Bjorn Berge - Het gevoel is wat de speler op dat moment voelt. Het is niet aan Hendrix, aan mij of aan jou om te bepalen hoe de artiest zich voelt. Gevoelens kunnen op vele manieren worden uitgedrukt ...
Na lange afwezigheid in het release-schedule houdt Bjorn Berge de laatste jaren een mooi regelmatig tempo aan: ‘Who Else?’ verscheen in 2019 en zijn laatste album ‘Heavy Gauge’ was van 2021. De Noorse blues/gitaar-maestro kreeg door de lovende kritieken op zijn nieuwe albums en zijn vele optredens de smaak weer flink te pakken. Het is nu tijd voor ‘SteelFingerSlim’ en gelukkig bevat het zijn bekende ingredienten; 'exquisite guitar playing, ballads, groove, blues, fun cover-tracks and a lot of good time music'. Zoals altijd met de veelzijdige Bjorn 'virtuoso of the twelve-string guitar' Berge heeft 'the blues no limits' en worden ook genres als funk, pop en rock er lekker pakkend doorheen gehusseld.
Naar aanleiding van deze release hadden we terug een fijn gesprek met Bjorn Berge, en we keken ook even naar de toekomstplannen van hemzelf, en het Blues genre op zich…
Itv in 2019 - terugblik
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/75450-bjorn-berge-my-main-ambitions-is-to-have-fun-play-better-make-better-albums-and-make-people-have-a-good-time-that-s-my-goal.html
Er is veel gebeurd in die tussentijd, kun je kort zeggen wat er is gebeurd ? De leuke en minder leuke dingen?
BB: Heb een lange en welverdiende vakantie gehad tijdens covid. De meeste van mijn collega's waren in grote ellende van verloren werk etc, maar ik had wat vrije tijd nodig, dus geen probleem voor mij. Ik heb ook een soloalbum gemaakt:)
Je hebt ondertussen al een aantal interessante samenwerkingen gehad, en nu solo met 'Steelfinger Slim' hoor ik weer die combinatie tussen blues en rock als rode draad, wat me bevalt. Wat is voor jou het grote verschil tussen deze en vorige releases?
BB: Het nieuwe album is in één (1) dag opgenomen en de meeste nummers zijn live in de studio opgenomen. Ik denk dat het verschil tussen dit album en de twee-drie laatste albums; SteelFinger is gewoon ik, mijn voeten en mijn gitaar. Erg geïmproviseerd en dynamisch (mijn mening). Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik 50% blues en 50% rock ben, dus het voelt heel natuurlijk voor mij om deze mix te maken.
Het is ook heel gevarieerd, soms neigt je stem naar Nick Cave en Mark Lanegan (ook niet meer onder ons), een donkere galm die me rillingen bezorgt zoals op “Devil Calling”; was het een bewuste keuze? Of hoe moet ik het zien?
Van donkere melancholie naar iets meer toegankelijks en opzwepends zoals “Bastards”; een bewuste keuze of groeit zoiets?
BB: Thanx:) Ik probeer altijd nummers te schrijven die bij mijn stem passen, (ik ben een barytone) Deze keer heb ik ook wat lagere stemmingen op mijn gitaar gebruikt en dat leidde tot een donkerder geluid in het geheel. Ik ben ook een metalfan en ik wilde een "metal"-tintje aan een nummer geven; dat werd Bastards. Toen ik jong was, was het mijn droom om te zingen als Robert Plant of Rob Halford...Maar na een tijdje realiseerde ik me dat dat nooit zou gebeuren. Na een tijdje ontdekte ik zangers als Leonard Cohen, Nick Cave, Johnny Cash etc...Precies toen vond ik mijn "plek" vocaal.
Dit album zal ongetwijfeld, door de variatie in stijlen, zowel trouwe fans als nieuwe volgers van Berge's muziek aantrekken. Welk publiek hoop je er in het bijzonder mee te bereiken?
BB: Hopelijk mijn oude fans tevreden houden en jongere mensen bereiken die van akoestische gitaar in het algemeen houden:) En om ze te laten zien/vertellen dat blues of/en muziek met blues invloeden iets is om in te duiken!
Er staat ook een interessante cover op, “Black Night” van Deep Purple; hoe ben je op dat idee gekomen en wat zijn de reacties erop?
BB: Het tweede nummer dat ik als kind leerde (na Smoke on the Water). En ik vind het altijd leuk om covers uit de gouden jaren 70 te maken, maar met het grootste respect en dankbaarheid. De reacties zijn tot nu toe geweldig...Ik heb het gevoel dat de luisteraars een beetje verrast en onder de indruk zijn dat ik hun oudere favoriete nummers doe, met alleen een akoestische gitaar, stomp-box en zang.
Wat zijn tot nu toe de reacties op deze nieuwe plaat?
BB: Alle recensies die ik heb gelezen waren geweldig en mijn nieuwe en oude fans zijn er helemaal weg van:) Velen van hen vinden dit het beste album tot nu toe:)
We hebben het in eerdere gesprekken over de blues gehad, maar nog niet over deze uitspraak die ik ergens las: Jimi Hendrix zei ooit: "Blues Is Easy To Play, But Hard To Feel". Hoe sta jij er tegenover?
BB: Ik ben het er wel een beetje mee eens, maar het is moeilijk om blues geweldig te spelen. Het gevoel is wat de speler op dat moment voelt. Het is niet aan Hendrix, aan mij of aan jou om te bepalen hoe de artiest zich voelt. Gevoelens en gevoelens kunnen op vele manieren worden uitgedrukt, als je het mij vraagt...
Ik zie nog steeds een oud publiek op blues concerten (net als jazz), wat houdt de jeugd tegen om ook naar blues te luisteren, denk je?
BB: We hebben meer jongere artiesten nodig die hun hart eruit spelen! Jonge mensen hebben een artiest of band nodig waarmee ze zich kunnen identificeren, die hun "taal" spreekt en zingt. Toen ik jong was hadden we artiesten als Derek Trucks, Joe Bonamassa, Kenny Wayne Shepperd , Alvin Youngblood Hart enz. en zij waren van dezelfde leeftijd als ik/wij. We konden een band met ze opbouwen en hun platen kopen in de week dat ze werden uitgebracht. We luisterden ook naar oude artiesten zoals Robert Johnson en andere dingen, maar het is belangrijk dat er nieuwe artiesten komen. Toen ik jong was, had ik een jong publiek. Het publiek wordt vaak oud met de artiest die ze leuk vinden...misschien heb ik het mis....
Ik volg je er in. Is er nog een toekomst voor de blues sound ?
BB: Natuurlijk, waarom niet? Blues is muziek, mensen houden van muziek!
Wat zijn de toekomstplannen? Op tournee gaan? Waar (België)?
BB: Komen naar België in Jan/Feb '25
We zetten het in onze agenda. Zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent? Vertel ons er meer over?
BB: Gewoon bezig met mezelf in 2024 en 2025, geen andere plannen op dit moment.
We hebben het al over je ambities gehad, de laatste keer zei je 'mijn belangrijkste ambitie is om plezier te hebben, beter te spelen, betere albums te maken en mensen een leuke tijd te bezorgen. Is dat doel nu bereikt of zijn er nog groeimogelijkheden denk je?
BB: Mijn ambities zijn hetzelfde + een beter persoon zijn:)
Als je nog iets toe te voegen hebt, voel je vrij om dat te doen
BB: Ik kijk ernaar uit om jullie allemaal weer te bezoeken:)
Bedankt!
This Twisted Wreckage - De muziek die in mijn hart en ziel brandt, brandt nu feller dan ooit tevoren. De behoefte en het verlangen om die muziek uit te drukken is sterker dan ooit
Luke 'Skyscraper' James was frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), nam contact op met Luke om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. We volgen dit project al ettelijke jaren …De man blijft nog steeds sterk actief, ook op sociale media en Bandcamp: https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/ .
This Twisted Wreckage bracht eerder al enkele singles uit, nu is er een nieuwe plaat uit, ‘3x10=29'. - https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/93533-3x10-29.html
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Luke en Rick en polsten ook naar de verdere plannen en ambities.
Hoe gaat het met je? Hoe is het jaar 2023 voor je verlopen?
LUKE: Het gaat heel goed met me, dank je. 2023 was een jaar van regeneratie en evolutie. Dit Twisted Wreckage is blijven evolueren naar nieuw terrein. Ricky en ik zijn erg blij met de muziek die we in 2024 maken en we zijn van plan om in april een nieuw album uit te brengen genaamd ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’. We waren ons bewust van het feit dat het huidige album’ 3x10=29’, met 10 nummers van ongeveer 3 minuten, in totaal maar een half uur duurde. Dus voor het nieuwe album willen we dat meer dan verdubbelen om onze fans meer waar voor hun geld te geven. Het album dat in april/mei uitkomt zal 73 minuten lang zijn, het maximum dat op een CD gezet kan worden. We hebben ons muzikaal ook op andere gebieden begeven, waaronder een aantal veel langere stukken met gesproken stukken en samples. Het stilistische bereik van het nieuwe album zal een stuk breder zijn dan het huidige album dat erg punk beïnvloed is.
RICK: 2023 is een erg druk maar productief jaar geweest, om het af te ronden heb ik geïnvesteerd in software van Steven Wilson (Porcupine Tree) van EastWest met de titel GHOSTWRITER, dus ik ben van plan om dat meer en meer te gaan gebruiken om de kleuren van onze muziek te verrijken. Ik heb dit voor het eerst gebruikt op ons binnenkort te verschijnen album ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’.
Je zit al vele jaren in de muziek business, wat is voor jou de grootste verandering naast de digitalisering?
LUKE: Veel mensen praten over hoe de muziek business is veranderd, vooral de laatste tijd. Maar in wezen geloof ik niet dat dat zo is. Sinds de pandemie voorbij is, zijn er nog steeds jonge opkomende bands die shows geven en acts met een grote naam die in grote zalen spelen. In het verleden hadden platenmaatschappijen en hun leidinggevenden (die geen muzikanten waren) de touwtjes in handen over wat er werd uitgebracht en wat mensen te horen kregen. Zij bepaalden wat er op de radio werd gedraaid, wat er in de media werd geadverteerd, wat in die tijd meestal muziekkranten en -tijdschriften waren, of voor de topacts, televisieshows. Over het algemeen werden de artiesten door deze bedrijven heel weinig betaald of zelfs volledig beroofd, zowel financieel als van hun dromen. Het systeem nu met muziekstreaming en royalty's van streaming is in principe dezelfde situatie, maar dan erger. De leidinggevenden bij Spotify zijn geen muzikanten. Ze betalen de muzikanten 1/300 van een cent voor elke stream. Dit betekent dat zelfs als ze honderdduizenden van een van je nummers streamen, iets wat de overgrote meerderheid van de muzikanten gewoon niet overkomt, je heel weinig betaald krijgt. Het kantoor van Spotify in New York beslaat de volledige 14e verdieping van het nieuwe World Trade Center en ze betalen $2,7 miljoen huur per maand. In een wereld vol onrecht weerspiegelt de muziekindustrie de wereld in het algemeen.
RICK: Vanuit mijn gezichtspunt zijn de controle-elementen nog steeds aanwezig, net als de oplichterspraktijken. Ik kreeg in 2012 een platencontract aangeboden door een klein label voor het Nature Kills-project, wat betekende dat ik alles aan de platenmaatschappij moest overdragen. De terminologie in contracten is waarschijnlijk hetzelfde gebleven sinds het eerste contract werd opgesteld, inclusief de maan als territorium, omdat de mens ongetwijfeld dacht dat ze daar uiteindelijk nederzettingen zouden hebben. Vroeger was er een proces: je las over een band in een muziekblad, ontdekte dat er een album zou worden uitgebracht, hield toekomstige artikelen in de gaten voor een releasedatum, de aankondiging, de opwinding van de reis naar de platenzaak, dan hield je het album voor het eerst vast, gevolgd door de reis naar huis, terwijl je het droeg als kroonjuwelen en naar het artwork gluurde. Eenmaal thuis, de onthulling, het uit de binnen hoes schuiven, het plaatsen van het vinyl op de draaitafel, die kenmerkende plop en gekraak voordat de allereerste noot/slag de lucht vult, dan terug naar het doorspitten van de hoesnotities en het artwork. de kleine onderbreking van het omdraaien van het album, en terug naar nog meer audio- en visueel genot. Streaming heeft niets van dat alles! Er ontbreekt zoveel aan de muziek van tegenwoordig en ik vind het jammer dat mensen vandaag de dag nooit het echte plezier van anticiperen en ontdekken hebben kunnen ervaren.
Het gaat voornamelijk over jullie laatste release ’3x10=29'. We kunnen het opzoeken, maar kunnen jullie het verhaal achter deze release uitleggen?
LUKE: Het oorspronkelijke concept is eigenlijk geboren uit strijdlustige frustratie, verontwaardiging en woede over de toestand in de wereld. Persoonlijk is een groot deel van mijn muzikale achtergrond gevormd tijdens het tijdperk van punk en New Wave. Het leek me dus vanzelfsprekend om zeer snelle up-tempo nummers op te nemen. Elk van de nummers protesteert tegen een aspect van het leven van vandaag. Van de waanzin van het leven in de Verenigde Staten, iets waar ik de afgelopen 36 jaar persoonlijk ervaring mee heb opgedaan, tot de eerder genoemde onrechtvaardigheden in de muziekindustrie van pesterijen op scholen tot politieke systemen, van de onveiligheid van de digitale wereld en de gevaren van hacken en identiteitsdiefstal, tot de vernietiging van de planeet in naam van financieel gewin door een klein aantal bedrijven en politici. Maar daarbinnen zijn zaden geplant van rebellie, hoop en onrealistisch optimisme. Het is ook een album waarop je zeker kunt rondspringen en dansen in welke stijl je maar wilt. De muziek is zelfs zo snel, hard en krachtig dat je het bijna zou kunnen classificeren als een workout album. Misschien kunnen we het verkopen aan 24 Hour Fitness sportscholen! LOL
RICK: Luke en ik hadden een discussie over de aandacht spanne van mensen en het feit dat de radio alleen nummers van minder dan 4 minuten afspeelt, dus besloten we er helemaal voor te gaan, 10 nummers, uptempo, in your face, 3 minuten lang, met genoeg energie en angst om ieders aandacht te trekken. Het wierp zijn vruchten af want we werden uitgeroepen tot BAND VAN HET JAAR 2023 voor Big City Radio, gepresenteerd door Wayne Moseley (de nieuwe John Peel in ons boek) waarvoor we erg dankbaar en vereerd waren.
Was het corona tijdperk en de gevolgen daarvan een inspiratie?
LUKE: Het bestaan van This Twisted Wreckage is een gevolg van de corona pandemie. Ik woon in Noord-Californië en mijn bandmaat Ricky Humphrey woont aan de zuidkust van Engeland. We hebben elkaar nooit persoonlijk ontmoet. We communiceren via e-mail, sms, zooms en het uitwisselen van muziekbestanden. In een tijd waarin veel mensen zich overweldigend geïsoleerd voelden, ontdekte ik in Ricky een van mijn beste nieuwe vrienden. Er was meteen een muzikale connectie tussen Ricky en mij. We hebben allebei al het een en ander meegemaakt in bands en de muziek business, maar ik denk dat een van onze sterke punten is dat er geen ego betrokken is bij het maken van onze muziek. Ego's staan in de wacht en wat het beste bij het nummer past, is waar het om draait. De communicatie die we hebben in de muziek komt voort uit de communicatie die we hebben in onze vriendschap.
Ik heb gelezen dat het na corona moeilijker is geworden voor bands en artiesten, vooral voor beginners, om concerten te boeken of de weg op te gaan. Ervaren jullie die problemen ook?
LUKE: Nee, we zijn geen liveband. Hoewel het een droom is om ooit in dezelfde studio op te nemen. En als er financiering of steun gevonden zou kunnen worden om een live band te vormen, zouden we graag op tournee gaan. Ik ben me bewust van het feit dat dit op mijn leeftijd een uitdaging zou zijn, maar het is zeker mogelijk. Realistisch gezien en zonder morbide te willen zijn, kan ik ook niet verwachten dat ik nog lang in staat zal zijn om live te spelen. Dus ik ben vastbesloten om een manier te vinden om dit te laten gebeuren.
RICK: Omdat ik een producer, studiotechnicus en muzikant ben, had Covid niet zo'n impact op mij als op anderen. Mijn werk is een geïsoleerd bestaan, dus ik voelde me prima. Wat voor mij veranderde was een brand in het appartement eronder, waardoor we (mijn vrouw en ik) dakloos werden! Ik bleef achter met mijn MacBook Pro en de kleren op mijn rug. We hadden het geluk dat we geweldige buren hadden, die ons toestonden om 4 maanden te blijven. Nu maak ik deel uit van de Covid-wereld en begon de lockdown in werking te treden. In die tijd nam ik contact op met Luke (This Twisted Wreckage bestond op dat moment nog niet) om te vragen of hij wilde meewerken aan een track. Ik had een paar ideeën rondslingeren en dacht, aangezien ik geen mogelijkheid had om vocalen etc. toe te voegen, dat dit me bezig zou houden en me zou helpen mijn gedachten van dakloosheid en opsluiting af te halen!Tot mijn verbazing stemde Luke toe. Ik moet zeggen dat ik verrast was omdat ik zo'n reactie niet had verwacht. Ik stuurde de track door, Luke voegde zijn vocal toe en THIS TWISTED WRECKAGE was geboren!
Terug naar de plaat: Er is ondertussen niet veel veranderd sinds de laatste releases. Ik heb de indruk, daar is niets mis mee, maar wat is voor jou het grote verschil tussen deze en de vorige releases?
LUKE: Eigenlijk is dit album naar mijn mening heel anders dan het vorige album ‘BILLIONS’. Het mag dan vergelijkbaar zijn in zijn berichten en vitriool, maar muzikaal is ‘BILLIONS’ ontworpen om een veel meer meeslepende luisterervaring te zijn. Als je een koptelefoon opzet, je ogen sluit en naar heel ‘BILLIONS’ luistert, krijg je de ervaring dat je op reis bent geweest. Ik heb het gevoel dat het ‘3x10=29’ album je veel meer door de kamer zal laten pogoën, en misschien wel de straat op zal gaan om protesten te organiseren tegen de vele onrechtvaardigheden die ons dagelijks leven hier op het bevoorrechte deel van de planeet uitmaken. De revolutie begint met een dansfeest en uitzinnige up-tempo muziek!
RICK: ‘3x10=29’ werd geïnteresseerd door een klein platenlabel, dit was ongeveer 18 maanden geleden, dus we hebben het op een laag pitje gezet terwijl de onderhandelingen plaatsvonden. Om een lang verhaal kort te maken, het geld ging op aan het promoten van andere acts op het label en het werd niet uitgebracht, dus vanuit een oogpunt van tijdlijn had dit album al uit moeten zijn vóór ‘THE WAY AHEAD IS CLEAR’ en ‘BILLIONS’, als ik het me goed herinner, maar het voldeed aan de criteria van het label, dus we hielden het uit totdat we besloten om een eigen release te doen.3x10=29 is in zekere zin een conceptalbum, niet per se qua tekstuele inhoud maar wel qua opzet.
Wat ook opvalt is de verwijzing naar die bekende late jaren 70 – 80, maar This Twisted Wreckage is evenzeer in het 'nu'; is die beschrijving correct of hoe moet ik het zien?
LUKE: Ja ik denk dat This Twisted Wreckage heel erg geworteld is in het "nu". Ricky en ik hebben een uitgebreide muziekcatalogus waar we al naar luisteren sinds we tieners waren en ieder van ons is in staat om een breed scala aan invloeden samen te brengen in de creatie van de muziek van This Twisted Wreckage. Voor de muzikale revolutie van eind jaren 70 en 80 werd ik beïnvloed door en luisterde ik naar een breed scala aan vooral Amerikaanse muziekartiesten, van blues tot soul tot rock and roll en Americana. Ricky heeft ook een basis in progressieve rock waar ik als tiener veel naar luisterde. Ik hield van bands als Soft Machine, vroege Pink Floyd, King Crimson en de originele bezetting van Genesis, die ik allemaal goed live heb gezien. Daarnaast heeft Ricky me kennis laten maken met bijvoorbeeld de muziek van Steve Wilson en Porcupine Tree. Tegelijkertijd zijn we allebei in gelijke mate beïnvloed door David Bowie, Nine Inch Nails, Tears for Fears, Depeche Mode, Japan, Bauhaus, The Clash en zelfs The Sex Pistols.
RICK: Ik heb een hele diepe band met muziek van eind jaren 70, begin jaren 80. Ik vind het dynamischer, dynamischer en beter. Ik heb het gevoel dat die dynamischer, muzikaler en melodieuzer is. Het is niet afhankelijk van een backbeat, samples en autotune, maar is organischer, zelfs met de tussenkomst van drummachines en synthesizers. Nine Inch Nails hebben dit weer opgepakt en er hun eigen draai aan gegeven, en veel van de artiesten tot wie ik me aangetrokken voel, richten zich op geweldige songwriting, ongeacht de lengte. Steven Wilson (Porcupine Tree) heeft nummers die 17 minuten duren en toch tot de verbeelding spreken en interessant blijven.
Hoe zijn de algemene reacties tot nu toe? Tevreden of wat kan er beter?
LUKE: Ik denk dat de reacties op mijn muziek over het algemeen erg bevredigend zijn. Met 100.000 nieuwe nummers per dag die worden uitgebracht op Spotify is het natuurlijk moeilijk om de aandacht van mensen te trekken. Maar de mensen die naar onze muziek hebben geluisterd en onze video's hebben bekeken, het zijn er misschien nog geen honderdduizenden... maar het zijn wel mensen waar we voor het grootste deel contact mee hebben, waar we een dialoog mee hebben via sociale media. We hebben het geluk dat we een aantal trouwe supporters hebben die het woord voor ons verspreiden en elke dag nieuwe mensen naar This Twisted Wreckage brengen. Ook zijn er een aantal internetradiostations geweest die onze muziek hebben gedraaid en we zijn in contact gebleven met die DJ's. Mensen als Wayne Moseley van Brum Radio zijn belangrijk geweest om onze muziek regelmatig te draaien. In het Verenigd Koninkrijk worden we regelmatig gedraaid op radiostations in Birmingham, Manchester en Londen, maar we zijn ook gedraaid op stations in de VS, Nederland, Japan, Australië, Duitsland en Frankrijk.
RICK: We zijn niet waar we willen zijn, bij wijze van spreken, maar we zijn blij met onze band met echte mensen, niet alleen streamers. Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik heb weinig of geen interesse in streaming en ik doe er niet aan mee. Ik geef de voorkeur aan een fysiek product of een download van de website of bandcamp-pagina van een artiest en betaal daar financieel voor. Tegenwoordig zien veel mensen muziek als wegwerpmuziek, wat ik erg jammer vind. Studiokosten van £200 per dag stapelen zich snel op, promo kan in de duizenden lopen, apparatuur is nog een enorme kostenpost en toch willen mensen je muziek gratis! Ik steek veel liever mijn energie in degenen die hun zuurverdiende geld en tijd in onze muziek investeren. Ik heb geen last van ego of hang niet naar roem, alleen maar respect en waardering voor onze muziek en een opmerking van één persoon is voor mij beter dan duizend streams. Eén gekochte cd is beter dan 10.000 streams, zo denk ik over de hele industrie. Ik wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken die een van onze posts heeft gekocht, becommentarieerd of zelfs gedeeld. We weten heel goed dat als we een tourende band zouden zijn, het bereik veel groter zou zijn. Toeren is niet van de baan, het is alleen logistiek moeilijk maar niet onmogelijk en iets waar we het vaak over hebben. Persoonlijke en gezondheidsproblemen hebben ons ervan weerhouden om dit te doen, maar met 5 albums op zak en een blakende gezondheid, wordt toeren steeds meer een mogelijkheid.
Je bent erg actief, ook op sociale media en Bandcamp? Hoe belangrijk zijn die voor jullie als muzikant?
LUKE: Sociale media zijn van vitaal belang voor ons omdat we - nog - geen liveband zijn! En ik denk dat we er de afgelopen jaren in geslaagd zijn om een van de mythes over sociale media te ontkrachten, namelijk dat sociale media isolerend werken. Zoals eerder gezegd, door op afstand met Ricky samen te werken om deze muziek te maken, terwijl ik hem nog nooit persoonlijk heb ontmoet, is hij een van mijn beste vrienden geworden. En we hebben elk veel volgers via sociale media, zoals jijzelf, die we als vrienden beschouwen en met wie we op een of andere regelmatige basis communiceren. Maar we moeten er wel voor zorgen dat we onze tijd verdelen tussen social media netwerken om de naam van de band en de muziek te verspreiden, en het daadwerkelijk maken van de muziek. Ik denk dat we een goede balans hebben, aangezien we de afgelopen 3 jaar bijna dagelijks nieuwe muziek hebben geproduceerd.Ik ben de laatste tijd niet gestopt om precies te tellen, maar mijn beste gok is dat Ricky en ik tot nu toe ongeveer 170 nummers hebben geschreven.
RICK: Bandcamp is van enorm voordeel voor ons, het is onze uitlaatklep voor alles wat we doen en op het moment dat ik dit schrijf, het enige platform dat de artiest enige vorm van echt inkomen geeft uit de behaalde verkoopcijfers. Ja, we gebruiken Distrokid om onze muziek op streamingplatforms te krijgen, het zou dom zijn om zo'n bron niet te gebruiken, maar het heeft weinig financiële voordelen met 0,003 cent per stream, terwijl de streamingbedrijven miljoenen dollars verdienen. Facebook speelt zijn rol, hoewel het algoritme voortdurend tegen ons vecht. Het wordt erg vermoeiend om met nieuwe mensen in contact te komen, tenzij we Facebook betalen, dan worden we zichtbaarder! Nog meer kosten die de artiest moet slikken om erkend te worden.
Wat is het grote verschil tussen bandcamp en spotify?
LUKE: Ik zal er geen doekjes om winden - naar mijn mening is Spotify grootschalige muzikale diefstal van de artiesten die het maken. De overgrote meerderheid van de artiesten die hun muziek op streamingdiensten zoals Spotify zetten, krijgen nooit betaald. Sterker nog, Spotify heeft onlangs aangekondigd dat ze een minimum aantal streams aan nummers gaan verbinden voordat ze hun zielige 1/300 van een cent per stream aan royalty's gaan betalen. Spotify zijn geen muzikanten, dit zijn geen artiesten, dit zijn zakenmannen die de creaties van artiesten stelen, enorme hoeveelheden geld verdienen en de overgrote meerderheid van deze artiesten precies niets betalen. Bandcamp daarentegen is een heel andere situatie. Voor een klein bedrag kun je losse nummers, eps en albums uploaden naar Bandcamp. Je hebt je eigen Bandcamp muziekpagina waar fans je muziek kunnen streamen of kopen. Je kunt ook cd's of vinyl verkopen, evenals merchandise zoals t-shirts etc. Bandcamp neemt een heel klein percentage en betaalt het meeste geld rechtstreeks aan de artiest op basis van verkoop per verkoop. Het is eigenlijk Bandcamp dat ons in staat heeft gesteld om het ons te veroorloven om een kleine beperkte oplage cd's voor elk van onze albums te produceren. Bovendien heeft Bandcamp één keer per maand een royaltyvrije vrijdag waar ze alle verkopen van die dag rechtstreeks aan de artiest betalen zonder een percentage voor zichzelf te nemen.
RICK: Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de verschillen callosal, hoewel ik heb begrepen dat er in de toekomst dingen zullen veranderen omdat Bandcamp nu een nieuwe eigenaar heeft. We proberen onze cd's tegen kostprijs te verkopen om de kosten voor de mensen laag te houden, maar met bandcamp hebben mensen de optie om meer te betalen, dus velen zullen meer betalen, wat geweldig is en we zijn daar echt dankbaar voor. De downloads worden een soort bonus omdat de kosten minimaal zijn, dus dat helpt om studiokosten etc. te dekken.We gebruiken alleen Spotify en de andere streamingdiensten omdat het ons de mogelijkheid geeft om in contact te komen met anderen buiten bandcamp en facebook. Maar we doen er weinig moeite voor, we stellen ons product beschikbaar en dat is het, we promoten geen miljoenenbedrijf dat artiesten oplicht.
Is het in deze tijden nog steeds opportuun om fysieke platen uit te brengen? Waarom wel of niet?
LUKE: Tenzij je een platendeal hebt met een label of een geldschieter, of als je onafhankelijk rijk genoeg bent, is het in principe onmogelijk om iets anders uit te brengen dan een kleine oplage cd's. Vinyl is echt heel duur en helaas voorbij het budget van de platenmaatschappij. Vinyl is erg duur en helaas buiten het bereik van bands zoals op dit moment. Maar er zijn mensen die cd's en vinyl kopen en sommige van die mensen zijn fans van This Twisted Wreckage. Tot nu toe hebben we net genoeg geld verdiend met elk album om ervoor te zorgen dat we een kleine oplage fysieke cd's kunnen maken voor het volgende album. We hopen echt dat we het ons in de toekomst kunnen veroorloven om ook vinyl uit te brengen. Net zoals we hopen dat we in de toekomst een band kunnen samenstellen en live kunnen gaan spelen. RICK: Ik denk dat er altijd een platenkoperspubliek zal zijn, net zoals er kopers van cd's en zelfs cassettes zijn. Maar vinyl is zo onbetaalbaar qua productiekosten dat we het op dit moment niet kunnen laten werken. Nogmaals, we zouden tegen kostprijs verkopen, maar omdat het niet om 100 stuks gaat, zouden de kosten 50 pond per stuk zijn en dat gaan de mensen echt niet betalen! We kunnen CD's laten werken en het betaalbaar houden en dat is voor ons belangrijk. Dat gezegd hebbende, ben ik op dit moment in gesprek met een vinyl perserij om te kijken of er iets gedaan kan worden. Het zal nooit van de baan zijn, maar het moet haalbaar zijn.
Het meest opvallende is die verhaallijn, en dat 'stampen tegen heilige koeien'; blijkbaar is het na al die jaren nog steeds nodig voor ons om dit te doen, het systeem aan de kaak stellen. Wat is de volgende stap?
LUKE: Ik ben het ermee eens dat het echt belangrijk is om te proberen te wijzen op de basiswaarheden zoals ik die zie in mijn teksten. Er is zoveel mis met de wereld en de manier waarop we als soort ons leven leiden, we richten zoveel schade aan, aan onszelf en onze omgeving, dat het vaak moeilijk is om je niet overweldigd te voelen door het deprimerende niveau van afschuwelijkheid waarover ik schrijf. Maar we hebben altijd geprobeerd om momenten van optimisme en hoop in te bouwen. Bijvoorbeeld met een nummer als Robogirl van ons eerste album ‘EI8HT’ hebben we wat elementen van humor ingebracht. Het nieuwe album ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’ blijft commentaar leveren op de sociale en politieke ellende die het leven van iedereen steeds meer beïnvloedt. Maar we willen ervoor zorgen dat de verontwaardiging die we uiten ook vaak een verontwaardiging is waarop gedanst kan worden. Andere projecten die we hebben afgerond of die in de pijplijn zitten, zijn onder andere een soundtrackalbum voor een sciencefictionroman die ik heb geschreven. We werken ook aan een ambient album. De laatste nieuwe nummers waar we aan werken zijn veel meer groove-georiënteerd, dus makkelijker om op te dansen. En zonder helemaal hippy dippy happy clappy te klinken, probeer ik de teksten wat positiever en bemoedigender te maken. Ik geloof echt dat we samen moeten staan en kracht moeten vinden in elkaar als soort, en dat anderen helpen en vriendelijkheid tonen een enorme kracht is. Het is een enorme kracht die gewelddadige destructieve bedrijven kan overwinnen. Zelfs na al die jaren geloof ik nog steeds dat muziek en kunst de wereld ten goede kunnen veranderen. Artiesten zijn de nieuwe strijders en vrede, vriendelijkheid en begrip zijn de nieuwe wapens.
RICK: Ik word wakker in een wereld die enger is dan die waarin ik de nacht ervoor ging slapen, de uitdaging en strijd is echt, persoonlijk en op wereldschaal. Mensen beginnen van hun achterste te komen en een standpunt in te nemen. Dat is op zich beangstigend, maar er is een soort revolutie nodig. De manier waarop we leven is onhoudbaar, hebzucht en ego voeren de boventoon en beroemdheid is aspirationeel geworden, beroemd zijn koste wat het kost, geld is koning, maar er wordt geen rekening gehouden met de wereld waarin we leven. Derdewereldlanden worden gebruikt als dumpplaats, dus de straten waarin wij leven zijn schoon. Een probleem de halve wereld over verplaatsen lost het niet op, maar uit het oog, uit het hart, vertel dat maar aan je kleinkinderen die plastic deeltjes en andere giftige en vervuilende stoffen binnenkrijgen.
Wat zijn de verdere plannen? Op tournee of niet?
LUKE: Als er iemand is die dit leest en een platenmaatschappij of financiële middelen heeft waarmee Ricky en ik een band kunnen samenstellen en op tournee kunnen gaan, dan zouden we dat heel graag van je willen horen! Zonder gekheid. Het is een droom dat we op een dag met This Twisted Wreckage op pad gaan en live voor mensen spelen.
RICK: We stoppen nooit, we zijn constant aan het creëren, hebben een overvloed aan ideeën, een lijst met nummers om minstens 3 albums mee te vullen en een soundtrack voor een boek/film. We zijn wanhopig op tournee, het is iets wat we moeten doen, om This Twisted Wreckage compleet te maken, of het nu hier in de UK/Europa is of in de USA, het zou of of moeten zijn, denk ik, maar iets waar we het vaak over hebben.
Zijn er nog ambities of doelen die jullie in gedachten hebben?
LUKE: De muziek die in mijn hart en ziel brandt, brandt nu feller dan ooit tevoren. De behoefte en het verlangen om die muziek uit te drukken is sterker dan ooit. De kans om samen met Ricky Humphrey deze muziek te creëren is een van de grootste zegeningen van mijn leven. Ik ben dan ook constant geïnspireerd en enthousiast over elk stuk muziek waar we aan werken. Als ik terugkijk op wat we de afgelopen 3 jaar hebben gemaakt, ben ik erg trots en creatief tevreden met wat we hebben gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat de toekomst vele wonderen in petto heeft, niet alleen voor This Twisted Wreckage, maar voor de mensheid. Als we gewoon de waarheid van onze situatie onder ogen zien en elkaar helpen, is er niets dat we niet kunnen oplossen. Hoe klinkt dat als positief optimisme?
RICK: Luke persoonlijk ontmoeten staat zeker bovenaan het lijstje, gevolgd door toeren. We denken dat onze muziek divers genoeg is voor de game-industrie en tv. Luke heeft een roman geschreven waarvoor wij de soundtrack hebben geschreven, of het nu een scenario of een film is, we hebben zelfs met het idee van een lego-animatie gespeeld nadat we een idee voor een van onze muziekvideo's hadden uitgeprobeerd. De ideeën blijven maar komen. Luke en ik lijken een gave te hebben, er zijn geen ego's betrokken bij wat we doen, we staan allebei open voor elkaars ideeën, en dat zijn er veel. We maken voortdurend nieuwe muziek in een tempo dat ik nog nooit heb meegemaakt, Luke's werkethiek is ongeëvenaard en we verleggen voortdurend de grenzen en elkaar, leggen de lat steeds weer hoger.
Bedankt voor dit fijne gesprek, we blijven jullie natuurlijk op de voet volgen, en wensen je verder veel succes en liefde toe …
Cathubodua - Als Cathubodua willen we een verhaal vertellen, zowel op CD als op het podium, en we geloven dat de beste verhalen bestaan uit diepe dalen en hoge pieken
Cathubodua is een symfonische metal band in volle groei; met hun nieuwste plaat ‘Interbellum ‘ stonden ze onlangs in DVG Club, Kortrijk; wij waren er ook bij, lees gerust .
De nieuwe plaat kan op heel wat bijval rekenen, vooral het rauwere, snellere en agressievere kantje valt op, lees hier .
We hadden in Kortrijk een fijn gesprek met de band, we gingen dieper in de aanpak en polsten naar de plannen en ambities.
Ik zag jullie eerst in 2017, ondertussen is er veel gebeurd … Vertel eens?
Er is veel gebeurd ondertussen, o.a. de release van onze EP in 2016 was het spannend om daar te mogen optreden op Black Out Bash, met o.a. Grave Digger. In 2019, midden in de corona tijd, brachten we eindelijk ons full album uit ‘Continuum’. Er zijn ondertussen enkele personeelswissels geweest, het grote verschil met vroeger is dat we nu allemaal samen aan deze plaat hebben gewerkt, een beetje weg van dat typische symfonische metal met female voice zonder dat compleet uit te schakelen. We zijn klaar voor de volgende stap met onze nieuwe release ‘Interbellum’.
Zou zonder corona jullie nu verder zijn gestaan denk je; jullie hebben die vorige plaat ‘Continuum’ niet echt kunnen promoten?
We hebben geen glazen bol, maar inderdaad hebben we met die plaat niet echt kunnen volop toeren. Dus het zou kunnen. Met de nieuwe plaat hopen we dat wel te kunnen doen, en zo andere deuren te laten open gaan.
Ik ken bands die spreken van ‘een periode vóór, een periode na corona’; is dat bij jullie ook zo? Is het moeilijker geworden om geboekt te worden ? Wat is het meest veranderd na corona? (in positieve-negatieve zin)
Mensen hebben precies hun leven beter leren balanceren in coronatijd: dat leverde een periode in waarin veel mensen aanwezig waren op shows net na die periode, omdat ze het gemist hadden. Nu zie je anderzijds veel bands die terug energie hebben en touren, maar mensen die toch later hun tickets kopen en organisatoren die daar onzeker door worden. Het is dus een landschap geworden met iets meer risico…
De nieuwste plaat klinkt net iets bozer heb ik de indruk, is dat een uiting van opgekropte frustraties of hoe moet ik dat zien? Heeft dat rechtstreeks met die corona tijden te maken?
Met coronatijd heeft dat niets te maken, dat was geen leuke tijd maar heeft hierop geen invloed gehad. Wat wel speelt is dat sommige nieuwe bandleden uit de meer donkere stijl komen als Black Metal. En we hebben allemaal samen ons aandeel gebracht aan deze schijf, dus dat donkerder en grauwer kantje komt meteen ook om de hoek kijken. Daar ligt het eerder aan.
Wat me aanspreekt bij Cathubodua is die diversiteit, zowel vocaal als in de instrumentatie zit je ergens tussen licht en duisternis. Bewuste keuze?
Dat is zeker bewust! Als Cathubodua willen we een verhaal vertellen, zowel op CD als op het podium, en de geloven dat de beste verhalen bestaan uit diepe dalen en hoge pieken. Contrast en verschillende input is daarvoor dus erg belangrijk – elk aspect mag belicht worden, ook muzikaal.
Jullie ontwijken ook om in de val te trappen van een zoveelste typische ‘female voice metal band’ te worden, juist? Is dat ene bewuste aanpak ... Willen jullie het vermijden? Hoe moet ik dat zien?
Het is niet zo dat we onze roots willen verloochenen, maar we willen blijven evolueren in wat we doen. En dus ook andere wegen opzoeken. In dit geval dus dat grauwer kantje van de Folkloristische metal. De volgende stap kan weer iets anders zijn.
Wat is het grote verschil tussen deze en de vorige platen?
Die vraag is eigenlijk al beantwoord, vooral is het een plaat van ons allemaal samen geworden. Iedereen heeft er iets van zichzelf kunnen instoppen, dat is wellicht het allergrootste verschil tussen deze en vorige plaat.
Het is een korte plaat geworden, waarom geen full album met meer nummers want dit smaakt naar meer?
Dit heeft vooral te maken met ons enorm sterke selectieproces dat we hanteerden om het album te maken: we wilden geen vulmateriaal en alles tot in de puntjes uitgewerkt. We zijn er dan ook ten volste voor gegaan. We zitten natuurlijk ook niet stil en we zijn dan ook al wel op concepten voor nieuwe nummers aan het broeden…
Waren er al reacties? Hoe waren die? Zo niet, wat zijn de verwachtingen van deze plaat… Of zijn jullie verwachtingen voldaan?
We zien online reviews en mensen spreken ons aan! De algemene reactie is een beetje dat we een pak zwaarder zijn geworden maar onze dynamiek en magie hebben kunnen behouden. Dat is perfect waarvoor we gingen! Dat we ook als muzikanten zijn kunnen groeien is des te beter.
In jullie genre zijn er vele bands; wat maakt jullie uniek(er)?
Wat ons uniek maakt is toch dat Folkloristische karakter, die diversiteit in aanpakken. En die filmische omkadering die de fantasie prikkelt. Dat maakt ons toch wat unieker tegenover het gros aan Symfonische metal met een vrouwelijke stem. Ook de inbreng van strijkers (viool) geeft onze muziek een unieke inbreng.
Wat zijn de verdere plannen?
We zijn dus al bezig met nieuwe nummers, en blijven gewoon op deze elan doorgaan. We gaan dit jaar uitgebreid op tour in binnen en buitenland. En ook wat festivals, om deze plaat te promoten. En daarna werk maken van de volgende stap.
Waar zien jullie zichzelf binnen tien jaar? Wat zijn de echte ambities van de band?
Onze ambitie ligt een beetje in de verlengde van wat we al hebben gezegd. Blijven verder doen zoals we bezig zijn, blijven evolueren en eventuele nieuwe wegen verkennen binnen dat genre. Want er valt nog veel te ontdekken daarin, durven onze eigen grenzen te verleggen, op avontuur trekken. Zo kunnen we gerust nog jaren doorgaan, en roesten niet vast in een bepaalde routine want dat willen we vermijden.
In een Sportpaleis staan of een naam worden binnen het clubcircuit wat geniet je voorkeur? Waarom kiezen de meeste voor het tweede, denk je?
Ook wij zouden het clubcircuit verkiezen. Meer connectie en intimiteit, een betere geluidskwaliteit en ervaring voor de fans. Het hoeft niet een arena te zijn om een groot effect te bereiken.
Jullie zijn actief op sociale media, en maken wellicht ook gebruik van Spotify. Waarom nog platen uitbrengen als je alles op sociale media kan gooien?
Er is nog steeds (vooral in metal) een publiek dat bewust platen koopt. Voor de hoes, de songteksten, is het leuk zoiets in handen te hebben. En er blijft dan ook nog vraag naar alleen al om die reden blijven we gewoon platen uitbrengen.
Jullie zeggen ‘het metal publiek’, maar die zijn wat ouder … Waarom is het zo moeilijk de jeugd te bereiken met metal (of wat jullie doen)?
Er zou binnen ons genre eens een band moeten zijn die door omstandigheden doorbreekt naar een ruim publiek toe, en bijvoorbeeld wel sportpaleizen daarmee kan uit verkopen. Dat zou het genre en boost geven, waardoor wellicht de jeugd ook dat genre ontdekt? Je ziet toch dat de jongere generatie wat meer naar de extreme metal neigt – dus misschien moet ons volgende album gewoon nog een tandje bijsteken!
Bedankt voor de fijne babbel, we zien uit naar een volgend optreden, o.m. Antwerp Metal Fest
Amatorski - Terug van nooit echt weg geweest
Toen we in 2010 de formatie Amatorski (***1/2) leerden kennen op Humo’s Rock Rally finale , waren we direct onder de indruk. We zijn de band blijven volgen. Vooralsnog is hun debuut 'Same Stars We Share' een schijf die we regelmatig grijs draaien. Het is al enkele jaren stil rond Amatorski, maar nu slaan ze terug met een nieuwe plaat 'Curves and Bends, Things Veer' dat onlangs op de markt kwam. Deze werd nu voorgesteld in de AB Club en gaf aan dat ze eigenlijk nooit écht zijn weggeweest …
Inne Eysermans haalt haar inspiratie uit de dingen rondom haar, die haar aanspreken en diep raken. De pandemie en de golf van activisme, betrekking tot klimaatverandering en de Black Lives Matters-beweging, hadden een invloed op de nieuwe plaat. De muziek is gebed in melancholie en verder zijn er mooie beelden op het scherm geprojecteerd van de Koreaanse kunstenaar Che Go Eun. Een mooi geheel muziek en visuals … Amatorski intrigeert opnieuw op die manier en probeert de (dagdagelijkse) ellende om je heen een plaats te geven.
Het publiek is Amatorski door de jaren wat vergeten, zagen we aan de opkomst … Ook doordat Amatorski niet de meest toegankelijke of gemakkelijkste weg inslaat. Geen tierlantijntjes maar songs die diep raken en je doen nadenken over wat mis gaat om je heen, subtiel, zachtmoedig, innemend, pakkend …Intiem materiaal, gedragen door de ontroerende, warme stem van Inne. Af en toe klinkt het krachtiger en worden de registers open getrokken, o.m. op “Tiny Bird”.
Ingetogenheid is de rode draad doorheen de set. Aan bindteksten doet Amatorski zelden, of het is actueel nu een oproep naar de mistoestanden in Gaza … op het scherm komt de boodschap tot een minuut stilte, naar het einde van de set toe. Mooi.
De band laat dus vooral de muziek voor zich spreken. De set was na een dik uurtje al gedaan, we bleven lichtjes op onze honger zitten … Maar het is net die filmische sound en visuals, die introvertie die Amatorski belangvol maakt, met pakkende, rakende boodschappen.
Live moeten de nieuwe nummers nog een beetje groeien, maar de behaaglijke, warme gloed is tekenend, zeker als het gekende “Come Home” en “Never Told” de revue passeren. Amatorski is terug van nooit écht weg geweest … Komt goed dus!
Setlist: Years. To. Come / Welcome / High. The. Tides / Diatomea / Tiny Bird / Nebula / Echo Variations / 20/04 / U-Turn / Boy/Girl / Come. To. Dust / Unknown // Come Home / Hudson / Never Told
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Carousel of Doom 2024 - Rondjes draaien op de Carousel of Doom
Carousel of Doom 2024 - Columbarium, Lethvm, Growing Horns
JH Jakkedoe
Desselgem
2024-03-16
Filip Van der Linden
Het idee van de Carousel of Doom speelde al lang door de hoofden bij enkele leden van Columbarium. De carousel of muzikale paardjesmolen bestaat uit drie afzonderlijke podiumplekken voor drie bands, die elk om de beurt een eigen nummer spelen en het publiek dat rondjes draait om alles te volgen. Het idee werd vorige zaterdag realiteit in JH Jakkedoe in Desselgem (Waregem).
De bedoeling was om het publiek een unieke ervaring te bezorgen en uniek is het zeker geworden. In het jeugdhuis stonden drie bands in een U-vorm opgesteld. Met de grootste boxen in de scharnierpunten tussen de bands, en het mengpaneel centraal en tegelijk ongemakkelijk dicht tegen de toog aan. Het doet wat denken aan de quadrofonische opstelling van de Nederlandse band Kong, die in elke hoek van de zaal één bandlid met geluidsversterking zet, maar dan toch weer anders in de beleving.
De formule van de Carousel vergt wat meer activiteit van het publiek dan bij een klassieke concertavond met slechts één speelplek. Na elk nummer draai je je naar waar het podiumlicht aangaat op de volgende speelplek. Omdat de bands niet gewoon in uurwijzervolgorde speelden, was ook dat element telkens een verrassing. De coördinatie van elke verandering van speelplek verliep perfect en er waren geen pauzes nodig om nog een extra gitaar te stemmen. Wel was er weinig ruimte voor bindteksten tussen de nummers.
Op deze Carousel of Doom kreeg het publiek ondanks de naam van het evenement niet enkel doom voorgeschoteld, al was het wel een heel aanwezige gemeenschappelijke deler. Het initiatief kwam van Columbarium, een doommetalband die zich niet tot dat ene genre beperkt maar ook al eens elementen uit andere genres leent. Ze gaven de kans aan de populaire Waalse postmetalband (met sludge en doom) Lethvm om mee te komen naar de Jakkedoe. Om het concept te laten werken, heb je drie bands nodig, en dus haalden die van Columbarium er ook nog hun vrienden van Growing Horns (sludge, stoner, doom, …) bij. Geen bands uit 100% hetzelfde genre, terwijl ze toch dicht tegen elkaar aanschurken inzake sound.
De avond begon met het typische geluid van een kermismolen en een korte voorstelling van de bands door Iris die voor vzw Ondergrond een podcast maakte over deze Carousel of Doom. Daarna ging het in één ruk door tot aan een pauze, want ook bijzondere concerten moeten de dorstigen nog altijd gelaafd worden.
Dat Growing Horns erbij was, was niet echt gepland. De band was niet van plan om dit jaar op te treden. Growing Horns wil in de eerste plaats een nieuwe drummer inwerken. Dat is Kevin die je misschien nog herkent van bij Locus Control. En de band werkt al een tijdje aan nieuw materiaal, dat ze graag nog dit jaar willen gaan opnemen, voor de opvolger van de in 2019 uitgebrachte EP ‘Nobility of Pain’. Kevin werd op deze buitengewone concertavond voor de leeuwen geworpen en verdiende een onderscheiding voor dit ingangsexamen.
Growing Horns bracht nog twee oude tracks: “2084” en “Mountains of Pain”. Van het nieuwe materiaal onthouden we vooral “Big Fat Nun” en “Lust For Knife”, een nummer dat we al bij eerdere concerten hoorden. Leuk ook hoe gitarist Sven een beetje met de voeten van het publiek rammelde door bij het laatste Growing Horns-nummer vanop de podiumplek van Columbarium te gaan spelen. Waarop iemand van Columbarium zijn plaats bij Growing Horns innam en de riffs nabootste (maar niet in het geluid zat). Growing Horns stond hier als een heel gretige band, met veel focus, discipline en overtuigingsdrang.
Lethvm is geen onbekende naam in Vlaanderen. Ze worden al eens weggezet als de Waalse versie van Amenra, hoewel dat wat kort door de bocht is. Deze band heeft een heel eigen gezicht, al valt er moeilijk een etiket op te plakken. Lethvm-zanger Vincent was vooraf het moeilijkst te overtuigen van het carousel-concept. In hun genre is een concert heel vaak een zorgvuldig opgebouwd geheel, met een logische volgorde van nummers om te zorgen dat het publiek in de juiste sfeer zit. Om dan te gaan ‘shuffelen’ met nummers van andere bands zoals op Spotify, dat zag Vincent aanvankelijk niet zitten. Het waren de andere bandleden die hem er toch van konden overtuigen. En gelukkig maar.
De tracks van Lethvm zijn verhalen op zich en ze duren – net als bij Columbarium en Growing Horns – lang genoeg om het publiek erin op sleeptouw te kunnen nemen.
Lethvm greep voor deze uitdagende avond vooral naar tracks uit hun recentste album ‘Winterreise’, aangevuld met de titeltrack van het vorige album (“Acedia”) en de losstaande singles “Confessions” en “Shine”. Vincent is de centrale spil bij de concerten van Lethvm. Verschillende keren liep hij het publiek in om zelfs zonder microfoon zijn lyrics te schreeuwen, één keer zelfs vanop de toog. De synths en backing vocals van Elena zorgden voor welgekomen rustpunten bij de uitbarstingen van emoties van de zanger. Een concert van Lethvm is een ervaring die moeilijk in woorden te vatten is. Eén van de volgende haltes voor Lethvm in het veroveren van Vlaanderen is hun passage op het volgende Desertfest in Antwerpen.
Columbarium verraste vorig jaar vriend en vijand met het fantastische album ‘The Morbidious One’. Dat album was dan ook het reservoir waaruit rijkelijk geschonken werd, met onder meer krachtige versies van de singles “Eyes Bleed Black” en “Rivers of Blood”. Van het album werd enkel “Our Glorious Ways” ingeruild voor “Longing and Regret”, wat misschien al een nieuwe track is voor een volgend album. Dat zou niet onlogisch zijn, want Columbarium verkeert als band in de vorm van zijn leven. Zoals ze dat in West-Vlaanderen zeggen: ze stonden te ‘blinken in hun vel’.
Ook Columbarium stond als initiatiefnemer voor deze Carousel of Doom heel gretig te spelen in Desselgem. Strak ook, al leek het ruim aanwezige speelplezier belangrijker dan de juistheid van elke noot. Zanger-bassist Pete ging met veel branie tussen het publiek spelen en brullen en gitarist Biezie volgde hem daarin. Columbarium kan niet enkel in de studio maar ook live iedereen overtuigen. Dat ze deze zomer op Alcatraz Open Air spelen, is dan ook meer dan dik verdiend.
Nog even terugkeren op het concept van de Carousel of Doom. Is het roteren tussen bands een geslaagd experiment? Dat wel. Het was onuitgegeven. Een nieuwe belevenis in metalconcerten. Iets wat je nog jaren zal doorvertellen. Tegelijk beseffen we maar al te goed dat er na dit experiment genoeg praktische en inhoudelijke redenen zijn waarom we dit niet voor elke concertavond willen, kunnen of zullen zien. Je hebt flink wat ruimte nodig, je kan geen drumstel delen, alle bands moeten heel vroeg opstellen en soundchecken, het mengpaneel moet drie bands tegelijk aankunnen, …
Het telkens draaien naar de volgende band is op zich geen inspanning. Wel vergt het wat inzicht in je eigen ‘hygiëne’ of beleefdheid als concertbezoeker. Je wil als ‘grote’ bezoeker niet lompweg pal voor een kleiner iemand gaan staan, maar met al dat gedraai is dat wel een aandachtspunt. Je hebt als concertbezoeker ook wat meer discipline nodig. Als bands gewoon klassiek na elkaar elk hun eigen set in één keer afwerken, kan je rustig naar de toog gaan voor een praatje en een drankje als één van de support-bands niet helemaal je ding is. Hier werd je gedwongen om te blijven staan en te luisteren. En zo zullen de aanwezigen – met een kleine honderd waren ze – bands en muziek ontdekt hebben waar ze anders zelf nooit voor zouden gekozen hebben. In die zin is de Carousel of Doom geslaagd in zijn opzet.
Toch een paar opmerkingen. Heel wat mensen in het publiek rekenden erop dat de bands het carousel-concept meteen naar een next level zouden halen, daar bijvoorbeeld met de drie bands tegelijk één gezamenlijk nummer of een cover te brengen, als afsluiter van de avond of als toegift bijvoorbeeld. Of met van elke band een paar mensen die samen één nummer brengen. Daarvoor was er misschien te weinig tijd in de voorbereiding.
Het is op zich een hele prestatie dat geluidstechnisch alles perfect verliep. Een deel van het publiek had zich voorbereid op een avond met minstens fluitende boxen en storende feedback. Een pluim dus voor de durf en materiaalkennis bij de technici die dit in goede banen hebben geleid. Wel jammer dat daarbij de verlichting van de podiumplekken zo ondermaats bleef. Dat zal de volgende keer vast beter geregeld zijn.
Want willen we dit experiment herhaald zien? Eén keer per jaar of één keer om de twee jaar, daar moet toch wel een publiek voor te vinden zijn?
Organisatie: VZW The Lizard
Rhea – Try-out vol adrenaline!
De Kelk in Brugge was de place to be voor Rhea vanavond … Rhea belooft om er een try-out te geven als aftrap voor hun nieuwe tournee. Weken op voorhand zijn de 120 kaartjes al de deur uit, het mag dus niet verwonderen dat iedereen met hoge verwachtingen naar hier is afgezakt.
Ik leerde Rhea voor het eerst kennen via de radio en kort daarna als voorprogramma van Royal Blood. Dat was in 2019. Na de corona periode en enkele radio hits later, mochten ze ook de grote podia van o.a. Rock Werchter aandoen. Als warm-up voor dat concert kozen ze toen ook voor De Kelk. De eigenaars van De Kelk hebben de laatste jaren kosten noch moeite gespaard om een prachtige nieuwe zaal in de binnenstad te openen. Met een voorliefde voor muziek in het zwaardere genre programmeren ze regelmatig intieme optredens.
Als voorprogramma stond Lightspeed op de planken. De band rond zanger Rik Bontinck met op gitaar Jens Verbraeken, drummer Laurens Demaertelaere en op bas Fieke Soete (ook bekend van Ratmosphere) begint goed aan de set en kan de zaal laten vollopen. Als warm-up kwijten ze zich behoorlijk van hun taak. De muziek van Lightspeed klinkt iets ruiger dan wat we konden beluisteren op Spotify, geen slechte start van de avond.
Na een volledige podium wissel kwam Rhea op de planken. En hoe! De band stak meteen af met “Stuck in the Middle”, wat een bom, dat beloofde voor de rest van de set. Daarna volgde een afwisseling van oud en nieuw werk. Het was duidelijk dat deze band grotere podia aankunnen en verdienen, maar ze bleven zich ook in deze beperkte setting nummer na nummer smijten voor het publiek. Met veel goesting blijkbaar want een jaar gevuld met het schrijven en opnemen van de nieuwe plaat was blijkbaar veel te lang geweest, dus alle opgekropte energie moest er nu in één keer uit.
“Underground” volgde, een nummer van de plaat die binnenkort uitkomt en daarna “Creeping” dat eind vorig jaar op ons losgelaten werd. Beide nummers voelen fris aan en krijgen veel bijval van het publiek. Daarna volgt met “Shut up & Take My Money” weer wat werk uit de vroegere catalogus. Het publiek herkent meteen de beat en gaat helemaal op in de muziek. De laatste single “Meet with you” volgt op “The Medicine” die beiden ook op laatste release te horen zullen zijn. Nog steeds horen we de gekende sound waar Rhea voor staat. Rock met invloeden van Royal Blood en Black Box Revelation. Good old fashioned rock’n’roll met andere woorden.
Met “Ready to Rumble” laten ze De Kelk op z’n grondvesten daveren, ik vrees er even voor dat de decibelmeter het zal begeven. “Baby I’m Sorry” volgt en er wordt afgesloten met “BTG”, ook een nieuw nummer, een oorwurm van jewelste.
Omdat het een try-out is lijkt de setlist wat ingekort, maar gelukkig komt de band nog terug voor 2 bis-nummers. Eerst “Rather Be Nothing” dat gretig wordt meegezongen door het publiek. Finaal wordt afgesloten met het onbekende “Crawling”. Dat belooft voor de nieuwe plaat.
Na het concert konden de fans beide bands nog terugvinden aan de merch waar de T-shirts en vinyl gretig over de toog gingen en met plezier gesigneerd werden door de bands. We zagen met Rhea een band die duidelijk zin heeft in het festivalseizoen, maar eerst in maart en april nog een aantal clubconcerten afwerkt in binnen- en buitenland. Als je ze nog niet aan het werk zag, aarzel dan niet om ze nog in een kleine zaal aan het werk te zien, je gaat gegarandeerd vol adrenaline terug naar huis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Rhea
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5810-rhea-16-03-2024.html?Itemid=0
Lightspeed
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5811-lightspeed-16-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Rhea ism De Kelk, Brugge
Takuya Kuroda – Kleurrijk en energiek!
"Takuya Kuroda overstijgt moeiteloos de jazzgrens in z’n virtuositeit met z’n trompet, waarin souljazz, soul, funk, post-bop en hiphop samensmelten. Als getalenteerde trompettist uit Japan verhuisde hij naar New York, waar hij naast José James zijn carrière begon.", lezen we in de biografie. Een bijzonder man, in een goed vol gelopen Flagey, Brussel kwam hij zijn uitgebrachte album 'Midnight Crips' (2022) voorstellen.
Takuya Kuroda (****) tekent voor een dosis positieve energie door groovy, aanstekelijke beats. Een goed uur lang hield het gezelschap ons in de ban. Er viel van alles te beleven; er was een mooie samenhang van saxofoon, trompet en een pianorecital, ondersteund van een groovy bas en een opzwepende drumritme. Kleurrijk, energiek, magisch klinkt het als geheel.
Wat een virtuositeit van deze Takuya als trompetspeler met verder de piano/keys van Takahiro Izumikawa. Er zijn de uitdagingen met zijn medemuzikanten die elkaar speels overbluffen, o.m. tussen hem en drummer David Frazier Jr, die goed op elkaar ingespeeld zijn. Wat een klankenspectrum.
Soms gaat Takuya even opzij, zichtbaar genietend van wat de muzikanten spelen. Saxofonist Craig Hill vult perfect aan, alsook is er het overweldigend trompetgeschal van de meester zelf. Wat een improvisatie. De groovende soli (ook die van Reuben Cainer), doen ons wegdromen.
Een twee uur lang werden we in deze unieke wereld gedropt door het prachtige samenspel, de mooie soli en de trompetsounds in de gevarieerde, soms lange nummers. Kleurrijk, energiek, magisch!
Organisatie: Flagey, Brussel
The Gaslight Anthem - Weer van helemaal terug !
Eindelijk , Brain Fallon en zijn groep zijn terug. Na jaren van stilte en negen jaar na hun vorige plaat, brachten ze in het najaar van 2023 hun zesde plaat uit, ‘History Books’. Ze zijn nu op tournee en hielden terecht halt in ons landje … Ohja, deze door Bruce Springsteen ferm gerespecteerde band is na vanavond nog te zien op Rock Werchter …
Met hun onvervalste, doorleefde retrorootsrock konden ze ons vroeger al bekoren en we waren hoe dan ook nieuwsgierig of ze nog altijd bij ons in één van die bovenste rockschuiven mogen liggen … Als zevenkoppige formatie waren ze nu op het podium. Zanger Brian heeft de reputatie om niet zo toonvast te zijn en dat was helaas ook nu nog steeds merkbaar, zeker het eerste halfuur. De extra kilo’s die hij nu moet meesleuren, doen er misschien geen goed aan.
De bijna volledig uitverkochte AB was omringd door doorwinterde fans! Zij hielpen hun idool , hun meester Brian door het moeilijke eerste half uur, door zo goed als alle nummers luidkeels en woord voor woord mee te brullen. Tja, soms luider dan de groep zelf. Mooi, Indrukwekkend om te horen en … te zien!
De stevige nummers doen regelmatig denken aan Dropkick Murphys, In de rustige songs hoor je duidelijk die sound en klankkleur, niet veraf van The Boss. Een leuke, geslaagde afwisseling hoorden we , waarbij tot tweemaal toe Emily Wolfe kwam meedoen (“The weathermen”, “Bluejeans & white t-shirts”) . Ze had zich inderdaad zeer verdienstelijk gemaakt als support en werd op deze manier extra beloond.
Na iets meer dan anderhalf uur viel het doek over een aangenaam stomend concert. Klasse. “Er is inderdaad toekomst voor dit genre van muziek”, liet de meegereisde bassist van Old Town Lewis (Belgische groep, zelfde genre) mij weten.
Het valt wel op bij de return van verschillende bands na zo een lange stilte, dat de oudere songs sterker scoren o.m. een “Old white lincoln”, “Great expectations”, “Mae” en verderop “45”, “The ’59 sound” en “The backseat”. Hartverwarmende, emotievolle , intens spannende straight forward rock’n’roll, puur oprecht , zonder al te veel poespas.
Terecht op Rock Werchter, maar de mainstage lijkt me na vanavond iets te hoog gegrepen, live eerder het clubgevoel als in The Barn of The Klub.
We besluiten intussen dat ze nog steeds in diezelfde ‘muziek’ kluis liggen … Goed toch …
Organisatie: Live Nation
Roisín Murphy – Magie en talent ineen van een ware legende
Op deze druilerige avond waren we onder de indruk van de magie van de Ierse muzikale diva Róisín Murphy. Het Koninklijk Circus werd omgetoverd tot een waar circus met royale allures.
Het publiek, een diverse mengeling van fans oud en nieuw, werd opgewarmd door de eclectische dj-set van Ruf Dug terwijl ze wachten op het optreden van de iconische zangeres.
Zodra de lichten in de zaal dimmen en het geroezemoes van de menigte verstomt, verschijnt Róisín Murphy op het podium, gekleed in een eerste van vele extravagante outfits.
Het concert opent met "Pure Pleasure Seeker", één van de hits van Moloko. Terwijl velen Murphy nog altijd associëren met Moloko, wordt het met ieder concert toch duidelijker dat Moloko maar de eerste act in haar carrière is.
Wat een charisma heeft ze toch, haar plaats tussen andere acts meer dan waard! Daarna gaat het in een steeds hoger tempo verder met een mengeling van oud en nieuw werk, een gegoochel aan klanken, ritmes en beats , een potporri van electro, pop, disco , soul, r&b, funk, disco en kitsch in een theateract.
En Murphy zweept het publiek op als een ware circusdirecteur, iedere song heeft zijn eigen outfit en verhaal. Murphy zoekt en vindt ook connectie met het publiek, ze gaat meerdere keren tegen de eerste rij aan staan, o.m. geeft ze iemand een roos, daarna haalt ze sensueel een lintje vanonder haar bloes en daarna eerder suggestief en seksueel vanonder haar rok, waarna ze de lintjes ook telkens het publiek in gooit. Het voelt als een vlam in de pan, het publiek is in extase.
Maar daarmee is het nog niet gedaan. Iets later gaat ze nog een stap verder, met haar rug naar het publiek zingt ze eerst naar een camera terwijl dat alles op groot scherm in zwart wit terug geprojecteerd wordt naar het publiek. Het creëert een sfeer van oude cinema, maar doet ook denken aan ‘Erotica’ van Madonna. Naarmate het nummer vordert, escaleert de suggestie ook, tot de camera bijna alleen haar mond en tong registreert. Je voelt je voor een stuk voyeur, maar wegkijken lukt niet, want dit is een show die subtieler is dan Madonna hem nu brengt en daardoor voelt het ook origineel en vernieuwend.
Sommige songs zijn net als Murphy na iedere songwissel in een nieuw jasje gestoken. “CooCool” is er zo één. Het duurde zelfs even voor we door hadden dat ze dit nummer had ingezet. "The Time Is Now' en "Sing It Back" mogen natuurlijk niet ontbreken, maar ook eigen interessant werk als "Overpowered" en "Ramalama" komen aan bod.
Naarmate het concert tot een climax komt, wordt de sfeer in de zaal steeds meer uitgelaten. Het publiek is helemaal mee en danst, zingt en wordt meegesleept door de muziek en de show. Het is een avond vol extase en vervoering, waarin iedereen verenigd werd door een gedeelde liefde voor de muziek van Róisín Murphy.
Na twee indrukwekkende toegiften "Forever More", "Flash Of Light" en een outro van "Pure Pleasure Seeker" verlaat Murphy het podium onder luid gejuich en applaus, haar legacy als een van de meest invloedrijke en iconische artiesten van haar generatie stevig verankerd. Voor het publiek in het Koninklijk Circus is het een avond om nooit te vergeten, doordrenkt van de magie en het talent van een ware legende.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5812-roisin-murphy-13-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Zimmerman - Rijker van klank, dieper in emoties
Zimmerman vindt naast het touren als bassist met Balthazar toch voldoende tijd en energie om zijn persoonlijk ei kwijt te geraken. Simon Casier bracht zo’n klein jaar geleden een albumlange single uit ‘Wish You Were Here’ (2023), als eerbetoon aan zijn overleden broer. Onlangs broedde hij het zeemzoete ‘Love Songs’ (2024) uit, een plaat over - hoe raad je het? - de liefde. In die laatste langspeler breidt hij verder zijn composities uit en voegde er wat meer instrumentatie aan toe dan zijn debuutplaat ‘The Afterglow’ (2016) en opvolg EP ‘Chances, Changes, Choices’ (2017). Wat wel ongewijzigd bleef, waren de doodeerlijke onversneden lyrics en emoties.
Het podium gebaad in een rode gloed, gedrapeerd in een zachtroze gordijn, en gedecoreerd met een hartjesballon, maakte die oprechtheid al meteen duidelijk. Uiteraard is ie al wat meer gewoon dan een vol AB Café, maar hij zocht al meteen contact op tijdens opener “Hold me Close”. Na de eerste drumslagen van Laurens Billiet was het ijs dan volledig gebroken en slaakte het publiek al kreten. In “Other Plans” kwamen enkele Balthazar-gewoontes op vlak van geluid en présence naar boven, maar toch brachten hij en zijn tweede bandleden het met veel gevoel en kracht. “I Don’t Want It That Bad” stak dan in een nieuw jasje met een funky pianosolootje van toetsenist Senne Guns.
Casier is muzikaal een vat vol emoties en gevoel, in de omgang is hij wel heel nuchter. Zo leidde hij al lachend “Perfect Guy” in nadat hij even zijn laatste plaat ‘Love Songs’ vermeldde. Dat hij iets meer effort steekt in zijn muziek, klonk ook in zijn goede zang. Meer van datzelfde in “Hard to Pretend”, een complexe song die nu wat meer pit kreeg en het publiek aandachtig deed luisteren. Billiet aan de drum kreeg even de basgitaar uit Casier zijn handen waardoor Zimmerman zelf zijn huwelijksaanzoeknummer “Noémie” volledig kon uit de doeken doen. Het mag dan wel klef aanvoelen, maar dit toont hoe Casier authentiek is. Of het nu een klucht was of deel van de oprechtheid, hij kreeg iedereen aan het zingen om Noémie, die ook aanwezig was, zowel ongemakkelijk als geliefd te doen voelen.
Met “Choices” en “Someday Maybe” grabbelde hij even in de oldies bak en slaagde erin op die voller te doen klinken en goed te laten aansluiten op de lange intro van “The Way to My Heart”. Opnieuw overladen met liefde in “How Much I Love You” dat met kracht bijgezet werd door opnieuw een rake freewheelende solo van Gunns. Na een klein uur van oprechte emoties van zelfrelativering en liefde, was er nog tijd voor één nummertje.
“Wish You Were Here” kon uiteraard niet ontbreken en werd voor de gelegenheid ingekort tot ruim een half uur. Met een krop in de keel, kippenvel, oorverdovende stilte nam Casier en de zijne ons mee op een rollercoaster van emoties. Van een rustige opbouw tot een kale gestripte piano solo om terug naar een opborrelend hoogtepunt te gaan waar de drummer zich nog eens volledig gaf… En dat alles getemporiseerd met de rake, trieste woorden van Casier. De afsluiter was een totaal nummer waar het verdriet en het gemis van zijn broer, Wannes Casier, ons raakte in het diepste van ons hart.
Als soloartiest is Zimmerman ontbolsterd naar een wat geserveerd persoon, naar een doodeerlijke en pakkende artiest. Zijn keuze voor rijkere verfijnde composities in zijn laatste plaat trok hij live door zonder gevoel en oprechtheid te verliezen. Eens over liefde, eens over verdriet, in zijn eenvoud wist Zimmerman ons te raken.
Setlist
Hold Me Closer - Other Plans - I Don’t Want It That Bad - Perfect Guy - Doing Nothing - Hard To Pretend - Noémie - Choices - Someday Maybe - The Way To My Heart - How Much I Love You — Wish You Were Here
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Metejoor – Metejoor trekt de kaart van Samenhorigheid
Metejoor blikt terug en kijkt vooruit … Hij is onder de indruk van de sterke respons op één van z’n grotere optredens tijdens deze (theater)tour. Metejoor weet met z’n band anderhalf uur lang de kaart van samenhorigheid te trekken, reikende hand te zijn en te ontroeren. Hoedanook de hartslagen in het publiek waren duidelijk voelbaar …
het Nederlandstalige lied zit in de lift , zie maar wat een Clouseau , Bart Peeters, een Willy Sommers, verder jongere wolven Bazart, Pommelien Thijs, de Nederscene met Meau, Eefje de Visser, de mooves van Regi en zelfs de hippopscene weten los te maken met een tHof, Brihang, Zwangere Guy. We mogen dit koesteren. Even verenigbaar voor iedereen wordt, is Metejoor momenteel, die met pop, rock, schlager en een ballad de mensen bij elkaar brengt … ‘Erop’ is het nu want naast de clubs, de theaters, de lokale festiviteiten, lonken de grote zalen als een Sportpaleis. Metejoor blikt terug en kijkt vooruit …
Joris van Rossem, 33 intussen, heeft intussen twee platen uit en een rits singles die een breed Nederlandstalig publiek aan het hart houdt; hij is niet meer weg te denken uit de hitlijsten (o.m. met “1 op een miljoen”, “Rendez-vous”, “Dit is wat mijn mama zei”, “Wat wil je van mij”, “Laat ons een bloem” en “Eigen schuld”). Een droom die in vervulling ging voor dit opkomend talent. De enthousiaste leerkracht uit Vosselaar, deelt het met z’n publiek.
We krijgen een uiterst aangename, leuke, ontspannende, opwindende als emotievolle, intieme set, dit door de recente persoonlijke plaat ‘Joris’.
De diversiteit en variatie sprak iedereen aan, zeker door z’n enthousiasmerende aanpak. De voltallige band is goed afgestemd op de artiest en krijgt voldoende ruimte te soleren, waar nodig; samen met zus Lisa, die meezingt, krijgen (sommige) nummers een Meatloaf-Ellen Foley jasje aangemeten.
Uiterst genietbaar avondje dus, die met “Groot”, “Kom dichterbij” wordt ingezet. “Curaçao” is één van de nieuwtjes die hij tijdens deze tour stilaan vorm heeft gegeven en het met iedereen wenst te delen, in een soort kampvuur aanvoelen met de band rond zich, een sobere aanpak van ingehouden instrumentatie en akoestische gitaren. Bart Peeters is meteen één van de referenties die hier opborrelt. Het volgende “Cappuccino” is zelfs bijna a capella. Het illustreert de brede aanpak van deze artiest, die iedereen in zijn verhaal wenst te betrekken (lijkt wel een geboren presentator) en er met verve in slaagt. Zijn muzikaal verhaal overtuigt en vertaalt zich steeds in een warm aandoenlijk applaus.
We worden verder gezwind geswitcht in zijn oeuvre met “De zijlijn”, “Het pleintje”, “Laat me los” (zijn knipoog naar Daan, die het voor hem deed in het nummer “Metejoor” in ‘Liefde voor Muziek’), en de resem hitsingles die hier vanavond niet worden vergeten en de revue passeerden.
De set eindigt bijna in schlagergehalte met “Dit is wat mijn mama zei“, “Eigen schuld”, “1 op een miljoen” en “Laat ons een bloem”; de handclaps, het handjeszwaaien, het heen en weer wiegen en de outtro voor beter mentaal zijn en voor mensen met een beperking tonen hoe dynamiek en kwetsbaarheid elkaar vinden.
Op een paar tijd heeft Metejoor zich sterk weten op te werken. Sjiek, hoe hij een breed publiek aanspreekt, animeert, enthousiasmeert in zijn muzikaal verhaal dat tot slot het Nederlandstalige lied (en beter welzijn) sterker maakt … Wordt vervolgd …
Organisatie: Basketvrienden, Hansbeke ism Live Nation
Instrumentale spacerock uit Zwitserland. Niet bepaald iets om grote stadions en arena’s te laten vollopen, maar wel het soort muziek dat onze aandacht meer dan waard is, en de uwe.
Monkey3 is immers een band die verdomd bedreven is in het genre, getuige hun vorige albums die stuk voor stuk adembenemende instrumentale krachttoeren waren.
Deze ‘Welcome To The Machine’ zou wel eens hun voorlopig meesterwerk kunnen zijn, want alles zit perfect. Monkey3 speelt vakkundig met tempowisselingen, elektronische spielereien, melodieuze intermezzo’s, virtuoze gitaarpartijen, stevige riffs en glooiende keyboards.
Opener “Ignition” is wat dat betreft al een voltreffer. Geen idee of het toeval is dan wel zo bedoeld, maar hier is het duidelijk dat niet alleen de albumtitel verwijst naar Pink Floyd. Ook in de epische afsluiter “Collapse” kunnen we er niet omheen, Floyd is in the house.
“Collison” pakt dan weer uit met progrock-hoogstandjes die wel eens naar Rush neigen. In “Kali Yuga” en “Rackman” balanceren de keyboards geweldig met de gitaren, het heeft soms wat van Ozric Tentacles, maar dan met zwaardere riffs en zonder de hippie-streken.
U merkt het, ‘Welcome To The Machine’ heeft heel wat in huis, en dat allemaal samengebald in 5 uitvoerige tracks. Benieuwd welke vonken dit live zal geven. Kunnen we alvast checken in de Casino, St Niklaas (16/05), Magasin 4, Brussel (17/05) of op Alcatraz (09/08).
Waterproov - We willen vooral gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we andere mensen, dan is dat mooie meegenomen!
Lara en Rosi beginnen Waterproov in december 2018 als covergroep. Al snel besluiten ze dat ze meer in hun mars hebben dan alleen covers spelen: ze starten in 2019 met het schrijven van hun eigen muziek. Zelf zeggen ze dat hun nummers zich tussen verschillende stijlen bewegen, met duidelijke invloeden van pop en indie. Zichzelf begeleidend op gitaar en piano, gaan de twee bandleden de uitdaging aan om in het Nederlands tweestemmig te zingen. Dit wordt ook duidelijk in hun eerste echte release ‘Ode Aan Ons’ met de volgende ‘o’ zo interessante nummers: “Overal”, “Oogcontact”, “Oorsprong” en “(On)verbloemd”. Het duo houdt een releaseshow voor de EP ‘Ode Aan ons’ in de Torenzaal, Lokeren op 29 maart 2024.
We hadden een fijn gesprek met het duo, in de gezellige Bar Clementine, Lokeren.
Wie is Waterproov? Heeft de naam een bepaalde betekenis, hoe zou je je muziek omschrijven?
We zijn begonnen in 2018, na onze middelbare te hebben afgerond, ons eerste optreden was in december 2018. We hebben daarna nog enkele optredens gedaan en zijn wat nummers beginnen schrijven. Waarna met corona , wat optredens betreft, alles plots een beetje stil viel.
Die corona heeft er dus niet voor gezorgd dat je plots toch de handdoek in de ring hebt gegooid? Want veel beginnende bands of artiesten gaven het toen wel op … Wat is voor jullie de drijfveer geweest om toch door te gaan?
Tijdens corona hebben we wellicht niet meer fysiek samen gezeten, maar zijn wel contact blijven houden via sociale en andere media. Het heeft dus niet gezorgd voor het stopzetten van onze creativiteit. We konden, buiten uiteindelijke enkele zomer bars niet meer optreden, dat was de enige domper. Dus , behalve het gemis van concerten doen, viel dat al bij al nog goed mee.
De dromerige muziek en het verhaal, doet wat denken aan Kids With Buns die nu toch wat aan het doorbreken zijn. Waren zij een inspiratie? Of wie dan wel/niet?
Er zijn wel gelijkaardige ideeën tussen ons en Kids With Buns, maar echt ons laten door inspireren niet direct. Alle Nederlands talige anders denkers vormen sowieso een inspiratie voor ons, artiesten die een deurtje durven open te stampen en niet bang zijn om moeilijkere thema’s aan te brengen. We zouden Merol als voorbeeld kunnen geven voor een artiest die ons inspireert, ook al verschillen haar teksten toch nog veel van de onze.
Binnen het genre zijn er veel … Wat maakt ‘Waterproov‘ uniek(er)?
We laten ons niet sturen door een markering of wat bepaalde labels of media ons opleggen ‘om te doen’. Dat is voor ons wel heel belangrijk. Wat we zeggen of zingen komt vanuit onszelf, onze eigen ervaringen en onze eigen gedachtengoed. We laten ons door niemand beïnvloeden wat dat betreft. Onze teksten zijn heel persoonlijk, we brengen het gemeend en vanuit een buikgevoel. En we proberen ook vernieuwend te zijn in onze teksten en muziek. Net dat maakt ons toch wel uniek binnen dat overaanbod.
De Nederlandse taal is een mooie taal, je ziet tegenwoordig wel meer bands en artiesten die in de eigen taal zingen, ze hebben er allemaal een bepaalde (logische) reden voor. Waarom doen jullie het, in het Nederlands zingen?
Lara: Omdat wij het leuk vinden met woorden te spelen. En dat lukt voor ons veel makkelijker in het Nederlands. Ook komt de betekenis van een tekst veel directer binnen als je in het Nederlands zingt (voor Nederlandstaligen)
Rosi: Onze woordenkennis in het Nederlands is veel rijker dan in andere talen, wat onze muziek daarmee ook verrijkt.
De EP is een mooi pareltje, vol breekbare en persoonlijke songs. Je geeft jezelf prijs, je weet hoe hard social media kan zijn … Hoe sta je er zelf tegenover?
We proberen ervoor te zorgen dat we niet alles bloot geven, dat er een soort vaagheid blijft bestaan binnen onze nummers. Waardoor mensen hun persoonlijke ervaringen zelf kunnen invullen daarin. Dat is althans de bedoeling, dat mensen in onze songs hun eigen ervaring kwijt kunnen. Door enkel dat tipje van de sluier op te lichten, wordt dat risico dus omzeild. We geven niet zomaar alles prijs.
Dat lijkt me een zeer goede ingesteldheid. Welk publiek zouden jullie graag willen aanspreken met jullie muziek? Of ben je daar niet echt mee bezig?
Het is niet dat we daar echt mee bezig zijn, iedereen is welkom. Maar ik denk vooral een luister publiek hier zich zal kunnen in vinden, dat kunnen jongeren of ouderen zijn. Maar vooral dus een publiek dat de intimiteit van onze muziek begrijpt en daadwerkelijk naar ons verhaal wil komen luisteren, dat is het publiek dat we graag zouden aanspreken. En dan komen we toch eerder bij onze leeftijdgenoten terecht die met dezelfde problemen worstelen waar wij over zingen. Denken we toch. Maar, iedereen is welkom!
Hoe waren de eerste reacties op de EP?
Toch wel positief, al moeten mensen er blijkbaar toch een inspanning voor doen om de songs echt te begrijpen. Althans dat maken we uit die reacties op. Het is geen hapklare brok vlees dat we voorschotelen. Mensen die dus open staan voor dat avontuurlijk kantje, vinden hun weg hier wel in. We hebben ook positieve reacties gekregen uit onverwachte hoek, mensen die ons persoonlijk laten weten dat ze onze muziek erg appreciëren, dat is heel leuk!
Het is geen muziek waarmee je Sportpaleizen zult uitverkopen, wat jullie gegund is natuurlijk, en wellicht is dat niet jullie ambitie. Maar wat is dan wel jullie ambitie, wat wil je ermee bereiken? Lokerse Feesten?
We passen niet echt in een genre of hokje, maar willen graag optreden op plaatsen waar de aanwezigen daadwerkelijk luisteren naar onze muziek. Op het moment kijken we gewoon wat er op ons afkomt, en zien wel wat er gebeurt. We nemen wat dat betreft een beetje een afwachtende houding aan.
Niet in een genre passen? Ik zou zeggen ‘singer-songwriter’ of niet? Indien een organisator jullie wil boeken, welk genre zou je zelf zeggen …
Indiepop, dreampop, Nederlandstalige muziek … dat vat het beetje samen
De release show is op 29maart in eigen stad; Zenuwen? Waaraan mogen de fans zich verwachten? Visueel spektakel, vuurwerk? Vertel maar
Het is uitverkocht, dus dat is al positief. Gezonde zenuwen toch, we zien het zeker zitten. Er zullen wel beelden te zien zijn, en er zal dus zeker een visueel iets worden aan toegepast. Maar we willen vooral de muziek voor zich laten spreken en tonen aan de mensen wat we in die vijf jaar hebben opgebouwd: De luisteraars kunnen zich dus verwachten aan een divers repertoire: van acapella tot elektronisch ondersteunde songs en dat in verschillende talen! We zijn er dus nog wat mee bezig om alles uit te werken maar zien er echt wel naar uit om voor eigen volk te spelen.. we hopen op die manier ook wat Lokeraars tegen te komen en te bereiken. En op die manier wat herkenning te krijgen.
Wat na deze EP? Is het de bedoeling een full album uit te brengen, of is het nog niet aan de orde? En wat zijn de verdere plannen voor dit jaar?
We willen ons vooral focussen op deze EP en dat promoten, door eventuele optredens en zo. we wachten ook wat af wat er door die release show eventueel uit de bus komt wat dat laatste betreft. Op basis daarvan kunnen we onze plannen aanpassen. Een full album is dus nog niet aan de orde, we gaan stap per stap te werk. En jagen ons niet op. Alles van de EP release 30 maart en de reacties daarop …dat is iets waar we al een jaar naartoe werken, en daarna nog wat optredens die ons al gevraagd hebben. En de rest is dus even koffiedik kijken.
Waar willen jullie naartoe werken?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden , omdat het dus afhangt van de EP die op 30 maart op de markt komt, en de reacties daarop. Het belangrijkste is als we toch optredens kunnen boeken daardoor, dat er daadwerkelijk mensen op afkomen die voor onze muziek komen. Hopelijk gaan die deuren open naar optredens in die richting, maar zoals daarnet gezegd, het is allemaal beetje afwachten nu wat toekomstperspectieven betreft eerlijk gezegd.
Wat zijn jullie ambities, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Een echt doel ? niet direct, in die zin dat we dus gewoon wel zien wat er op ons afkomt. We willen gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we daar andere mensen mee is dat mooie meegenomen. Kunnen we daar veel mensen mee bereiken ook goed. Maar we leggen de lat niet te hoog, omdat je als je dat doet te snel ontgoocheld kunt worden en dat willen we dus vermijden.
Jullie zijn nog jong, de jeugd houdt van prikkels (op korte termijn), zit op TikTok en youtube en andere streamings … Is het in deze tijden nog interessant om platen uit te brengen fysiek?
Als je dat kunt verkopen en het loont de moeite om het dan uit te brengen, lijkt ons dat wel leuk en interessant om te doen. want er is nog wel een publiek dat platen koopt. Maar dan moeten we er zeker van zijn dat er voor onze muziek een publiek is dat daarvoor open staat. Zo niet heeft dat weinig zin om daar zoveel geld en tijd in te steken eigenlijk.
Sociale media is heel belangrijk, maar hoe belangrijk is het voor jullie?
We hebben een video op YouTube uitgebracht, https://www.youtube.com/watch?v=wbavhPjWahY
en zijn actief op sociale media. Wat dan weer een medium is om onze identiteit te uiten Het is toch een belangrijk barometer om te zien hoe onze muziek wordt opgepikt, je kunt dat dus niet uitschakelen binnen de muziekindustrie in deze tijden. Op die manier kunnen we ook ontdekken welk publiek we echt kunnen bereiken. Dat merken we nu ook al. En ook daarvoor is die sociale media wel belangrijk, om dat te ontdekken en daarop in te kunnen spelen.
In die ambitie … Een naam worden binnen het club circuit (AB, Botanique, Casino etc) of de grote zalen … Wat geniet je voorkeur en waarom?
Toch liefst het club circuit dan, dicht bij je publiek kunnen staan. Lijkt toch leukere. Een heel andere sfeer dan in een Sportpaleis, de sfeer in zo een Club als AB of zo is veel gezelliger. Club circuit dus.. maar moesten we die kans krijgen gaan we natuurlijk geen nee zeggen.
INFO https://www.facebook.com/events/344095128260947
Optreden in CC Lokeren op 29 maart 2024 (EP voorstelling)
EP uit op 30 maart 2024
Bedankt voor dit fijne interview, we zien uit naar jullie optreden in mijn geboortestad
Diepe bassen, knarsende hip-hop beats, ruis, gekraakte elektronica en als er eens een gitaar langs komt, dan is die door de vleesmolen gedraaid. Geen zondags plaatje dus, maar we hebben hier dan ook te maken met de immer dwarse en legendarische Kim Gordon. Als Sonic Youth coryfee is zij diegene die met haar solowerk het verst is afgedreven van de originele sound, maar tegendraads is het des te meer, en dat is natuurlijk ook hetgeen waar Sonic Youth al die tijd voor stond.
Net als op voorganger ‘No Home Record’ is producer en geluidskunstenaar Justin Raisen, geen onbekende in hip-hop middens, mee verantwoordelijk voor de gekraakte soundscapes. Het klikt tussen die twee, zoveel is zeker, Raisen zet de juiste beats en ondertonen op de donkere en declamerende stem van Kim Gordon.
Het resultaat is even verrassend als vernieuwend. En dat voor een madam van 70!
Maar liefst 7 jaar zit er tussen voorganger ‘Why Love Now’ en dit nieuwe album. Geen idee wat die gasten al die tijd hebben uitgevreten, maar ze zijn er alleszins niet braver op geworden, integendeel. Op hun vorige platen verbleven ze nog in een vuil hol waar hardcorepunk à la Part Chimp en Fucked Up stuiterde tegen gekraakte rock à la Birthday Party en Jesus Lizard.
Met de oplawaai ‘Half Divorced’ lijkt Pissed Jeans nu bijna volledig de kaart te trekken van schuimbekkende hardcore die langs alle kanten scheurt, sneert en briest. De band jaagt zichzelf aan een hels tempo doorheen een stel gemene kopstoten van songs die in vele gevallen de twee minuten grens niet overschrijden. Met hardvochtige lellen als “Killing All The Wrong People”, “Anti-Sapio”, “Cling To A Poisoned Dream”, “Sixty-Two Thousand Dollars in Debt” en “Alive With Hate” is het echt naar adem happen, maar daar is geen tijd voor, Pissed Jeans raast genadeloos door.
In het geweldige “Junktime” en in afsluiter “Moving On” wordt het tempo enigszins teruggeschroefd, maar de sound blijft dirty as hell en de gitaren branden van vernielzucht.
Een muilpeer van een plaat.
Jelle Denturck is de frontman van rockband DIRK.. Als Dressed Like Boys toont hij zich op single “Nando” van een heel andere kant. Ergens in het universum waar David Bowie, Jasper Steverlinck, Perfume Genius en Elton John samenkomen.
Dat deze pianoballad met gospelfinale niet past in het plaatje van DIRK., is wel voor iedereen duidelijk. Denturck zingt over de zoektocht naar zijn persoonlijke vrijheid, zijn homoseksualiteit en relatie, maar gaat ook lelijke thema’s als gaybashing niet uit de weg. Persoonlijker en breekbaarder wordt het niet. “Nando” is zijn liefdesverklaring aan zijn sweetheart Nand
Producer Bert Vliegen (Whispering Sons, Meltheads, DIRK., Teen Creeps, …) en mixer Tobie Speleman (The Haunted Youth, Brihang, J. Bernardt) wisten de juiste toon perfect te vatten. Ergens tussen “Perfect Day” van Lou Reed en “Man Made Paradise” van Freddie Mercury in.
Op deze debuutsingle volgt in het voorjaar van 2025 een debuutalbum.
https://www.youtube.com/watch?v=RpfYQ-klq-g
Pourquoi Pas is het alter ego van een jongeman uit Deinze. Sinds 2021 maakt hij springerige, vrolijke electropop die vooral bedoeld lijkt om een feestje op te bouwen. Met ‘Teleurgesteld’ wordt het net iets ernstiger en ook muzikaal zit hij hier op een iets ander pad, ondanks de pompende beats aan het begin. “Teleurgesteld” is een track van 6 minuten en die wordt elke minuut beter.
In het nummer haalt hij uit naar het soort mensen dat overal te laat komt en daarin bekent hij ook meteen zelf schuld. Het is nog altijd luchtig, een beetje grappig en een beetje naïef, maar minder dan op bijvoorbeeld “Alles Vergeten”, één van zijn vorige singles, over wakker worden met een black out na een veel te leuk feestje.
Muzikaal en met het Nederlands als taal doet dit wat denken aan Winston en Sige en nog meer aan Bazart, al mag deze jonge artiest nog wat groeien en misschien moet hij zijn team wat uitbreiden. Afhankelijk van de richting waarin hij doorgaat, kan hij uitkomen bij wat het vroegere Feliz deed of bij de treurende eurodance van Stippenlift. We houden het voor u in de gaten.
https://www.youtube.com/watch?v=O0kiSWluB5k
Spilar is een relatief nieuwe Vlaamse folkpopband. Hun debuutalbum ‘Stormweere’ uit 2020 leverde hen heel wat lovende recensies op en in 2022 was de band genomineerd voor een Folk Award. Alle bandleden zitten of zaten in nog wel meer bands of projecten.
Spilar staat voor geleende en eigen folky melodieën en geleende en eigen teksten. Met ook nog een dame die zingt (hier afgewisseld met mannelijke vocalen) verwacht je dan dat deze folkies in het spoor zitten van Kadril. Niets is minder waar. Hoewel ze vissen in dezelfde vijver, halen ze andere vissen boven uit de vijver. De toon is anders – niet alleen door de West-Vlaamse toets - en de nadruk ligt minder op het gebruik van de typische folkinstrumenten. Het is lichter, maar niet lichtvoetiger. Ergens hoor je ook dat dit een andere generatie is, die andere keuzes maakt. Interessante keuzes.
Hoe ze “Waltzing’s For Dreamers” van Richard Thompson hertalen tot “Verliefd En Verdwaald” is bijzonder sterk. Het op muziek zetten van een gedicht van Karel Top op “IJslandvaarder” is gedurfd en geslaagd. De cover van Wannes Van de Velde (“Rug Naar ’T Land”) is een logische keuze en “Duf Duf Duf” van Walter De Buck klinkt nog aanstekelijker dan het origineel.
De eigen teksten zijn zo mogelijk nog sterker. Dat moet ook wel als je niet uit de toon wil vallen tussen de geleende teksten. In de geleende lyrics vindt Spilar onderwerpen die ook vandaag nog relevant zijn, in de eigen lyrics brengen ze onverbloemd hun eigen visie. Zo gaat “Acht Soldaten” over immorele oorlogszuchtige wereldleiders, “T’Hope Vooruit” over de klimaatuidagingen en “Z.582” over verlies en hoop, met een gezonken vissersboot als metafoor. Het zijn die nummers die van ‘Vandaag En Alle Dagen’ een parel maken.
Ontdek Spilar op hun tournee door Vlaanderen of schaf hun album aan. De kans op een teleurstelling is bijzonder klein.
Folk/World
Vandaag En Alle Dagen
Spilar
https://www.youtube.com/watch?v=CWKoGVWWP6U
Groot Onderhoud is een nieuwe Nederlandse band die aan de haal gaat met de erfenis van Doe Maar en andere Nederpop-bands uit de jaren ‘80. Op hun debuutalbum ‘Langspeelplaat’ mengen ze vrolijk pop met reggae, rocksteady en ska en dat allemaal in het Nederlands.
Eén van de troeven van Groot Onderhoud is zanger Sebastiaan Kleijne. Zijn stemkleur en accent klinken heel vertrouwd, maar het is moeilijk om er een naam op te plakken. Ergens tussen Nol Havens van VOF De Kunst en Huub van der Lubbe van De Dijk in, maar er zijn vast nog meer namen die je hiermee kan associëren.
Als tekstschrijvers komen ze bij Groot Onderhoud in de buurt van Vrienten en Jansz, al zullen ze er zelf vast vrede mee hebben dat ik die twee nog een categorie hoger inschaal. De verhalen komen recht uit het hart, zijn mooi verwoord en hebben voldoende relevantie en betekenis om te blijven boeien. Een beetje meer maatschappijkritiek in de teksten zou mooi zijn, op een volgend album misschien.
Muzikaal is de combinatie van aanstekelijke reggae en dansbare Nederlandstalige popmuziek een eresaluut aan Doe Maar en dat horen we het beste op het hitsige “Webcam”, het melancholische “Hart Te Huur”, “Buitenspel” en titeltrack “Langspeelplaat”. Er zijn ook momenten dat we denken aan Toontje Lager (“Koud Gehad”), VOF De Kunst (“Volslank” en “Overslaan”), de Frank Boeijen Groep (“Man In De War”), De Dijk (“Gaat Het”) en zelfs Rowwen Hèze (“Volslank” en “Zandloper”).
Met het toevoegen van tuba en accordeon zit Groot Onderhoud op de grens met genres waar ze misschien beter van wegblijven, maar dat is dan ook zowat de enige opmerking. Dat deze ‘Langspeelplaat’ enkel als CD uitkomt en niet op vinyl, is jammer, maar daar kan nog aan gewerkt worden.
Groot Onderhoud voert ons terug naar de leukste momenten van de jaren ’80 en zorgt ervoor dat we onze dansschoenen terug uit de kast halen. Ik kan niet wachten om deze band live aan het werk te zien in Vlaanderen.
https://www.youtube.com/watch?v=wxVVF9Sz0xM
Het Nederlandse fuzzy garagepunkduo The Mono Kids hebben we hier eerder al vergeleken met de Pixies. Op hun nieuwe EP ‘Drei Wunderschöne Melodien’ horen we nog steeds wat van de geniale gekte van Black Francis, maar er ligt nu een dikke laag Ramones, ten tijde van ‘End Of The Century’ dan. Een beetje ge-experimenteer in de productie, maar nog steeds volbloed fuzzpunk. En een aartslelijke hoes, dat blijkt inmiddels een vaste waarde in het oeuvre van The Mono Kids.
In minder dan 7 minuten ramt het duo op deze EP drie tracks door je oren. “The Sun = # 1” (the sun is number one) heeft een heel aanstekelijk meebrul-refrein, hoewel het in de lyrics behiirlijk abstract en absurd blijft. Het is lang geleden dat fuzzpunk nog zo catchy klonk.
Ook “Rock It” is een heel degelijke en ietwat vrolijke, noisy proto-punkrocker. Fugazi meets The Mummies, zoiets. Deze EP wordt afgesloten met de rammelende rechtdoor-nonsense van “PS/P-love” (we gokken op ‘perfect stranger, paradise love’, en dat is meteen bijna de hele tekst).
Een leuke, maar alweer veel te korte EP van deze helden van het Nederlandse DIY-circuit.
https://themonokids.bandcamp.com/album/drei-wundersch-ne-melodien-ep
“Mijn Eeuwige Optimist” van Lien Kooijman is een vrolijk verpakt lentelied over afscheid nemen van een geliefde. Lien is de dochter van de legendarische Ed Kooijman en met een banjo-spelende vader in de buurt verwondert de country-vibe van deze single niet echt. Lien werkt op verschillende sporen aan haar muzikale carrière en afgaand op deze puike single verdient ze best wat meer aandacht.
Het doet ons wat denken aan een Yevgueni of een Eva De Roovere of Little Kim. We schatten dit net iets hoger in dan haar in het Antwerps gezongen ode aan de “Kennedytunnel”, haar in het Engels gezongen nummers of haar cover van Luk Bral’s “Hallo Hier Ben Ik Dan”, waar voorts ook niet veel verkeerd mee is.
Mijn eeuwige optimist (youtube.com)
Judas Priest is een iconische band die het heavy metal genre steeds omarmd heeft en vooral mee heeft vormgegeven. Net als Motorhead hebben ze zich er nooit een fluit van aangetrokken dat hun muziek een lange periode onpopulair was. Priest is steeds hardnekkig trouw gebleven aan een flitsende heavy-metalsound met alles erop en eraan, of dat nu cool was of niet.
Het zijn pioniers die destijds de heavyness van Sabbath naar een versnelling hoger hebben geschakeld, waarmee ze zonder het zelf te beseffen aan basis lagen van trash- en speedmetal. Albums als ‘British Steel’, ‘Defenders Of The Faith’ en vooral ‘Painkiller’ zijn ondertussen uitgegroeid tot heavy-metal mijlpalen.
Ondertussen zit Judas Priest al diep in de herfst van hun carrière, maar sinds het ijzersterke ‘Firepower’ (2018) lijken de metalgods zichzelf wel te hebben heruitgevonden. Hoewel de oorspronkelijke groepsleden ondertussen al ruim de pensioenleeftijd overschreden hebben klinken ze anno 2024 scherper dan het scheermes dat pronkt op de British Steel hoes. ‘Invincible Shield’ is immers een plaat waarop Priest op een geweldige manier de lijn van het krachtige ‘Firepower’ verder zet. Priest klinkt forser, harder en sneller dan ooit, alle kenmerkende ingrediënten verzamelen hier in hun meest potente vorm, de moordende riffs, de virtuoze snelle gitaarsolo’s, de mokerende drums en de immer indrukwekkende hoge vocale uithalen van opperpriester Rob Halford.
Het album vangt aan met het onverzettelijke en supersnelle trio “Panic Attack”, “The Serpent and The King” en “Invincible Shield”, drie loeiers die door de geluidsmuur razen. Daarna wordt er lichtjes teruggeschakeld maar blijft het immer stevig en strak. “Crown Of Horns” is misschien het enige misstapje, een song waarin Judas Priest teveel hengelt naar een hit en daarmee gevaarlijk dicht in de buurt komt van de meligheid van het alom gevreesde rockballad-symptoom.
Maar voor de rest is dit Judas Priest in topvorm en komt deze ‘Invincible Shield’ heel hoog te staan op de ranglijst van hun beste platen.
Judas Priest lijkt onvermoeibaar en staat aan de vooravond van een uitgebreide wereldtournee die hen ook terug naar Graspop brengt, en dat al voor de achtste keer. Priest is er één van de headliners, in Graspop kennen ze hun klassiekers.
Romuvos is een folk/paganmetalband uit Litouwen die in 2014 startte als solo-project van zanger en multi-instrumentalist Velnias. Later sloten nog een Litouwer (op bas) en drie leden van de Israëlische blackmetalband Eternal Decay aan. Romuvos legt zich toe op folk- en paganmetal en sommige tracks van het nieuwe album ‘Spirits’ klinken soms als de sjamaan-metal van Heilung of Wardruna.
Alle huidige bandleden deden ook al mee op het vorige album, ‘The Baltic Crusade’, maar het lijkt alsof Romuvos pas nu echt als een hechte band klinkt. Muzikaal hangt alles heel organisch aan elkaar en klinkt het ook gewoon als een band. De folk-elementen worden vooral aangebracht door Bendor (nickelharp, cello, bouzouki, mondharp, fluit, klokken en frame drums). De productie en mix was in handen van de Luxembruger Patrick Damiani, bekend van wat hij met onder meer Carach Angren doet.
Inhoudelijk is ‘Spirits’ een hele ommezwaai ten opzichte van de eerder uitgebrachte albums. Daar lag de nadruk al eens op de geschiedenis van Litouwen en het propageren van de identiteit van deze republiek, die de Sovjet-erfenis van zich wil afschudden. Op het vorige album was elke track een jaartal in een lange lijst van heroïsche veldslagen. In de teksten was er naast Engels ook plaats voor de eigen taal. Dat is helemaal anders op ‘Spirits’, waar nu wel heel veel Engels te horen is. Het gaat in de lyrics nu over net heel vredelievende en universele thema’s en de muziek klinkt voor Baltic pagan wel heel donker-atmosferisch en mysterieus etherisch.
Misschien wil Romuvos een breder publiek vinden en ervaren ze dat in de rest van de wereld maar weinig mensen wakker liggen van de Litouwse tradities en verhalen? Zit de vaderlandsliefde voortaan meer onderhuids? Zoeken ze meer aansluiting bij Heilung en Eldfaerd, omdat alvast Heilung wel tot ver buiten zijn landsgrenzen een heel breed publiek vindt?
Het resultaat is belangrijker dan de reden. ‘Spirits’ is een heel toegankelijk metalalbum met een heel eigen gezicht. Veel samenzang, heel gedoseerde momenten waarop de gitaren agressief klinken, veel atmosferische stukken, …. Een sterke productie en mix ook.
Goudi, dat is nog steeds Pierre Goudesone, bekend van new waveband Flesh & Fell. Op Goudi’s nieuwe single “Blootvoets” doet Laurent Stelleman van Flesh & Fell opnieuw mee en ook producer Ron Reuman is voor Goudesone een vertrouwd gezicht.
“Blootvoets” is één brok melancholie die troost wil bieden aan al diegenen voor wie het even tegen zit. In het gefluisterde, zelfs gemompelde zingen in het dialect herken ik iets van (mede-) Oostendenaar Augustijn. In de lyrics zit een zweem van diens vader Willem.
Na het walsende “Tango” is deze “Blootvoets” de tweede single die ons doet watertanden naar dat nieuwe album dat in september zal verschijnen. Als dat net zo goed is als ‘Oostende’ van 2022, wordt dat iets om naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=GRP4MfKzJAQ
Het Nederlandse punkgezelschap Scoundrels is na een lange stilte opnieuw actief. In 2022 verscheen zowaar nieuw materiaal (‘Oh No! Not Again!’) en vorig jaar verscheen de verzamelaar ‘Afraid To Move’ met materiaal uit de periode 1981 tot 1985. Bij die verzamelaar (dubbel vinyl) zat een 7” vinyl-EP met vier nummers en die is nu ook afzonderlijk beschikbaar, op YouTube en op vinyl.
“Factory Floor” en “Reptile Brain” (met een geforceerd lange outro) zijn militante oldschool no-nonsense punkrock volgens het boekje. Doet mij wat denken aan UK Subs. Scoudrels bestaan al langer, maar met die zang in het Nederlands doet titeltrack “Geld is Hun God” mij onherroepelijk aan De Heideroosjes denken, of anders aan het vroegste werk van The Dirty Scums of Belgian Asociality. Afsluiter “All Your Dreams And All Your Cares” klinkt dan weer heel gladjes en wat ‘Amerikaans”. California-punk?
Scoundrels heeft met “Geld Is Hun God” een bijzonder aangename EP afgeleverd. Goed dat die nu ook afzonderlijk te verkrijgen is.
https://www.youtube.com/watch?v=oFIs1uSgcP4
Of The Jesus & Mary Chain 40 jaar ver in hun carrière nog een culthit scoort in dezelfde grootte-orde als “Psychocandy”, “Head On”, “Some Candy Talking” of “Just Like Honey”, dat valt te betwijfelen. Maar alleen al voor die songs krijgen ze van heel wat fans eindeloos krediet. Op hun nieuwe album ‘Glasgow Eyes’ verspelen ze opnieuw wat van dat krediet, maar krijgen ze er ook wat bij, want een aantal nummers is echt wel goed.
‘Glasgow Eyes’ ligt in het verlengde van ‘Damage And Joy’ uit 2017. Misschien ook omdat dat album één van de best verkochte van dit duo is. We krijgen dus opnieuw de broertjes Jim en William Reid en dan nog wat elektronica, want deze keer haalden ze de mosterd bij Suicide en Kraftwerk. Daar maakten ze dan hun eigen, zeemzoete en tegelijk mysterieuze stofzuiger-elektro met gitaren van.
Een paar keer levert dat vuurwerk op, zoals op de hitsige single “Jamcod” en album-opener “Venal Joy”. Andere keren wordt het eerder wat slaapstimulerend, zoals op “Mediterranean X Film”, of komt er maar geen catharsis uit de chaos aan genres, zoals op “Discotheque”.
Wel bijzonder leuk is het eindeloze droppen van namen op “The Eagles And The Beatles”, al lijkt dat op het eerste gehoor helemaal niet op The Jesus & Mary Chain, wel een lo-fi-versie van The Happy Mondays, en hebben we vragen bij het achterliggende doel van dit nummer. Hetzelfde vragen we ons af bij albumafsluiter “Hey Lou Reid”. Leuke woordspeling en de baslijn aan het begin had van Lou Reed kunnen zijn, maar voorts gaat deze song ruim zes minuten lang nergens naartoe.
De meest toegankelijke en catchy hap zit aan het einde van het album, met “Silver Strings”, “Chemical Animal”, “Second Of June” en “Girl 71”. Die laatste is dan ook waarschijnlijk niet toevallig ook een single geworden.
Op 23 april staat The Jesus & Mary Chain in de AB, Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=x3_NOCiRbII
De band draait al mee sedert 1997. Ze kende ook al veel bandlidwissels. ‘Road To Insanity’ is hun derde ‘officiële album sinds 2016. In 2016 kwam ‘The Joker’ uit met een gelijknamig bijhorend biertje van 8,5%. Voorheen hadden ze wel al vier demo’s uitgebracht.
Nu is er dus ‘Road To Insanity’ waarvoor ze naar de Breeze Inc Studio’s gingen voor de productie en naar de Project Zero Studio’s voor de mastering. Ze tekenden bij Necktwister Records. Een optreden op Alcatraz en een nieuwe UK tour staan al op het programma voor dit jaar.
Nadat ze tegenslag hadden dat hun vorig album net voor corona uitkwam en optredens en promo voor de plaat stilviel, lijken ze alles uit de kast te hebben gehaald om met dit album een herstart te kunnen maken.
Het album opent met “Wargames” en je zou kunnen zeggen dat het een typisch Eternal Breath nummer is. Krachtig vocals, snedige gitaren en een mix tussen trash en power metal. Het nummer gaat over oorlog maar werd voor het begin van de oorlog in Oekraïne geschreven. Voor “Unwanted Son” gaan ze een beetje buiten deze typische elementen. Het nummer is eerder mid-tempo en bezit wat prog invloeden. Een fijne intro met wat progressies die mij wat aan Iron Maiden doet denken. Ook hier terug met de denderende ritme sectie die het nummer voortjaagt. Heel sterke track. “Master of Deception” is terug sneller en gaat over misleiding en bedriegen. Een thema dat van alle tijden is. “Virus of Death” klinkt donkerder dan de voorgaande songs en ook hier krijgen we iets meer prog invloeden in de structuur van het nummer. Terug een boeiende intro en ook met hier en daar wat overgangen die het nummer de nodige twist en turns geeft. Met een refrein dat het live goed zal doen. Met “Living in the Shadow” krijgen we een eerste rustpunt. Het start als een gevoelige ballad die dan langzaam harder wordt en waar zelfs enkele grunts te horen zijn. Monica Janssen (o.a. X-Tinxion) tekende present voor de grunts.
Er zijn nog gast muzikanten. Sean Peck is te horen in de spoken words op “The Edge of The World” en “Back on Track”. Jen Verstraete (gitaar & backings) zingt de vocals op “The Edge of The World” en Robin Vancaeyseele (gitaar & backings) zingt op “Phantom Brain”. “Insanity” start met een vette baslijn, chromatisch gitaarriffs en een hoge falsetstem in het refrein. Een ferme track die zijn titel niet gestolen heeft. “Phantom Brain” staat in een a-typische maatsoort van 7/4. Dat is voer voor muzikanten. Als gewone luisteraar ga je misschien wel horen dat het ritmisch een iets andere vibe heeft. “Back on Track” begint als een aankondiging van een concert. Het is tevens een verhaal over het feit dat mensen na de lock downs terug hun vrijheid konden vieren. “God Has Called Your Name” is dan terug een zwaarder en donker nummer dat over het verlies van een familielid gaat. Afsluiter “Edge of the World” begint filmisch en met een gitaarlijn die heel melodisch en sfeervol is. Een nummer dat qua opbouw en structuur een ietsje aan Iron Maiden doet denken. In elk geval een sterke afsluiter van een goed en degelijk album.
Met ‘Road to Insanity’ recht Eternal Breath wel degelijk terug hun rug. Met dit album zijn ze inderdaad klaar om verder te gaan waar covid hun stil heeft gelegd. Het is een album dat heel degelijk gemaakt is en de productie klinkt ook goed. Waar de vorige plaat meer richting pure trash (Kreator, Testament…) ging vinden we hier een aantal songs met progressieve elementen in. Ik vind die elementen heel geslaagd. Pure trash liefhebbers gaan die paar tracks misschien iets minder vinden. Het geluid blijft niettemin typisch Eternal Breath met hier en daar een song die op dat vlak lichtjes buiten de lijnen kleurt.
Mother Mother - Ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren
We leven in een tijd dat sociale media en zeker TikTok, een belangrijke barometer is geworden voor wat kan populair zijn bij de jeugd. eem nu de Canadese band Mother Mother (***1/2) die al sinds 2005 bezig is. Ze braken nu pas recent door naar een breed publiek en bereikten hier zelf een grote groep tieners. De band dragen ze het hart , ze zijn een soort uitlaatklep waar ze terecht kunnen met hun emoties.
Het zevende album ‘Dance and Cry’ werd in 2018 uitgebracht. Eind 2020 ging de muziek van de band viraal op TikTok, wat een golf van streams veroorzaakte. Geen wonder dat de AB was volgelopen met tieners, al dan niet begeleid van hun ouders die ook wel eens wilden zien waarom hun kids zo’n grote fan zijn. Mother Mother zijn de ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren. De harten sloegen sneller, en toch … sluimert hier en daar de automatische piloot door bij de band …
De Ierse formatie Moncrieff (****) opende met een aanstekelijke set, die sterk werd gesmaakt en konden rekenen op een fijne respons. Catchu muziek die intrigeert. De beweeglijke, charismatische frontman is een entertainer die iedereen ontroerde. De zanger was gepakt van het publiek. Mooi om te zien. De emotioneel beladen songs met de lekker opzwepende ritmiek sprak dus duidelijk aan.
Mother Mother kronkelt zich een weg tussen pop en alternatief. “Nobody Escapes” onderstreept dit alvast en zit ergens tussen lichtvoetigheid met allerhande, flitsende gedachten. Er heerst een uitgeladen sfeer. Een zweem van melancholie horen we op “Arms Tonite” en “Hayloft II”. Die sterkte intensiteit kunnen ze net niet aanhouden. Er sluimerde zeker een routineuze aanpak door ondanks tussenin dat de charismatische frontman z’n publiek opdroeg de gsm lichtjes te branden en hen gedwee kon doen meestappen in z’n muzikaal verhaal.
Het publiek hield van Ryan Guldemond’s bindteksten, en hij wist hen in te palmen. Wat een entertainer. Zijn zus Molly kon de zang even overnemen op “Sleep Awake”. Als een rustig voortkabbelende beekje in de Canadese bergen ging de set verder, op naar een wervelende finale die de registers opentrok. "Ghosting", "Oh Ana" en natuurlijk de hit '"Hayloft' werd luid meegebruld. Wat een positiviteit ervaarden we hier …In de bis kregen we nog overtuigende versies van “Grief Chapter” en “Burning Pile”.
Mother Mother weet een jong publiek te bespelen , het siert hen. Wijzelf iets ouder kennen de (muzikalen) verhalen van zo’n bands, maar mooi is dat ze hun publiek weten aan te spreken, te ontroeren en hen een leuke, aangename avond bezorgen. Een familiaal gevoel ervaarden we, die vreugde en leed met elkaar delen. Kortom, samen met de ouders de ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren …
Setlist: Nobody Escapes//Arms Tonite//Hayloft II//The Matrix//Problems//Oleander//Explode//Back to Life//Bit by Bit///Body//Sleep Awake//Dirty Town//Neighbour//Wisdom//Ghosting//Little Pistol//It's Alright//Oh Ana//Wrecking Ball//The Stand//Verbatim//Hayloft
ENCORE - Grief Chapter//Burning Pile
Organisatie: Live Nation
Editors – Back in the race!
Editors zijn back, en hoe. De Britse band rond Tom Smith plaatst zich opnieuw op het voorplan, met het overtuigende ‘EBM’, die een frisse electro wind blaast in hun melodieuze elektronische waverock. Zowel de concerten in Nederland als in België waren uitverkocht. Na de grootse podia is het in Luxemburg in den Atelier iets kleinschaliger met een pak minder capaciteit. Heerlijk dus om hen in zo’n pittoresk uitverkocht zaaltje te kunnen zien …
We kregen een goed afwisselend concert van een erg gretig spelend Editors. De goesting is er en ze staan er opnieuw. Hier voelde het net iets intiemer, uitermate leuk om hen van zo dichtbij te kunnen zien en te kunnen meemaken.
“Two hearted spider”, “Sugar” waren goede binnenkomers in de aanvang van de set. Met “Karma climb”, van de nieuwe plaat, “A ton of love” en oudjes “Bullets”, “Blood” en “All sparks” zat de sfeer er goed in. Een rits klassiekers die Smith, band en publiek met elkaar versmelten; en hoe de muzikale genres in Editors elkaar in evenwicht brengen …
De cover “Killer” van Adamski (en Seal) staat nu al meer dan een jaar op de setlist, pal midden de set, en zorgde voor een collectief dansmoment. Mooi. Wat een dynamiek.
Een backcatalogue van twintig jaar volgde met o.m. “The racing rats”, “Bones”, “Munich”, “An end has a start” en natuurlijk die instant dance klassieker “Papillon”. Wat een ontploffing! Enkel “No Sound But The Wind” ontbrak hier.
Editors zorgde voor een onvergetelijke avond. Het doet deugd hen op die manier bezig te zien. De frisse tinteling van “Smokers outside the hospital doors” was dan ook de weergave van een spannend, dromerig, broeierig, energiek, bruisend optreden.
Iedereen was meer dan tevreden om hun favoriete band in zo’n kleiner zaaltje te zien. Kortom , Editors bleef nazinderen. En Editors is back in the race! Tot op Live /s Live Festival, eind juni … in ons landje België …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Editors
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5801-editors-09-03-2024.html?Itemid=0
Wings of desire
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5800-wings-of-desire-09-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie : Atelier, Luxemburg
Kaizers Orchestra - Een unstoppable Noorse sneltrein!
Na een pauze van bijna tien jaar zijn de verwachtingen hooggespannen om de Noorse sensatie Kaizers Orchestra (*****) eindelijk terug op het podium te zien. Na enkele legendarische optredens (o.m. Metropolitan Museum of Art, New York) verwierf de band in de jaren tweeduizend wereldwijd een cultstatus.
Lees er onze live reviews maar op na toen ze in belgië waren …
2011 - Kaizers Orchestra – live een stoomtrein! (musiczine.net)
2008 - De gekke live bende van Kaizers Orchestra (musiczine.net)
Dat de Noren tien jaar na hun laatste noot nog niets aan populariteit hebben ingeboet, bewees de aankondiging van hun Scandinavische tour: die was in minder dan 15 minuten volledig uitverkocht. Naast een gloednieuwe single, bracht de band zijn volledige oeuvre - goed voor acht studioalbums - uit op vinyl.
Op 9 maart trad Kaizers Orchestra aan in een goed gevulde Roma. Vooraf hadden we nog een interview met hen, lees hier .
Als een niet te stoppen (Noorse) sneltrein, raast de band anderhalf uur doorheen De Roma. Alles werd in het Noors gezongen, het deerde het publiek niet, want die brulde zogoedmogelijk de teksten gewoon uit volle borst mee. De aanstekelijke opbouw van hun songs en de feestelijke stemming waarmee ze worden gebracht, kon alleen maar zorgen voor een wervelend feestje … op Noorse wijze.
Reeds vanaf “Ompa til du dor” tot “KGB” gaat de band beweeglijk tekeer op het podium. Trommelend op vaten met staven, koevoeten, gasmaskers opzetten, hossen van links naar rechts, het hoort er allemaal bij, bij deze gekke bende; ze jagen lekkere riffs uit hun gitaren en slaan meedogenloos op de drumvellen, alsof je leven er vanaf hangt; en er is de gespierde zanger Ottessen, die het publiek entertaint en overtuigt met z’n heldere, volle, indringende stem.. Een volksmenner.
Wat een adrenaline, wat een energieke set kregen we die uitzinnig werd onthaald met een “Aldri vodka; Violeta” en “Lett med verden”. Ze krijgen de handen moeiteloos op elkaar van een bijzonder hongerig en gewillig publiek, tja da’s nu net Kaizers Orchestra.
Die euforie maakt de band nog sterker. Er volgt een verjaardagsfeest voor de bassist Øyvind Storesund, die zijn 50ste verjaardag vierde , met champagne en alles wat erbij hoort. Gitarist Geir Zahl mocht zich vocaal bij ‘Dr Mowinckel' bewijzen, naast het intens potje gitaarspelen spelen; er wordt zelfs een meisje op het podium gehaald bij “Min Kvite Russe” die blijkbaar luistert naar de naam Margarita, een verwijzing naar die song. Ze spelen die song voor haar zo goed als akoestisch, ze zingt mee en ze mag ook nog een glaasje champagne meedrinken. De avond kan voor haar alvast niet stuk.
Niks dan genietende en glimlachende mensen tijdens het optreden van Kaizers Orchestra , die z’n publiek letterlijk KO slaat, met een rollercoaster aan feestelijke songs. .Tijdens de bis met een meesterlijke “Begravelsespolka”, “Maestro” en “Die Polizei”. Schitterend.
Wat een reünie concert was ons dit … Kaizers Orchestra is teruggekeerd en hoe . Met wat een dynamiek, virtuositeit, doordachtheid en speelsheid gaan zij tekeer. Een positieve ontlading. Na tien jaar afwezigheid was dit een muzikale wervelwind van jewelste. Nu werk maken van nieuwe nummers …
Setlist: Russian Dance (Tom Waits song) - Ompa til du dør - Bøn fra helvete - KGB -Prosessen - Aldri vodka, Violeta - Støv og sand - I ett med verden - Veterans klage - Bak et halleluja - Resistansen - Dr. Mowinckel - Min kvite russer - Dine Gamle Dager Er Nå - En for orgelet, en for meg - Kontroll på kontinentet - Hjerteknuser
Encore: Begravelsespolka - Maestro - 170 - Die Polizei
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Bony King Of Nowhere - Gentenaar Bram Vanparys, voor één avond koning van Brussel
The Bony King Of Nowhere, de artiestennaam van de Gentse singer-songwriter Bram Vanparys, komt een frisse AB opwarmen. Dat doet hij met “Working Harder”, een mooie mysterieuze opener. “Are You Still Alive” doet daarna denken aan een rustig kabbelende beek. “Every Road”, vanop het album ‘Silent Roads’, alweer 6 jaar geleden, zorgt voor een breekpunt, maar met “Almost Invisible” en titeltrack “Everybody Knows” wordt opnieuw volop op de nieuwste worp gefocust. Maar liefst 10 nummers krijgen we vanop ‘Everybody Knows’, alleen “Rubber Faces” ontbreekt.
Sommige nummers staan sterk overeind. Zo blijft “Going Out” toch heel straf. Laat Thom Yorke maar 'smilen'. Deze van Vanparys is een prachtig soelaas en alternatief voor de door Yorke nooit geschreven Radiohead-songs. Nog nooit heeft nostalgie zo dicht de perfectie geraakt. Wat een stem en prachtige arrangementen! Laat het duidelijk zijn: Vanparys is naast een fantastisch zanger ook een hele innemende vent. Ook de band was van een erg hoog niveau.
“Eleonore”, het enige nummer dat niet vanop de laatste twee platen komt, zorgt plots voor gejoel in de zaal. Een herkenningspunt voor fans die na ‘Alas My Love’ en ‘Eleonore’ zijn afgehaakt. Hier toont Vanparys waarom ook de latere cd’s de moeite lonen. What you see is what you get, letterlijk. Hij staat daar, sober, zonder franjes, en brengt liedjes die raken. En inderdaad, ontroerende teksten schrijven is hij niet verleerd, zo blijkt op “All It Takes” en “Slow Down”.
Die laatste brengt, samen met “Get One Free” opnieuw voor schwung wanneer het publiek net even minder aandachtig wordt. “Silent Days” doet afwisselend denken aan Kurt Vile en Benjamin Francis Leftwich, met zelfs een hint van Ryan Adams. The Bony King of Nowhere won in 2019 meer dan terecht de MIA voor beste singer-songwriter, maar verder dan die ene erkenning lijkt het niet te komen. Na het horen van “Falling Into Place” hoop ik toch stiekem op die definitieve (inter)nationale doorbraak. Als alle puzzelstukjes in elkaar vallen, moet dit zeker lukken.
De Encore bestaat uit “Still Around” en “Perfect Sense”. Na deze straffe song op het einde maakt het allemaal perfect sense.
Waar een eerste luisterbeurt thuis me niet erg kon bekoren, komt het kersverse album live wel meer tot leven: de nummers horen afgaande op de klankkleuren duidelijk bij elkaar, maar de dynamiek in de nummers zorgt ook voor voldoende afwisseling. ‘Everybody Knows’ is een pareltje dat meer luisterbeurten verdient. En Bram Vanparys is een ‘grote meneer’.
Na de try-out inde 4ad, Diksmuide, opnieuw meer dan een geslaagde passage ...
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
