Your Eyes – Een verloren opname krijgt na 36 jaar alsnog een stem
In 1989 vonden vier muzikanten uit Beveren elkaar in een gedeelde liefde voor donkere, sfeervolle postpunk. Onder de naam Your Eyes bouwden zanger Koen Apers, bassist Kris De Potter, drummer Tom De Dobbelaer en gitarist Bart Verlent in korte tijd een eigen repertoire op.
Na een geslaagd live-debuut als voorprogramma van Enema Joe trok het viertal op 16 april 1990 naar de Etiquette Studio in Zandvliet. De acht nummers die er onder leiding van Nico de Haan werden opgenomen, verdwenen na het uiteenvallen van de groep echter voor ruim drie decennia in de kast. In 2025 werd de originele reel-to-reeltape gerestaureerd. Dankzij het Londense archieflabel Nausea Records verschijnt het materiaal nu eindelijk op vinyl als Etiquette Session: 1990.
Info Your Eyes - Etiquette Session : 1990 | Coming Up | Music Media Corner
Wat aanvankelijk een gesprek over die lang verloren gewaande opnames zou worden, groeide uit tot een warme, levendige en soms emotionele terugblik op muziek, vriendschap, gemiste kansen en het veel te vroege overlijden van Koen Apers.
Wanneer we teruggaan naar Beveren in 1989: hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Your Eyes: We kwamen elkaar vooral tegen in dezelfde cafés en jeugdhuizen. In Beveren kende iedereen elkaar wel een beetje. Bart was er niet helemaal vanaf het eerste begin bij: aanvankelijk was er nog sprake van een vrouwelijke gitariste, maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan. Via de lokale scene en gemeenschappelijke kennissen is de definitieve bezetting ontstaan. Zoals zoveel jonge groepen zijn we begonnen met enkele covers. Je kiest nummers die je graag hoort en die technisch nog haalbaar zijn. We speelden They Walked in Line van Joy Division, Heartland van The Sisters of Mercy en Lies van Skeletal Family. We hebben ook eens Just Like Heaven van The Cure geprobeerd, maar dat trok op niets. Vanuit die gedeelde smaak zijn we vrij snel eigen nummers beginnen te schrijven. Niemand van ons was op dat moment een geschoolde topmuzikant. We zochten, probeerden en leerden terwijl we samen speelden. Net daardoor ontstond iets eigens.
Joy Division, The Sisters of Mercy en het 4AD-label worden vaak als inspiratiebronnen genoemd. Wat trok jullie zo sterk aan in die muziek?
Your Eyes: Dat was de muziek van ons dagelijkse leven. Ze klonk in de cafés waar we kwamen en paste bij de tijd waarin we jong waren. Natuurlijk hoor je die invloeden terug, maar we probeerden geen kopie te maken. Iedereen bracht zijn eigen smaak en persoonlijkheid mee. Bart was bijvoorbeeld altijd heel avontuurlijk in zijn muzikale keuzes en bleef nieuwe dingen ontdekken. De anderen vonden dan weer houvast in bepaalde klanken of stijlen. Uit die verschillen groeide de muziek van Your Eyes. Het valt ons vandaag trouwens op dat jonge luisteraars opnieuw openstaan voor muziek uit de jaren tachtig. Via internet en streaming kunnen zij zonder grenzen door verschillende periodes en genres zoeken. Vroeger werd je veel sneller in een hokje geplaatst: je hoorde bij de punks, de newwavers of een andere groep. Vandaag lijkt die scheiding minder streng. Misschien verklaart dat mee waarom deze plaat na zoveel jaren toch nog aansluiting vindt.
De nummers ontstonden in amper enkele maanden. Hoe verliep dat schrijfproces?
Your Eyes: Dat gebeurde vooral samen. Iemand bracht een baslijn, gitaaridee of ritme aan en tijdens de repetitie zochten we verder. Niemand kwam met een volledig afgewerkt plan binnen. We waren allemaal nog groen en probeerden vooral uit wat lekker klonk. Soms ontstond iets heel intuïtief. Achteraf lijkt het haast onwaarschijnlijk dat we in zo weinig tijd een volledige set bijeen kregen. Koen schreef de teksten. Hij vertrok soms vanuit persoonlijke ervaringen of dingen uit het dagelijkse leven, maar bezat ook enorm veel fantasie. Hij kon een tekst bijna filmisch maken, zodat je er beelden bij kreeg. Zijn Engels klonk bovendien erg natuurlijk. Wij konden muziek aanbrengen, maar niemand anders in de groep had op die manier teksten kunnen schrijven. Koen was een bijzonder creatieve en artistieke persoonlijkheid; dat kwam later ook terug in zijn belangstelling voor film en video.
Titels als “Mein Untergang”, “As Easy As Hate” en “The Dreamless Sleep” klinken behoorlijk donker en fatalistisch. Was het een weerspiegeling van jullie eigen gemoed?
Your Eyes: Voor een deel wel. Koen haalde inspiratie uit persoonlijke ervaringen en uit wat er rondom ons gebeurde, maar niet iedere zin moet letterlijk worden gelezen. Zijn fantasie speelde een grote rol. De donkere sfeer paste natuurlijk ook bij de muziek waarnaar we luisterden en bij de tijdgeest. De wereld zag er toen evenmin bijzonder rooskleurig uit. Eigenlijk is dat vandaag niet zo anders, wanneer je kijkt naar oorlog, politieke spanningen en maatschappelijke onzekerheid. Muziek kan op zulke omstandigheden op verschillende manieren reageren. Je kunt de donkere kant rechtstreeks benoemen, maar je kunt er ook bewust aan ontsnappen met iets lichts of dansbaars. Wij kozen toen vanzelf voor die meer donkere, zoekende richting. Dat was geen berekende houding; zo klonk ons leven op dat moment.
Verwijst “Dulce Et Decorum Est” rechtstreeks naar het anti-oorlogsgedicht van Wilfred Owen?
Your Eyes: Ja, het uitgangspunt was het bekende anti-oorlogsgedicht. Het paste bij Koens belangstelling voor donkere maatschappelijke thema's en bij zijn manier om van woorden beelden te maken. Hoe hij die inspiratie exact heeft verwerkt, kunnen we vandaag natuurlijk niet meer volledig voor hem reconstrueren. Daarom is het belangrijk dat de tekst en de muziek ook voor zichzelf mogen spreken.
Jullie eerste optreden, als voorprogramma van Enema Joe tijdens een Creatures Of The Night-feest in Antwerpen, kreeg meteen een sterke respons. Wat herinneren jullie je ervan?
Your Eyes: Vooral dat de reactie veel positiever was dan we hadden verwacht. We hadden nog maar enkele maanden samen gespeeld en plots bleek dat de nummers ook buiten het repetitielokaal werkten. Die respons gaf ons het vertrouwen om naar de studio te gaan. Tegelijk waren de mogelijkheden toen heel anders dan vandaag. Er was geen sociale media en je kon je muziek niet met één klik verspreiden. Na een optreden of een demo bleef de vraag: wat doe je er nu mee? Je stuurde tapes en brieven rond en hoopte dat iemand reageerde. We hebben wel geprobeerd belangstelling te wekken, maar het was moeilijk om buiten de eigen omgeving door te breken. Zonder de juiste contacten of ondersteuning kon sterk materiaal gemakkelijk verdwijnen.
Met welke verwachtingen trokken jullie op 16 april 1990 naar de Etiquette Studio?
Your Eyes: We wilden in de eerste plaats vastleggen wat we op dat moment als groep hadden opgebouwd. Het ging snel: acht nummers werden tijdens één studiosessie opgenomen. We hadden geen groot budget en konden ons geen weken studiotijd veroorloven. De bedoeling was om over een degelijke opname te beschikken waarmee we verder konden. Die geconcentreerde werkwijze hoor je nog altijd. De plaat is niet perfect en wij horen zelf uiteraard iedere kleine fout. Als je je eigen partij kent, valt vooral op wat je anders had willen spelen. Maar wanneer je bedenkt hoe jong en onervaren we waren en hoeveel materiaal in zo weinig tijd werd opgenomen, mogen we daar trots op zijn. De energie en spanning van die dag zitten nog altijd in de opnames.
Welke rol speelde producer Nico de Haan tijdens die sessie?
Your Eyes: Hij hielp ons om een voller en beter uitgebalanceerd geluid te vinden en gaf praktische aanwijzingen. Bij het drumgeluid en de manier waarop bepaalde partijen werden gespeeld, stuurde hij bijvoorbeeld bij. We speelden een nummer eerst door en kregen vervolgens opmerkingen over passages die te druk waren of anders konden worden aangepakt. Hij probeerde dus niet alleen registrerend te werken, maar dacht mee vanuit zijn ervaring. Toch bleef het duidelijk onze muziek. De opnames klinken niet alsof iemand ons in een totaal andere richting heeft geduwd. Hij hielp vooral om wat wij live deden zo goed mogelijk op tape te krijgen.
Beseften jullie toen dat jullie materiaal zich kon meten met bekendere newwave- en postpunkgroepen?
Your Eyes: Op dat moment stonden we daar waarschijnlijk minder bij stil. We hoorden vooral onze voorbeelden en wisten hoeveel beter of ervarener zij waren. Nu de plaat verschijnt, krijgen we erkenning die we destijds niet hebben gekend. Dat voelt vreemd, maar ook bijzonder. Mensen die er toen niet bij waren — soms veel jongere luisteraars — reageren enthousiast op muziek die 36 jaar in een kast heeft gelegen. We gaan nu niet beweren dat we destijds gegarandeerd groot zouden zijn geworden. Daarvoor spelen veel meer factoren mee dan kwaliteit alleen. Maar wanneer we de plaat vandaag beluisteren, vinden we wel dat ze niet hoeft onder te doen voor heel wat muziek die toen wél werd uitgebracht. Het grootste compliment is misschien dat de nummers niet klinken als een curiositeit die alleen uit nostalgie interessant is.
Bart, waarom besloot je de oorspronkelijke tape in 2025 opnieuw boven te halen?
Your Eyes: Er bestond al een digitale kopie, maar die klonk niet goed genoeg. Door slijtage en ruis was het materiaal moeilijk bruikbaar. Toen Frank Gorissen van Subterra ermee aan de slag ging, bleek dat hij vanuit die kopie onvoldoende kon doen: wanneer hij de ruis probeerde weg te halen, tastte dat ook de instrumenten aan. Daarom moesten we terug naar de originele reel-to-reeltape. Die tape bleek gelukkig nog te bestaan. Via Dutch Tape Transfers werd ze zorgvuldig gedigitaliseerd, waarna Frank opnieuw aan de mastering kon beginnen. Het was geen vooraf uitgestippeld masterplan, maar een opeenvolging van stappen. Telkens wanneer één probleem was opgelost, diende zich een volgende mogelijkheid aan.
Hoe ervaarden jullie het om de muziek na ongeveer 36 jaar opnieuw in goede kwaliteit te horen?
Your Eyes: Je hoort eerst alle dingen die je zelf anders zou hebben gedaan. Dat is waarschijnlijk onvermijdelijk wanneer je naar je jongere zelf luistert. Toch overheerst trots. De klank is nu veel helderder en heeft meer diepte, maar het klinkt nog altijd zoals wij de muziek in ons hoofd herinnerden. Belangrijk was dat de ziel behouden bleef. De opname mocht niet worden gladgestreken tot iets wat Your Eyes nooit is geweest. De mastering heeft de instrumenten duidelijker en krachtiger gemaakt zonder de spanning, de ruwheid en het karakter van de oorspronkelijke sessie weg te nemen. Dat evenwicht is goed gelukt.
Hoe kwam Nausea Records vervolgens in beeld?
Your Eyes: Het contact kwam er via Subterra Studio, dat in opdracht van Nausea Records op zoek ging naar demo's van newwavebands uit de jaren tachtig die nooit officieel waren uitgebracht. Nausea Records is gespecialiseerd in vergeten of nooit verschenen punk- en postpunkopnames uit de jaren zeventig en tachtig. Ons verhaal paste natuurlijk perfect in dat opzet: een kortstondige Belgische band, acht nummers op een oude mastertape en een plaat die destijds in de kast bleef liggen. Dat een Londens label er uiteindelijk belangstelling voor toont, blijft bijzonder. In 1990 raakte onze muziek nauwelijks buiten Beveren en Antwerpen; vandaag verschijnt ze op transparant paars vinyl en bereikt ze luisteraars die we nooit hadden kunnen voorzien. Ook de oorspronkelijke hoesillustratie van Steve Slingeneyer, die voor de nooit verschenen promotape bedoeld was, krijgt eindelijk haar bestemming. Daardoor voelt de uitgave als de voltooiing van iets wat onafgewerkt was gebleven.
De hernieuwde aandacht kwam helaas ook samen met het nieuws dat Koen ernstig ziek was. Heeft hij de afgewerkte opnames nog kunnen horen?
Your Eyes: Ja, en dat betekent heel veel voor ons. Het contact was door de jaren heen verminderd, maar toen duidelijk werd dat de plaat er echt zou komen, hebben we hem de gemasterde opnames nog kunnen bezorgen. Hij was heel blij met het resultaat. Dat is een van de belangrijkste dingen die we uit dit hele verhaal meenemen: Koen heeft nog geweten dat de muziek eindelijk zou verschijnen en heeft kunnen horen hoe ze klonk. Zijn ziekte en overlijden hebben uiteraard een zware schaduw over de uitgave geworpen. Voor sommigen van ons kwam het nieuws samen met de onverwachte boodschap dat er na 36 jaar een plaat zou verschijnen. Dat bracht in één keer heel veel herinneringen terug en maakte het emotioneel bijzonder intens. Je denkt opnieuw aan de jonge mensen die je toen was, aan wat je samen hebt meegemaakt en aan alles wat daarna is gebeurd.
Wat betekende Koen voor Your Eyes, als zanger en als mens?
Your Eyes: Hij was onvervangbaar. Dat zeggen we niet uit sentiment, maar omdat zijn stem, uitstraling en teksten mee bepaalden wat Your Eyes was. Je kunt misschien iemand vinden met een vergelijkbaar stemgeluid, maar daarmee vervang je de persoon niet. Zonder Koen zou het iets anders worden. Hij kon op een podium een sfeer neerzetten die verder ging dan zuiver zingen. Zijn presence maakte een verschil, zoals een sterke frontman dat altijd doet. Daarnaast was hij degene die de woorden en beelden aan de muziek gaf. Zijn stem blijft nu bewaard en bereikt alsnog mensen, maar het blijft pijnlijk dat hij de uiteindelijke plaat niet meer samen met ons kan vasthouden of beleven.
Kort na de opnames viel de groep uiteen. Was het vertrek van Tom werkelijk de oorzaak, of zat het einde er al aan te komen?
Your Eyes: Het zou te eenvoudig zijn om alles aan één persoon of één beslissing toe te schrijven. Wanneer één belangrijk element uit een jonge groep wegvalt, verandert natuurlijk de hele dynamiek. Maar er speelden meerdere zaken mee. We waren vier heel verschillende mensen met sterke karakters en uiteenlopende muzikale interesses. Koen luisterde bijvoorbeeld steeds meer naar extremere muziek, terwijl niet iedereen noodzakelijk dezelfde richting uit wilde. Na Toms vertrek werd nog geprobeerd verder te gaan met Jan Dhooge op drums en volgde een laatste optreden in Beveren. Dat was geen verwijt aan Jan — hij probeerde er het beste van te maken — maar we hadden nauwelijks samen kunnen repeteren. Als je na maanden weinig te spelen plots opnieuw op het podium staat, kun je onmogelijk hetzelfde niveau halen als tijdens de studiosessie. Voor sommigen voelde de groep toen al alsof ze uit elkaar aan het vallen was. Het abrupte einde was dus veeleer het gevolg van een opeenstapeling dan van één ruzie of één schuldige.
Wanneer jullie nu naar ‘Etiquette Session: 1990’ luisteren, overheerst dan trots of het gevoel dat jullie kansen hebben gemist?
Your Eyes: Vooral trots. Natuurlijk kun je achteraf fantaseren over wat er had kunnen gebeuren als de band langer had bestaan, meer optredens had gekregen of vroeger een label had gevonden. Maar we zijn daar de voorbije 36 jaar niet verbitterd op blijven terugkijken. We hebben het geprobeerd en er is toen uit voortgekomen wat mogelijk was. Deze uitgave geeft ons alsnog erkenning, maar belangrijker is dat ze een hoofdstuk op een mooie manier afsluit. De groep is destijds verbrokkeld zonder echt afscheid te nemen. Nu kunnen we dat verhaal eindelijk samen afronden — helaas niet meer letterlijk met zijn vieren, maar Koens stem en teksten maken onlosmakelijk deel uit van de plaat.
Had Your Eyes muzikaal nog sterk kunnen veranderen als de groep was blijven bestaan?
Your Eyes: Waarschijnlijk wel. Onze smaken liepen uiteen en bleven zich ontwikkelen. Sommigen luisterden steeds breder, van metal en hardcore tot heel andere genres; anderen zochten verder binnen de donkere muziek. Misschien waren die verschillen een bron van spanning geworden, maar ze hadden evengoed tot avontuurlijker materiaal kunnen leiden. Het is onmogelijk om daar nu een sluitend antwoord op te geven. We waren nog jong en stonden pas aan het begin. Net zoals de acht nummers in korte tijd waren ontstaan, had de muziek nog onverwachte richtingen kunnen inslaan. Misschien hadden we nog jaren samen gespeeld, misschien waren we ook zonder het vertrek van een bandlid vrij snel uit elkaar gegroeid.
Bestaat er naast deze plaat nog ander bewaard materiaal?
Your Eyes: Er zijn nog foto's, herinneringen en mogelijk enkele oude video- of livebeelden, maar geen verborgen tweede studioalbum. Er zouden nog repetitie- of liveopnames kunnen opduiken, al is de technische kwaliteit daarvan onzeker. De acht nummers op Etiquette Session: 1990 vormen in ieder geval de enige volledige studiosessie en daarmee het belangrijkste bewaard gebleven document van de band.
Moeten we deze release dan als het definitieve slotstuk van Your Eyes beschouwen?
Your Eyes: Ja, in de eerste plaats wel. Een reünie zonder Koen zou voor ons niet hetzelfde zijn, en we willen niet doen alsof je na 36 jaar zomaar opnieuw kunt aanknopen waar je bent gestopt. Als we ooit iets zouden doen, dan zou het bijzonder goed voorbereid en muzikaal verantwoord moeten zijn. Alleen uit nostalgie op een podium gaan staan, past niet bij ons. Dat deze plaat er nu ligt, is op zichzelf al een enorme overwinning. De muziek heeft haar weg naar buiten gevonden, Koen heeft het resultaat nog gehoord en een onafgemaakt verhaal heeft alsnog een waardig einde gekregen. Meer hoeft het misschien niet te zijn.
Pics homepag - Is er eentje uit de oude doos
Bedankt voor de fijne babbel
De Limburgse alternatieve rockband Yerra Yerra blijft maar catchy singles spuien. Deze “Secret Garden” hadden we misschien niet zien aankomen na de eerdere singles “Nepal”, “Do It Again” en “Mad About You” (cover van Hooverphonic).
Nog een nieuw gezicht van deze band, nu met meer invloeden van de jaren ’80 (Les Rita Mitsuoko) en ’90 (Elastica) en van synthwave in het algemeen. Een sterke compositie die je zacht dwingt om te blijven luisteren. Knap hoor.
Laten we het erop houden dat we nu wel genoeg singles gehoord hebben en dat we graag eens dat volgende full album op ons bord zouden krijgen.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/103169-mad-about-you-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100522-nepal-single
https://www.youtube.com/watch?v=1a1zA41kAXE&list=RD1a1zA41kAXE&start_radio=1
Na een paar akoestische en experimentele omzwervingen heeft Ty Segall terug een straight forward fuzz-rock plaat gemaakt, zoals alleen hij dat kan. Eindelijk, want zo hebben wij onze Ty nog altijd het liefst. Hij is immers op zijn best wanneer hij een portie vunzige en nonchalante psych-rock afvuurt, zoals hij het ook gewoon is met zijn geweldig nevenprojectje Fuzz waar hij de drumvellen geselt.
‘Chrome’ is wat dat betreft een album waar de fans van het eerste uur duimen en vingers mogen bij aflikken. C’hrome’ leunt dan ook dichter aan tegen platen als ‘Twins’, ‘Emotional Muggler’ en ‘Manipulator’.
Vrij korte songs ook, maar bij Ty Segall weten we allemaal dat deze op het podium een ander leven gaan leiden en zichzelf naar andere oorden begeven waar de gitaren uit meerdere bochten tegelijk mogen vliegen.
We kunnen er ons iets bij voorstellen dat de wilde brok fuzz “Running to Nowhere”, de ruispunker “Everyting You’ve Been”, de scheurende punk-uppercut “Separation” en de onstuimige hardrocker “Chrome” als wervelwinden door een concertzaal zinderen.
Met 9 puntige songs is dit vooral een kort album, maar wel Ty Segall ten voeten uit.
LIVE 2026 Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
In 2024 bracht Gavin Friday ‘Ecce Homo’ uit. Een, voor de man zijn doen, vrij toegankelijk en poppy album. Maar ook een goed album met songs die zo met een beetje werk zo in de clubs gedraaid kan worden. En zie dat is wat ik dacht toen ik het album onder ogen kreeg maar ik moet je op dat vlak ontgoochelen want echt clubben zal er toch niet inzitten met dit werk.
De songs werden vakkundig uit elkaar gehaald en samen met Michael Hefferman herwerkt met analoge elektronica, sequencers, breakbeats etc… En dit allemaal tot één doorlopend geheel van een half uur.
We horen een meer industrial sound, het klinkt wat donkerder en het tempo zakt ook soms een beetje tegenover het originele album. Opener “Lady Esquire” valt hieronder. Op “The Church of Love” gaat het tempo wat omhoog maar de remix is dan minder interessant.
Welke songs komen nog aan bod? “Cabarotica”, “Amaranthus”, “Ecce Homo” en “Lovesubzero”. “Cabarotica” klinkt wel boeiend en gaat richting een vroege O.M.D.-song en “Amaranthus” kan wel wat draaiuren in een club doen. “Ecce Homo” is interessant en “Lovesubzero” is niet onvergetelijk.
‘Ecce Homo’ uit 2024 klinkt catchy en vrolijker dan deze herwerking. Het klinkt allemaal goed maar ik vind het ook niet allemaal even waardevol. De meerwaarde ontsnapt mij soms. Maar sommige songs zeker wel de moeite om te ontdekken en te horen wat er mee gedaan werd. Maar het mocht eerder als een bonus cd gezien worden, bij het originele album. Als alleenstaand album is het toch net iets te weinig …
Dance/Pop/Alternative
Decadence, The Ecce Homo Orchestra Reworks
Gavin Friday
LIVE
2025 Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Twee jaar na het album ‘Exodus’ zijn de Nederlandse darkwavepioniers van Clan Of Xymox terug met twee digitale singles. “Broken Heart” en “Fire” bieden samen net iets meer dan 10 minuten luisterplezier.
“Broken Heart” is meeslepend en dansbaar en klinkt een beetje mysterieus. Het klinkt vooral als het betere dat we al kennen van deze band. “Fire” is als geheel misschien iets minder catchy, maar het nummer heeft een aangename, stuwende puls. De emotie van verlies en verlangen komt er mooi in naar voren, terwijl “Broken Heart” dan misschien muzikaal iets minder het gebroken hart vertegenwoordigt. We begrijpen wel waarom de twee nummers samen één thematisch geheel vormen. Ze vormen een mooi teken van leven van deze band die duidelijk nog niet uitverteld is.
Clan Of Xymox is dit najaar op tournee doorheen Europa. Een Belgische halte staat niet op het programma.
https://clanofxymox.bandcamp.com/album/broken-heart-fire
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98032-clan-of-xymox-voortbouwen-op-een-al-schitterend-elan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95019-exodus
https://www.youtube.com/watch?v=NkFkPl3DU-U
Alison Moyet bewijst haar tijdloze klasse
Met een zorgvuldig uitgekiend concept streek het Britse popicoon Alison Moyet op maandag 28 september neer in een volledig uitverkochte Ancienne Belgique. De missie van haar nieuwe tournee, ‘Songs of Yazoo, the minutes, Other’, was helder: breken met de traditionele hit-setlist en volop kiezen voor de elektronica. Het resultaat was een mooie, strakke en indrukwekkende geregisseerde showcase waarin nostalgie en ‘het nu’ elkaar sterk in evenwicht hielden.
Tijdens haar ‘Songs of Yazoo, the minutes & Other Tour’ kiest Alison Moyet bewust voor een minimalistische en krachtige bezetting om de elektronische touch te waarborgen. Ze staat niet met een traditionele rockband op de planken, maar wordt geflankeerd door haar vaste driekoppige liveband op keys en drums, Brendan Cox, Paul Jones en Sean McGhee (vaste muzikale compagnon en backing vocals) . Samen slagen zij erin om de rauwe, analoge jaren '80 synths van het vroege Yazoo-werk perfect te laten samensmelten met haar gelaagde, moderne productie van albums, zoals ‘The Minutes’ en ‘Other’.
Maw we kregen een ‘elektronisch erfgoed in een nieuw jasje’. Waar veel generatiegenoten blijven hangen in een soort 'greatest hits'-shows, nam Moyet haar publiek mee langs de elektronische rode draad van haar rijke carrière.
Het zwaartepunt lag enerzijds bij het vroegere synthpopduo Yazoo. Klassiekers van de legendarische albums ‘Upstairs At Eric’s’ en ‘You And Me Both’, nummers die buiten de korte reünies in 1982 en 2008 zelden live te horen waren, vormden het fundament.
Anderzijds sloot dit live-repertoire perfect aan op haar recentere solowerk. De tracks van haar veelgeprezen platen ‘The Minutes’ (2013) en ‘Other’ (2017), (met producer door Guy Sigsworth) bleken live even dwingend en dansbaar als haar vroege werk. De pompende baslijnen en strakke elektronica katapulteerden ons naar de broeierige 80s clubs.
Moyet heeft een stem, die blijft snijden. Haar stem heeft over de decennia niets aan zeggingskracht ingeboet. De rauwe, doorleefde soul en diepe warmte sneden live moeiteloos door de elektronische klanktapijten. Tijdens de meer ingetogen, breekbare songd, kreeg ze iedereen stil. Verder intrigeerden de vocale uithalen.
Wat de avond extra cachet gaf, was Moyets ontwapenende podiumpresentatie, en tussen de nummers door was ze gevat en typisch Brits humoristisch, met haar praatgrage anekdotes.
Alison Moyet bewees in de AB dat ze veel meer is dan een icoon uit het verleden. Haar repertoire werd getekend door belangvolle elektronica. Een levendige, artistieke muzikale prestatie, mede door haar unieke stem die door de jaren erg goed bewaard is gebleven.
Tijdloze klasse!
Tracklist: 1. Alive 2. Bad ConnecƟon (Yazoo song) 3. Ode to Boy (Yazoo song) 4. Nobody's Diary (Yazoo song) 5. Mr. Blue (Yazoo song) 6. I Germinate 7. Changeling 8. Midnight (Yazoo song) 9. Lover, Go 10. Winter Kills (Yazoo song) 11. Filigree 12. Anyone (Yazoo song) 13. Other 14. State Farm (Yazoo song) 15. BeauƟful Gun 16. Right as Rain 17. Only You (Yazoo song) 18. In My Room (Yazoo song)
Encore 19. Situation (Yazoo song) 20. Goodbye 70's (Yazoo song) 21. Don't Go (Yazoo)
Organisatie: Live Nation
Het Ierse synthpoptrio Tiny Magnetic Pets staat al lange tijd in de elektronische traditie van Kraftwerk, OMD, New Order en Depeche Mode, maar weigert zich tot nostalgie te laten reduceren.
Op de drie nummers tellende EP ‘Astralux’ duikt de band nadrukkelijker de nacht in. Filmische synthesizerlagen, donkere grooves en een stevige elektronische puls richten de blik resoluut op de dansvloer.
De EP werd geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Tiny Magnetic Pets zelf. Tim Dorney, bekend van Republica, stond in voor de mix en mastering. Naast de opnieuw opgenomen versie van “Lost My Guiding Light” bevat Astralux twee uiteenlopende bewerkingen van “Low Places” door producer en dj Paul Dakeyne. Deze korte release vormt niet alleen een herinterpretatie van ouder materiaal, maar ook een voorproefje van de richting die de band op zijn aangekondigde vierde studioalbum wil inslaan.
Met “Lost My Guiding Light (Again)” wordt de toon meteen gezet. Het knappe is hoe Tiny Magnetic Pets verschillende paden binnen de elektronische muziek verkent. Een opzwepende elektronische sound wordt verbonden met toegankelijke zang en klanken die geregeld naar EBM neigen.
Het resultaat voert ons dansend door donkere straten naar obscure clubs, zonder dat de melodie onderweg verloren gaat. Die veelzijdigheid wordt doorgetrokken in “Low Places (Dakeyne Remix)”. De muziek waait verschillende richtingen uit, maar verliest haar herkenbare lijn nooit helemaal.
Tiny Magnetic Pets kleeft zich niet vast aan één stijl en maakt duidelijk dat hokjesdenken hier weinig zin heeft.
“Low Places (Dakeyne Acid Dub)” toont vervolgens een andere zijde van hetzelfde nummer. De zang verdwijnt grotendeels naar de achtergrond, terwijl ritme, bas en elektronische effecten de dansvloer volledig opeisen.
“Lost My Guiding Light (Again)” vormt het kloppende hart van deze EP. Achter de pulserende synths en aanstekelijke melodie gaat een gevoel van onzekerheid schuil, maar de song blijft vooral hoopvol klinken.
Met amper drie nummers is de ‘Astralux EP’ bijzonder kort, maar binnen die beperkte speelduur brengt Tiny Magnetic Pets muzikaal een diverse invalshoek. De EP klinkt donker en filmisch, maar ook vitaal, dansbaar en emotioneel. Het verleden blijft hoorbaar, alleen gebruikt de band dit niet als veilige schuilplaats. De “Astralux EP’ richt de blik vooruit en doet vooral verlangen naar dat aangekondigde vierde album.
Tracklist: Lost My Guiding Light (Again) - 6:39 Low Places (Dakeyne Remix) - 4:32 Low Places (Dakeyne Acid Dub) - 5:30
Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.
“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.
https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8
Peu de groupes peuvent se targuer d'avoir le statut de 'groupe culte', mais c'est clairement le cas pour Light Asylum. Emmené par la voix énigmatique de Sharon Funchess, le projet basé à Portland, dans l'Oregon, a secoué le petit monde de la musique alternative en 2012 grâce à un premier album éponyme et à un titre complètement hallucinant: “Dark Allies”. Combinant darkwave, synth-pop et post-punk, Light Asylum y déployait un souffle épique, illuminé par un riff de synthé incandescent, porté par une rythmique hypnotique et rehaussé par un chant d'une puissance inouïe. Le titre devint rapidement un hit mondial dans les soirées 'dark' alternatives.
Malheureusement, le succès de Light Asylum fut de courte durée. Le projet cessa d'enregistrer, Funchess se contentant de faire quelques concerts aux USA et en Europe. Aujourd'hui, changement de cap! On assiste à la résurrection du projet et c'est une excellente nouvelle! Sharon Funchess a ainsi accordé un concert au Botanique, à Bruxelles, au cours duquel elle a chanté les morceaux les plus marquants de l'époque: “Dark Allies”, “Skull Fuct”, “Shallow Tears”, etc. Mais elle a surtout levé le voile sur plusieurs nouvelles compositions de très belle facture et tout permet de croire qu'un nouvel album est en préparation. Dans une interview accordée à El Garaje De Frank, elle a déclaré: “J'ai hâte de sortir de nouveaux morceaux. Les 'vers d'oreille' ('earworms') sont en route. N'ayez crainte, tout cela fait partie du processus.” A suivre!
Pour écouter “Dark Allies”, c'est ici.
Holly Humberstone ontpopt zich met Cruel World tot veel meer dan een timide singer-songwriter...
Holly Humberstone – Cruel World Tour 2026 + Nell Mescal
Het was al de derde (!) keer dit jaar dat we als kleine België de Britse Holly Humberstone mochten ontvangen. Van een intieme AB club in februari tot een festivalset op de Lokerse Feesten vlak voor Pommelien Thijs. Op de Grote Kaai viel ze helaas totaal verloren tussen de onwetende mega-Pommelien-fans.
Revanche dus nu met een bijzonder sterke set in de dromerige Museum-zaal van de Botanique. Veel? Ja! Maar wel telkens iets anders; waar ze in het voorjaar nog met een solo-acoustische show passeerde om de nieuwe sound te introduceren, kwam ze nu met full-band en sterke visie rond nieuwste plaat ‘Cruel World’ die beloftes als sterke frontvrouw waarmaken. Een heel eind van die timide singer-songwriter die we op Werchter 2023 leerden kennen.
Belgische fans hadden trouwens geluk, voorafgaande shows van deze tour-openingsweek werden afgelast door ziekte, ‘I had to get healthy in time for Brussels, right?’. Hierdoor bleef de setlist op 17 september wel nog een verrassing, een schrale troost voor de fans uit Parijs en Amsterdam.
Kleine opvallende sidenote; de shows van Holly op Belgische bodem moesten over de voorbije 3 jaar telkens inboeten aan capaciteit en ook nu kon de compacte Museum-zaal geen sold-out bordje bovenhalen. Vreemd wanneer haar song-kwaliteit en stage-presence enkel de lucht ingaan, maar misschien doelt niet elke artiest op arena’s en onbereikbaarheid.
Nell Mescal een nepo-baby of -sister (?) label geven, doet af van haar talent. Haar set werd zeker nooit spannend, maar ook niet saai. Met haar nog net iets zoetere/lievere songs kwam ze bijna in de buurt van Holly’s sound. “Settles” als uitblinker.
In februari zagen we een artiest die een nieuwe era kwam aankondigen, in september zien we dat ze die transformatie nu ook live helemaal gerealiseerd heeft. Met een bijna filmische intro-sound (klokkengeluid) kwam een zelfzekere Holly het podium opgewandeld, gooi daar nog een jonge driekoppige en heel sterke live-band bij en je krijgt een geëvolueerde Humberstone show.
Met “To Love Somebody” als opener krijgen we al van bij het begin een meezingmoment, misschien wel het meest poppy nummer van de nieuwste plaat, maar live nog een stuk krachtiger met een extra rock-sound. Bij “The Walls Are Way Too Thin” en “Overkill”, beide al meer dan 5 jaar oud, werd dezelfde extra kick toegevoegd, de insteek van deze tour werd duidelijk.
Titeltrack “Cruel World” is duidelijk haar lievelings-nieuwe en overtuigt ook live, het blijft een raadsel waarom een song zoals deze geen radio-hit wordt. “Blue Dream” klinkt net iets elektronischer en is daardoor een frisse afwisseling.
Holly’s nieuwe zelfzekerheid maakt blijkbaar ook mopjes, ‘Don’t worry guys, I’m not contageous anymore’ grapt ze naar de fans op de eerste rij. “Kissing In Swimming Pools” brengt de serieusiteit er terug in en fluoriseert wat een uitzonderlijk sterke teksten de Britse steeds schrijft; speelse metaforen, catchy woordspelingen en verhalende zinsstructuren. De Mazzy Star sample is gelukkig terug aanwezig, werd gemist tijdens de acoustische set in februari.Wat een song, een eerste muzikale hoogtepunt van de avond.
“Die Happy” en “Paint My Bedroom Black” leiden een tweede deel van de show in en met “Down Swinging” graaft ze diep in haar catalogus een bijzonder sterke ballad op. Al blijft van die ballad niet veel meer over, een rock-infused versie inclusief gitaarsolo’s komt heel sterk over en een band-introductie ertussendoor voelt zeer gepast aan.
Met “White Noise” komt de meest catchy single van ‘Cruel World’ eindelijk aan bod, akoestisch al opvallend sterk maar met volledige band bleeft ze nog meer hangen … ‘Play a sad song dj, I just wanna sway tonight’. ‘Since I lost my baby all I wanna do is cry.’
“Falling Asleep At The Wheel” is duidelijk door de volledige zaal gekend, de luide ‘Sing it Brussels!’ van Holly’s gitarist bleek niet eens nodig.
Het unreleased “Too Cute To Be Lonely” past perfect in haar stijl en kan vanaf het tweede refrein zelfs ook al op voorzichtige meezingmomenten rekenen. “Red Chevy” zorgt voor kippenvel, niet door ingetogenheid, maar door een plots besef van een complete artiest op het podium. Lyrics zoals ‘So Kiss Me Like You Fucking Mean It’ meeschreeuwen hadden niet veel mensen verwacht bij de verlegen Holly Humberstone die 6 jaar geleden met haar gitaartje kwam piepen in de Britse pop-scene.
Het slot met “Dive”, “Lucy” en grootste hit “Scarlett” bewijst nogmaals dat een complete artiest op donderdag 17 september op het Brusselse podium stond. Holly weet haar publiek niet langer alleen maar emotioneel te raken, maar zet het nu ook volledig naar hand.
Live review dit voorjaar 2026 Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
Setlist: – To Love Somebody – The Walls Are Way Too Thin – Overkill – Cruel World – Blue Dream – Kissing In Swimming Pools – Die Happy – Paint My Bedroom Black – Down Swinging – Deep End – White Noise – Falling Asleep At The Wheel – Too Cute To Be Lonely (Unreleased) – Red Chevy – Drunk Dialling – Dive – Lucy - Scarlett
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Holly Humberstone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10299-holly-humberstone-17-09-2026?Itemid=0
Nell Mescal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10300-nell-mescal-17-09-2026?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
The Jayhawks werden in 1992 een beetje wereldberoemd met het album ‘Hollywood Town Hall’ (met de singles “Take Me With You” en “Waiting For The Sun”). Kort daarna was er het album “Tomorrow The Green Grass”, met nog meer hits: “I’d Run Away” en “Blue”. Daarna kwam het succes minder vlot voor deze fijne Amerikaanse band. Inmiddels bestaan The Jayhawks 40 jaar en om die verjaardag extra luister bij te zetten is er nu het nieuwe album ‘Sanctuary Park’.
We kunnen het moeilijk een comeback noemen. Ook ‘Paging Mr Proust’ uit 2023 was al een heel fijn weerzien met deze band en zijn heel eigen blend van folk, country, rock en singer-wongwriter kind of music en hun driestemmige, harmonische zang.
Het nieuwe album werd geproduceerd door Bob Ezrin, die in 2000 ook al ‘Smile’ opnam met The Jayhawks. De gitaren huilen opnieuw fel, de blues zijn nooit ver weg en de melancholie ligt opnieuw in dikke lagen over elke track.
Wie fan was in de jaren ’90, kan dit nieuwe album blind aanschaffen. Mijn favorieten zijn “Hands On The Wheel”, “Keeping Our Heads Above The Water”, “Familiar Strangers” en “Always And A Day”.
Op 20 september staan ze in De Casino in Sint-Niklaas. Dat concert is al uitverkocht.
https://www.youtube.com/watch?v=-lXyA2bE4Gs
Amyl and the Sniffers is een band die zo’n energieke concerten brengt dat ene studio-album die energie nooit helemaal kan vatten. Wordt gezegd. Een live-album van deze band is dan ook helemaal geen verrassing. ‘Truth or Consequence’ wordt vorig jaar opgenomen tijdens een concert in LA met een beperkt publiek.
Wat wel een verrassing is, is dat ze geen ‘gewoon’ concert als live-album uitbrengen, maar een concert met country-versies van hun nummers.
Twee conclusies: de meeste songs blijven wel ongeveer overeind in deze semi-akoestische aanpak. Over de zangeres en de band kunnen we dat helaas niet zeggen. Hoe trager ze de nummers spelen, hoe meer ze door de mand vallen. Het is mooi dat ze dit risico durven nemen, maar het voegt weinig toe aan hun oeuvre. Sommigen zien er de grap van in of vinden dat ze iets toevoegen aan het country-genre door er hun rauwe punk-attitude in te injecteren.
Je hoort een paar publieksfavorieten als “Big Dreams”, enkele onuitgegeven nummers en één cover (“Lights on the Hill” van Slim Dusty). Alleen die laatste cover geeft aan dat Amyl and the Sniffers dit country/live-album toch ergens een beetje ernstig overdacht en voorbereid hebben.
Goh. In het beste geval vinden de fans dit een leuk tussendoortje. Maar straks toch graag ‘gewone’ concerten en een degelijk live-album, misschien?
https://www.youtube.com/watch?v=HyDI1FaaTY4
Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
Ty Segall zit al 25 jaar in het vak en heeft in die tijd een indrukwekkende hoeveelheid muziek uitgebracht. Toch blijft de Amerikaanse garagerocker enigszins onder de radar, zonder dat zijn populariteit daaronder lijkt te lijden. Voor zijn passage in de Botanique was de Museum alvast volledig uitverkocht, waar hij met Chrome zijn inmiddels zeventiende album kwam voorstellen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Annabelle Chairlegs, het project van de Texaanse Lindsey Mackin. Het viertal uit Austin bracht een mix van garagepop en rock, met catchy hooks, snedige gitaren en een vleugje surferrock. Mackin beschikt over een stevige podiumpresence, al was haar stem niet altijd even strak. Toch wist de band met enkele stevige songs en een energiek slot het al goed gevulde publiek op te warmen.
Ty Segall en zijn band begonnen met een lange opbouw van “Feel”, om vervolgens meteen stevig uit te pakken. De songs klonken snedig, luid en rauw, maar ondanks de vele fuzz en overdrive bleef alles opvallend helder, met Segalls stem steeds goed hoorbaar.
Ook de lange jams waarmee nummers als “Hospital”, “Finger” en “My Best Friend” werden ingezet, voelden nergens langdradig aan. Integendeel, ze bouwden telkens mooi spanning op voordat de band weer losbarstte. Voor het podium zorgden fans van het eerste uur ondertussen voor de nodige sfeer met moshpits en crowdsurfers, terwijl “Black Paint”, “Running to Nowhere” en “Let Go” de temperatuur nog verder opdreven.
Ook in de tweede helft bleef de band het hoge niveau vasthouden, zonder de set in een eindeloze muur van geluid te veranderen. Rustigere passages in “My Best Friend” en “Play Cowboys” gaven wat ademruimte, waarna “Chrome”, “Girlfriend” en “Separation” de gitaren opnieuw stevig lieten ronken.
Tussendoor was er ruimte voor wat speelsheid, met korte stukjes van The Doors en zelfs de soundtrack van Jurassic Park. “Wave Goodbye” vormde een smerige, bijna sludge-achtige afsluiter van de reguliere set, waarbij het publiek nog één keer volledig uit zijn dak ging.
De set was mooi gebalanceerd en liet naast de stevige garagerock ook ruimte voor melodie, experiment en onverwachte wendingen.
Onder luid gekrijs kwam de band terug voor de bisronde. “Oh Mary” zorgde opnieuw voor een stevige moshpit, waarna een cover van “L.A. Woman” van The Doors de avond afsloot.
Een echte uitschieter ontbrak misschien, maar de constante kwaliteit, het strakke samenspel en de energie van band én publiek maakten dit vooral een bijzonder degelijk concert.
Setlist: Feel - Hospital - Candy Sam - Thank God for Sinners - Finger - Black Paint - Running to Nowhere - Let Go - Glass - My Best Friend - Everything You’ve Been - Chrome - Play Cowboys - Girlfriend - Imaginary Person - Separation - Wave Goodbye - Oh Mary - L.A. Woman (The Doors cover)
Organisatie: Botanique, Brussel
Oil City Band - Dr. Feelgood tribute
Nadat Oil City Band eerder dit jaar een optreden in de Boegie Woegie in laatste instantie had moeten afzeggen, stond de groep dit keer wél op het podium. Plaats van het gebeuren was BARTje Tverzet, een zomerbar op de LandMarck site in Kortrijk. Het was er best gezellig, maar toch vond ik het niet meteen de meest geschikte plek voor de vuige pubrock van Dr. Feelgood. Die associeer ik eerder met donkere, rokerige kroegen die stinken naar zweet en verschaald bier. Maar ik ga niet klagen: de lucht was er gezond, de muziek heerlijk en we kregen er ook nog een gratis koekje bij.
Oil City Band is een Frans Belgische groep uit de omgeving van Kortrijk. De drummer bleek geen onbekende: Rik Masselis, die ooit de vellen roerde bij P.I.G.Z. en Definitivos, twee legendarische namen uit de Belgische punkgeschiedenis. Oil City Band is een pure tributeband, een concept waar ik normaal gezien met een wijde boog omheen loop. Maar wanneer het om een relatief kleine band, zonder echte hits, als Dr. Feelgood gaat maak ik graag een uitzondering.
Ik had bovendien ook heel wat lovende commentaren over ze opgevangen, en daar bleek geen woord van gelogen. De zanger had de juiste gemene snauw in zijn stem en leek bovendien zelfs fysiek op Lee Brilleaux. De gitaar klonk nochtans messcherp maar kwam toch niet in de buurt van de exceptionele stijl van Wilko Johnson. Maar dat is geen verwijt: ook Wilko's opvolgers bij Dr. Feelgood geraakten daar nooit.
De setlist putte uit de eerste zeven jaar van Dr. Feelgood en bevatte zelfs een deep cut: de Fats Domino-cover "My Girl Josephine" die alleen op de boxset ‘All Through The City’ staat. Het werk van na 1982 liet Oil City Band wijselijk links liggen. Een mooie en gedurfde keuze, waarbij gekendere nummers als "Milk And Alcohol" of "Back In The Night" werden overgeslagen.
Soms moest een nummer twee keer worden ingezet en bij "Drives Me Wild" raakten de zanger en de gitarist het aanvankelijk niet eens over hoe die gitaar nu precies moest klinken. Gebrek aan optredens wellicht, maar het maakte niets uit: de sfeer werd er alleen maar ongedwongener door.
Oil City Band bleef het erg strak houden en had enkele topnummers achter de hand gehouden voor een zinderende finale. Die begon met "She Does It Right", mijn favoriete Dr. Feelgood-song die ze alle eer aan deden met een vlijmende gitaar die door merg en been sneed.
Nog maar nauwelijks bekomen van "She Does It Right", kregen we meteen een nieuwe oplawaai met "Roxette" en "You Shouldn't Call The Doctor (If You Can't Afford The Bills)". Het geroep om een bisnummer bleef eerder beperkt, maar met die magere opkomst - het was nochtans gratis - was dat niet echt verwonderlijk. Toch kwamen ze nog eens terug en trakteerden ons royaal op twee covers die ook op het repertoire van Dr. Feelgood stonden. Eerst was er de Leiber-Stoller-song "I'm A Hog For You", die The Coasters in 1959 als eersten op plaat zetten.
Om vervolgens af te sluiten met het intussen stilaan platgecoverde "Route 66", tot groot jolijt van de kerel in een Route 66-T-shirt.
Achteraf vroeg ik me af of de huidige Dr. Feelgood - de band bestaat nog altijd, zij het zonder originele leden - het even goed zou doen.
Organisatie: BARTje Tverzet, Kortrijk
Echoes of a Dying World – We moeten opnieuw als een eenheid leren samenleven
Na de debuut-EP Before the Fall uit 2022 en het album Tribulation uit 2023 rondt Echoes of a Dying World eind augustus de trilogie af met Revelations. De nieuwe EP verschijnt in eigen beheer en vormt allerminst een vrijblijvend sluitstuk. Duisternis en hoop, individuele afzondering en maatschappelijke verbondenheid staan voortdurend tegenover elkaar.
Tijdens Hellbound Fest zagen we hoe die tegenstellingen ook live tot leven komen. De veelzijdige stem en expressieve podiumpresence van Tine Vanmuysen trokken daarbij de aandacht, maar het was vooral de wisselwerking tussen alle muzikanten die het optreden liet uitgroeien tot een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving.
Over Revelations, de hechte band tussen de muzikanten, haar jazzachtergrond en de voortdurende zoektocht naar evenwicht hadden we een fijne babbel met Tine.
Ik zag jullie onlangs op Hellbound Fest en schreef dat jullie live meer brengen dan zomaar een concert. Het wordt bijna een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving. Herkennen jullie jezelf in die omschrijving?
“Die omschrijving klopt zeker, al zijn het niet altijd mooie sprookjes die daaruit voortkomen. Elk sprookje heeft vaak een mooie, maar ook een duistere kant. Het is precies die tegenstelling die we in onze muziek proberen te verweven. Onze nummers gaan wel degelijk over de realiteit, maar die wordt telkens in een groter verhaal gegoten. Op dat vlak herken ik ons dus zeker in die omschrijving.”
In mijn verslag schreef ik ook dat jullie voortdurend balanceren tussen pure duisternis en sprankelend licht. Is die tegenstelling bewust in jullie muziek aanwezig?
“Absoluut. Je mag problemen benoemen. Eigenlijk moet je dat zelfs doen, maar tegelijkertijd moet je ook de hoop die er nog is durven zien en tonen. Er hangt altijd een duistere walm over onze muziek en teksten, maar daarbinnen proberen we toch steeds een boodschap van hoop uit te dragen. Die tegenstelling is dus heel bewust aanwezig.”
Jullie muziek wordt vaak omschreven als symfonische death- en doommetal, maar klinkt tegelijk bijzonder filmisch en atmosferisch. Hoe belangrijk is sfeer wanneer jullie aan een nieuw nummer beginnen?
“Wanneer we aan een nieuwe song beginnen, staan we eigenlijk niet bewust stil bij dergelijke omschrijvingen. Het begint vaak heel klein, met één enkele riff waaraan we vervolgens elementen beginnen toe te voegen. We kneden het geheel en geven het geleidelijk vorm. Zodra er een soort structuur ontstaat, begin ik met de teksten te spelen en creëren we verschillende lagen. Elke laag wordt afgetoetst. Soms verdwijnt er opnieuw eentje en soms wordt er nog iets toegevoegd. We geven onze nummers de tijd om te groeien en durven er ook kritisch naar te kijken. Er zullen altijd songs of ideeën zijn die nooit de eindstreep halen. Wat die eindstreep wel haalt, zijn de nummers waarover we voor honderd procent tevreden zijn en waarbij we het gevoel hebben dat het verhaal af is en er niets meer aan hoeft te worden toegevoegd.”
De opkomst op Hellbound Fest was niet enorm, maar jullie speelden alsof er een volle zaal voor jullie stond. Maakt het voor jullie uit hoeveel mensen er voor het podium staan?
“Persoonlijk maakt het mij niet uit of we voor één persoon of voor honderd mensen optreden. Ook die ene persoon heeft voor een bepaalde ervaring gekozen en verdient minstens evenveel aandacht als die honderd. Bovendien beleven we zelf veel plezier aan wat we doen. Of er nu veel of weinig volk staat, dat plezier blijft hetzelfde.”
Toch hoorde ik ooit iemand zeggen dat optreden voor vijfentwintig mensen soms moeilijker is dan voor vijfhonderd. Ervaar jij het eveneens zo?
“Dat klopt zeker. Wanneer er weinig mensen staan, voel je je soms extra bekeken. Dat is een heel vreemd gevoel en in het begin had ik het daar behoorlijk moeilijk mee. Wat me daarbij geholpen heeft, is optreden in cafés, waar je op gelijke hoogte met het publiek staat en de mensen letterlijk in de ogen kijkt. Aanvankelijk vond ik dat heel confronterend, maar uiteindelijk moet je je daaroverheen zetten en die knop omdraaien.”
Ook vocaal zit de tegenstelling tussen licht en duisternis diep in de muziek van Echoes of a Dying World verankerd. Op plaat en podium beweeg je tussen breekbare, bijna feeërieke passages en demonische uitbarstingen. Zoek je die verschillende kanten van je stem bewust op?
“Ik probeer elke emotie de kleur te geven die ze verdient en die haar het beste ondersteunt. Soms is dat rauw of agressief, maar op andere momenten klinkt het juist hoopvol en zacht. Ik probeer daarin altijd een goede balans te bewaren. Bij sommige nummers voel je echter dat er nauwelijks plaats is voor lieflijkheid. Dat is bijvoorbeeld het geval bij ‘Anarchia’, zowel muzikaal als tekstueel. Dan blijf je bewust binnen dat rauwe gevoel.”
Zonder de muzikale wisselwerking met de andere bandleden zou die veelzijdigheid echter nooit hetzelfde effect hebben. Hoe belangrijk is die onderlinge band? Zijn jullie een ‘match made in heaven’ — of misschien eerder in hell?
“Ik heb de eer en het genoegen om met ontzettend goede muzikanten te mogen werken. Zij weten waarover mijn teksten gaan, kennen het bereik van mijn stem en spelen daar perfect op in. Meestal beginnen we met de muzikale omlijsting. Vervolgens puzzelen we aan de tekst en bekijken we samen welke richting we ermee kunnen uitgaan. Ik let daarbij ook op hun reacties. Wanneer ze spontaan met hun hoofd beginnen mee te knikken, weet ik dat het goed zit. Ze bouwen de spanning automatisch mee op. Op de een of andere manier komt alles telkens opnieuw mooi samen. Doorheen die drie releases is het niet zozeer de bezetting, maar vooral onze muziek die veranderd en gegroeid is. Ondertussen kunnen we elkaar zonder woorden aanvullen. Eén blik is soms voldoende. We hebben ook moeten leren dat, wanneer een van ons valt, de rest klaarstaat om alles recht te houden. Het is uiteraard de bedoeling dat het publiek daar niets van merkt.”
Die onderlinge wisselwerking viel me inderdaad op. Ik woon veel jazzoptredens bij en herken iets van dat improviserende karakter ook in jullie muziek.
“Ik ben opgeleid als klarinettiste en heb veel jazz gespeeld. Daarnaast ben ik een enorme fan van Nina Simone en Billie Holiday. Zulke invloeden neem je automatisch mee in je eigen muziek. We luisteren als band bovendien niet uitsluitend naar metal, maar volgen allemaal verschillende genres. Daar komt dat improviserende karakter waarschijnlijk gedeeltelijk vandaan.”
Het hokjesdenken lijkt de laatste jaren stilaan te verdwijnen. Speelt dat in jullie voordeel? Jullie muziek valt tenslotte moeilijk in één hokje te duwen.
“Toen we met Echoes of a Dying World begonnen, probeerden mensen ons wel degelijk in een bepaald hokje te plaatsen. We hebben onszelf toen ook lange tijd afgevraagd wat voor muziek we nu eigenlijk maakten. Op een bepaald moment zijn we gestopt met ons die vraag te stellen. De laatste twee of drie jaar merk ik bovendien een kentering. Er zijn ondertussen zoveel nieuwe hokjes bijgekomen dat niemand er nog een duidelijk overzicht van heeft. Daarom hebben we die hokjes zelf maar overboord gegooid. We merken dat dit een positieve uitwerking heeft op de band. We houden niet van grenzen en willen uiteindelijk gewoon muziek maken waarbij we onszelf goed voelen.”
Jullie nieuwe EP Revelations vormt het laatste deel van een trilogie. Wanneer wisten jullie dat Before the Fall, Tribulation en Revelations samen één groter verhaal zouden vormen?
“Toen we aan Before the Fall begonnen, wilde ik mijn wereldbeeld beschrijven: hoe de wereld op mij overkomt en hoe beangstigend die soms kan zijn. Ik kan heel blij zijn en vervolgens plots heel verdrietig worden. Dat is een eigenschap van mezelf die ook in mijn teksten naar voren komt. Metalmuziek kan bijzonder duister zijn, maar wij wilden daar altijd een boodschap van hoop tegenover plaatsen. Na het uitbrengen van onze eerste EP merkten we dat we veel meer nummers hadden dan oorspronkelijk voorzien. Uiteindelijk is daar een trilogie uit ontstaan. Het eerste deel gaat over hoe alles begonnen is en wat de aanleiding was. Vervolgens zitten we midden in de gebeurtenissen. Op Revelations stellen we de vraag welke zaken in ons leven ons hebben gebracht tot waar we nu staan en hoe we binnen die context toch een boodschap van hoop kunnen uitdragen. Revelations vormt de afrekening van alles. De voornaamste boodschap is dat we opnieuw als een eenheid en als een hechte groep moeten leren samenleven. Wanneer iedereen in zijn eigen cocon blijft zitten, gaat uiteindelijk degene met het meeste geld en het meeste lawaai met alles lopen. Die eenheid moet terugkeren in onze maatschappij. We proberen mensen aan te sporen om te durven benoemen wat er fout gaat en daar vervolgens samen iets aan te doen.”
Had het feit dat Revelations het sluitstuk van de trilogie zou worden invloed op de manier waarop jullie de nummers schreven? Was er een gevoel dat het verhaal nu afgerond moest worden?
“Eigenlijk niet. Je kunt de trilogie vergelijken met een boek dat in drie delen werd uitgegeven. Nu is het gewoon tijd voor een volgend boek, want het verhaal is nog lang niet verteld. Misschien wordt ook dat volgende boek opnieuw een trilogie. Je weet vooraf nooit hoeveel delen je nodig hebt om een bepaald verhaal te vertellen.”
Ik had tijdens het beluisteren inderdaad het gevoel dat Revelations wel het einde van het drieluik vormt, maar niet het einde van het verhaal. In welke richting kan dat volgende hoofdstuk gaan?
“Volgens mij komen we nu uit bij een soort toestand van evenwicht, of beter gezegd: het streven daarnaar. Er is nog altijd zwart en er is nog altijd wit, maar het leven bestaat vooral uit het voortdurende balanceren tussen die twee uitersten.
Ik vermoed dat onze nieuwe nummers verder in die richting zullen gaan. De vraag wordt dan: hoe vinden we dat evenwicht? We weten ondertussen wat er fout is gelopen en we weten dat we moeten blijven hopen, maar de vraag hoe we dat concreet moeten doen en waar dat evenwicht precies ligt, blijft voorlopig onbeantwoord.”
Hoe proberen jullie het evenwicht muzikaal te vinden?
“Door een nummer voortdurend te veranderen. Onze nummers blijven tijdens de repetities groeien. Soms voelen we dat er nog iets ontbreekt en dan blijven we eraan werken tot we gevonden hebben wat het nummer nodig heeft. Zo was er een song die oorspronkelijk op Revelations had moeten staan. We hadden echter het gevoel dat hij nog niet af was en dat er meer in zat. Soms zijn we maanden met één nummer bezig. We moeten onszelf de tijd gunnen om niet te snel tevreden te zijn en een compositie verder te laten groeien, tot ze het punt bereikt waarop alles klinkt zoals wij het echt willen. Die balans vinden is dus een zoektocht. Het is een lang proces van proberen, uitproberen en opnieuw veranderen.”
Ik heb de EP beluisterd en jullie live gezien. Hoewel de muziek ook op plaat overeind blijft, voelt het verhaal pas helemaal compleet wanneer je de band op het podium ziet. Heeft dat eveneens met dat groeiproces te maken?
“Zeker. Toen ik met Echoes of a Dying World begon, had ik nog nooit gegrunt. Ik kwam uit een classic-rockcoverband en had wel nummers van Iron Maiden en AC/DC gezongen, maar dit was toch iets helemaal anders. Tijdens onze eerste optredens was ik zo intensief met de zangtechniek bezig dat ik de interactie met het publiek soms vergat. Naarmate de screams me meer eigen werden, kwam er ruimte vrij om bewuster met het publiek bezig te zijn. Eigenlijk lukt het me pas sinds ongeveer drie jaar om die interactie echt ten volle op te zoeken. Het livegebeuren maakt dus absoluut deel uit van het groeiproces waarover we het hadden.”
Jullie muziek vertelt verhalen die de luisteraar aan het denken zetten en de fantasie prikkelen. Willen jullie dat iedereen de teksten en concepten op dezelfde manier begrijpt, of vinden jullie het interessant wanneer luisteraars er een eigen verhaal in ontdekken?
“Er zit veel beeldspraak in onze muziek. Daardoor kunnen luisteraars bepaalde passages anders interpreteren. Met mijn bindteksten probeer ik tijdens een optreden een korte inleiding te geven en duidelijk te maken in welke richting het nummer gaat. Het mooie aan muziek blijft echter dat iedereen er het zijne kan uithalen. Veel van onze nummers zijn dualistisch opgebouwd. Er kan bijvoorbeeld Bijbelse beeldspraak in voorkomen, zoals in ‘Iskariot’, terwijl daarachter een heel andere boodschap schuilgaat. Verhalen met een boodschap, daar draait het voor ons om. In het verleden lag dat anders. Toen bracht ik bijvoorbeeld verhalen uit de Noorse traditie, maar nu wil ik verhalen vertellen met een boodschap die binnenkomt en mensen doet nadenken. Het is zeker de bedoeling om hun nieuwsgierigheid te prikkelen en ervoor te zorgen dat ze uiteindelijk hun eigen verhaal in onze muziek kunnen ontdekken.”
Iets helemaal anders: de laatste jaren zien we steeds meer vrouwen hun plaats opeisen binnen de metalwereld. Naast jou zijn er bijvoorbeeld zangeressen actief bij Behind the Veil, Painted Scars en Circle Unbroken. Wat is er veranderd? Metal gold vroeger toch vooral als een mannenbastion
“Ik vind de term ‘female fronted’, zoals dat vaak wordt uitgedrukt, eigenlijk complete zever. Men spreekt toch ook niet over ‘male fronted’ wanneer er een man zingt? Los daarvan is de aanwezigheid van vrouwen in de metalwereld doorheen de jaren gewoon gegroeid. Je had onder anderen Doro en Arch Enemy. Zulke vrouwen hebben gaandeweg hun stempel op de metalwereld gedrukt, waardoor anderen eveneens het heft in handen durfden te nemen. Ik herinner me nog dat het bijna als een vorm van heiligschennis werd beschouwd wanneer ik als vrouw covers van AC/DC zong. Ook daarin is de laatste jaren gelukkig een kentering gekomen. Daarnaast bestaat er tegenwoordig gespecialiseerde vocal coaching waar vrouwen terechtkunnen om grunt- en screamtechnieken te leren. Vroeger was die begeleiding voornamelijk op mannenstemmen gericht en was ze voor vrouwen veel minder toegankelijk. Iris Goessens, die bij Spoil Engine zong, helpt bijvoorbeeld heel wat beginnende zangeressen binnen de metal. Ik heb het destijds allemaal zelf moeten uitzoeken. Het is goed dat dergelijke begeleiding nu bestaat voor een volgende generatie. Er is duidelijk een kentering aan de gang om de weegschaal eindelijk meer in evenwicht te krijgen.”
Tot slot: stel dat ik Echoes of a Dying World nog niet ken. Hoe zou je me dan overtuigen om jullie muziek een kans te geven? Wat maakt de band volgens jou bijzonder?
“Wij willen niet zomaar muziek brengen, maar de luisteraar meenemen op reis door verschillende landschappen en hem aanzetten om daarover na te denken. Niet iedereen vindt alle landen even mooi en daar is niets mis mee, maar je moet ze eerst ervaren om dat te kunnen weten. Voor avonturiers die graag op reis gaan, is er Echoes of a Dying World om al die verschillende landschappen mee te ontdekken.”
Welke ambities koesteren jullie nog? Wat is het hoogste doel dat Echoes of a Dying World als band wil bereiken?
“We willen natuurlijk zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek en misschien een kleine aanzet geven tot een betere wereld. Muzikaal willen we blijven groeien, experimenteren en vooral veel plezier blijven beleven aan wat we doen. Het zou mooi zijn mochten we ooit op een festival als Alcatraz, Graspop Metal Meeting of Dynamo Metalfest kunnen staan. Dat zou de kers op de taart zijn.”
Jullie muziek is niet meteen de meest toegankelijke, maar daar is uiteraard niets mis mee. Willen jullie koste wat het kost naar zulke grote podia doorgroeien, of zouden jullie er vrede mee hebben om binnen de underground een sterke status uit te bouwen?
“We willen vooral altijd onze eigenheid bewaren en de vrijheid behouden om op muzikaal vlak te doen wat we zelf willen. Als we daardoor in de underground blijven, zullen we proberen daar een zekere status te verwerven. Either way, our echo will be heard!”
Bedankt voor de fijne babbel, heel veel succes in alles wat jullie nog doen, we blijven het op de voet volgen…
Revelations verscheen eind augustus 2026 in eigen beheer
The Whitest Boy Alive - Twintig jaar later nog raak
De Duits-Noorse band rond Erlend Øye bracht sinds hun ontstaan slechts twee albums uit, maar wist met hun uitgeklede mix van indiepop, funk en minimalisme een trouw publiek op te bouwen. Voor de jubileumtour van de twintig jaar oude debuutplaat ‘Dreams’ streek de band neer in de Ancienne Belgique. Zonder voorprogramma, waardoor het publiek meteen de hoofdact afwachtte.
Met een doek met een afbeelding van het heelal op de achtergrond begon de band nog eerder ingetogen aan hun set. Met “Keep a Secret” zat de zang meteen goed en kwam ook het publiek snel op gang. “High on the Heels”, “Timebomb” en het geweldige “Golden Cage” volgden vlot en toonden vooral hoe strak de vier moeiteloos op elkaar zijn ingespeeld. Erlend Øye is naar goede gewoonte een echte sfeermaker en liet daarbij geregeld zijn gitaar even voor wat het was om het publiek aan te porren of zelf wat te dansen. Ook “Fireworks”, met een stevige gitaarsolo, en “Intentions” werden luidkeels onthaald.
De temperatuur in de zaal steeg ondertussen snel en ook op het podium begon het zweet rijkelijk te vloeien.
De band bleef het hoge tempo volhouden. “Above You” kreeg een klein spacey intermezzo van de toetsenist, dat vlot overging in het hoogtepunt “Burning”. Nog op diezelfde climax volgde “1517”. Hun ontmoeting in een club deden ze alle eer aan met een funky versie van “Show Me Love”, waarbij een kartonnen bord uit het publiek plots het sluitstuk van de song werd.
De reguliere set vloog voorbij, maar onder oorverdovend applaus kwamen ze nog terug voor twee nummers, met “All Ears” als rustiger moment en “Courage” als funky afsluiter. Met een kleine dance circle in het publiek werd de avond heerlijk neergelegd.
Een eerder sobere show, maar wel een bijzonder sfeervolle avond waarin muziek en samenspel centraal stonden en die bij momenten bijna een festivalsfeer kreeg.
The Whitest Boy Alive heeft na twintig jaar duidelijk nog niets aan aantrekkingskracht verloren. De combinatie van eenvoudige nummers, sterke grooves en vier muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld, bleek meer dan voldoende om de AB in beweging te krijgen. Het was warm, zweterig en bij momenten behoorlijk uitbundig, maar vooral erg gezellig.
Een geslaagd jubileumconcert zonder veel franjes, precies zoals de band zelf.
Setlist: Keep a Secret - High on the Heels - Timebomb - Golden Cage - Fireworks - Intentions - Serious - Figures - Above You - Burning - 1517 - Island - Show Me Love (Robin S cover) — All Ears – Courage
Organisatie: Odessa Maison d’artistes
I See You Now/Come On Summer –single- (album ‘Violence Insane in a Beautiful World’)
Roger Taylor, de legendarische drummer en songschrijver van Queen, heeft zopas twee singles uitgebracht van zijn nieuwe solo-album. Voor de 77-jarige Taylor is ‘Violence Insane in a Beautiful World’ zijn zevende solo-album sinds 1977 en het eerste sinds ‘Outsider’ uit 2021.
“I See You Know” is een doorleefd liefdeslied, van twee mensen die al heel lang van elkaar houden en die toch nog steeds nieuwe aspecten van elkaar kunnen ontdekken en doorgronden. Taylor’s vrouw Sarina maakte de zwart/wit-video bij het nummer. Het is een mooi, romantisch en oprecht slowke, maar het mist een beetje magie. Het sprankelt niet hard genoeg.
“Come On Summer” is dan weer een upbeat, dansbaar nummer waarop Taylor het gezelschap kreeg van het Ndlovu Youth Choir uit Zuid-Afrika. Het koor gaat met de meeste aandacht lopen.
Als pakketje kunnen de singles intrigeren, maar nog niet overtuigen. Maar ze maken ons wel benieuwd naar dat full album. Roger Taylor gaat in het najaar op tournee, maar dan enkel in de UK.
https://www.youtube.com/watch?v=KZivRNcsoJw
Na een debuut-EP in 2022 en het eerste volledige album in 2023 verschijnt met ‘Revelations’ een nieuwe EP van Echoes Of A Dying World. De vijf songs vormen het sluitstuk van een drieluik en sluiten inhoudelijk en muzikaal aan op de vorige releases. Het is dan ook aan te raden de EP als geheel te beluisteren, en wie het volledige verhaal wil doorgronden, grijpt best ook terug naar de eerdere releases.
Vanaf opener “Iskariot” is die lijn meteen voelbaar. De song start rauw en verpulverend, waarna ‘The Rupture’ een meer melodieuze en emotionele kant laat horen. De instrumentatie neemt daarbij steeds dreigendere vormen aan, terwijl vooral de veelzijdige stem van Tine indruk maakt, zacht als bezeten. Net die diversiteit maakt ‘Revelations’ zo interessant.
Tijdens hun recente optreden op Hellbound Fest schreven we dat de wisselwerking tussen de bandleden zorgt voor een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.
Diezelfde tegenstelling horen we terug in songs als “Generational Curses” en “Mathematical Design”, waarin licht en duisternis elkaar voortdurend ontmoeten. Ook hier speelt Tines stem een belangrijke rol. Wanneer ze plots enkele versnellingen lager schakelt, zorgt dat voor rillingen. Afsluiter “Systems in the Dark” vat die veelzijdigheid nog eens mooi samen.
‘Revelations’ vormt het eindpunt van een trilogie, maar voelt allerminst als het einde van Echoes Of A Dying World.
Eerder lijkthet aanzet tot verder werk. Wat die zal brengen, blijft voorlopig een vraagteken. Revelations is een EP die hard kan binnenkomen, maar evengoed traag onder de huid kruipt. De band neemt je mee naar de donkerste hoeken,maar met dat ene lichtpuntje, net genoeg om niet volledig in de duisternis te verdwijnen.
Tracklist: 01. Iskariot 02. The Rupture 03. Generational Curses 04. Mathematical Design 05. Systems in the Dark
Cosmic Psychos - No-nonsense pubpunkrock
Het was toch even schrikken toen ik in Kortrijk aankwam want ik kon al van ver de muziek horen bonken. Het festijn was duidelijk al volop aan de gang. Nadat ik me niet zonder enige moeite naar binnen had gewrongen kon ik tot mijn grote opluchting vaststellen dat niet Cosmic Psychos verantwoordelijk was voor de geluidsterreur.
Wat klonk dit ontieglijk luid! Nadat mijn oren zich enigszins aan het volume hadden aangepast, hoorde ik een bijzonder hechte sound met een ongelooflijk strakke drive. Vertwijfeld begon ik me af te vragen wie ik hier eigenlijk voor me had.
Ik had geen weet van een voorprogramma, maar de heren van Cosmic Psychos waren blijkbaar zo galant er zelf eentje mee te brengen. Het bleek te gaan om Lunatic, een kwartet oudere jongeren uit Melbourne met drie platen op het conto.
Centraal vooraan op het podium stond een bijzonder gevaarlijk ogende bassist, iemand die zonder auditie een rol in een horrorfilm zou krijgen. Met zijn staalharde tronie leek hij het lachen al jaren verleerd. Gelukkig zagen de kompanen van Liam Kennealy, - zo bleek de man te heten - er een pak minder angstaanjagend uit. De mannen brachten fuzzgedreven rock met een bulldozergehalte dat niet moest onderdoen voor dat van Cosmic Psychos. Vooral de ineenstrengelende gitaren van zanger Pugs Lyngcoln en Dick Straight sloegen voortdurend gensters waar ik maar geen genoeg van kon krijgen. Dat de zang wat minder uit de verf kwam nam ik er graag bij. Hoewel ze me voldoende murw gebeukt hadden, vond ik het toch jammer dat ik hun entree had gemist.
Hoewel ik Cosmic Psychos eerder dit jaar in een propvolle De Casino in Sint-Niklaas (capaciteit: 650) had gezien, wilde ik ze absoluut nog eens terugzien in The Pit's.
Lees gerust Cosmic Psychos - Compromisloze bulldozerpunk
Als een band met die faam zelf vraagt om nog eens in dat punkhol genaamd The Pit's (capaciteit: 80) te mogen spelen, dan wil ik daar maar al te graag bij zijn. Zevenentwintig jaar geleden stonden ze er voor het eerst op het podium en volgens zanger-bassist Ross Knight was er sindsdien niets veranderd, iets wat hij alleen maar goed vond. Wij ook, trouwens. Sinds drummer Dean Muller na een schouderoperatie de band verliet, is Cosmic Psychos feitelijk een duo. Aanvankelijk nam BC van Dune Rats zijn plaats in maar sinds deze tour wordt die rol vervuld door Dan Peters, een oude vriend van Ross Knight. Peters was heel even drummer bij Nirvana voordat Dave Grohl zijn plaats overnam en drumt al sinds de oprichting bij Mudhoney. Veel verschil in stijl met BC was er niet, al klonk Dan Peters misschien net iets speelser.
Voor de rest bleef alles bij het oude met een setlist die op twee nummers na - "Custom Credit" en "Back In Town" - niet afweek van die in De Casino.
No-nonsense pubpunkrock zonder enige concessies die uiteraard perfect tot zijn recht kwam in The Pit's. Urgent is het misschien niet meer maar het blijft een zorgvuldig te koesteren relikwie. En het blijft altijd even leuk om mee te maken. Hoe gitarist Mad Macka tijdens het traditionele slotnummer "David Lee Roth" zijn Marcelleke uittrekt om zijn indrukwekkende bierpens op en neer te laten deinen, blijft onbetaalbaar.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Enkele weken na het uitbrengen van hun debuut ‘Freak Show’ krijgen we deze single voorgeschoteld uit hun album. De song begint met een duistere vibe en de tekst is dat ook wel een beetje. Het gaat over mensen die in een permanente staat van spanning lijken te leven. Je ziet ze overal om je heen: in het verkeer, op sociale media… Het nummer zelf is energiek, catchy en met een meezingbaar refrein. Een aanrader dus.
Empty Head kan en moet je vooral live in Vlaanderen zien op:
27 juli in de Kinky Star te Gent
2 september in OHK te Oostende
9 september in Antwerpen in Café Cabron
Noise rock/indierock
Mysery Hounds -single-
Sphères Sonore
Spotify: https://open.spotify.com/artist/6UWKEdxaXbMMQYtIyBWe9X?si=wctILlCwTbOCfmUpNQIMVQ
Bandcamp: https://emptyhead2.bandcamp.com/album/freak-show
Onze review van het album: https://musiczine.net/index.php/nl/item/102998-freak-show
Het Trans-Atlantische electro-gothduo Death By Love bracht een betoverend debuutalbum uit,’ 444’. De uit Pittsburgh afkomstige producer en multi-instrumentalist Peter Guellard en de Poolse zangeres Inga Habiba hebben samen elf nummers tot een filmische trip gesmeden, waarin darkwave, industrial, triphop, gothic rock en Midden-Oosterse invloeden elkaar vinden. Een emotionele reis langs mystiek, identiteit, overleven en wedergeboorte.
Donkere elektronische muziek dus, die boeit en intrigeert.
Openingsnummer “Sellenno” zet meteen de toon met dreigende beats en een industriële laag. “Cosmic Power” heeft een meer filmische aanpak van mystieke klanken, sfeervolle elektronica met de expressieve vocals van Inga Habiba. Een bevreemdende luisterervaring met gothic en cinematografische soundscapes.
Wat ‘444’ zo bijzonder maakt zijn de continue wisselingen in melodie en emotie. “Unity”, “I Don't”, “Strong Inside” en “God” schakelen tussen dansbare ritmes, donkere melancholie en spirituele rust. Geen voorspelbaarheid in dit album, wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer.
Ook in de tweede helft van het album blijft dat gevoel overeind. “Lost and Found”, “Temros (Symphonic Mix)”, “Forest” en “Ziro” tonen hoe breed het kan klinken, binnen het palet van industrial, darkwave, triphop en gothic.
Geen overdaad aan technische hoogstandjes, maar wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer, verwezenlijkt door een subtiele percussielaag, de haast onhoorbare melodie en de onverwachtse vocale nuances. Uitermate origineel en fascinerend.
Tracklist; 01 Sellenno 04:07 02 Cosmic Power 04:41 03 In Unity 05:07 04 I Don't 04:25 05 Strong Inside 04:41 06 God 04:35 07 Lost and Found 04:38 08 Temros (Symphonic Mix) 03:50 09 Forest 03:53 10 Ziro 03:57 11 Sellenno (Reprise) 07:54
Darkwave/trip-hop/industrial
444
Death By Love
Danny Vera - Great Gigs In The Park - Tussen een crooner en een rasechte rocker
De Nederlandse singer-songwriter Danny Vera schrijft al sinds zijn tienerjaren liedjes over het leven, de liefde en de dood. In 2019 scoorde hij met “Roller Coaster” een gigantische hit, waarna heel Nederland hem in het hart sloot. Intussen speelt hij moeiteloos uitverkochte zalen en is hij ook volop bezig Vlaanderen te veroveren. Geen wonder dus dat zijn optreden op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zo goed als uitverkocht was.
Danny Vera beweegt zich moeiteloos tussen de charme van een crooner en de kracht van een rasechte rocker. Die unieke combinatie maakt hem tot een artiest die zowel kan ontroeren met ingetogen ballads als het publiek kan meeslepen met een stevige portie rock-'n-roll.
Jan Bas is songwriter, gitarist en rock-'n-rollromanticus, met het hart op de juiste plaats. Met een sound in americana, soul en roots bouwt hij aan een eigen, doorleefde sound, ergens tussen Richard Hawley, Leon Bridges en de jonge Bruce Springsteen in. Zijn debuutalbum verschijnt pas in 2027, maar live bewijst hij nu al zijn kunnen.
Met enkel zijn gitaar en zijn doorleefde stem doet hij zijn uiterste best om het talrijk opgekomen publiek te ontroeren. Dat vergt aanvankelijk wat inspanning, maar gaandeweg krijgt hij het park wonderwel stil. Met eigen nummers, covers van onder meer Chris Isaak en Bruce Springsteen én een eigen song geïnspireerd op Elvis Presley oogst hij moeiteloos applaus.
Toch bewijst Jan Bas vooral over een eigen smoel te beschikken. Hij laveert tussen melancholie en aanstekelijke americanarock, precies de stijl waarvoor het merendeel van het publiek naar Sint-Niklaas was afgezakt.
Op 1 april 2027 stelt hij zijn debuutalbum ‘Sundust’ voor in de AB Club. Dat is allerminst een aprilgrap, maar wel een concert om nu al naar uit te kijken.
De charismatische crooner en hartenbreker Danny Vera zorgt vervolgens voor een zwoele zomeravond vol kippenvelmomenten. Zijn songs raken de gevoelige snaar en zetten aan tot enkele danspasjes bij valavond. “Night of a 1000 Lights”, “Sound of Long Ago” en vooral het prachtige “The Devil's Son” komen sterk binnen.
Terwijl een zachte avondbries over het park waait en de temperaturen eindelijk wat draaglijker zijn na de hittegolf van de voorbije weken, doen Vera en zijn uitstekende begeleidingsband de temperatuur figuurlijk opnieuw richting kookpunt stijgen. Ruim negentig minuten lang - en zelfs iets langer - houdt hij het publiek volledig in zijn greep. Enkele technische problemen met de boxen vooraan zorgen wel voor wat ergernis, maar kunnen de pret nauwelijks drukken. Danny Vera is een ras entertainer die zich niet snel uit zijn lood laat slaan en zijn publiek moeiteloos meeneemt in zijn verhalen. Soms worden zijn bindteksten wat langdradig, maar dankzij zijn ontspannen charisma stoort ook dat nauwelijks.
Met nummers als “Make It a Memory” en de prachtig gebrachte cover van “Zijn het je ogen” doet hij menig hart smelten onder de ondergaande zon. Net als de persoonlijke ode aan een overleden vriend, “Bye Bye Eddie”, laat ook dat nummer niemand onberoerd.
De hele avond blijft Vera balanceren tussen dansbaar en intiem. Hij weet perfect wanneer hij gas moet terugnemen en wanneer hij net een versnelling hoger moet schakelen. Die afwisseling werkt aanstekelijk, waardoor het concert voorbij lijkt te vliegen. Songs als “Morning Dawns Again”, “Livin' Proof”, “Pressure Makes Diamonds” en “Sugah Rush” illustreren het perfect.
Er volgt nog een bisronde. Eerst krijgt Danny Vera het park muisstil met een bijzonder persoonlijke song, solo gebracht met enkel gitaar. Daarna trekt hij samen met zijn band nog één keer alle registers open in een meeslepende americanawervelstorm, met onder meer “Roller Coaster”, “If You Want Me To” en “Folsom Prison Blues”.
Als een volleerd entertainer bewandelt hij de lijn tussen een hartveroverende crooner en een pure, rasechte rocker. Een kunst!
Setlist : Night of a 1000 Lights - Sound of Long Ago - The Devil's Son - Plastic Jesus - Morning Dawns Again - Livin' Proof - All Night Long - Zijn het je ogen (Koos Alberts-cover) - Bye Bye Eddie - Switchblade - Make It a Memory - Pressure Makes Diamonds - Road Rhythm Blues - Sugah Rush - Honey South - Roller Coaster - If You Want Me To - Folsom Prison Blues
Pics homepage @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
We citeren: ‘Anke Verslype heeft een reeks eenvoudige en melodieuze stukken gecreëerd die tijdens een live studiosessie door middel van improvisatie tot stand zijn gekomen. Het album is in één doorlopende opname opgenomen en kan worden beluisterd als één lange reis, hoewel elk deel ook op zichzelf staat.
De muziek combineert vrije improvisatie met warme, toegankelijke melodieën die je bijblijven. Het album schakelt tussen verrassende klanken en eenvoudige, prachtige thema's en nodigt de luisteraar uit voor een spontane en oprechte muzikale ervaring.
Bron: https://verslypecornelisbuleshkaj.bandcamp.com/album/one-song-until-the-day-breaks ‘
We hebben de plaat dan ook in één ruk beluisterd. En inderdaad, elke song is een pareltje waar de muzikanten op intieme wijze laten horen wat voor een ingenieuze talenten ze wel zijn. Zachtmoedig waar het hoort op “Intro”, ook al klinkt in de verte iets mystieks en ongrijpbaars, alsof iets donkers nadert vanuit een schaduw. Zonder pijn te doen, want die zalvende klanktapijtjes zijn bedwelmend. Het maakt de overstap naar “Part one” en Part two (until the day breaks)”, het voelt aan als een wandeling die je met dit trio ondergaat, op het pad kom je de mooiste bloemen tegen, het siert de eenvoud van het leven en maakt het zo mooi! Dingen die we in de gejaagdheid van het leven vaak zijn vergeten.
Dee tocht wordt verdergezet bij “Part three” dat iets meer overstuurds klinkt dan de vorige songs. Maar daarom niet perse luidruchtiger. “Part four” op zijn beurt laat een iets meer 'experimenteel' en 'improviserend' kantje horen. Het gaat op die manier naar “Bells” en afsluiter “Part five', een slot dat mooi op dit alles aansluit.
Verslype/Cornelis/Buleshkaj bewandelen een uitgekiend zachtmoedig pad, waardoor je als een ander mens naar buiten komt. We moesten de versterker op sommige momenten zelfs wat hoger zetten, om het echt te voelen en ervoor te zorgen dat geen enkel ander storend geluid binnen kwam.
Een aanrader in deze tijden. Elke song ademt diezelfde intensiteit en tederheid uit, waardoor je best de plaat met de ogen gesloten op je laat inwerken. Wij geraakten alvast in een diepe trance en voelden ons na enkele luisterbeurten compleet zen worden.
Een mediatieve totaalbeleving, zonder meer!
https://www.ankeverslype.com/verslype-cornelis-buleshkaj
Tracklist: Intro 03:42 Part One 03:40 Part Two (Until the Day Breaks) 05:07 Transition ### 03:49 Part Three (Lilies) 03:49 Part Four (I've Come Home) 05:50 Bells 01:16 Part Five (Outro) 02:49
Robyn – ‘The Sexistential Tour’ - Grote artiest in (te) grote arena
Robyn (+Smerz)
Na 15 (!!) jaar eindelijk terug de eer een Robyn solo-concert in ons land te mogen verwelkomen. België heeft lang moeten wachten op de Zweedse elektropop-prinses en ‘The Sexistential Tour’ werd een meer dan degelijke comeback met vooral een ijzersterke tweede helft. Dat het merendeel van Robyn’s hits al van 2 decennia geleden dateren, benadrukt haar stempel op de huidige muziekindustrie. Stadium-uitverkopers Charli XCX & Lorde geven beiden toe voor een groot deel geïnspireerd te zijn door platen ‘Body Talk (2010)’ en ‘Robyn (2005)’. Of nieuwste album ‘Sexistential’ ook generaties zal inspireren is nog af te wachten, maar een reminder dat ze nog niet toe is aan ‘best of’ concerten is het zeker wel.
Met Smerz stond een mede-Scandinavische (Noorse) band geprogrammeerd om het publiek te verwelkomen. Aan critical acclaim geen tekort, recentste plaat ‘Big City Life’ verdient volgens Pitchfork en Metacritic zeker een plekje tussen de sterkste platen van 2025. Vooral “You Got Time And I Got Money” kwam sterk door live. Toch laat het grote commerciële succes na 10 jaar nog steeds op zich wachten. Of ze op 30 juni in de ING-Arena veel mensen overtuigd hebben, betwijfel ik. Een genre-clash met de elektronische nummers van Robyn zorgde misschien voor een net iets anders ingesteld publiek dat dan ook grotendeels door de set heen praatte. Op Dour binnen 2 weken een herkansing!
Robyn’s huis-dj LIL C vulde het halfuurtje voor haar opkomst op met zomerse remixes. Laten we dat vanaf nu voor elk concert verplichten? Dat er geen uitverkocht bordje kon uitgehangen worden en ook Ticketswap de laatste dagen volstroomde met half-priced tickets was verrassend, maar helaas wel te merken in de zaal. De ING-Arena is al groot, maar als deze dan ook nog zoveel open ruimte laat, inclusief afgesloten tribunedelen, valt dit nog meer op. Genoeg hierover, want Robyn liet het niet aan haar hart komen. Van achter een wit doek kregen we om negen uur stipt een herkenbare schaduwpostuur te zien. Een trucje dat we nog nooit eerder zagen? Allesbehalve, maar het werkte wel. “Blow My Mind” en “Fembot” lijken op papier misschien niet de meest aangrijpende opening tracks, maar de electronic vocals & industriële ondertoon werden vanaf het begin perfect overgebracht. Dat de soundmix in de evenementenhal op de Heizel het soms laat afweten is een onoverkomelijke struikelblok. Extra jammer is het dan dat een aantal dagen voor Rock Werchter een arenatour geboekt is en geen hoge Barn-spot later deze week. Met grote radiohit van het album “Talk To Me” (voelt overdreven met nog geen tien miljoen streams) vergaten we de sound issues even, een sterk dansbaar nummer dat live zeker overeind blijft.
Met flashy rode hakken en een been-sleeve (enkelvoud) in panterprint werden de iets zomersere “Ever Again” en “Honey” (beiden live zeer sterk) afgewisseld door het nieuwe “Dopamine”. Waar deze eerste twee uitblinken in hoe anders ze zijn dan Robyn’s diepere repertoire, zit “Dopamine” vol van cliché’s. Aangevuld met een act op draaiend platform dat zomaar uit een Zweedse Eurovision act had kunnen komen, zien we er de charme van in. We krijgen te zien hoe Robyn zich on stage omkleedt. Geen intermezzo’s, geen lange wachtpauzes, deze show gaat als een sneltrein vooruit. We zijn nog geen halfuur ver en al 7 nummers zijn gepasseerd.
Een eerder zwak onderdeel met “Life” en “Love Is Free” volgt, als er dan al een toilet break zou moeten gekozen worden, raad ik deze tandem aan. “I’m so happy to have you”, een eerste interactiemoment van de avond. Titeltrack “Sexistential” wordt ingezet met meteen de meest experimentele sound van de plaat. Sterk, neigt soms naar techno. Met “Love Kills” volgt een eerste hoogtepunt. Een tweede laat niet lang op zich wachten, want voor een piano-versie van “Be Mine!” wordt support act Smerz nog eens teruggeroepen. Als enige ballad op de setlist kan deze wel tellen. Na een drietal iets minder opmerkelijke nummers van het nieuwe album zijn we duidelijk toe aan de hits.
“With Every Heartbeat”, één van de beste elektronische nummers ooit gemaakt? Niet alleen muzikaal een uitblinker in Robyn’s repertoire, maar ook visueel overtuigde de staging nu volledig. Met windmachines werden de witte doeken die tijdens de intro nog als schaduw-opvangers gebruikt werden nu volledig de zaal in gestuurd.
Een live decibelmeter vroeg om meer commotie om het Zweedse icoon nog voor drie nummers terug te roepen. “Missing U” en “Call Your Girlfriend”, bewezen allebei waarom ze zonder een gigantisch aantal streams toch tot de encore van de set behoorden. Bijzonder sterk live. Afsluiten met je grootste hit, altijd een goed idee toch? Zeker als die naar de naam “Dancing On My Own” luistert. Een eerste refrein volledig a-capella door het publiek, een emotioneel moment van stilte en applaus erna, een grote uitbarsting inclusief vuurwerk wanneer de instrumental er terug bijkomt. Alle cliché’s werden bovengehaald en dan vergeet ik nog te vermelden dat ze zich met glitters insmeerde voor het laatste refrein. Kippenvel! Laat ons niet nog eens 15 jaar wachten Robyn, dank U wel.
Setlist: Blow My Mind – FEMBOT – Talk To Me – Hang With Me – Never Again – Dopamine – Honey – Life – Love Is Free – Sexistential – Really Real – Love Kills – Be Mine! – It Don’t Mean A Thing – Sucker For Love – Light Up – With Every Heartbeat – ENCORE – Missing U – Call Your Girlfriend – Dancing On My Own
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Robyn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9916-robyn-30-06-2026?Itemid=0
Smerz
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9917-smerz-30-06-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Dressed Like Boys – Blender - Entertainend, bevlogen, geëngageerd en muzikaal hoogstaand
Dressed Like Boys, Cisca Cisca
De locatie waar Blender zich bevindt is werkelijk mooi. Het is gelegen naast de Leie en de plaats zelf bestaat uit een tuintje en een overkapte buitenplaats. Het was ook niet grootschalig en dus overzichtelijk. Dus dat zat al goed.
Opener Cisca Cisca was afgezakt met enkel haar bassist die de bas inruilde voor een piano, omdat één van haar bandleden ziek was. Dit vingen ze beiden goed op en het maakte meteen ook duidelijk welke ferme zangstem ze heeft. Het was een ingetogen en intense passage dat een overgroot deel van het vroeg opgekomen publiek wist te smaken. Alleen een beetje jammer van de onrespectvolle luide babbelaars achteraan bij de toog.
Ze maakte ook nog reclame voor haar debuutplaat die in september verschijnt en waarvan ze nu reeds 9 exemplaren mee had in de merchandise stand.
Tenslotte was het de beurt aan Dressed Like Boys. Zanger Jelle Denturck begroette iedereen in het West-Vlaams. Voor hem was het bijna een thuismatch aangezien hij van het naburige Ingelmunster afkomstig is. Hij sprak ook een Britse fan toe die speciaal uit London was afgezakt voor dit concert.
Er werd geopend met “Nando” en daarna het prachtige “Healing”. “Agony Street” was een volgend ijkpuntje waarbij hij zingt over de gewelddadige en intense relatie van de Franse dichters Rimbaud en Verlaine. Zijn bindteksten tussen de songs waren duidend, zoals bij o.a. “Jaouad” en zinvol.
Een solomomentje van Jelle was er tijdens “And Then i Woke Up” waarna de registers opengetrokken werden voor “Lies” en “Pinnacles”. Die laatste werd naar het einde toe voorzien van een fantastische muzikale finale. Te vroeg was het concert gedaan.
Gelukkig kwamen ze terug voor twee songs. De eerste was “Margrietje”; een ode aan Johny Turbo en een heerlijk meezingmoment. Tenslotte werd er geëindigd met “Stonewall Riots Forever” waarbij Jelle de titel uitlegde ( inzake het Queer-gebeuren in de States in 1969).
We kregen een fantastische muzikale avond voorgeschoteld in deze gezellige setting.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
'Something Deeply Hidden' is het vijfde album van de instrumentale progrockband Poly-Math. Zeven nummers waarin ethio-jazz, klassieke progrock, mathrock en postrock met elkaar worden verbonden zijn.
‘Mee in het verhaal gaan is de boodschap' … Onlangs hadden we een fijne babbel erover met de band. Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103104-poly-math-hoewel-we-complexe-verhalen-niet-echt-instrumentaal-kunnen-overbrengen-geven-we-onze-muziek-graag-een-thema-rond-een-onderwerp-waar-we-op-dat-moment-in-opgaan
“The Universe as an Engine” wordt bepaald door lekkere percussie in diverse tempowissels. Een prachtige start. “One/two/three/four body problem” klinkt iets chaotischer, maar kent een broeierige spanning. Wat we ook horen op “No such thing as now” en “Special Dis/order” . Het album is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll. De filosofische ondertoon, ontdek je doorheen het materiaal. Het meer psychedelische “Euthyphro Dillema” onderstreept het.
“Spactral Dis/order” dompelt je onder in een georganiseerde chaos. “Terror Management Theory” is een klepper van een afsluiter, van circa acht minute, boeiend door de talrijke improvisaties.
Mee in hun verhaal gaan is de boodschap,
Het album is duidelijk opgebouwd in laagjes. Het biedt variatie, met een focus op een complexe instrumentatie, een abstracte sound hoedanook waarvan de boodschap is mee te gaan in hun verhaal …
Tracklist: The Universe as an Engine 03:31 One/Two/Three/Four Body Problem 04:10 No Such Thing as Now 07:33 Euthyphro Dilemma 05:55 Spectral Dis/Order 06:28 Chronostesia 03:56 Terror Management Theory 08:05
Lloyd Cole - Great Gigs In The Park 2026 – Genietend in een badje van weemoed en nostalgie
Wij zagen de Britse singer-songwriter en bard voor het eerst live op Torhout/Werchter 1985, waar hij met zijn beminnelijke stem - toen nog met band (The Commotions) - een warme gloed over de hoofden van duizenden U2 fans deed waaien.
Intussen heeft Lloyd Cole (****) niet stil gezeten. Hij is solo op tour, enkel met stem en elektrische gitaar. Hij profileert zich als een groots verhalenverteller en troubadour. Een avondje in een badje van weemoed, melancholie en nostalgie …
De jonge talentvolle Aqua Riyaz (****) is evenzeer een sing/songwriter op gitaar. Ook solo intrigeert hij met z’n fluwelen stem. Als finalist in De Nieuwe Lichting 2026, lijkt zijn carrière eindelijk wat van de grond te geraken. Op Great Gigs In The Park ontroerde hij en heeft een handvol puike songs klaar . Interessante ontdekking …
De goedlachse, laconiek grappende Lloyd Cole had er duidelijk zijn in. Met een kwinkslag 'we kunnen van hieruit naar de voetbal kijken' grapte hij, 'maar we gaan dat niet doen'. Lloyd Cole trakteert het publiek op talrijke gezapige verhalen en smult ervan.
De man heeft een pak hits waar hij kan mee uitpakken, o.m. “Rattlesnakes”, “Charlotte Street” en “Jennifer she said”.
Songs die weten te overtuigen; heerlijk genietbaar materiaal in diezelfde stijl met een zekere speelsheid. Hij heeft eigenlijk zijn 'hits' niet nodig. Elk nummer, van “Butterly”, “My other life” en het zwevende, mooie “Don't look back” raakt. Met instant klassiekers “Lost Weekend” en “Forst Fire” werd het concert mooi afgesloten.
De crooner in Lloyd Cole kwam hier naar boven. Hij heeft een indrukwekkend gitaarspel en herkenbaar sterke vocals. De setlist omvatte zijn hele carrière. In zijn solo materiaal zitten die hits van weleer met The Commotions, sommige soms al meer dan dertig jaar oud.
Met de ondergaande zon erbij werd dit een magisch mooi avondje in weemoed en nostalgie.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Sorry - Grillig maar onweerstaanbaar
Met ‘COSPLAY’ (2025) zet de Londense band Sorry een volgende stap in hun toch al moeilijk te vatten carrière. Op hun derde plaat gooien Asha Lorenz en Louis O'Bryen opnieuw postpunk, alternatieve rock, r&b, samples en allerhande sonische eigenaardigheden in een blender. Het resultaat blijft even grillig als intrigerend.
Tijdens een broeierige juniperiode bood de verkoelende Orangerie dan ook de ideale schuilplaats om ondergedompeld te worden in de bevreemdende wereld van Sorry.
De avond werd geopend door Jaso, die met een gigantisch scherm vol flitsende beelden en een laptop onder de arm voor een merkwaardige opwarmer zorgde. Hiphopbeats, glitchy soundscapes en elektronische r&b wisselden elkaar af, terwijl de vocals live gebracht werden.
Muzikaal gebeurde er echter opvallend weinig: veel van de set stond op tape en slechts sporadisch werd een gitaar bovengehaald. De lange intro's, het gevecht met een microstatief en de soms onsamenhangende opeenstapeling van ideeën maakten het geheel eerder bevreemdend dan meeslepend. Toch viel niet te ontkennen dat Jaso een eigen universum probeert neer te zetten, al bleef het publiek eerder nieuwsgierig dan echt overtuigd achter.
Met de herkenbare tonen van ‘Mad World’ van Tears for Fears als intro kondigde Sorry vervolgens een set aan die alle richtingen zou uitgaan. Openingsnummer "Right Round the Clock" klonk aanvankelijk nog wat aftastend, maar de band vond al snel haar draai. Nieuwe nummers als "Jetplane", "Candle" en "Today Might Be the Hit" toonden meteen de ambitie van het recente materiaal. Vooral "Key to the City" groeide uit tot een fraaie slowburner, terwijl "Screaming in the Rain" dankzij het contrast tussen de zang van Asha Lorenz en die van de tweede gitarist voor een van de mooiste momenten van de avond zorgde.
Toch bleef een bekend pijnpunt aanwezig: de ingetogen zangstijl van Lorenz verdween geregeld onder de gelaagde instrumentatie. Soms leek het eerder gemompel dan zang, waardoor teksten en nuances verloren gingen.
Dat verhinderde echter niet dat Sorry een boeiende en bij momenten bijzonder swingende set afleverde. De band schakelde moeiteloos tussen dreigende postpunk, donkere r&b en toegankelijke indierock. "Billy Elliot" bleek ondanks de loeiende sirenes verrassend toegankelijk, terwijl "Magic" rustig werd opgebouwd om uiteindelijk volledig open te breken.
Het publiek reageerde enthousiast op publieksfavorieten als "As the Sun Sets", het stevig herwerkte "Starstruck" en het oudere "Into the Dark", dat op luid gejuich werd onthaald. Tegen de tijd dat "Alone in Cologne" en "Jive" weerklonken, was ook Lorenz volledig losgekomen en sloeg de drummer zichzelf haast murw op zijn drumstel.
Met een sterke liveversie van "Echoes" sloot Sorry een eigenzinnige maar overtuigende avond af. Niet elk experiment landde even goed, maar de Londenaars bewezen opnieuw waarom ze momenteel tot de interessantste en meest onvoorspelbare bands uit het Verenigd Koninkrijk behoren.
Setlist: Right Round the Clock - Jetplane - Candle - Key to the City - Screaming in the Rain - Today Might Be the Hit - Cigarette Packet - Billy Elliot - Magic - Starstruck - As the Sun Sets - Alone in Cologne - Into the Dark - Antelope - Life in This Body - Jive - Waxwing – Echoes
Organisatie: Botanique, Brussel
Sinds 1994 heeft Lowsunday een sound gecreëerd die intrigeert in sfeer, precisie en diepgang. Na de geremasterde heruitgave van ‘LOW SUNDAY GHOST MACHINE’ en ‘ELESGIEM’ keerde de band afgelopen najaar terug met de ‘WHITE EP’, geselecteerd voor Postpunk.com's ‘Best of 2025’. Met nieuwe kracht ertegenaan.
De ‘BLACK EP’ barst los als de donkere tegenhanger van de ‘WHITE EP’ met gelaagde gitaren, strakke ritmes en sobere synths die thema's als isolatie, mijmering en introspectie versterken. Letterlijk een schaduwzijde van de ‘WHITE EP’
'You're so wired' ademt iets herkenbaars uit, een sound die ons terugbrengt naar onze jeugdjaren, de meer donkere zijde van post-punk. Beetje een nostalgietrip.
De muzikale sfeer is grimmig als opzwepend. Op “Shattered”en “Someone to Talk” voel je de huivering. “This is not heaven” en “Don't Want to dream again” geven een emotioneel gevoel van welbehagen. Het siert het genre.
We hebben hier een evenwicht van rauwe, scherpe shoegaze-gitaren en sobere, pulserende synths, die doen denken aan EBM en darkwave uit de jaren 80. Eigenlijk niks niewus onder de zon , maar goed genoeg om ons te intrigeren en blijvend te boeien.
https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_msOv8SkAl7jcyrdx5U54_rJl3oZQH5RAI
Tracklist: You're So Wired 04:05 Shattered 04:01 Someone To Talk To 04:09 This Is Not Heaven 04:12 Don't Want To Dream Again 03:51
Postpunk
Low sunday ghost machine black EP
Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Met hun eerdere plaat 'Through the gate of Hatred and Aversion' waaide er een nieuwe wind in de band, die ons positief stemde.
Nu verscheen 'Time is A River and The Waters are Red'. Wat een muzikale kanjer.
We hadden er een interview over. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102580-poseydon-wat-we-met-poseydon-nog-willen-bereiken-is-rond-die-kerktoren-weg-geraken-en-dat-we-breder-kunnen-gaan-toeren
Het zijn één voor één sterke muzikanten en hebben een overtuigende zanger/frontman Tom 'Lenny' Lenaerts, die roots heeft in de HC scene. De vocale bulderende inbreng zorgt voor een frisse wind doorheen de band en de nieuwe plaat.
“Storm” is een puike opener, met nogal wat uppercuts. De pedalen zijn sterk ingedrukt op “Poseidon” en het vlijmscherpe “Mind Intrusion”. De titelsong “Time is A River and the waters are red” luidt een 'rustpunt' in, maar de dreigende ondertoon, de rauwe tekst en die intrigerende muziek zorgen voor huivering.
De diversiteit siert. Het is een geoliede machine. “Thief of Dreams” is een klepper, ééntje van meer dan zeven minuten.
En het gaat verder met verslavende thrash metal, o.m. op “Instictive Dissonance”, het episch klinkende “With tears in my eyes” en het verbluffende “Ancestal Rites”.
Poseydon heeft een nieuwe adem gevonden met het nieuwe 'Time is A River and The Waters are Red'. We worden moeiteloos meegesleept in hun muzikale rit. Knalplaat, zondermeer
Tracklist: Storm 05:24 - Poseidon 04:50 - Mind Intrusion 03:10 - Time is a River and the Waters are Red 05:07 - Thief of Dreams 07:13- Instinctive Dissonance 04:19 - With Tears in My Eyes 03:32 - Ancestral Rites 05:02
Psychonaut - Great Gigs In The Park 2026 – Wat een emotionele pletwals
Het is altijd leuk om bands die je vanaf het prille begin volgt te zien groeien tot de absolute top. Neem nu Psychonaut, die we reeds volgen sinds hun eerste album 'Unfold the God Man'. Ze hadden intussen , sinds 2011, al een mooi parcours afgelegd. Zowel op plaat als live wisten ze ons reeds omver te blazen.
Met de nieuwe plaat 'World Maker', uitgebracht in 2025, zijn ze al een tijdje op toer. We hadden nog niet de kans gekregen hen live te horen met het nieuwere werk, dus het was nu de uitgelezen kans op Great Gigs In The Park.
We kunnen zeggen achterna, wat een emotionele pletwals!
Eerst kregen we de Bloed (*****). Deze band ontpopte zich op Dunk!festival nog tot één van de ontdekkingen van het festival. Over hun optreden schreven we: ''Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden". De sound bouwt op en ondergaat heel wat tempowissels. Bloed past perfect in een donkere club, met een zekere intimiteit om ons heen.
Op de Kiosk misten we een beetje die kenmerkende sfeer, gezien het in openlucht was én nog niet donker was. Toch kregen we van het trio een intense trip. We waren diep onder de indruk van de indringende screams, het verbluffende drumwerk en de elektronische sounds, met ruimte voor enig experiment. Mystiek en duisternis, dat is de muzikale troef van Bloed!
Psychonaut (*****) hoeft eigenlijk niks meer te bewijzen. Opnieuw wisten ze in hun genre grenzen te verleggen. De nieuwe nummers kwamen hard binnen, omdat ze persoonlijk raken. Het omgaan met verlies, pijn en leed kregen we vanuit een song als “Endless Current”, rauw, meedogenloos, gevoelig. Intens, intiem, headbangend.
Psychonaut is trouwens een band die de lijn tussen vertwijfeling en hoop weet weer te geven, binnen een donker kader. Ook op songs als “Origins” en “Endless Erosion” van de recente plaat.
De oudere songs kleven als klodders aan de ziel. De wereld van duisternis, biedt altijd een licht aan het einde van de tunnel. Luister maar eens naar de absolute hit van Psychonaut, “The Fall of Consciousness”. Het is een bloemlezing van hun materiaal. Wat een intro en de screams tussen pijn en frustratie door twee stemmen. Bombastische, epische, scherpe riffs en drumwerk, dat letterlijk door je heen gaat . Schitterend. Maar met “You are the sky/Everything else is just weather” twee songs van hun laatste, die in elkaar overvloeien, weten ze dit ook te evenaren. Zanger Thomas Michiels vertelde al dat deze song (en album) een heel persoonlijke was voor de band. Emotionele mokerslagen werden hier toegediend. We lieten ons meevoeren in hun intensiteit, rauwheid en subtiliteit. De ganse set door! Overtuigend mooi hoe oud en nieuw elkaar vonden. Wat een emotionele pletwals!
Setlist: And You Came With Searing Light - All Your Gods Have Gone - Endless Currents - All I Saw as a Huge Monkey - Violate Consensus Reality – Interbeing - Origins - Endless Erosion - The Fall of Consciousness - You Are the Sky/Everything Else Is Just the Weather
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9624-psychonaut-12-06-2026
Bloed
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9623-bloed-12-06-2026
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Nederlands 
Français 
