Met Novarock trok Kortrijk alweer de festivalzomer op gang. De tiende editie was het, maar een super jubileum werd het – door omstandigheden – niet echt. Niet uitverkocht (iets meer dan 4.000 man) en niet de groepen van hét moment, maar het publiek genoot en we vonden toch enkele (stevige) hoogtepunten en verrassingen. De aanzet voor een muzikale zomer.

Traditioneel programmeert het indoorfestival Novarock een line-up die streekgebonden is. Van de opwarmers We are Lions tot (bijna) afsluiter DJ Wim Opbrouck, zo’n 70 procent van de performers hadden er op hun kilometerteller tot aan de Kortrijk Xpo nog geen veertig kilometer op zitten.

Silent Disco Room
Vier zalen, waarvan je er twee een sidekick kon noemen en die ook beiden grappig waren. Of toch die bedoeling hadden. De Silent Disco Room, waar de meute koptelefoons op heeft en twee DJ’s tegen elkaar in meezweep-dance draaiden, gaf een olijke aanblik. En de jeugd bulderde het bij momenten uit. Weinig ‘Silent’ dus. Maar grappig om als buitenstaander naar te kijken. En te luisteren.

Dat was ook de bedoeling van de comedy stage met Youssef, Steven Mahieu en een flink stuk later David Galle. West-Vlaming Steven Mahieu, de inmiddels naar Gent uitgeweken comedian en winnaar van o.a. Humorologie, bracht zopas z'n eerste zaalshow 'Mahieustieus' uit en mocht in een halfuur tonen wat hij waard was.

Door wat herschikkingen in de zaal bleek de comedyruimte een pak groter geworden en was het niet evident om de intimiteit en sfeer van een echte comedyshow te benaderen. Maar Mahieu kweet zich behoorlijk van z'n taak en met stukken uit z'n eerste zaalshow in combinatie met actuele items kon hij het aanzwellende publiek bekoren en naarmate de set vorderde bleek duidelijk dat hij de ‘coming man’ is uit het comedymilieu.

Iets wat van z'n voorganger op de comedystage Youssef  niet kon gezegd worden, maar hij had een geldig excuus, want de Marokkaan gaf er na een 10-tal minuten de brui aan daar de soundcheck van de 'Discoveryzone' te storend was om z'n act duidelijk te brengen. Jammer.

Novarockrally
Het tweede podium kreeg de naam de Nova Discover Zone en dat zegt genoeg. Naar goeie gewoonte organiseert Novarock ook een concours voor beginnende (streek)groepen. Matador, King Sigh en Daytona dongen mee naar de titel die hen op de volgende editie– net zoals Adyssa vorig jaar – meteen een plaatsje in de line-up verzekeren.

Matador - met twee gitaristen en een knopjesman op een rij en de drummer achterin - bracht een tweetal echt goeie nummers, maar ze hadden wat problemen met de mix en de klank was niet je dat. En dat hebben ze net nodig voor hun dancepop met ballen.

King Sigh brengt instrumentale postrock. Geestig (met een leuke cover van de ‘Miami Vice’ - tune), maar nogal onregelmatig in hun set. De sound was goed, maar de nummers iets te repetitief.

Toen moest Daytona nog komen en al na de eerste gitaarsneren werd duidelijk dat de twee andere bands eraan waren voor de moeite. «Merci om niet naar Mintzkov te gaan en naar ons te komen luisteren», klonk het uit de frontman van het vijftal Kenneth Chambaere, Jasper Depoortere, Jelle Demeulemeester, Wannes Desramault en Jeroen Termote. De thuismatch werd een makkie. De Wevelgemnaars kaapten de eer van Novarockrally 2011 terecht weg.

Intussen waren er in de Main Hall al drie gigs gepasseerd. We are lions is een Kortrijkse groep, ontsproten uit Captain Compost. Stevig en catchy, zoals ze aangekondigd werden en ondanks het vroege uur (14u40) was er al behoorlijk wat volk opgedaagd. «Stukken meer dan de vijftig man die we vooraf gevreesd hadden. En dat was meegenomen», zo klonk het na hun eerste live sessie. Poprock met punkinvloeden, het beviel wel.

De Afrekening
Amatorski mocht hen opvolgen en dat was risky. Dat besefte ook zangeres-componiste Inne Eysermans. «Ik had dit niet zo groots verwacht en ook de klank viel niet echt mee. Ik weet dat festivals moeilijk liggen voor ons. We zullen toch voor iets anders zorgen de volgende keer». Moeilijker was het inderdaad voor het intimistische, bijna breekbare repertoire dat opgevoerd wordt met een reeks fijne instrumenten als daar zijn saxofoon, xylofoon en contrabas die ze onder elkaar zelfs afwisselden. Toch kreeg het fabelachtige geluid de babbelende jongeren bijwijlen stil, zeker als ze “Come home” en “The King” ten berde brachten.

Minder fabelachtig, minder mysterieus, maar gewoon rechttoe - rechtaan, dat is Mintzkov, heel (te?) herkenbaar. Ze snakken duidelijk naar (nog) grotere herkenning, want frontman Philip Bosschaerts kondigde hun nieuwe single aan met de smeekbede voor de jonge garde om die – net als “Opening Fire” (uit hun derde en laatste cd ‘Rising Sun, Setting Sun’) – in de Afrekening van Studio Brussel (omhoog) te stemmen. Na een halfuur trokken we naar Daytona in de hoop op meer variatie. Een goeie zet, zo bleek (zie hoger).

Adyssa mocht Daytona opvolgen. Over de winnaar van de Novarockrally van de vorige editie  schreven we een jaar geleden dit: ‘Een boeket van episch-symfonische rock, een vleugje Coldplay erin, maar in elk geval krachtig en met een zanger vol overgave. Présence en grappig. Een terechte winnaar, al was het close’.
Veel is er niet veranderd bij Adyssa. Niet hun werk (al brachten ze intussen hun eerste single «State of Flux» uit), maar gelukkig ook niet hun gedrevenheid op het podium. Al was het choreografietje halverwege een beetje erover, de sfeer zat er wel in. Mede door de luide bende groupies die alles op commando meezongen. Het werkte dus wel, maar bij momenten hadden we toch het gevoel dat het in een jaar tijd ‘net niet (beter)’ was geworden.

Intussen was De Jeugd van Tegenwoordig al vlotjes aan het lullen en het jonge publiek jumpte aardig op en neer. Gesmaakt feestje van het Nederlandse viertal, al ging de decibelmeter constant vet in het rood. Met een piek van 112. Zelfs de walls of sound van Drums are for parades en Steak nr 8 hielden het (gelukkig) beschaafder.

Maar voor het Gentse Drums are for Parades keken we uit naar de komst van ‘Buzze’ aka Serge Buyse van 't Hof Van Commerce, op de 'Discoveryzone' onder de noemer Buyse en met z'n verse debuutplaat 'Buyse' onder de arm. Het album in een productie van ...Flip Kowlier is wellicht een opwarmertje voor de nieuwe ’t Hof-plaat die in het najaar verschijnt. In deze bezetting met DJ Black Frank achter de decks en Riemeloare (ex-Nihilisten) als partners in crime kregen we meer de old skool hiphop te horen, al ontdekten we bijwijlen ook een light versie van het bovenvermeld Izegems trio. Dit was slechts het tweede optreden van de band en dat was te merken aan enkele schoonheidsfoutjes – de try-out in Ardooie de dag ervoor ten spijt - maar dit kon de pret niet drukken.
Met af en toe hilarische rhymes en een gedreven inzet kon het toegestroomde publiek dit zeker appreciëren en tracks zoals “ De busn van Borneo” en nieuwe single 'Oerepoeper' bleken absolute voltreffers.

Stevig en ruig
Inmiddels waren The Van Jets in de Main Hall hun set op gang getrokken. Strak in het pak en met een gedreven Johannes Verschaeve als orkestmeester is dit viertal de jongste jaren als een komeet naar de hoogte van de vaderlandse pop/rockscene geschoten.
Met keer op keer schitterende albums en een ijzersterke livereputatie palmden ze op hun kenmerkend manier moeiteloos de zaal in. De Jets - momenteel weer druk aan het werk aan nieuwe nummers - spelen slechts een handvol optredens dit jaar en deze doortocht mocht alvast gezien worden. Het werd een 'Greatest Hits' set met o.a. “The Future”, “What's going on”, “Down below “ en “Our love = strong” die luidkeels meegezongen werden, zelfs met een eigenzinnige versie van Bowies «Fashion».

Het Gentse Drums Are For Parades maakte de laatste maanden brokken met hun debuut 'Master'. Live maakten ze deel uit van de ‘Soulwasmass Tour’ en stonden ze vorige week nog in het voorprogramma van Slayer en Megadeth in Vorst.
Met hun vuile mix van noise/metal/punk en stonerrock grepen de baardmannen ook nu iedereen direct bij de keel en creëerden ze een geluidsmuur die niet meer zou geëvenaard worden die avond. We kregen een zeer explosieve en vette set onder leiding van de broers Reygaert met duivelse vertolkingen van “The Law”, “Another kind of bad” en “The Beast”. Menig circle- en moshpits ontstond en in een hels tempo werd hun debuut-cd door de speakers geblazen. Zonder veel tierlantijntjes maakten ze hun livereputatie waar en deelden ze een uppercut uit die nog lang bleef nazinderen. Met veel tegenlicht in de zaal, waar een pak pogo’ers op risico van eigen lijf en leden zelfs probeerden te crowdsurfen. «Nog geen bloed?», klonk het van op het podium, «dan doen we er nog wat bij». ‘Battle Music’ van het zuiverste soort.

Het pad was geëffend voor de jongste Humo’s Rockrally-winnaars ooit: Steak Number Eight, die even later dezelfde bühne bestegen. Hun debuut-cd verscheen een maand geleden en werd opgenomen in de States onder leiding van Matt Bayles (Isis, Pearl Jam).
De vier jonkies hadden wel zin in deze thuismatch en na een onheilspellende intro trokken ze direct hard van leer. Opener “Dickhead” zette de toon voor een uurtje sludge/doom/postrock met enerzijds beukende, loodzware riffs in combinatie met sfeervolle, meeslepende melodieuze stukken.
Ook “Pyromaniac” en “Stargazing” waren rauwe, logge meesterwerkjes waarin frontman Vanneste meermaals met z'n oerschreeuw uitpakte en waarin flarden Amen Ra en Mastodon nooit ver weg waren. De wervelstorm was niet te stoppen en kreeg een absoluut hoogtepunt met “The sea is dying”. Klasse!

Moe maar voldaan
Tussen de twee heavy’s in de Discovery Zone door had Arid een aardig volgelopen Main Hall voor de voeten. Jasper Steverlinck duwde direct enkele hits in de kelen van de toehoorders, te beginnen met “Broken Dancer”. Hij had er duidelijk zin in en maakte een meezingstonde van “Too late”. Het werd een pretentieloos concert dat menigeen plezierde.

Tom Van Laere en de zijnen werden als headliner uitgespeeld op de mainstage. Admiral Freebee - voor het eerst op Novarock - legde de nadruk op z'n laatste album ‘The honey and the knife’ waaruit o.a. “Look at what love has done” en “My hippie ain't hip” vertolkt werden.
Flip Kowlier tokkelde terug als een gek op z'n bas en de band zette met veel variatie een warme, emotievolle en bijwijlen stevig rockende performance neer. Een dik uur werd nieuw werk afgewisseld met krakers “Einstein Brain”, “Oh darkness” en “Lucky one”.
Lucky ones, dat waren de aanwezigen want die zagen een zeer strakke en geoliede machine met de immer geschifte Van Laere als uitmuntend entertainer.

Sound of Stereo en Mumbai Science sloten af in de Main Hall, terwijl streekman Wim Opbrouck als DJ met Jim Tonic ook een pak volk naar de Discovery Zone lokte. Het feest duurde - ondanks de invoering van het zomeruur – nog ettelijke uurtjes.

Het rookverbod – dat al bij al behoorlijk werd opgevolgd - mede dankzij attentvolle stewards – moest er wel steeds vaker aan geloven. Novarock liep moe maar voldaan naar zijn einde en dat moet de organisatoren een goed gevoel gegeven hebben. Eerder die avond hadden ze al negatieve geruchten in de pers omtrent de toekomst de kop in geslagen door meteen de volgende editie aan te kondigen op 17 maart 2012 ! We’ll be there ! Met identiteitskaart, want die had je nodig om binnen te geraken. Een initiatief om amokmakers buiten te houden. En ook dat was een succes.

Neem gerust een kijkje naar de pics onder de rubriek ‘festivals’

Organisatie: Novarock, Kortrijk

Trans-Siberian Orchestra of kortweg TSO is een formatie die al vele jaren in thuisland Amerika hoge toppen scheert. Oprichter Paul O’Neill, die we kennen als manager van o.a. Savatage, had nooit durven hopen op een platenverkoop van meer dan 7 miljoen exemplaren. Bovendien zijn de legendarische TSO kerstshows in de V.S. een begrip geworden.
Mede dankzij Greenhouse Talent stond deze Amerikaanse rockoperasensatie voor het eerst op de Belgische planken. Geprogrammeerd tussen de musicals ‘Oliver’ & ‘Spamalot’ konden de schouwburgabonnees zich vergapen aan TSO’s ‘Beethoven Last Night’. Voor de talrijk opgekomen die-hard metalfreaks was het in eerste instantie wat wennen aan de luxueuze omgeving. Nochtans bleken de zeer comfortabele rode zitjes van de Antwerpse Stadsshouwburg ideaal om dit spektakel van dichtbij mee te maken.

Het meesterwerk ‘Beethoven’s Last Night’ uit 2000 werd integraal (op enkele songs na) live gebracht, aangevuld met een vijftal songs uit het recentste TSO album ‘Night Castle’ uit 2009.
Savatage boegbeeld Jon Oliva kon er om persoonlijke redenen niet bij zijn maar verder vormde de volledige Savatage line-up het kloppende hart van TSO met Jeff Plate op drums, John Lee Middleton op bas en Chris Caffery en Al Pitrelli op gitaar. Deze laatste mocht ook als bandleider fungeren. Tel daarbij nog een volledige strijkerssessie, twee keyboardspelers en een ganse reeks zangers en zangeressen en je begrijpt dat het podium aardig vol stond.
Reeds vanaf de openings “Overture”, was het duidelijk dat dit een onvergetelijke avond zou worden. In het prachtige Middeleeuwse decor werd het waanzinnige verhaal verteld van Beethoven’s laatste nacht. Dit mag je gerust ook letterlijk nemen wat naast het muzikale werk nam Bryan Hicks, als verteller, een groot deel van de avond voor zijn rekening. Aanvankelijk kwam dit erg luisterrijk over maar wat verder in de show werden de vertellingen wat minder boeiend en haalden ze de vaart uit de show. Maar het hielp natuurlijk wel om door het hele verhaal te komen en dat was best wel een stevige noot om te kraken! Het spektakel sloeg echter in als een bom. De mix tussen klassiek en rock was geniaal en benaderde de perfectie. Zelden heb ik zo’n perfect geluid gehoord. Angstaanjagend helder maar met een bijna nooit gehoorde gelaagdheid en bombast. De sterke muzikale uitvoeringen werden kracht bijgezet door een indrukwekkende laser en lichtshow (inclusief pyro en HD visuals). We kwamen werkelijk oren en ogen te kort!
Hoogtepunten waren er in overvloed. Vooral de instrumentale klassieke duels tussen gitaar en viool waarbij ‘Andre Rieu on speed’ Roddy Chong zich in de kijker speelde waren meesterlijk. Vocaal waren Jeff Scott Soto (vervanger voor Jon Oliva) als de duivel Mephistopheles en vooral ‘Broadway Musical performer’ Rob Evan als Beethoven het sterkst in hun rol.
Na meer dan twee uur viel het doek over de Beethoven rockopera en kwam er een al even overweldigende bisronde met enkele tracks uit ‘Night Castle’ en enkele twee minder bekende Savatage songs. Vooral het akoestische “Sleep”, gezongen door J.S. Soto bleek een verademing na een avond vol bombast, theatraliteit en dramatiek.

TSO liet metal en klassiek perfect samensmelten. Het begrip rockopera kreeg een nieuwe dimensie in deze perfect georkestreerde Amerikaanse show.
Laten we hopen dat bandleider Al Pitrelli woord zal houden want dan krijgen we eind dit jaar misschien een van TSO’s legendarische kerstshows te zien.

Setlist: (Child of the Night) *Overture *Midnight *Fate *What Good This Deafness *Mephistopheles *What Is Eternal *Mozart and Memories *Vienna *Mozart / Figaro *The Dreams of Candlelight *Requiem (The Fifth) *The Dark *Für Elise *After the Fall *A Last Illusion *This Is Who You Are *Beethoven *Misery *Who Is This Child *A Final Dream

*Toccata - Carpimus Noctem *The Mountain *Sleep (Savatage cover) *Carmina Burana *Another Way You Can Die *Chance

Video Live Reports: (Videoplaylist TSO @ Antwerpen 2011: (Part 1 - Part 4)
http://www.youtube.com/view_play_list?p=F81B4970D84ADBC2
Photo Slide Show: http://www.slide.com/r/JKn4UY9S3T-auvQNScwO4TWZXTeWneil?previous_view=lt_embedded_url

Organisatie: Greenhouse Talent

Na zijn overigens sublieme passage enkele jaren geleden in de Handelsbeurs in Gent verwachtte ik veel van onze Jools. Hij heeft alle verwachtingen overtroffen.

We kregen als voorgerechtje ene Sarrah Perri voorgeschoteld. Deze Vlaamse Italiaanse had voor de gelegenheid haar zeskoppig bandje niet meegebracht, maar wel haar zus als tweede stem en een gitarist Jan die zichzelf her en der ‘loopte’. Sarrah heeft een heel mooie stem (denk aan een betere Dani Klein versie), zingt ook in die richting. Het geheel heeft echter een ‘arty farty’ sfeertje en zou niet misstaan in een of andere jazzkroeg, bevolkt door een Knacklezend pseudo-intellectueel publiekje. In Brugge mocht ze slecht enkele beleefdheidsapplausjes ontvangen.

Stipt op tijd werd door de puike organisatie het grote feest aangekondigd.  Jools Holland and his rhythm and blues orchestra hebben maar een boodschap: Muziek is feest. Punt. Jools had naast enkele gastzangeressen een slordige negentien muzikanten mee van alle rassen, leeftijden en kledingstijlen. Wat op het eerste zicht overkomt als een bont allegaartje, blijkt dan wel een stel stuk voor stuk professionele muzikanten te zijn: 12 blazers, 2 toetsenisten (Jools incluis), 1 drum (Gilson Lavis), 1 bassist, 1 gitarist en 2 besjes van zangeresjes.

Het hoeft geen betoog dat deze band er meteen invloog met een heerlijke boogie woogie en het overigens zeer verscheiden publiek meteen volgde en na enkele nummers uiteraard niet meer kon stilzitten. Wat kan die Jools spelen, man! ‘Eat your heart out Jerry en co’. En wat zo heerlijk is: het warm water wordt niet heruitgevonden en speelplezier troef. In die mate dat Jools blijkbaar niets verkeerd kan doen en dat zelfs zijn scheten worden onthaald op applaus.
Met het derde nummer, Muddy Waters’ “Mojo”, kwam de eerste gastzangeres Rosin May ons kippenvel bezorgen met een bloedstollende versie. Vervolgens alweer een portie van wat Jools voor de gelegenheid “Bruges Woogie” noemde, waarbij iedereen eens mocht tonen hoe goed ze wel konden spelen. Resultaat: Het publiek begint zowat aan het plafond te hangen.
Jools schuift zich dan achter zijn Fender Rhodes en laat ons met onvervalste jaren vijftig blues met tweede gastzangeres Louise Marchal gedurende een drie tal nummers de nekharen rijzen. Dan trakteert de waanzinnige drummer Lavis (Squeeze) ons zo maar even op een drumsolo zoals het hoort: perfect, niet te veel en retestrak. De prettig gestoorde schuiftrompettist Rico Rodrigues maakt van “What A Wonderfull World” een loepzuivere reggae.
Onze Jules kan ook een aardig handje weg met de gitaar en zorgt ervoor dat blijven zitten (toch jammer dat er stoelen stonden) onmogelijk blijkt. Tijd dan maar voor de ultieme gast. Een brok (ook letterlijk) Boogie Woogie Queen: Ruby Turner. Deze rondborstige uiteraard zwarte lady heeft meer soul, blues en boogie woogie in haar kleine teen dan haar naamgenote Tina. CC rider “Cry me a river en een handvol andere klassiekers passeren door deze misthoorn.

En zo gaat het feest lekker stomend door tot de obligate climax in de bisronde. Is er dan geen enkele kritische noot? Neen. Ze spelen inderdaad reeds geschreven nummers, soms eigen nummers, we horen her en der van die clichés – je weet wel: “Do you feel ok?’, ‘oh my soul!” – en de obligate solo’s waarbij iedereen eens zijn ding mag doen,  bijster origineel zijn ze niet, maar alles gebeurt met zo’n enthousiasme en ongeforceerd speelplezier. Ze voelen zich geen gram beter dan hun publiek, en dat is het hem nu net wat zo aanstekelijk werkt. Vijf sterren dus.

Cultuurcentrum Brugge, Brugge

White Lies-frontman Harry McVeigh was in de bovenste wolken toen hij zag hoe ook Brussel voor de voeten viel van dit nieuw neopostpunk-wonder. Onze hoofdstad was namelijk de plek waar alles begon, de plaats waar destijds hun debuut werd ingeblikt maar gisteren betekende dat ook daar te zijn waar de toer zou eindigen. En zo was het voor Crocodiles meteen in de AB de laatste keer dat zij als voorprogramma van White Lies mochten dienen.

Crocodiles - In undergroundkringen is de band uit Californië al tamelijk bekend omdat ze één van de vele groepen waren die het shoegazegenre nieuw leven inbliezen en dit het liefst, net als landgenoten A Place To Bury Strangers, met de nodige portie noise. Hun laatste cd ‘Sleep Forever’ bracht echter een nieuw geluid teweeg want ze gingen minder en minder als Ride klinken maar wel meer en meer als een psychedelische versie van MC5.
En dat merkte je ook, ook al mocht de groep slechts zo’n zeven nummers brengen bezaten ze wel allemaal een hoog rock ’n rollgehalte waarbij het bijhorende orgeltje ons deed denken aan dingen die Sonic Boom destijds met zijn Spacemen 3 deed. Dertig minuten speeltijd blijft kort om een groep op zijn volle waarde te schatten maar het smaakte in ieder geval naar meer.

En hoeveel meer kunnen die kerels van White Lies eigenlijk nog? Leken ze twee jaar geleden nog wanhopig op zoek naar de succesformule die Editors en Interpol reeds lang gevonden hadden, dan prijkt nu hun tweede album ‘Rituals’ overal bovenaan de hitparadelijsten waarbij hitsingle “Bigger than us” niet meer weg te branden van is van TMF. ‘Rituals’ is jammer genoeg ook een album die met gemengde gevoelens onthaald werd want hoe klasse vol de songs ook mogen zijn, blijft het een album die gebukt gaat onder een makke productie.

Wie daar gisteren schrik van had, kon echter met een blij gemoed de zaal verlaten want White Lies klonken vanavond als een band met ballen aan hun lijf en waar de zelfzekerheid (zonder enige vorm van arrogantie) van afdroop.
Meteen bij opener “A place to hide” wisten we dat het snor zat want Harry McVeigh is misschien niet de grootste als het op gestalte aankomt, diens stem is dat wel. Meteen daarna werd “Holy Ghost” gespeeld en eigenlijk meteen het startschot van een set die grotendeels uit de tweede cd bleek te bestaan, ook al ontplofte de zaal bij “Farewell to the fairground” die van hun debuut de gedroomde bestseller makte.
Uit het nieuwe album kregen we ook heel wat  indrukwekkende versies te horen waarbij plots “Strangers” door de 80’s-synths niet zo ver afstond van Duran Duran, ook al werd het als een punksingle aangekondigd. De synthetische geluidjes hoorde je ook in “The power and the glory” of in de majestueuze albumopener die “Bad love” is.
Visueel is White Lies niet bepaald de opwindendste band die er rondloopt maar ze weten dit door een geluidsmuur mooi te camoufleren waarbij zowel gretig gebruik wordt gemaakt van de new wave en de new romance-invloeden van vergane gloriën.
Het lijkt misschien goedkoop maar het publiek onthaalde hun gisteren als helden en van ons mogen ze gerust plaats nemen op de hoogste troon van de neopostpunkbeweging. Nu alleen maar hopen dat ze begrepen hebben dat voor hun derde album dat het af en toe gepermitteerd  is om de producer een schop onder zijn kont te verkopen.

Organisatie: Live Nation

Het Londense vijftal Crystal Fighters steekt z’n roots en z’n voorliefde van de Baskische cultuur niet onder stoelen of banken. Simpel, er zitten twee Engelsen, een Amerikaan en twee (wulpse) Spaanse vrouwen in de band.
Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen.
Op het debuut horen we prima songs. Meteen treken ze de aandacht met “Solar system” en “Xtatic truth”. “I do this everyday”, “I love London” en “Follow”  kunnen regelrecht op de dansvloer. “In the summer” en “With you” durven te raken aan een melodieuze Crystal Castles of een doordeweekse Vive La Fête; ook de bezwerende dromerige pop als “Champion sound”, “Plage” en “At home” zijn de moeite. Af en toe laten ze een steek vallen zoals “Swallow” die overal en nergens heen gaat.
Crystal Fighters neemt de diverse invloedssferen zeker mee en verder kijken Fischerspooner, Hot Chip, MIA en Buraka Som Sistema om de hoek.
Kijk, overal waar ergens ‘Crystal’ in de groepsnaam voorkomt, neigt naar geslaagd en overtuigend!

Integere, broeierige en gemoedelijke kamermuziek horen we van het Deense duo Murder van Jacob Bellens en Anders Mathiasen. Zij putten voor hun ‘murder ballads’ op de nieuwe plaat ‘Gospel of Man’ uit de rijke americanatraditie.
Semi-akoestisch materiaal, vernuftig in elkaar gestoken songs met een sterke melodie en een folky ondertoon, gedragen door indringende vocals, die neigen naar de sound van Midlake; ze voegen er graag geluidjes van piano, cello, flute en orkestraties aan toe, die het geheel uiterst mooi en fleurig maken.
We horen een handvol pareltjes als “Providence”, “Milk & honey”, “No room for mistakes” en “Picker of cotton”; ietwat forser klinkt “Excelsior”.
‘Gospel of Man’ is een uiterst genietbare plaat, die voldoende variaties in het genre tracht te bieden, het duo uit de onvergetelheid moet brengen en de Scandinavische folk americana een grotere, bijzondere rol moet toebedelen, ondanks de beladen groepsnaam.