The Suncharms - Al mijn teksten komen uit mijn ziel en vertellen een verhaal over een ervaring die ik heb gehad of een emotie die ik voel. Hopelijk komt dit over op de luisteraar en maakt het een connectie
Ze werden opgericht in 1989, geïnspireerd door indie en pop, en binnen een jaar stonden ze in het voorprogramma van onder andere Curve, Catherine Wheel en The Cranes. Met twee succesvolle EP-releases in 1991 gevolgd door een Peel-sessie begin 1992, leek het erop dat de band het steeds beter zou gaan doen. Helaas speelden ze hun laatste optreden in 1993 en gelukkig voor ons kwamen ze in 2021 weer bij elkaar. We hebben het over de shoegaze band The Suncharms, die op een punt stonden om door te breken.
In 2023 kwam een nieuwe plaat uit ‘Things Lost’ waarop ze de gekende paden verder bewandelen. Alsof ze nooit weg zijn geweest.
We hadden over deze release een fijn gesprek met bezieler Marcus Palmer, waarbij we terugblikken en kunne”n uitkijken wat ze bieden …
Even terug naar het verleden … Jullie begonnen ergens in de jaren 90 en stopten in 1993 na een paar EP's; een belangrijke reden waarom dit gebeurde?
Ja, we hadden 2 EP's uitgebracht Sparkle & Tranquil Day op Wilde Club Records, ook de thuisbasis van Catherine Wheel. We hadden ook het genoegen om een John Peel BBC Session te doen. Er was geen massale banduitval of een botsing van een artistieke visie. Het platenlabel viel uit elkaar en het leven leidde ons in andere richtingen. Net toen dit gebeurde kregen we het aanbod om een single uit te brengen op Slumberland Records. Een demotape werd naar de verre kusten van de VS gestuurd maar kwam nooit aan. Dat was 1993 en er werd geen debuutalbum uitgebracht, wat nog steeds aanvoelt als teleurgestelde dromen en een ‘wat als’ gevoel ... (in 2018 brachten we eindelijk een comebacksingle Red Dust uit op Slumberland Records)
En je kwam terug in 2019; hoe gaat alles sindsdien en wat is het grote verschil met de jaren '90 ?
Het grote verschil is het aantal online radioshows, digitale tijdschriften voor bloggers en de mogelijkheid om muziek digitaal te downloaden en te delen. We hebben mensen van over de hele wereld bereikt die vroeger nooit van ons gehoord zouden hebben. In de jaren 90 was je afhankelijk van papieren fanzines die je oppikte bij optredens (die nog steeds geweldig zijn), mond-tot-mondreclame en het maken van compilatietapes met versierde hoezen die je zelf maakte met viltstiften/verf of collages. Het duurde uren om deze tapes te maken en je stuurde ze naar je vrienden om je nieuwe vondsten te delen. Het was geweldig om een gewatteerde envelop te openen met een tape erin. Alleen John Peel op Radio One draaide in de jaren 90 obscure muziek. Wat muziek maken betreft, heb je nu de vrijheid om op te nemen en te mixen op een laptop en te experimenteren met verschillende geluiden die moeilijk na te maken zouden zijn als je beperkte studiotijd zou hebben vanwege financiële beperkingen. De ervaring in een studio zal voor mij altijd beter zijn vanwege de kameraadschap in een nieuwe omgeving en het was mijn tienerdagdroom over hoe het zou moeten zijn om in een band te spelen. Maar de technologie heeft ons in staat gesteld om onze eigen muziek te maken en op te nemen wat geweldig is geweest voor onze creativiteit.
Naast jullie 'come back', was er die verschrikkelijke coronatijd, hoe hebben jullie die overleefd? Of waren deze tijden een inspiratie voor jullie?
De coronatijd dwong ons om die technologie nog meer te omarmen en te leren hoe we zelf konden opnemen en vervolgens met elkaar konden delen. Dit resulteerde erin dat we veel sneller demotracks konden neerzetten, omdat we elkaar voor Corona maar één keer per maand persoonlijk ontmoetten.
Jullie zijn nu nog steeds 'on route' en hebben vorig jaar een prachtig album uitgebracht 'Things Lost'; ik hou van de typische shoegaze vibe, dat emotioneel klinkt. Maar er zijn tegenwoordig zoveel bands die dat doen, wat maakt een band als Suncharms '’uniek(er)’ denk je?
Al onze nummers klinken denk ik heel verschillend van elkaar en we zijn niet bang om te experimenteren met verschillende instrumenten en effecten als dat bij het nummer past. Op het nieuwe album zijn er trompetten/snaren en er zijn melodieën naast keyboards. We hebben ook gitaarpedalen en gitaren die we in de jaren 90 gebruikten. Al mijn teksten komen uit mijn ziel en vertellen een verhaal over een ervaring die ik heb gehad of een emotie die ik voel. Hopelijk komt dit over op de luisteraar en maakt het een connectie.
De nummers doen me dansen en geven me een warm gevoel, iets wat ik nodig heb als ik naar meer shoegaze muziek luister. Wat is volgens jou 'muzikaal gezien' het verschil met de albums uit de jaren '90?
Het grootste verschil met de jaren 90 dat ik al heb genoemd is het experimenteren met andere instrumenten dan gitaren. We zijn met nog steeds de originele bandleden maar experimenteren dus meer nu. Ik ben me ervan bewust dat elk nummer ons laatste kan zijn, dus ik moet ervoor zorgen dat elk woord belangrijk is in het nummer omdat ik misschien nooit meer de kans krijg om een nummer te maken. Ik heb nog steeds littekens omdat ik in 1993 dacht dat het voor altijd voorbij was. En dat wil ik nu vermijden.
Ik heb het gevoel dat er een verhaal achter dit album zit, klopt dat? Waar kwam de inspiratie vandaan?
Het album is geen conceptalbum, maar er zijn wel thema's die veel nummers met elkaar verbinden. Zee / Stormen / Hammer Horror / Victoriaanse Gothic / Sterfelijkheid / Verloren liefde / Kerkhoven / Spijt / Alcohol / Badplaatsen / Realiseren dat er nooit eeuwigheid is, alleen het moment. De titel van het album en het artwork geschilderd door onze drummer Chris van a Dark Sea brachten het allemaal samen.
Shoegaze en muziek uit de jaren '80 en '90 is tegenwoordig populair, hadden jullie het gevoel dat het makkelijker was om 'on track' te komen dan in de jaren '90?
Het was een leuke verrassing om erachter te komen dat onze nummers uit de jaren '90 in leven waren gebleven en werden gedraaid door tienerfans van shoegaze. Onze nummers van toen en nu zijn dan ook gedraaid op een aantal geweldige Shoegaze Radioshows, waaronder DKFM. We hebben geweldige ondersteuning gehad van radioshows die onze nieuwe nummers naast nieuwe bands speelden. Ik zou zeggen dat veel mensen die ons nu leren kennen denken dat we een gloednieuwe band omdat ze geen kennis hebben van ons verleden. Het is trouwens goed om te zien dat ook bands als Ride en Slowdive nieuw materiaal uitbrengen en niet alleen voor nostalgie spelen.
Hoe waren de belangrijkste reacties op de plaat? Heeft het deuren geopend?
We hebben een geweldige respons gehad en veel goede, inzichtelijke albumrecensies. Radio-optredens van over de hele wereld en een optreden op de BBC (6 music Radcliffe & Maconie). De deur die is geopend is de mogelijkheid om twee albums uit te brengen op het fantastische Sunday Records (een geweldige geschiedenis van coole releases en nog steeds een geweldig oor voor toekomstige juweeltjes).
In deze tijden van Spotify en digitalisering, waarom nog steeds nieuwe platen maken? Ik koop nog steeds vinyl... maar de jongere generatie niet altijd... dus waarom nog steeds opnemen?
We kopen allemaal nog steeds vinyl en cd's en ik denk nog steeds dat je het gevoel van de fysieke release niet kunt verslaan. Iets om te verzamelen en te koesteren en naar het artwork te staren. Kijk hoe het vinyl ronddraait en geniet van het ritueel van het kiezen van een moment om te luisteren.
Daarnaast zie ik dat je actief bent op bandcamp, wat is het verschil tussen bandcamp en Spotify? De 'pro' en 'contra'?
Ik wil graag dat vinyl- en cd-releases blijven bestaan, maar daarnaast wil ik dat zoveel mogelijk mensen bereikt worden met onze muziek. Als iemand op de maan of op de top van een piramide naar ons luistert op Spotify ben ik daar ook blij mee. Bandcamp is geweldig omdat het kleine labels en bands financieel kan ondersteunen door middel van directe financiering. Bandcamp geeft bands de vrijheid om iets uit te brengen als ze geen label kunnen vinden of er net voor kiezen om geen label aan te spreken.
Hoe belangrijk is social media tegenwoordig voor jullie?
Het is erg belangrijk voor ons geweest. We hebben in eerste instantie contact gezocht met ons label via sociale media. Deze interviews en andere interviews, waaronder interviews in tijdschriften, zijn allemaal begonnen via posts die we via sociale media hebben opgepikt. Voor goed en slecht lijkt het een blijvertje te zijn. Zonder de hype achter je is het aan de band om het van de daken te schreeuwen en hopelijk werkt de muziek dan.
Wat zijn de toekomstplannen voor 2024? Op tournee gaan, naar België komen?
We willen doorgaan als Creative, we zijn nog steeds allemaal goede vrienden en album 3 maken is het grote plan. We hebben al heel veel sonische ideeën en hooks. Er zijn nog geen live data geboekt. Hopelijk krijgen we wat live-data geboekt en misschien België, wie weet wat de toekomst brengt.
Zijn jullie al plannen aan het maken voor nieuwe muziek en welke richting gaan jullie op in diezelfde toekomst?
Zoals gezegd zijn de zaadjes al gezaaid voor album 3 en zijn we afgelopen donderdag begonnen met het uitproberen van ideeën toen de meesten van ons bij elkaar kwamen. We plannen nooit de richting als er een vleugje psychedelica, een geweldige melodie, een beetje distortion, een hartslag van een drum en soulvolle teksten zijn, dan varen we in de goede richting.
Naast het maken van plannen voor de toekomst, hebben jullie ambities, een doel dat jullie willen archiveren?
Doorgaan met het uitbrengen van meer albums waar we trots kunnen op zijn en nog veel meer mensen kennis laten maken met onze muziek. Mijn ambitie is om meer liveshows en festivals te spelen naast bands waar we van houden.
Als je moet kiezen, spelen in grote stadions of een band worden die bekend is in het clubcircuit? Waar geef je de voorkeur aan en waarom?
Ik ben geen fan van stadionoptredens, dus we zullen voor 7 avonden moeten gaan en de coole kleine zaal moeten inpakken.
De meeste artiesten kiezen wel voor de tweede optie, ik vraag me af waarom? Dus, waarom kies je voor de tweede optie (voor het geval je dat deed)?
Geen sfeer in een stadionshow, ik zie graag het wit van hun ogen, de emoties van dichtbij en de krassen op de gitaren.
Nog zaken die interessant zijn?
We zouden het leuk vinden om met je mee te gaan op een muzikale reis, dus klik alsjeblieft op de link hieronder. En bedankt voor het interview.
https://sundayrecords.bandcamp.com/album/things-lost
Harper Trio - Maria-Christina Harper - Het is een soort presentatie over wat er elke dag in mijn hoofd gebeurt, er gaat zoveel om in mijn hoofd. Daarom is er ook zoveel diversiteit in mijn muziek
De in Griekenland geboren, Egyptische jazzharpiste en componiste Maria-Christina Harper vindt het geluid van de harp in de jazzwereld opnieuw uit. Met haar anarchistische geest en een interesse in het verkennen van wat de harp kan doen, in plaats van het verkennen van de traditionele klanken, presenteert ze haar instrument op nieuwe en opwindende manieren. Door haar wortels in de traditionele muziek te combineren met free jazz creëert ze een onweerstaanbare, meeslepende geluidskosmos. Het is waar Oost en West elkaar ontmoeten. Maria-Christina is gevestigd in het Verenigd Koninkrijk en werkt samen met twee uitstekende, veelgeprezen spelers om het Harper Trio te vormen met drummer-drummer Evan Jenkins en de dynamische saxofoniste Josephine Davies (Instrumentalist Of the Year, 2019 Parliamentary Jazz Awards).
In 2023 brachten ze het album 'Passing By' uit. Een wilde combinatie van stijlen, zoveel diversiteit dat we het er echt over moeten hebben. Dus hadden we een leuk gesprek met Maria- Christina Harper over dit project en toekomstplannen.
Kun je wat meer over jezelf vertellen, hoe is het allemaal begonnen, waarom is de harp zo belangrijk als instrument?
Ik kom uit een muzikale familie. Maar dat had niets te maken met het instrument 'de Harp'. Als kind zag ik de tekenfilm ‘De Aristokatten’ op tv. Een jaar of vier. Een van hen speelde harp en vanaf dat moment wilde ik harp spelen en zo is het allemaal begonnen.
Ik heb gelezen dat je ietwat gefrustreerd was omdat het instrument harp helaas nog steeds in die richting van 'klassieke muziek' wordt geduwd terwijl het ook terug te vinden is in moderne muziek en jazz; ervaar je ook dat het moeilijk is om serieus genomen te worden als harpist in de mainstream muziekwereld, of heb ik het verkeerd voor?
Ik ben begonnen met Piano, klassiek piano, omdat er toen nog geen harpleraar was. Toen de harpdocent op het conservatorium kwam, was ik erg enthousiast en begon ik de orkestrale pedaalharp te studeren. In mijn vrije tijd luisterde ik naar klassieke muziek, maar ook psychedelische rock en blues, en country muziek. Ik vond het repertoire van de pedaalharp erg beperkt. Ik wilde meer doen met het instrument, omdat ik het gevoel had dat ik opgesloten zat, ik had meer nodig. Na mijn klassieke studie heb ik wat symfonische muziek gedaan, maar dat was niet wat ik wilde. Dus verhuisde ik naar Londen om muziektherapie te studeren. Daar leerden we improvisatietechnieken en combineerden we psychologie met muziek. Ik werd erg enthousiast van het toepassen van speciale effecten op de harp en materialen. Eindelijk vond ik een manier om mijn muzikale paden te verkennen met dit instrument. En te gaan werken met de vele mogelijkheden die er zijn.
Ik heb jullie leren kennen dankzij één van onze recensies, die een artikel schreef over een ander project 'Hairetis Harper' (https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/80508-draft.html ) dat helaas midden in die duivelse corona tijden werd uitgebracht; heeft dit album deuren geopend, of was het een slechte timing middenin de corona?
We hadden de optie om het niet uit te brengen. We wisten niet wat er ging gebeuren, of hoe lang de pandemie zou duren. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het goed is dat het is gebeurd. We hadden het gevoel dat we dit in ieder geval hadden, we kregen overal erg goede recensies. Met dit album (Passing By, Harper Trio) zou ik niet blij zijn als het gebeurde, maar met dat album heb ik nu het gevoel dat het een goede beslissing was om het toch uit te brengen.
Het is alleen jammer dat jullie niet live konden spelen met dat project, of wel?
Ja, dat hebben we gedaan. Voordat we het uitbrachten hebben we een tour gedaan in Brussel, Griekenland en Nederland, maar dat was voordat het album was uitgebracht.
‘Draft' was een succesvol album, komt er meer werk van dit project met Hairetis in de toekomst?
Voorlopig heb ik het te druk met dit project 'Harp Trio', dus er zijn nu geen toekomstplannen voor dat project, dat zien we later wel.
Natuurlijk gaat dit interview over het nieuwe project 'Harper Trio' - Passing By. Ik hou van de manier waarop je zoveel stijlen in je muziek combineert, maar ik voel vooral jazz in veel nummers terugkomen. Klopt het? En was dit een bewuste manier van werken?
Het is een soort presentatie van wat er elke dag in mijn hoofd gebeurt, er gaat zoveel om in mijn hoofd. Daarom is er ook zoveel diversiteit in mijn muziek.
Josephine Davies en Evan Jenkins zijn niet alleen puike muzikanten, ze zijn ook een enorme aanwinst om jouw magische muziek naar een nog hoger niveau te tillen denk ik, hoe hebben jullie elkaar gevonden en vooral, is dit compatibel met jou en hun drukke schema in dit nieuwe project? Ze zijn erg druk bezig; hoe vinden ze tijd voor dit project?
Alles komt terug op de tijd van COVID. Voor muzikanten in het Verenigd Koninkrijk was het legaal om samen te komen om te repeteren en muziek op te nemen. We kwamen dus echt elke week bij elkaar. We hadden toen allemaal de tijd om muziek op te nemen. Misschien was het niet gebeurd als we geen tijd hadden gehad door de pandemie. Zonder stress voor andere projecten en dingen, dat was een goede eigenschap van deze COVID . Muzikaal en creativiteit, als je jezelf tijd en ruimte geeft, is dat altijd goed. Dat was het enige goede aan deze COVID. En nu zijn we zo enthousiast dat we tijd vinden om dit album te promoten.
Die diversiteit in aanpak is kleurrijk, dat ik na elke luisterbeurt iets nieuws ontdek; het is een groeiplaat, me dunkt?
Het is niet zo dat ik bewust nadenk over hoe het publiek denkt over wat ik doe als ik componeer. Maar ik vind het heel leuk als iemand zegt dat er meer gebeurt dan één luistersessie; dat is iets wat ik echt wil doen. Je raakt niet snel verveeld als dit gebeurt. Maar het is niet dat dit een bewuste keuze is, het gaat bij mij allemaal heel natuurlijk. Soms zit ik aan de harp en komt er iets in mijn hoofd, dat ik dan naar buiten breng. Soms is er niets en blijf ik spelen en spelen, tot ik iets vind.
Ik heb ook het gevoel dat je een band hebt met Avant-Garde?
Mijn groter ervaring situeert zich meer experimentele muziek. Ik hou gewoon van Avant-Garde, en improvisaties, dat brengt je overal. Dus dat vind ik heel leuk, bedankt dat je dat zegt.
Daarnaast is er een connectie met je Griekse roots en Egyptische roots las ik ergens. Op welke manier komt dat tot uiting in je muziek denk je?
Er is een nummer 'In Cairo / Grandma's Coat, waar de inspiratie komt van mijn familiewortels in Cairo, ik droeg een kledingstuk van mijn oma tijdens een concert en daar gaat dit nummer over. Maar op het album zelf is er niet echt een bewuste verwijzing naar mijn Griekse of Egyptische roots. Alleen in dat ene nummer eigenlijk.
Het is niet alleen de diversiteit, maar ook hoe je overschakelt van intimiteit naar een krachtiger geluid; experimenteren met geluiden trekt me aan, improvisatie tot kunst verheven. Een bewuste benadering? of hoe moet ik dit zien?
Omdat ik veel beïnvloed ben door mijn klassieke muziekstudie, is het hebben van een flow en verschillende texturen binnen hetzelfde stuk iets dat me interesseert en opwindt. Daarbovenop komen andere texturen uit andere muziekgenres in de muziek door middel van effecten en toonverkenning. In het algemeen probeer ik mijn gevoelens en gedachten over te brengen door middel van geluiden die ik uiteindelijk omzet in composities.
Ik hou van die avontuurlijke aanpak, daarom schrijf ik graag over muziek; op die manier trek je alleen publiek aan, die constant geprikkeld willen worden. Hoe zie je het zelf?
Voor mij gaat het om het moment van schrijven en improviseren. En dan het opnemen... ik denk pas na over elke stap, pas als de stap zich aandient. Ik ben het ermee eens dat het geen muziek is voor een groot publiek van populaire muziek. Ik denk dat het publiek dat ons leuk zal vinden, misschien een achtergrond in jazz of avontuurlijke muziek heeft. En vrije improvisatie, en misschien ook wat psychedelische rock. Natuurlijk zou ik het geweldig vinden om een album te maken waar iedereen naar wil luisteren, maar alleen als ik de muziek zelf ook goed vind. En niet in een richting wordt geduwd die ik niet leuk vind.
Je zei dat je over elke stap nadenkt, maar pas als de stap zich aandient. Wat is nu de volgende stap?
We zijn nu bezig met het organiseren van een aantal zomerfestivals en een herfsttour. Gewoon deze plaat promoten en optredens organiseren is nu de volgende stap. En ik heb ook een paar nieuwe ideeën voor dit project, maar eerst deze stap, live spelen met dit Harper Trio.
Hoe waren de belangrijkste reacties op de plaat?
We hebben erg goede recensies gekregen, de fans vinden het ook leuk. Het gaat erg goed. Dus ja, we hebben positieve feedback voor dit project van onder andere The Guardian, Jazzwise magazine, BBC radio en jazz FM.
Zijn er nog andere toekomstplannen naast de tour?
De volgende stap en toekomstplan is, terwijl we op tournee zijn, nieuwe muziek opnemen en ik denk na over een gastsamenwerking, weet nog niet wat. Dat is een ander idee dat in mijn hoofd opkomt.
In tijden van Spotify en Youtube, is het interessant om nog steeds platen te maken? Ik weet dat er nog steeds een markt voor is, maar toch... waarom?
Ik hou van creëren, de muziek, het geluid, het beeld, een plaat in je handen houden heeft nog steeds iets magisch. Je presenteert het aan iemand, het is fijn om het dichterbij te hebben, als een boek dat je in je hand kunt houden. Er is nog steeds een publiek voor.
Tot slot, wat zijn je grote ambities, ik denk niet dat het spelen in grote stadions is? Of wel? Heb je een soort 'doel' in gedachten of ben je daar niet mee bezig?
Ik heb het niet over dit project, maar in muziektermen... het draait allemaal om marketing. Als mensen marketing krijgen, wordt de saxofoon 'gehyped' en gaan mensen voor dat instrument. om een voorbeeld te geven, dus het draait allemaal om marketing en combineren. Populaire muziek is iets dat de hele tijd evalueert, dus als een instrument populair wordt, kan het een gehyped instrument worden voor een groot publiek. het heeft allemaal met marketing te maken. Over mijn ambitie? Als muzikant wil ik blijven spelen wat ik echt wil spelen. De luxe hebben om te kiezen waar ik kan spelen, de podia , de gast die met mij en ons speelt. Gewoon de vrijheid hebben om de muziek te spelen waar we allemaal voor staan... dat is mijn grootste ambitie.
Bedankt voor dit leuke interview, nog zaken? Ik hoop alvast je live te zien in België
https://mariachristinaharper.com
https://www.instagram.com/mariachristinaharper
https://www.facebook.com/MariaChristinaHar
https://www.youtube.com/c/MariaChristinaHarper
Glints - Lichtpunt in de duisternis
Tien jaar na zijn eerste single “Dread” zakt Glints aka de Antwerpse Jan Maarschalk Lemmens af naar Gent om zijn tweede album ‘The Dark!’ aan een uitverkochte zaal voor te stellen.
Een driekoppig fanfarekorps schalde hun trompetten doorheen de concertzaal. Het bleek een indrukwekkend startschot te zijn van een grandioze set met verschillende toppers die de revue passeerden. Blu Samu kwam ons met haar enthousiasme imponeren tijdens “So Sorry”. Ashley Morgan, die de support act was voor deze avond en onlangs nog finalist werd tijdens de laatste Nieuwe Lichting, mocht terug op het podium verschijnen om samen “Just A Prick” te brengen. Medelid en rapper van Abattoir Anvers (rapper Glints en friends): Yong Yello gaf het beste van zichzelf tijdens “She Flew The Coop”.
Het gastoptreden dat ons echter het meeste bij bleef was dat van Daan die uit de duisternis het Gentse publiek verraste. Roméo Elvis en Jan Paternoster waren deze avond niet present, maar kregen wel de nodige credits.
Glints refereerde naar de tijden waar hij nog op zijn zolderkamertje en in zijn kelder zijn eerste muziek componeerde en gaf ons de hoop dat we alles kunnen bereiken.
Hoewel de sfeer erg goed zat en de hitjes met weinig moeite elkaar opvolgden, was het hier en daar toch niet altijd even zuiver. Dat werd echter rap vergeten toen we “Bugatti” en “Roma”luidkeels meekweelden en onze beste dance moves boven haalden.
Wij zijn alvast benieuw welke podia Glints deze festivalzomer weer zal veroveren.
A Crack Of Thunder + Taurine, Rider, Gold Veins, So Sorry, Some Time Alone, Just A Prick, Lemonade Money, Rear Window, The Dark!, Minimum Wage, Fear, Blank, Bugatti, All-in, She Flew The Coop, Alarm, Roma
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5743-glints-21-02-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Live Nation + VierNulVier)
Voor deze plaat is de bezieler van de band, Michiel Libberecht, een beetje terug gekeerd naar zijn roots. Met name een plaat met een akoestische invalshoek en weinig toegevoegde snufjes. Een beetje zoals de muziek klonk op zijn debuut EP waar “Thinking About Leaving” op staat. Was ‘Big Enough’ eerder de plaat zoals ‘Odelay’ voor Beck was, dan zal ‘Come With Me and Hide’ eerder de plaat zijn zoals ‘Seachange’ voor Beck was. Beter kan ik het muzikaal niet vergelijken of uitleggen.
Er wordt geopend met “New Skin”. Je hoort het warme en melancholische geluid van het ingetogen nummer dat zeer emotievol gezongen wordt. Het nummer heeft een heel fijn refrein dat bij het opnieuw beluisteren meer en meer groeit. “Girl Like You” is regelrecht single materiaal. Een beetje uptempo en goed in het gehoor liggend. “Branches” kennen we al als single. Een sterk nummer dat ik op het eerste gehoor niet meteen als een single kandidaat zag maar het is een groei nummer met een folks karakter en een wiegend ritme. Op “Another Fool” krijgen we terug waar de band sterk in is: een melancholische zang met een warme sound en een wenende gitaar. Dat geldt eveneens voor “Lover to Stranger” dat nog net iets sterker in elkaar zit.
Op dit album krijgen we negen warme, melancholische en catchy songs te horen. Mooneye is terug gegaan naar het geluid uit de begindagen maar klinkt hier veel volwassener. De productie klinkt heel goed. Ik ben al benieuwd hoe dit straks live gebracht zal worden.
Fortress is een Antwerps synthpop trio dat ‘artist in residence’ was in de Trix. In die periode schreven ze talloze nieuwe nummers en namen ze ook een cinematografische concertfilm op. De band bestaat uit Hanne Torfs (zang en productie), Joppe Vanwetswinkel (toetsen) en Nils Tijtgat (bas).
In februari 2022 kwam hun EP ‘Dreamscape’ uit die overal goede kritieken kreeg.
“Colours” is een heel mooi opgebouwde track. Het is melodieus en dansbaar. Het klinkt vrij internationaal ook. De stem van Hanne Torfs gaat verschillende kanten uit. In het refrein is het catchy en eerder lichtvoetig. In de tussenstukken zit er meer grain en melancholie in de zang en klinkt de muziek ook iets donkerder. Dat alles maakt het geheel tot een fijn en catchy nummer.
Wie Fortress al kent van “Endless Roads” zal dit ook goed vinden want op “Colours” gaan ze op de ingeslagen weg verder. Het enige verschil met “Endless Roads” is dat deze single iets meer swingt en dat het minder donker klinkt.
Synthpop/Fortress
Fortress - Colours (Official Video) (youtube.com)
Billy Joel had in 1993 schijnbaar voorgoed afscheid genomen van de muziekindustrie met het album ‘River of Dreams’. Daarna waren er nog wel een paar releases, maar hij schreef geen nieuwe songs meer en nam geen studio-albums meer op. Het songschrijven lukte niet goed meer.
Van dat moment in 1993 moeten we dan doorspoelen naar een paar jaar geleden. De vrouw van de Amerikaanse producer en songschrijver Freddy Wexler regelt via een gemeenschappelijke kennis een ontmoeting tussen Billy en Freddy. Het wordt een aangenaam gesprek van meteen een paar uur en op het einde vraagt Wexler of Joel nog onafgewerkt materiaal liggen heeft. Hij gaat naar huis met een CD met onafgewerkte nummers en ideeën.
Freddy Wexler is geen onbekende in de muziekindustrie. Als songschrijver en producer werkte hij voor onder meer Kanye West, Ariana Grande, Justin Bieber, Lil Wayne, Selena Gomez, Tiësto en Pink, maar bijvoorbeeld ook voor Celine Dion en the Jonas Brothers, die misschien al wat dichter bij het universum van Billy Joel liggen.
Met die CD met onafgewerkt materiaal gaat Wexler aan de slag en maanden later heeft hij “Turn The Lights Back On” klaar. Joel is in zijn nopjes. De lyrics zijn op zijn lijf geschreven en zijn dan ook grotendeels opgebouwd uit zinnen en stukken van zinnen die hij eerder – maar niet als één song – geschreven heeft, aangevuld met zinnen die hij ‘zou kunnen geschreven’ hebben. Het inlevingsvermogen van Wexler in het universum van Nilly Joel is groter dan je op basis van zijn referenties zou verwachten.
Het resultaat is een heel aangename, romantische piano-ballad, die de draad oppikt waar Joel hem in 1993 achterliet. Zijn stem klinkt zelfs nog jonger dan we die van zijn laatste releases herinneren. Deze ballad is misschien niet van zo’n super-hoog niveau dat we er steil van achterover vallen, zoals “Piano Man” indertijd, maar toch is dit van een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben in popmuziek.
En we zijn vooral blij met de titel van deze single. Dat Billy Joel het licht opnieuw aansteekt, wil vast zeggen dat er een volledig album volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=UOf6CMbHPuA
Modern English kent de gemiddelde postpunk-fan vast van hun culthit “I Melt With You” van begin jaren ’80. Die staat op nogal wat new wave-verzamelaars. Wat minder mensen weten is dat deze Britse band, opgericht in 1977, nooit echt gestopt is en dat die vandaag nog steeds albums uitbrengt en optreedt. Hun nieuwe album heet ‘1 2 3 4’ en is een echt pareltje.
Het nieuwe album is het resultaat van Covid, zoals wel meer albums die de voorbije jaren zijn uitgebracht. Twee van de nog vier originele bandleden van Modern English (Mick Conroy en Robbie Grey) wisselden tijdens de lockdown ideeën uit en daarna werden die uitgewerkt met de rest van de band. Daarna kwam producer Mario McNulty erbij (David Bowie, Lou Reed, Nine Inch Nails, …) en zo ging het naar de release.
Er staan een paar steengoede nummers op dit album. “Not My Leader” vergelijkt de huidige politieke leiders van de UK en de USA met die van de jaren ’80 (Thatcher en Reagan) en de conclusies van toen gelden ook voor vandaag. “Exploding” en “Genius” zijn wat experimenteler en doen mij meteen denken aan onze eigen Siglo XX.
De ene keer zijn het de gitaren die vrij spel krijgen, dan weer ligt de nadruk op de vocalen, de bas of de synths. Op “Plastic” duelleren die vier om de aandacht van de luisteraar en die competitie levert een fantastische track op, met een psychedelische ‘computer’-outro.
Andere songs klinken heel klassiek, zoals de retro/80’s poprock van “Crazy Lovers”. De intro van “I Know Your Soul” had van een oude, nog te ontdekken nummer van The Cure kunnen zijn en ook de synth-lijn in dat nummer is schatplichtig aan the Cure.
“Not Fake” en “Out To Lunch” zijn een stevige en venijnige rockers die met één voet in het verleden en met de andere in het heden staan. Eigenlijk staat er maar één halve misser op ‘1 2 3 4’ en dat is “Voices”. Veel van de oude postpunkbands die vandaag nog actief zijn, halen die verhouding al lang niet meer. Modern English is de uitzondering.
Wie Modern English graag eens live aan het werk wil zien, moet daarvoor naar Nederland, Duitsland of Frankrijk. België slaan ze voorlopig over op deze tournee.
https://www.youtube.com/watch?v=LbzNkXKzQkg
Mike Oldfield’s ‘Tubular Bells’ (50Y) – Nostalgie ten top - Tijdloze, melodische schoonheid
Het concert van Mike Oldfield's ‘Tubular Bells’ kwam in de nasleep van de 50e jubileumeditie van ‘Tubular Bells’, eindelijk naar ons landje. De veelgelaagde muziek op dit memorabel doorbraakalbum van de Britse multi-instrumentalist werd gespeeld door een uitgebreide live band, voor de kenners, en als weetje … zonder de componist Mike Oldfield zelf , maar gedirigeerd door Mike Oldfield’s trouwe medewerker Robin Smith.
Een boeiende avond van muzikale kunst, tijdloos van aard. Nostalgie ten top voor 50 plussers, met deze cinematografische trip.
Na een zeer succesvolle, uitverkochte tournee in het Verenigd Koninkrijk kwam ‘Tubular Bells, the 50th Anniversary Celebration Tour’, jawel die lichtblauwe plaat met dat buizencomplex, naar België onder meer. Op het podium een orkestratie van een 8tal muzikanten, links centraal op piano, keys, elektronica Oldfield’s rechterhand Smith, die werd geflankeerd door een impressionant arsenaal aan instrumenten van gitaren, 2 drums, mandoline, cello, bas, klokkenspel (buisklokken), een vocaliste surplus iemand die het gezang van de plaat op zich nam.
Er was eerst een ‘warming up’ vooraleer zich onder te dompelen in het filmische, cinematografische magnus opus ‘Tubular bells’, met enkele belangvolle hits en nummers die de modale luisteraar zeker kent van Oldfield’s werk in de mid80s als “Get to France” en “Moonlight shadow”, die nu een orkestraal jasje aangemeten kregen; ze klonken sfeervol, dromerig, zweverig als groovy, swingend, zwierig, met een Keltisch folky touch; vocaal verzorgd door de bassiste en kleur gegeven door de zangpartijen.
De songs kregen dus een serieuzere omlijsting door de brede instrumentatie en de dubbele percussie. Een innemende, sprankelende sound die kippenvel bezorgde en de danssperen durfde aan te spreken. De gitaren wentelden zich in deze pop, zeker op “Family men” die stevig rockte en vocaal door de gitarist op zich genomen werd; het snedige “Shadow on the wall” was op het achterplan geduwd en hoorden we door de boxen knallen nà het optreden Op “The gem” , Smith in een prominente rol als multi-instrumentalist, zaten we in een badje van orkestrale bombastische klassiek-pop, dat sober elegant en crescendo-wijs breder, feller, extravert klonk in het klankenspectrum.
Smith dirigeert en delegeert, net als op het magnus opus ‘Tubular bells’. Muzikaal progressief in een cinematografische wereld, ondersteund door mooie lichtinvallen. Op die manier waren de eerste 45 minuten van het concert voorbij.
Na een korte pauze, tijd voor ‘Tubular bells’ zelf, tweemaal een goede dertig minuten, dat Robin met z’n combo vol overgave uitvoerde als hommage aan componist Oldfield. 50 jaar later werd de instrumentale klassieker met de arrangementen die er nu zijn, nieuw leven ingeblazen .
De immer herkenbare repeterende minimal pianotoets zette de toon en deed ons wegdromen op de repetitieve, symfonische klanken, die allerlei stijlen mengt . Het gaat van een paradijs en een onschuldige sprookjeswereld door de steeds weerkerende, (licht) opbouwende ritmiek naar de harde, stressvolle realiteit en grauwe wereld waarin we (soms) leven, van spanning, wantrouwen en drama door de verschillende kronkels van de instrumentatie (breder, voller), de tempowissels om dan opnieuw over te hellen naar die minimal of sprankelende sound, die op hun beurt een wereld van positivisme inluiden, heerlijk genietbaar .
Een heen – en weer geslinger dus over de twee stukken heen, die het geheel boeiend maakt en houdt; het wordt verheven tot muzikale kunst . Als apotheose ontploft het tot slot in een 70s progressive-symfo concert en duwt het verder naar de huidige classic-postrock, waarbij het klokkenspel (de buisklokken) en de minimal piano de stukken in het ganse concept uitdeint.
Het roept allerhande beelden op, van verborgen droomplekjes, natuurlandschappen, vulkaanuitbarstingen, tot een soort soundtrack van een onheilspellende apocalyptische wereld. Een totaal sfeerbeleven van schoonheid-chaos, van kalmte, stilte tot spanning, dreiging en van somberheid tot euforie, die het publiek laat meeslepen, zoals nu een Godspeed dit heden ten dage weet uit te voeren.
Een prachtige, vindingrijke totaalsound en - concept, die kan openscheuren door deze instrumentatie om dan alles mooi terug in te kapselen, gepresenteerd in een live uitvoering van muzikale magie, die tot de verbeelding spreekt.
Een louterende ervaring , een soundtrack gevoel met deze filmische muziek, die we goedschiks onder avant-garde kunnen plaatsen.
Wat een impressionant werkstuk die gebreid werd aan “Sailor’s hornpipe” als bijkomend nummer , percussionair folky en die letterlijk deze 50 years uitwuift .
"Het mooie van ‘Tubular Bells’ is dat het nooit lijkt te verouderen", zegt Smith. "Het neemt je mee op een reis door progressieve rock en elektronica, blues, folk, jazz en klassiek en roept onderweg zo'n melodische schoonheid en drama op." En inderdaad, dit kunnen we maar beamen … Wat een melodische schoonheid nog steeds …
Naslagwerk
Mike Oldfield begon in 71 toen hij amper 17 jaar oud was met het componeren van Tubular Bells. Op de plaatversie die in 1973 het levenslicht zag, bespeelde hij bijna alle instrumenten zelf. Het was de eerste plaat op het Engelse 'Virgin Records’. Na een bescheiden start groeide de plaat, dankzij het gebruik van het openingsthema in de soundtrack van de horrorfilm The Exorcist, uit tot de best verkopende instrumentale plaat aller tijden.
Robin Smith verheugt zich op het uitvoeren van een plaat waar hij al van houdt sinds hij ze voor het eerst hoorde. Hij werkte samen met Mike Oldfield aan Tubular Bells 2, Tubular Bells 3 en werkte een vernieuwde versie uit.
Oldfield is nu 70 en kijkt toe hoe deze 50 Y aan het publiek wordt voorgesteld …
Organisatie: Greenhouse Talent
Miles Kane - Koud kunstje voor de charismatische rocker
Of het nu door zijn hits “Rearrange” of “Come Closer” is of door de samenwerking met die andere rock halfgod Alex Turner in The Last Shadow Puppets… Miles Kane hoeft al een tijdje geen inleiding meer. Hoewel zijn laatste plaat ‘One Man Band’ reeds een half jaar uit is, stelde hij die nu pas voor aan het Belgisch publiek. En hoe!
Voordat de schijnwerpers op Miles Kane gericht werden, veroverde The Royston Club het podium met een krachtige set die de zaal toen al in vuur en vlam zette. De beloftevolle band kreeg al heel wat toehoorders voor het podium en dat was meer dan terecht.
The Royston Club bracht een mix van invloeden uit de indie rock scene, met hints van Oasis, Circa Waves en The Strokes. Met nummers als "Blisters" en "Mrs Narcissistic" wisten ze het publiek in te pakken met hun energieke performance en aanstekelijke hooks. Het publiek kon niet anders dan meegaan in de opzwepende passage en de zaal was toen al broeierig warm. The Royston Club bewees nu al dat ze klaar zijn voor een stapje hoger.
Na de intermezzo betrad de met een geblondeerde haardos en een scherpe blik Miles Kane het podium, klaar om zijn nieuwste werk te presenteren aan zijn trouwe fans. De zaal bruiste van anticipatie toen de eerste noten van "Troubled Son" de ruimte vulden, en Miles' karakteristieke stem het publiek op pookte. Moeiteloos wisselde Kane tussen originele catchy-op-het-randje-van-crooner zoals “Better Than That” en het ruwe krachtige “The Wonder” dat al eens aan Royal Blood deed denken.
Amper bekomen van die blitzstart en daar was al “Give Up”. Gelukkig namen Kane en zijn band al wat gas terug met “One Man Band", dat een van de vele degelijke nieuwe songs is uit zijn repertoire.
De bloedhete zaal was goed gevuld met fans van het eerste uur die “Inhaler” of “First of My Kind” moeiteloos luidkeels meegezongen. De Britse rocker met de gemeten podiumprésence genoot er duidelijk van. Nog uit zijn nieuwe plaat was daar ook nog het getemporiseerde “Heal”, het introvert klinkende “Baggio” of het dreigende “Never Taking Me Alive”. Nieuw en oud sloten dus naadloos aan op elkaar en dat had uiteraard veel te maken met Kane’s charme.
Ontelbaar veel hoogtepunten waren al de revue gepasseerd maar het waren toch vooral “Inhaler”, uiteraard “Rearrange” en “Come Closer” die er met kop en schouders bovenuit staken. Voor die laatste song mocht zelfs Tom Faithfull, de frontman van The Royston Club, komen opdraven om de zang, met enorme verve en heel gelijkend op Kane’s stem, te voorzien.
Een dik uur had Kane slechts nodig om zijn ding te doen en als toemaatje gaf hij nog het beste van zichzelf in “Don’t Forget Who You Are”. Hiermee liet hij ons met verstomming zwetend achter en stuurde hij ons met een gekende ‘Lalala’ de nacht in.
Setlist: Troubled Son - Better Than That - The Wonder - The Best is Yet to Come - Give Up - One Man Band - Inhaler - Heal - Loaded - Too Little Too Late - First of My Kind - Baggio - Colour of the Trap - Rearrange - Cry on My Guitar - Coup de Grace - Never Taking Me Alive - Come Closer - Don’t Forget Who You Are
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Zesde Metaal – Veelbelovende try-out, de aanzet van hun langste jaar …
Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle (uit Wevelgem) kon niet beter op gang komen dan in de eigen streek; ze waren hier dus in Diksmuide wel op hun plaats om het nieuwe album ‘Het langste jaar’, letterlijk een afscheidsceremonie van dierbare vrienden, cachet te geven. Anderhalf uur prachtig melodieus werk, met een emotievolle, pakkende, maatschappijkritische inhoud in de eigen (West-Vlaams) taal.
Ze hebben al een handvol platen uit in hun vijftienjarige carrière. Maar de nieuwste plaat ‘Het langste jaar‘ is er eentje die het hart diep raakt, over rouw, loslaten, hoe tijd de kloof met overledenen kan doen groeien. Het gaat over een goede vriend van Wannes en het verlies van bandlid Tom Pintens, die ernstig ziek was, maar nog net de plaat kon maken, producen en inspelen. Een maand na de opnames stierf hij, vorig jaar in augustus. De verliesthema’s worden traditietrouw gelinkt met liefde, vriendschap, samenhorigheid, de wereldproblematiek, Moeder Aarde en ons klimaat.
Het Zesde Metaal heeft het in zich telkens hun materiaal subtiel uit te werken, integer, ingenomen, dromerig als rockend door directer, snediger te klinken. We kregen een boeiende afwisseling, waarbij het nieuwe materiaal tijdens de try-out in de spotlight kwam en goed moest worden ingeoefend, gecombineerd met een rits nummers van hun intussen toch wel brede oeuvre.
Het kwartet heeft met Kasper Cornelus een sterke multi-instrumentalist bij, die zorgt voor de toegevoegde waarde van weerbarstige en fijnzinnige tunes op gitaar en keys, zoals een Tom Pintens hem voordeed.
We kregen eerst een paar gevoelige nummers van de nieuwe plaat, “De storm” opende op sfeervolle wijze de set, en de nieuwe single “Nog maar begonnen” toonde de iets extraverte kant van de band op de plaat , de instrumenten kregen ademruimte en we werden meegezogen in dit mooi uitgediept popklankenpalet.
De herkenbaarheid met het vroegere werk hadden we dan met “Een dag zonder schoenen” en “Calais”, die nog maar eens aantoonde hoe Wannes, met de pet op, alles tracht te verwerken wat er allemaal gebeurt met de mensen, die als ratten in de val zitten in Calais; muzikaal klinkt het ingetogen, sfeervol en broeierig, rockend. De steelpedal en de elektronica zorgen nu net voor een warme klankkleur .
Het nieuwe “Zaden van morgen” zat mooi tussen de oudere songs in, en onderstreept de stemvariaties van Wannes. “Ip min knieën”, “Nie voe kinders”, “Gie, den otto en ik” en tot slot “Ploegsteert” zijn de muzikale kapstok van de band, een bloemlezing van het werk van dit kwintet. Poprock op z’n best in het West-Vlaams! Zeker “Ploegsteert”, hommage aan wielrenner VDB, wordt sober ingezet op piano, en overtuigt crescendowijs; terecht uitgeroepen tot één van de best Nederlandstalige songs.
Beeldrijk kan je hun werk wel noemen , er is zelfs een tint ‘film noir’ en ‘soundtrackgevoel‘ te bespeuren , op o.m. “Geweun den dag”; wat een bezwerende, dromerige track is, net als die andere nieuwtjes, “Moeder Aarde” en “Den tijd die ons nog rest” (over ons klimaat).
De set is spannend door nieuw en oud af te wisselen, en door introspektie en extravertie in elkaar te laten overgaan. “De onvolledigen” en “Niets doen is geen optie” bieden ruimte aan de instrumenten en kunnen dus rocken . Die andere integere, gevoelige kant krijgen we dan op de titelsong van hun recentste, ‘Het langste jaar’ , een breekbare ‘Duyster-song’, pure eenvoud en diep rakend, door de pianotoets en de steelpedal, gedragen door die kenmerkende, lichthese emovocals van Cappelle. Schitterend gewoonweg.
‘Muziek voor alle leeftijden’ zei iemand me, ze zijn een band die nu wel hipper dan ooit is, zie maar eens de talrijke optredens in het clubcircuit van bijna telkens twee avonden in dezelfde club.
We kregen nog twee extraatjes “Ier bie oes”, dat intrigeert door de verrassende wendingen en de meezinger “Tis nog al nie naar de wuppe”.
Ze zijn terug en hoe … Dit was een concertje ‘back to the roots in West-Vlaanderen’, hier kan Willem Vermandere fier op terugblikken. Sterk optreden!
Te zien in elke club en tijdens de festivalzomer. En … een must see op Dranouter!
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun try-out N9, Eeklo op 21-02-2024 @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5773-het-zesde-metaal-21-02-2024.html?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Ão - Als een balsem voor onze ziel
Eén van dé ontdekkingen van 2023 was het gezelschap Ão, een jonge Belgische band die o.a. op het festival Fifty Lab Music Festival in Brussel ons compleet van de sokken wist te blazen. ''Live presenteert Ão een overvloed aan muziekstijlen die gaan van dromerig, naar pop en dance. Je kunt op hun muziek geen label kleven. Het is een avontuurlijke reis die ons zwevend naar allerhande oorden brengt.", schreven we.
Ze zijn alvast een drijfveer om geprikkeld te blijven van opkomend talent.
Ook hun debuut 'Ao Mar' kon op heel wat bijval rekenen. De band gooide ook nog recent hoge ogen op ‘We Are Open’ in Trix, en verkocht nu de AB Club twee keer uit, want ze speelden op deze zondag ook in de namiddag een set.
Wij waren aanwezig op de avond voorstelling, en ontvingen een balsem voor onze ziel …
In het voorprogramma stond een al even getalenteerde artieste, de Nederlandse zangers met Marokkaanse roots Roufaida (*****), geen onbekende voor ons. In 2023 besteden we nog aandacht aan haar debuut EP. Lees hierbij aansluitend het interview .
De innemende persoonlijkheid en de warme vocals zijn gecombineerd met verschillende culturen; de AB Club was onder de indruk en werd compleet ingepakt. Roufaida entertaint haar publiek muzikaal en in haar welbespraaktheid .
Ão (*****) tekent voor een kleurrijke, sprookjesachtige, magische wereld. Zangeres Brenda Corijn palmt moeiteloos met haar indrukkende stem en charisma het publiek in. De zinnenprikkelende muziek van Ao doet allerhande emoties opborrelen. Een muzikale parel om te koesteren.
We krijgen een subtiele mix van pop, folk, minimale elektronica, zachte beats, Brasil tunes, gedragen door die hemelse Portugese zang. Een Zuiders sfeertje ervaren we. Een bezwerende, zwevende sound , die inwerkt op het gemoed en ons doet wegdromen.
Iedereen in de band heeft z’n plaatsje, wat de magie beklemtoont; er is de percussie van Bert Peyffers, de bedwelmende gitaarriedels van Siebe Chau en de unieke elektronica, niet vies van experimentjes, van Jolan Decaestecker.
De spraakzame, charismatische zangeres, de arm ingepakt door een ongelukkige val, neemt een prominente rol in.
‘Live is Ão ronduit mind-blowing en niet zomaar een goeie show met geweldige muzikanten en een fantastische stem, maar een adembenemende, unieke en opwindende ervaring’, lazen we nog van hen . We genoten een uur lang van deze droomwereld. Iedereen was hier onder de indruk, bewijs het daverende, minutenlange applaus na elke song. Band met groeimogelijkheden en met een succesvolle toekomst. Wat een mooie, indruk waren van deze sprookjesachtige performance, die aanvoelde als een balsem voor onze ziel!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ghostwoman - Een donkere hypnotiserende, groovy set
Ghostwoman is het project van de Canadese multi-instrumentalist Evan Uschenko die in maar liefst achttien maand drie albums uitbracht. Voor de meest recente plaat ‘Hindsight is 50/50’, werd een vast lid in de band geïntroduceerd: de Belgische drumster Ille van Dessel. Ze werd meteen tot co-writer gebombardeerd en is ook live een enorme meerwaarde. Eerder deze week stonden ze nog in de Kreun, Kortrijk, nu was een overvolle AB Club aan de beurt, die ze compleet overtuigden. Ghostwoman slaagde met brio in een donkere hypnotiserende, groovy set.
De sobere verlichting samen met de flitsende spots op het podium intrigeerde, die de sfeer van hun muziek naar een hoogtepunt deed opstuwen.
Ook voorprogramma Arthur J. Reptilian (****) uit Frankrijk baadde niet in het licht. De opzwepende beats en samples, samen met zijn vocals wist ons in te nemen. Hij zoekt z’n publiek op door de beweeglijke podiumact in alle uithoeken. We horen een klein beetje Franse Chanson terug in zijn stem. Hij spreekt de dansspieren aan en was een ideale geleider als warming-up …
Ghostwoman (****) dompelt ons onder in een bijzonder donker, griezelig sfeertje, mede door die sobere spotlights. Muzikaal messcherpe riffs en knallende drums, die aanvoelen als donderslagen. De sound sprak ons meteen aan; er zijn de hypnotiserende , groovende, dansbare ritmes; het beeld van grijpgrage demonische wezens wordt opgeroepen door deze ritmiek. Het korte “Bonedead” opent en geeft een intense set aan. Veel woorden maakt Ghostwoman er niet aan vuil, ze laten de energieke, oorverdovende muziek voor zich spreken.
“Juan” en “Otessa” zijn dan die grauwe, duistere nummers die je op dromerige wijze meevoeren. Ghostwoman huivert. De songs hebben een repeterende tune en slorpen onze aandacht volledig op. Een goed uur worden we in hun leefwereld gedropt. Af en toe is er ruimte voor variatie , als op het lichtjes groovende “Alright, alright”.
Ghostwoman zorgt voor een totaalbeleven, door die verbluffende combinatie van klank-licht, die je tot het uiterste drijft, beetje waanzinnig zelfs. Ghostwoman dreunt en zet aan tot dansen.
Op het afsluitende “Yoko” kwam ook Arthur J. Repitilian op, die overal te bespeuren was, alsof hij z’n publiek wou verscheuren. Het gaf elan aan de set.
Wat een ijzingwekkende, donkere, hypnotiserende , groovy set van deze Ghostwoman.
Setlist: Bonehead// Broke //3 Weeks Straight//Highly Unlikely//Alright Alright//Behind Your Eyes//Juan//Hindsight Is 50/50//Ottessa//Buik//End of a Gun//Yoko
Pics homepag: Cristina Vergara (Brothers in raw)
Link pics
https://www.brothersinraw.com/post/fotoverslag-ghostwoman-guest-ancienne-belgique-club
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Muddler – Een gevarieerd donker rock avondje, met een hoek af
In 2019 hadden we reeds aandacht besteed aan de band Muddler, al vanaf 2016 actief , die toen net hun album 'Niets Leeft zonder Wonden ' uitbracht. 'Muddler - Een unieke parel tussen het overaanbod aan bands. Het is als zoeken naar een speld in een hooiberg. Echter, soms kom je toch heel uitzonderlijke artiesten tegen, die extra aandacht verdienen, schreven we over de band.
Over deze release hadden we in 2019 eveneens een interview met de band.
Muddler - Is het rock-'n-roll om tot de late uurtjes repeteren en op te treden in obscure clubs? Om de dag daarna je kinderen te knuffelen, hen naar school te brengen en in het dagelijkse leven te stappen? We denken van wel … (musiczine.net)
Ondertussen zagen we hen op het podium van Frietrock, en zijn we de band op de voet blijven volgen. We gingen dan ook gretig in op de uitnodiging om te komen zien naar hun optreden, als double Bill met Total Blindness in Liers Cultuurcentrum.
Het werd dan ook een bijzonder gevarieerde, boeiende, donkere rock avond, met een hoek af.
Total Blindness (****) staat garant voor gebalde rock muziek, vanuit de onderbuik. "Een onfeilbaar enthousiasme en eindeloze energie", lezen we in de biografie, en dat klopt zondermeer. Met de nodige vuurkracht, energie en speelsheid gaat het combo in razendsnel tempo tekeer. Ze porren het publiek telkens aan het publiek, zetten hen in bewegingen en bij een ballad gaan lichtjes de lucht in.
Kenmerkend is de 70s rock zonder echt gedateerd te klinken. Een stomend setje, die de tijd van toen doet heropleven. Na de regulaire set volgde nog een bis, het publiek reageerde enthousiast op deze knappe, lekkere rockshow met een hoek af.
Nederlandstalige rock is populair momenteel, kijk maar naar bands als Goldband die met hun muziek zorgen voor een ware volkstoeloop. Een band als Muddler (****) zou, ondanks hun wat donkere aankleding, niet misstaan tussen die lichting Nederlandstalige poprock. In hun emotionele sound is humor vervat, wat het geheel siert.
Live balanceert de band in uitersten , “zWaarheid' is er eentje van uitersten. De registers worden open getrokken op “Gouden Kooi” en “Kom Ten einde”. We krijgen een overtuigende, wervelende finale met een vlijmscherp gebracht “Keurslijf”, een zinderend “Hindertaal” en het gevoelige “'Huil”; ze dienen de nodige adrenalinestoten toe. “Liever onderweg” schittert in deze closing final. Klasse!
Muddler wist moeiteloos de aandacht van het publiek te behouden in hun gevarieerde set, die hield van tempowissels en emotionaliteit, die scoort met een donker kantje en een hoek af . Hun Nederlandstalige poprock verdient erkenning. Dit was hoedanook een gezellige avond!
Setlist: zWaarheid//Zomerverloren//Tot Stof // Autopsie//Gouden Kooi//Kom Ten Einde//Keurslijf//Allenerziel//Hindertaal//Huil//Liever Onderweg
Organisatie: Liers Cultuurcentrum, Lier
Goethes Erben opent in Waregem een kist met oude en nieuwe herinneringen
De ambities van de programmatoren van de nieuwe Schakelbox in Waregem zijn niet min: één of twee keer per jaar de hoogdagen van The Invitation/The Steeple laten herleven. Een organisatie en concertzaal die legendarisch zijn in de wereld van new wave en gothic. Heel wat Belgische en buitenlandse fans en bands hebben fantastische herinneringen aan die periode, dus de lat ligt hoog voor de Schakelbox. De eerste horde in dat plan werd vlot genomen. Met Goethes Erben op de affiche, één van de eerste bands die The Invitation ooit uitnodigde naar Waregem (toen nog naar het Gaverke), kon het onmogelijk mis gaan. Het concert was dan ook heel snel na de aankondiging uitverkocht. De volgende stap is Clan of Xymox, nog zo’n overlevende legende uit die periode, die volgend jaar in maart in de Schakelbox staat.
Het voorprogramma van Goethes Erben op deze korte mini-tournee was voor de Belgische band The Arch, uit Breendonk. Niet zo verwonderlijk. Sinds kort zit The Arch op hetzelfde label als Goethes Erben, waarvan Goethes Erben-frontman Oswald Henke mede-eigenaar is. Hij heeft hen naar verluidt zelf gevraagd om bij Dryland Records te komen nadat hij hen in Duitsland live aan het werk zag, een uniek aanbod dat geen enkele band zou weigeren. Vorig jaar bracht The Arch op Dryland Records dan het album ‘Sanctuary Rat’ uit. Een heel fijn album, dat op veel gejuich werd onthaald bij fans en recensenten.
Er zijn wel wat gelijkenissen tussen The Arch en Goethes Erben. Beide bands hebben hun roots in de gothic rock, maar schuwen het experiment niet. Ook bij The Arch moet niet elke song opgebouwd worden met stompende beats en ijle gitaren. ‘More’ mag hier ook al eens ‘less’ zijn. Nog een overeenkomst tussen de bands: beide hebben een combinatie van muzikanten in de schaduw en een frontman die alle spots aan zich laat kleven. Al blijft CUVG van The Arch dan wel een light-versie van Oswald Henke. Het blijft voor ons toch moeilijk om aan onze Vlaamse bescheidenheid te ontsnappen en larger than life op een podium te staan.
The Arch bracht in Waregem een set in twee delen. De eerste helft was voor nummers uit ‘Sanctuary Rat’ (met “Clear Fields”, “9,81”, “Sanctuary Rat” en “Devil’s Breed”) en daarna kwam een soort van ‘Best Of’ uit alle albums voor ‘Sanctuary Rat’. Daarbij ging veel aandacht naar de begindagen van de band, met “Babsi Ist Tot” uit 1986 en de singles “Stay Lay” uit 1989 en de stevig rockende cult-hit “Ribdancer” uit 1990. De rolverdeling bij The Arch is duidelijk: CUVG is de charismatische ceremoniemeester die het publiek bespeelt, de gitaristen (Ivan & Mr Pierre) mogen hun ding doen als luitenanten. Stoïcijns staren ze de zaal in, een paar zeldzame keren zoeken ze elkaar op voor een gitaarduel. Bijna onzichtbaar op de achterste rij staat toetsenist Jakke.
The Arch kreeg in de Schakelbox de eerste rijen aan het dansen, al zeker met hun oudere werk in de tweede helft van de set. In de eerste helft was er vooral enthousiast applaus, wat toch ook al niet evident is bij een publiek dat enkel voor de hoofdact een ticket gekocht heeft. Op basis van deze perfect gebrachte en raak geselecteerde set verdiende The Arch misschien nog wat meer liefde en enthousiasme van het publiek. Maar we mogen ook niet vergeten dat vele fans al een dagje ouder worden en misschien ook niet allemaal mee zijn met het recente materiaal.
Goethes Erben werd met luid applaus en gejoel onthaald zodra de band het podium opkwam, wat er al op wees dat deze Duitsers weinig moeite zouden hebben om de 300 fans in Waregem in te palmen. Goethes Erben had bijna niks van decor mee voor deze ‘Greatest Hits’-avond. Enkel een minutieus uitgedachte lichtshow en een houten kist. Als Oswald deze ‘kist der herinneringen’ opent schijnt vanuit de kist een mysterieus rood licht en tovert hij er allerlei attributen uit: een soldatenjas voor “Zinnsoldaten”, een Mozart-achtig jasje voor “Märcherprinzen”, sterrenstof voor “Stadt der Träume,” een kinderpop voor “Vermisster Traum”, … Het sterrenstof blaast Oswald uit zijn hand over de eerste rijen. Twee dames die de volle laag glitters over zich heen krijgen, biedt hij nadien zijn verontschuldigingen en zijn eigen handdoek aan.
De kist is voor de Goethes Erben-frontman meer dan een veredelde verkleedkoffer en pupiter (als geheugensteuntje voor de lyrics, hoewel dat eigenlijk niet nodig is). Goethes Erben is de grondlegger van het muziektheater en Oswald gebruikt dat ene stukje decor dan ook voluit. Hij springt er bij bijna elk nummer vlotjes op, balanceert soms vervaarlijk op de rand en springt er dan net zo soepel opnieuw af. Vanop de eerste rijen is het kist-springen al spectaculair, vanop de achterste rijen lijkt het alsof de frontman op de schouders van het publiek staat.
Ook zonder kist is Oswald een volleerde acteur die de ene keer vrolijk een rondje danst op een dodenmars, dan weer zenuwachtig ijsbeert van links naar rechts en vervolgens zijn eigen dood naspeelt door enkele minuten languit en onbeweeglijk op het podium te blijven liggen.
Henke verontschuldigt er zich voor dat zijn Nederlandse woordenschat na al die Belgische optredens niet veel verder komt dan een gemeend ‘dankuwel’. Hij is zichtbaar geëmotioneerd door de warme ontvangst in Waregem. Deze stad gaf Goethes Erben het eerste optreden buiten Duitsland en was vaak een halte voor concerten en festivals. Het was van 2016 geleden dat de Duitse band nog in Waregem speelde en dat de (West-)Vlamingen hen nog niet vergeten zijn, doet bijzonder veel deugd. Er waren ook fans uit Nederland en Duitsland en zelfs uit Groot-Brittannië in de Schakelbox en die worden verwend met een lange set van singles en publieksfavorieten uit zowat alle albums.
De bandbezetting – die nogal eens wisselt bij Goethes Erben – laat bij deze passage in Waregem toe om zowel de meer ingetogen nummers te brengen als de oudere, meer gothic rock-nummers. Twee bandleden zijn alleskunners. De toetsenist is de vroegere gitarist en die mag ook voor twee nummers invallen als bassist en dan nog als gitarist. De nieuwe, jonge gitarist – het is zijn allereerste concert met Goethes Erben - speelt akoestische en elektrische gitaar en soms ook eens bas. Enkel de drummer en de man met de elektrische cello moeten nooit van instrument wisselen.
Wat opvalt in de setlist: uit het jongste album ‘X’ (naar het Romeinse cijfer voor tien vanwege het tiende studio-album) wordt slechts één nummer gespeeld: “Xenomelie”, hoewel heel wat fans gerekend hadden op de rockende single “Schmerz”.
De set in Waregem was een aaneenschakeling van hoogtepunten, met pakkende versies van onder meer “Der Eisstürm”, “Lebend Löhnt Es” en “Wer Mich Liebt”. De reguliere set wordt afgesloten met “Sitz Der Gnade”, Oswald Henke’s interpretatie van Nick Cave’s “Mercy Seat”, die in het Duitse nog wat harder binnenkomt. De cello-speler doet het hele concert zijn best om uit de spots te blijven, maar op het einde van de set is het Oswald die hem met een eenvoudige zaklamp een eresaluut geeft.
Na de reguliere set volgen liefst drie bisrondes met onder meer het abstracte liefdeslied “Seelenschatten”, het drammerige “Mensch Sein” en “Das Ende”.
Goethes Erben gaat in Waregem van het podium af met een kist met oude en nieuwe herinneringen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
GA-20 - Heerlijke vintage blues
De blues, een te vaak platgetreden pad waarin men soms het bos door de bomen niet meer ziet. Om er hierin bovenuit te steken moet men al uit het goede hout gesneden zijn. Met GA-20 hebben we op dat gebied wat ons betreft een voltreffer.
Het basloze trio grijpt volledig terug naar de echt authentieke blues van grootheden als John Lee Hooker en vooral Hound Dog Taylor. Ze blijven trouw aan de primaire structuren van het genre, maar doen dit op zo een frisse, vitale en energieke manier dat het hen tot één van de meest opwindende blues-acts van het moment maakt.
Zowel Matthew Stubbs als Pat Faherty zijn fenomenale gitaristen die om de beurten met verrukkelijke solo’s voor de dag komen zonder daarbij in het Bonamassa syndroom te vervallen. Waarmee we willen zeggen dat hun solo’s volledig in functie van de songs staan, en niet van een opgeblazen ego.
Wat GA-20 ook uitzonderlijk maakt is de soulvolle stem van Pat Faherty, waarmee hij traditionals als “Just Because” (Lloyd Price) en “My Baby’s Sweeter” (Little Walter) naar een hoger niveau tilt. Met pareltjes als “I let Someone In” en “Easy On The Eyes” toont Faherty dat hij zelf ook een verdomd goed songschrijver is die de blues in een gloedvol bad soul doopt. Er is ook tijd voor een heerlijk solomomentje, wanneer Faherty in zijn eentje RL Burnside eert meet een naakte versie van “Come On In”.
Op hun rauwst klinken ze wanneer ze “Give Me Back My Wig”, “She’s Gone” en “Sitting At Home Alone” onder handen nemen, allen songs van hun grote voorbeeld Hound Dog Taylor die ze trouwens al eerden met een volledig album, het uitstekende ‘Try It… You Might Like It’.
GA-20 is een band die de blues laat schitteren op een uiterst vinnige en dynamische manier. Heel wat anders dan de talrijke blues-artiesten die misschien wel technisch heel bedreven mogen zijn, maar wiens blues te vaak oubollig, saai en belegen klinkt. GA-20 is the real thing.
Een pluim ook voor support act Hideous, met hun stevige rock misschien niet bepaald de ideale opwarmer voor een avondje retro blues, maar met een handvol puike rocksongs weten ze toch het publiek te overtuigen. Hideous lijkt in de eerste plaats toch wel het ding te zijn van Guillaume Lamont, in een ander leven ook gitarist van RHEA.
Bij RHEA, een band die hardnekkig een copy paste tracht te zijn van Royal Blood, moet hij in opdracht van zijn mede bandleden mooi binnen de uitgetekende lijntjes kleuren, maar in Hideous kan hij wel degelijk loos gaan. De looks en attitude heeft hij al, maar hij blijkt hij ook nog eens gezegend te zijn met een stem die helemaal in het rockplaatje past. Qua haardos, maar ook wel qua sound, denken we meermaals in de richting van Wolfmother en in de gitaarriffs bemerken we hier en daar zelfs een flard Black Sabbath, van ons mogen ze gerust nog wat meer die kant uitgaan.
Echt origineel is het allemaal niet, we hebben dit al vaker gehoord, maar er komt heel wat stuwkracht, pit en energie uit. En dat is wat telt.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
A. Savage - Geen brandend huis maar eerder ingetogen kampvuurtje
A. Savage, bekend van het viertal Parquet Courts, bracht met zijn tweede soloalbum ‘Several Songs About Fire’ onder de arm een bezoek aan ons land. Net als zijn eerste LP ‘Thawing Dawn’ uit 2017, ging hij opnieuw de introspectieve toer op. Deze keer over het verlaten van zijn New York als een brandend gebouw.
Zijn nieuwe songs, soms americana, soms folk, zijn spaarzame muzikale composities waar vooral zijn poëtische pen botviert.
Even zien hoe dit tijdens een intiem en gezapig concert aan bod kwam.
Het voorprogramma was verzorgd door de nobele onbekende Naima Bock. Al meedere passages in België heeft ze achter de rug. Opnieuw slaagde ze erin om het publiek vanaf het eerste moment met haar breekbare folkklanken en charisma in te pakken. Met nummers als "Gentle" en "Campervan" creëerde ze een intieme sfeer waarin haar baritonstem en zachte gitaarwerk schitterden. Ondanks enkele kleine muzikale hobbels wist ze het publiek te raken met haar authentieke en kleurrijke performance. Toen extra muzikant Jack van Bingo Furry haar vervoegde, werd haar concert wat interessanter. Naima's dankbaarheid voor het aandachtige publiek was voelbaar, en haar opmerking over Jack's nieuwe album zorgde voor een luchtige noot in haar betoverende set.
Na een luchtige opwarmer was het de beurt aan A. Savage om het publiek verder mee te nemen. Ondersteund door een band van getalenteerde muzikanten bracht A. Savage een eerste handvol nummers van zijn tweede soloalbum, ‘Several Songs About Fire’; met het allernieuwste "Black Holes, the Stars and You", "Hurtin' or Healed" en “Elvis in The Army” nam hij het publiek meteen bij een les introspectie. Zijn rauwe stem en poëtische teksten raakten enkele luisteraars, en hoewel sommige fans misschien snedige hooks hadden verwacht, werden ze beloond met een meer ingetogen benadering van zijn muziek.
“Riding Cobbles” klonk dan wel als een vreemde eend in de bijt, het kon ons wel bekoren.
A. Savage verraste iedereen met covers van "I Can't Shake the Stranger Out of You" en “Oyster and the Flying Fish” om daartussen terug te gaan naar zijn oude materiaal uit ‘Thawing Dawn’. "Winter in the South" en "Wild, Wild, Wild Horses" brachten een mix van americana en pasten vlekkeloos bij de covers en de songs uit zijn tweede soloplaat. Het hoogtepunt was “Thawing Dawn” zelf, dat ondanks de ongeïnteresseerde zang van Savage ons toch plezierde met de tempowisselingen.
Vervolgens vulden hij en de zijnen de set met opnieuw een handvol ‘Several Songs About Fire’. De avond kabbelde voort en werd soms wat te gezapig, maar toch slaagde A. Savage erin om het publiek geboeid te houden met zijn diepgaande teksten en minimalistische performance. Het slotnummer "Out of Focus" mocht dan wel matig zijn, maar de saxofoonsolo zorgde toch voor een klinkend einde.
Setlist: Black Holes, the Stars and You - Hurtin’ or Healed - Elvis in the Army - Riding Cobbles - Le grand balloon - I Can’t Shake the Stranger Out of You (Lavender Country) - Thawing Dawn - Wild, Wild, Wild Horses - Winter in the South - Indian Style - Oyster and the Flying Fish (Kevin Ayers) - Mountain Time - Thanksgiving Prayer - David’s Dead - My New Green Coat - Out of Focus
Organisatie: Botanique, Brussel
Swans - Niet voor gevoelige oortjes
Een Swans concert is zoals u weet geen onbezorgd wandelingetje in het park. Het is een harde noot om te kraken, het grenst aan het ontoegankelijke en terroriseert het gehoor, maar het is steeds een indrukwekkende belevenis, althans voor diegenen die wel wat gewoon zijn.
Vaste songstructuren zijn uit den boze bij Swans, en dat al zeker in een live gebeuren. De tracks treden ver buiten de grenzen van hun studioversies en fungeren eerder als een leidraad, een vertrekpunt van waaruit goeroe Michael Gira als een ware sjamaan zijn band dirigeert naar ongekende noise-oorden waar furie overloopt in chaos. Zo duurt de eerste song “The Beggar” ongeveer een uur (jawel, u leest het goed, een uur) en daarmee worden ons brein, oren en ziel danig op de proef gesteld. Dit is Swans in zijn meest extreme vorm, pijnlijk, hardvochtig, huiveringwekkend, experimenteel, hectisch en pokkenluid.
Opperhoofd Michael Gira is alomtegenwoordig in de mix, zijn vaak overstuurde vocals komen binnen als noodkreten. Gira zingt niet, hij declameert, briest en sneert. Zijn kompanen volgen hem met een demonische en repetitieve sound die immer beklijvend en hypnotiserend werkt.
Maar liefst twee een half uur duurt dit intens spektakel en dat in 5 bezwerende songs, voor zover je hier nog over songs kan spreken, het zijn eerder meedogenloze opussen die de rand van de waanzin opzoeken.
Dit was onze vierde live kennismaking met Swans en we zijn alweer een bijzondere ervaring rijker die zijn gelijke niet kent.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set november 2023, Botanique, Brussel
https://www.musiczine.net/phocagallery/category/5626-swans-16-11-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
Een nieuwe zet op het illustere schaakbord van de immer aangrijpende Chelsea Wolfe. Op ‘Hiss Spun’ flirtte ze nog met spooky doommetal, op ‘Birth Of Violence’ trok ze een akoestische kerker in, op het verschroeiende ‘Bloodmoon:I’ sneerde ze samen met de geweldenaars van Converge doorheen een met zwart zwavelzuur gevuld metal-bad.
Elk nieuw album zorgt bij deze donkere muze steevast voor nieuwe openbaringen, invalshoeken en ontdekkingen. Haar platen zijn stuk voor stuk adembenemende parels die op het eerste zich ver uit elkaar liggen maar die wel één constante hebben, ze verdragen geen daglicht.
Op ‘She Reaches Out To She Reaches Out To She’ zet de nachtgodin alweer een nieuwe stap in haar zonderlinge evolutie. In haar alom onheilspellende sound zijn er deze keer ijle synths en beklemmende elektronica naar binnen geslopen. Met de nieuwe insteek vertoeft ze nog steeds grotendeels in haar favoriete biotoop, de duisternis. De songs zijn deze keer gespaard gebleven van snerende metalriffs, maar de teneur is nog steeds angstaanjagend en Chelsea’s dromerige vocals bevinden zich in immer geheimzinnige en mistige oorden.
De tracks drijven op hypnotiserende beats, beklijvende drones, sluimerende gitaren en benevelde synths. Zo zoeken ze ongekende horizonten op. “Whispers In The Echo Chamber” zet de lijnen uit en grijpt middels spookachtige elektronica en een ultieme uitbarsting onmiddellijk naar de strot, “House Of Self-Undoing” mokert hardvochtig op een bed van jungle drums, “Tunnel Lights” is de hemel onder de grond, “Salt” dwaalt rond in Portisheadland en afsluiter “Dusk” trekt met een stevige apotheose meedogenloos de nacht in.
‘She Reaches Out To She Reaches Out To She’ is een zwarte parel die zijn geheimen niet meteen prijsgeeft, het vergt wat moeite van de luisteraar. Dit is een boeiende ontdekkingstocht doorheen de donkere spelonken van Chelsea Wolfe’s ziel. Neem dus uw zaklamp mee.
Persefone + guests - Intens progressief metal Avondje binnen een intiem kader
Een intens progressief-metal avondje kreeg je in het gezellige Asgaard in Gentbrugge.
De zaal was goed vol gelopen voor vier bands, komende uit Andorra, USA, Spanje en Frankrijk. Met Persefone als publiekstrekker.
Zanger Marc Martins Pia vertrok vorig jaar en werd vervangen door Daniel Rodríguez Flys, we waren benieuwd welke impact dit zou hebben op de band. Ze kwamen in Gentbrugge eveneens hun nieuwste EP ‘Lingua Ignota: Part I’ voorstellen.
Ons verslag van een fijn, intens progressieve metal avondje in een zeer intiem kader.
De avond werd op gang getrokken door het instrumentale trio Lampr3a (*****) die de kunst heeft verstaat de instrumenten te laten spreken. Een bijzondere gewaarwording en een virtuositeit, die naar een onaards hoogtepunt wordt gestuwd, zonder het spelplezier echter uit het oog te verliezen.
Een spraakzame bassist, gitarist en een bonkige drummer die zijn drumvellen geselt, doen de Asgaard op z’n grondvesten daveren. Deze puur instrumentale progressieve metal act klonk erg emotievol en blies ons omver. Wat een intensiteit. Uniek en grensverleggend.
Stellar Circuits (***) heeft wel zangpartijen en in de sound ervaren we diezelfde emotie en intensitet. De drums en gitaarpartijen zorgen voor kippenvelmomenten. De imposante zanger en frontman heeft een uiteenlopend stembereik; hij verlaat soms abrupt het pad van de intieme zanglijnen, om plots uit het niets hevig te brullen, waardoor je niet goed weet wat er nu echt gebeurt. Hij zoekt z’n publiek op en entertaint hen.
We waren maar deels overtuigd van hun diverse aanpak; ze zijn nog wat zoekende naar de juiste sound. Het potentieel is er echter wel.
Het donker kantje van wat progressieve metal te bieden heeft? En dat typische pad zelfs verlaten? Daarvoor moest je op deze zondagavond toch bij Hypno5e (****) onderstreept het donkere kantje van de progressive metal en durft dat pad te verlaten. Mooi klinkt het door die bijzonder grauwe instrumentatie en vocals. Samen met de sobere verlichting, borrelen angstgevoelens op. Desondanks kunnen we stevig headbangen, word je geconfronteerd met je innerlijke demonen.
Enkele moshpits duiken op . Hypno5e trekt alle registers open, wat een tempo’s en oorverdovend gitaar/drumgeweld. Overweldigend!
Persefone op z’n beurt trekt meteen de aandacht. “Flying Sea Dragons” is een binnenkomer en grijpt ons meteen bij het nekvel. Beukend of eerder intiem, ze overtuigen met die dreigende tunes en banen zich een weg naar je donkere ziel. Deze band weet ons te raken.
De melodieuze nuances van Persefone (*****) voelt aan als een canvas om die donkere emoties een plaats te geven. Qua instrumentatie dik ok dus.
Het was nu afwachten wat de impact van de nieuwe vocalist zou zijn. De zang is echt een openbaring, een zuivere puurheid met emoscreams. De zang van Daniel Rodríguez Fly is sterk, rauw en helder; wat een bereik in die sound.
Muzikaal staat de band op scherp dus; als de registers worden open getrokken, zoekt de gitarist letterlijk zijn publiek op. Er ontstaan spontaan enkele moshs en een heuse circle pit. Die brede, diverse aanpak intrigeert. We zijn overtuigd!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Persefone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5724-persefone-11-02-2024.html
Hypno5e
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5725-hypno5e-11-02-2024.html
Stellar Circuits
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5726-stellar-circuits-11-02-2024.html
Lampr3a
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5727-lampr3a-11-02-2024.html
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge (ism GRIMM, Necktwister)
We Are Open 2024 Vinger aan de pols in de Belgische scene en wat een diversiteit in eigen kweek!
We Are Open 2024
Trix
Antwerpen
2023-02-09 + 10
Erik Vandamme
Het is weer de tijd van het jaar. In Trix komen gedurende twee avonden, en op zes podia, een overaanbod aan Belgische talenten zichzelf aan een ruim publiek voorstellen: over donkere paadjes naar intimiteit tot wilde feestjes en Dj's. Het komt allemaal aan bod op We Are Open.
De gezellige sfeer kwam ons eigenlijk al tegemoet bij het binnentreden van de zaal, waar een uiterst sympathieke security ons met een brede glimlach een leuke avond toewenste. Die gezelligheid bleef ook in elk van de zes zalen hangen bij het publiek.
Je zag duidelijk, dit is een publiek dat afkomt op een totale muziekbeleving. En ook dit maakt We Are Open als festival en concept zeer uniek; het is na al die jaren nog steeds grensverleggend.
Ons parcours was erg divers tijdens deze interessante tweedaagse. Ons verslag
dag 1 - vrijdag 9 februari 2024
We starten ons parcours in De Kelder met Head On Stone (****), het solo project van Nele Janssen (Peuk). In tegenstelling tot de energieke sludge van Peuk, gooit Head On Stone het over een eerder intimistische boeg, gezeten aan haar piano, en songs mee gedragen door haar brede vocals. Ze ontroert iedereen. Soms ontstaat er een lichte welving waarbij de norm wordt overschreden, maar over het algemeen is het hier de intense intimiteit die de rode draad vormt binnen haar set. Er hangt een half uur lang een sprookjesachtige magie. Mooi.
In de club wacht ons L?p?GangGang (****), een band die net die diversiteit hoog in het vaandel draagt. Je kunt op hun muziek niet echt een stijl kleven, en net dat trekt ons aan. In de performance gebeurt er vocaal als instrumentaal zoveel. We waren vooral onder de indruk van die tweestemmige zang, vrouwelijk als mannelijk. Het balanceert voortdurend tussen ingetogenheid en extravertie, waarbij de registers wel eens worden open getrokken, steeds in een golvende beweging. Met L?p?GangGang krijg je een zeer gevarieerde energieboost. Leuke kennismaking met dit collectief.
We bleven in de Club hangen, vlakbij de Bar … Bands mochten binnen een intiemer kader, dicht bij het publiek, hun ding doen. Maze (***1/2) onder meer … Hun energieke postpunk doet de zaal op zijn grondvesten daveren, op zich niets vernieuwends, maar ok, alles blijft een beetje diezelfde strakke lijn uitgaan, maar net door die boost aan energieke riffs en een waanzinnige zang, kregen we een rits adrenalinestoten te verwerken. Overtuigende set.
Levy Seynaeve en Wim Coppers, bekend van Wiegedood, stampten de band CROUCH (****) uit de grond. Jasper Hollevoet sloot zich als bassist aan. Het trio is geen onbekende voor ons, we zagen hen vorige zomer nog live aan het werk. "De bedoeling was goed, maar alles bleef teveel hangen binnen een gezapig donker lijntje, waardoor de aandacht nogal snel verslapte.", schreven we over hun optreden op Catacombfest Open Air. Raar maar waar, ondanks dat ook nu alles op diezelfde muzikale lijn hing, stoorde dit in een goed gevulde Café totaal niet. Ze wisten een intens spannend sfeertje te creëren, je werd gewoonweg meegezogen in donkere gedachtenkronkels.
Hét absolute hoogtepunt van deze eerste festival avond volgde echter in De Kelder met het gekke gezelschap Brorlab (*****). Hun korte, krachtige songs bezorgden ons een oplawaai. In nog geen twintig minuten tijd werden we overdonderd door de mokerslagen. Ze schopten lekker om zich heen. Brorlab blies iedereen in de Kelder dan ook compleet weg. Wat een oerkracht straalde dit trio toch uit.
Wie houdt van punk met een ferme hoek af, is bij dit trio zeker op het juiste adres. Het klonk snel , vuil, geweldig en tussen de regels is er sprake van absurditeit. Drie muzikanten die verdomd weten waar ze mee bezig zijn in de vlijmscherpe riffs. De beweeglijke zangeres heeft een indringende, hoge stem. Duidelijk een meerwaarde in de sound!
Een band die we hadden aangestipt als 'must see' was Predatory Void (*****). De leden zijn geen vreemden in de scene: Lennart Bossu (Amenra, Oathbreaker, Living Gate), Lina R. (Cross Bringer), Kris Auman (ENDLINGR), Thijs De Cloedt (Cobra The Impaler, ex-Aborted) en Vincent Verstrepen (Carnation). Dit resulteert in een dosis donkere energiebommetjes. In de instrumentatie sterk overtuigend , maar ook die stem van Lina R. bezorgt je een krop in de keel.
Muzikaal gaat het van een zalvende schoonheid naar een vlijmscherpe sound; in hun duisternis ontstaat een warme gloed . Wat een gevarieerd aanbod. Predatory Void laat de duistere muziek voor zich spreken.
Sam De Nef is ondertussen geen onbekende meer. Zo wist hij ons vorig jaar solo op Les Nuits Botanique te bekoren met zijn zachte vocals en zijn verbluffend gitaar spel. Deze keer gaat hij dus een samenwerking aan met Camille Camille. Een beeldend kunstenaar in combinatie met een warme stem, de perfecte aanvulling met wat Sam De Nef doet.
Na al dat overweldigende tijdens de avond, bracht Sam De Nef & Camille Camille (****) dus wat rust in ons hart. Een intrigerende hartverwarmende, intense set kregen we van hen.
dag 2 - zaterdag 10 februari 2024
Ook de tweede festivaldag starten we, net zoals op dag één in De Kelder met Amina 808 (****). Deze R&B /house artieste heeft niet alleen een zeer zwoele, warme stem, ze straalt zoveel speelplezier uit dat niet alleen de temperatuur in de Kelder stijgt, maar ook je hart in vuur en vlam staat. Bovendien wordt op deze aanstekelijk muziek de dansspieren geprikkeld. We hebben hier een klasse entertainer. De ontwapende wijze waarop Amina 808 haar publiek aanspreekt en bespeelt, zorgt voor een brede glimlach. Beloftevolle artiesten binnen de R&B/house scene.
Naast alternatief, krijgt ook de doorsnee pop zijn plaats op We Are Open. Uwase (***) balanceert een beetje tussen de uitersten van pop en rock, met soulvolle kruiden.
Niet overdonderd, maar eenvoudig pakkend overtuigt het gezelschap. Uwase klonk braafjes, maar onderhuids noteerden we wat avontuur. Er zit alvast voldoende potentieel in dit combo, door de warme gloed in de sound en de soulfulle elementen.
In de grote zaal was het de beurt aan Mojo & The Kitchen Brothers (****). Hun heavy progressive rock roept associaties op met onder andere Black Sabbath, Wishbone Ash en Pink Floyd. Vooral die laatste halen we erbij door de vaak lange, intense gitaarriffs. Die langdradigheid in de instrumentatie, stoort echter nooit. De bandleden entertainen ons en sleuren hun publiek mee in deze oorverdovende muzikale wervelstorm. Een beetje headbangen is ons niet vreemd met hun muziek.
Dit is een waar genot voor de liefhebber van typische jaren '70 rock. Mojo & The Kitchen Brothers refereert naar die jaren , maar klinkt niet typisch gedateerd.
Bij Purrses (****) in de Bar draait alles rond het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur, in de instrumentatie als in de vocals. Er zit een zekere melodieuze punk attitude verborgen ook. Die verschillende elementen maakt Purrses bijzonder. Een overtuigende, fijne ontdekkingen op We Are Open 2024!
Toen we Rori (*****) zagen optreden op Corefest vorige zomer, schreven we: ''De bijzonder pittige deerne heeft een warme stem en straalt zelfverzekerdheid uit. Uiteraard is er bij Rori groeimogelijkheid, ze bleek net iets te licht uit te vallen op het grote podium, maar haar uitstraling en vocals compenseerden het.'' In de Trix Club is ze gegroeid in haar kunnen. Haar vrij wulpse houding combineert ze op uitgekiende wijze met een eerder donker kantje. Ze entertaint haar publiek.
Puur muzikaal, vocaal en ook visueel gaat het in uitersten, wat de set boeiend houdt. Ze wist hier een breed publiek aan te spreken.
TAKH (*****) is al van 2015 bezig en haalt elementen aan van Swans, met hun intense , opbouwende, oorverdovende sounds . The Black Heart Rebellion nodigde toen Annelies Van Dinter (Echo Beatty, Pruillip) uit als gastmuzikant, op de plaat ‘People when you see to smoke’, een gemeenschappelijke liefde voor doom en somberheid, samen met de rauwe, emotionele aanpak.
Vorige zomer zagen we het gezelschap nog in het Park van de Casino, Sint-Niklaas als support van Briqueville. We waren onder de indruk van hun bedwelmende riffs, knetterende drums en de best emo-beladen zang. Muziek die in de donkerte van de nacht tot z’n recht komt. In een volgepakt Café kregen we mokerslagen te verduren. Ook nu weer gingen de oren suizen en voelden we een helse sound over ons heen..
TAKH zorgt echter vooral voor een ondoordringbare muur van geluid, met dat even bijzonder emo-beladen kantje. Best indrukwekkend.
We besloten de avond in de Grote zaal met Captain Kaiser (*****) die gelijktijdig speelden met het voortreffelijke Ão, die in Club die uitgroeien tot een absolute topper. We zien hen binnen enkele dagen in de AB, …dus verkozen we nu Captain Kaizer met een boven best punk feestje. De Grote zaal was iets meer dan half gevuld, beetje jammer eigenlijk, want de energieke set van Captain Kaiser sloeg in als een bom.
Er is de beweeglijke, imposante zanger Sascha Vansant die in ontbloot bovenlijf elke kant van het podium opstuift en zijn publiek letterlijk opzoekt, met o.a. een lekkere moshpit.
Captain Kaiser speelt verschroeiend hard, luid en energiek. En in deze loudness band met een maatschappijkritische boodschap. POuur punk dus!
Een knallende afsluiter van deze tweedaagse We Aren Open. Mooi!
met een knal van formaat af te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics We Are Open 2024
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5704-we-are-open-2024.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Meltheads kwamen een tijd geleden als een komeet binnen met het nummer “Naïef”. Terecht, maar het zal ook niet simpel geweest om dan daarna een album te maken met de verwachtingen die er inmiddels zijn t.a.v. de band.
Een aantal vaststellingen na het beluisteren van het album.
Ten eerste worden de verwachtingen met gemak ingelost. De nieuwe songs zijn puntig, soms rauw, potig en catchy. Ze lijken zeker niet verlamd door het succes.
Ten tweede heeft men ervoor gekozen om hun nummers terug in het Engels te zingen. Dat toont aan dat men o.a. het succes van “Naïef” niet wil uitmelken. Het ware gemakkelijk geweest, vooral songs in de eigen taal tegenwoordig heel in zijn.
De songs bevinden zich ergens tussen The Gun club ( o.m. “Decent Sex” of “Night Gym”) en Magnapop (o.a. “I Want it All”) in.
Soms brengen ze er ook wat jaren zeventig elementen bij. Zoals in “White Lies”. Wat trouwens een prachtig opgebouwde song is. Je hoort: ze zijn toch meer dan een doorsnee noise/punk band. Ze kennen hun geschiedenis en alle invloeden tezamen geeft hen hun eigen geluid. Op “Theodore” krijgen we een verrassende ritmesectie dat een beetje doet denken aan Fad Gadget, Pixies of Gang of Four maar dan op een rockleest geschoeid. Wederom een geslaagde song.
Zo krijgen we elf tracks die toch wel stuk voor de moeite waard zijn. We vergeten dan nog bijna om het over de teksten te hebben. Niet meteen de vrolijkste teksten maar wel degelijke en geloofwaardig lyrics over de pijn van de liefde, drugs en hier en daar wat maatschappijkritiek.
Meltheads zijn echt met dit album goed vertrokken. “Naïef” heeft hen op de kaart gezet en met ‘Decent Seks’ gaan ze de kaart verder uitvouwen en inkleuren.
Tel daarbij nog hun uitstekende live reputatie en de deuren van de Europese landen rondom ons moeten toch wel kunnen opengaan …
Voor liefhebbers van garagepop, noise en punk!
Punk/noiserock/garagerock
Decent Sex
Meltheads
Belpop Bonanza Superstar- De beste Buitenlandse Belpopverhalen. Wat wij, kleine Belgen, hebben betekend voor de supersterren …
Jan Delvaux en DJ Bobby Ewing gingen weer grasduinen in de Belpop. In deze Belpop Bonanza Superstar laten ze horen en zien wat wij, kleine Belgen, hebben betekend voor de supersterren … Tekst, uitleg, muziek kregen we anderhalf uur lang van de twee, die sterk op elkaar ingespeeld waren, informatief, verrijkend, verrassend en entertainend …
Een nieuwe aflevering dus kregen we over de geschiedenis van de nationale popmuziek, deze keer de beste Buitenlandse Belpopverhalen . De twee toonden ons hoe (vaak) wij het buitenland hebben verbaasd.
Met plezier stapten we in hun muzikale leefwereld, verrast door de talrijke linken en toevalligheden. We kunnen niet alles verklappen , maar toch … even deze fijne verhalen, weetjes met een dosis humor.
België telt zes wereldhits. Na 60 jaar popmuziek. Zoveel hebben de Amerikanen er elke week. Toch mag ons internationale gewicht niet onderschat worden (Tip: Technotronic, Plastic Bertrand , Rocco Granata, …).
Of hoe Eurodance de wereld veroverde (Tip: Milc inc, Fiocco, 2 Unlimited, …). Hebben we wereldsterren? (ja hoor: Stromae, Angèle, Milow, …). Hoe Brel en Terri Jacks elkaar vonden (“Le moribond/seasons in the sun”). Een populair S-vormig blaasinstrument met kleppen? Adolphe Sax, zeker … George Michael en Gerry Rafferty hadden er wereldhits mee.
Geestig hoe het allemaal soms gaat en ons Belgen bindt met artiesten, producers, managers, kortom de muziekwereld.
We moeten ons niet wegschuilen, onze Toots met de tune van Sesamstraat; en een zekere Dambrin Didier zorgde voor een muzikale revolutie binnen de dance en beats, elektronica voor wereldsterren.
We zijn vaak belangrijk voor supersterren. Het logo van The Beatles? De mooiste liedjes van Boudewijn de Groot? De grootste Turkse popster aller tijden? Of de invloed van de juke box, Ronnex records van Ray Maxwell, de Expo 58 en de ICP recordings in Elsene (check maar eens “No mercy” (The Stranglers) , “Taking loud & clear” (OMD), “Bring on the dances horses” (Echo & The Bunnymen), “Just like heaven” (The Cure). Heerlijk , mooi, allemaal leuke en interessante verhaaltjes met een meezingmomentje … Of verder, de doorbraak van Indochine en Urban Dance Squad. Ook fashion designers vonden ons Belgen, o.a. Versace met de film ‘Belgica’ en de muziek van Soulwax.
Bisnummers? Jan Delvaux en Jimmy Dewit ‘Bobby Ewing’ vergeten het niet in hun theatershow, met een aangename draai en swing.
Wat een mooi eerbetoon aan die Belgen die internationaal ‘iets’ konden betekenen, maken, spontaan, losweg, onverwachts, beredeneerd. Dat zijn wij, we zijn vaak supersterren in het buitenland!
Belpop Bonanza Superstar was een grenzeloze avond tussen de wereldsterren., met de beste buitenlandse Belgische verhalen, een avondvullende theatershow, ontspannend, leuk, verrassend, verrijkend en entertainend.
De tour is van start gegaan tijdens ‘de week van de Belgische muziek’; in het voorjaar worden een dertigtal plaatsen in Vlaanderen aangedaan tot eind mei 2024. Doen!
Eerdere shows van de twee: BB city specials, BB Tura special, Merci Nederland en BB Royale, … Een grootse quiz volgt nog in de Brielpoort, Deinze (april) en er zijn de naslagwerken als deze hier, ‘de dikke Delvaux’, enz. Zeg niet , dat we het niet hebben gezegd …
Organisatie: Working class heroes ism CC De Spil, Roeselare)
Meau - Nederland overheerst De Vooruit
Philine - Het publiek werd opgewarmd door Philine, een pittige blondine vergezeld door een gitariste en backing vocal. Eerder een ongewone combinatie voor een singer-songwriter. Philine is een Rotterdamse die kwetsbare popliedjes schrijft over de dagdagelijkse struggles van een twintiger. Ze laat zich in haar teksten van de meest kwetsbare kant zien. Ze beschrijft de hersenspinsels die haar wakker houden ’s nachts. Op haar plaat ‘So Sick Of Myself’ neemt ze de onzekerheden van een nieuwe relatie onder de loep en de bijhorende druk om het niet te verpesten.
Haar eerste EP bevat 5 nummers waar “Half Of It” de meest eervolle vermelding krijgt live. Meezingen deden we vooral met “Needy As Hell”, die alle aspecten van een goede popsong bevat.
Enkele oudere singles passeerden ook in concertzaal Vooruit. Met het nummer “Green” beschreef de Rotterdamse haar eerste ervaring met truffels, we vermoeden dat het niet over chocoladetruffels ging.
Andere nummers gingen over kussen met meisjes en toxische ex-liefjes. Iedere inspiratie is inspiratie voor de 24-jarige. Laat je dit zeker niet van de wijs brengen, sommige thema’s lijken banaal, toch slaagt Philine er in om al haar twijfels in het leven om te zetten naar fijne deuntjes.
Hoewel het niet altijd loepzuiver was in de hoogte, was het voorprogramma wel de moeite om iets vroeger naar de Vooruit af te zakken.
Alle credits ook voor de backing vocal, die niet alleen een engelenstem had maar evengoed een prachtige glimlach. Ik weet niet wat in het water zit in Nederland, maar bottoms up, het smaakt naar meer.
MEAU - Meau, voluit Meau Hewitt, stond in 2022 al een keer in de kleine concertzaal van kunstencentrum VIERNULVIER in Gent. Maar het gaat hard voor Meau na haar deelname aan ‘Beste Zangers’ (bij ons gekend als ‘Liefde voor Muziek’), blijkbaar hard genoeg om vlotjes de grote concertzaal uit te verkopen. Een sober podium met vijf muzikanten en enkele antieken lampen uit de kringloopwinkel. Meer had de Nederlandse niet nodig om ons te overtuigen op woensdagavond.
Openen deed Meau met “22” van haar gelijknamige plaat, waarvan de eerste zin het is me eventjes teveel geworden meteen werd meegebruld door alle tieners en twintigers in het publiek.
Het jeugdig enthousiasme werd me tijdens de show gelukkig niet te veel, want de fans kregen doorheen het ganse optreden geen enkele dip.
Meau bracht niet de grootste popshow, maar draaide ons vlotjes om haar vinger door haar vrolijkheid op het podium. De interactie met zowel het publiek als de muzikanten kwam heel oprecht over en de kalverliefde tussen haar en gitarist Vadim deden ons zelf een beetje vlinders in onze buik krijgen. Voor “Dans Met M’n Ogen Dicht” haalde ze eenmalig haar mondharmonica boven. Jammer dat die daarna niet opnieuw passeert, want het paste wel mooi tussen de lampenkappen.
Betoveren doet Meau vooral in de kwetsbare nummers, zoals “Hou Me Vast”, “Blijven Rijden” en het wondermooie “Helen” over ongelukkig zijn ook al heb je alles om wel dolgelukkig te zijn. Haar teksten halen niet het niveau van grote voorbeeld Eefje De Visser, maar bevatten wel de nodige diepgang om de ganse avond aandachtig te blijven luisteren.
Uit haar passage van ‘Beste Zangers’ kregen we in tegenstelling tot haar Nederlandse tour geen enkel nummer, hoewel “Geef Me Iets” zeker had mogen passeren. Gelukkig had Meau genoeg anders voor ons in petto. Halfweg het concert kwam de verrassing van de avond op het podium gesprongen, niemand minder dan Pommelien Thijs kwam meezingen met hun hitje “Droom Het Donker Weg”. Pommelien stond op ieder podium het voorbije jaar, dus we mogen ons na die vijf MIA’s best vereerd voelen dat ze even een blitzbezoek bracht aan Gent. Maar echt schitteren deed de samenzang van de meiden vooral in “Als Geen Ander” dat oorspronkelijk met Bente werd opgenomen.
Een wondermooi nummer over meisjes die elkaar onvoorwaardelijk steunen in het leven.
Onze laatste restje stem spaarden we tot de bisnummers, waarbij haar grootste hit “Dat Heb Jij Gedaan” hoorbaar was tot in Ledeberg.
Wie Meau en Philine nog aan het werk wil zien, kan eind februari afzakken naar Het Depot in Leuven, er zijn nog tickets te verkrijgen.
Philine + Meau
Neem gerust een kijkje naar de pics
Philine
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5709-philine-07-02-2024.html?Itemid=0
Meau
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5710-meau-07-02-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Live Nation en VIERNULVIER)
De Gentse band Blue and Broke heeft voor ‘Inside’ de participatie van andere muzikanten bewust klein en intiem gehouden. Enkel Klaas Tomme voegt er wat backing vocals en synths aan toe en Steven De Bruyn soms harmonica. Verschillende bandleden hebben de voorbije twee jaar hun zorgen in hun privé leven gehad. De opnames in de knusse studio in de Ardennen was dan ook een welgekomen toevluchtsoord. Een plek om ver weg van alles ongestoord muziek te maken en verhalen te vertellen.
Vandaar dat het album start met “Come Inside”: kom binnen en voel je veilig hier. Het nummer voelt ook zo aan. Een spaarzame, donkere synth waarop de warme vocals van Melissa Anthuenis je meteen ‘in the face’ aanspreken. Op ‘Inside’ gaat de song verder met de hele band erbij en bloeit het liedje helemaal open. Het is moeilijk om een genre op de muziek te plakken. Het heeft de warmte en het klinkt organisch zoals bij country maar het is niet echt Country of Americana. Het klinkt ook een beetje als indie maar is niet echt Indie. Het zweeft er ergens tussen maar zoals gezegd, het is warme en echte muziek.
“Maybe Later” bijvoorbeeld bevat een lekkere bas (ik vermoed contrabas) van Augustijn Vermandere, fijn gitaarwerk van Pedro De Bruyckere en smachtende vocals. Een topnummertje. Ook de warme Rhodes en andere orgelsounds die Danny Verstraete er telkens aan toevoegt geven de songs sound en geborgenheid. Het drum- en percussiewerk van Niels Delvaux klopt ook langs alle kanten: niets te veel of te weinig en alles mooi op de juiste plaats.
Dertien songs lang weet de band mij te boeien. Verwacht geen uptempo songs maar eerlijk, verhalende liedjes.
Wie houdt van organisch klinkende muziek wars van alle hippe trends, van verhalen over de grote en kleine dingen in het leven zal dit pareltje absoluut weten te waarderen. Het is een ingetogen en intimistische plaat geworden waar veel luisterplezier in schuilt. Aan jullie om het te ontdekken.
Scrape ontstond in 2023 uit de assen van The RG’s. Naast de naamsverandering onderging het geluid ook een metamorfose. Het werd steviger en strakker. Het neigde naar noise rock en post punk. Het was een natuurlijke muzikale evolutie door de jaren heen maar men voelde dat het niet meer volledig samenviel met de muziek waar The RG’s voor stonden. Zo werd Scrape geboren. De band kreeg verder het vertrouwen van Polderrecords en nu is er de EP ‘Shake The Nation’.
Op het gelijknamig nummer “Shake The Nation” , dat reeds een tijdje geleden als single uitkwam, wordt er met een grote rock en punk attitude gespeeld. Energiek en met een tekst die de mensen wil wakker schudden. Dat is het nieuwe handelsmerk van Scrape: energiek, kritische teksten en urgent. Ook “Morality Police” gaat op hetzelfde patroon verder. Met een superbe ritmesectie en een vrij catchy refrein.
Op “No Land” duwt men het gaspedaal nog wat dieper in. “N.W.O.” heeft de attitude van een band zoals bijvoorbeeld Rage Against the Machine: energiek, ritmisch, opruiend en catchy. Een heel fijn nummer!
“Resilience” drijft op een heerlijke brommende bas om dan tijdens het refrein serieus uit te barsten.
Vijf songs krijgen we hier te horen en het is vijf maal boenk er op. Misschien werd de metamorfose door velen als een gok of zelfs als dom gezien, maar het is een heel geslaagde transformatie geworden: ze klinken energiek, to-the-point en helemaal into 2024. Benieuwd nu naar hun komende optredens.
Noise rock/garage rock/postpunk
Shake The Nation EP
Scrape
Voor liefhebbers van o.a. Meltheads, Ramkot, It It Anita, Heisa, Blood Red Shoes, King Hiss…
Jimi Floyd is geen onbekende voor ons, in 2020 hadden we reeds aandacht aan zijn debuut 'The Right To Disappear' , een parel van een album gedrenkt in een badje van mystiek en melancholie zoals je zelden tegen komt. Lees gerust .
Het duo bracht nu een nieuwe plaat uit 'Man is infinite as the void', het mysterieuze blijft en daar zijn we blij om …
De intro is al veelbelovend , angst en gemoedsrust vinden elkaar. Intiem, weemoedig wordt de sound opgebouwd en krijgen we de prachtige “The landing”, “A thing line” en “Back to Back”. Een verdwaalde klank van violen komt als een zachte bries op je af, bedwelmende drums en gitaargepingel en een warme stem geven de sound elan en zeggingskracht.
De viool is belangrijk in het geheel, luister verder maar eens naar “Down under the sea”. De plaat klinkt verrassend , spannend, intens, gevoelig waarbij af en toe eens crescendo wordt gegaan , maar verder de intimiteit overheerst en je tot rust brengt.
Wat een fantasieprikkelende wereld en emoties borrelt hier op. “Man is Infinite as the void” en “Cortex Collision” spelen hierop in; we horen een zweem David Bowie. We horen zijn adem op doordachte wijze.
Meer eigenheid horen op het lichtjes experimenterende en mystieke “Island Pala” en het zachtmoedige “Uterus”; een pakkend, positief beladen slot hebben met “Make all dreams come true”.
'Man is Infinite as the void' overtuigt in een mooi muzikaal kader van integere, breekbare, soms brede instrumentatie en warme vocals.
The Landing 01:58 A Thin Line 04:05 Back to Back 04:34 No Surprise 02:08 Down under the sea 03:54 Cortex Collision 05:22 Less Skin to Touch 03:32 Island Pala 06:24 Uterus 02:48 Make all dreams come true 01:23
Luke 'Skyscraper' James was voormalig frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), producer, muzikant, componist en arrangeur, nam contact op met Luke om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. We volgen dit project al enkele jaren op de voet, lees gerust het album 'Eight' .
De man blijft sterk actief , ook op sociale media en Bandcamp: https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/ .
This Twisted Wreckage bracht eerder al enkele singles uit, nu is er een nieuwe plaat uit, ‘3x10=29'.
Op “Circus” stampt This Twisted Wreckage al stevig om zich heen, doordacht en gedreven. Je voelt de energie in het nummer. Ze refereren naar die gekende eind jaren '70 - jaren '80 uit maar This Twisted Wreckage staat evenzeer in het ‘nu’. Er valt namelijk nog steeds wat te zeggen over wat mis gaat in deze wereld.
Het fijne aan vorige releases was de combinatie van die donkere gedachten en een dosis humor, naast die kenmerkende sound. Soms klinkt het wat prekerig, maar dat stoort allerminst.
Heel veel is er ondertussen niet veranderd sinds de laatste releases. “Bandwagon”, “Side Effects” en “I'm So happy” klinken cynisch en maatschappijkritiek ervaren we voldoende in “I got you” en afsluiter “Be true”.
Muzikaal zorgt This Twisted Wreckage voor een fijn, overtuigend postpunk/wave werkje af.
Muzikaal als tekstueel trekt '3x10=29' ons over de streep en onderstreept de klasse van deze ervaren rot in het genre.
Info https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/album/3x10-29
Tracklist: Circus 03:05 Get Your Hands Off Of Me 03:10 Bandwagon 03:02 Side Effects 03:06 Hacker (Hack Attack) 03:04 I'm So Happy 03:07 Eating Myself 03:06 In 30 Years 03:05 I Got You 03:05 Be True 03:08
Postpunk/New wave
3x10=29
This Twisted Wreckage
Soulwax – Live indrukwekkend en collectief dat nazindert!
Het blijft een ‘must see’, Soulwax van de Gentenaars Stephen en David Dewaele, sleutelfiguren van de internationale elektronische muziek. Opnieuw zorgden ze voor een ‘part of the weekend that never dies … on a manic monday’, die hun talrijke projecten en ‘From Deewee’ sound samenbalden in een twinkelend, energiek synthpopfeestje!
Een korte Europese tour zetten ze op poten, met o.m. vier uitverkochte concerten in de AB, Brussel. Muzikaal speelden ze anderhalf uur lang een reuzensalom doorheen hun elektronisch vernuft, dat rock-percussionair gekruid was. Een terugblik, maar innoverend genoeg om reikhalzend uit te kijken naar de toekomst. Letterlijk een sonisch synth laboratorium van kolossale apparatuur, controllers, consoles en een geraamte van stellingen voor drie drummers staan pal voor ons. Het toont nog steeds waarom ze een ‘outstanding contribution to music award in association with Merlin’ hebben ontvangen tijdens de AIM Awards als erkenning van hun werk en invloed, drie decennia lang; in één adem te noemen als futuristisch.
Ook hier in Lille , veel (West) Vlamingen op hun concert. Met zeven op het podium, de immense drumstellen van de doorwinterde spierballen van Brasilveteraan Igor Cavalera (den dienen van Sepultura, zoals Stephen zei), Blake Davies (Turbowolf) en lady Aurora Bennett, al dan niet synchroon drummend, de broers aan hun apparaten, bijgestaan door Laima Leyton, de wederhelft van drummer Igor en Stefaan van Leuven, op bas en elektronica, en al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken.
De sound klonk ritmisch, creatief, alternatief door de repeterende opbouw en de vele wendingen. De songs gleden in elkaar over en houvast hadden we aan de handvol herkenbare nummers, letterlijk de steunbalk in die potpourri, mishmash van synths en drums, waarin benevelde zangpartijen zijn verweven. Mooi om met allerhande elementen, stijlen te flirten, van eightieswave, disco, elektro, newbeat, techno, breakbeats, krautrock, tribal, rock, punkfunk, neurotische trance en bleeps, die zich percussief een weg banen.
We werden in die unieke, futuristische wereld meegezogen en gemept . Ze kwamen op dreef met nieuwkomers “Hot like Sahara” en “Idiots in love” , die de huidige, dikke Soulwax lijn van elektronica, percussie en rock onderstreept. “Missing wires” en “Is it alway binary” van hun ‘From Deewee’ was de eerste herkenning, overstelpt van mitrailleursalvo’s aan slagen en synthbeats; ze mondden uit in dansbaar groovende en trancy punkfunk op schitterende tracks “Krack” en “Do you want to get into trouble”.
Het loopt over elkaar en door elkaar, zoals hun ‘Nite versions’ , die het ultieme party gevoel willen verwezenlijken. Het brengt ons tot een schitterende closing final van “Miserable girl”, “E-talking” en “NY excuse”. We worden opgehitst door die weerkerende ritmes en die sprankelende, energieke sound. De keys, elektronicabeats en percussiegeweld rollen over ons heen in een hectische, chaotische precisie en gekte. Invloedrijk in al dat materiaal: Kraftwerk, Human league, DAF, Suicide, Liaisons dangereuses, The art of noise, Depeche mode, Meat beat manifesto en LCD Soundsystem. De sobere, flashy en kleurrijke lightshow doet mee z’n werk en zorgt ervoor dat we ademloos achterblijven . Wat een dansfeestje.
Ook in de bis worden oudjes “Conversation intercom” en “Accidents and compliments” door de mangel gehaald en we worden tot slot nog even bij de kraag gehouden met “Goodnight transmission”.
Soulwax is live indrukwekkend en blijft nazinderen. Deze korte tour bewijst dat ze er nog steeds staan, met interessant werk, klaar voor de festivalzomer!
Organisatie: Aéronef, Lille
Van Komisar kregen we al een paar singles te horen. Hun nieuwste, “1954”, opent met enkel zang en wat gitaar. Een heel ingehouden opbouw die de nadruk legt op de lyrics. Pas halverwege, en dat is na 2 minuten, trekken ze alle registers open en rockt Komisar met veel swagger en met veel ooh-ooh’s.
Producer Niels Meulkens (Crackups, Psycho44, Double Veterans) heeft voor een catchy, en zelfs koortsige single gezorgd. Met “1954” krijgt Komisar steeds meer een eigen smoel. De invloed van de Britpop is nog steeds tastbaar aanwezig, maar ze doen er (meer dan op vorige singles) hun heel eigen ding mee.
“1954” van Komisar Facebook
Silent Presence is het nieuwe project van Corina (Black Snow in Summer, Face Your Fears) en Wim (Sygo Cries, In Search for Embers, The Other Intern, …). Als twee muzikanten onder hetzelfde dak wonen, moet er wel ooit eens een gezamenlijk project van komen.
“Tell Me” is de eerste, digitale single van het duo en dat is meteen een schot in de roos. De intro is wat braaf, maar zodra de zang invalt, kantelt deze track naar een bijzonder aangename productie met een mix tussen postpunk en licht dansbare synthwave.
De progressie van Corina als zangeres is hier onmiskenbaar. Met meer durf en met meer volume. Vocaal doet ze mij denken aan Siouxsie op haar jongste album en aan Marianne Faithful ten tijde van ‘Broken English’. Het mature in de stem wordt niet verstopt of gecompenseerd maar voluit uitgespeeld. Mooi.
Ook muzikaal en productioneel klopt alles aan deze digitale single.
‘Tell Me’ heeft iets bezwerends, vooral door het bijna smekende van de herhaling in het refrein. Oprechte emoties in muziek, het zijn uitzonderingen.
https://www.youtube.com/watch?v=kxfbIDBjDbo
Even voorstellen - Info van het duo zelf - Silent Presence - Tell Me (single)
Zowel Corina (Face Your Fears, Black Snow In Summer) als Wim (In Search For Embers, The Other Intern…) zijn elk afzonderlijk al ettelijke jaren bezig met muziek. Het werd tijd om samen ook iets uit de grond te stampen. Uiteindelijk was de tijd er nu rijp voor. Als duo proberen we onze boodschap over te brengen. Een boodschap over hoop, terugvechten en communicatie.
Het basisidee voor de song werd bedacht door Wim en bijgestuurd door Corina waardoor het een wisselwerking werd tot aan de afwerking van de song. Een song gegoten in synths, spaarzame gitaarlijntjes, een emotievolle zang met een upliftend refrein en een drijvende bas.
“Tell Me” is de eerste song die wereldkundig gemaakt wordt. Daarnaast werken we momenteel aan nog enkele songs die iets donkerder klinken dan deze. Daarnaast zijn er nog enkele songs alsook een cover van The Sands met “April and June” zo goed als klaar.
Bedoeling is om vanaf het najaar als duo hier en daar te kunnen optreden met onze songs.
Bandcamp: https://silentpresence.bandcamp.com/track/tell-me
Youtube: https://youtu.be/kxfbIDBjDbo?si=qvQE2Tmie5rwdH1l
Spotify: https://open.spotify.com/track/3Yf1CpX5OFcGBPF0yoEll8?si=4bb72bb980184811
Tell Me
Everything is a part of ignorance.
All the things are a way of deception
Let me see your point of opinion
Tell me Tell me
The truth lays always somewhere between us
Convincing is making a new truth
Tell me Tell me
Bashing lies is now our main goal
Relieving the pain must be the start of recovering
Heaven is just a blister on the soul
Don't be afraid to find the right target
The legacy will vanish through the years of eternity
Tell Me Tell Me
The truth lays always somewhere between us
Convincing is making a new truth
Tell me Why don’t you tell me
Bashing lies is now our main goal
Relieving the pain must be the start of recovering
‘Up Close & Personal’ is een verzameling van opnames van de solo-optredens van Tom Robinson, het Britse icoon van de punkperiode en voorvechter van de mensenrechten in het algemeen en van de LGBTQ-gemeenschap in het bijzonder.
Het is een bonte verzameling van liedjes uit verschillende albums en opgenomen op verschillende plaatsen en jaren. Dat vergt een kleine inspanning van de luisteraar. Robinson’s stem varieert mee met zijn leeftijd en dat wisselende ‘kader’ van tijd, heesheid en stemvolume is een sprongetje dat je bij elk nummer moet maken. Het zijn bovendien niet allemaal de allerbeste opnames. Het voordeel is wel dat Robinson vrij kon kiezen welke opnames van elke song hij wou selecteren. En ook: niemand zingt beter de nummers van Tom Robinson dan Tom Robinson, dus wat maakt het ook allemaal uit.
De nadruk ligt op het ‘oudere’ werk, met slechts twee nummers uit ‘Only The Now’, zijn meest recente studio-album (uit 2015) en geen enkel nummer uit de vorige (‘Having It Both Ways’ uit 1996 en ‘Love Over Rage’ uit 1994). Dat is voor sommige fans misschien een beetje jammer, maar Tom Robinson heeft dan ook zo een uitgebreid oeuvre met hits en singles dat er vast een ‘Volume 2’ volgt van dit album. De liefhebbers van obscure tracks worden verwend met relatief onbekende nummers als “1967 So Long Ago” en “Portobello Terrace”. Voor wie het wil opzoeken is het wat puzzelen, maar de meeste van deze verzamelde tracks zijn al eerder uitgebracht en slechts twee of drie stonden nog nooit eerder op een officiële of niet-officiële release.
Voor de vele Belgische fans: één van de nummers op deze ‘Up Close & Personal’ werd opgenomen in ons land: “2-4-6-8 Motorway” werd in 1998 opgenomen in zaal Nova in Wetteren. Van dat nummer krijgen we ook de demo-versie, wat een leuke verrassing is.
Tom Robinson doet in maart een solo-tournee door Vlaanderen. De meeste concerten zijn al uitverkocht. Wie te laat is: eind dit jaar komt hij alweer terug naar ons land voor een nieuwe reeks solo-concerten.
Nederlands 
Français 
