affiche kunt zetten, terwijl er minder locaties zijn dan vroeger – zoals aangegeven – maar de inbreng op sociale media kan wel een zekere soelaas bieden, sowieso. Hoe meer je post hoe beter. Het belangrijkste blijft tijd steken in muziek, je passie volgen en plezier eraan beleven. Kortom: Wij blijven sowieso muziek spelen samen, we halen er ook veel uit als we niet op een podium staan. In die zin zien wij al die AI-bullshit niet echt als een bedreiging. Wij blijven ons ding doen; als we de kans krijgen laten we zoveel mogelijk mensen meegenieten van wat ons drijft; en al de rest is onbelangrijk.
Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd een beetje ongerust was over de toekomst van Dyscordia …
Het voortbestaan van Dyscordia heeft inderdaad aan een zijden draadje gehangen. De combinatie van COVID met het verlies van 2 bandleden na elkaar, heeft er diep ingehakt. Maar nu kunnen we zeker zeggen dat we er sterker uit zijn gekomen. Met de 6 mensen die op vandaag Dyscordia zijn, hebben we onze tweede adem gevonden. En we laten ons niet zomaar meer uit elkaar spelen. Als we kunnen klimmen, zeer graag! Gebeurt dat niet, so what. Het belangrijkste is dat we er plezier aan beleven. Dit willen we delen met iedereen, als ze daar voor open staan. Met deze bende hebben we al bijzonder veel plezier gehad, en er ligt er ook nog veel in het verschiet!
Even terug naar de nakende nieuwe plaat … Ergens in de toekomst… Vertel ons er wat meer over?
We hebben vier nummers afgewerkt, gaan ons live nog een beetje toespitsen op de vorige LP. We gaan dus noest verder werken , maar zijn nog niet zeker wanneer .. het zal dus eerder voor eind jaar 2027, in 2026 komt er al die live LP uit. Dat wordt ook een pareltje. We blijven dus gewoon doorgaan…
We hadden het er in onze vorige babbel ook over van hoe de laatste plaat ‘The Road to Oblivion’ iets meer episch en power metal klonk. De inbreng van twee nieuwe muzikanten beïnvloedt ook de sound. In hoeverre nu, een jaar later…
In feite schrijven onze nummers een beetje zichzelf, door de inbreng van alle leden. Het is dus niet zo dat we op voorhand zeggen: “dit nummer of deze plaat moet zo of zo klinken”. De stroom aan nieuwe ideeën en riffs is bij ons eigenlijk nog nooit opgedroogd, en dus schrijven we nummer na nummer. Samen vormen die dan steeds een album.
Een soort ‘concept plaat’ zit er niet in? of wel ?
Het zal voor de komende plaat wel een beetje zo zijn , maar we kunnen er nog niet teveel over vertellen …maar dat epische komt zeker en vast meer naar boven, zonder meer. De combinaties van onze gekende zangstijlen, en klassieke manier van muziek spelen blijft sowieso in die formule zitten.
Jullie staan op MenTalfest, een fijn festival met een sterke line up, de eerste editie was zelfs uitverkocht. Hoe voelt het om terug in eigen land te zijn? Een erkenning?
Het is een heel mooi festival, en het is altijd leuk om voor een volle zaal te kunnen spelen en zoveel volk voor jou te zien. We zijn dus zeker heel tevreden dat we hier terug mogen staan! Bovendien is Mentalfest steeds een puike organisatie, en op deze uitverkochte editie zal het heerlijk spelen zijn!
Een live plaat dit jaar dus? En verder werken aan nieuw werk tegen 2027.
Wat zijn de verdere plannen in 2026?
Inderdaad, zoals eerder gezegd komt dit jaar nog een live LP uit, en werken we verder aan het komende album dat we hopen te releasen in 2027.
Na 15 jaar hoeven jullie niets meer te bewijzen, maar op de lauweren rusten hoeft nu ook niet. Zijn er ambities, doelen die je voor ogen hebt?
De ambities zijn nog hetzelfde gebleven, meer nog ze zijn de laatste maanden – door ons 15 jarige viering o.a. en Buitenlands avontuur – nog extra aangewakkerd eigenlijk. Zo een tour in het Buitenland willen we zeker nog doen, ook al wordt het allemaal moeilijker . we staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er – zoals aangegeven – even moeilijk uit gezien. Maar de toekomst ziet er terug mooi uit, met die nieuwe plaat die eraan komt in 2027.
Wens je nog iets toe te voegen? Doe gerust
We willen graag nog even onze fans bedanken en de Dyscordia Army, zonder wie dit allemaal niet mogelijk was geweest. We beseffen heel goed wat we hebben! Steeds opnieuw zien we het bewijs dat metal verbindend werkt. Laat er in onze maatschappij, en de wereld, nu net steeds maar meer nood zijn aan verbinding… Wij blijven alvast ons steentje bijdragen voor meer metal in de wereld! En merci dat jij dit ook doet, Erik!!!
Pics homepag @Hughes Vanhoucke
Graag gedaan, het is steeds geweldig jullie live te mogen zien en te mogen interviewen. Laten we dit nog meer doen in de verdere toekomst ?
Yarno Matoka – In de jazz, ook al voeg ik er andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën te plaatsen, je moet ermee spelen, maar de basis van jazz trouw blijven
In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière. Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz.
Onder de naam Matoka's last & first trad hij op in een goed gevulde Studio 4. We waren diep onder de indruk van zijn performance. Lees gerust het verslag
We hadden ook een fijne babbel met Yarno over het optreden, de deuren die open gingen, de ambities en toekomstplannen.
In de eerste plaats proficiat met je overwinning op de ‘Toots Thielemans awards’; had je dit verwacht?
Ik heb die award gekregen op basis van mijn masterproef. Ik had wellicht geluk dat in mijn jaar amper vijf mensen die afgestudeerd zijn. In vergelijking met dit jaar, zijn er denk ik 27 mensen die afstuderen. Ik heb er wel heel hard voor gewerkt, heel veel tijd in gestoken ook. Maar ook waren mensen die afstudeerden dat jaar en op vlak van muzikant zijn, veel meer ervaring dan ik. Dus ergens had ik het helemaal niet verwacht.
Je stond o.a. op het Brussels Jazz Festival, in een zaal die gewoon jazz uitademt. In de Flagey, hoe voelde dit?
Flagey is een ongelooflijke zaal, met een hele geschiedenis. Ik herinner me toen ik de eerste keer op het podium kwam en ik al dat publiek zag zitten was dat toch ‘een ‘wow’ moment. Dat geeft je werkelijk een boost en energie. Dat was een avond om nooit meer te vergeten.
Je had veel supporters bij?
Ook, maar ook mensen die ik niet specifiek had uitgenodigd. Maar toch uiteindelijk buiten heb zien staan, en dat heeft me toch heel diep geraakt.
Er was een opvallend jong publiek aanwezig; nochtans als ik doorsnee jazz optredens bezoek, is het meestal een veel ouder publiek; heb je persoonlijk er een verklaring voor waarom jongeren die drempel naar jazz zo moeilijk kunnen zetten, terwijl ze eigenlijk steeds op zoek zijn naar prikkels. Jazz is toch een ‘prikkelend’ genre?
Ik ben zelf pas op mijn 18ste in contact gekomen met jazz. Ik ben veel met elektronische muziek bezig geweest. Ik denk dat er veel mensen zijn die gewoonweg niet weten wat jazz, is, of pas op wat latere leeftijd, of toch niet in contact komen met de geschiedenis van muziek. In tegenstelling tot met pop of commerciële muziek komen jongeren er niet mee in contact, je moet al een zekere diepgang hebben om er mee in contact te komen tot nieuwe artiesten te ontdekken.
Heeft die prijs én in de Flagey bepaalde deuren kunnen openen, om je doel te bereiken?
Op het moment nog niet, maar dat ligt vooral aan mij. Ik wil niet te snel lopen voor ik kan wandelen. Maar dat komt wel.. het heeft nog niet geholpen maar ik ben er van overtuigd dat het zeker deuren zal openen.
Ik doe gemiddeld honderd evenementen op een jaar, waaronder veel jazz; er komt zeker een publiek op af. Wat trekt jouw persoonlijk in het genre aan?
Ik ben opgegroeid omringd door muziek, mijn mama is zangeres Chantal Kashala ze zingt met alle BV , zit in alle Vlaamse programma’s. er was thuis dan ook veel R&B en soul. Daarmee ben ik dus opgegroeid, en rond mijn 13 of 14 ben ik in contact gekomen met elektronische muziek. En zelf wat muziek beginnen producen. op een bepaald moment had ik het gevoel dat ik wilde begrijpen wat ik aan het doen ben. Ik kon dat wel op het gehoor, maar kon het niet beschrijven. Ik ben in het vijfde middelbaar naar Kunsthumaniora van Brussel gegaan. En dat was gewoonweg de jazz afdeling, dat was de eerste keer dat ik daarmee in contact kwam. Die instrumentbeheersing die de muzikanten daar hadden, wou ik ook… ik had echter een achterstand. Ik wist dat ik doordat ik een goed gehoor had als producer , het wel moest kunnen. Ik heb er hard moeten voor studeren. Ik denk dat voor mij jazz een stijl is die laat zien dat er zoveel grenzen zijn in wat je kunt doen , en door de geschiedenis te leren kennen, en me te kunnen fixeren op de basis van de muziek ging een wereld voor me open. Door me in het conservatorium in Leuven te fixeren op die basis, heb ik heel veel geleerd . ik denk dat jazz een onuitputtelijk genre is, dat trekt me nog het meest aan. Er zijn geen grenzen, en de samenkomst van al die verschillende genres daar komt altijd iets mooi of iets nieuw uit voort. Dat is zo bijzonder aan jazz.
Je liet je goed omringen; eigenlijk was het totaalpakket dat primeerde op het podium. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ik zal ze even allemaal voorstellen. Victor Maillard, de man die zorgde voor al die effecten op het podium, dat is mijn oudste muzikale vriend. Ik ben met hem in contact gekomen toen ik veertien of vijftien jaar jong was. Ik ben met hem steeds beginnen producen, beginnen ‘challengen’ samen. We werken en vullen elkaar al heel lang aan. We doen dat al langer dan tien jaar, hij is zelf geen professionele muzikant. Of heeft geen muziekstudies gedaan, maar qua originaliteit en cryptisch brein, is hij mijn tegenpool als het ware, en tegenpolen trekken elkaar gewoonweg aan. Zijn ideeën en werk is zo integrerende dat ik bij hem absoluut wou samen spelen, en dat was de reden waarom dat hij mee op het podium stond, omdat ik weet als hij erbij is kom ik thuis in mijn eigen wereld. Elly Brouckmans heb ik leren kennen in Leuven. Ze speelde enorm goed, ook al dacht ze zelf van niet. We waren allebei verliefd op Coltrane. We zijn altijd blijven samen studeren, samenkomen. Ook een paar combo’s gedaan in het conservatorium. Dat was steeds heel leuk, en we zijn dat blijven doen. van Leuven ben ik naar Brussel gegaan en daar heb ik heel wat nieuwe muzikanten leren kennen. Op het einde van mijn eerste master ben ik in contact gekomen met Umberto Odone. De drummer, met hem was er meteen een ongelofelijke klik. Muzikaal en hoe we het ritme aanvoelen samen. We voelden beide aan, als we samen speelden, dat we snappen wat we willen doen. ik wist meteen , met hem wil ik blijven spelen in een band. Lúcia Pires heb ik leren kennen in dezelfde periode. Dat was ook in de eerste master. Ik heb haar leren kennen binnen de Brusselse jazz. Ze zat een jaar lager dan mij denk ik, ik was altijd verrast door haar manier van spelen. Door middel van mijn producer gebruikte ik altijd fluitklanken. Omdat ik Lúcia had leren kennen dacht ik ook dat uit te proberen binnen mijn project. dat was ook weer een match made in heaven. Het was leuk om haar mee op het podium te hebben. Bassist Zé Almeida heb ik leren kennen op een concert bij Diogo Alexandre, dat was o.a. met Bram De Looze. Ik ben toen gaan kijken daarnaar, en daarna nog een pintje drinken samen. Dat was gewoon een leuke avond. Een paar maanden later , toen die prijs werd bekend gemaakt , ben ik beginnen nadenken over een basgitaar binnen dat concept. En toen ben ik bij Zé aanbeland. Het zijn gewoonweg top muzikanten, één voor één.
Is het de bedoeling om met ‘Matako’s last & first’ meer zaken te doen, want het is – zoals je aangaf – een ‘match made in heaven’. Wat willen jullie allemaal samen doen?
Zeker en vast, de bandleden zijn bewust gekozen om in de toekomst verder te werken aan dit project. We hebben video beelden gemaakt, opnames gemaakt. Het is zeker de bedoeling hier meer mee te doen… het is dus zeker de bedoeling om hiermee in culturele centra, clubs – en wie weet Sportpaleis (haha) – te gaan optreden.
“Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw”, schreef ik over jullie optreden; een bewuste manier van werken?
Ik vond dat mooie woorden, tenslotte ik blijf trouw aan de basis van die muziek. Je kunt muziek niet anders benaderen dan op die manier. ook al voeg ik daar andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën daarin te plaatsen. Je moet ermee spelen, maar je moet de basis van jazz ook trouw blijven. Misschien was dat geen bewuste insteek, maar wel de bedoeling dat het zo binnenkomt.
Het is niet mis om te experimenteren, maar het is nodig om trouw te blijven aan de basis; daar draait het dus om bij jou?
Inderdaad, het heeft ook te maken met de mensen met wie je samen speelt. Mijn muziek leeft vanuit een context. Die vooraf al in mijn hoofd zit, en waar ik veel inspiratie uit put. Maar ik heb geleerd als ik speel met muzikanten die daar bepaalde interpretaties aan toevoegen dat ik dat niet kan vernoemen als elektronisch muziek spelen. Er zullen altijd factoren uit jazz terugkomen in de muziek die ik zelf speel. Ik kan daarom niet zeggen dat het gewoon jazz is, maar ook niet dat het gewoon elektronische muziek is wat we doen. ik profileer me ook niet als iemand die iets speciaals doet of zo. sommige nummers zijn wellicht niet geschreven vanuit een jazz context, andere weer wel. En net doordat je met een band speelt, en samenwerkt, kom je in een andere leefwereld terecht. Je creëert samen interpretatie, improvisatie. Dat is voor mij belangrijk , dat er een soort momentopname is in de trend ‘wij spelen de muziek, en gaan geen twee keer exact hetzelfde spelen’. Dat is voor mij een van de mooiste, maar ook een van de moeilijkste , aspecten van jazz. Ik kan muziek schrijven , maar eens ik het mee neem naar een band weet ik niet waar het gaat uitkomen .. en dat is zo uniek aan jazz.
Er is een overaanbod aan bands, maar heel wat minder plaatsen om daadwerkelijk te spelen, waardoor verschillende muzikanten afhaken. Is dat voor jullie geen extra struikelblok als band? Wat is jou motivatie om toch vol te houden?
Ik weet gewoonweg dat muziek iets is dat ik wil doen in mijn leven, ik kan dat gewoonweg niet missen. Het is altijd ene deel van mezelf geweest, het gaat niet om de lat hoog of laag leggen, ik ga dat gewoon doen. Ik zie mezelf gewoon niet afhaken. Ik wil dat gewoon, en ik zie wel wat het me brengt. Muziek is de rode draad doorheen mijn leven , zoals eten en drinken..
Brussels Bruist toch wat jazzmuziek betreft; een voordeel voor jou als muzikant? Ondanks dat ook in Brussel veel cafés gesloten zijn intussen …
Er zijn inderdaad veel plaatsen die sluiten, maar er zijn evengoed nog steeds veel plaatsen waar de muziek echt leeft. In Brussel bruist het. Er zijn wel bepaalde plaatsen die vroeger wel levendig waren en nu niet meer, maar er komen ander dingen in de plaats. België is wellicht niet het beste land om muziek te maken, maar ik denk dat je in Brussel wel nog steeds heel veel coole dingen kunt tegen komen. En dat er nog plaatsen zijn die de muziek willen ondersteunen.
Is er een bepaald doel dat je nastreeft?
Het voornaamste doel is optreden, en eventueel een plaatje uitbrengen. Mensen en zalen aanspreken en zo, om vooral op te treden. Is het voornaamste doel.
Het is de bedoeling om ook platenwerk uit te brengen?
Dat is een pijnpunt in de muziekwereld, platen uitbrengen.. wat mij gebleken is , is dat de hedendaagse streaming business een veel te grote invloed heeft op de muzieksector. Je kunt er geld tegenaan gooien, en een album maken; maar uiteindelijk is dat alleen maar verlies in deze tijden. je kunt beter hebben dat je een goede show hebt , waarmee je kunt gaan spelen .. wellicht krijg je er een goede fanbase door, door iets uit te brengen maar of dat in ons land of in Brussel de beste keuze is? Daar heb ik mijn twijfels over.
Zijn er zaal promotors die vragen of je iets uit hebt, eer ze je boeken?
Dat is ook waar, er zijn altijd twee kanten aan het verhaal. Liefst zou ik dat wel willen doen een plaat uit brengen, en dat ook goed doen. tegenwoordig is het moeilijk geworden voor muzikanten, omdat men vanuit alle hoeken pusht om dit lat direct hoog te leggen, je krijgt haast geen kans meer om langzaam te groeien. “ je moet dit, je moet dat’’ .. je moet alles voor elkaar hebben, voor je een plaats krijgt in die wereld. Maar ik blijf erbij, je kunt beter investeren in een goede show dan in een plaat. Uiteraard is het de bedoeling dat wel te doen, maar als de tijd daar rijp voor is.
Hoe belangrijk is sociale media voor een jong muzikant?
Waar we het daarnet over hadden, hoe je als muzikant wordt gepusht in alle richtingen, en de kans niet krijgt om langzaam te groeien. Dat heeft allemaal te maken met sociale media. Je moet je tonen alsof je alles perfect onder de knie hebt, en als je dat niet doet geef je de indruk dat je niet goed bezig bent en krijgt direct die stempel .. ik ben ervan overtuigd dat ik binnen dat wereld wel mijn plaatsje zal vinden.. ik ben al heel blij dat ik Flagey heb kunnen spelen, dat was alvast een mijlpaal.
Zeker jezelf blijven en niet laten afjagen
Wat zijn de verdere plannen?
Eerst mijn master afmaken, tweede plan is terug mijn instrument oefenen. Ik heb daar geen tijd meer voor gehad. Zoveel mogelijk muziek spelen, en zoveel mogelijk optredens doen en vooral met dit project, verder kunnen werken en overal spelen is het plan.
Dat is dus ook het ultieme doel?
Het doel is zoveel mogelijk festivals kunnen doen door de jaren heen. Dat is misschien nog niet voor dit jaar, niet enkel jazz festivals , festivals als Couleur café, gent jazz, dour om op die festivals te mogen optreden. Strombeek doen ook mooie dingen, alle plaatsen waar we kunnen spelen aandoen. En gewoonweg groeien, op ons eigen ritme, dat is het voornaamste doel.
Pics homepag @Jonas Reubens
Het komt zeker goed, ik wens je heel veel succes in alles wat je doet, en hoop jullie spoedig nog eens live te zien
We kennen The Me In You vooral van hun melancholische fluisterrock, een genre waar ze overigens in uitblinken. Daar stappen ze van af met hun nieuwe single “Sturmfrei”, lekker rockend en met wat fuzz en ruis.
De ietwat vreemde, Duitstalige titel vraagt wat duiding. Het is – in één woord – wat de Duitsers bedoelen met ‘als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel’. Het woord staat voor de ultieme vrijheid om te doen en laten wat je wil, wanneer je ouders of huisgenoten een tijdje weg zijn. “Sturmfrei” is de vooruitgeschoven single van “Ida Fischer Is Niemand”, het nieuwe album van The Me In You dat verschijnt op 27 maart.
Centraal op het album staat Ida Fischer, een Duitse vrouw die beslist heeft om een zijsprong te maken en de maatschappij in haar huidige vorm te verlaten. Ze heeft geen nood aan de labels die in onze samenleving blijkbaar noodzakelijk zijn. Op “Sturmfrei” blikt ze nostalgisch terug op haar onbezorgde puberteit waarin ze ongedwongen kon zijn wat ze toen nog was: iemand.
Heel leuk om deze rockende kant van The Me In You te horen. Ergens tussen The Nits, The National en The The.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/58172-the-me-in-you
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100415-bring-the-beat-back-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/62367-The_Me_In_You_Op_de_koffie_met_The_Me_In_You
https://www.youtube.com/watch?v=4snzhRvzUnw&list=OLAK5uy_l16_AvLBe281a0zEM2rGyT44yCX-Fos34
Er beweegt wat in Roeselare op muzikaal vlak. Sister May deed laatst hun albumrelease, Subatomic Strangers brachten vorige jaar hun album uit en zo kunnen we nog enkele opnoemen. Zoals nu ook, deze Honey Rebel: een gloednieuwe vijfkoppige band uit Roeselare die met deze single de aandacht probeert te trekken. Gitarist Nicolas Vermeersch van Subatomic Strangers en Duvve is hier ook present.
Hun single is, zoals veel hedendaagse muziek, een blend van stijlen: je hoort er rock, indie en nog wel wat andere elementen uit verschillende genres in doorklinken. Zangeres Kyleen heeft een stem waar ze vele kanten mee uit kan: ze klinkt warm, ze kan uithalen en haar stem bezit voldoende body om live indruk te maken. We horen een mooi uitgebalanceerde sound. Een rock/pop nummer dat radio vriendelijk is maar genoeg rockt om live gensters te slaan. Ik denk dan een beetje richting Krezip, Anouk etc…
Storm - song and lyrics by Honey Rebel | Spotify
Fijne single in elk geval.
Wednesday - Sfeervol, intens, toch ietwat ongemakkelijk
Wednesday speelt al geruime tijd een belangrijke rol in de alternatieve muziekscene. Met vijf albums waarin zachte indiecountry wordt verweven met rauwe shoegaze en grunge, bouwt Karly Hartzman gestaag aan haar eigen geluid. Na zes jaar brak ze met MJ Lenderman, ook bandlid, waaruit het prachtige album ‘Bleed’ voortkwam – een van de beste albums van 2025.
De verwachtingen voor het concert waren dan ook hooggespannen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Bleary Eyed, een stevige shoegaze slowcore-band uit Philadelphia. Tijdens hun eerste Belgische show brachten ze een krachtige mix van shoegaze, grunge en slowcore, doorspekt met elektronische samples. De harde, scheurende gitaren wisselden af met zachte, afstandelijke zang van beide gitaristen, wat verrassend goed samenging met de intense noise.
Soms deed hun geluid denken aan Alex G, maar vooral aan bands als Slowcrush, Fugazi en Husker Du. Het hoogtepunt was “Birds”, dat traag en ingetogen begon om vervolgens volledig te ontploffen. Hoewel de zang niet altijd perfect was, deed dat niets af aan de beleving. Met dit strakke halfuur maakte Bleary Eyed een indrukwekkende eerste indruk op het Belgische publiek.
De spanningen voor de hoofdact waren voelbaar toen Wednesday onder een pikdonkere en rokerige sfeer het podium betrad. Met “Reality TV Argument Bleeds” werd meteen de toon gezet, waarbij de trage intro plotseling werd opgeschud door klievende steelgitaarsolo’s. Frontvrouw Karly Hartzman had weinig opwarming nodig; in “Got Shocked” liet ze haar stembanden al flink rekken. Alles viel op zijn plek met “Fate Is…”, dat als een trage shoegazegolf over het publiek rolde. Het contrast tussen snoeihard en breekbaar rustig, zoals op de platen, kwam live volledig tot zijn recht. “The Burned Down Dairy Queen” klonk zeer americana en country en werd ingetogen gebracht.
Een kruising tussen Snail Mail en The Beths flitste voorbij bij de stevige solo’s in “Wound Up Here (By Holdin On)”. Hoewel het publiek zichtbaar genoot, bleef het tussen de nummers opvallend stil, wat Karly soms ongemakkelijk leek te maken. Toch klonken “Hot Rotten Grass Smell”, “Candy Breath” en het heerlijk countryrollende “Phish Pepsi” overtuigend, contrastrijk en oprecht. Van dat ongemakkelijke gevoel was niets te merken tijdens “Gary’s II”, waarin ze solo en zeer zuiver inzette.
Contrastrijk was ook “Pick Up That Knife”, waarin ondanks de moeilijke thema’s toch een boodschap van hoop doorklonk. Op en neer, luid en stil, toonde de band hiermee hun kunnen tijdens een van de hoogtepunten van de avond. De countrycover “She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles)” paste verrassend goed in de set en deed denken aan Waxahatchee en MJ Lenderman. Hitsingle “Elderberry Wine” werd met volle overtuiging gespeeld en viel in de smaak bij de uitverkochte zaal.
Om zichzelf te ontspannen en het publiek op te zwepen, ging Karly in de laatste nummers voluit, wat leidde tot een moshpit tijdens “Bitter Everyday”. Nog meer energie bracht ze met “Townies”, dat uitmondde in een heerlijk uitgesponnen noisy afsluiter. Het beste van haar stem spaarde ze voor de slotnummers “Bull Believer” en vooral “Wasp”, waar ze haar gitaar achterwege liet om alles eruit te schreeuwen.
Hoewel de band strak speelde, bleef het concert door het merkbare ongemak van de frontvrouw net niet volledig overtuigen. Toch was het publiek dankbaar en gaf het zich volledig over aan deze intense en sfeervolle avond.
Setlist: Reality TV Argument Bleeds - Got Shocked - Fate Is… - The Burned Down Dairy Queen - Wound Up Here (By Holdin On) - Hot Rotten Grass Smell - Candy Breath - Phish Pepsi - Gary’s II - The Way Love Goes - Pick Up That Knife - She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles) (cover) - Elderberry Wine - Bitter Everyday - Townies - Bull Believer – Wasp
Organisatie: Botanique, Brussel
Sylosis - Sylosis etaleert als band in topvorm en doet ons hunkeren naar album ‘The New Flesh’!
Sylosis, Revocation, Distant & Life Cycles
Revocation brengt de eerste schade toe, Sylosis etaleert als band in topvorm en doet ons hunkeren naar album ‘The New Flesh’!
Life Cycles kan ik kort over zijn, door het vroege aanvangsuur kon ik pas aansluiten tijdens de set van de Amerikaanse deathcore band Distant, dus moest ik deze band aan mij laten voorbij gaan. Nuja, Distant bracht ook niet veel soelaas in mijn ogen, de klank stond wel goed, maar ik miste toch wat variatie in hun stijl die mij kon overtuigen. De zanger haalde verschillende trucjes uit om het publiek te laten bewegen, wat maar bij enkelingen lukte. Vele breaks die de blastbeats even halt toe riepen, maar als conclusie was deze band maar een ietwat povere voorzet voordat de bal kon binnengekopt worden door de hoofdacts.
Revocation maakte hun podium in snel tempo klaar en zanger van het eerste uur David Davidson – getooid in een T-shirt van Metallica uit de H&M – gaf het sein met opener “Cronenberged” van hun laatste album die verscheen in 2025. De klank was heel goed in deze concertzaal in Gent, gelegen naast jeugdhuis Asgaard, dus dit was alvast een welkome verrassing.
De band speelde goed georganiseerd, de bandleden (muv de drummer) mocht elk hun eigen stem laten deelnemen in de technisch death/thrash stijl en het publiek begon lekker warm te lopen.
We keerden terug naar hun beginjaren met “Existence is Futile”, waarbij de strot van de zanger lekker ruw klinkt, nummer “Diabolical Majesty” heeft zijn naam niet gestolen want hier moet je direct een zalige riff incasseren en zijn de gitaren en bas de aanvoer van energie die dit nummer laat ontploffen. Een live nummer om U tegen te zeggen!
De circle pits waren geen uitzondering meer vooraan het podium en de band ging door op hun vlotte tempo zonder al te veel stille momenten.
Afsluiter “The Outer Ones” liet de hoofden meedeinen op alweer het prachtige drumwerk van maniak Ash Pearson! Het uurtje vloog voorbij waar album ‘Netherheaven’ de meeste songs op de setlist had ingepalmd achteraf gezien.
Ik heb alvast genoten van de riffs die uit de gele gitaar werden gesleurd, maar vooral het werk van de drummer steeg erboven uit! Zeker en vast voor herhaling vatbaar…
Zo’n bands zouden toch wat meer op festivals mogen vertoeven, mijn gedacht. Terwijl het stilletjes warmer begon te worden in de zaal, werd het decor voor de hoofdact van de avond vlot geïnstalleerd.
De verschillende stroboscopen werden vakkundig gepositioneerd en het viertal van Sylosis maakte na een Kiss klassieker hun opwachting onder luid applaus om hun set van melodische death/thrash/metalcore te starten.
De stroboscopen hulden de zaal in blauwe gloed en opener “Erased” maakte duidelijk dat we geen rustige avond tegemoet gingen gaan … én terwijl de drums een salvo aanvoerden gingen vele vuisten de lucht in. In dit nummer komen zowel cleane als zware vocalen aan bod, maar zoals ik meestal aangeef in reviews, ben ik toch meest fan van de ruige strot.
We kregen deze avond een cadeautje in deze set want ze speelden een nieuw nummer (“All Glory, No Valour”) van hun toekomstige plaat ‘The New Flesh’ (releasedatum: 20 februari 2026) - Ter info: het titelnummer werd wel al losgelaten een tijdje geleden op hun sociale media - En als dit het nummer het niveau van de plaat aantikt, wel, dan wordt dit zowiezo een bommetje!
Oh ja, er werd expliciet gevraagd om niks te filmen met de smartphone, wat dan ook netjes door de aanwezigen werd nageleefd – bravo!
En laten we dan maar direct springen naar in mijn ogen/oren het beste nummer van de avond getiteld “Heavy is the Crown”, één van de zovele singles die deze band in de loop der jaren heeft uitgebracht. Zo machtig uitgebalanceerd dat dit nummer is, de catchy groove die in dit nummer gepropt is werkt heel aanstekelijk, en de riffs verplichten je om mee te schuddebollen.
Ander pareltje in de set was dan weggelegd voor “Servitude” die begint met een grommende stem van frontman Josh Middleton om over te gaan in een prachtige mid tempo opbouw van de verschillende muzikanten, om dan opeens te ontploffen met een riff die snelheid ademt en de boel vooraan door elkaar schudde. Jaja, dit nummer is op het lijf geschreven om het tempo van circlepits in crescendo te laten gaan.
Er was geen moment verveling te bespeuren onder het publiek en door het enthousiasme vooraan op het podium kon het niet meer mislopen deze avond. De manier waarop deze mannen een riff of ritme op een ondertoon laten weerklinken om bijgevolg te laten exploderen is er bonk op.
Ook dikke duim voor het fantastische lichtspektakel bij de nummers (hoera voor de lichtman of vrouw) die de zaal de gepaste dynamiek meegaf.
Eventjes op adem komen voor de mannen om vlug terug te keren en te verkondigen dat we vooralsnog één van de beste fans van hun tour zijn en af te sluiten met twee toegiften. Nummer “Deadwood” deelde nog een laatste dreun uit om af te sluiten met “The New Flesh”. Of hoe leuk een doordeweekse donderdag kan zijn!
Zowel Revocation en Sylosis zijn vandaag de winners, samen met diegenen die er live bij waren. En nu? Tja, afwachten tot 20 februari tot hun nieuw materiaal kan beluisterd worden!! Zeker doen!
Organisatie: Returnbookings
Ozark Henry – ‘August Parker’, andere werkwijze, andere persoon!
Ozark Henry, Marigo Bay
Een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in de huidige muzikale leefwereld van Ozark Henry, het alterego van Piet Goddaer. Na 8 jaar stilte is er een nieuw album uit ‘August Parker’, die een andere werkwijze en persoon inluidt. Muziek herleiden tot pure essentie , minder effecten en samples, maar het mooi sober, spaarzaam -gevoelig-uitbundig, kil-warm houden .
In die 8 jaar heeft hij niet stilgezeten, werkte hij aan allerhande projecten, samen met modeontwerpers, bedrijven, enz, zette hij zich in voor allerlei campagnes, stampte in de kuststreek Koksijde, waar de Kortrijkse West-Vlaming nu gehuisvest is, mee het festival ‘At sea’ uit de grond en werd ‘Birthmarks’, doorbraak album bij uitstek in 2001, een paar jaar terug even terug in de spotlight geplaatst .
Plaatwerk is er dus nu opnieuw uit , ‘August Parker’, verschenen in het najaar van 2025. Een ander persoon, een andere werkwijze ; hij is iemand die extraverter voor de dag komt op het podium, het publiek nauwer betrekt bij de songs en die hebben nu net een intens mooi, gevoelig, sober, breed klankenspectrum. De bescheiden, zachtaardige mens, de zanger-multi-instrumentalist, nam het album op in ‘Immersive Sound’, een format waarmee je muziek in 3D ervaart, in z’n Ozark Henry studio. Goddaer ziet het als Muziek en Ruimte herleiden in z’n pure essentie. Een nieuwe emotionele dimensie, een soort beeldhouwen met kunst.
Een rijkelijk gevuld oeuvre in dertig jaar, die het oude met het nieuwe verbindt. Het gaat van een ‘This last warm solitude’, ‘Birthmarks’, ‘The sailor not the sea’, ‘The soft machine’ naar ‘Hvelreki’ en ‘Us’, die de link maken naar ‘het nu’, muziek die de brug vormt tussen kwetsbaarheid en kracht, verandering en veerkracht; ‘barsten vertellen verhalen’ zijn de thema’s, die het heerlijke afwisselende materiaal van ‘August Parker bepaalt.
En jawel, als je doorheen die dertig jaar grossiert, kom je aan een klankbord sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende, indringende, heldere stem. Of er was de radiovriendelijkheid met z’n plaatwerk. Melodie, durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
We horen groovy, knusse songs en er is de meer intense, directe, dynamische, dansbare aanpak. Een goede spannende opbouw, ingenomen, filmisch als meeslepend, pittig, met weerhaken.
Goddaer treedt nu meer op het voorplan, durft expressief, energiek te zijn en krijgt het publiek mee in z’n verhaal.
Met vier staan ze op het podium, o.m. de dames Hanne Torfs (kennen we van School is cool) en Sarah Pepels (kennen we voorheen van Portland). Als (backing) vocalistes, keys en cello geven ze het melancho – soundscape materiaal een andere sobere, spaarzame als bredere insteek. Geen gitaar of baswerk te vinden deze keer.
“Don’t go Jerusalem” opent de set en je wordt opgenomen in die allesbepalende sfeervolle groove die de set herbergt. Ergens het Hoge Noorden in klimaat-opwarming, beeldrijk van aard door de elektronica, percussie met de bijhorende instrumentatie en de kenmerkende vocals.
Trouwens, het is er eentje die we koesteren in het oeuvre, gezien de song nergens op plaat terug te vinden is.
“In the wild” en “La donna e mobile” volgden, emotievolle popelektronica. Herkenbaarheid hadden we eventjes met de gekende single “Word up” , om dan echt avontuurlijk te werk te gaan, met huiverende screamo’s, verrassende wendingen, electro experimentjes en die popelektronische melodie. Alternatief melodieus sterk en sfeervol, broeierig, licht dansbaar, etherisch donker. Een sfeer die hangt over de nieuwe “Eight”, “Pharoah” en het ietwat oudere “Sun dance”.
Er mag ook wat mee electro en beats zijn in een zweem van Daan en Daft Punk., o.m. op “Memento” en “Interesexual”. De dansspieren worden geprikkeld.
De huidige single “Light” klinkt zomers, zwoel, wereldlijk met een Caribbean inslag; het geeft een warm lounge gevoel.
De mime speelt een meer belangvolle rol op het avontuurlijke “Learn to love me”. Het is de aanzet naar puik single materiaal , sterkhouders door de jaren heen als “Out of this world”, “At sea”, “Sweet instigator”, “Indian summer”, “This one’s for you” en “It’s be your sacrifice”. De songs zijn wat aangepast door de jaren. De dames krijgen meer ademruimte in hun spel en vocale inbreng.
Hij was ook te zien in ‘Liefde voor Muziek’ en het wordt niet vergeten; Goddaer heeft met “Heroes”, z’n hero in David Bowie, die hier spaarzaam elegant gehouden wordt door cello en piano loops.
In de bis is er nog “The end” (van The Doors) met talrijke zwaarbewolkte soundscapes. Het besluit de set. En even ervoor kregen we het even sober gehouden, “We will meet again” en “Martyr”, die andere single van ‘August Parker’.
Het materiaal kreeg een fraaie insteek. Goddaer mag zich centraal positioneren en voegt er in die popelektronische aanpak bevreemdende geluidjes aan toe. Door de drums, de synth/keys, cello en de vrouwelijke (backing) vocals, is de sound afwisselend innemend als opengetrokken. Een ander persoon, een andere werkwijze dus.
De set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een nieuw jasje aangemeten, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen. Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert, delegeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt. Deze muzikale ervaringen ervaren we positief en worden even positief onthaald.
Ook de support act houden we in het oog, Marigo Bay, een Belgisch-Amerikaanse singer-songwritster uit Brussel, die haar popelektronisch materiaal solo brengt met voorgeprogrammeerde sounds. Met haar variërende warme, zwoele, ingetogen stem brengt ze een positive vibe. Ze debuteerde reeds in ‘the voice of vlaanderen’ en kreeg met Goddaer een goede hulp . Met de vrouwelijke boom aan artiesten kan ze in 2026 definitief doorbreken.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set @Cactus Club, Brugge op 20 februari 2026
@Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9036-ozark-henry-20-02-2026?Itemid=0
(Cactus Club ism Stricto Tempo)
Organisatie: Ha Concerts, Gent ism Democrazy, Gent
Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
De 26-jarige Britse vond de voorbije jaren al haar weg naar grote zalen en goedgevulde festivalweides in de vorm van support voor Sam Fender, Olivia Rodrigo en ja, zelfs het Wembley Stadium met Taylor Swift (!). Toch verkoos Holly de kleinere clubs met akoestische set-up, in combo met vaste pianist Seth, voor een gezelligere slaapkamer re-connectie met de fans.
De eer was op maandag 9 februari in de intiemere AB Club om na een schrijfpauze van een 2-tal jaar een sneak-peak van komende plaat ‘Cruel World’ te brengen, opvallend inclusief volledige outfit & kapsel vanop de nieuwe albumhoes, een heuse nieuwe ‘era’, misschien een tip van Swift…
De spits werd om 20u stipt in een al goedgevulde AB Club (niet geheel onlogisch met een 280 personen capaciteit) afgebeten door de 22-jarige ‘DIY bedroom-pop singer’ Woody uit Londen. Spannend was het zeker niet, maar met een stem die doet denken aan een jonge Justin Bieber kreeg het publiek wel een klein halfuurtje aan wegijlende autobiografische liefdesliedjes. Mooi om zien hoe hij erna gezellig tussen het publiek kwam staan met een pintje tijdens de -ook voor hem- eerste Holly Humberstone solo-show sinds 2024.
Na een halfuurtje pauze werden 3 minuten op voorhand (Holly Humberstone had er duidelijk zin in!), de eerste noten van nieuwste single “To Love Somebody” ingezet. De op plaat meer opzwepende single kwam ook in akoestische setting mooi tot haar recht, een meer dan geslaagde opener, ondanks de drukte in de AB Main Hall (waar The Kooks aan hun 2e passage van de Vlaamse triomftocht van 5 optredens in 2026 begonnen). Holly’s specialiteit is niet alleen gothic-sounding love songs, maar ook het instant meezing-gehalte van deze songs. Vooral live kunnen deze bij het 2e refrein al worden meegezongen en dat was vooral bij de nummers van de nieuwe plaat duidelijk hoorbaar. De 60er op 1e rij met merchandise aan bevestigde dit, ik herken hem van Holly’s eerste Belgische passage een aantal jaar terug in Werchter Klub C, vermoedelijk raakte ook hij daar verslaafd aan Holly’s melodieën.
Snel na de opener volgde met “Paint My Bedroom Black”, “The Walls Are Way Too Thin” en “Into your room’” wat gekender werk uit vorige 2 platen. Meer dan een schattige ‘thank you guys’ of een oprechte ‘I’m so scared this feels like my first day back on the job’ had ze niet nodig om deze te binden.
Het heeft haar deugd gedaan na een snel- en op hotelkamer-geschreven vorige plaat (zelfs on the road op de Taylor Swift Era’s tour) eindelijk wat tijd te kunnen nemen om 2 jaar lang mentaal en creatief te groeien én te schrijven. Zoals zelf aangegeven was “Die Happy” haar eerste eindproduct van deze periode, een perfecte world-building single die een duidelijke Tim Burton toon aangeeft voor plaat ‘Cruel World’. 1000% on-brand, zeemzoete gothic love-song.
Met “Falling Asleep at the Wheel” kwam streamings-gewijs al snel haar grootste hit voorbij, duidelijk voelbaar in de AB waar vooral de zangstemmen rondom mij de hoogte ingingen. Het daaropvolgende “Kissing in Swimming Pools” miste akoestisch wel net een beetje het ruige gehalte dat het op plaat zó sterk maakt (Sample riff van Mazzy Star’s “Fade Into You” bleef nu uit). Met lyrics zoals in ‘This bathing suit I would die for you”’ toonde ze nogmaals het dramatische pop-genre waar ze zo in uitblinkt. Deze was trouwens haar favorite ever written, ook het mijne als ik eerlijk ben – maar breng voor je volgende Werchter passage die Mazzy Star sample maar terug Holly ;-).
Nadat ze op Britse wijze –‘I probably shouldn’t say this, but fuck it!’- de release van de komende plaat per ongeluk liet vallen (volgende maand al (!)), liet ze met “Beauty Pageant” een eerste steekje van de avond vallen. Haar tot nu toe meest persoonlijke en kwetsbare liedje ging in de refreinen net niet zuiver en miste zo de connectie met het publiek een beetje. Gemakkelijk op te lossen door erna meteen publiekslieveling “Scarlett” er tegenaan te gooien. Met ‘We go together like bad British weather on the one day I made plans’ zomaar één van haar meest catchy lyrics.
Titelsong van komende plaat ‘Cruel World’ is haar favoriet van het komende album en ook hierbij verklapte ze al dat een indrukwekkende music video er snel zal aankomen. Met een duidelijk andere up-beat instrumental zeker een frisse wind in de set én in haar repertoire, sterk. Met het daaropvolgende “Lucy”, een lullaby geschreven voor haar zus, werd het tempo er even uitgehaald. Countrified “White Noise’”, ook vanop de komende plaat, bewees echter nogmaals de sterkte van de Britse, instant meezingbare crying in the club popsongs. Geschreven in Nashville, deze laatste van het drietal onuitgebrachte nummers klonk opvallend het meest als een toekomstige hit – ‘Play a sad song dj I just wanna sway tonight, since I lost my baby all I wanna do is cry/die’.
Tijd voor terug wat vertrouwder werk, “Friendly Fire” en “Deep End” zorgden voor terug wat punten van herkenning bij het publiek. Nummers waarbij ze jaren geleden bij eerste passage in Brussel als support van toen zelf nog onbekende Lewis Capaldi voor het eerst merkte dat ze een eigen carrière aan het bouwen was. Fast-forward naar 6 jaar later en gelijk heeft ze gekregen. Met een spoiler-alert voor de oplettende fans in de zaal – ‘I’ll be back in a couple of months with my full band and the full album’– zit een 2e passage op Werchter er dik in. Wat zou ze perfect passen als Barn-opener, hopelijk heeft Herman Schuermans het gehoord.
Na afsluiter “Dive” was meer dan een zoete ‘see you soon ‘ niet nodig om het publiek na een uurtje voldaan huiswaarts te sturen. Deze laatste was overigens duidelijk de favoriet van de enthousiaste 60er op rij 1, moge ook hij op Werchter zijn!
Setlist: To Love Somebody - Paint My Bedroom Black - The Walls Are Way Too Thin - Into Your Room - Die Happy - Falling Asleep At The Wheel - Kissing In Swimming Pools - Beauty Pageant – Scarlett - Cruel World – Lucy - White Noise - Friendly Fire - Deep End – Dive
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De instrumentale postmetalband Turpentine Valley bracht in december van vorig jaar de nieuwe single “List” uit. Dat is de voorbode van het nieuwe album ‘Veuel’ dat later dit jaar verschijnt.
De single “List” klinkt als een doorontwikkeling van de sound op het vorige album ‘Alder’ uit 2022 en ook het artwork van deze single sluit helemaal aan op dat van ‘Alder’.
In de bijhorende clip zien we dat de band zich op dit nummer ook vocaal uitdrukt, met de stemmen als laagje of als instrument.
De productie was opnieuw in handen van Stef Exelmans (Carneia, King Hiss, Channel Zero). Hij werkte ook mee aan ‘Alder’ en aan ‘Etch’, het debuutalbum van het Belgische trio.
Turpentine Valley speelt dit jaar een pak concerten, met als mooiste misschien toch Alcatraz in Kortrijk.
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ&t=1s
Nederlands 
Français 
