De organisatie van Les Ardentes had voor de tweede maal een wintereditie van haar zomerfestival georganiseerd. In de Halles de Commerce in Luik kon je in drie zalen terecht voor wat meer dan een doorsnee van de hedendaagse elektronica moest zijn. Techno, electro en drum ’n bass kregen een aparte zaal. Gezien de locatie en het grote aanbod aan acts had de sfeer veel weg van een festival of zo je wil van andere grote dance-evenementen en dat kan niet altijd met de sfeer in een club wedijveren, maar dat hoor je dan ook niet te verwachten. De organisatie was in ieder geval vlekkeloos, tot en met de waterbedeling toe (hoewel ze tegen het einde van de avond blijkbaar toch zonder bekertjes vielen). Ik heb me dan maar uit arren moede terug naar de VIP-bar begeven.
Op zo’n festival moet je kiezen en ik ben dan ook voluit voor de techno-zaal gegaan, terwijl ik in de andere zalen slechts een paar keer de sfeer kon gaan opsnuiven of wat kortere stukjes heb gezien en beleefd, te kort in ieder geval voor een gefundeerde report. Gezien de programmatie daar was dit te verantwoorden, hoewel je dan onvermijdelijk heel wat lekkers zoals Tocadisco of een monument als Grooverider aan je moet laten voorbijgaan, het eeuwige dilemma van de festivalganger kortom. James Holden was de eerste grote naam bij wie ik langere tijd ben verbleven. Op basis van zijn set blijft hij in ieder geval evolueren. In 2003 werd hij binnengehaald als de nieuwe god in de ‘progressive’, een aantal jaar later evolueerde hij naar minimal, of werd er gewoon een andere naam op geplakt, wat niet altijd even duidelijk is en ondertussen is hij in ieder geval in zijn live-sets geëvolueerd naar iets waar ik niet onmiddellijk een naam op kan plakken. Het blijft bij momenten klinken als ‘progressive’, soms als minimal. Het belangrijkste is uiteindelijk de conclusie dat hij gewoon zeer goed was en dat het net het kenmerk is van originele artiesten. Hij blijft evolueren, zeker vergeleken bij zijn wat ontgoochelende, te kabbelende “The Idiots Are Winning”. Volgens de organisatoren beperkt hij zijn DJ-sets behoorlijk en als hij het zo goed doet, mag hij dat blijven doen.
Daarna was het de beurt aan een levende legende van de techno, en zo’n epitheton kan je maar beter spaarzaam gebruiken, maar voor Jeff Mills is het absoluut van toepassing. In recenter jaren houdt hij zich niet meer met de spijkerharde techno waardoor en waarvoor hij bekend is, maar als DJ is dat nog altijd wat hij brengt, en dat als absoluut geen ander. De begeleidende visuals waren ten andere erg goed. Deze man kwam wel degelijk van een ander melkwegstelsel, zoals al van bij de erg atmosferische openingstrack, dank zij de spectaculaire visuals ook voer voor dove synestheten, duidelijk was. Het mocht meer van dat zijn, maar het werd uiteindelijk gezien de uren waarop hij geprogrammeerd stond een typische en heel goed Mills-set. Het wonderlijke is dat zelfs als je tracks herkent, Mills er altijd nog een aantal percussielijnen bovenop speelt zodat werkelijk iets nieuws ontstaat. Het is weinigen gegeven.
Een van die weinigen kan best wel eens François Kevorkian zijn, die samen met een van de godfathers van de Detroit-techno, Derrick May,de maker van klassiekers als “Icon, Drama” of natuurlijk “Strings of Life”, naar Luik afgezakt was. In recentere jaren brengt May slechts mondjesmaat nieuw materiaal uit en hij houdt zich dan ook voornamelijk met DJ-en bezig. François K gaat al een eeuwigheid mee in het (New Yorkse) dance-wereldje, sinds zijn begindagen als drummer onder de auspicieën van Walter Gibbons zaliger. Tegenwoordig gaan de twee af en toe de hort op als de Cosmic Twins. De naam zou het zelf moeten zeggen, maar eigenlijk spelen ze vooral harde techno geserveerd met voldoende atmosferische elementen. Tijdens een DJ-set houdt dat ook in dat de tracks door de effectenmangel worden gehaald en dat kon het publiek best wel appreciëren. Eerlijk gezegd weinig herkend, behalve flarden Laurent Garnier en Aril Brikha’s “Groove la Chord”. In andere omstandigheden kunnen deze heren een bredere muzikale selectie serveren en dat is nog wel net zo leuk, maar voor deze keer kon ik er mij in vinden. Voor een volgende keer graag een vleug meer space.
Organisatie: Les (Trans)Ardentes, Luik
The Rones klonken in de Nijdrop als een Europese droom waarbij Trent Reznor en Josh Homme als twee Limburgers in de Queens Of The Nails zouden spelen. Een sterke wall of sound, goed in mekaar gestoken songs met de nodige industrial beat intro's - die er soms wat net iets té cliché vingerdik oplagen - zorgden soundsgewijs voor een sterke prestatie. Wat men van een Reznor-en-Homme band vermoedelijk zou kunnen verwachten is een show waarbij de leden zich de ziel uit hun lijf spelen, terwijl dit bij The Rones echter ontbrak en als groot storend element ervoor zorgde dat het plaatje niet echt klopte. Misschien oogde de backstage maaltijd eerder naar kots of stonk het publiek onsmakelijk naar urine, er leek een vrees in de band te schuilen om zich helemaal te geven. Goeie songs, goeie sound, maar een band op hun reserve.
Aan meer actie en speelplezier ontbrak het niet bij Confuse The Cat. Hun postpunk klinkt als een agressieve omarming van psychedelische invloeden waarbij een knipoog naar de Editors en bij momenten een Sonic Youth niet ver weg zijn. Waar het dan bij CTC wel aan ontbrak was een goeie sound. Of hoe een geluidsman de boel zodanig kan verknoeien zodat het publiek door een te luid en wollig gemixte basdrum en bas, niet anders kan dan de vingers in de oren te proppen en het bier tussen de lippen te persen. Jammer, zeer jammer, want het was moeilijk om te kunnen genieten van deze band die het goed doet in zowel ons Belgenland als erbuiten.
Het Antwerpse The Hickey Underworld had beide positieve troeven van de vorige bands probleemloos in handen. Goeie sound en action & fun on stage, wat resulteerde in een uitstekende show en dat terwijl de te verwachten plaat nog niet in de rekken ligt. Een jarige Jonas Govaerts en zijn companen brachten meesterlijk een mix tussen hun spetterende noisrock en popsongs in een intense set. De op het eerste zicht nonchalant ogende frontman en Muppet's Animal inventieve meesterdrummer Jimmy Wouters bedienden de zwepen van de band en hadden het tienerpubliek van bij het begin in een Boschiaanse onderwereld op hun speren gespied. Buiten de ingetogen single “Future Words” klonken The Hickey Underworld scherp, stevig en agressief, wat goed bekrachtigd werd door de wisselend gebalde en met engelenvocht gesmeerde vocals, die in zijn hoogste regionen klinkt als Bono op zijn zoetst. Zo moet U2 klinken door de ipod van de duivel.
Een bis zat er na een honderd minuten door een kapot gespeelde snare er niet meer in, en zou eerder onnodig geweest zijn daar deze hevige set van het begin tot einde volledig af was. Klassewerk!
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Het Amerikaanse Alkaline Trio uit Chicago timmert al tien jaar aan de weg met hun catchy intense punkrock. Ze konden rekenen op een goed gevulde AB Box, waaronder enkele
die-hard fans die de refreinen van een pak songs over de zes cd’s heen probleemloos meezongen. Inderdaad, ‘zongen’ en ‘niet schreeuwden’, zoals je bij veel van deze bands ‘het kunt’ bedenken. De band speelde persoonlijke en soms pijnlijke ervaringen letterlijk van zich af in drie minuten uptempo melodieuze rockers. Het trio haalde invloeden aan van ‘70’s The Clash en Ramones, haakte zich vast aan de melodielijn van Green Day en Jimmy Eat World, en was op zijn beurt invloedrijk voor de huidige, jeugdige punkrockrevivals Fall Out Boy en My Chemical Romance.
De snedige, puntige en opzwepende sound, de meezingbare refreinen en de hitsige drums, bepaald door de wisselende en/of hechte samenzang van Skiba- Doran, zorgden voor een leuke avond. De groep putte uit hun (al) rijkelijk gevulde carrière en plaatste enkele songs van hun recentste ‘Agony & Irony’ voorop als het broeierig opbouwende “In vein”, “Love love kiss kiss” en het gebalde “I found a way”. De fans waren nog meer te vinden voor het oudere werk, die voor vuurwerk zorgde: uit hun doorbraak’ From here to Infirmarcy’ hoorden we “Private eye”, die de anderhalf uur durende set opende, “Armageddon” en “Stupid kid”; de adrenalinestoten waren er op de snel vaardige, onder diverse tempowisselingen, “Nose over tail”, hymne aan een dierbaar overleden vriend, “Jacked on green beer”, “Mr Chainsaw”, “Goodbye forever” en “Clavicle”. De band had hun set zorgvuldig ingedeeld en opgebouwd naar “This could be” en “Radio”, die over een dosis meezinggehalte beschikten en de gevarieerde set overtuigend konden besluiten.
Alkaline Trio mag met de jaren een ietwat breder geluid hebben, toch staan ze steeds garant voor een puik live optreden.
Ook Broadway Calls hield het tempo hoog en strak met hun gebalde melodieuze powerrock, dito aanstekelijke refreinen. Niet ongemeend passeerden een Blink 182, Angels & Airwaves en (opnieuw) Green Day aan onze oortjes voorbij.
Alkaline Trio en Broadway Calls tekenden voor een avondje Pukkel Skate Stage, want al of niet in openlucht bewezen ze alvast duidelijk overeind te staan …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De charismatische dichter-acteur Ramsey Nasr en de al even charismatische rockmuzikant Mauro Pawlowski vonden de vriendschap door gelijklopende passies, zowel in de literatuur als in de muziek. Hoewel deze Geletterde Mensenproductie al lang op stapel stond werd ze keer op keer uitgesteld doordat de carrière van beide veelzijdige artiesten intussen een hoge vlucht nam. Nasr werd stadsdichter van Antwerpen en had het druk met 'Wild Card: Tanzania' en het daaruit voortgesproten boek 'Homo Safaricus'. Mauro Pawlowski reanimeerde dEUS met 2 platen in evenveel jaar en illustreerde op De Nachten nog maar eens - in 6 verschillende gedaantes - zijn enorme veelzijdigheid.
Het podium had alles van een repetitieruimte/salon waarin beide heren verschillende gedaantes en rollen (van zichzelf) aannamen om het risico te ontlopen in een hokje te worden geduwd. Woordenaar Ramsey Nasr dramde over het podium als zijn zich aan het verval van de wereld ergerende hoofdpersonage Kapitein Zeiksnor (uit: & De Twee Culturen), kroop in de huid van zijn held/Russisch componist en pianist Dmitri Sjostakovitsj en toonde zich ook een begenadigd klassieke zanger die een sterk mondje Duits uitkraamt (blijkbaar gebaseerd op Dichterliebe van Schumann).
Mauro speelde met de schrik/plicht/kans zijn warrige ‘het maakt niet uit’ zelve te zijn, las gedichten en zelfgeschreven ironie en probeerde (!) zijn voorliefde voor abstract componist Morton Feldman uit te leggen. Een sterk gespeelde ruzie (waarin Nasr op indrukwekkende wijze een tsunami aan klassieke componisten over het publiek stortte) voerde richting de pauze.
Na de pauze een minder door chaotische gekte doorspekt geheel maar wel meer tijd en ruimte voor een gevoeliger stuk van pure klasse. Na de muzikale opener van Mauro citeerde Nasr uitgebreid uit eigen werk (‘Wintersonate uit Onhandig Bloesemend’). Mauro nam nog een noise-zijsprongetje, las nog wat gedichten voor en nam ook nog, zoals we hem kennen, solo op gitaar en met zijn kenmerkende breekbare stem de tijd voor een paar nummers.
Geletterde mensen was geen voorstelling als een andere reguliere literaire theatervoorstelling. Muziek speelde een wel heel belangrijke rol. Beide heren blonken uit (ironisch en/of zo bedoeld) waar ze goed in zijn: Mauro als muzikant (denken we aan ‘Sincerley Average’ als opener na de pauze) en Nasr met onophoudelijke woordenstroommonologen die het publiek naar adem deden happen. Deze voorstelling was tegelijkertijd overweldigend, chaotisch, emotievol, kwetsbaar en zat bovenal knap in mekaar!
Na deze tournee zitten beide heren niet stil: Nasr werkt verder aan zijn roman Het Mazensysteem en dingt naar de functie van ‘Dichter Des Vaderlands’ in Nederland. Mauro op zijn beurt heeft ook weer plannen: u leest er alles van op www.mauroworld.net
Organisatie: Vooruit, Gent
Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 61 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar bijna veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock..Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’.
Deze grande dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. Daar zal de samenwerking met Mark Knopfler van op ‘All the roadrunning’ wel voor iets hebben tussen gezeten. En de covers die we horen, slaagt ze erin een eigen toets te geven, die nauwelijks herkenbaar zijn met het originele!
’All I intended to be’ is een logisch vervolg op haar plaat van vijf jaar terug ‘Stumble into grace’. Ze beleeft nog steeds het nodige spelplezier en weet na al die jaren nog even vriendelijk en charmant voor de dag te komen. Niet voor niks staat ze in de ‘Country Music Hall Of Fame’.
Een uitgebreid instrumentarium van akoestische gitaren, mandoline, dobro, steelpedal, contrabas, viool, toetsen en percussie zorgen voor overtuigend sfeervol en ontroerend materiaal. “Shores of white sand” en “Broken man’s lament” zijn de uitschieters.
Kortom, muzikale levenswijsheid gebundeld in een tijdloos, melancholisch americana/rootsrock geluid!
De lieftallige bevallige Heather Nova heeft een nieuwe plaat uit; songs in al z’n eenvoud en schoonheid geschreven en gespeeld, geënt op haar akoestisch gitaarspel, ondersteund door enkele viool- en strijkerpartijen, maar ondanks haar kristalheldere stem dito emotionele lading zijn de kippenvelmomenten en het beklijvende aspect van het vroegere werk ‘Oyster’, ‘Siren’ of ‘South’ grotendeels op het achterplan geraakt.
Ingetogen, sfeervol innemend materiaal, waarvan “Ride”, “Beautiful storm”, “Maybe tomorrow”, “Out on a limb” en het forser klinkende “Always Xmas” het sterkst boeien.
’The Jasmine Flower’ verschijnt drie jaar na ‘Red bird’ en vijf jaar na ‘Storm’. Het waren cd’s die het ook moesten hebben van een handvol puike songs, maar niet de ganse cd over de meet van de overtuiging trokken. Het is me duidelijk dat ze nu meer dan ooi gerust de tijd mag nemen voor een volgende intens sterke plaat …
Na vier jaar heeft de Duitse Thrashlegende Kreator eindelijk nog eens een nieuwe schijf uitgebracht, getiteld ‘Hordes Of Chaos’. Eén feit dat al zeker is, Kreator heeft niet aan kwaliteit en agressie ingeboet. Integendeel, deze plaat klinkt een stuk agressiever dan voorganger ‘Enemy Of God’. Minder melodie en meer straight in your face.
De heren vliegen er al onmiddellijk in met het titelnummer “Hordes Of Chaos”, waarvan het refrein me maar niet kan loslaten. Dit is ook het geval voor “Warcurse”, wat mijn favoriet is van het album. Wat een heerlijke riff toch en zanger Mille klinkt lekker kwaad.
Andere uitschieters op deze prachtcd zijn “Escalation”, het kalm beginnende “Amok Run” en natuurlijk “Radical Resistance”, een nummer met een killer refrein dat ook lekker in je hoofd blijft zitten. Kijk, als je houdt van een lekker potje Thrash Metal, dan kun je er zeker niet aangedaan zijn met deze cd! Zij die de limited edition kopen, krijgen een bonusdvd en een heel geslaagde verpakking. Dik de moeite dus!
Er is nogal wat te doen geweest betreffende deze plaat van Axl Rose, egotripper en controlefreak eerste klas. ‘Chinese Democracy’ zal wel z’n magnum opus zijn, want het heeft veertien geduurd om de plaat af te krijgen …een krankzinnige historie, gestart in ’94, waarbij we je de details besparen. Bon, de plaat is nu af en kan maar matig overtuigen…een handvol rockers dito gitaarsoli en slepende ballads verwijzen naar de hoogdagen van de ‘Use your Illusions’, ‘Appetite for destruction’ en ‘G’R Lies’, zoals “There was a time”, “Catcher in the rye”, “Sorry”, “I.R.S.” en de titelsong. De uitstapjes naar flamenco en funk of de inbreng van piano, orkestraties en de Beatlesque tunes kunnen ons niet over de meet trekken van een hecht klinkende, spannende plaat.
Kortom, ware het niet dat we 14 jaar moesten wachten, zou de plaat snel in de vergaarbak geraakt zijn. Maar Axl Rose schreeuwde door de jaren om aandacht en heeft die, ondanks het groots vrijgemaakte bedrag, verkregen met een grillige, spanningsloze plaat.
Laïs verkent graag de paden van de folk: van a cappella kampvuursongs naar de poppy folkpop van ‘Douce Victime’ tot het verbreden van hun muzikale horizont op de donker dreigende klankkleur van ‘The ladies’second song’.
Ze werken nu aan een cd met DAAU cellist Simon Lenski. Hij wordt meegesmokkeld op een tour langs kerken en kastelen. Jorunn, Annelies en Nathalie gaan een beetje terug naar de roots van hun pakkende, harmonische engelenzang, afgestemd op het virtuoze spel van de getalenteerde Lenski.
De drie dames, in ’t zwart gehuld en met berenmuts op, namen plaats vóór het altaar en rechts van hen, naast de plaats van de gebeden aankondiging, had Lenski postgevat. Ze wisselden Nederlands-, Engels- en Franstalig gezongen nummers af en putten uit het repertoire van ‘Douce Victime’, hun ‘Documenta box’, materiaal van hun recente cd, aangevuld met het nieuwe werk en enkele covers, waaronder Neil Young’s “ After the goldrush” die vocaal adembenemend en huiveringwekkend was. En een knipoog naar hun Finse idolen Värttinä hoorden we op “Kapee” in een unieke Scandinavische vocale stijl. Wat een stemmenpracht die weergalmde … want de akoestische set in de sfeervolle kerk klonk helder, zuiver, gewaagd en gedurfd. Trouwens, een paar jaar terug waagden ze ook zo’n toer in kerken.
Sfeerschepping, daar draaide het rond. De toon van zang – cello werd gezet door “Agamennon” (“Leda en de zwaan”) en “Klacht van een verstoten minnares”. Simon Lenski overrompelde op z’n cello, hij speelde als een bezeten Neil Young of hij experimenteerde in een grungy stijl, zoals op “The woodlocks (the wild swans at coole”) als een Cobain.
Moeiteloos stapte Laïs over in hun puurste vorm op “Jasio y jana”, “7 steken” en “Hymne” . Sfeervol en dromerig werk hoorden we met “Tumbling” en “Joskessong”. Het aandachtige publiek was evenzeer te vinden voor het veelbelovende (nieuwe) materiaal als “Cuckoo”, “Govarillo”, “All that is my own” en de afsluitende gospel “Go to sleep”; het ging van klassiek, traditioneel tot grungy folk.
Le beau monde van “la sérénité” besloot definitief deze sfeerscheppende trip in de kerk, die door de akoestiek intiem, breekbaar en krachtig klonk en ons bij momenten kippenvel bezorgde. Een frisse aanpak en een bewijs dat Laïs tot veel in staat was!
Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk
De Amerikaanse singer/songwriter Ben Weaver trad deze keer solo op en liet het publiek rustig genieten van z’n melancholisch romantische songs. On the road roots americana folksongs in de beste traditie van Iron & Wine, Bon Iver, Bonnie ‘Prince’ Billy en Johnny Dowd én met een knipoog naar Bob Dylan, Leonard Cohen en Tom Waits. We hoorden z’n ingehouden pracht in een intimistisch ingerichte Handelsbeurs …want dicht bij het podium werden stoelen en tafeltjes geplaatst, verlicht door kaarsjes. Vorig jaar nog overtuigde hij met een ingetogen, kleurrijke set in de Bota met band.
Met de ogen toe plukte hij lukraak uit z’n materiaal over de vijf à zes cd’s heen, van ‘Hollerin’ at a woodpecker’ tot het recente ‘The ax in the oak’, op akoestische gitaar, banjo en piano, gedragen door z’n zachte, warme soms doorleefde stem. Hij bracht ons naar zijn wereld, oprechte teksten, kleine verhaaltjes en poëzie over vogels, telefoonhokjes, lege parkeergarages, of ‘hot items’ over wapens, racisme en godsdienstwaanzin …Anderhalf uur lang gedrenkt in kwalitatieve, pakkende weemoedige en dromerige haardvuursongs zoals Justin Vernom van Bon Iver ze onlangs heeft geschreven. Sober gehouden songs in z’n pure, naakte vorm door een gevoelig gitaarspel, een dwarrelende, tokkelende banjo en intieme pianotoetsen: van “Down 25”, “Rain leaves smoke”, “Anything with words” tot “Whatever you want to haunt you” en “Dead bird”. In deze vorm bleef z’n materiaal meer dan overeind, wat z’n songschrijvertalent nogmaals onderstreepte. Tussendoor las hij voor uit eigen werk, impressies van z’n tourdagen door de jaren.
Een singer/songwriter die het verdient meer airplay te verkrijgen voor een handvol gegadigden .
Organisatie : Handelsbeurs, Gent
Drie jonge Franse twintigers uit Parijs weken een paar geleden uit naar Londen en namen daar hun debuutplaat ‘Reality Check’ op. We horen gave, to-the-point, broeierige, springerige indiegitaarpop met dromerige toetsen. Het zijn behoorlijk in-your-face nummers met hitpotentie, en hebben licht aangebrande, provocerende doch geniale teksten (in het Engels, met een Frans accentje!). Een snedige, eenduidige homogene aanpak. Met een knipoog naar Nada Surf. Goed onderbouwde, eenvoudige, aanstekelijke melodieën, waarbij een handvol singles te horen zijn: “Homecoming”, “Love no”, “Make it happen” en “Starlett Johansson”, persiflage aan de actrice/zangeres Scarlett Johansson. Of er is de ‘90’s indie van Pale Saints en Inspiral Carpets, te horen op het afsluitende “End of the road”. Ondanks het sfeervolle materiaal op het tweede deel van de cd, klinken de songs minder boeiend en vervallen ze in wat teveel van hetzelfde …
In het rijtje van de electro dance rock kunnen we van nu af aan ook Late of the Pier plaatsen. Het kwartet breit moeiteloos electro, indie, wave, retro, postpunk en psychedelica aan hun poprockmelodieën. Ze putten uit het verleden van Devo, Numan en Zappa. Het kwartet kan avontuurlijk te werk gaan, want nummers als “The bears are coming”, “Whitesnake”, “VW”, “Mad dogs and Englishmen” en “Bathroom gurgle” ondergaan weirde opzwepende ritmes, onverwachtse wendingen en hebben een vleugje distortion. “Broken”, “Space and the woods”, “Random firl”, “Heartbeat” en “The enemy are the future” zijn toegankelijker, klinken directer en beschikken over de juiste beat en drive. ‘Move your body to the bassline!’ scandeert het gezelschap, wat hen naast een Rapture, Klaxons en Hot Chip plaatst.
Upcoming sensatie wordt de knappe Zweedse Lykke Li (Zachrisson). Muzikaal wordt ze in één rits samen genoemd met Robyn, The Cardigans, Björk en Stina Nordenstam, door haar hoog uithalende vocals. De kunst van het melodieus songschrijven op dit debuut wordt gehaald ten huize Björn Yttling (bekend van Peter, Björn en John). Inderdaad, ‘Youth Novels’ bevat een fraai staaltje dromerige trippop, gelinkt aan indie en electro, en gedragen door haar hemelse, kinderlijk aandoend stemmetje; ook de andere dames hun stemmen klinken hoog en hebben soms iets mee van een koorzang. Ondanks het melodieuze karakter, zijn de songs boeiend, avontuurlijk, subtiel, doordacht en erg gevarieerd. Een afwisselend instrumentarium, naast de elektronica (beats), zorgt voor sfeerschepping en maakt het geheel uiterst sfeervol, broeierig, groovy en soms niet-van-deze-wereld. Luister maar eens naar “Dance, dance, dance”, “I’m good, I’m gone”, “Tonight”, “Breaking it up” en “Everybody but me”. Op het onschuldig kwetsbaar “My love” klinkt Lykke Li als een ‘My Boy Lollipop’. Meer innemend, donker en gewaagd zijn “Melodies & desires”, “Let it fall”, “Little bit”, “This trumpet in my head”, “Complaint department” en “Time flies”.
Dit is een niet te onderschatten, uiterst geslaagd plaatje van deze bevallige dame, dat technisch vernuftig in elkaar zit.
’D is Done ‘ is de tweede volwaardige plaat van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. In 2004 kregen ze al een eervolle vermelding op de Humo’s Rock Rally. Het duo overtuigt met hun postrock/noisepop: een broeierig, intens, energiek en opwindend spanningsveld creëren tussen repetitieve gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende percussie, elektronicableeps, (schreeuw)zang en opgewonden kreten. De EP ‘Adjust we’ en de cd ‘A field between’ konden we terugvinden binnen dit concept.
Het nieuwe materiaal op ‘D is Done’ klinkt ietwat breder, heeft een intense, samenhangende opbouw en beschikt over meer zangpartijen. Eén voor één songs die beklijven: “Fafafxx”, “Write or wrote”, “Oh frail”, “Ti:me”, “Tread on tread light”, “Little f” en de afsluitende titelsong; de (korte) sfeervolle stukken, opener “Women en “My” zijn een aangename verpozing.
Het zijn songs die je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de repetitieve opbouw, de diverse tempowisselingen en het samenspel gitaar- drums -elektronicableeps.
Ze manifesteren zich ergens tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U.
Een verdiende erkenning mag niet uitblijven voor hun talent, kunde en technisch vernuft! Mag 2009 de doorbraak betekenen … U weze gewaarschuwd.
Info op http://www.myspace.com/madensuyu of http://www.madensuyu.be
Een goed jaar terug maakten we kennis met deze jonge Brugse band die een combinatie brengt van postrock, hardcore, noisepop, soundscapes en screamo. Ze nestelen zich ergens tussen Isis, 65 daysofstatic, Mogwai en ons eigen Amen ra, Steak Number Eight en Madensuyu. Verder halen ze zelf terecht Cult of Luna, Envy, Amanda Woodward, Red Sparowes en Trail of Dead aan.
Inderdaad, de band tekent voor een angstaanjagende, huiveringwekkende muzikale trip van zeven songs: lekker uitgesponnen nummers, “Leaving the capitals”, “Machining”, “Amongst the nomads”, “Erase. Redraw our maps” en “The darkest of men”, worden afgewisseld met twee sfeervolle filmische instrumentals.
Een broeierige spanningsboog creëren ze, met energiek opwindende als intens bezwerende ritmes, opbouwende, repeterende gitaarstructuren en strakke, opzwepende drums, belaagd door schreeuwvocals. De songs boeien door de diverse, soms onverwachtse tempowisselingen. Net als de eerder vernoemde bands gaat het ‘em hier om sfeerschepping, een post- apocalyptisch geluid, dat uiterst bezield en vol overgave gebracht is en ‘en verve’ wordt gespeeld.
‘Monologue’ is Kippenvelmuziek, een ‘brave new world’ in de argusogen van het kwintet.
Info op http://www.myspace.com/blackheartrebellion
De lekker arrogante broers Gallagher zijn er nog; En hoe …
De invloed van de vernieuwde bezetting met onder andere ex Kula-Shaker Jay Darlington kon je horen en zien; Een drum die heel de set als een ware locomotief heeft voortgestuwd, een licht vermoeden van psychedelica in de traditionele wall of sound en tenslotte de dynamische belichting en vier grote screens op de achtergrond maakten het geheel dynamischer als we van Oasis gewoon zijn. We konden Onzen Jongsten Liam zelfs betrappen op wat – zij het voorzichtig – heen en weer geloop, een paar bedeesde groeten naar het publiek (hij wist zelfs dat hij in België was) en een set zonder enige vloek of opgestoken middenvinger. Zijn Koelheid blijft weliswaar arrogant met zijn handen op de rug en zijn bovenlip geprangd tegen de microfoon krijsen.
Maar vooral, de muziek bleef primeren. Laat het ons maar de klassieke recyclage van de sixties en seventies met een vleugje 90 noemen. U leest goed, Oasis is meer dan een Beatles-coverband. Het moet maar eens gedaan zijn met dat oeverloze gezeik dat ze alles gejat hebben van The Beatles: Ten eerste, alle hedendaagse muziek is jatwerk en ten tweede hebben The Beatles absoluut niet het alleenrecht op drie akkoorden songs met mooie melodieën en puike arrangementen.
Zijne Ongeïnteresseerdheid vond ik goed bij stem, en zijn broer kwam aardig in de buurt toen hij overnam. Zijne Wenkbrauwheid Die Overigens Niet Geschikt Is Voor Stan Up Comedy toonde ook dat hij met zijn zessnaar aardig uit de voeten kan.
We werden overklast met stuk voor stuk klassiekers en een zorgvuldige en even waardevolle selectie uit hun nieuwste en zwaar onderschatte ‘Dig Out Your Soul’. Alles werd vlekkeloos en retestrak gebracht. Je zou de indruk durven krijgen dat de broertjes alleen maar klassiekers geschreven hebben.
Zelfs een ‘b-kantje’ Masterplan werd een hoogtepunt. Uw Man was serieus uit zijn lood geslagen toen Noël en Jay en de Stella-drinkende drummer een unplugged versie neerpootten van Don’t look Back In Anger. Nog even vermelden dat ze van ‘The Walrus’ een echte Oasissong gemaakt hebben.
Na anderhalf decennium behoort Oasis tot de groten der aarde en hebben ze het statuut van topgroep meer dan verdiend. Fuck the people who say fuck Oasis!
Setlist: Fucking in the bushes (intro)
1. Rock 'N' Roll Star; 2. Lyla; 3. The Shock Of The Lightning; 4. Cigarettes & Alcohol; 5. The Meaning Of Soul; 6. To Be Where There's Life; 7. Waiting For The Rapture; 8. The Masterplan; 9. Songbird; 10.Slide Away; 11. Morning Glory; 12. Ain't Got Nothing; 13. Half The World Away; 14. I'm Outta Time; 15. Wonderwall; 16. Supersonic; 17. Don't Look Back In Anger; 18. Falling Down; 19. Champagne Supernova; 20. I Am The Walrus
Organisatie: Live Nation
Tussen het feestgedruis door in deze eindejaarsperiode stellen we U met plezier de eindejaarslijstjes voor, die één per één binnensijpelen. Elk van de redactieleden beleefde op zijn eigen unieke manier het gezegende popjaar 2008
Een eerste overzicht ...
* Franklin Hermie
1) Sigur Ros - Með suð í eyrum við spilum endalaust
2) Nick Cave & The Bad Seeds - Dig Lazarus Dig
3) Bon Iver - For Emma, Forever Ago
4) Shearwater – Rook
5) Madensuyu - D is Done
6) Kings Of Leon - Only By The Night
7) Blood Red Shoes - Box Of Secrets
8) The Germans - Elf Shot Lame Witch
9) Johann Johannsson – Fordlandia
10) Girls In Hawaii - Plan Your Escape
11) The Sedan Vault – Vanguard
12) Cold War Kids - Loyalty to Loyalty
13) Fleet Foxes - Fleet Foxes
14) The Kills - Midnight Boom
15) The Subs – Subculture
16) TV On the Radio - Dear Science
17) Hot Chip - Made in the Dark
18) Friendly Fires - Friendly Fires
19) Elbow - The Seldom Seen Kid
20) Jamie Lidell – Jim
Uit 2007 maar pas in 2008 ontdekt: Valgeir Sigurdsson – Ekvilibrium
* Niels Desmedt
Top 10 – 2008
1. Metallica - Death Magnetic
2. Oceans Of Sadness - The Arrogance Of Ignorance
3. Iced Earth - The Crucible Of Man
4. Testament - The Formation Of Damnation
5. Satyricon - The Age Of Nero
6. Volbeat - Guitar Gansters & Cadillac Blood
7. Cradle Of Filth - Godspeed On The Devil's Thunder
8. Judas Priest - Nostradamus
9. The Offspring - Rise And Fall, Rage And Grace
10. AC/DC - Black Ice
* Alain Uyttendaele
1) Bon Iver : For Emma, forever ago
2) Elbow : The seldom seen kid
3) Fleet Foxes
4) MGMT : Oracular Spectacular
5) Sigur Rós : **Suð i Eyrum Við Spilum Endalust**
6) Bloc Party : Intimacy
7) TV on the Radio : Dear Science
8) Conor Oberst
9) Madensuyu : D is done
10) Kings of Leon : Only by the night
Omdat men elk jaar wel platen ontdekt die eigenlijk het voorgaande al
uitkwamen, vermeld ik bij deze ‘Dry Land’ van A Whisper in the Noise
als beste door mij in 2008 ontdekte CD uit 2007.
* Lode Vanassche
Beste Albums:
1) Dig lazarus dig – Nick Cave
2) Dig out your soul – Oasis
3) 22 dreams – Paul Weller
4) Med sud i yerum vio spilum endalaust – sigur ros
5) Sunday at devil dirt – Isobel Campbell and Mark Lanegan
6) Berlin; Live at sint ann’s warehouse – Lou Reed
7) Warpaint – The Black Crowes
8) Vantage point – dues
9) Fleet foxes – fleet foxes
10) Only by the night – Kings of Leon
Beste concert
Lou Reed – Bozar
Deus – Vorst
Zootbazar – Bras Kortrijk
Massive attack – Lokerse feesten
Iggy & The Stooges – Werchter classic
Slechtste concert
Siouxsie – Lokerse feesten
Beste festival
Gentjazz
Lokerse feesten
Beste Site
Musiczine.net
Beste trakteerder
Johan Meurisse
Beste alcoholieker
Sam Derycke
* Bert Verstraeten
1. Late of the Pier: Fantasy Black Channel
2. MGMT: Oracular Spectacular
3. A Place To Bury Strangers: A Place To Bury Strangers
4. Confuse The Cat: Kericky
5. Kings of Leon: Because of the Times
6. Foals: Antidotes
7. Glasvegas: Glasvegas
8. The Last Shadow Puppets: The Age of the Understatement
9. Amen Ra: Mass IIII
10: Black Kids: Partie Traumatic
* Frank Verwee
- Pop/Rock: Kings of Leon: Only by the night
Elbow: The seldom seen kid
The Raconteurs: Consolers of the lonely
The Gutter Twins: Saturnalia
David Byrne and Brian Eno: Everything that happens
TV on the Radio: Dear science
- Dance/Beats/Hiphop:
Portishead: Third
Front 242: Moments (Best Belgian band ever!!!)
Venetian Snares: Detrimentalist
Flying Lotus: Los Angeles
Crystal Castles: Idem
Nas: Nas
Dr Dooom 2: Idem (the return of the doctor Kool Keith)
- Metal/heavy:
Cynic: Traced in air
Meshuggah: Obzen
Death Angel: Killing season
Jarboe: Mahakali (niet echt metal, maar toch heavy en donker)
Amenra: Mass 3
Earth: The bees made honey
Harvey Milk: Life the best game in town
Metallica: Death magnetic
Enslaved: Vertebrae
Nachtmystium: Assassins
Textures: Silhouettes
Torche: Meanderthal
verder ook: Guns n' Roses/ Gojira/ Moonspell/ Journey/ Testament/ Slipknot/ Cradle of Filth/ Asva/ Opeth/ Burst....
Tegenvallers: The Streets/ Tindersticks/ Woven Hand/ Isobel Campbell and Mark Lanegan/ dEUS/ Tricky...
Elk van de redactieleden beleefde op zijn eigen unieke manier het gezegende popjaar 2008
deel twee van de lijstjes 2008…
* Geert Huys - 2008 STRIKES BACK!….. DE CRUCIALE 40
01. STEVE WYNN & THE DRAGON BRIDGE ORCHESTRA - Crossing Dragon Bridge
02. THE GUTTER TWINS – Saturnalia
03. VAMPIRE WEEKEND - Vampire Weekend
04. FLEET FOXES - Fleet Foxes
05. DEATH CAB FOR CUTIE - Narrow Stairs
06. BON IVER - For Emma, Forever Ago
07. LIGHTSPEED CHAMPION - Falling off the Lavender Bridge
08. PORTISHEAD – Third
09. ROLAND VAN CAMPENHAUT - Never Enough
10. GALACTIC - From the Corner to the Block
11. BECK - Modern Guilt
12. NICK CAVE & THE BAD SEEDS - Dig!!! Lazarus Dig!!!
13. WHITE RABBITS - Fort Nightly
14. THE BASEBALL PROJECT - Vol. 1: Frozen Ropes and Dying Quails
15. SIGUR RÓS - Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust
16. LAST SHADOW PUPPETS - The Age of Understatement
17. MERCURY REV - Snowflake Midnight
18. METALLICA - Death Magnetic
19. THE VERVE – Forth
20. CALEXICO - Carried to Dust
21. WOVEN HAND - Ten Stones
22. RYAN ADAMS & THE CARDINALS – Cardinology
23. A PLACE TO BURY STRANGERS - A Place to Bury Strangers
24. BRITISH SEA POWER - Do You Like Rock Music?
25. CLAW BOYS CLAW - Pajama Day
26. CASS McCOMBS - Dropping the Writ
27. I AM KLOOT - Play Moolah Rouge
28. MADRUGADA – Madrugada
29. R.E.M. – Accelerate
30. WIRE - Object 47
31. FOALS – Antidotes
32. ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN - Sunday at Devil Dirt / Keep Me in Mind Sweetheart EP
33. THE FIREMAN - Electric Arguments
34. MUDHONEY - The Lucky Ones
35. WHITE CIRCLE CRIME CLUB - Pictures of Stares
36. THE RASCALS – Rascalize
37. PAULUSMA – iRecord
38. ELBOW - The Seldom Seen Kid
39. BLOOD RED SHOES - Box of Secrets
40. CONFUSE THE CAT – Kericky
* Erwin Vanlaere - 2008 – Muzikaal Jaaroverzicht
50 plaatjes om te koesteren, gebaseerd op een erg persoonlijke keuze
Fleet Foxes – Fleet Foxes / Sun Giant (EP)
TV On The Radio – Dear Science
Sigur Rós – Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust
Accidental, The – There Were Wolves
Elbow – The Seldom Seen Kid
Forster, Robert – The Evangelist
Gutter Twins, The – Saturnalia
Gregor Samsa – Rest
National Bank, The – Come On Over To The Other Side
Weller, Paul – 22 Dreams
No-Man – Schoolyard Ghosts
Last Shadow Puppets, The - The Age Of The Understatement
Calexico – Carried To Dust
Booka Shade – The Sun & The Neon Light
Foals – Antidotes
Broken Social Scene Presents: Brendan Canning – Something For All Of Us
Diamond, Neil – Home Before Dark
At The Close Of Every Day – Troostprijs
Hot Chip – Made In The Dark
Vampire Weekend – Vampire Weekend
Winwood, Steve – Nine Lives
Sparks – Exotic Creatures Of The Deep
Lykke Li – Youth Novels
Milosh – III
Torrini, Emiliana – Me And My Armini
Duffy – Rockferry
Bon Iver – For Emma, Forever Ago
Wilson, Brian – That Lucky Old Sun
Black Keys, The – Attack & Release
Tangent, The - Not As Good As The Book
Dirtmusic – Dirtmusic
Goldfrapp – Seventh Tree
Hinson, Micah P. And The Red Empire Orchestra – Idem
Hotel Lights – Firecracker People
Cave, Nick & The Bad Seeds – Dig, Lazarus, Dig !!!
Adele – 19
I Am Kloot - Play Moolah Rouge
I’m From Barcelona – Who Killed Harry Houdini?
Snow Patrol – A Hundred Million Suns
Middleton, Macolm – Sleight Of Heart
Collett, Jason – Here’s To Being Here
Yorkston, James – When The Haar Rolls In
Lightspeed Champion – Falling Off The Lavender Bridge
James – Hey Ma
Headlights – Some Racing, Some Stopping
Death Cab For Cutie – Narrow Stairs
Reed, Eli Paperboy – Roll With You
Blind Pilot – 3 Rounds And A Sound
Sun Kil Moon – April
Nada Surf – Lucky
Enkele erg boeiende en tevens fraaie heruitgaven:
Bowie, David - Live Santa Monica '72
Dylan, Bob – Tell Tale Sings: The Bootleg Series Vol.8
Genesis - Genesis 1970-1975
Herman’s Hermits - Into Something Good: The Mickie Most Years (1964-1972)
Jethro Tull - This Was (Collector’s Edition)
Kooper, Al - I Stand Alone / You Never Know Who Your Friends Are
Lowe, Nick – Jesus Of Cool
Lynyrd Skynyrd – Street Survivors (Deluxe Edition)
Rodriguez - Cold Fact
Triffids, The - Beautiful Waste And Other Songs / The Black Swan / Treeless Plain
Wilson, Al – Searching For The Dolphins: The Complete Soul City Recordings & More (1967 – 71)
Wilson, Dennis – Pacific Ocean Blue
En ten slotte – maar niet in het minst – de inspanning van Motown om via diverse compilaties de archieven te openen. Aldus wordt volgend jaar in ieder geval de 50ste verjaardag alle luister bijgezet.
Enkele uitstekende concerten:
Joe Henry (Handelsbeurs, Gent), Ólafur Arnalds (Magdalenazaal Brugge), The Posies (Trix, Antwerpen), Efterklang (Feeërieën, Brussel) Grace Jones (Lokerse Feesten), Sigur Rós, Elbow, Mercury Rev, Editors, Hot Cip en Bloc Party (Pukkelpop)
* Simon Vanbecelaere - Top 15 2008
Death Angel – Killing Season
Sabaton – The art of War
Volbeat – Guitar Gangsters & Cadillac Blood
AC/DC – Black Ice
Iced Earth – The Crucible of Man
Hollenthon – Opus Magnum
Jon Oliva’s Pain – Global Warning
Alghazanth – Wreat of Thenetat
Cavalera Conspiracy – Inflikted
Alestorm – Captain Morgan’s Revenge
Black Tide – Light From Above
Testament – Formation of Damnation
Warbringer – War Without End
Draconian – Turning Season Within
Kampfar – Heimgang
* Johan Meurisse - Meesterlijke cd tjes van 2008
1. Bon Iver: For Emma Forever Ago
2. Blood Red Shoes: Box of secrets
3. Vampire Weekend: Vampire Weekend
4. The Last Shadow Puppets: The age of the understatement
5. Woven Hand: Ten Stones
6. Portishead: Third
7. The Gutter Twins: Saturnalia
8. Conor Oberst: Conor Oberdt
9. Grace Jones: Hurricane
10. Madensuyu: D is done
11. Nick Cave & The Bad Seeds: Dig Lazarus Dig!!!
12. Friendly Fires: Friendly Fires
13. Foals: Antidotes
14. Mogwai: The hawk is howling
15. Elbow: The seldom seen kid
16. TV On The radio: Dear Scincnce
17. Fleet Foxes: Fleet Foxes
18. The Dodos: Visiter
19. Motorpsycho: Little lucid moments
20. The Ting Tings: We started nothing
21. Kaiser Chiefs: Off with their heads
22. Snow Patrol: A hundred million suns
23. Calexico: Carried to dust
24. Bonnie’ Prince’ Billy: Is it the sea
25. Sigur Ros: Med sud i eyrum vid spilum endalaust
26. Coldplay: Viva la Vida or death and all his friends
27. dEUS: Vantage Point
28. Tricky: Knowle West Boy
29. O’Death: Broken hymns limbs and skin
30. Amy Macdonald: This is the life
* Zomersingletjes:
Amy MacDonald: This is the life
MGMT: Kids
* Concerten:
- Babyshambles – Aéronef Lille - 13.01
- Zita Swoon - Bandinabox - KC Brussel - 21.02
- Air Traffic - AB Brussel - 28.02
- QOSA - Lotto Arena Antwerpen - 02.03
- The Cure - Sportpaleis Antwerpen -14.03
- The Posies - Manuscript Oostende - 23.04
- Nick Cave & The Bad Seeds - Vorst Nat - 01.05
- dEUS – MaZ Brugge - 03.05
- Portishead - Vorst Nat - 08.05
- RATM - Sportpaleis Antwerpen - 02.06
- Elbow - Botanique Brussel - 24.06
- Conor Oberst & The Mystic Valley Band - Botanique Brussel - 03.09
- Bon Iver - Botanique Brussel - 03.10
- Coldplay - Sportpaleis Antwerpen - 04.10
- Motorpsycho - Depot, Leuven - 18.10
- The Last Shadow Puppets - KC Brussel -19.10
- Blood Red Shoes – Botanique Brussel - 29.10
- Lightning Bolt - Scheld’Apen Antwerpen - 03.11
- The Ting Tings – Botanique Brussel - 10.11
- Tricky – Hof ter Lo Antwerpen - 12.11
- The Dodos - VK Sint-Jans Molenbeek - 03.12
- The Residents – Depot Leuven – 05.12
Verder waren de optredens van The Black Box Revelation eender waar overtuigend, Wovenhand op Dour en Folkdranouter en Sonic Youth op de Lokerse Feesten
* Ergernis Bootsy Collins op Cactusfestival en Soulwax in al z’n gedaantes
* Interessante ontdekkingen vielen er te rapen in de Botanique (te koesteren zaaltjes!), op Polsslag (Steak Number Eight, Holy Fuck, The Ting Tings, Foals en Isis) en Festival les Inrocks te Lille met Friendly Fires en opnieuw … Foals
Tot de volgende …
Elk van de redactieleden beleefde op zijn eigen unieke manier het gezegende popjaar 2008; derde en afsluitende deel …
* Sam De Rijcke
een venijnig en moddergeil 2009 toegewenst, …dit was het beste van 2008
BLACK MOUNTAIN In the future
ENDLESS BOOGIE Focus level
FUCKED UP The chemistry of common life
NICK CAVE & THE BAD SEEDS Dig ! Lazarus, Dig!
ELBOW The seldom seen kid
THE LAST SHADOW PUPPETS The age of understatement
MOTORPSYCHO little lucid moments
DRIVE BY TRUCKERS Brighter than creation’s dark
KINGS OF LEON Only by the night
XAVIER RUDD Dark shades of blue
THE HOLD STEADY Stay positive
SEASICK STEVE I started out with nothing and got still most of it left
STEPHEN MALKMUS AND THE JICKS Real emotional trash
SIGUR ROS Med sud y Eyrum vid spilum endalaust
THE RACONTEURS Consolers of the lonely
ISOBELL CAMPBELL AND MARK LANEGAN Sunday at devil dirt
THE BLACK ANGELS Directions to see a ghost
MY MORNING JACKET Evil urges
REM Accelerate
BON IVER For Emma forever ago
Meest ontgoochelende plaat : COLDPLAY Viva La vida : hoe groter hun mega-sterrenstatus wordt, des te flauwer klinken hun platen. Ze beginnen dus niet alleen qua sound op U2 te gelijken.
Meest over het paard getilde nieuwe hype : MGMT, drie goeie singles, de rest van de plaat zijn overbodige pseudo psychedelische stinkers.
En dan, de optredens :
We onthouden vooral de Lokerse Feesten met werkelijk fenomenale concertjes van MASSIVE ATTACK en SONIC YOUTH, verder ook lichtjes fantastisch : DANIEL LANOIS, BUFFALO TOM, NEW YORK DOLLS, BUZZCOCKS en zelfs STATUS QUO en THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW.
De Lokerse Feesten brachten naar goede gewoonte ook een paar afknappers van formaat, met naast de wansmakelijke vertoning van THE SEX PISTOLS ook de slappe pap van ALANIS MORRISSETTE en -echt helemaal verschrikkelijk- SIOUXSIE, met grote voorsprong het slechtste wat we dit jaar mochten aanschouwen (zelfs ZORNIK klinkt nog aannemelijk hiermee vergeleken)
En dan de oudjes : IGGY AND THE STOOGES waren nog maar eens stomend en beukend op Werchter Classic, ook THE POLICE was sterk, al kwamen ze, net als organisator Herman Schueremans, enkel maar om poen te scheppen en goeie ouwe zot GEORGE CLINTON was weer compleet geschift en bijgevolg geweldig in Feest In Het Park.
In de concertzalen enorm genoten van de klasse van ELBOW in de AB, de stonede spacerock van MOTORPSYCHO in Depot Leuven, de duivelse capriolen van NICK CAVE AND THE BAD SEEDS in Vorst, de nostalgie met klasse van LIVING COLOUR in de Botanique, de geflipte Kozakkenpunk van GOGOL BORDELLO in Le Splendid en de rockabilly van gitaarwonder Brian Setzer en zijn immer rockende STRAY CATS.
* Dominiek Cnudde (Tonic Dominiek)
1 Journey Revelation
2 Asia Phoenix
3 Winger, Kip From The Moon To The Sun
4 Coldplay Viva La Vida Or Death And All His Friends
5 Jamison, Jimi Crossroads Moment
6 Brother Firetribe Heart Full Of Fire
7 H.E.A.T H.E.A.T.
8 Sigur Rós Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust
9 Krackerjack Rock On!
10 It Bites The Tall Ships
11 Kane Everything You Want
12 Avantasia The Scarecrow
13 Fish 13th Star
14 Fleet Foxes Fleet Foxes
15 Eden's Curse The Second Coming
16 Marillion Happiness Is The Road
17 Crown Of Thorns Faith
18 AC/DC Black Ice
19 Novastar Almost Bangor
20 Kings Of Leon Only By The Night
21 Work Of Art Artwork
22 Frozen Rain Frozen Rain
23 RPWL The RPWL Experience
24 Syb Hillich Fjoer - Heilig Vuur
25 Alliance Road To Heaven
26 Goede Doel, Het Gekkenwerk
27 Honeymoon Suite Clifton Hill
28 Snow Patrol A Hundred Million Suns
29 Khymera The Greatest Wonder
30 Morissette, Alanis Flavors Of Entanglement
* Jan Vandepoele (Cool Jan)
1 Journey Revelation
2 Coldplay Viva La Vida Or Death And All His Friends
3 H.E.A.T H.E.A.T.
4 Kane Everything You Want
5 Novastar Almost Bangor
6 Bormann, Michael Capture The Moment
7 Rockarma Bring It!
8 Deus Vantage Point
9 AC/DC Black Ice
10 Work Of Art Artwork
11 Eclipse Are You Ready To Rock
12 Alliance Road To Heaven
13 Brother Firetribe Heart Full Of Fire
14 House Of Lords Come To My Kingdom
15 Airbourne Runnin' Wild
16 Avantasia The Scarecrow
17 Khymera The Greatest Wonder
18 From The Inside Visions
19 TNT Atlantis
20 Jamison, Jimi Crossroads Moment
21 Asia Phoenix
22 Soto, Jeff Scott Beautiful Mess
23 Pendragon Pure
24 Starbreaker Love's Dying Wish
25 Ayreon 1011001
26 Milow Coming Of Age
27 Nazareth The Newz
28 Ramsey, Tyler A Long Dream About Swimming Across The Sea
29 Doc Walker Beautiful Life
30 Uriah Heep Wake The Sleeper
In tijden van crisis floreert de kunst want een sfeer van depressiviteit wakkert de creativiteit aan. Dat is een welbekend fenomeen, ook zo in IJsland! Het land mag dan wel virtueel failliet zijn, de IJslandhype bereikt stilaan en al even snel als wijlen Kaupthing Edge het brede publiek. Daar waar bands als Sigur Rós, Múm en Björk al jarenlang vereenzelvigd worden met de klanken en beelden van IJsland komen nu stilaan ook namen als Valgeir Sigurðsson, Ólöf Arnalds, Ólafur Arnalds en Jóhann Jóhannsson in menig platencollectie geslopen. Stuk voor stuk platen van muzikanten die we u overigens ten zeerste aanbevelen! Niet dat we ons (en op onze beurt: u) willen laten meeslepen door de hype maar goede muziek behoeft nu éénmaal geen krans.
Want… wat een knap werkstuk is de nieuwe - intussen zijn derde - plaat van Jóhann Jóhannsson geworden! ‘Fordlandia’ balanceert op een koord tussen pop/elektronica en klassiek. Klassieke strijkers, piano en klarinet vertellen zonder taal het verhaal van een mislukte utopie. Met emotionele diepgang schetst Jóhannsson het mooie maar tragische verhaal van Henry Ford. De beklijvende muziek van ‘Fordlandia’ glijdt subtiel als natuurzijden wattenstaafjes je oren binnen en streelt zacht de zintuigen door de traag ontluikende composities en de vanzelfsprekend aanvoelende slowmotion. ‘Fordlandia’ is cinema zonder beelden, beelden die je bij het aanhoren van de plaat er vanzelf bij verzint (denk aan de beelden uit ‘Heima’ van Sigur Rós). ‘Fordlandia’ is een sterk filmische plaat met een bijzonder hypnotiserend effect: tegelijkertijd intens, dromerig en vertederend maar ook een weerslag van volmaakte echtheid. Wij weten alvast wat mee te nemen als we ons ooit aan een begeerde Iceland roundtrip wagen. We zorgen wel dat er een passagier meerijdt die af en toe eens in onze arm knijpt…
Wie hem heeft gemist op 4 oktober in de Sint-Barbarakerk in Gent krijgt een nieuwe kans! Jóhan Jóhannsson speelt immers op 13 februari, in het kader van Artefact en Kulturama, op één en dezelfde avond een concert en een 'late evening' concert in 't Stuk in Leuven. Als u al niet te laat bent weet u waar u heen moet! Fordrijders gelieve te parkeren links van de rubberbomen.
Wie in de donkere spelonken van de underground graait zal daar de plaat ‘Doomsdayers holiday’ van Grails vinden. Een vreemd en onheilspellend maar beklijvend album met haast angstaanjagende klanken uit een onontgonnen wereld. Er wordt geen noot gezongen, de songs zijn fraaie lappen instrumentale hypnotiserende rock, filmische stuiptrekkingen van doodverklaarde hippies, aanzwellende stukken postrock die een constant aanhoudende dreiging ademen.
Dit is de soundtrack van een nooit gemaakte film waarin het gevaar immer aanwezig is, waar hyena’s en giftige adders op de loer liggen, waar ieder moment een serial killer kan verschijnen, maar een plaat die ook ontroert en zalft. Ik weet niet wat u zich hierbij voor de geest haalt, maar u zal wel begrepen hebben dat het om een ongewone en evenmin toegankelijke plaat gaat. In onze oren klinkt ze echter wonderlijk (wij hebben dan ook geoefende oren).
U houdt van de duistere soundscapes van Barry Adamson ? En van de ingehouden dreiging van Brightblack Morning Light ? En van de donderwolken van Earth ? Dan is dit uw ding.
Vreemde en intrigerende plaat, te beluisteren in het pikkedonker.
In deze trieste tijden van winter en examens zou een mens zich wel eens durven wagen aan een Gothic Metal cd. Wat bij mij het geval is, want ik kreeg de taak om het nieuwe album van The Eternal te reviewen. The Eternal is een Australische band die in Europa niet zo bekend is, al hebben ze in hun eigen land al mogen spelen voor 15 000 man. Dit gezelschap brengt ons Gothic Metal met een melodisch sausje.
’Kartika’ begint op het gemak met “Silence”, een mid-tempo nummer met een instrumentale intro die me ergens wel wat doet denken aan een nummer van Rammstein, vraag me niet welk. We gaan nog twee nummers verder, nummers die allebei op zichzelf staan en wel wat te bieden hebben voor de muziekliefhebber, voor we aankomen bij het eerste hoogtepunt van het album. Dit nummer heet “Self Inflicted” en blijft me toch wel bij door de mooie afwisseling van rust en melodie.
Christus te paard! Het volgende nummer “Blood” kan ik gerust heerlijk noemen. Dit nummer telt bijna 10 minuten en begint tamelijk Oosters. Maar wat een heerlijk moment als de gitaren er in vliegen!
Ik kan elke minuut van dit nummer uitvoerig beginnen te bespreken vol lof, maar laat ons liever verder gaan met het volgende nummer. “A Pale Reflection” is een leuk nummer dat kalme momenten weet af te wisselen met lekkere riffs. Net als bij het volgende nummer “Sunshine” moet ik zeggen dat de solo’s op dit album toch wel dik in orde zijn, soms hoor je zelf enkele invloeden van Toni Iommi’s gitaarspel tijdens de Diojaren van Black Sabbath. Maar de rest van “Sunshine” vind ik persoonlijk wat zeikerig en saai. “Illuminate” zorgt dan weer voor wat afwisseling. Dit is een goed in het gehoor liggend nummer dat de snelheid wat opdrijft. Al klinkt het mijns inziens toch wat te poppy en voor de hand liggend. Ik weet dat The Eternal veel beter kan dan dit.
Na het kalme ‘Walk Beside You’ krijgen we het titelnummer van de cd. “Kartika” is het kortste nummer van het album, maar sluit goed aan bij het langste nummer van het album. Net als “Blood” heb je een Oosterse sfeer en bijhorende melodieën. Helaas is dit een kort nummer dat als wellicht als een soort van kalm intermezzo dient. “Means To An Ending” kun je vergelijken met enkele andere nummers van dit album, maar toch is het geen inwisselbaar nummer. Het heeft net als de meeste nummers van ‘Kartika’ zijn meerwaarde. We sluiten af met “Brighter Day”, een nummer dat bij wijze van spreken alle muzikale aspecten van ‘Kartika’ nog eens samenvat.
Dit is een goed album dat beslist aan te raden is voor de liefhebber van sfeer, wat duisternis, wat triestheid en wat melodie. De teksten zijn wel heel melig en zijn duidelijk geschreven door een man met veel te veel liefdesverdriet, maar daar gaan we nu niet over vallen. Doe zo voort, Australische knapen!
Een soort van metalcore meets Gothenburg, Metal meets poppy hardrock, zo kun je dit album het best beschrijven denk ik. Dit album, getiteld ‘Rewake’, is het werk van Emergency Gate, een band die Kreator vergezelt op hun huidige tour. Afgaand op de cover dacht ik een soort van moderne Thrash voorgeschoteld te krijgen. Ondanks het feit dat er hier en daar wel een Thrash/Speed Metal stukje voorbij komt, kun je deze band en dit album zeker niet in dat genre plaatsen.
Al vanaf opener “Double Suicide” ontdek ik hoe deze band in elkaar zit. Melodieus gitaarspel gecombineerd met wat brutere stukjes. Hardcorezang wordt/gaat op deze plaat hand in hand met cleane zang, die soms behoorlijk zeikerig klinkt.
Eigenlijk is dit gewoon de zoveelste band die dit soort muziek brengt. Goed geprobeerd, maar dit gebrek aan originaliteit ben ik reeds ontzettend beu. Als je de eerste drie nummers van de schijf gehoord hebt, heb je eigenlijk alles gehoord. Dit is dus geen plaat die een volledige luisterbeurt verdient. Als je echt een fan bent van dit soort genre en niets geeft om originaliteit en variatie, dan is dit wellicht iets voor jou. Mij kan deze band en deze plaat alleszins al niet boeien.
Gelieve mij nu te excuseren, want ik ga de nieuwste cd van Oceans Of Sadness nog eens in gang steken!
Briskey zet het nieuwe jaar meteen goed in. De band rond Gert Keunen heeft een nieuw studio album klaar dat ‘before-during-after’ werd gedoopt. Briskey klinkt op zijn nieuwe cd donkerder, trager en slepender en de muziek heeft een nog hoger soundtrack-gehalte. Sferisch, filmisch, melancholisch. Maar ook stimulerend, pulserend en dynamisch: dat zijn de sleutelwoorden. Muziek als verleiding, eens te meer. Voor het publiek is het nog wachten tot respectievelijk 16 februari en 3 maart voor de Itunes release en cd release.Voor de live concerten kijken we uit naar de lente van 2009.
I-tunes release: 16 februari 09
Cd-release: 3 maart 09
Info op www.rockoco.be
De eerste rockdode van het jaar is een feit
Het is gedaan met The Stooges. Gitarist Ron Asheton zijn hart heeft het deze morgen begeven. Herinner u de fantastische Stooges concerten in Lokeren en Werchter Classic en u weet wat de wereld zal missen. Wij treuren.
Zullen we u hier even verblijden met een kanjer van een plaatje, een regelrechte djoef op uw bakkes, een harde trap in uw onderste regionen, een hardcore mokerslag, een smerige pot razernij ? Dat doen we, met ‘The chemistry of common life’ van het geweldige Canadese Fucked Up. Of hoe een groepsnaam niet beter kan gekozen zijn. Dit venijnige album raast door een betonnen muur, is gloeiend heet en vernielt alles wat het op zijn weg tegenkomt.
Fucked Up komt uit de hardcore scene, Black Flag is een groot voorbeeld maar men heeft ook selectief de mosterd gehaald bij Sonic Youth en Husker Du.
De band onderscheidt zich van de hardcore wereld door dingen die in het genre normaal taboe zijn op een fantastische manier in hun sound te verwerken, zoals synthesizers, blazers en zelfs een fluit (in opener “Son of the father”). De songs zijn doorgaans ook een stuk langer en heel zeker creatiever dan de modale hardcore song en er schuilt een gezonde melodie onder de agressie. “Days of last” en “Crooked head” zijn allesverslindende fenomenale lappen punkrock die een beklemmende razernij in zich dragen. “Royal Swan” heeft iets van een op hol geslagen Alice Cooper en “No epiphany” is een rauwe brok modderige punk die flirt met een shoegazer sound. Instrumentals als “Looking for God” en “Golden Seal” zijn aangename rustpunten die voor de nodige variatie zorgen op dit stomend en brandend schijfje.
De plaat eindigt met het machtige titelnummer, een vernietigend statement van een keiharde band die een magistrale kopstoot heeft uitgedeeld en voorgoed zijn stempel heeft gedrukt op de kaart van de rauwe en gemene rock. Een dijk van een plaat.
Grace Jones … een stijlicoon van de jaren ’80, die een onuitwisbare indruk naliet binnen het nightclubbin’ clubdance circuit. Een handvol nummers van haar platen ‘Nightclubbing’, ‘Living my life’ en ‘Slave to the rhythm’ doorstaan nog steeds de tand des tijds door hun broeierige opbouw, groove, funky dubs, softe dancebeats en haar allesbepalende diepe, donkere soms scanderende zegzang. Met een knipoog naar Massive Attack …of wie haalde hier eigenlijk de mosterd?! …
Inderdaad ongeveer twintig jaar na haar laatste plaat staat deze 56 jarige Jamaïcaanse er opnieuw. Ze deed beroep op oudgedienden Sly & Robbie en er waren de productionele bijdrages van Ivor Guest en Brian Eno. ‘Hurricane’ is een overtuigende plaat, waarbij ze een patent lijkt te hebben op de huidige generatie, geattendeerd op haar vroegere werk. Met “William’s blood”, “Corporate cannibal”, “Well well well” en “Move to your life” als absolute hoogtepunten. En daarmee hadden we al de helft van de plaat, maar ook de andere songs mogen er beslist zijn, die aanstekelijk klinken en inwerken op het gemoed en de dansspieren!
Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids, onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarbij een handvol uitstekende singles te noteren vielen als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Aanstekelijk, broeierig, intrigerend en toegankelijk materiaal tussen poprock, folk, soul en blues.
De tweede cd is meer een groeiplaatje; er is nog steeds de broeierige opbouw en het tintelende gitaarspel, maar de songs zijn trager en intiemer, slepen zich meer voort, en hebben minder tempo en pit, ondanks de subtiliteit en creativiteit. Vooral het eerste deel van de cd heeft enkele luisterbeurten nodig en de laatste songs zijn de minste van de plaat. Maar we halen alvast vier spannende bedreven songs uit die terug het hitpotentieel van de band omhoog kunnen krikken: “Something is not right with me”, I’ve seen enough”, “Every man I fall for” en “Dreams old men dream”.
Het Schotse Mogwai is toe aan z’n zesde reguliere plaat, soundtracks, EP’s en BBC sessies links gelaten. ‘The hawk is howling’ volgt het in 2006 verschenen ‘Mr Beast’ op. Postrock pur sang, dat van een rustig voortkabbelende naar een fellere en krachtige sound gaat door de gitaarerupties, de diverse tempowisselingen en de bezwerende toetsen en percussie. De stemmige, lieflijke, orkestrale sound van vroeger materiaal als ‘Rock Action’ en ‘Happy songs for happy people’ lijken mooi ingebed binnen een mooi warm, emotievol en uitgelaten geheel door het uitgesponnen karakter van de tien songs.
De songtitels en de sfeercreatie verwijzen aan een bepaalde tijd of een bepaalde situatie. Kleur - power- intensiteit zijn de drie ingrediënten, die zeggingskracht geven voor het schitterende materiaal op deze plaat. Naast de gepaste sfeerbrengers “I’m Jim Morrison, I’m dead”, “Local authority”, “Kings meadow” en “Thank you space expert”, zijn het vooral de opbouwende rockers “Batcat”, “The sun smells too loud”, “I love you, I’m going to blow up your school”, “Scotland’s shame” en “The precipice” die hard en zacht combineren naar spannende hoogtepunten. Met een knipoog naar Sigur Ros. Verstikkend groots album.
Net wanneer je het gevoel begint te krijgen dat de spreuk ‘13 in een dozijn’ binnen de Europese power metal scène niet overdreven is, komt het Duitse Grave Digger nogmaals opdraven met een nieuwe langspeler. Dit onder de vorm van ‘Ballads of a Hangman’, een conceptalbum rond ter dood veroordeelde gevangenen.
Wat zorgt er nu voor dat Grave Digger zich onderscheid van het grootste deel van de Power Metal scène hoor ik u denken? Naast de ruwe stemklank van Boltendahl, slaagt de band er ook telkens in om een duistere, mysterieuze en bij momenten ook melancholische klank te produceren. Inderdaad, geen bloemetjesmetal voor deze Duitsers!
Toch weerklinkt in het spel van Grave Digger nog steeds en onvervalst enthousiasme. Na 28 jaar actief te zijn in de metalscene en 14 platen te hebben geproduceerd, geniet de band nog met volle teugen. Vooral het gitaarwerk en de flitsende solo’s van Hermann en Schmidt bezorgen deze indruk. De dreigende ondertoon en de duistere sfeer, die ondermeer bij de intro “The Gallows Pole” en het absolute hoogtepunt van het album “Lonely the innocence dies” wordt dan weer geproduceerd door de subtiele keyboardlijnen van Katzenburg.
“Lonely the innocence dies” zorgt voor een zeer aangename afwisseling tussen het pure onvervalste en snedige gitaargeweld op dit album. De semi-ballade opent met een minimalistische piano-lijn waarna geleidelijk de andere instrumenten invallen. Naast Boltendahl krijgen we hier ook de prachtige stem van Veronica Freeman (Benedictum) te horen.
Ook “Hell of Disillusion” behoort tot de toppers van dit album, voornamelijk door de schitterende manier waarop de lyrics weerspiegeld worden in het muzikale gedeelte van het nummer. De pure wanhoop druipt ervan af ondanks het snedige en energetische gitaarspel. Naast deze hoogtepunten verschaft dit album nog talrijke meesterwerkjes. Toch heb ik niet de indruk dat er klassiekers als “Rebellion (The Clans are Marching)” op dit album staan! Hoogstwaarschijnlijk komt dit door het ontbreken van de geprezen meezingstukken.
Met ‘Ballads of a Hangman’ bewees Grave Digger echter dat men het niet nodig heeft om dergelijke stukken aan het album toe te voegen om een prachtstuk af te leveren. Na 28 jaar weten de heren nog steeds verfrissend uit de hoek te komen. Wie al die jaren voorstander was, zal hier ongetwijfeld van genieten. Wie tegen was, moet ik echter teleurstellen, hun mening zal niet veranderen. Ik ben alvast voor en zal met plezier straks een aantal Grave Digger Cd’s die ik al lang niet meer beluisterd had opnieuw uit de kast halen!
Wie van Ben Harper houdt, maar net als ons vindt dat die de laatste tijd maar wat inspiratieloos aan het aanmodderen is, kan maar best zijn toevlucht nemen tot de platen van Xavier Rudd. Hij doet meermaals denken aan Harper, maar zijn laatste platen klinken authentieker, doorleefder en intenser dan hetgeen Harper de laatste jaren gebracht heeft.
Op deze ‘Dark shades of blue’ is de toonaard iets donkerder dan wat we van deze Australiër gewend zijn, de titel deed het ook al een beetje vermoeden. Het is een plaat die soms doet denken aan ‘Din of ecstacy’, de donkerste maar ook ruwste plaat van wijlen Chris Whitley. Toch is Xavier Rudd iets avontuurlijker en laveert hij zonder veel moeite van aardse blues en folk (het mooie ingenomen “Hope that you’ll stay” en het Dylanesque “Home”) over rootsy wereldmuziek (“Guku”) naar lekker ritmische reggae (“Secrets”) tot vlijmscherpe rock (“Up in flames”, “Dark shades of blue” en het fantastische “Uncle”).
Deze schijf mag dan al iets minder vrolijk en wat moeilijker verteerbaar zijn dan zijn vorig werk, ze snijdt wel dieper en blijft langer hangen. Die typische Rudd geluiden zijn ook niet verdwenen, de man zijn afkomst wordt nog steeds verraden door perfect ingewerkte didgeridoo-geluiden in “Edge of the moon” en “Up in flames”.
Xavier Rudd is vooralsnog de enige die een didgeridoo echt kan laten rocken, als u er zo nog kent mag u hen altijd even komen voorstellen.
‘Dark shades of blue’ is een uiterst aangename en boeiende plaat van een Australiër die dringend meer erkenning moet krijgen buiten zijn geboorteland.
Nederlands 
Français 
