Christina Vantzou + Ezra Fieremans - Een zachte botsing tussen klassiek piano en experimentele soundscapes
Christina Vantzou + Ezra Fieremans
Eén van de ontdekkingen van 2022 was de veelzijdige artieste, muzikante en performster Christina Vantzou. We zagen haar nog op het festival BRDCST. Een geweldig persoon. We hadden toen een fijn gesprek over de vele projecten waar ze mee bezig is hier
Ze speelde in een vol gelopen AB Salon in Brussel een set met de piano virtuoos Ezra Fieremans , een internationaal bekende artiest en 'mede-samenzweerder' van een groot aantal collectieven die werken rond dans, geluid en ruimte. Hij speelt klassiek piano op deze avond. Een klein uur lang ontstond een zachte botsing tussen die klassieke piano met experimentele soundscapes, nauw verbonden met de natuur in al zijn glorie.
Er ontstaat een magische kruisbestuiving tussen beide performers, die elk op hun eigen wijze bezig zijn , en graag hun grenzen aftasten en buiten de lijntjes kleuren. Er passeren enkele subtiele vocals, soms bevreemdend en met redelijk humoristische passages.
We kunnen mooi wegdromen. Er zijn geluiden die leunen aan de golven van de zee die tegen de klippen klotsen , er is het gezang van vogels; ze worden allemaal gecombineerd met die bedwelmende piano klanken. Kippenvelmomenten creëerden ze.
Er is ook ruimte voor improvisatie en er zijn verrassende wendingen aan het diverse klankentapijt. De fantasie prikkelende soundscapes en de pianoklanken hebben bovendien een invloed op je verbeelding. Een overweldigend gevoel van welbehagen kregen we.
Ezra Fieremans als Christina Vantzou zijn uitzonderlijke performers, Christina op filmische wijze en Ezra, die de klassieke piano in een nieuwe richting durft te stuwen.
Een bijzonder kleurrijke , rustgevende, intens mooie performance stelden ze voor, waarbij we even de jachtige kant van de realiteit konden vergeten, en in een droomwereld terecht kwamen, een wereld van magie en stilte. Wat een overweldigende gevoel van welbehagen dus van deze twee, Christina Vantzou + Ezra Fieremans.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Kurt Vile & The Violators - Koning van de kabbelrock
Enkele maanden geleden schreven we nog over Kurt Vile’s jongste album ‘Watch My Moves’: ‘Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest’.
Wel, die stroomstoten waren aanwezig vanavond, een eerste keer in een vlijmscherp rockend “Check Baby”, iets verder in een fenomenaal “Wakin On A Pretty Day” waarin Vile de meest geniale elektrische solo uit een akoestische gitaar toverde (ik weet het, klinkt raar maar hij deed het) en naar het einde toe in een een bruisend “Hunchback”. Gitaren in overdrive, het kan ook al eens bij Kurt Vile, er schuilt ergens wel een Jay Mascis in hem.
Verder liet de sympathieke sloddervos zich van zijn lichtere maar uiterst genietbare kant bewonderen, namelijk die van een begenadigd songwriter die schijnbaar achteloos een handvol pareltjes uit zijn losse pols schudde.
Ongeslepen diamanten van songs als “Bassackwards”, “Hey Like a Child”, “Flyin Like a Fast Train”, “Like Exploding Stones” en “Pretty Pimpin”, met zijn allen dwarrelden ze losjes en aanstekelijk door de set. In “Runner Ups” deed hij het trouwens in zijn dooie eentje op akoestische gitaar, een prachtig en intens momentje.
Steeds hing die kenmerkende nonchalance over zijn songs, Vile’s gitaarspel klonk rommelig en fijntjes tegelijk, zijn vocals knoeierig maar rechtuit en zijn bindteksten onbezonnen maar steeds spontaan. Allemaal eigenschappen die door het publiek fel gesmaakt werden. Een publiek dat wel houdt van gitaren, maar niet uit is op spierbundelsolo’s en rockvedette-allures.
Vile is het soort muzikant die van slordigheid een gave maakt, zijn gitaarspel klinkt als Mark Knopfler die zijn best doet om toch maar niet te netjes te klinken, als Peter Green die de blues even links links laat liggen om nieuwe oorden op te zoeken, als Steve Gunn die de teugels wat losser laat of als Chris Forsyth die de notenladder iets minder freaky beroert.
Op zijn laatste plaat blijft Kurt Vile naar ons gedacht een beetje teveel op hetzelfde toontje voortkabbelen, maar op een podium verheft hij die kabbelrock tot een kunst. Waarmee wij hem maar meteen tot Koning uitroepen.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Subatomic Strangers - Albumvoorstelling ‘Special satellite’ luidt een veelbelovende band in
Na vier singles was het tijd om hun full album ‘Special Satellite’ voor te stellen. Niets was aan het toeval overgelaten en alles ging door in de concertzaal Tranzit, Kortrijk. Een moderne hedendaagse zaal. Daarvoor hadden ze ook twee bands uitgenodigd om het publiek op te warmen.
De eerste band was de Brusselse electrowave band Partikul. Drie jaar geleden opgericht door het duo Aly en Stef. Stef doet zang en gitaarlijnen, Aly zang en de synths. Ze wisselen elkaar dus af in de vocals wat variatie met zich mee brengt. Met mooie harmonieuze lijnen, goed gebracht, soms wat statisch maar wel moet volle overgave. Ik herken er elementen van The Soft Moon, The Smiths of Boy Harsher in. Een heel geslaagde opener.
De tweede band was het Nederlandse gezelschap Light By The Sea. Op het podium een zeskoppig ensemble maar de kern van de band is het koppel Eszter Baumann en Davy Knobel die de nummers componeren. Deze band blaakt van ambitie, ze willen o.a. in Paradisio spelen, en je hoort dat dit geschoolde muzikanten zijn. Hun muziek is eclectisch en bevat psychedelische passages verweven in pop en rocksongs. De opener van de set bijvoorbeeld doet qua zang aan Clannad denken maar muzikaal dan weer psychedelischer. Opvallend was hun cover van “Love Like Blood” van Killing Joke. Toch wel gedurfd moet ik zeggen. Een pluim voor zangeres en bassist maar de rest speelde ook op een hoog niveau. Het was een beetje een wervelwind met hier en daar tussenin wat luwte.
Uiteindelijk was het aan de band waar het allemaal om te doen was: Subatomic Strangers. De band uit het Roeselaarse maakt iets tussen fmrock, pop, en wave in. Voor een vijftigtal mensen klommen ze het podium op. Het mochten er gerust wat meer geweest zijn maar er was dit weekend veel concurrentie van andere evenementen.
Ze openden met de het mooie “Enough of You”. Zangeres Sharon Braye heeft een heel krachtige stem in de diepere regionen. Wanneer het register omhoog gaat moet ze er wel voor werken. Maar voor de rest een goede en mooie stem. Tevens staat ze ook aan de keys/synths. Nu en dan zong ze ook eens zonder dat ze op de synth speelde en had ze wat meer beweegruimte. Je merkt dat ze soms nog wel eens naar haar houding zoekt op het podium. Niet nodig nochtans, want haar prestatie was dik in orde.
Ze speelden een set van een dikke twintig nummers. We onthouden “Up Here Alone” gezongen door de drummer en het klonk heel spacy. Het deed mij wat aan Porcupine Tree denken. Ook in “Special Satellite” zaten wat spacy elementjes verweven. “Final Fantasies” dat wat gewaagder klinkt dan de rest kon ik zeer goed smaken. Ik zou zeggen: meer van dat. Ook “Fool” werkt goed live en de set was mooi opgebouwd.
Ook de muzikanten speelden elk op hun best. Ook zat er een fijn instrumentaal nummer tussen. “Pretty Faces” bevatte een leuk thema. De set werd afgesloten met “Troubled Mind”. Een nummer dat er echt wel staat. Daarna was het de beurt aan de bisronde.
We zagen drie jonge veelbelovende bands voor de prijs van één. Een geslaagde muzikale avond met de nodige afwisseling.
Org: Tranzit, Kortrijk ism Subatomic Strangers
Zingem Beeft 2022 - Standhouden en veel meer dan dat
Zingem Beeft 2022
De Mastbloem
Kruisem
2022-09-17
Filip Van der Linden
Het ene concert na het andere festival wordt afgelast. Net nu het na corona opnieuw allemaal mag en kan is er de inflatie en de energiecrisis. Mensen denken twee keer na voor ze een ticket kopen. Geef ze eens ongelijk. De voorbije jaren hebben ze almaar tickets besteld voor evenementen die uitgesteld of afgelast werden. En nu wordt er opeens heel veel tegelijk georganiseerd, terwijl er behalve concerten nog veel andere feestjes moeten ingehaald worden.
In die omstandigheden mag Zingem Beeft een pluim op de hoed steken om niet alleen stand te houden, maar ook nog eens de helft meer publiek te lokken dan vorig jaar. Over de affiche zal elkeen wel wat te zeuren hebben, maar als organisatie liep alles op wieltjes. Zelfs het uurschema werd netjes aangehouden.
Zingem Beeft zat bovendien in een nieuw jasje, met een nieuwe locatie en een nieuwe datum, want dit indoorfestival ‘verhuist’ op de agenda van november naar half september. Tegelijk blijft de organisatie trouw aan zijn formule met een doorsnede van de beste metal die België momenteel te bieden heeft, verdeeld over zes bands en tegen een bescheiden ticketprijs. Omdat de vorige editie uitverkocht was, wordt dit indoorfestival voortaan nog een maatje groter en is er de verhuis naar De Mastbloem in Kruishoutem (Kruisem).
Het is daarbij heel jammer dat de eerst aangekondigde headliner Spoil Engine verstek moet geven. Het had mooi geweest om die Belgisch-Nederlandse band in Kruisem aan het werk te kunnen zien met de nieuwe zanger(es), maar dat zal voor een volgende editie zijn.
Op tijd komen is een mooie deugd. Wie dat bij Zingem Beeft deed, kreeg Patroness als aperitief. Deze band uit het Antwerpse is nog maar sinds 2019 actief en verwerkt doom en black metal tot een eigen sound. Deze band bracht eerder dit jaar het album ‘Fatum’ uit en dat album vormde de hoofdmoot van de set in Kruisem, aangevuld met “Dominae”, een track van hun eerste demo. Sterke nummers en de band speelde zijn set heel nauwkeurig en tegelijk met veel agressie. Het is bij Patroness zanger Guy die met de meeste aandacht gaat lopen. Een geboren entertainer en een man van het grote gebaar. Hoewel het niet eens zo warm was in De Mastbloem stond hij al snel in bloot bovenlijf en dan kwam er nog een (ander) zwembandje aan te pas. Misschien was er in de lyrics iemand aan het verdrinken, maar wat de bedoeling daarvan was, werd niet meteen duidelijk. Maar het is een formule die werkt. Het reeds aanwezige publiek werd naar het podium gezogen en bleef daar in de ban van deze master of ceremonies. Hij dankte hen uitgebreid om al zo vroeg aanwezig te zijn en dan ook nog eens ‘niet weg te lopen naar de toog. Fijne band. Hier willen we nog meer van zien en horen.
Stories From The Lost brengt postmetal met een progressieve toets, en met zuinige maar puntige bindteksten . De band uit Zottegem draait al een hele tijd mee en bracht al vier albums uit. Daarvan is ‘Alternate Endings’ uit 2020 het meest recente. Dat album vormde de hoofdmoot van de set in Kruisem, met aan het einde nog een oudere track, “The Haze”. Deze band werkt al even aan ideeën voor nieuwe nummers, maar daarvan kregen we nog niks te horen op Zingem Beeft. Stories From The Lost was op Zingem Beeft misschien niet de bekendste band op de affiche of de band die het meeste publiek tot voor het podium wist te lokken (wat toch mooi lukte), maar deze band was wel voor heel wat mensen een aangename ontdekking.
Deathmetalband Carrion had op Zingem Beeft misschien wel de meest fanatieke fans mee en had dan ook al vooraf gewonnen spel. Deze band had vier nieuwe nummers voor te stellen, van een album dat heel binnenkort zal uitkomen. Voor het nieuwe nummer “Genetic Alteration” werd tijdens Zingem Beeft zelfs een live-clip opgenomen. Carrion moest hard werken om het publiek te overtuigen en dat lukte vooral dankzij het entertainende talent van gitarist Mathieu en het charisma van zanger Sven.
Your Highness mixt sludge met groovemetal en stoner. Deze band bracht zopas nog de EP ‘The Ragbag Vol. 1’ uit en hoewel wij nooit de beste waren in wiskunde leert de ervaring ons dat daar doorgaans een ‘The Ragbag Vol. 2’ op volgt en die werd in Kruisem inderdaad aangekondigd, net als het album dat de twee EP’s optelt. Eerder dit jaar speelde deze band nog de Morgue aan flarden op Alcatraz Open Air, een kunstje dat ze eerder al uithaalden op Graspop, Desertfest en Pukkelpop. Als Your Highness Zingem niet kon doen beven, dan niemand, dachten wij vooraf en we kregen gelijk.
Cobra The Impaler was de vervangende subheadliner op Zingem Beeft en deze band wist iedereen in het publiek te imponeren. Afgaand op het aantal mensen dat de hele set voor het podium bleef staan, mocht deze band misschien zelfs nog een plaatsje hoger staan op de affiche. Hun veelgeprezen debuutalbum ‘Colossal Gods’ opende de deuren naar heel wat grotere festivals in ons land. Sinds ze hun live-debuut maakten op Headbanger’s Balls is deze band nog gegroeid als vijfkoppig podiummonster en zeker in aantal fans. Dit is een band die nu de stap moet zetten naar de buitenlandse podia. Of ze maken nog zo’n sterk album als hun debuut. Dat mag ook.
Reject The Sickness promoveerde door het afzeggen van Spoil Engine tot headliner van Zingem Beeft en deze melodic deathmetalband heeft al verschillende Europese tournees op zijn palmares. Eerder dit jaar deden ze een Europese tournee als support van het Poolse Vader en ze speelde ook al op Metaldays in Slovenië en op Graspop. Sinds 2007 brachten ze reeds drie albums uit en in Kruisem brachten ze een dwarsdoorsnede van die albums. Dit was niet alleen muzikaal een heel degelijke set, ook de lichtshow en de niet aan inflatie onderhevige rookkanonnen maakten het helemaal af.
Het is altijd leuk om een festival te zien groeien en voor Zingem Beeft is het einde van de groei nog niet in zicht. Volgend jaar in september zijn wij alvast opnieuw van de partij.
Organisatie: Agera Events
Strawberry Festival 2022 - Psychedelica troef!
Strawberry Festival 2022
Maison Folie Moulins
Lille
2022-09-16
Ollie Nollet
Strawberry Festival is een bescheiden festival met een voorliefde voor psychrock en neo-psychedelica. Twee avonden met telkens vier groepen plus op zaterdagmiddag enkele gratis acts. Na drie jaar te zijn uitgeweken naar Villeneuve-d'Ascq keerde het festival dit jaar terug naar Lille, meer bepaald naar Maison Folie Moulins, een mooie zaal met een capaciteit van 600 man annex een bar (La Bulle Café) waar ook geregeld optredens plaatsvinden. Op vrijdagavond hadden ze dit jaar een line-up in elkaar geknutseld waaraan ik niet kon weerstaan.
vrijdag 16 september 2022 - Eerste groep die ik zag was The Kundalini Genie, een vijftal uit Glasgow dat reeds een vijftal jaar actief is en evenveel platen heeft gemaakt. Zanger Robbie Wilson zag eruit alsof hij net terug was uit Woodstock met zijn hoed en lange jas met bontranden. Na het eerste nummer vlogen die evenwel in de hoek. We hoorden behoorlijk strak gespeelde neo-psychedelica die heel hard aan The Brian Jonestown Massacre deed denken zonder daarbij een kopie van die band te zijn. Vier enthousiaste jongens (twee gitaren, bas en drums) en een meisje, dat er een beetje als een verwelkt kamerplantje bijstond, op toetsen boden ons lekker deinende psychedelische rock die bleef boeien tot de laatste noot met als toetje een gesmaakte versie van "Oh! Sweet nuthin'" van The Velvet Underground, inclusief een flard " Hey Jude" en enkele ooh oohs van de Stones.
De belangrijkste reden van mijn aanwezigheid waren The Spyrals uit L.A.. Ik was die groep op 3 februari 2020 al eens gaan zien in de Pit's waar ze toen verstek moesten geven wegens gestrand in Engeland door een defecte camionette. Een hartgrondige vloek volgde pas enkele maanden later toen hun plaat ‘Same old line’ verscheen want dat bleek een echte parel te zijn. Het was ook die plaat die ze nu kwamen voorstellen. Het werd wel even wennen want bassist Michael McDougal bleek vervangen door een toetseniste, Georgia Feroce, wat toch voor een andere sound zorgde terwijl ik zijn stem, die hier heel wat omfloerster klonk, ook niet meteen herkende.
Na een korte aanpassing kon ik toch volop genieten van deze heerlijke band. Zanger Jeff Lewis keek voortdurend bijzonder ernstig en liet zich niet één keer betrappen op een glimlachje. Maar wat hij bracht met zijn behoorlijk vintage sixties klinkende Fender Mustang was van een adembenemende schoonheid. Het sixties gevoel werd nog versterkt door het orgeltje van Georgia Feroce.
Toch bleef dit hedendaags klinkende en af en toe van een flinke portie fuzz voorziene bluesy psychrock die down to earth gehouden werd door de roffelende drums van Dash Borinstein. Hoogtepunt was ongetwijfeld "Same old line" waarvoor Jeff Lewis zijn mondharmonica opduikelde. Even later gebruikte hij dat kleinood als slide. Lewis was intussen zodanig goed op dreef dat hij een druk gesticulerende organisator, die wou dat het voorbij was, niet eens opmerkte. Feroce die het wel zag had gelukkig niet het lef om haar baas hier attent op te maken tot grote frustratie van de man aan de zijlijn. Schitterend einde van een schitterende set!
Het was de tweede keer in zes dagen tijd dat ik de uit Toronto afkomstige maar tegenwoordig in Londen wonende Tess Parks aan het werk zag. Alhoewel ‘zag’ veel gezegd is want op Leffingeleuren waren er enkel wat vage silhouetten in een fel rood tegenlicht te zien. Gelukkig was dat hier anders en kon ik nu eindelijk ontwaren wie er in Leffinge ons die hallucinante trip bezorgde. De vijf musiceerden hier voor een groot wit scherm waarop versneld groeiende paddenstoelen en andere natuurbeelden geprojecteerd werden waardoor ze hun anonimiteit te grabbel gooiden. De setlist zal wellicht identiek geweest zijn als die in Leffinge, toch was het opnieuw zalig wegglijden in die psychedelische roes. Nu zag ik dat een Mellotron (van de Italiaan Francesco Perini) verantwoordelijk was voor die warme synth klanken en Mike Sutton die altijd verfijnde gitaarriedels fabriceren. En Tess Parks zelf, die bleef verbazen met die diepe, hese stem die je helemaal niet verwacht bij zo'n jonge, tengere vrouw. De songs waren evenredig geplukt uit haar vier platen met als uitschieters "Right on" en "Please never die".
Deze set was, nu we de muzikanten zagen, wat minder mystiek maar toch minstens even sterk als in Leffinge.
Organaistie: Bains de minuit productions, Lille
De release dateert reeds van juni, maar het duurde even tot onze redactie aan een vinyl geraakte voor een review van ‘Pesch Is The New Orange’. Deze tweede EP van Pesch verschijnt immers enkel fysiek (op splatter-vinyl en opnieuw zonder sleeve of kartonnen hoes), en dus niet op Bandcamp en nauwelijks op YouTube of andere digitale kanalen.
Van deze vier songs kenden we nog maar enkel de vooruitgeschoven single “I Wish I Was An Animal”, een spottende brandbrief tegen alle uitwassen van het mensdom. Muzikaal hebben we Pesch al sterker weten presteren dan met deze relatief trage en hoekige, psychedelische EBM met ijskoude beats. Beter dan dat doen ze op het tweede nummer van de A-kant, “Hurricane”. Geen cover van Bob Dylan, wel een wervelende EBM/synthwave-track over orkanen en andere meteorologische verschijnselen.
De B-kant opent sterk met “We Need A Hit”, een nummer dat ze al live brachten op de releaseshow voor de eerste EP van Pesch. Very tongue-in-cheek uiteraard en een track die gegarandeerd een glimlach op je gezicht schildert. Muzikaal steekt alles heel degelijk in elkaar. Het vierde en laatste nummer van deze EP is “I Feel Like I’m Made In China”. Muzikaal en qua thema lijkt dit een zinderende ode aan of knipoog naar “Hiroschima” of andere tracks van ‘China Town’ van new beat-pionier Nux Nemo (Jo Bogaert). Maar dan met het typische Slabbynck-sarcasme in de lyrics naar het hier en nu gekatapulteerd.
Het trio Vandekerkhof, Slabbynck en Claeys weet op deze tweede EP van Pesch minder te verrassen dan op ‘Melba’ van een jaar eerder, maar er staan ook geen nummers op die teleurstellen. Peter Slabbynck koketteert er op facebook mee dat Pesch enkel middelmatige tot slechte concerten zou spelen, maar in de studio werkt de formule van Pesch vooralsnog uitstekend.
Op naar de derde EP dan maar. Wordt dat dan perzik met tonijn of perzik in blik? Of komt er dan een releaseshow in de Auberge du Pêcheur?
Dance/Elektro
Pesch Is The New Orange EP
Pesch
Leffingeleuren 2022 - Eclectischer dan ooit
Leffingeleuren 2022
Festivalterrein
Leffinge
2022-09-09 t-m 2022-09-11
Ollie Nollet
Na twee jaar behelpen met afgeslankte corona-edities kon Leffingeleuren dit jaar opnieuw uitpakken met een volwaardig festival. Vooraf had ik nog enige twijfels over de affiche maar na afloop bleken die, zoals gewoonlijk trouwens in Leffinge, totaal onnodig geweest te zijn.
Het werd een meer dan geslaagde jaargang met veel volk en een rijk palet aan muzikale stijlen.
Op vrijdag konden de gevestigde waarden me niet echt overtuigen maar werd ik wel verrast door enkele sterke Belgische groepen. Zaterdag kende met Tess Parks en Triptides twee absolute hoogtepunten. Op zondag werden we van het ene uiteinde van het muzikale landschap naar het andere geslingerd wat niet kon beletten dat dit veruit de mooiste dag was met als apotheose een overdonderend Clamm.
dag 1 - vrijdag 9 september 2022
Allereerste band dit jaar was Heisa, een drietal uit het Limburgse Hoeselt onder leiding van bassist Jacques Nomdefamille, iemand die we de laatste jaren vooral aan het werk zagen met het onvolprezen Peuk. De drummer verscheen op krukken maar dat bleek gelukkig geen belemmering te vormen want Heisa pootte een dijk van een set neer. Met zo'n groepsnaam verwacht je misschien vooral veel herrie maar dat viel best mee. Heisa creëerde een weidse sound vol verrassende wendingen en ziedende uitbarstingen waarin ik af en toe zelfs wat prog invloeden meende te horen. Een nummer dat mank liep werd opnieuw ingezet wat loonde want het bleek één van de beste uit een set die van de eerste tot de laatste noot bol stond van de spanning. Dit was meteen het beste wat ik zag op vrijdag.
Dali Muru & The Polyphonic Swarm bleek vervangen door het Brusselse duo Kidiot. De eerste twee nummers werden vooruitgestuwd door de verrassend rudimentair klinkende gitaar van Bart Ostyn (Absynthe Minded) wat zorgde voor scheurende garagerock waarin zanger Nick Defour, voorzien van een indrukwekkend nektapijt, alle duivels in zich losliet. Daarna schoof Ostyn zijn gitaar aan de kant ten faveure van een synthesizer die al even rudimentair klonk maar helaas ook voor spuuglelijke klanken zorgde. Die schelle elektronische sound joeg me de gordijnen in.
Party Dozen, een duo uit Sydney, nam een indrukwekkende start. Drummer Jonathan Boulet boetseerde met zijn samples een onheilspellend zware sound, verwant met doommetal, terwijl Kirsty Tickle als een bezetene tekeer mocht gaan op sax. Maar de twee beperkten zich niet tot dat ene kunstje en zochten geregeld andere oorden op als dub, triphop of zwoele nachtclub jazz. Niet alle samples waren even gelukkig gekozen maar de immer rondhossende Tickle, die haar sax langs twee kanten gebruikte (bovenaan om in te zingen), bleef me begeesteren. En tijdens "Macca the mutt" hoorden we zelfs Nick Cave! Hoewel zijn inbreng beperkt bleef tot het herhalen van dat ene zinnetje "I got a mutt called Macca" prijkt Nick Cave toch maar mooi op hun loonlijst!
Meetsysteem staat voor zanger-toetsenist Ricky Cherim uit Amsterdam. Bijgestaan door een bassist en een drummer zorgde hij voor perfectionistische, Nederlandstalige pop. Dromerige synths werden afgewisseld met authentieke Fender Rhodes klanken, het had zeker wat. Helaas bleek mijn naar opwinding hunkerende ziel het geduld niet te hebben om hier lang naar te luisteren.
Met Protomartyr en Millionaire stonden vrijdag twee min of meer gerenommeerde groepen op de affiche die zo goed als volledig aan me voorbijgegaan zijn en daar zal waarschijnlijk niet meteen verandering in komen. Protomartyr uit Detroit is sinds 2010 actief en kwam er hun vijfde plaat ‘Ultimate success today’ voorstellen. Het viertal werd voor die gelegenheid aangevuld met Kelley Deal (The Breeders) op toetsen. We werden ondergedompeld in een unieke, deprimerende sound waarin zanger Joe Casey, voortdurend een pilsje in het vuistje gekneld, alle vrijheid kreeg om zijn teksten wat zeurderig te declameren. Wringende postpunk met aan Mark E. Smith schatplichtige vocals waarin nauwelijks plaats was voor variatie. Velen genoten er wellicht met volle teugen van terwijl ik vooral die schaarse momenten wanneer ze uit dat keurslijf ontsnapten (meestal wanneer Kelley Deal voor een heerlijke tweede stem mocht zorgen) koesterde.
Vervolgens zag ik op de gratis toegankelijke Busker Stage Barno Koevoet (uit Brugge). "& The Duijmschpijkers" is blijkbaar uit de naam geschrapt want ze stonden wel degelijk met zijn vijven op het krappe podium. Dit nieuwe project van Arno Vanhoutte (Budget Trash) belaagde ons met brutale, no nonsense punk gegoten in korte, explosieve nummers. Niet alles was even sterk, vooral die nummers waar ze de punk even lieten voor wat het was en ze het tempo danig lieten zakken durfden al eens sputteren. Maar dat zag ik graag door de vingers want dit was gewoon een feestje en dat hadden ze vooraan, waar het er nogal wild aan toe ging, goed begrepen.
Millionaire was al een tijdje bezig toen ik arriveerde maar rouwig zal ik daarom niet zijn. Ik heb alle respect voor Tim Vanhamel maar de set van Millionaire liet me toch grotendeels koud. De sound klonk veel te gezwollen en had dringend nood aan een liposuctie. Nummers als "Los Romanticos" en "Champagne" hadden daar iets minder last van maar zelfs dat kon me niet opbeuren.
Na die lichte ontgoocheling verbeet ik de vermoeidheid en trok naar het café voor een laatste optreden en dat heb ik me zeker niet beklaagd. Maze ontstond meer dat tien jaar geleden in Brugge maar hebben nu met zijn vieren hun thuisbasis in Gent. De eerste twee nummers vond ik nog doordeweekse postpunk maar gaandeweg wist Maze me meer en meer te verbazen. Dit bleek plots allesbehalve doordeweeks terwijl postpunk de lading eigenlijk niet volledig dekte. Een zoemende bas en een snedige gitaar gecombineerd met de getormenteerd galmende zang zorgde voor een niet aflatende spanning. Waar zanger Arjen Verswijfelt eerst nog wat zenuwachtig leek, ontpopte hij zich plots als een echt podiumdier. Maar dan één die vooral voor het podium actief was terwijl hij zelfs niet te beroerd was om een poging tot crowdsurfen te wagen. Zo viel er totaal onverwacht nog een parel uit de kast.
dag 2 - zaterdag 10 september 2022
Mijn zaterdag begon in de Kapel met The Lounge Society uit het Britse Hebden Bridge (West Yorkshire). Vier frisse, jonge snaken die elk hun instrument perfect beheersten, gaven er het beste van zichzelf. Gemakshalve bij de postpunk geclassificeerd, ik hoorde eerder britpop met funk invloeden die toch wat te arty klonk.
Van dat laatste had Opus Kink, een zestal uit Brighton, alvast geen last. Zij lieten ons proeven van een originele, aanstekelijke mix van punk, jazz en folk. Voorman Angus Rogers, in blote bast en op blote voeten, haalde daarbij alles uit de kast. Hij dook af en toe het publiek in waar hij dan theatraal op zijn knieën neerzeeg. Later verdween hij plots in de coulissen om enkel in een slip, hoog genoeg opgetrokken om zijn billen de vrije baan te geven, terug te keren en zo een spectaculair dansje uit te voeren bij een drumsolo. Naast die fratsen werd er ook nog muziek gespeeld die soms wat hoekig klonk, duidelijke Balkan sporen vertoonde en geregeld in een deugddoende chaos belandde. Hun grootste troef waren evenwel de twee blazers (trompet en sax) die voor een wat feestelijke sfeer zorgden.
Aan ambitie hebben de jongens van Famous (Londen) geen gebrek. Hun naam alleen al! Zo gaven ze net als The Beatles een rooftop concert in Londen. Waarom niet! In de rug gesteund door een bas, drums en vooral een tape zwalpte zanger Jack Merrett met een zelfverzekerde grijns over het podium. Ook al gecatalogeerd bij de postpunk terwijl Merritt me eerder deed denken aan een dronken crooner. Terwijl we een volgestouwde sound horen viel er niet zo gek veel te beleven op het podium waardoor ik uiteindelijk het hazenpad koos. Onterecht liet ik me vertellen want Famous zou dan toch nog enkele hele knappe nummers uit hun hoed getoverd hebben.
De muziek van The Mysterines uit Liverpool wordt omschreven als grunge of fuzzy rock. Ik hoorde iets wat ik gewoon rock zou noemen en vraag me af of dat eigenlijk nog kan. Duidelijke invloeden uit zowel de seventies als the nineties, in een klassieke bezetting (twee gitaren, bas en drums) zonder al te veel franjes. Met Lia Metcalfe hebben ze een fantastische zangeres in huis en voor de rest moeten The Mysterines het enkel hebben van de muziek. Bindteksten waren er niet buiten "The next song is..." en statischer kan een optreden nooit worden. De vier openden met het fabelachtig mooie "Under your skin" en helaas was daarmee hun beste kruit reeds verschoten. Slecht werd het zeker nooit en la Metcalfe bleef bezielen maar het bleef vergeefs wachten op een even mooie parel als die eerste song. Misschien de setlist even omgooien?
Tess Parks uit Toronto heeft vier platen gemaakt waarvan twee met Anton Newcombe van Brian Jonestown Massacre. Zo weet je meteen ook in welke richting je het moet gaan zoeken: neo-psychedelica. De langzaam voortschrijdende nummers werden gestut door een onwrikbare psychedelische muur waarin de immer subtiele gitaar en de warme synths of piano de opvallendste onderdelen waren. Uiteraard was de hoofdrol voor de laconieke zang van Tess Parks met haar uit duizenden herkenbare hese, lage stem. Toch kan ik heel goed begrijpen dat sommigen hier op afknapten. Met een beetje kwade wil zou je kunnen stellen dat Tess Parks slechts één song heeft. Veel variatie was er inderdaad niet en sommige songs bleken perfect inwisselbaar. Tot overmaat van ramp zagen we door dat felle rode tegenlicht enkel donkere silhouetten op het podium (van de drummer was er zelfs helemaal geen spoor te bekennen). Maar wie in staat was die bezwaren aan de kant te schuiven werd meegezogen in een roes van zaligmakende psychedelica waarbij alle genotmiddelen verbleekten. Een hallucinante trip die nog lang zal nazinderen.
De Gentse weirdo's van Shht klutsten allerlei genres door elkaar met als resultaat iets dat eerder op een kermis thuishoorde. Er viel wel wat te beleven. Zanger James De Graef, een adonis enkel in korte broek gehuld, beklom alles wat er te beklimmen viel. Maar aan hun muziek beleefde ik evenveel plezier als aan een rotte kies. Zo hoorde ik onder meer een Emerson, Lake & Palmer pastiche en een slaapverwekkende drumsolo.
Ook dit jaar was er een editie (de derde) van Duyster Live in de kerk met naast de plaatjes van Eppo Janssen een viertal sessies waarvan ik de laatste meepikte. Mess Esque is een Australisch duo dat bestaat uit Helen Franzman (ook gekend als McKisko) en Mick Turner (naast Warren Ellis en Jim White ooit lid van het befaamde Dirty Three). Voor deze sessie werden ze verrassend bijgestaan door twee extra muzikanten (een bassiste en een drummer). Het werd een moment van rust waarbij de dromerige vocals van Franzman als een warm dekentje aanvoelden. En natuurlijk was het leuk om Mick Turner nog eens terug te zien hoewel zijn gitaar slechts voor wat rimpelingen zorgde, zij het hele mooie dan.
Na deze ingetogen sessie volgde meteen het brute geweld van Ditz, een vijftal nozems uit Brighton. Ditz is een groep die opkomt voor de rechten van de LGBTQ+-gemeenschap, vandaar misschien dat zanger Cal Francis erbij liep als een keurig schoolmeisje. De set kwam bijzonder moeizaam, met veel te veel haperingen, op gang. Net toen ik begon te twijfelen of ik wel zou blijven dook Francis het publiek in om er tot helemaal achteraan te blijven ronddolen. Blijkbaar het sein voor de rest van de band om zich te herpakken. Plots klonk hun noisepunk met beukende drums en gekartelde gitaarriffs bijzonder strak. Loeihard maar tevens steeds melodieus terwijl Francis bewees, in tegenstelling met de meeste andere zangers van dit soort groepen, dat hij wel degelijk kon zingen. Bijna sloeg het noodlot toe toen hij tijdens een verkenning van de uithoeken van het podium plots met een ferme smak op de begane grond terecht kwam. Gelukkig zonder erg want uiteindelijk werd dit toch nog een memorabel optreden.
Het Oostends-Leffinges i am batman speelde een thuismatch op de Busker Stage wat bijzonder veel volk op de been bracht. De vier tapten uit verschillende muzikale vaatjes maar waren op hun best wanneer ze de seventies pot leeg schraapten. Zou hier een nieuwe Jerry Garcia zijn opgestaan? De looks heeft Lieven Verkouille alvast.
En dan werd het stilaan tijd voor het fenomeen Willy Organ, de redder van het Vlaamse levenslied. Niet dat mijn verwachtingen hooggespannen waren want zo'n reddingsactie vond ik niet meteen noodzakelijk. Toch keek ik hier naar uit omdat ik Willy Organ ken uit een vorig leven toen hij nog de charismatische voorman was van het schromelijk ondergewaardeerde garage/roots bandje The Tubs van wie ik een hondstrouwe fan was. Zo'n vier jaar geleden zette hij The Tubs op non-actief en begon totaal iets anders. Na een paar jaar ploeteren krijgt hij nu eindelijk hetgeen hij nooit kreeg met zijn groep: aandacht en succes. Tot mijn verbazing verscheen hij niet alleen op het podium. Aan een enorme mixtafel volgestouwd met pintjes herkenden we zowaar Bart Cocquyt van Pink Room die tevens voor de tweede stem zorgde. Qua credibility kon dit alvast tellen.
Maar dat veranderde uiteraard niets aan de muziek. Die bleef wat het was: spitsvondige, humoristische teksten gegoten in goedkope, meezingbare songs telkens voorzien van een luide, banale discodreun. Dat laatste ergerde me mateloos terwijl het publiek er met volle teugen van genoot en werkelijk uit zijn hand at. Toen Willy, badend in het zweet, plots besefte dat hij zijn handdoek vergeten was kreeg hij onmiddellijk een truitje toegeworpen van iemand van vrouwelijke kunne. Ganse nummers werden door voornamelijk vrouwelijke fans meegezongen alsof we ons op een schlagerfestival bevonden. Toch leek één nummer min of meer aan de banaliteit te kunnen ontsnappen: "Vlaamse stoverij" met een marcherende en met een Duitse punthelm getooide vedette. Willy Organ gaf het publiek wat het wou en heerste moeiteloos over Leffingeleuren.
Bij Triptides uit L.A. ging het er heel wat verfijnder aan toe maar zij waren dan ook veroordeeld tot het café. Het drietal heeft reeds negen platen uit waarvan ik slechts de laatste twee ken. Die klinken mooi en veelbelovend maar soms ook wat te braaf en te perfectionistisch. Vanaf de eerste noten al werd duidelijk dat Triptides live veel beter uit de verf zou komen. In een aanstekelijke mix van West Coast pop en psychedelische rock mocht de gitaar van Glenn Brigman hoogtij vieren. De infectieuze grooves en de opzwepende harmonieën tussen Brigman en bassist Stephen Burns waren van een bedwelmende schoonheid. Eigenlijk was dit een set met niets dan hoogtepunten, toch wil ik er een paar songs uitpikken. "I won't hurt you" waarin Brigman met zijn twaalfsnarige Dillion gitaar akelig dicht in de buurt van The Byrds kwam en het fenomenale "Revelation blues" waaraan een duizelingwekkende gitaarsolo werd gebreid die op de plaat niet terug te vinden is. Verder hoorden we ook nog een smaakvolle Tom Petty cover. Dit overtrof mijn stoutste verwachtingen.
Tegen beter weten in ben ik daarna nog even Lebanon Hanover (Berlijn/Newcastle) gaan zien. Even dacht ik nog, gezien de talloze kaarsen, bij een herdenkingsplechtigheid van de queen te zijn terechtgekomen maar dit waren wel degelijk Larissa Iceglass (gitaar, synths) en William Maybelline (bas). Even uit hun kerker losgelaten bestookten ze ons met het soort gothic new wave waarvan ik dacht dat het al jaren uitgestorven was. Zeggen dat dit gedateerd klonk is een understatement. Vluchten leek me de enige optie.
dag 3 - zondag 11 september 2022
Vito (uit Gent) was dit jaar de enige vertegenwoordiger van americana op Leffingeleuren. Vito is nog steeds de groep van Vito Dhaenens, zoon van Derek (van Derek And The Dirt). Een uitgebreid gezelschap met maar liefst vier gitaristen en zus Ciska, die voor de tweede stem zorgde, kwam er hun debuutelpee ‘The Restless Kind’ voorstellen. Derek heeft een mooie doorleefde stem terwijl de band duidelijk alle knepen van het vak onder de knie had. Dat resulteerde in bloedmooie americana of liever belgicana die genoeg gevarieerd was om te blijven boeien. Met Mauro Bentein hadden ze bovendien een heel expressieve gitarist bij die af en toe vreemde bokkensprongen maakte. Zo viel er visueel ook nog wat te beleven. Eén Tess Parks was immers meer dan voldoende.
Milk TV uit Brussel is het vehikel van de Franse bassist Matthieu Peyraud die voorheen ook al actief was bij die andere intrigerende Brusselse groep, Phoenician Drive. Samen met gitarist Casper De Geus (Moar, Brorlab, O'Grady) en drummer Thomas Vaccargin zorgde hij vroeg op de middag al voor het nodige vuurwerk in de Kapel. Moeilijk vast te pinnen, ik hou het maar bij een mix van punk en no wave. De zenuwslopende grooves gecombineerd met exotische ritmes waren niet altijd even behapbaar maar spannend bleef het in ieder geval wel. Met die afgeknepen noten hadden ze iets van Devo maar dan zonder de elektronica. Fascinerende set.
Met Ill Considered zagen we vervolgens weer totaal iets anders: impro jazz uit Londen. Ik ben absoluut geen jazzkenner maar ik hou er wel van. Wat ik hier zag leek me van een meer dan bovengemiddelde klasse. Idris Rahman nam ons met zijn wonderlijke sax mee langs onbekende maar toverachtige wegen. Hier was geen ontkomen aan. Sherpa's van dienst waren twee uitzonderlijk knappe muzikanten: een hypnotiserende bassist en een drummer die tijdens enkele explosieve momenten wel van een andere wereld leek te komen. Ill Considered bewees met deze schitterende set dat ook jazz zijn plaatsje verdient op Leffingeleuren.
Beduidend wat minder talent op het podium daarna maar dat maakte het niet minder straf. Joe & The Shitboys zijn een stel plattelandsjongens van de Faeröer eilanden die uit pure verveling een punkbandje hebben opgericht. Zelf noemen ze zich a band of bisexual vegan punks. Wellicht een reactie op het ultraconservatieve klimaat op de eilanden waar de homohaat nog welig tiert. Ook zijn groezelige t-shirt met opschrift "Wrestling Gay" zal waarschijnlijk een sneer zijn in die richting. Joe bleek een imponerende persoonlijkheid die voortdurend provoceerde, geen blad voor de mond nam en het ene politieke statement na het ander de zaal in vuurde. "If you believe in eating meat start with your dog" was er maar eentje van. Bovendien wist hij handig het publiek te bespelen door bijvoorbeeld iedereen eens een grondige "fuck you" door zijn microfoon te laten roepen of de toeschouwers dicht bij zich te roepen, ze vervolgens te laten zitten om ze daarna te laten rechtveren en dansen. Dit was trouwens na Ditz en Willy Organ reeds de derde ‘sit-down’, als dat maar geen nieuwe trend wordt. De haveloos geklede Shitboys lieten hun punk rauw en primitief klinken terwijl de nummers uiterst kort bleven. Het kortste klokte af op twee seconden en bestond uit één welgemikte vloek. Joe & The Shitboys: punk zoals het ooit bedoeld was!
Eblis Alvarez (Bogota, Colombia) moet een handige jongen zijn. De platen van zowel Meridian Brothers als zijn andere groep, die ik dit jaar nog in de 4AD aan het werk zag, Los Pirañas neemt hij helemaal in zijn eentje op. Hier met de Meridian Brothers liet hij zich omringen door vier muzikanten om een wervelende show vol opwindende roots salsa ten beste te geven. Ik heb altijd een beetje moeite met Latijnse muziek maar hun cover van "Son of a preacher man" vond ik zelfs beter dan het origineel van Dusty Springfield.
Naar aanleiding van het pas verschenen ‘Crackdown’ van GA-20 gewaagden enkele recensenten van een heuse blues revival waardoor ik wel erg benieuwd geworden was of Zach Person (Austin, Texas) daar deel van zou uitmaken. De oeropstelling, gitaar en drums, liet alvast het beste vermoeden. Person begon indrukwekkend met een smerige garageversie van Jimi Hendrix maar vanaf het derde nummer zakte mijn aanvankelijke enthousiasme tot ver onder nul.
Van die oeropstelling bleek helemaal geen sprake want er liep voortdurend een tape mee waarop we zelfs achtergrondzangeressen konden horen. Resultaat was een sound die veel te pompeus klonk en nog maar eens leek te bevestigen dat de blues doodziek is. Maar het kon nog erger. Zo verscheen er plots een special guest op het podium die niemand minder dan Shtevil bleek te zijn. Een gitaarbeul uit Mechelen die zo vol is van zichzelf dat hij het niet eens zou merken als de tent leegliep (wat ook gedeeltelijk gebeurde). Een nummer dat gepresenteerd werd als de nieuwe single lag volledig in de stijl van The Black Keys, ook al een groep die een tijdje het noorden kwijt is. De laatste twee songs brachten opnieuw wat beterschap maar dat kon mijn immense teleurstelling niet wegspoelen.
Het eerste nummer dat ik van de Berlijnse Derya Yildirim en haar Grup Simsek hoorde was een lange psychedelische instrumental met nogal wat vreemde klanken. Het smaakte beslist naar meer maar wat volgde waren meestal Anatolische folksongs waarin de psychedelica iets minder nadrukkelijk aanwezig was. Het bleef wel mooi met de uitermate sympathieke Yildirim op baglama (Turkse luit) die ook nog eens, misschien net iets te veel, wat uitleg gaf bij de gebrachte nummers.
Vanishing Twin uit Londen is de groep rond Cathy Lucas die je zou kunnen kennen van Fanfarlo. De groepsnaam verwijst naar het vanishing twin syndrome (verloren tweeling syndroom) waarbij tijdens de zwangerschap van een tweeling één foetus verdwijnt. Cathy Lucas zelf is zo een alleen geboren tweeling. Op het podium hield de groep het bij experimentele pop met een licht psychedelische inslag. Op een gegeven moment zetten de groepsleden roze maskers op terwijl Lucas zich omdraaide en haar masker op haar achterovergeslagen hoed plaatste. Wat voor een bevreemdend effect zorgde. Intussen sloop er nogal wat gepingel in de muziek en werd het me net iets te artistiekerig.
De verwachtingen waren hoog voor het Australische Clamm (Melbourne). De groep wordt immers vaak in één adem genoemd met Stiff Richards en Amyl & The Sniffers, twee groepen die live een onuitwisbare indruk op me nalieten. De drie groepen zijn ook bevriend met elkaar hoewel ze muzikaal toch een eind uit elkaar liggen. Zo mixt Amyl haar punk met een neut ouderwetse hardrock terwijl Stiff Richards dan weer zweert bij no nonsense seventies punk. Clamm houdt het bij powerpunk in de traditie van landgenoten Cosmic Psychos. Het was een wat vreemd beeld hoe de drie daar ietwat bedeesd op het podium stonden terwijl ze een muur van bruut geweld aan het bouwen waren en de lijven vooraan tegen een steeds hogere snelheid tegen elkaar botsten. Terwijl de beukende drums van Miles Harding en de onwrikbare bas van Maisie Everett een onstuitbare pletwals fabriceerden zorgde Jack Summers voor de nodige nuances met een soms versplinterd klinkende gitaar waarbij hij zijn in wanhoop gebottelde teksten uitspoog. Niet dat ik er zoveel van verstaan heb maar het gevoel dat we hier met een unieke groep te maken hadden was er zeker.
Dit was de gedroomde afsluiter van Leffingeleuren hoewel er anderen waren die die rol Sylvie Kreusch toedichtten.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Raymond Van het Groenewoud - (West) -Vlaanderen boven!
Op een zonnige zondag zakten we af naar het West-Vlaamse Zwevegem, waar een soort kermis doorging met o.m. ook enkele optredens in open lucht, georganiseerd door The Finish. Het werd een (West )-Vlaams onderonsje, afgesloten met niemand minder dan Raymond Van het Groenewoud, die als prille zeventiger nog steeds fris en kwik op het podium staat.
Dat het programma op zijn minst merkwaardig was, bleek bij de openingsact Columbarium (****) die eerder een doom metal gerichte act zijn. Onlangs kregen we het spijtige nieuws dat Loose License ermee ophield, een band die in deze underground zijn stempel drukte. Gelukkig volgde kort daarop het heuglijke nieuws van de geboorte van een nieuw project Columbarium. Er is niet zoveel veranderd, maar toch hoor je een zwaarder geluid. We hebben te maken met een solide band waarbij de neuzen in dezelfde richting staan. Columbarium zorgt voor een donker, intens sfeertje, in schril contrast met de rest van de avond.
Ze schrijven een nieuw hoofdstuk en zijn klaar voor het grote werk . Uitkijken dus.
Met TuRF (*****) staat een puur West-Vlaams fenomeen op het podium, TURF is een gezelschap uit Roeselare die het begrip 'experimenteren' hoog in het vaandel draagt. Ze houden van improviseren, zijn sterk op elkaar ingespeeld en er is sprake van een grappige ondertoon , wat we halen uit hun teksten, waar wij als Oost-Vlaming niks van begrijpen.
TuRF zijn muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn, de riffs als de drums zijn overtuigend, sterk. Zanger, frontman Rino is een klasse verteller en straalt charisma uit. “Vloage” en “Stoasje” zijn lekker aanstekelijk; “Julie” op z’n beurt klinkt dan gevoelig. Gaandeweg was het publiek te vinden voor hun afwisselende sound. Fijn alvast en het toonde aan dat TuRF een veelzijdige band is .
Humor en speelsheid zijn belangvolle componenten in het oeuvre van Raymond Van Het Groenewoud (*****) . “Maria, Maria ik hou van jou” was dan ook een mooie opener. Raymond is een entertainer die perfect zijn publiek bespeelt. Na al die jaren is het sjiek hoe hij het doet! Speels zoals we hem voor het eerst live zagen in 1987 op de Lokerse Feesten. Songs als “Chachacha”, “Je veux de ‘l’amour” en “Twee meisjes” zijn krakers. Ook de minder bekende songs gaan er in als zoete broodjes.
Raymond van het Groenewoud bespeelt het publiek en hij is omringd door klasse muzikanten die zijn muziek naar een hoger niveau tillen. Het feest ging in stijgende lijn op “Meisjes”, enkele vrouwen vooraan gingen gewoon mee dansen. Op “Liefde voor muziek” ging het dak er compleet af.
Raymond Van Het Groenewoud zorgde voor het ultieme volksfeest om deze gezellige dag en brio af te sluiten!
Organisatie: The Finish, Zwevegem
Niels Destadsbader brengt Sportpaleisniveau naar Deinze
Amy Van Parys
Niels Destadsbader is hét Nederlandstalige popidool van dit moment. 2015 was het debuutjaar voor Niels in Deinze, want hij stond toen voor de eerste keer op het kleine podium van de Palm Parkies in het Kaandelpark. Acht Sportpaleizen en zeven jaar later is hij hier opnieuw, maar nu is het tijd voor de Brielpoort. Deinze en omstreken kijken uit naar zijn terugkeer. Kan hij een Sportpaleisshow evenaren in het Deinse muziekpaleis?
Opgewarmd door het coverduo Bram & Lennert, barsten ongeduldige fans los wanneer zes mannen met een wit bovenstuk het podium opkomen. De band van Niels Destadsbader lijkt net een echte boysband onder leiding van Miguel Wiels. In grote letters verschijnt Niels op de ledschermen achter hen en enkele seconden later gillen honderden mensen wanneer ook de leadzanger in een spierwit hemd het podium bestijgt.
Met de West-Vlaamse woorden ‘Ik kuk kik feitelijk iere ook azo klappen’ opent Niels Destadsbader zijn show. Volgens de officieuze enquête die onze West-Vlaamse hitmachine afneemt, is het doel van Miracle vzw bereikt: Deinze opnieuw op de kaart zetten als concertstad. Wanneer Niels Destadsbader vraagt ‘Wie komt er niet van Deinze?’, blijkt al snel dat ook mensen van ver daarbuiten naar de stad komen.
“Dansen” is het eerste nummer van de avond. Een van de eerste songs waar het succes begon en trekt Niels de Brielpoort ook op gang. Een choreografie die ondertussen al enkele jaren rondgaat, wordt opnieuw aangeleerd aan de enkelingen die het nog niet kennen. Ineens maakt heel de zaal bijtrekpassen van links naar recht en zoals Niels het zegt ‘er mag zelfs een klapke bij’.
Zangtechnisch is er weinig op aan te merken. Niels en zijn backing vocals Miguel Wiels en Bram Van den Berghe zingen nagenoeg foutloos. Sommige bindteksten klinken wat geroutineerd, maar zijn enthousiasme trekt iedereen mee. Zelfs bij een nieuw nummer “Dansen In Het Donker” slaagt hij erin de mensen mee te laten brullen met een ooh-momentje. Veel meezingen dus, maar de setlist is evenwichtig opgesteld waarin de energieke songs afwisselen met tragere en emotionele nummers zoals “Hey Pa” en “Ik Kan Niet Zonder Jou”. Tijdens die nummer gaan de gsmlampjes spontaan omhoog, maar daarnaast hangt er nog een heel lichtspektakel aan vast. Spots leggen accenten doorheen de show en de ledschermen zorgen ook voor dynamiek in het licht.
Dé verrassing van de avond: de gasten van ‘Down The Road’. Vanuit de zaal staan zij plots naast hem op het podium als zijn dansers. Een glimlach op het gezicht van iedereen en heel veel respect voor hen en voor Niels. Maar de artiest is ook dankbaar voor alles rondom hem en dat uit hij meerdere keren deze avond: voor zijn band, voor zijn fans en in het bijzonder voor Miguel Wiels die deze nacht de grens van vijftig jaar bereikt. Dat moet en zal hij vieren met een K3-nummer, maar dan met een Niels’ sausje erover: “Opa’s Aan De Top”.
De show valt helemaal in zijn plooi zoals het moest zijn: zijn typische droge humor, een broederlijke band, een lichtspektakel en een zwetende Niels Destadsbader. Van de witte hemden blijft er niet veel meer over. De lat heeft het Sportpaleisniveau gehaald: een verwacht en mooi totaalplaatje voor de Nederlandstalige muziek met een paar liters zweet.
Setlist: Dansen – Vandaag – Paradijs – Sterker – Boven De Wolken – Annelies – Als We Samen Zijn – Dansen In Het Donker – Ik Kan Niet Zonder Jou – Sara – Speeltijd – Ik Ben Van’t Stroate – Opa’s Aan De Top – Gloria – Hey Pa – Ik Neem Er Eén – Mee Naar Boven – Nooit Alleen – De Wereld Draait Voor Jou / Bis: Ik Heb Je Lief – Skwon Meiske – Verover Mij
Neem gerust een kijkje naar de pics @Amy Van Parys
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4296-niels-de-stadsbader-10-09-2022.html
Org: VZW Miracle
Praga Khan - Een zwoele rave-party die het kookpunt bereikt!
Na 33 jaar trekt Praga Khan (*****), één van de meest legendarische elektronische acts van ons landje, de stekker er uit. De band rond Maurice Engelen had in eerste instantie meer succes in het buitenland met zijn projecten Praga Khan en Lords of Acid dan in eigen land. In Amerika, Japan, … boekte de band een enorm succes, tot zelfs een opname in de Rock 'n Roll Hall of Fame. In België ging dat wat moeizamer. Maar in 2000 mochten ze als Belgische band Rock Werchter afsluiten.
Praga Khan staat live garant voor een totaalspektakel van opzwepende, integere dance & beats, dans , theater met vuurwerk , en die onderhuids een mystiek kantje heeft. Het zorgde in een volle AB voor een zwoele rave-party die het kookpunt bereikte.
We citeren de introductie op de website van AB: ''Aan alle mooie liedjes komt een eind. Met Praga Khan heb ik de hele wereld gezien, maar nu kom ik op het punt dat ik die wilde jaren achter me laat. In de AB geef ik er dit jaar nog een laatste keer een lap op! "
Maurice gaat nog wel verder met zijn theatershows en andere projecten. 'Gone with a bang' moet Maurice en c° hebben gedacht, want vanaf de eerste song, “We follow the sun” was de aandacht scherp. De mooie danseressen op het podium en de prachtige beelden op de achtergrond, met die kenmerkende Praga Khan beats tekenen voor die occulte totaalbeleving. Een dansfeest meteen!
Ook op songs als “Freakaoidz”, “My Mind is my Enemy” ervaren we hetzelfde. Er kwamen meer dansers opdagen , de ene minder schaarser gekleed dan de andere; ook enkele bevallige zangeressen waren op dit afscheidsfeestje waaronder Zohra die met haar zwoele stem en uitstraling “Phantasia Forever” naar een toppunt dreef.
En Maurice zelf zocht elke hoek van het podium op, gooide zijn stem in de strijd en zorgde voor een klankentapijt met zijn keyboard. De muzikanten deden de rest .
Geen seconde rust werd het publiek gegund, dit werd een dansfeestje pur sang … je kon lekker uit de bocht gaan. Maar er waren ook de ingetogen momenten. Een gevarieerde aanpak dus.
Op het einde van de set werden ballonnen in het publiek gegooid; “Breakfast in Vegas” was het ultieme hoogtepunt , die de zwoele rave-party tot het kookpunt bracht!
Er werd afgesloten met alle dansers vooraan, tot groot jolijt van de menigte, die de band onthaalde op een warm applaus. Wat een wervelende show kregen we.
De band wil geen parodie op zichzelf zijn. Maurice geeft het volgende antwoord ''We zijn op het punt gekomen dat niemand nog geïnteresseerd is in nieuw materiaal. Artistiek zet het een blokkade. Daarom ben ik op dit punt gekomen dat het goed geweest is. Maar ik wil nog even een fantastisch feest geven met goeie afterparty." (Bron: StuBru)
Praga Khan is met brio in zijn opzet geslaagd, en gaf zijn fans inderdaad dé perfecte raveparty; wat een Bang! Uitkijken is het nu naar de nieuwe projecten van Maurice.
Tracklist: We Follow the Sun - Love - No Earthly Connection - Luv U Still - The Moon - Right or Wrong - Tausend Sterne - Freakazoidz - My Mind Is My Enemy - Lonely - City of a Thousand Sins - Phantasia Forever (with Zohra) - Breakfast in Vegas
Encore: Sayonara Greetings - The Power of the Flower - Luv U Still
Pics homepag @Wim Heirbaut
Organisatie: FKP Scorpio
Mercelis - Een kopstoot van een comeback
Mercelis - Matt Watts
Het zou een beetje een all star/all Starman Records-avond worden in de B52. Op het programma het duo Matt Watts en Nicolas Rombouts die misschien wel voor de laatste keer hun bloedmooie album ‘Muted Songs For Piano’ live zouden brengen. En daarna Mercelis met in de aanbieding het album ‘White Flemish Trash’, waarvoor Rombouts de productie deed en Watts de backing vocals.
Matt Watts - domper op de verwachtingen. Zonder hem kan ‘Muted Songs For Piano’ niet live gebracht worden. Het werd dus een geïmproviseerde solo-set van de in ons land aangespoelde Amerikaan.
Hij opende zijn korte set met een cover van “Bullet” van The Misfits, een indertijd controversieel lied over de moord op JF Kennedy. Voor het publiek was het niet meteen duidelijk of Watts daarmee al aan zijn set begonnen was of dat hij zich misschien nog wat aan het inspelen was op een geleende gitaar. Daarna plukte hij een paar mooie parels uit zijn discografie: “Your Love Is Not Your Own” en “Time Turns As An Engine” uit ‘How Different It Was When You Were There’, “Just Over The Highway” uit ‘Songs From A Window’ en “Lay Your Years” uit Queens.
Als toegift bracht hij nog het voorlopig nog steeds onuitgebrachte “Caroline”, dat hij deze keer aankondigde als een ‘song for a bartender’.
Na die korte set blijft er een dubbel gevoel hangen. Enerzijds was dit de best mogelijke oplossing bij het wegvallen van Watts’ partner in crime, maar kon dit toch niet volledig het gat vullen dat het verwachte ‘Muted Songs’ geslagen had. Anderzijds zie je in deze omstandigheden toch hoe het onmiskenbare talent van Watts komt bovendrijven zodra je hem een microfoon, een gitaar en een publiek geeft. We schreven ooit dat mocht (liefdes)verdriet een Olympische discipline zijn, dat Matt Watts dan met driekwart van zijn discografie kans maakt op een gouden medaille. Om in dezelfde terminologie te blijven zagen we in de B52 een Matt Watts die in zijn discipline ‘op hoogtestage’ was: het leven deelt niet altijd cadeaus uit, maar de muziek houdt hem overeind.
Mercelis was dan heel andere koek. Met het album ‘White Flemish Trash’ deelde hij vorig jaar, in volle corona, een kopstoot van jewelste. Dat album kwam 16 jaar na het vorige en bijna 30 jaar nadat hij ‘ontdekt’ werd in Humo’s Rock Rally, in de muziek is dat zo goed als uit een vergeetput klimmen. De band bestaat behalve uit Mercelis zelf (zang en zowat alles wat je een aftandse Korg kan halen van geluid) nog uit gitarist Teuk Henri en drummer Patrick Clauwaert. De imposante Jef Mercelis liet zich in de B52 opmerken met een seventies-achtig groen kostuum gecombineerd met open sandalen. Het is dan ook entertainment en aan valse bescheidenheid hebben we in Vlaanderen al genoeg, dus kan je kan op het podium maar beter zo duidelijk mogelijk maken om wie het allemaal draait.
Wie gehoopt had dat Mercelis op deze tournee ook ouder werk vanonder het stof zou halen, kwam in de B52 bedrogen uit.
Maar ook met enkel tracks van ‘White Flemish Trash’ kan je al ruim een uur vullen. In de set ontbraken van dat album enkel “Lucky” en “Fortune”. De aftrap werd gegeven met een ‘Goede avond, motherfuckers’ en dan de eerste noten van “Headlights”. In de studio-versie is dat al één massieve brok bezwerende synth-rock en live gaat deze song daarin in de overtreffende trap. Dat geldt voor zowat elke track van de live-set. Nu eens helt het overwicht naar de Korg van Mercelis en dan weer naar Teuk’s gitaar, met de drums op de achtergrond als de lijst die een schilderij extra cachet geeft.
De meeste kracht ligt evenwel in de lyrics en de volle, diepe stem van frontman Mercelis. Nu eens zwoel en soulvol (op “Low Motion”), dan weer dreigend en dominant (op “No Future”). Die song was misschien wel het hoogtepunt van de avond: een dreigende mantra met het herhalen van één zin: They give tot he people what the people don’t need, and they make them pay for it. Er bestaat geen andere zijn die onze huidige maatschappij beter samenvat.
Andere hoogtepunten waren ‘White Flemish Trash’, waarvoor de band die dag in een clip opnam in de B52, en die door Jef Mercelis met een knipoog in het Frans aangekondigd werd, en het tot EBM/dancerock verbouwde “Extremadura”. Als toegift kreeg het publiek in Eernegem nog het nieuwe nummer “Twilight”.
Mercelis maakt muziek waar je eerst toch even je tanden moet in zetten. Hapklare brokken, dat is voor de mainstream-radio. En live komt die muziek nog wat harder binnen. ‘White Flemish Trash’ was een comeback die we niet meteen hadden zien aankomen, maar we zijn alvast blij dat er nu al nieuwe nummers zijn. Dat kan betekenen dat we niet nog eens 16 jaar moeten wachten op een volgend album.
Nog een concert-tip: op 29 oktober komt I H8 Camera naar de kerk van Zwankendamme. In deze improvisatieband van Rudy Trouvé zitten onder meer Matt Watts, Jef Mercelis en Henri Teuk. Als de goden ons goed gezind zijn, is misschien zelfs Nicolas Rombouts er dan bij.
Organisatie: B52, Eernegem
Op 13 mei verscheen de EP ‘Lilith’ van Galine. Dit nummer is de derde single/videoclip eruit. De song staat tevens als laatste op die EP en heeft daardoor een bijzondere betekenis. Het staat voor de poort naar een nieuw hoofdstuk. Wat dat nieuw hoofdstuk zal inhouden hebben we vooralsnog het raden naar. De song zelf gaat over vast zitten en weten hoe je het kan oplossen, maar het toch niet kunnen bewerkstelligen. Je rekent erop dat de ander de moeilijke beslissing voor je neemt. Dat is voorwaar nogal een interessantere invalshoek dan ‘ik hou van jou’ en ‘ik laat je nooit meer los’.
“I Don’t Mind You Leaving” is een gevoelig nummer dat niet meteen laat zien wat het allemaal in petto heeft. Het komt langzaam op gang met piano/keys en zang; om dan voorzichtig open te bloeien tot een moderne popsong. Het werd samen met Daan Schepers geschreven die ook de mixing deed.
Zoals gezegd is het een mooie popsong met inhoud en waar je wat tijd voor mag nemen. Muzikaal wordt Galine ondersteunt door Ester Coorevits, Wouter Vandersype (I Will, I Swear), Sven Sabbe (Momoyo) en Thomas Van Caeneghem.
De bijhorende videoclip: https://www.youtube.com/watch?v=8JGmxaY42PE&t=1s
Jessie Kilguss - Ik probeer een beeld (of een film) te schetsen, denk ik, met elk verhaal, elk liedje. Voor mij is de ervaring visueel, maar ik ben nooit zeker hoe deze dingen op andere mensen overkomen
Jessie Kilguss is een voormalig actrice die de overstap maakte naar het schrijven van liedjes nadat ze had samengewerkt met enkele van haar muzikale helden, Marianne Faithfull en Mary Margaret O'Hara, in de Londense en Sydney producties van The Black Rider, een musical geschreven door Tom Waits en William Burroughs, geregisseerd door Robert Wilson. Deze ervaring inspireerde haar om haar eigen muziek te gaan schrijven. Andere hoogtepunten van haar acteercarrière zijn de Britse productie van As You Like It, geregisseerd door Sir Peter Hall, oprichter van de Royal Shakespeare Company, en de verfilming van The Crucible van Arthur Miller, met Daniel Day Lewis en Winona Ryder in de hoofdrollen. Jessie Kilguss bracht in juni 2018 haar 4e album, The Fastness, uit. In 2015 zong ze harmonie en speelde ze harmonium met Freddie Stevenson, waarmee ze in heel Europa opende voor de Waterboys tijdens hun Modern Blues tour. Ook in 2015 speelde ze een featured show op het Sundance Film Festival.
Jessie Kilguss brengt nu een nieuwe plaat op de markt ‘What do Whales dream at night’ die op 23 september op de markt komt. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met Jessie en polsen ook naar haar toekomstplannen, en keerden ook even terug naar haar rijkelijke verleden.
Jessie, voor onze lezers die je niet kennen, kun je wat meer over jezelf vertellen, hoe is dit allemaal begonnen, ben je begonnen als Actrice? Vertel ons iets meer a.u.b
Ja, ik was vroeger een acteur. Ik ging naar de universiteit en daarna naar de graduate school (toneelschool in Londen) voor acteren. Ik speelde in een film- The Crucible met Daniel Day Lewis en Winona Ryder. Ik heb in Engeland in het theater gewerkt toen ik van de toneelschool kwam, waaronder een UK/US tournee van As You Like It geregisseerd door Sir Peter Hall en The Black Rider met Marianne Faithfull en Mary Margaret O'Hara in de hoofdrollen, geschreven door Tom Waits en William Burroughs en geregisseerd door Robert Wilson. Ik was slechts een understudy/ensemble lid in dit stuk, maar het had een groot effect op mij. In die tijd was ik een grote fan van al die artiesten die ik net opnoemde. Het was een van die momenten waarop het leven je een beetje magie geeft. Ik was altijd al een zangeres geweest en deze ervaring bracht me aan het dromen over het misschien ooit schrijven van mijn eigen muziek. Het leek me dat er meer creatieve kracht zat in het schrijven van liedjes dan in het acteur zijn. Dat is allemaal lang geleden. Ik ben ongeveer 15 jaar geleden gestopt met acteren en sindsdien schrijf en speel ik mijn eigen muziek. Ik geniet er echt van om weer live muziek te maken, nu dat mogelijk is.
Jessie, als voormalig actrice maakte je de overstap naar het schrijven van liedjes nadat je met een aantal van haar muzikale helden, Marianne Faithfull en Mary Margaret O'Hara, had gewerkt in de Londense en Sydney producties van The Black Rider, kun je hier meer over vertellen?
Ja, zoals ik al zei, die ervaring heeft me serieus aan het denken gezet over het schrijven en uitvoeren van mijn eigen muziek. Ik ben altijd zangeres geweest en na een paar lange tournees met toneelstukken, wist ik niet zeker of ik het in me had om voor altijd acteur te blijven. Ik wilde meer controle over mijn creatieve output. Ik verhuisde ook terug naar de VS nadat die baan eindigde. Ik kon in Engeland een visum krijgen voor elke acteer job die ik kreeg, maar geen visum voor onbepaalde tijd. Dus verhuisde ik terug naar New York en de theater scene is hier heel anders dan in Engeland - meer commercieel. Ik hield daar niet van en begon serieus mijn interesse in acteren te verliezen. In New York ontmoette ik muziekproducer Charlie Nieland (die mijn huidige plaat mixte en masterde) en zijn toenmalige productiepartner Barb Morrison en begon een paar covers met hen op te nemen. Ze moedigden me aan om mijn eigen liedjes te gaan schrijven en ik werd verliefd op het songwritingproces.
Over Marianne Faithfull gesproken, ik hoor wat Marianne Faithfull in je nieuwe plaat 'What do whales dream about at Night?'
Er is geen bewuste Marianne Faithfull invloed op dit album, hoewel ik hou van haar teksten, haar stem, haar intelligentie, humor en theatrale uitstraling. Misschien hoor je de invloed van Nick Cave en Warren Ellis, die vaak samenwerken met Marianne Faithfull. Ze waren een duidelijke invloed op dit album. Ik hou van de samenwerking tussen Nick Cave en Warren Ellis en ik denk ook dat Nick Cave de beste live performer is die er op dit moment is. Hij is meeslepend om naar te kijken op het podium. Echt inspirerend.Andere invloeden op dit album zijn Lucinda Williams, Nick Drake, Liz Phair, Sinead O'Connor, Elvis Costello, Mary Margaret O'Hara en Kate Bush.
Ik vind de titel ook mooi, heeft die een speciale betekenis?
Ja, het lied What Do Whales Dream About At Night is geïnspireerd op het gedicht "Headphones" van de Oekraïense dichter Serhiy Zhadon. Ik schreef het om op te treden in een show met de Bushwick Book Club - een muzikale performance serie waar iedereen hetzelfde boek leest, een lied schrijft dat erop geïnspireerd is en het lied uitvoert tijdens een live show. Hoe dan ook, dit gedicht "Headphones" gaat in principe over een man, tijdens de vorige oorlog in Oekraïne, die zijn koptelefoon opzet en luistert naar 'golden oldies' om de verschrikkingen die hij om zich heen ziet te overstemmen. Er zit een zin in 'denk aan walvissen in de oceaan 's nachts. Die zin inspireerde het lied. Ik schreef alle teksten in één keer nadat ik het gelezen had. Ik volg de dichter Serhiy Zhadon op Instagram. Hij is vaak in de frontlinie, waar hij voorraden levert aan soldaten en burgers die ze nodig hebben. Mijn hart gaat uit naar de mensen in Oekraïne. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om daar op dit moment te leven.
Er staat ook iets dramatisch en theatraals op het album, dat ik erg goed vind, is dat te danken aan je verleden als actrice? Is het een theatraal album?
Ja, ik denk dat dat intrinsiek is aan wie ik ben. Ik ben een verhalenverteller en mijn medium nu is zang, maar ik was ook een acteur en dat zijn mijn vaardigheden die ik gebruik om te creëren. Ik ben opgewonden om weer live op te treden en ik heb het gevoel dat ik echt mijn acteervaardigheden begin aan te spreken met live optredens.
Het is ook een heel visueel album dat op een bepaalde manier mijn fantasie prikkelt. Was dat een bewuste manier van werken, of kwam dat heel natuurlijk?
Ik ben blij dat het zo overkomt. Ik probeer een beeld (of een film) te schetsen denk ik met elk verhaal, elk liedje. Voor mij is de ervaring visueel, maar ik ben nooit zeker hoe deze dingen op andere mensen overkomen.
Het is al je 5de album, maar toch blijf je iets totaal anders doen dan voorheen, waar komt die inspiratie steeds vandaan?
Ik weet het niet. Het is gewoon een deel van wie ik ben. Ik moet dingen creëren om gelukkig te zijn, dus ik blijf liedjes schrijven, opnemen en uitvoeren.
Over inspiratie gesproken, ik heb in een interview gelezen dat je helemaal geobsedeerd was door Kate Bush's album, The Red Shoes. Waarom? Kun je er meer over vertellen?
Het is een album waar ik makkelijk door meegesleept kan worden, waar ik me mee kan verbinden. Ze gaat emotioneel op veel verschillende plaatsen in het album en het voelt als een reis. Ik hou van haar teksten en hoe ze echt de tijd neemt voor de langzamere nummers. Een van mijn favoriete nummers op dat album is "Why Should I Love You." Ik hou van dat uitgangspunt, "van alle mensen in de wereld, waarom zou ik van jou houden?"
Je album komt 23 september uit, wat zijn je verwachtingen?
Ik geef die avond een show in New York City in Rockwood Music Hall. Een aantal van mijn vrienden zullen me vergezellen als speciale gasten. Ik kijk er naar uit om het album in zijn geheel te zingen en het te vieren met vrienden. Wat de verwachtingen betreft, die heb ik niet echt.
Het lijkt erop dat corona een beetje voorbij is, maar er zijn nog steeds problemen met afzeggingen en dingen, ik denk dat deze tijden nog steeds invloed hebben op mensen... wat voor effect hebben deze tijden op jou gehad als muzikant en als mens?
Ik heb het echt gemist om live muziek te maken tijdens de pandemie. Ik heb een paar online shows gedaan waarbij ik achter mijn computer zong, maar die lieten me koud. Het was niet echt een productieve tijd voor me in de zin van het schrijven van nieuwe liedjes die ik leuk vind, maar ik heb wel dit album opgenomen waar ik trots op ben. Ik ben opgewonden om weer live voor mensen te zingen. Ik heb nieuwe waardering en inspiratie voor live optreden.
Was het ook een inspiratie voor nieuwe liedjes?
Aan het begin van de pandemie schreef ik een heleboel op de pandemie geïnspireerde liedjes. Ik gooide ze allemaal weg omdat ze deprimerend waren en ik ze niet wilde horen. En als ik ze niet wilde horen, dacht ik dat niemand anders dat ook zou doen. Haha. Ik heb opzettelijk geen pandemie album gemaakt. Ik had genoeg covid gepraat en covid gedacht om een leven lang mee te gaan en wilde me op andere dingen concentreren.
Kun je meer vertellen over je toekomstplannen? Je gaat op tournee (misschien België)
Ik ben opgewonden om deze plaat uit te brengen omdat het me wat ruimte geeft om wat nieuwe nummers te schrijven. Ik zou graag door Europa toeren. Ik had het geluk om door heel Europa te toeren in 2015 met mijn vriend Freddie Stevenson. Ik zat in zijn band (zingend en harmonium spelend) en we openden voor de Waterboys in ongeveer 10 verschillende landen in Europa waaronder een paar steden in België! Ik zou graag teruggaan en toeren met mijn eigen muziek. Ik sta open voor suggesties (als je die hebt) over waar te spelen in België en elders!
Voldoende clubs van AB (Brussel) tot concertzaal De Casino in Sint-Niklaas, of Handelsbeurs in Gent… om maar een paar te noemen, maar. Wat is je favoriete plek om live te spelen?
Ik zing in een paar verschillende bands waaronder de band van mijn vriend Jim Andralis. We hadden afgelopen zomer een show in het voorprogramma van Bikini Kill op deze typische New Yorkse locatie genaamd Irving Plaza. Ik vond het geweldig om daar te spelen. Ik hield echt van die tour als opening voor de Waterboys omdat de zalen groter waren dan ik normaal speel. Het gaf de shows meer lading om voor veel mensen te spelen. Het spelen in kleine zalen heeft een ander soort lading die ik ook waardeer.
Dat brengt me op een van de laatste vragen, zijn er na al die jaren nog ambities? Iets wat je echt wilt doen?
Ik kijk er echt naar uit om nieuwe nummers te schrijven nadat ik deze plaat heb uitgebracht. Ik ben ook geïnteresseerd in co-writing. Ik ben net begonnen met het schrijven van een liedje met mijn vriend Dave Derby. Ik zing in zijn band Gramercy Arms. Ik hou ook erg van het idee van een Europese tour ...
En enige zogenaamde einddoelen? Of ben je daar niet mee bezig
Het schrijven van nieuwe nummers die uiteindelijk zullen uitmonden in een nieuwe plaat en een Europese tour lijkt me een goede plek om te beginnen.
Bedankt voor dit interview, kun je wat links plaatsen waar mensen je platen of dingen kunnen kopen?
Heel erg bedankt voor het interview!
Pics homepage @Shervin Lainez
Jessie Kilguss Bandcamp –“ best place to buy my music”: https://jessiekilguss.bandcamp.com/
Sociaal media Links:
Instagram: https://www.instagram.com/jessiekilguss
Twitter: https://twitter.com/jessiekilguss
Facebook: https://www.facebook.com/Jessiekilgussmusic/
Website: www.jessiekilguss.com
The Dictator EP
Catherine Graindorge featuring Iggy Pop
‘The Dictator’ is een intrigerende EP, maar het verhaal erachter is minstens zo interessant. En dat willen we jullie niet onthouden.
Catherine Graindorge is een Brusselse violiste, componiste en actrice. Sinds 2012 en de release van haar eerste solo-album ‘The Secret Of Us All’ werkte ze samen met artiesten als John Parish (PJ Harvey, Thou), Bertrand Cantat (Detroit), Nick Cave, Warren Ellis en Mark Lanegan. Daarnaast componeert ze soundtracks en in 2017 bracht ze met haar instrumentale trio Nile On waX een derde album uit. In 2021 nam ze als soloartieste met het album ’Eldorado’ op in Bristol met de legendarische John Parish als producer en muzikant.
Aan dat lijstje van ‘belangrijke namen’ kan de Brusselse nu nog een mooie toevoegen, die van Iggy Pop. Die speelde eind vorig jaar twee van haar tracks in zijn BBC 6 Music show. Daarop stuurde ze een email naar Iggy via de producer van de show om te zeggen dat ze zeer vereerd was en graag met hem aan een track zou werken. Het was volledig spontaan, ze had nooit gedacht dat er ook echt iets zou gebeuren. Tot haar ongeloof en verrukking kreeg ze twee dagen later antwoord: "Catherine, ik zou graag een liedje doen".
Iggy vroeg haar om hem een liedje te sturen. Ze begon te improviseren en stuurde hem er drie. Toen begonnen ze ideeën uit te wisselen. Iggy Pop schreef de tekst voor “The Dictator” twee maanden vooraleer Rusland Oekraïne binnenviel. In de intro declameert en bromt Iggy Pop met zijn diepe, ronde bariton over een soundscape van viool en synths. Daarna zingt hij nog een paar strofes, met vrouwelijke backings. Naarmate de song vordert verandert de toon naar broeierig-dreigend en onbestemd onbehagen. Inzake toegankelijkheid voor een breed publiek is dit veruit de beste, maar we betwijfelen toch of dat brede publiek hiervoor voldoende uithoudingsvermogen heeft.
Graindorge schreef de tekst voor "Mud I", die Iggy uitbreidde met "Mud II". Met zijn typerende stem ontvouwt de zanger een visioen van een wereld die steeds meer in chaos verzinkt, terwijl hij worstelt om verlossing te vinden. Hier wordt begonnen met veel minder dreiging, met Iggy Pop die eerder rustig vertelt, met relatief lange pauzes. De onderhuidse dreiging bovenop de cinematografische soundscapes komt hier van combinaties van snaar- en blaasinstrumenten. Ondanks de rustige parlando voel je het nakende onheil.
De EP eindigt met de onheilspellende en dreigende track "Iggy", de enige van de EP waarop hij niet zingt of spreekt. Het onbehagen wordt hier bijna tastbaar en na de drie eerdere songs wordt zelfs de afwezigheid van de vocalen van Iggy Pop hier een soort van aanwezigheid.
‘The Dictator’ is geen vrolijke EP, maar weerspiegelt perfect de gevoelens van heel wat mensen nu we te kampen hebben met een oorlog aan de grenzen van Europa, een energiecrisis, oplopende inflatie, onzekere toekomstperspectieven, … Dat alles komt dan ook nog eens kort na de soms bevreemdende maatregelen van de viruspandemie. Als twee mensen gans dat pakket van gevoelens en emoties kunnen vatten in minder dan een half uur muziek, dan wel Catherine Graindorge en Iggy Pop.
https://catherinegraindorge.bandcamp.com
Rick Blom - Pop & Art (60 popmuzikanten over het kunstwerk van hun leven) - Interviewboek
Auteur Rick Blom is naast journalist en historicus ook bekend als bassist van de new wave/ dancepunk band Stakbabber. De insteek voor dit boek ( hij heeft al boeken uit zoals “Honger” en “Een geschiedenis vd Eerste Wereldoorlog”) is de dag waarop hij het Reina Sofia Museum in Madrid bezoekt en daar een kunsttekening van de Franse kunstenaar Francis Picabia ontdekt. Het werk laat hem niet los en hij laat het zelfs op zijn lichaam tatoeëren. Het werk fungeert voor Blom als een spiegel die laat zien wie hij is in het leven en waarvoor hij staat. Zo ontstond het idee voor dit boek waarin hij aan zestig Belgische en Nederlandse muzikanten vraagt naar hun favoriete kunstwerk en één song. Voor de meesten werd dit een eigen compositie en soms ook een nummer van iemand anders die hun enorm raakt. De kunstwerken gaan van beelden, litho’s, schilderwerken tot meubelstukken.
Het boek bevat schoon volk als daar zijn: Blaudzun, Meskerem Mees, Colin H. van Eeckhout, Spinvis, Gers Pardoel, Ruben Block enzovoorts. Ook inhoudelijk is het interessant omdat het toch telkens een persoonlijk inkijk in iemands ziel/gedachten geeft. Als voorbeeld neem ik het interview van Slongs (rapster en zangeres) waarin ze vertelt hoe haar succes leidde tot een burn-out. Dat gevoel wanneer je crasht en het gevoel dat je daarbij hebt vond ze uitstekend terug in de litho van Bart Hellemans. Als song neemt ze “Doedaogendicht” uit haar debuutalbum. Ze kreeg enorm veel reacties op dit nummer van mensen die er steun uit haalden. De boodschap erachter ‘dat je vertrouwen moet hebben dat alles terug goed komt’ was voor velen een krachtige boodschap.
Zo heeft dit interview meerdere lagen. Je kan een kunstwerk ontdekken, je leert iets bij over de persoon achter de zanger en je kan een song vanuit een andere invalshoek ontdekken. Voorwaar een boeiend boek dat er zeker en vast mag zijn en waar veel muziekliefhebbers iets kunnen aan hebben.
Vanaf 9 oktober in de betere boekhandel te verkrijgen.
Eve Beuvens & Giovanni Di Domenico - Wat als … muziekinstrumenten konden praten?
Eve Beuvens & Giovanni Di Domenico
Wat als muziekinstrumenten konden spreken? Het zou zo uit een bekend TV programma kunnen komen, maar soms is zoiets daadwerkelijks. Het nieuwe seizoen in de Lokerse Jazzklub wordt ingezet met twee piano virtuozen, Eve Beuvens verrast in variatie terwijl Giovanni Di Domenico de aanwezigen hypnotiseert door een intens klankentapijt.
Vorig jaar bracht ze nog een prachtige plaat op de markt 'Inner Geography', een heel persoonlijk meesterwerk, waarbij ze emoties uitdrukt via pianotoetsen. Eve Beuvens (*****) is een veelzijdige artieste die de grenzen aftast.
We zagen haar enkele keren bezig via streaming, en hadden vorig jaar een uiterst fijn gesprek met haar. Lees hier
Eve Beuvens gaat fijnzinnig te werk op haar piano en prikkelt de fantasie. Ze vertaalt emoties in woorden, in die zin door de veelkleurige klanken uit haar piano. Het klinkt intimistisch als ophitsend. Vreugde en verdriet zijn perfect met elkaar verbonden.
Het warme, oprechte applaus na elk nummer ontroerde. De variaties sierden de sound en het verhaal liet ze volledig aan jou over. De bis was hoedanook verdiend.
Giovanni Di Domenico (****) verstaat de unieke kunst om het muzikaal verhaal van z’n piano aan jou over te laten. Hij doet dit op een andere wijze dan Eve Beuvens, de sound is eerder monotoon.
Hij is ook een virtuoos en het gevoel in zijn piano spel is groot. Je blijft geboeid in zijn pianospel door die intimistische klankentapijtjes. Hier worden geen geluidsmuren doorbroken geduwd, het is meer ingetogen van aard. Op doortastende wijze borrelen uiteenlopende emoties op en kun je lekker wegdromen. Wat een bezwerende , hypnotiserende sound.
Een gevoel van gelukzaligheid door de magie van muziekinstrumenten , die konden praten, de rode draad van deze boeiende avond.
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Caribou - Zweterig dansfeestje in de AB
Finally here, door corona was het concert van Caribou een aantal keer uitgesteld, maar vrijdagavond kon Dan Snaith eindelijk zijn nieuwste plaat Suddenly aan het Brusselse publiek voorstellen. We vonden dat die plaat zijn momenten had, maar dat die een aantal ambient nummers bevat die niet onvergetelijk zijn.
We waren dan ook aangenaam verrast door de live set van deze Canadees: mooi opbouwend, met een knap samenspel tussen de vier muzikanten, allen in een witte t-shirt , en de projecties van cirkels, vierkanten en dots. “Odessa” zat helemaal vooraan, en het optreden kende een mooie opbouw, als een dj-set op Ibiza, waarin Caribou zowel de pioniers van de dance eerde met referenties naar de Belgische diskotheekklanken van eind jaren tachtig en begin jaren negentig en de Engelse dubhouse van Soul II Soul.
Zowel Snaith als de bassist namen de zanglijnen op zich, en de drummer zorgde ervoor dat de rustiger nummers op plaat pepers in de kont kregen. Hoogtepunt was het duo “Ravi” en “Sun”, je waande je in een zweterige club.
Caribou wordt dikwijls vergeleken met Hot Chip, ook een groepje nerds die met dance-muziek aan de slag gaan. Die mikken ook op de dansbenen, maar Caribou is net dat tikje cleverder, en gebruikt alle trucjes die de beste dj’s ook toepassen, drops en breaks op de juiste momenten zonder in clichés te vervallen.
Het was heet en zweterig in de AB, en Caribou kreeg iedereen aan het dansen, de handjes gingen dan ook vlot in de lucht.
Met dit optreden solliciteerde Caribou naar een mooie plek volgend jaar op Tomorrowland, en we gunnen het deze kale Canadees.
Setlist: New Jade/Odessa/Our Love/Mars/Bowls/Lime/You and I/Ravi/Sun/Home/You can do it/Never come back /Can’t do without you
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Caribou https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4281-caribou-02-09-2022.html
Yunè Pinku : https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4282-yune-pinku-02-09-2022.html
Organisatie: Botanique, Brussel ism Live Nation
Suffer Yourself - Een uiterst genietbaar donker avondje
Svarthart + Her Fault + Suffer Yourself
Voor een 'underground doom/death' avondje kon je terecht in JH Asgaard in Gentbrugge. Het publiek dat aanwezig was , genoot ten volle van deze avond .
Svarthart is - min of meer - aan een nieuw hoofdstuk begonnen, en wou deze kans benutten. Her Fault is een Belgische doom/blackned/sludge/Death - metal bandje die variatie biedt in het genre.
De Zweedse formatie Suffer Yourself tot slot laat de put van de Hel compleet open gaan.
Een overzicht
Svarthart (****) is al bezig van 2011, heeft ondertussen twee EP's uit en heeft binnen de doom/death metal 'underground' al voldoende zijn stempel gedrukt. Technisch hoogstaand zijn deze mensen bezig. Wijzigingen binnen Svarthart, zorgt voor een nieuwe wind.
We werden al vanaf de eerste song lekker ondergedompeld in een intens, doomachtig sfeertje. "The Path'' is een nieuwe song, waarbij het gaspedaal iets meer wordt ingedrukt, en waarop meer variatie valt te horen, die ons doet uitzien naar het komende album. Svarthart schrijft een muzikaal hoofdstuk. Benieuwd dus.
Her Fault (*****) bood nogal wat muzikale prikkels. Het is een sympathiek combo waarmee het fijn babbelen was achterna . Op het podium kijkt de frontman ietwat nors iedereen star in de ogen en is hij bij zijn publiek voor het podium. Alsof hij op zoek gaat naar een mogelijk slachtoffer om te verscheuren; hij deelt ook drank uit en doet door zijn imposante vocals de grond daveren.
De muzikanten gaan ervoor en we krijgen een gevarieerde emotievolle set in het genre, van lichtjes intiem, naar verschroeiend hard uithalen. Her Fault weet je te raken, rauw, gedreven en pakkend, innemend. De ultieme duisternis daalt prompt over de Asgaard neer. Op het afsluitende nummer speelt de basgitarist een indringende solo die de poorten van de hel volledig doen open zwaaien.
De band Suffer Yourself (****) begon als een eenmansproject van Stanislav Govorukha, en is ook al sinds 2011 bezig. In de jarenlange ervaring laat hij zich omringen door muzikanten, die hem perfect aanvoelen. Het spelplezier staat hier mee overeind.
'Rip Tide', hun laatste album, is een must voor elke doom liefhebber. Wat een donkerte en adembenemende trip creëren ze. De registers kunnen worden open getrokken. Als een rustgevend deken tegen donkere gedachten … De perfecte afsluiter van dit donker avondje …
Organisatie: JH Asgaard, Gentbrugge
Ondanks de heel Vlaams klinkende bandnaam is Dreef een Franse band. Duinkerke is dan wel nog Frans-Vlaanderen, het zijn echte Fransozen met Vlaamse familienamen als Camerlynck en Ryckelynck. Hun eerdere werk was niet op mijn radar geraakt, maar hun jongste EP is er eentje om in te kaderen. Heerlijk lo-fi-rock, en naar eigen zeggen geïnspireerd op Vlaamse landschappen.
“Start A Show” komt uit dezelfde keuken waar ook The Smithereens en The Excessives al eens een gerechtje in elkaar knutselen. “So Called Jesus” herinnert mij aan de dreamy rammelrock van Mitsoobishy Jackson, Sleath of Dada Waves. “Country Side Of It” doet met zijn rocksteadybeat en de vele surf-like echo op de gitaar denken aan Seagulls. “Dagger’s Daughter” heeft opnieuw die Smithereens-swagger, maar nu met wat Elvis Costello of Lemonheads en misschien wat van The Romans en The Machines.
Om met deze muziek onvoorwaardelijk en breed door te breken, daarvoor komt Dreef enkele decennia te laat. Maar dit Franse viertal is sterk bezig en verdient zeker uw aandacht. Dreef, ça tient la route, nondedju!
https://dreef.bandcamp.com/album/so-called-jesus-ep
Christina Vantzou - There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling to start new projects
BRDCST is a music festival par excellence and BRDCST returned to the AB in April 2022 with a selection of bands of all kinds and different musical styles—a great place to encounter a variety of artists and musical approaches. One of these encounters was the Greek-American composer and filmmaker Christina Vantzou, who lives in Brussels. She is surrounded by multi-instrumentalists, excellent musicians, and a singer who, through her operatic voice, radiates pure emotion. The bass clarinet, bass flute and cello are combined with finely crafted, gentle electronic soundscapes. An excerpt from a review of this performance reads: ’’Christina Vantzou and the ensemble make you dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on your mood. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough.''
The full review you can read here: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/85898-brdcst-2022-dag-2-de-kunst-van-het-experimenteren-uit-de-doeken-doen
Following this performance, we had a nice conversation with Christina about past, present and future plans. We also asked her how she experienced this performance herself, and how’s she’s survived the COVID period. We asked her about working with Mark Linkous, and how it changed her. She also tell us about her life in Brussels…
How it all started, for our readers who don’t know you, can you tell us a little bit more about yourself?
I’m half Greek, half American. I moved to Brussels 2003 after finishing art school in Baltimore. I entered the realm of music more as a fan; I was always a deep listener but I didn’t start working on music until later in life…
You moved from US to Brussels? A big step.. why Brussels?
My father is Greek and there was the possibility with the European Union, to move to Europe. Belgium happened by chance, almost an accident. There was a airplane needing to stop in Brussels unexpectedly on the way to Athens. Based on that first connection in Brussels, I decided to move there; You could say it was almost like invisible forces brought me there.
How does it feel to live in Belgium?
We have a very nice music community in Belgium, in Antwerp I have a lot friends and there are so many inspired and inspiring things going on. I mean that sincerely. All the arts are supported, but defiantly music has a place in Belgium. Take Meakusma Festival for example.
You first become known as one-half of the audio-visual duo The Dead Texan, Is this project still exist can you tell more about it? I found only one record ? Or did I miss something?
We stopped after that one record. We did some touring in Europe and wanted to give a follow up record a try, but all activities stopped 10 years ago now.
What I like is that you have some albums out and call them number 1,2,3 and number 4 – no. 4 was released in 2018 – Is there a connection between them? Something like a through line?
I thought in series from the outset, the idea to go from number to number until 9. This approach involves a future timeline that I don’t know yet. A kind of deep trust is formed with oneself. From 1 to 9 felt like an assigned mission, or something like that. You never know. But, after 4 is out, at least I can rest assured that next is 5 (probably).. A kind of support system is built in that way if that makes sense?
Your last album ‘Multi Natural’ is not number 5 then?
The numbered albums are altogether available on Kranky, and ‘Multi Natural’ is something released by a very nice Antwerp label, Edições CN, A friend’s label actually (Lieven Martens). He ask me if I wanted to be a part of another kind of series. This series of records loosely revolves around the theme of ‘the traveling artist’, and recording / documenting in some way. We started that in 2018; I was doing a lot traveling in that period. That record became a very natural process. I had the chance to go to a lot of amazing places in the world, often with family or my partner, John Also Bennett. We brought a simple zoom field recorder with us. Sometimes it was a journey through places I’d never been before to. Multi-Natural stems from this traveling energy. I also traveled through the archives of previous recording sessions. Minna Choi, for example, is head on track one conducting a string quartet. She arranged, orchestrated and conducted albums No. 1 and 2 and co-wrote a track on No. 3.
You also have a project ‘CV & JAB (Christina Vantzou And John Also Bennett)’ Can you tell more about this project?
‘CV & JAB’ have released two records released, and we’re working on a third. John plays piano, flute and electronics. I play keyboard and electronics. Our styles combine very nicely. We use a lot of field recordings from our travels in this project. We try to make recording quick and efficient, without too much slog. We both like improvising and are open to such things. There is a chemistry between us that is inspiring and we’ll continue.
Many collaborations have included performing with Mark Linkous (Sparklehorse) – who unfrankly passed away too early in 2010 - how was it working with Mark Linkous?
Mark was a huge inspiration to me. I credit him for sparking, (sparkling) something inside me. Before meeting Mark I’d been involved with music for many years, but didn’t yet feel like I could make an album. That changed after I meet Mark. Everything about him represented an approach to music I hadn’t yet considered, but that I could easily relate too. With Mark, some magic was always present. Although deep in his process, he was very gentle working with me. A super intuitive person; his world was so beautiful and inspirational. It was paramount to have this experience with him. After his passing away, I’ve felt he’s there. Continuing to watch over me from somewhere.
You are a busy artist. How do you keep up with all your projects and collaborations?
Starting on a project can be a long term commitment. It can take a year, two years, or more to release an album. You find yourself going through a labyrinth, coordinating and making arrangements. It can be troubled and traumatic at times. Those kinds of intense collaborations, for me, are best if they start very naturally. I travel a lot, thanks to music and family. I try to do my best to make time for multiple collaborations. It’s nice to have this chemistry, to work on sound together. Sharing, or some kind of gathering and playing is essential to music. Experiencing multiple perspectives is also key. There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling inside to start new projects. I listen to that feeling and if the feeling is good I’m doing it. This might look strange from the outside. And there’s often a change of heart while trying many many possibilities out. In music, following the heart is the best practice.
Next to all the things you do, you are also creating surreal videos/abstract films and performing with ensembles across 4 continents. I’m very interested in the visual part, can you tell us more about that?
In my Art school days I got into video, and the making of films. The film making practice goes back to those days and holding onto a fantasy of working with film as a medium. Music and Image are a happy couple. There are so many parallels when I think about cutting film and cutting sound. There’s a value system to both too, and it’s interesting to me. I try to generate an equal equation between both. With every album I try to keep that practice alive.
Are there other projects you’re busy with right now?
Yes, there’s a collaboration with Félicia Atkinson. She lived in Brussels many years ago so we’ve know each other a long time. She is also a visual artist working with sound. Or a sound artist working between several mediums. We’ve made some recordings and have performed twice together, once at Commend in NYC and once at the Paris Philharmonie. We’ll continue working together, with voice, acoustic instruments and electronics—it’s a project I’m really excited about. I also made a contribution to a Dopplereffekt single from their last full length album ‘Neurotelepathy’. And the next release that I’m a part of is with pianist Michael Harrison and John Also Bennett, coming out on September 3rd on Canadian label, Séance Centre.
I saw you live at BRDCST in Brussels, extraordinary performance that was; What struck me, apart from your visual performance, you are surrounded with multi-instrumentalists, top musicians and a singer who radiates pure emotion through her penetrating operatic voice. Where did you find them, how did this cooperation come about? the magic seems to work between you all so well…?
I was very lucky to be with such a lovely group on stage. JAB was on there - he played bass flute / juno / modular synths / piano. Ben Bertrand was on stage, playing bass clarinet. Ezra Fieremans playing piano is a good friend. There was also Gent-based cellist Vincent Werbrouck. Androula Kafa is the singer. Androula and I had only meet a few weeks before the concert! It had been decided that the lineup was going to be a five-piece. But with musicians precarious, busy schedules there’s always a question of who is available. The concert was approaching and Androula literally popped up. A friend helped connect us while I was in Cyprus for an extended stay after a performance. And it click between us. I agree about her voice. It’s got something that you can’t quite describe with words.
As the review of the performance stated: “The performance makes me dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on our minds. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough to blow us away as well.” I find that very remarkable. was that a conscious choice to work this way?
That’s really positive feedback, so glad you felt it this way. I really believe in the suggestive power of sound and sound’s ability to work on the imagination of those who listen to it. I truly believe in that power. Without visuals, you can dream away, the power is so strong. It’s not a conscious choice. It’s not like we follow a formula and then get that power. It’s more natural. Multi Natural haha. It’s something in a performances that people have been doing for ages. In the ancient world, all over the world, people used sound as a form of contact. For practical purposes and mystical ones: traveling families, trade, a culture’s means of communication. It’s fascinating. It’s something I really want in the performances.
How did you experience the concert in Brussels yourself, and how where the reactions?
It was very exciting, and also a strange and beautiful situation. Since COVID, it was the first festival and the first ensemble performance. There was a long period prior where we did not know when we could do this again. It was nice that BRDCST could be the meet up. We got some good reviews from friends and things about the performance. FUJI|||||||||||TA just before us was amazing.
I also have some COVID questions. After that COVID time (it’s not over yet, but it gets better) it must be a blast to be back on stage… how did it feel to go back on stage after long time?
It felt good to be with a group on stage, to work through soundcheck again, enter the venue again, to rehearse together. The rehearsal was kind of the highlight for me - we did this at Les Ateliers Claus.
Next to all plans we talk about, you said there going to be No. 5, when?
Not sure yet, it’s still in production, but we working on it!
You have come a very long way, and clearly left your musical and cinematic mark. After all these years, are there still ambitions or goals you want to achieve? And which ones?
Yes, I feel that with the music I’m still finding new paths, again and again. Still finding a way in the world around me, getting inspired by everything around. My ambition is to keep doing this, renew myself time and time again. I’m always researching new possibilities, in this lifetime, and any otherlife times. (haha)
Pics homepag @Megan Bruinen
Can you put some links to your website and projects, where people can find you? Thanks for this nice interview
https://christinavantzou.bandcamp.com/album/no-4
https://edicoescn.bandcamp.com/album/multi-natural
https://christinavantzou.bandcamp.com/album/r-gime-des-fleurs
https://vimeo.com/manage/videos/252852620
Frietrock Metal Fest 2022 - Een emotionele trip in de metal underground
Frietrock Metal Fest 2022
Hoendergaarsen
Arendonk
2022-08-26 t-m 2022-08-28
Erik Vandamme
Sinds enkele jaren gaat in de Kempen een uiterst gezellig metal festival door, Frietrock. Een evenement waar de 'underground' van de het metal in de kijker wordt gezet. De uiterst sympathieke organisatie vind je op elk metal festival of concert over het hele land. Of dit nu Graspop, Alcatraz of een kleinschalig festival is, de Frietrock Metal Fest crew leeft metal. Helaas, eerder dit jaar stapte bezieler en organisator Jan 'Kilowat' Daneels uit het leven. Er ging een schokgolf doorheen het metal landschap, maar zijn leuze indachtig ''treur niet om mijn heengaan, vier mijn leven'' bleef zijn echtgenote en vrienden niet bij de pakken zitten. Zo werd zijn as op een heel pakkende wijze, op verschillende plekken die hij een warm hart toedroeg, uitgestrooid. O.a. in de moshpit van Fractured Insanity op Alcatraz Metal Fest. De filmpjes op de sociale media spraken boekdelen, en zorgden ook hier voor opwellende tranen in de ogen.
Met man en macht werd gewerkt om ook dit jaar de editie van Frietrock Metal Fest te laten doorgaan, die stond geheel in het teken van het aandenken aan Jan, het werd een emotionele trip in de metal underground, waar vooral ‘het leven’ werd gevierd. Zoals Jan het wou! De meeste bands brachten dan ook een mooie ode op het podium, en overal zag je ‘een hamer’ verschijnen, als eer aan 'The hammerguy', zoals Jan werd genoemd.
dag 1 - vrijdag 26 augustus 2022
We starten met de band Bèrelor (****) . Deze bonte meute ongeregeld houdt er blijkbaar van een chaos te laten ontketenen. Een aanpak met klemtoon op een feestelijke stemming. Een sound van adrenalinestoten en vuurbollen zijn hier het muzikaal statement voor de metalliefhebbers.
De Antwerpse gigant Temptations For The Weak (*****) is altijd een energieke band geweest. Band vol overtuiging. De band is al sinds 2010 bezig, en heeft ondertussen een stevige reputatie opgebouwd. In 2020 werd een nieuwe zanger aangetrokken Jadran Beauprez, die in andere projecten reeds bewees over een imposante stem te beschikken. Met een gloednieuw album, 'Fallen from the Stars', een schok van een plaat, zet Temptations for the Weak op Frietrock de puntjes op de 'i'.
Live speelt de band ingenieus en doordacht. Jadran overschouwt de menigte met zijn imposante verschijning, en zet een tandje bij. De hard werkende muzikanten gaan mee in zijn niet aflatende werkethiek. Het gaspedaal blijft ingedrukt, iedereen gaat overslag; een verschroeiend metal feest is het resultaat. Temptations For The Weak is klaar voor de volgende stap.
Afsluiten deden we met een Judas Priest tribute. Contrete Priest (****) grossiert in het oudere werk van Judas Priest, en voegt er iets unieks en eigenzinnig aan toe. We zijn niet echt fan van tribute bands,, maar Concrete Priest klonk energiek overtuigend en wist iets extra’s aan toe te voegen . Een mooie tribute en een knap slot van de eerste avond
dag 2 - zaterdag 27 augustus 2022
Zaterdag was de topdag van Frietrock met een zeer grote opkomst.
Wardogs (***1/2) , openingsact, zet een ijzersterke, energieke set neer, met een overdonderende sound, niet echt vernieuwend of uniek. Maar goed genoeg om ons in deze sfeer onder te dompelen.
Our Common Sense (****) kleurt buiten de lijnen van de metal scene. In hun biografie staat 'post-metal'- wat uiteraard klopt - zie en hoor je een zekere punk attitude. Die post-hardcore kwam op de recente plaat 'Harbinger of Calamity' boven. Live is er een ideale versmelting tussen die donkere gedreven sound en de vocals. Puike set.
Backdoor Solution (***1/2) heeft de definitie van 'rock-n-roll' zeer goed begrepen. De band haalt alles uit de kast, en dompelt de tent onder in een gezapig headbangend rockfeestje, met het nodige spelplezier. Wat een oerkracht.
Wat meer 'female power' on stage nu, Worlds Beyond (****1/2) bestaat uit verdomd sterk solerende gitaristen, uit een klassiek geschoolde zangeres die met haar bijzonder hypnotiserende stem en uitstraling, het publiek doet wegzweven naar een spookachtige, sprookjesachtige wereld. Muzikaal een interessante parel.
The Catalyst (*****) brengt progressieve death metal met een duidelijke boodschap, ''We are Catalyst and we bring you Progressive, Melodic Death Metal with songs inspired by the many political, economical en ecological fears and failures of today's society."
The Catalyst gaat gebald, vuurkrachtig tekeer. De zanger/frontman intrigeert met zijn imposante stem en uitstraling, je krijgt de ene na de andere uppercut. De tent stond in vuur en vlam, en alsof dat nog niet genoeg is drukt The Catalyst het gaspedaal nog meer in. Wat een verschroeiende wervelstorm!
Afscheid nemen in stijl! Turbowarior of Steel (*****), een pure thrash/speed metal band, houdt er mee op …Stoppen op een hoogtepunt van ons kunnen, was het antwoord. Een energieke band die de nodige humor , kwinkslagen aanbracht en op niet afhoudende wijze bezig was, met moshpits tot gevolg. Turbowarior Of Steel weet goed waarmee ze bezig zijn, lekker het gaspedaal indrukken en ervoor gaan . Een overtuigende, speelse aanpak die hen sierde .
Virus Inhumanity tapt uit een heel ander vaatje. Virus Inhumanity (*****) kleurt donkerzwart, met een set die geen zonlicht verdraagt. De bijzonder (g) rauwe aanpak moet je even doorslikken . We gaan gewillig mee in deze intense, oorverdovende donkere trip. Virus Inhumanity brengt duisternis over de zonovergoten weide.
Malfeted (*****) speelt een soort Death metal dat je gegarandeerd koude rillingen bezorgt. Een verschroeiende aanpak, die iedereen mee sleurt in hun donkere wereld. Er is ook een speels kantje en ergens in die donkere tunnel is er ook een lichtje te bespeuren. Malfested doet de temperatuur naar een kookpunt stijgen.
Een band als Patroness (*****) brengt donker en licht nauw samen. Patroness gaat verschroeiend, emotioneel tekeer, en laat hun support blijken voor de organisatie. Ze zorgen voor een daverend feestje om ‘het leven’ te vieren . Patroness grijpt bij het nekvel , confronteren je met een donkere wereld en zoeken in die sound een positief kantje. Ze hebben een sterke beweeglijke frontman , die op het einde van de set met ontbloot bovenlijf het publiek opzoekt. Sterke live band dus!
Works of the Flesh (*****) is nog niet zo lang bezig, maar heeft ervaren muzikanten in de scene. In de donkere instrumentatie als in de vocals overtuigen ze. Works of the Flesh heeft tonnen spelplezier. De zanger en frontman Tim De Meyer gaat letterlijk tussen het publiek, en zorgt voor een leuk feestje. Een band die als duiveltjes uit een doos je puur instrumentaal en vocaal omver blazen.
Slaugter The Giant (*****) had in eerste instantie af te rekenen met een nogal terughoudend publiek, en moesten het gaspedaal diep indrukken om hun doel te bereiken. De band heeft een charismatische, imposante frontman. De band overtuigt gaandeweg het publiek, een werkethiek die zorgt dat op het einde van de set niemand meer stil staat. Klasse!
Abacination (***1/2) is geen ABBA coverband, zoals we ons grappend lieten ontvallen; de bandleden zien er alleen niet imposant uit, ze klinken ook imposant. Maar in momenten soms ook een beetje rommelig. Muzikaal overweldigend door de diverse adrenalinestoten, die ons lekker doen meedeinen.
Fields of Troy (***1/2) gaan nog enkele concerten spelen, waaronder hun eigen Troyfest op 22 oktober, en dan houden ze er ook mee op. Een band die een rollarcoaster aan emoties liet opborrelen in hun riffs, en drums . Ze zijn perfect op elkaar ingespeeld. Frontman Louis Soenens grijpt bij het nekvel met z'n vocals , sferisch en met een lichte echo naar boven.
Een angstgevoel en innerlijk genot overvalt ons. Een knaller van een afscheid concert is het echter niet geworden. Er ontbrak wat vuur om het overweldigend te maken. We wensen hen alle succes in de nieuwe projecten.
Primal Creation (****) zorgt dan voor een tsunami. De sound krijgt elan door de vocaal sterke beweeglijke frontman. In een woord klasse wat deze band deed .
Fat Bastard (*****) kon de Battlefield (of ook de main stage) afsluiten. Een ferm gesmaakt emotioneel concert. Jorn Mazet liet de geest van organisator jan, een heel close vriend btw, over de weide waaien. De belofte werd gemaakt om zijn leven te vieren, wat Fat Bastard ook deed. Ze deelden mokerslagen uit. Fat Bastard ging nogal te werk. Wat een gedrevenheid.
Er volgde nog een optreden van Slayer! in een tribute vorm door Slagter ('****) . De fans van Slayer werden op hun wenken bediend; net zoals op Concrete Priest voegt Slagter er iets extra’s aan toe met een snuifje humor. Iedereen ging uit de bol. Fijne afsluiter.
dag 3 - zondag 28 augustus 2022
Na twee bijzonder intense dagen begon dag drie al met een aanrader … Wound Collector (*****). Een fijne , unieke combinatie van death metal met sax , die een groovy jazz tune met zich meebrengt. Wound Collector durfde experimenteren en trok de registers op in dat death metal genre. Uiterst origineel van een band die grenzen doet vervagen in het genre.
"Vers vlees uit Pelt! "Met hun strakke riffs, zwevende melodieën en breakdowns om op te moshen creëert Asvana een zware, doch toegankelijke sound. " staat te lezen op hun vi.be pagina. Asvana (***1/2) speelt hun eerste festival optreden ooit, op Frietrock. En dat is ook te merken. De band beschikt over potentieel en die kenmerkende oerkracht , maar gebrek aan podium ervaring zorgt ervoor dat ze er eerder krampachtig staan … Last van zenuwen denken we. Het is nog een kwestie van tijd, afwachten dus wat de toekomst brengt …
Darker Days Ahead (***1/2) had zijn fanclub mee; we spotten heel de dag wel ergens een T-shirts van de band. De muzikanten vuren riffs af en zorgen voor een potje headbangen. Hun aanpak is eenvoudig, doeltreffend, die rock en blues kruisen. Darker Days Ahead speelde een gezapig setje.
Tijd voor een meer stevige hap. Wröng (****) bestaat uit leden van Los di Maggio's, Koncept, Violent city, Lucky sinners, OCD, en nog een berg personen van (solo)projecten. De band schopt lekker om zich heen in hun punkrock. De heren gaan wild tekeer en het publiek smult van hun muziek. Ook de metal fans gingen mee in het verhaal. Mooi. Een energiek concert.
De brug tussen punkrock en thrash metal is niet zo groot, check Noctural Empire (****) maar eens met hun stevige thrash metal. De band schudt je lekker doorheen, iedereen gaat loos, headbangt of is te vinden voor een mosh.
The Evil Pony's (****1/2) is een bandje met een hoek af … Uiteenlopende stijlen zijn te horen, van punk naar metal met een vleugje absurditeit . Aanstekelijke muziek met een feestelijke stemming dus, iedereen gaat lekker uit de bol. De muzikanten en hun imposante frontman weten goed waar ze mee bezig zijn.
"Cutting edge cross-over metal, sharp as a knife." , lezen we in de introductie van Cuttermes (****) . De muzikanten bieden een spervuur van riffs aan . De beweeglijke, energieke frontman trekt de aandacht. De man loopt heen en weer, en gaat zijn publiek op goedlachse wijze voortdurend opzoeken. Wat een charisma. Ook de muzikanten gaan ontspannend mee in het verhaal . Hun aanstekelijke sound overtuigt. Een leuk muzikaal feestje hier, die zorgde voor een overweldigend gevoel van welbehagen.
Met Cathubodua (****1/2) staat er een van de sterkste Belgische symfonische metal acts op het podium van Frietrock. Met hun album 'Continuum' lieten ze in 2019 al horen veel in hun mars te hebben. De band rond zangeres Sara Vanderheyden, bewees ook live je te doen wegglijden in een wereld vol magie. Sara is een volksmenner die met haar bijzondere stem, je weet te ontroeren.
We werden ondergedompeld in een sprookjesachtige wereld, met een duidelijk donker kantje, een tot de verbeelding sprekende wereld, waarbij Sara oproept om alle vuisten in de lucht te steken in de vorm van een hamer , als eer aan Jan. Een kippenvelmoment.
Dit is een bijzondere band binnen de symfonische metalscene .
De organisatie heeft een gevarieerde affiche samengesteld, waar iedereen aan zijn trekken komt. Met een naam als Charkutterie (****) weet je bij voorbaat dat hier een absurd sfeervol concert zal afgeleverd worden … Metalcore songs in snelvaarttempo worden afgevuurd , verstand op nul. Charkutterie speelde op kruissnelheid!
Muddler (*****) tapt uit een heel ander vaatje. Muddler is een vierkoppige band uit Lier, bestaande uit Maxim de Soomer (drums), Fons Vloebergs (zang), Ben Kovalewski (basgitaar) en Joeri Arras (gitaar). De band heeft een knappe plaat uit, 'Niets leeft zonder wonden', een bijzonder Nederlandstalig stoner rock pareltje. Ze doopten het om tot SNØCK!
Live doet Muddler allerhande emoties opborrelen en in de spotlight plaatst de zanger zich; Fons haalt de meest acrobatische toeren uit op de boxen, zoekt het publiek op en gaat als een waanzinnige tekeer . De muzikanten gaan ingenieus te werk en doen lekker hun ding.
De teksten van Muddler gaan vaak over de moeilijke kantjes van het leven, en de band slaagt erin die problemen uit het leven, niet alleen muzikaal, maar ook visueel uit te beelden . Een totaalspektakel die bittere ernst met humor verbindt . Overtuigende band.
Over humor gesproken … Het is bijzonder moeilijk om het optreden van Gore Force V (****) echt te omschrijven. Ze brengen een grindcore feestje in de voetsporen van Charkutterie en voegen er death metal aan toe. Gore Force V overtuigt in muzikale absurditeit, zorgt voor een polonaise en de attributen als ballonnen en een groot roos bord in de vorm van een middenvinger onderstrepen het muzikaal geheel. Lekker loos gaan dus zonder al te veel tralala. We vreesden even dat de ballonnen die in de lucht vlogen de PA tafel zouden vernietigen.
Pure Doom krijgen we van Marche Funébre die instaat voor puur muzikaal innerlijk en duister genot . Marche Funébre (*****) dompelt ons ons onder in een donker sfeertje. Opvallend aan hun pure Doom plaat is de lange tijdsduur van de songs. De tempowissels in de nummers , behouden je aandacht. We waren geïntrigeerd door hun duistere sound. Wat een indrukwekkende intensiteit!
De Belgische Gothic Rock/Metal pioniers TORN keren terug als TORN AD (****) met een nieuwe EP ‘The Lost Tapes’. Hier is srake van een old school gevoel van gothic rock/metal die licht brengt in donkere tijden. Met leden van Meantime, Helluray, Exoto, Off the Cross, ... krijg je een band vol sterke muzikanten. Live klinkt de band somber, en bezorgt je kippenvelmomenten. De band laat de muziek voor zich spreken, en dompelt je terug onder in een intense, donkere sfeer; het sloot aan bij Marche Funébre qua sfeer en innerlijk genot, maar onderscheidde zich in energieke riffs .
Afsluiter op de Battlefield stage was Stung (****1/2) . De muzikanten zijn geen groentjes meer. Deze Thrash/Hardcore/Crossover/Metal band is gevormd door ex-leden van Leave Scars, Soultaker en Meantime. Genoeg superlatieven dus , om hier een bommetje te doen ontploffen op Frietrock.
En dat is wat Stung ook doet, met hun opwindende, krachtige, gevarieerde aanpak; thrash elementen smelten samen met crossover. Wat een klankenspectrum en wat een muzikale wervelstorm creëren ze . Het spelplezier siert.
Stung sluit het festival af met een knetterend thrash/crosover feestje! De boel mocht dan ook dan ook nog een laatste keer compleet ontploffen.
Wie er nog niet genoeg van kreeg kon zich nog laveren aan Overtime (****) die door klassieke covers de danslustigen onder ons op hun wenken bediende, na een emotionele toespraak van Inge, die samen met de vele medewerkers en crew op het podium ging staan.
Een bijzonder editie van Frietrock Metal Fest werd op die manier besloten
Organisatie: Frietrock Metal Fest
Idles - Equivalent van oprechte liefde!
Hans Devriendt
Alsof het zo moest zijn, zat ik na een hete dag op de trein richting Brussel-Centraal. Al snel werd ik er geconfronteerd met de man tegenover mij, die het niet kon laten om allerlei extreemrechtse hersenkronkels te uiten terwijl ik daar nooit om vroeg. Gelukkig had ik m’n koptelefoon bij de hand en kon ik niet anders dan “Rottweiler” van IDLES doorheen m’n trommelvliezen te jagen. Van een ideale antifascistische song gesproken en vooral: door dit hele gebeuren voelde ik nog meer verlangen naar de rauwe, onversneden post-punk van IDLES. Dat ik nu maar snel in de AB was!
Een dik uur later arriveerde ik in de Anspachlaan en vervoegde ik mij tot de ellenlange rij mensen die net zoals mij vol verlangen zaten om de uitverkochte AB te betreden. Zoals altijd, voelde ik mij thuiskomen en het viel mij op hoeveel zin iedereen er gewoon in had.
Als voorprogramma namen IDLES de voor mij nog onbekende band Grandma’s House, tevens uit Bristol, onder de arm. Ik wist niet wat te verwachten, maar was er tegelijkertijd gerust in dat de band wel niet zou ontgoochelen. Ik zag drie vrouwen met krachtig charisma het podium opstappen en hun set startte meteen met een stevige, groovy baslijn en pittige drums. Ook de gitaar klonk minstens even energiek en al snel verschoot ik van de mega-rauwe vocals. De ene korte song volgde de andere aan pijlsnel tempo op en ik zag steeds meer energie binnen het publiek opborrelen. Na een klein half uurtje zat Grandma’s House er al op en ik ben er zeker van dat ik niet de enige fan ben die ze vanavond voor zich hebben gewonnen. Check zeker hun self-titled EP uit!
En toen… werd ik echt zenuwachtig. Zenuwachtig en blij. Blij en euforisch. Euforisch en afgeladen vol energie waarvan ik wist dat het straks in de zaal zou ontploffen. Iedere minuut die ik nu nog moest wachten tot IDLES zou beginnen, duurde eigenlijk echt te lang. Maar na een kleine poos hoorde ik dan plots een ritmisch getik op de drums en toen viel ook een onheilspellende baslijn in. Joe Talbot begon lekker sober te zingen en toen het gitaarwerk van Mark Bowen en Lee Kiernan erbij kwam, bouwde de song “Colossus” steeds meer op. “It’s Coming, It’s Coming, It’s Coming,…” zong Joe en kort nadat hij het publiek de opdracht gaf om een wall of death te doen barstte de bom in de zaal! Mensen doken op elkaar, vlogen in de lucht, dansten in het rond en zongen luidkeels mee. Als tweede deuntje kozen de heren van IDLES meteen voor de nieuwe song “Car Crash” vanop hun laatste plaat ‘CRAWLER’ (2021). De ongelooflijk schrille en coole riffs van de excentrieke Mark Bowen gaven mij bijna rillingen en toen de andere bandleden invielen werd het mij duidelijk: deze band is in topvorm en speelt gewoon iedereen plat.
Niet enkel ‘CRAWLER’ werd vanavond aan ons voorgesteld, maar ook het in corona-tijdperk verschenen ‘ULTRA MONO’ moest nog aan het grote publiek geïntroduceerd worden. Toen deze plaat in 2020 uitkwam, waren de recensies heel erg gemengd. En eerlijk gezegd: ik begreep nooit goed waarom. Zeker niet bij een band die zichzelf al zo vaak bekritiseerd heeft.
In ieder geval: de sing-a-longs tijdens “Mr. Motivator” bewezen het tegendeel en alles leek nu één groot feest. Zonder al te veel tussenpauzes vuurde de band het ene na het andere nummer op ons af en naast een zotte sfeer, was er ook gewoon zoveel liefde voelbaar. Wanneer er iemand viel in de moshpit, werd die meteen alweer opgeraapt. Wanneer iemand z’n bril verloor, zochten er al snel enkele mensen met een gsm-lampje naar. En nog beter: wanneer ik rond mij keek zag ik zoveel mensen met een ongelooflijk brede glimlach op hun gezicht. Na een zestal nummers brachten ze met de ballad “The Beachland Ballroom” een tragere, maar toch ook emotioneel geladen song:
“As soon as the rush went away.
I did not look for a way.
Damage, damage, damage, damage!
If you see me down on my knees,
Please do not think that I pray…”
Een welgekomen adempauze, want ondertussen was iedereen al doorweekt van het zweet. Maar goed, IDLES zou IDLES niet zijn als ze het feest niet zouden verderzetten. Dus met “Never Fight a Man With a Perm” en de bijhorende strakke lichtshow werd de trend opnieuw gezet! Tijdens het schrijven van recensies val ik soms in de verleiding om de beste nummers van het concert op te sommen, maar bij IDLES is dit gewoon niet mogelijk. Alles is hit. Maar toch is niet alles altijd wat het lijkt… Want iets later sprak Joe het publiek aan dat vanavond de eerste keer was in zes maanden tijd dat hij zich opnieuw goed voelde en terug in dialoog ging met het publiek. Hij bedankte ons voor alle liefde die hij voelde, maar daarna bedankte hij vooral z’n bandleden: want zij hielden hem altijd al recht. Bijgevolg verzocht hij ons om geen ‘Happy Birthday’ te zingen voor zichzelf, maar wel voor z’n band. Want zonder hen, stond hij niet op dit podium. Ik kreeg tranen in m’n ogen, want een band als IDLES, die zich zo kwetsbaar, realistisch en oprecht durft opstellen naar het publiek, vind ik toch eerder iets zeldzaam.
Tijdens de nummers die daarop volgden, was het zo ongelooflijk schoon om te zien hoe Joe en z’n bandleden ook zelf genoten van hun muziek. Met “Wizz” brachten ze zelfs live een trashy song, hoe cool is dat eigenlijk niet?
Na een dikke twee uur eindigden IDLES op traditionele wijze met “Danny Nedelko” en “Rottweiler”. Het publiek bleef uitgelaten achter en ik besefte maar al te goed dat ik zonet één van de beste concerten in m’n leven had gezien.
Wat een band, wat een energie, wat een sterk repertoire, wat een live-préséance! Meer zelfs: IDLES is voor mij gewoon het equivalent van oprechte liefde. Over dit concert zal nog lang nagepraat worden!
“IN SPITE OF IT ALL, LIFE IS BEAUTIFUL!”
Setlist: Colossus - Car Crash - Mr. Motivator - Grounds - Mother - Meds - Divide & Conquer - The Beachland Ballroom - Never Fight a Man With a Perm - Crawl! - 1049 Gotho - When the Lights Come On - The Wheel - Television - A Hymn - War - Wizz - I’m Scum - The End - Danny Nedelko - Rottweiler
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4254-idles-24-08-2022.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers 2022 - Bier, Punk & Rock-’n-roll
Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers 2022
Sleutelhof
Rumst
2022-08-20
Erik Vandamme
Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers combineert een beertasting met een muziekfestival, De biertjes terzijde, hebben we het over de muziek. Op de affiche stonden enkele stevige punkrock bands die elk op hun eigen wijze zorgden voor de ideale sfeer die bij een ‘beertasting’ passen.
Last minute viel afsluiter Janez Detd uit, maar vond een waardige vervanger onder Fleddy Melculy. Misschien wat vreemd, maar toch, zo’n metalact op een punkrock festival kon erbij, gezien ‘Fleddy’ en zijn kornuiten zich met brio kweten van hun job. Het was een zonnig heel fijn festival, boordevol bier, punk & rock-’n-roll!
Een overzicht
Such Guys (***), een rockcollectief uit Leuven met roots in Rumst, doet zijn uiterste best om het publiek te triggeren , maar slaagde daar helaas niet in. Hun aanstekelijke punkrock was wel de moeite. De jonge wolven missen nog wat pit, lef en podiumervaring. Maar de energie was er . Bandje met potentieel in het genre dus.
Pit en vuurkracht was wel aanwezig bij Stay Idle (****) uit Houthalen. Ook al hadden ze nog niet het publiek mee, ze stampten lekker wild om zich heen. Een energieke aanpak. Ze halen scherp uit en hebben een frontman die bezig is als een bulldozer. Stay Idle brengt punkrock vanuit de buik , wat zorgt voor een eerste echte energieboost.
Wat meer ‘female power’ op het podium nu met Lost From The Start (****), een Limburgs (Zutendaal) female-fronted poppunkcollectief. Zangeres Hilde heeft een sterke emotionele stem en kan verschillende toonaarden aan. De muzikanten spelen aanstekelijke riffs en drumpartijen. Een lekker wervelend poppunk feestje is het gevolg. Hilde is een charismatische entertainer en probeert zo goed mogelijk in te spelen op het publiek. De band krijgt een daverend, gemeend applaus voor hun sublieme poppunk show.
Het eerste deel werd afgesloten door levende legendes F.O.D. (*****) . Binnen de punk rock is F.O.D. ondertussen uitgegroeid tot een gevestigde waarde, die niet alleen op de kleinere maar ook grotere festivals present is. Ze hoeven niet onder te doen voor de zogenaamde grote en internationale namen binnen de scene.
Een kwalitatief hoogstaande set van tonnen energie met een aanstekelijke sound, voorzien van adrenalinestoten en grappige kwinkslagen. Het siert F.O.D. in wat ze allemaal in staat zijn en ze stralen enorm veel spelplezier uit. Dit was een lekker punkrock feestje.
Na een korte pauze begon het tweede deel met een internationale act. The Fire (***) is een Italiaanse pop punk band. Met wat egotripperij weliswaar , alsof ze het hele plein in een oogwenk plat gaan spelen, bestijgen ze het podium. The Fire heeft zijn naam niet gestolen, en zet de boel in vuur een vlam. De band krijgt de handen moeiteloos op elkaar met hun vrij toegankelijke aanpak. Energiek en aanstekelijk klinkt het. Een charismatische band, die wat braafjes klinkt, maar die een sterke uitstraling en dynamiek heeft.
Satanic Surfers (****1/2) zit tussen een vrij poppy en fel gedreven geluid; ze delen mokerslagen uit. Strak en recht voor de raap, je voelt de adrenaline. Een wervelende punkrock sound, wat monotoon, maar treffend, waarbij band en publiek lekker om zich heen stampen. Satanic Surfers drijven het tempo steeds opnieuw op en gaan naar een verschroeiend hoogtepunt; ze gaan steeds op diezelfde harde en rauwe lijn door. Overtuigend!
Wie vreesde dat Fleddy Melculy (*****) wat door de mand zou vallen, na al die punkrock acts, had buiten het natuurlijk charisma van Jeroen en co gerekend. Het is meer dan zomaar een ‘metal’ act. Fleddy Melculy is een strak spelende rock band, die voor dit festival ietwat punkrock toevoegt, wat hen siert.
Fleddy Melculy behoudt een dosis humor en zijn gelukkig niet een parodie op zichzelf geworden. De lekker aanstekelijke songs, de ruwe, harde uithalen, de grappige teksten en kwinkslagen , wat absurditeit , het is er allemaal. De geluidsbarrière staat onder druk.
Fleddy Melculy tekent voor een ultiem warm , aangenaam rock feestje. Sjiek!
Pics homepag Satanic Surfers @Tim Vermoens
Organisatie: Razernij - Beerdrinkers & Hellraisers
Alcatraz Metal Festival 2022 - Zelfs een hittegolf krijgt de metalheads niet stil
Alcatraz Metal Festival 2022
Lange Munte
Kortrijk
België
2022-08-12 t-m 2022-08-14
Frederik Lambrecht
Alcatraz Metal Fest - Vorig jaar nog één van de weinige hardrock- en metal festivals die effectief de deuren mocht openen tijdens de corona-nasleep, dit jaar was het opnieuw prijs en gingen de poorten naar zware gitaren, grunts, danspartijen en moshpits weer open in Kortrijk. Het beloofde een editie te worden waar een hittegolf de kop opstak, maar de aanwezigen keerden hun hoofd richting de 4 verschillende podia en gaven de zon een figuurlijke middenvinger. De organisatie was gelukkig voorzien tegen de warme temperaturen, zodat iedereen die wou de nodige schaduwplekken kon opzoeken, gratis water kon ophalen en zelfs genoeg zonnecrème kon verkrijgen om zijn/haar lichaam meermaals in te smeren!
Op donderdag was er een pré-party, waarbij de omwonenden ook de kans hadden om het festivalterrein van een bezoekje te voorzien. Enkele cover-bands waren geboekt, en dus konden de liefhebbers al inlopen met AC/DC UK, The Iron Maidens, Beuk, Fat Bastard en Bulls on Parade.
Ik arriveerde op vrijdagochtend, waarbij direct duidelijk werd dat de positie van de campings een serieuze verschuiving had ondergaan. Tegenwoordig zijn er verschillende manieren om de nachtrust aan te vatten op Alcatraz Open Air, waarbij er dus de mogelijkheid is om met een camper toe te komen, een friendszone beschikbaar was om je tentje in een vooraf gereserveerd plekje samen te droppen en zelfs luxe tenten die aparte sanitaire blokken en ontbijtregelingen kregen aangemeten.
Bij binnenkomst op het festival kreeg iedereen een groene jeton, die dus in functie van ‘Low Impact’ werd gebruikt. Deze techniek moet dus minder vuilnis op de weide creëren, wat dus ook effectief het geval was. Dit zal ongetwijfeld de nieuwe werking worden in de toekomst, iets wat wij en het milieu enkel maar kunnen toejuichen! Genoeg over de randzaken, op naar de kern van een festival, de bands! Hieronder mijn overzicht van Alcatraz…
dag 1 - vrijdag 12 augustus 2022 - Rivers of Nihil wint nieuwe zielen, Insomnium bekoort, Dark Funeral heerst en Cattle Decapitation geeft forfait!
Eerste stop was in de Helldorado tent alwaar Rivers of Nihil hun kunstjes mochten tonen. Deze technische death metal met een progressief randje ging er vlotjes in…ik zag veel mensen hun hoofd draaien in het voorbij wandelen om mee van de energieke show te genieten. Instrumentaal klopte alles perfect en de klank in deze tent klonk massief. Lekker begin van dit festival!
Lorna Shore was als volgende aan beurt, deze deathcore band is nog maar iets meer dan 10 jaar actief, dus bij velen waarschijnlijk nog onbekend. Helaas klonk de drum niet wat je van een band mag verwachten, waarbij sommige drumpartijen wat rommelig klonken en sommige drumelementen spoorloos waren in de boxen. De tent was redelijk gevuld, maar na enkele nummers was voor me de minder klank toch een beetje een struikelblok…hopelijk volgende keer beter.
Altijd leuk als de mannen van Suicidal Angels hun thrash albums aan de man komen brengen, deze show lag dan ook in het verlengde van hun voorgaande passages. Hun laatste album dateert alweer van 2019, dus ik hoop van harte dat ze binnenkort nog eens de studio induiken om nieuw materiaal neer te pennen. Dusja, hun laatste album ‘Years of Aggression’ werd voluit gepromoot tijdens deze set, waardoor er helaas maar 1 nummer – “Apokathilosis” van de oudere platen op hun setlist te vinden was. Iets meer variatie zou dan toch wat meer geapprecieerd worden door de fans denk ik…
Hierna ging ik richting de mainstage, of zoals ze in Alcatraz zeggen: Prison Stage. Unearth stond klaar om gas te geven, en ik was benieuwd of ze het nog in hun mars hadden. De klank was lekker vol – met uitzondering dan van het technisch mankementje in het midden van hun set waarbij enkel de zang van frontman Trevor Phipps te horen was– en het stof vooraan het podium vloog in het rond. Deze metalcore klonk dus lekker snedig en smaakte naar meer!
Spijtig genoeg voor deze Amerikanen wou ik op tijd zijn in de Swamp tent om de mix van grindcore en death metal van Cattle Decapitation te bekijken…ontnuchterend was het dan ook dat enkele minuten voordat de show moest beginnen de boodschap werd verkondigd dat de band in panne stond ergens in Duitsland. Deze afzegging was helaas een grote teleurstelling, zeker aangezien er nog een band niet op tijd aanwezig kon zijn later op het festival, maar hun show wel verzette naar een later uur. Wat bij deze band dus niet het geval was en een algemene afgelasting bleek. Velen dropen morrend af… om dit wat te laten bezinken ging ik richting ‘El Presidio’ om dit voorval weg te spoelen.
Even later stond ik alweer in de Swamp stage waar Insomnium mocht aantreden…deze Finnen brengen melodieuze Death metal, waarbij ikzelf zelf raakvlakken met Bolt Thrower in hun nummers hoorde…ofwel waren het de vocalen van de zanger die mij deze richting duwden…niettegenstaande een goeie show dat deze mannen aan hun palmares kunnen toevoegen. Al hun albums kregen hoge scores in het verleden, en als je dan ook nog live een prima prestatie kan brengen, dan weet je dat je te maken hebt met een heel goeie band! Ook al scheen de zon buiten, deze donkere muziek fleurde mijn dag op.
Dark Funeral stond hoog op mijn lijstje, want het was alweer een tijdje geleden dat ik hen live aan het werk zag. In het begin was de klank nog niet volledig afgestemd, maar dit beterde na het eerste nummer. Met een nieuw album uit begin 2022 getiteld ‘We Are the Apocalypse’ konden ze nieuw materiaal voorstellen, maar voor me waren nummers als “The Secrets of the Black Arts” en “Open the Gates” van hun EP en debuut album een leuke terugblik op hun beginperiode. Black metal waarbij de duivel vereerd wordt – elk zijn godsdienst natuurlijk – moet duister klinken en drummer Jaloomah - die pas sinds 2018 bij de band aansloot - deed wat van een black metal drummer verwacht wordt. Vocaal gezien werden we meegezogen naar de onderwereld, en met de warmte die al gans de dag het festivalterrein had ingepalmd, was dit een heel leuke verademing. Heel goed optreden!
Ik ging even gaan piepen bij Igorrr, maar deze mengelmoes van stijlen waarbij zelf geopend werd met een dj was voor mij toch een brug te ver…ik hoop dat de aanwezigen er meer van hebben genoten dan mezelf.
Geef mij dan maar Napalm Death, de grindcore vanuit Birmingham staat altijd met dikke stift onderstreept op mijn must-see lijstje, en ook deze show ging ik niet aan mij voorbij laten gaan. Blijkbaar hadden deze Britten zin in een noisy set, want veel bekende nummers moest je niet verwachten.
Enkel bij cover ‘Nazi Punks fuck off’ zag je de meeste reactie bij de toeschouwers. Mocht je uiteraard hun laatste plaat in je bezit hebben, dan kon je gelukkig mee moshen, want dit album was ook goed vertegenwoordigd in hun set. De frontman heeft nog altijd last van ADHD, want hij stond weer elektrisch geladen op het podium. Shane Embury kent geen genade op het podium als het over zijn gitaar gaat en dus vond ik het opnieuw een feestje.
Gelukkig kreeg ook “Scum” en het langste nummer ooit (“You Suffer” - 0,01sec) de nodige aandacht, was het gezellig springen bij “Smash a Single Digit” en zijn er ook nog zekerheden als de frontman de wereldproblemen en politiek hun vet geeft. Tot de volgende show mannen.
Na een slopende dag ging ik richting mijn tent terwijl Accept hun set speelde…aangezien de klank luid genoeg over de Lange Munte galmde, kon ik al wandelend meezingen/neuriën met hun hitjes “Restless & Wild”, “Princess of the Dawn”, “Fast as a Shark” en “Balls to the Wall”. Het enigste wat ontbrak was de originele zanger UDO, ook al deed zijn vervanger zijn stinkende beste…jah, soms zijn bepaalde nummers op het lijf van 1 persoon geschreven. Hierbij sloot ik mijn ogen zodat ik fris en monter dag 2 kon aanvatten.
dag 2 - zaterdag 13 augustus 2022 - Cyclone retestrak, Krisiun is een dodelijk trio, As I Lay Dying verrast mij en Carcass en Testament staan op hun strepen!
Waar Cyclone vorig jaar nog in de kleinste tent te bespeuren was, werden ze dit jaar een grotere tent toegewezen om hun thrash/speed metal op gang te trekken. Deze Belgische band was vorig jaar al meer dan de moeite, en deze show was opnieuw van hoog niveau. Slechts 2 albums in hun bandhistorie, maar 2 albums die hoge toppen scheren. Diegenen die nog niet volledig ontwaakt zijn rond de middag waren dit ongetwijfeld na deze set. “In the Grip of Evil”, “Fall Under His Command” en afsluiter “Fighting the Fatal” sloegen in als een bom en zanger en oprichter Guido Gevels overkeek zijn fans en zag dat het goed was!
Ik bleef rond de Swamp stage hangen en zag opnieuw een afgelasting medegedeeld worden…Heathen was er ook niet op tijd geraakt, en zou hun set aanvatten rond 1u ‘nachts, gelijktijdig met Behemoth.
Exhorder was midden de jaren 90 opeens op hun gat gevallen, maar rond 2019 kwamen ze op de proppen met nieuw materiaal, terwijl iedereen het oudere werk ongetwijfeld een belletje doet rinkelen met bekendste album ‘Slaughter in the Vatican’. Deze thrash band met dosis groove mocht aanvatten, maar het optreden was gemiddeld te noemen. De stem klonk voor mij niet optimaal en de klank kon ook wat luider als je het mij vraagt…maar er waren alvast genoeg riffs om eventjes de nekspieren los te schudden.
Naar mijn weten speelt de Braziliaanse death metal band Krisiun niet zoveel in België, dus ik was present om hen aan het werk te zien. Met een nieuw album die deze zomer uitkwam, vond ik het vooral raar dat maar 1 nieuw nummer werd toegelicht – “Swords into Flesh”. Maar ook van hun debuut stond niets op de set. Dit trio bewees dat je niet uit een grote bende moet bestaan om deftige death metal te maken en ik genoot van het enthousiasme dat ze uitspuwden! Niet zoveel volk in de tent, maar daarom niet minder ambiance, diegenen die erbij waren zullen kunnen beamen dat het een prima set was!
Vio-lence was opgeschoven van uur, gelukkig zag ik dit op de digitale infoborden passeren, dus moest ik niet veel van hun set missen. Vorig jaar moesten ze nog last-minute afhaken, vandaag stonden Sean Killian en co te popelen om te beginnen. Ik viel in bij “Eternal Nightmare” en liet mij meeslepen bij “Serial Killer”, gevolgd door “Calling in the Coroner”. Hun laatste EP ‘Let the World Burn’ mocht niet ontbreken en de aanwezigen lieten zich vlotjes gaan bij de old school thrash bommetjes. Leuk optreden alvast.
De death/black metal band Necrophobic van Stockholm – Zweden was volledig geschminkt en dus klaar om hun dodelijke sound los te laten. Opnieuw wat klankproblemen in het begin, maar deze werden vlotjes verholpen zodat bij “Black Moon Rising” iedereen gewillig zijn vuisten in de lucht deed om mee te brullen. Hoogtepunten: de close up van het gezicht van zanger Strokirk en zijn blote pens, nummers “Mark of the Necrogram” en het vlugge “Devil’s Spawn Attack”.
Ik ging nog eens langs in de El Presidio waar Franky De Smet – Vandamme (jaja, de zanger van Channel Zero) samen met Tom Waes zijn cameraman (Pascal hupperdepup) trakteerden met een Turbeau, het bier die deze zanger zelf brouwde. Net zoals hun dj-set voor mij niet speciaal.
Terug naar Helldorado dan alwaar ik nog een halve set van Der Weg Einer Freiheit meepikte. Deze filosofische black metal is niet makkelijk toegankelijk, en korte nummers hebben ze mijn inziens niet zoveel, dus de lange gitaarmuur moest je kunnen doorstaan om ervan te genieten. De typische uitgesponnen stem vocht tegen de warmte die ontsproot uit de zon, en al bij al toch een meer dan degelijk optreden.
Ene van de weinige keren dat ik dus richting Prison ging, alwaar As I Lay Dying een grote meute volk voor zich zagen opdoemen. Ik ga er vanuit dat deze band al een tijdje niet meer te zien was in onze contreien, want volgens mij stond 75% van de festivalgangers mee te dansen in het stof. Deze Amerikaanse metalcore band klonk energiek, had vlotjes het volk mee en pakte uit met een straffe show. Ikzelf ben niet 100% bekend met hun nummers, behalve dan “An Ocean Between Us” die bij mij het licht deed branden. Ondanks de striemende hitte amuseerden de fans zich en sprongen ze gewillig op en neer met de breaks. Een verrassing!
Het moment was aangebroken om Bill Steer, Jeff Walker en Daniel Wilding te begroeten. De vlag met foltertuigen stond paraat, dus kon Carcass eraan beginnen. “Buried Dreams” was het eerste hitje, en dan ging het verder in snel tempo. De uitvoering was machtig, de haren van frontman vlogen in het rond en de gitaren klonken vinnig. “Unfit for Human Consumption” naaide de boel lekker op en bij “Heartwork” ging het dak ervan. Topconcert, zoals je van deze band mag verwachten. Velen hadden deze Engelsen blijkbaar aangekruist, want de tent was afgeladen vol. Carcass smeekte om nog een nummer te mogen spelen, maar helaas stond de volgende band al paraat…
Chuck Billy had er zichtbaar zin in en dit was ook merkbaar aan de show van Testament. Bay Area thrash van de bovenste plank. “The New Order” was direct een spervuur aan riffs, en “Practice What You Preach” deed de adrenaline een ruk omhoog. Niet lullen maar spelen is hun motto, en ook tijdens deze show werden monologen beperkt…mij zeker niet gelaten want “The Formation of Damnation” ging er vlot in, en met de 3 afsluiters (“Over the Wall”, “Into the Pit” en meezinger “Alone in the Dark” eindigde dit spetterende optreden. Testament maakte een statement dat vele bands nog boterhammetjes mogen eten J Oh ja, wat een prestatie van Dave Lombardo…om te likkebaarden!
Een andere thrash band mocht ook deze editie aantreden, en met hun recente plaat ‘Persona Non Grate’ leverden ze vorig jaar een topplaat af. Verschillende nummers kwamen van deze plaat aan bod. Gelukkig vergeten ze hun ouder werk nooit, dus kon je mee aanschuiven in de moshpit bij “Piranha”, “Bonded by Blood” en danshitje “The Toxic Waltz”.
Was dit één van Exodus betere optredens? Neen, ik vrees ervoor, maar aangenaam was het wel.
We verlieten de thrash scene en stapten over naar de onderwereld, waar Behemoth hun black/death metal verkondigde. Waarschijnlijk hebben ze af en toe gespiekt bij Rammstein, want ook hier was vuur het kernwoord. “Off to War” moeten ze gedacht hebben, want ze klonken venijnig en gebeten. Ook grappig als frontman Nergal luidop de vraag stelt waarom Watain op hetzelfde moment geprogrammeerd stond in de Helldorado tent. Velen knikten meestemmend, maar lieten zich ogenblikkelijk onvermoeid verder gaan met “Blow Your Trumpets Gabriel” en afsluiter “Oh Fater O Satan O Sun!”
De heersers van de onderwereld hadden hun boodschap met bravoure verkondigd alvast.
dag 3 - zondag 14 augustus 2022 - DRI en Sick of it All spelen de tent plat, Thanatos eindigt in schoonheid en Suffocation is de winnaar van de dag! Death metal zet de toon op deze laatste dag…
Het was vroeg dag want Thanatos stond als om 11u15 geprogrammeerd…het was dan ook teleurstellend waarschijnlijk voor de band om maar weinig toeschouwers te zien bij hun afscheidsshow in Alcatraz. Dit is de oudste Nederlandse death/thrash band in metal land, en na een carrière van 38 jaar gaan ze ermee ophouden. Maar dus niet vooraleer ze nog eens hun kunnen in Kortrijk gingen tonen. ‘Emerging from the Netherworlds’ is een topplaat en dus was ik blij dat ze hiervan enkele nummers speelden. De klank stond goed en nummers als “Dawn of the Dead”, “Angelic Encounters” van de gelijknamige plaat en afsluiter “War” waren verwoestend. Het vuurwerk werd aangestoken en deze Nederlandse band werd op applaus onthaald door de aanwezigen voor hun gemaakte carrière en dankbaarheid voor topnummers die deze mannen hebben neergepend. Respect!
Een half uurtje later zag je een band opkomen, waarbij de zanger een Oekraïense vlag meezeulde…1914 was aan de beurt en met hun oorlog getinte teksten is dit uiteraard een spijtige samenloop van omstandigheden. De zanger verwees enkele malen naar de politieke leider van Rusland, maar wij richten ons liever op de muziek zelf. De logge death/doom metal ging erin als zoete koek, en als de zanger dan ook nog gezwind tussen het publiek komt brullen met “Passchenhell” en “War Out” dan heb je een leuk optreden gezien. Een dik applaus vervulde de tent na de show.
Ik luisterde van enkele meters naar Funeral Dress en werd meegezogen in de vrolijke deuntjes, waarbij “Party On” het hoogtepunt was. Een beetje later stond Trauma ook in de Helldorado tent…mij was deze band niet direct bekend, maar toen ik de NWOBH deuntjes hoorde, kon ik mijn benen amper stilhouden. Een band die ik ongetwijfeld verder zal ontleden in de toekomst. Blijkbaar een nieuwe plaat op til in september, iets wat ik zal moeten onthouden.
Death metal van Birmingham, ja, dat kan alleen maar Benediction zijn…hun laatste plaat ‘Scriptures’ werd goed ontvangen door de media en live klonken de nummers van deze plaat ook lekker strak. Deze old school metal band kent de kneepjes van het vak, en dus werden uit diverse albums gevarieerd. Gelukkig maakte ze mij opnieuw blij met de klassiekers “Subconscious Terror” en “The Dreams You Dread”! Als afsluiter had ik gehoopt om “Deadfall”, maar ze kozen zelf voor “Magnificat” (ook een geweldig nummer) en “Agonised”. Leuk en gevarieerd optreden!
D.R.I. was aan de beurt en dat zullen de aanwezigen geweten hebben…vooraan moest je af en toe je hand voor je mond houden, of je shirt boven je gezicht duwen, anders was je puur zand aan het eten door de vele moshpits, circlepits en crowdsurfers die rond je hoofd vlogen. Je moet deze mannen niet leren hoe ze een feestje moeten bouwen…een goeie omkadering, enkele biertjes en een set die de boel laat ontploffen. “Who Am I?” galmde door de tent, “Thrashhard” zorgde voor de zoveelste circlepit, “Abduction” en “I don’t need Society” deden de fans een meter hoger springen. De security achter de dranghekkens zullen ongetwijfeld een goeie nachtrust hebben gehad. Neem daar dan nog de afsluiters “Beneath the Wheel” en “The Five Year Plan” en het feestje was compleet. Vet optreden…dank u dirty rotten imbeciles!
En we gingen door, want Suffocation was aan de beurt. Deze brute technische death metal band van Amerika beukte er lekker op los. Wat een optreden! Ik begon eraan met “Effigy of the Forgotten” van het gelijknamige album en de sfeer zat er direct in. De massieve klank kwam goed tot zijn recht en zanger Ricky Myers heeft met bravoure de lege plek van Frank Mullen ingenomen! Wat een stem heeft deze man. Neem daar de gigantische drumsound en de opgefokte gitaren bij en je kon je laten gaan op “Jesus Wept”, “Pierced from Within” en “Breeding the Spawn”. De menigte werd gek en afsluiten deden ze in stijl met “Infecting the Crypts”. Killer show!
Volgende op het schema voor mij: Aborted…en wat een grote band is dit toch geworden. Van Belgische makelij (waarbij enkel zanger Sven De Caluwé nog als enige van de originele line-up overblijft) die jaarlijks roem en faam opbouwde, en terecht een hoge plaats kreeg op de affiche! De variatie tussen grind en death metal is allesbehalve makkelijk verteerbaar, maar o zo mooi. Starten deden we met “Global Flatline” om te eindigen met “The Saw and the Carnage Done”. Alles ertussen was een salvo aan instrumentale klasse en hoog tempo. Helaas niet de winnaar van de dag voor mij maar ze zaten er dichtbij.
Hardcore en metal samengevat in 1 woord? Ja, Pro-Pain was aan de beurt…ik slofte richting het podium, maar was heel teleurgesteld in het volume. Neen, Pro-Pain moet hard gebracht worden, wat hier voor mij niet het geval was. Gelukkig hangen er op het einde van de tent nog boxen waar de klank wel een beetje beter tot zijn recht kwam. Na eventjes mokken stampte ik toch mee met “Un-american”, “Make War Not Love”, “Three Minutes Hate”, “The Shape of Things to Come” enzovoort. Tot jullie volgend optreden mannen.
En opnieuw was het de beurt aan een death metal band…meer bepaald Cannibal Corpse. Zij mochten de Swamp stage afsluiten en deden dit redelijk berekend. De bindteksten hebben we ondertussen al ettelijke keren gehoord, dus wisten we op voorhand wanneer “I Cum Blood” en “Fucked With a Knife” aan de beurt waren. De machine denderde constant voor en de nekspieren van Corpsegrinder werden traditiegetrouw in gang gezet. We gingen gezellig verder met het krachtige ‘Devoured by Vermin”, het vuile “Stripped, Raped and Strangled” om te eindigen met de hit der hits “Hammer Smashed Face”. Ik zag velen lijkbleek vertrekken na enkele nummers, maar ja, de zwakken moeten er van tussen ;-)
Ik sloot deze editie af met een topoptreden van Sick of it All. Deze hardcore band behoeft geen intro…zanger Lou Koller maande het publiek aan om nog eens alles te geven na een warm weekend en dat slapen voor na hun show was. De aanwezigen begrepen de boodschap en begonnen bij het startsignaal aan de nodige circlepits. Deze frontman kan het publiek makkelijk op de hand krijgen, en ook vandaag was dit weer het geval! “Scratch the Surface” mocht uiteraard niet ontbreken en sloot deze set af. De schoenen vlogen in de lucht en ik genoot van mijn laatste pils en amuseerde mij op de uitstraling van de band.
Arch Enemy sloot het hoofdpodium af, maar ik was dolgelukkig met mijn keuze voor Sick of it All. Editie 2022 van Alcatraz Open Air zat er bij deze helaas op.
De data voor volgend jaar is ondertussen ook bekend gemaakt: 11, 12 en 13 augustus 2023, en je kan zelfs al early bird tickets kopen…er wordt gefluisterd dat Gojira en Megadeth op de affiche zullen prijken, of dit waar is valt weliswaar nog af te wachten.
Alcatraz Open Air 2022, u was prachtig! Tot binnen 365 dagen ongeveer.
Line-up
Vrijdag
Accept, Venom Inc., The Darkness, Stratovarius, Vandenbergh, Unearth, Uli Jon Roth, The Night Flight Orchestra, Warkings, April Art, MGLA, Napalm Death, Dark Funeral, Insomnium, Suicidal Angels, Lorna Shore, Bark, Parasite Inc., Solstafir, Voivod, Igorrr, Pentagram, Vola, Cowboys & Aliens, Pallbearer, Rivers of Nihil, Hangman’s Chair, Urne, Peter Pan Speedrock, King Buffalo, My Sleeping Karma, Dozer, Stöner, Wo Fat, Your Highness, Grotto, Motsus
Zaterdag
Behemoth, Testament, Watain, Death Angel, Carcass, Amaranthe, As I Lay Dying, Exodus, Katatonia, Life of Agony, Enslaved, Ill Nino, Evil Invaders, Vio-Lence, EyehateGod, Necrophopic, Krisiun, Cyclone, Exhorder, Der Weg Einer Freiheit, Heathen, Harakiri for the Sky, Uada, Butcher Babies, Vended, Fractured Insanity, Hippotraktor, March Funebre, Mordkaul, Powerstroke, Saille, Temptations for the Weak, Von Detta, Warhead, Wolvennest, Woyote, Hemelbestormer
Zondag
Arch Enemy, Electric Callboy, Cannibal Corpse, Korpiklaani, Gotthard, Tesseract, Abbath, Diamond Head, Sick of it All, Aborted, Lacuna Coil, Pro-Pain, Suffocation, Ignite, Benediction, DRI, Misery Index, Enforced, Bloodywood, Trauma, The Raven Age, Angel Crew, Bear, 1914, Cobra the Impaler, Darqo, Killthelogo, Lethal Injury, Liar, My Diligence, Panzerfaust, Speed Queen, Thanatos, Turbowarrior of Steel, Wild Heart, Praying Mantis, Satan, Funeral Dress, Ethereal Darkness, Bear
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4173-alcatraz-2022.html
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Lokerse Feesten 2022 - DAG 10 - MEAU , Saint Motel, The Snuts, Louis Tomlinson - Tienerklanken op de Grote Kaai
Lokerse Feesten 2022
Grote Kaai
Lokeren
2022-08-14
Erik Vandamme
Wie ooit jong is geweest in de jaren ’60, herinnert zich wellicht nog de massa hysterie toen The Beatles ergens kwamen optreden. Die soort toestanden kreeg De Grote Kaai in een wat meer sober kader, te verwerken bij het optreden van het fenomeen Louis Tomlinson , ooit deel uitmakend van de groep One Direction. Hij werd iets meer dan een uur laaiend enthousiast onthaald, maar ook MEAU, Saint Motel en The Snuts (voor ons een ware ontdekking) konden op heel wat bijval rekenen.
In de Club StuBru zagen we dan weer een rits hip hop artiesten.
Kortom, dit was een avondje tienerklanken op de Grote Kaai om deze 47ste editie van de Lokerse Feesten feestelijk af te sluiten.
MEAU (****1/2) is door de release van de prachtige EP 'Kalmte' en de doorbraak hit “Dat heb jij gedaan” heel wat harten aan het veroveren. In een al lang uitverkochte AB Club deed ze eerder dit jaar haar eerste echte optreden in ons landje, en overtuigde met brio. Ook de Grote Kaai mocht eraan geloven. Ze heeft een heldere, veerkrachtige stem en ze is en gaat zelfverzekerd te werk. Ze slaagt in een overtuigende, emotievolle set waar de jongeren zich in haar teksten weten te vinden.
Op het nog onuitgebrachte nummer “Onbereikbaar” zorgde ze voor kippenvelmomenten. MEAU pakt dan ook een volle Grote Kaai moeiteloos in, met als climax de hit “Dat heb jij gedaan”, dat door iedereen werd meegezongen.
Er stond in de Club StuBru amper een handvol gegadigden toen Lil Skid (***1/2) zijn set bracht. Met alle doorsnee hip hop clichés, zette hij een fijne set neer, enthousiasmerend.
In 2014 weet de Amerikaanse band Saint Motel (****) te scoren met het nummer “My Type”, zomerse dansbare indiepop kenmerkend voor de vier Amerikanen. Ondertussen zaten ze niet stil en in april kwam de band hun gloednieuwe plaat ‘The Original Motion Picture Soundtrack’ voorstellen in de Botanique, een leuk good feeling concert .
Op de Lokerse Feesten was er nogal wat beweging op het podium. Qua sound was er een knappe sax, die aanstekelijk op de dansspieren inwerkte. De frontman zoekt het publiek op en ontpopt zich tot een ware entertainer, tot hilariteit van de jonge fans, die de band met veel liefde omarmt. Een groovy zomerse vibe waaide dus over de Grote Kaai.
Ondertussen begaven we ons weer naar de Club StuBru voor de volgende hiphopact. K1D (****) is al een tijdje een gevestigde waarde in de Belgische scene en mikt nu nóg verder met ondertussen al een 4de EP in de pijplijn. Samen met zijn kompaan port hij de fans aan en slaagt in een wervelend feestje.
De Schotse band The Snuts (****1/2) was al aan zijn set bezig toen we opnieuw het plein betraden. De band heeft al een sterke reputatie uitgebouwd, maar moet het hier nog wat bewijzen. De vier vrienden sinds de middelbare school (Jack Cochrane, Joe McGillvray, Callum Wilson en Jordan Mackay) staan als een sterk geoliede machine te spelen. Tonnen spelplezier combineren ze met technische perfectie; de strakke set, het werkt aanstekelijk die jong en oud weet te raken. Een energiek optreden en een aangename ontdekking voor ons …
Terug naar de Club StuBru voor onze hiphopartiesten … SOR is één van de grootste muzikale beloftes van Nederland. SOR weet naast rap en zang ook nog te componeren en te producen. Op het podium is het de moeite. Er is een samenzang tussen rappers op het podium en het voltallige publiek. Het klinkt aangenaam opzwepend. Een fijn feestje kon losbarsten! Klasse.
Eerder op de dag doken beelden op van jonge bakvisjes die al sinds de middag stonden aan te schuiven, om binnen te geraken. Louis Tomlinson (****1/2) heeft niet alleen harten veroverd door One Direction, ook als solo artiest is hij goed bezig.
Iets later dan voorzien begint hij eraan, een joelende menigte port hem aan. De man stond in april nog in de Lotto Arena, waar hij zijn debuut ‘Walls’ , dat twee jaar geleden op de markt kwam, voorstelde. Ook hier werd de show gedragen door enthousiaste fans. Louis is een entertainer en weet zijn publiek te bespelen op ingetogen en bezwerende wijze door o.m. z’n charisma en z’n vocals. De menigte gaat ervoor en danst! Z’n band speelt mooie solo’s en brengt de nodige adrenalinestoten aan. Op One Direction songs als “Little black Dress” en “Throught the Dark” ging iedereen uit z’n dak.
Louis Tomlinson tekent voor een ultiem pop rock feestje , met zelfs een heerlijke polonaise. Een knaller van formaat!
Setlist: We Made It//Drag Me Down (One Direction)//Don’t Let It Break Your Heart//Always You//7 (Catfish and the Bottlemen-cover)//Fearless//Only the Brave//Habit//Copy of a Copy of a Copy//Defenceless//Little Black Dress (One Direction)//Walls//Through the Dark (One Direction)//Kill My Mind
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2889-lokerse-feesten-2022.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Iggy Pop op Jazz Middelheim - Iggy Pop is bevrijd!
Iggy Pop
Park Den Brandt
Antwerpen
2022-08-13
Lode Vanassche
Er is al heel wat inkt gevloeid over het feit dat onze punkicoon werd geprogrammeerd op een Jazzfestival.
Laten we het kort houden. Ten eerste omdat Ig Himself een brede interesse heeft voor het genre (luister maar eens naar zijn ‘Iggy Confidential’ op BBC6), al met jazzmuzikanten heeft samengewerkt (zoals met Jamie Saft op ‘Loneliness road’) en hij ook toelaat om zijn oerrocknummers te laten groeien en herinterpreteren. Ten tweede leert een interview uit de Standaard met organisator Bertrand Flamang ons dat breed programmeren op Gentjazz en Jazz Middelheim hem toelaat een aspecifieker Jazzpubliek te engageren en ook gekend en minder gekend jazztalent op zijn podia te krijgen. I rest my case.
Onze Kreupele Gegrilde Scampo mag dan nog tegenwoordig zijn aders aan de buitenkant van zijn lichaam dragen, toch heeft Zijne Gelooidheid er een serieuze lap op gegeven. Alweer een memorabel concert waar niemand ongeschonden uit raakt.
Waarom? Omdat hij zijn ding doet. Onze G-walking Cheetah with a head ful of Napalm voelt zich niet meer gekooid als een wilde kat en kwam met een schare topmuzikanten zijn ding doen. Het is zijn podium en hij doet als een ware volksmenner met het publiek wat hij wil.
Waarom kiest hij voor een gevarieerde setlist met zelfs een nummer uit ‘Zombies Birdhouse’, jaagt hij al van in het begin zijn krakers “Five Foot One”, “TV Eye” en “I wanna be your Dog” er met een weergaloze brute kracht erdoor? Omdat hij zing ding doet.
Waarom laat hij bijvoorbeeld “I Wanna Be Your Do”g ondersteunen door een prachtige blazerssessie waardoor alles nog meer diepgang krijgt? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom bestaat meer dan helft uit Stooges materiaal? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom krijgen we kippenvel versies van het eerder ingetogen “The Endless Sea”, “James Bond”, “Sister Midnight” en “Nightclubbing”? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom staat James alweer in zijn door de tand des tijds getekend bovenlijf te performen. Omdat hij zijn lichaam als sculptuur gebruikt. Omdat hij zijn ding doet.
Zoals hij zelf zei, zijn tijd op deze aardkloot is niet meer zo bijster lang en hij wil er het beste van maken (“Death Trip”). Hij doet zijn ding. Bevrijd van alle demonen vervalt de behoefte tot ‘Open Up And Bleed’. Iggy Pop wordt meer en meer James Newell Osterberg Jr.
List: Rune (Noveller Intro)/ Five Foot One/TV Eye/I Wanna Be Your Dog/The Endless Sea/Lust For Live/The Passenger/Death Trip/James Bond/Sister Midnight/Mass Production/Free/Gimme Danger/I’m Sick Of You/Run Like A villain/ Search And Destroy// Night Clubbing/Down On The Street/Funhouse
Pics homepag @Thomas Verfaille
Organisatie: Jazz Middelheim
Lokerse Feesten 2022 - DAG 9 - Kindernamiddag + De Kreuners - Clousseau - Overwinning van de Nederlandstalige muziek
Lokerse Feesten 2022
Grote Kaai
Lokeren
2022-08-13
Erik Vandamme
De Grote Kaai was ook nu volledig vol gelopen voor twee Vlaamse kleppers De Kreuners + Clouseau die tonen dat de Nederlandstalige muziek enorm populair is bij alle leeftijdsgenoten. Regi breidde, in het verlengde, er een feestje aan …
The Clement Peerens Explosition (ook CPeX genaamd) (****) mocht de avond openen, en deed dat met een vleugje absurditeit, kolderhumor en ‘heavy gitaar’ muziek. CPeX is toe aan een afscheidstournee. Het trio haalt allerlei capriolen uit met elkaar en met het publiek. Ze doen het gekscherend of met de nodige kwinkslagen. Drummer Dave De Peuter, is als vrouw gekleed, pruik en van alles, Clement is gewoon zichzelf, en Sylvain Aertbeliën droeg ook een opvallende pruik. Genoeg attributen dus als parodie. Als muzikant moeten de drie niet onderdoen. Ze halen sterk uit. Met het eind van het jaar starten ze hun afscheidstournee. We koesteren hen alvast.
De Kreuners (****) bepalen mee de Nederlandstalige muziek in Vlaanderen. De band heeft van 1978 tot begin jaren ‘80 er voor gezorgd dat Nederlandstalige rock muziek een voorname component werd met verschillende klassiekers en onvergetelijke live concerten.
In 2012 hielden De Kreuners ermee op, maar sinds 2017 zijn ze aan een sterke comeback bezig. Corona hakte deels in op de band. We stelden vast dat Walter zijn stem niet meer is, wat het geweest is, ook al is ie duidelijk aan de beterhand. Ze staan er nog steeds als band en ondersteunen elkaar. Axl Peleman neemt naast de bas ook deels de vocals op zich.
Ook al zijn ze de jongste niet meer, ze zijn nog steeds een heel goed geoliede machine. Ze beleefden tonnen spelplezier, en brengen de songs met zoveel enthousiasme dat iedereen uiteindelijk overslag gaat, van “hun liefde aan Chris Lomme”, het uit volle borst mee gezongen “Lena” of bij “Meisjes Meisje” (een song geschreven door Mauro Pawlowski) tot de reeks hits die elkaar in een snel tempo weten op te volgen.
De Kreuners blijven op hun iets oudere dag nog steeds die charismatische entertainers die het publiek voldoende overtuigen.
Over klasse entertainers gesproken. Ooit schreven we over een optreden van Clouseau (****) in het Antwerpse Sportpaleis ‘Als een band je in een overvol Sportpaleis het gevoel kan geven dat ze staan te spelen voor jou persoonlijk in je huiskamer, dan spreken we van uitzonderlijke wereldklasse’.
Na al die jaren, van 1984 tot nu, staan we nog steeds achter dit statement. Ook op de Lokerse Feesten ging iedereen overslag. “Jij, hij, of zij” legde meteen de lat hoog. Ondanks de paar dipjes zijn Koen Wouters en C° uitzonderlijke entertainers, die blijven doorduwen tot niemand meer stil staat. Kleppers als “Domino”, “Anne” en “Louise” zorgden voor een samenhorigheidsgevoel, waarbij de handen telkens de lucht ingingen. Ook de minder bekende songs mogen er best zijn, en werden door het publiek gesmaakt. “Vanbinnen” zorgde voor een krop in de keel en “Altijd heb ik je lief” blijft een meezinger. Met “En Dans” werd de set wondermooi afgesloten.
Na al die jaren blijft Clouseau de publiekslieveling bij uitstek, die zowel jong als iets ouder, compleet uit de bol doet gaan. Ze zitten nog steeds op de troon van de Vlaamse en Belgische muziek.
We besloten nog een stevig feest te breien aan de avond met Regi (Live) (****). Het viel ons dat, in tegenstelling bij DJ acts op andere avonden, dat het plein nog steeds overvol stond. Met een extra zanger en zangeres als support, zorgde Regi dan ook voor het ultieme dansfeestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2889-lokerse-feesten-2022.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Kindernamiddag - K3 + #LikeMe laten jong en oud dansen over de Kaai
Op een uitverkocht plein mochten vandaag twee geliefde groepen het beste van zichzelf gaan geven. Als er één ding was dat niet klopte op deze namiddag, dan is het de benaming 'kindernamiddag' want deze 2 groepen hebben al meerdere malen bewezen (ook vandaag) dat ze jong en oud samen kunnen brengen, en laten dansen over de Grote Kaai.
K3 - Bij K3 zet Julia vandaag haar allereerste stappen op het podium van de Lokerse Feesten onder leiding van anciens Hanne en Marthe openen zij de Kindernamiddag met het nummer “Waterval”, jong en oud, iedereen deed vol enthousiasme mee met het dansje en er werd luidkeels meegezongen. Enkele liedjes later leerde het 3tal het publiek de danspasjes van “Tjikke boom” aan en zetten op deze manier terug het hele plein om in één groot dansfestijn. Afsluiten deden K3 met het liedje “Mango mango” gevolgd door een enorm applaus. Het warme weer hield de kindjes alvast niet tegen om hun favoriete K3 outfits aan te doen.
Wat mij betreft een geslaagd optreden. Dit trio zou volgens mij zelfs een volledig uur de bezoekers kunnen entertainen want bij zowat ieder liedje waren kindjes en ook volwassenen aan het meezingen en dansen.
#LikeMe - Een jong verlegen Caro die haar eerste dag op een nieuwe school zou gaan aanvatten, zo begon de tv-serie #LikeMe. Al zeer snel word ze geconfronteerd met zowat alles waar een 15 jarig meisje mee kan maken krijgen. van het ontmoeten van de eerste vrienden over verliefd worden op het onbereikbare tot pesterijen en jaloezie. Alsook ziekte en verlies, komen allemaal aan bod.
#LikeMe begonnen hun optreden met een medley van “porselein, meisjes, hoop doet leven,...” Lotte mocht dan weer op haar beurt knallen met haar cover van “Nee oh nee”, wat heel enthousiast werd meegebruld door het volwassen publiek. Toen Maksim en Lotte er een wedstrijdje om ter luidste roepen van maakten tussen de jongens en de meisjes werd het wel duidelijk dat het publiek 3/4 uit meisjes bestond. Pomelien liet dan weer zien hoe lenig ze is tijdens het liedje “Ochtendgymnastiek” deed ze een split waardoor ieders mond openviel van verbazing. Het mooiste moment van hun optreden? Dat was zeker en vast Fransisco met zijn breekbare versie van “Laat me”. Het hele plein werd stil en hier en daar werd een traantje weggepinkt. Hij sloot zijn song af met de wijze woorden "Hoe lang en hoe zwaar de rit ook lijkt en hoe gemeen mensen soms ook kunnen zijn… laat niets of niemand je ooit tegen houden om te zijn wie je bent!"
Als laatste liedje brachten zij hun Titelsong “#LikeMe”
Besluit: Deze groep weet hoe ze een publiek aan het zingen krijgt en met hun covers van Vlaamse klassiekers wisten ze dan ook de harten van jonge en oud te stelen. Niet elke cover klonk even bekend in de oren maar sfeer was er in ieder geval overmaats aanwezig.
De leden van #LikeMe: Pomelien Thijs (Caro) Maksim Stojanac (Vince) Lotte Declercq (Emma) Francisco Schuster ( Yemi) Sali Haidara (Maria)
‘De 2 eerste op de lijst bouwden ondertussen ook al een indrukwekkende solocarrière uit.
(met dank aan Amber Vandamme)
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2022 - DAG 8 - Kraftwerk - 3D - Adembenemend visueel totaalspektakel
Lokerse Feesten 2022
Grote Kaai
Lokeren
2022-08-12
Erik Vandamme
Kraftwerk - Pioniers, grondleggers van de ‘Elektronische muziek' worden ze genoemd. In elk geval heeft Kraftwerk sinds de jaren '70 zijn stempel gedrukt op het genre. ‘Deze Beatles van de elektronica’ waren een inspiratiebron voor zovele artiesten die elektronische muziek programmeerden. De Grote Kaai stond dan ook overvol voor deze 3D show, we kregen bij het binnenkomen zo een brilletje.
Als opener van de avond ging Sylvie Kreusch (*****) op overtuigende wijze te werk. Zij weet ons te charmeren met haar melodieuze, sprankelende, bezwerende , sprookjesachtige sound , haar indringende stem en zwoele danspassen . Sylvie ziet er altijd speciaal uit en was nu gekleed in een knalrood pak. Vocaal is ze heel sterk. Ze is omringd door een goed op elkaar ingespeelde band. Op het einde van de set wandelde ze met een knalrode handtas doorheen het middenvak, en gooit groene rozenblaadjes in ’t rond, als een goede fee. Een adembenemende set.
Hun debuutplaat 'Topical Dancer' kreeg lovende recensies, en het duo kreeg ook fans in heel Europa op de knieën, ook vanavond moest het publiek op de LF eraan geloven. Charlotte Adigéry & Bolis Pupul (****) mengt elektronica met gitaarriedels en voegt er een portie R&B, soul aan toe. Een groovy sound, die inwerkt op de dansspieren is het resultaat. De aanstekelijke, opzwepende, toegankelijke muziek overtuigt. Er ontstaat als het ware een rave-party Ze zijn beiden niet vies van wat experiment. Een meerwaarde. Er is ook plaats voor wat humor, zoals op “Haha”; de schaterlachende dame weet door de aanstekelijke beats het publiek aan het dansen te krijgen. Een leuke performance van het dynamische duo, Charlotte Adigéry & Bolis Pupul.
Tijd om onze 3D bril op te zetten, en ons compleet te laten bedwelmen en te hypnotiseren door de adembenemend beelden die we te zien zouden krijgen bij het visuele totaalspektakel van Kraftwerk (*****).
Vier figuren , personen die onbeweeglijk achter een laptop staan, maar meteen waren we onder de indruk van de opzwepende beats van “Number” , waarbij de nummers in 3D letterlijk in je gezichtsveld terecht kwamen. “Computer World” volgde. Ze laten de visuals voor zich spreken en laten veel aan de verbeelding over zonder enige interactie met het publiek.
We kregen in het begin van de set zelfs enkele experimentele songs maar vanaf de kleppers “The Model”, “Radioactivity” en “Tour de France” ging het viertal naar een climax.
Kraftwerk gaat monotoon, repetitief, opbouwend, strak te werk . Je wordt meegesleept in die elektronische wereld, ondersteund door de visuele effecten. Anderhalf uur lang, een kleurrijk geheel en totaalspektakel.
“The Robots”, “Boin Boom Tschak” brachten ons in een virtuele wereld, waar de tijd is stil blijven staan. Op “Music Non Stop” verlieten de bandleden één voor één het podium, elk maakte een diepe buiging naar het publiek. De muziek bleef nog even dreunend doorgaan, en toen was het gedaan. Zelf waren we diep onder de indruk van wat deze vier hadden gecreëerd door de jaren heen…
Setlist: Numbers//Computer World//It's More Fun to Compute//Home Computer//Spacelab//Tango//The Man-Machine//Autobahn//Computer Love//The Model//Radioactivity//Tour de France 1983//Tour de France 2003//Trans-Europe Express//Metal On Metal//Abzug//The Robots//Robotronik//Boing Boom Tschak//Music Non Stop
… Bolis Pupul (****) doopte de Club StuBru om in een clubsfeertje, waardoor een rave-party. Bolis amuseerde zich op z’n toetsenbord, en voegde er op het scherm hypnotiserende visuele effecten aan toe. De strakke luide beats zorgden voor een wervelend dansfeestje. Mooi.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2889-lokerse-feesten-2022.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2022 - DAG 7 - Blackwave, Bazart, The Subs - Een kleurrijk feestje
Lokerse Feesten 2022
Grote Kaai
Lokeren
2022-08-11
Erik Vandamme
Na even een aperitiefje op de gezellige Fonnefeesten, zakten we af naar de Grote Kaai voor het populaire Vlaamse fenomeen Bazart, die de zevende dag zou besluiten. Het werd al vrij duidelijk dat het gros van de aanwezigen speciaal voor hen was afgezakt. Persoonlijk waren we echter meer onder de indruk van Young Yello en Blackwave, die een mooi geheel van hippop/soul/jazz brengen. The Subs sloten meesterlijk de dansavond af.
Dé verrassing van de avond kwam al heel vroeg van Young Yello (*****) die hippop, met jazz mengt door de blazerssectie. Vorig jaar bracht hij zijn EP ‘Marcel’ uit, autobiografisch, over zijn eigen leven aan de rand van de maatschappij met drank en drugsmisbruik. De emoties hieromtrent verpakt hij , samen met de band in een bezwerende, pakkende set. Zijn raps, vocals geven zeggingskracht.
De nummers zijn mooi uitgewerkt en werken in op de heupspieren. Een indrukwekkende mooie performance.
Blackwave (*****) zit in hetzelfde elan als Young Yello. maar heeft ietsje meer podium ervaring. Gaandeweg weten ze het publiek te overtuigen; de twee frontmannen zijn klasse entertainers die perfect weten in te spelen op hun publiek en betrekken ze nauw bij de set. Ze stralen tonnen spelplezier uit en zorgen voor een smiley gevoel. De handen gaan in de lucht en danspasjes sieren op hun aanstekelijke hippop en groovy jazz.
En toen was er het fenomeen Bazart (****), een band die de Nederlandstalige muziek naar een hoger niveau brengt. Een band van klasse muzikanten en een frontman - feitelijk twee - door zijn knappe verschijning, beminnelijke uitstraling, magische stem en z’n dosis charisma meisjesharten doet smelten, de grote sterkte van Bazart.
Bazart is er op het juiste moment en op de juiste plaats, het publiek ging compleet overslag. Bazart heeft intussen een pak hits uit, die door iedereen werden meegebruld. Er is confetti en de handen gaan , tot helemaal achteraan, in de lucht. Een wervelend dansfeest dus met een weemoed en melancholie onderhuids.
'We sluiten af met een feestje!' en wat voor één. The Subs (****1/2) zijn meer dan een DJ of dance act … er valt veel te beleven door de opzwepende beats en de rits veelkleurige geklede vocalisten, die het publiek opzoeken; één van de zangeressen weet op sensuele, zwoele wijze met haar danspasjes je mee te voeren naar een sprookjesachtige omgeving; ook komt er ergens een rubberbootje bovendrijven . Tal van elementen dus om de sound en de act breder te maken.
The Subs onderstreepten samen met de vorige artiesten een veelkleurig dansfeestje, hier intussen in volle maanschijn aan de horizon . Mooi!
Ook in de Club StuBru stage was het de moeite. Shaka Shams (***1/2) brengt een doorsnee hiphop set, die voldoende intrigeerde. Interessanter was de performance van Miss Angel (****) die met een grote portie 'female power,' energiek, lekker opzwepend, iedereen overtuigde. De vocals en de verschroeiende beats maakten het geheel mooi. Fijne set.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2889-lokerse-feesten-2022.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2022 - DAG 6 - Seasick Steve, The Afghan Whigs, Snow Patrol - magisch hen aan het werk te zien!
Lokerse Feesten 2022
Grote Kaai
Lokeren
2022-08-10
Erik Vandamme
Snikheet! We zitten midden in een hittegolf. En sommige bands slagen erin de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. Op de zesde avond Lokerse Feesten stond Snow Patrol garant voor magie. The Afghan Whigs deed de fans hun hart smelten, een mooie return, en Seasick Steve zorgde voor een gezapig blues rock sfeertje.
Ook de Belgen moesten niet onderdoen . Portland wist ons moeiteloos in te pakken , Admiral Freebee is back, en Mooneye speelde net als Portland een bloedmooie set
Kortom , een uiterst geslaagde avond
Portland was de eerste om de hittegolf te trotseren. Ze behoren tot het rijtje grote Belgische bands, van wereld niveau! Portland (*****) wist ons moeiteloos in te pakken. Ze geven hun ingenomen , aanstekelijk materiaal een energieke boost. De frontman zingt, springt en port het publiek voortdurend aan. Ook de band was meer dan de moeite en is sterk op elkaar ingespeeld. Portland kreeg een kwartiertje extra , de band zorgde voor een muzikale wervelstorm en het publiek was laaiend enthousiast. We kijken uit naar de nieuwe plaat , die in het najaar verschijnt.
Ondertussen stond in de Club StuBru Mooneye (*****) . Een volle zaal die de West-Vlaamse band aan het werk wou zien, een band in melancholie en weemoed en geeft live het materiaal , net als Portland , een energieboost. Poprock , subtiel uitgewerkt. Het debuut 'Big enough' overtuigt. Ze klonken intiem , gedreven en soms werden de registers open getrokken en klonk de band uiterst extravert, zonder de weemoed uit het oog te verliezen. Mooneye ontroerde en kon rekenen op een sterke respons, ondanks het geroezemoes die er in de ingenomen momenten was.
Seasick Steve (***1/2) tekent voor broeierige spanning in zijn kenmerkende bluesrock.
De man haalt wellicht steeds hetzelfde trukendoosje boven, zoals een jong meisje uit het publiek mee nemen om op het podium voor haar een liedje te zingen. Hij is een klasse verteller en een begenadigde blues gitaar speler. Zijn trucjes werken nog steeds, maar hij blijft evenwel wat hangen in zijn typische stijl.
Admiral Freebee (*****) hand net als Mooneye een volle Club StuBru. Vorig jaar bracht Tom Van Laere nog een nieuwe plaat uit, die vanavond in de picture stond. Het waren de oudere kleppers die zorgden voor een climax. Het publiek ging overstag op een “Einstein Brain” , al vroeg in de set, en de ultieme klassieker “Oh Darkness”.
Admiral Freebee is een klasse entertainer , zanger/muzikant en onderstreept het live karakter.
‘How Do You Burn?’is de te verwachten nieuwe plaat van The Afghan Whigs (****) in september. Al drie nummers werden losgelaten en eerlijkheidshalve, ze zijn verdomd goed. Afghan Whigs rond Greg Dulli speelde een broeierige, spannende aanstekelijke set, met een donkere tune en zijn intense, indringende, doorleefde vocals. Een uiterst genietbare, magische sound en return in een sobere setting van deze legendarische 90s band. Broeierig heet klonk het op die wijze. De ultieme hit “Debonair” kwam er hier spijtig genoeg niet aan te pas , maar hun intense , strak soulrock overtuigde de doorwinterde liefhebber, maar zal geen nieuwe zieltjes hebben gewonnen .
Willy Organ (****) was de ietwat vreemde eend. Zijn absurde dansmuziek van Vlaamse teksten wrongen zich in een plaatsje in deze programmatie. Hij zorgde voor een aanstekelijk feestje in de Club StuBru. Willy Organ geeft aan het begrip Vlaamse muziek een heel andere wending. Zijn songs zou je kunnen toeschrijven aan elke charmezanger; de man ziet er eerder uit als een bonkige metalhead. De man laat ook een melancholisch kantje zien.
Een wervelend feest staat voorop. Willy Organ zoekt z’n publiek op en geeft zich steeds 100% . Mooi om te zien.
Snow Patrol (*****) bracht de ultieme apotheose. Meteen hadden ze het publiek met herkenbare nummers als "Take Back The City", "Chocolate" en "Crack The Shutters". Gepolijst materiaal. Magisch mooie beelden op het achterplan sierden de sound. Frontman Gary Lightbody betrekt het publiek nauw aan de set.
De registers werden meer en meer open getrokken, naar een hoogtepunt tot alle lichtjes van de GSM schenen op het plein. Songs werden uit volle borst meegebruld. Spelplezier en enthousiasme kenmerkten een magisch, schitterend concert. “Just say yes” was dan ook een volmondige 'YES', een prachtige afsluiter.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2889-lokerse-feesten-2022.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2022 - DAG 5 - Whispering Sons, The Vaccines, Kings of Leon - Broeierige, aanstekelijke muziek
Lokerse Feesten 2022
Grote Kaai
Lokeren
2022-08-09
Erik Vandamme
De vijfde avond Lokerse Feesten beloofde een aantrekkelijke avond te worden met, zowel in Club StuBru als op het hoofdpodium, broeierige, aanstekelijke muziek. Toegegeven, niet iedere band op de affiche slaagde in die opzet, maar het heelde de muzikale wondjes.
Een band als Whispering Sons (****) hoort eigenlijk thuis in een donkere omgeving, i.p.v. in volle zonneschijn te spelen op de LF te openen. Eens Fenne met haar indringende blik haar keel open zet, voel je de duisternis over jou neerdalen. Niet alleen haar aparte stem, ook de band voert je mee naar een donkere gedachtenwereld. Een goed geoliede machine alvast. Furieus gingen ze te werk alsof elk moment een onweer zou losbarsten. In deze omstandigheid van een brandende zon wisten ze sterk te overtuigen. Klasse!
In de Club StuBru zwaaien Belgische bands de plak. Met ILA (****1/2) begon de band, onder Ilayda op intimistische wijze; naarmate de set vorderde, ging het crescendo en trok ILA de registers meer open. Energiek, gedreven, meer een muzikale wervelstorm; emotievol evenzeer door rauwheid met ingetogenheid te verbinden.
'De band rond de 25-jarige singer-songwriter Ilayda Cicek, brengt emotie in een grillige, rauwe, melodieuze sound. Die rauwheid wordt omgeven van zalvende soundscapes en indringende vocals.’, lazen we. En dat was tijdens deze set overduidelijk.
The Vaccines deden de temperatuur nog wat stijgen . Een stomend setje speelden ze. The Vaccines (*****) bracht vorig jaar nog een nieuwe plaat uit 'Back to Love City' en blijkt nu nog steeds een strak spelende band te zijn, die speelsheid en stekeligheid samenbrengt in een groovy sound. Eerder overtuigden ze nog op Rock Herk. ''We houden van hun muzikale trip; groovy, energiek , gedreven , aangenaam klinkt het." schreven we . Justin Young is een begenadigd frontman, entertainer die zijn publiek voortdurend aanport. De overige bandleden moeten niet onderdoen, en staan beweeglijk op de bühne. Iedereen genoot met volle teugen en ging lekker mee in die ‘klank’ rollercoaster. Ook de nieuwe songs waren de moeite , maar die moeten we nog even gewoon worden; klassiekers als “Teenage Icon” tekenden verder een prachtig optreden.
Hairbaby (****) , de band rond Otto-Jan Ham, tussen ILA en High Hi, was een beetje de vreemde eend in de Club StuBru - ook al sluiten ze subtiel wel aan bij de bands op het hoofdpodium als de Kings of Leon. Het jeugdig enthousiasme van de band werkte aanstekelijk. Soms leek het beetje een veredelde jamsessie waarbij de grappige frontman iedereen - bandleden als publiek - aanport om lekker loos te gaan. En toch, die gasten van Hairbaby kunnen verdomd goed met hun instrumenten omgaan. De aantrekkelijke muziek en de speelsheid trok ons over de streep , om dit collectief warm te onthalen.
De Grote Kaai was ondertussen goed gevuld om de Kings Of Leon (***1/2) aan het werk te zien. Ondanks de coolness die ze uitstralen, blijven ze populair in ons landje (remember hun passages op Rock Werchter). Ze hebben een pak hits uit , en brachten hier een heel mooie lichtshow mee. Het visueel spektakel in combinatie met die strakke melodieuze sound en herkenbare vocals sierden en zorgden regelmatig voor vuurwerk.
"Waste A Moment" was een knappe, overtuigende opener, alsook verderop "Use Somebody" en het afsluitende "Sex on Fire", ze gingen erin als zoete broodjes. De band was goed op elkaar ingespeeld door de lekkere riffs en het drumspel. Caleb Followill was uitstekend bij stem. De beperkte interactie is en blijft een hekelpunt om volledig van slag te zijn van hen. Voor de rest meer dan goed.
High Hi (****1/2) mocht de Lokerse Feesten dag 5 afsluiten in Club StuBru . De band had het wat moeilijk om het keuvelend publiek echt stil te krijgen, maar liet dit niet aan zijn hart komen. In het broeierige materiaal , met een groovy wave tune, werden de registers regelmatig opengetrokken. Op die manier klonk de sound uiterst spannend. De samenzang tussen drummer Dieter 'Didi' Beerten en gitariste Anne-Sophie Ooghe, en hoe ze elkaar aanvullen was gewoon magistraal. Ook de snedige riffs van Koen Weverbergh waren de moeite.
High Hi is, net als ILA, een band die z’n songmateriaal in de set mooi weet op te bouwen en die verschroeiend kan uithalen. Die variërende aanpak siert en overtuigt. Te koesteren , deze beloftevolle band.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2889-lokerse-feesten-2022.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
