V8 Brothers Village 2022 - Rockabilly tussen glimmende bolides
V8 Brothers Village 2022
Kasteeldomein Dominiek Savio
Gits
2022-07-02 + 03
Ollie Nollet
Dit was reeds de tiende editie van V8 Brothers Village maar ik had er eerlijk gezegd nog nooit eerder van gehoord. Dit is eigenlijk vooral een oldtimer show met wagens van voor 1980, vooral Amerikaanse bolides met een V8 motor, met daaraan een kustom art show gekoppeld. Daarnaast is er dus ook een muzikaal gedeelte met vooral rockabilly groepen, een poging om de tijdgeest van de gloriedagen van de tentoongestelde wagens op te roepen veronderstel ik. Zal niet veel voorstellen, denk je dan, maar dit programma was met een verdomd fijne neus samengesteld. Iets wat ik gelukkig op tijd had vastgesteld.
dag 1- zaterdag 2 juli 2022
Eerste groep die ik zag was het Italiaanse Don Diego Trio. Hier had ik wel iets van verwacht omdat de 45-jarige Siciliaan Diego Geraci toch een serieuze staat van dienst heeft en vooral omdat ze later op de avond als begeleidingsband van Deke Dickerson zouden fungeren. Maar het viel me wat tegen. Knap gespeeld, daar niet van, maar ik miste wat ziel en vuur. Dat Don Diego heel wat in de vingers heeft bewees hij door te switchen tussen rockabilly, sixties rock-'n-roll, rhythm & blues, country, western swing en honky tonk maar warm kreeg ik het er niet van. Daar zorgde de loden hitte in de tent wel voor. Dat de groep geen bed had gezien na twee late shows in Leipzig de dag ervoor zal ook wel niet geholpen hebben. Maar mijn scepsis zou later op de avond plaatsmaken voor een mateloze bewondering.
Wat ik miste bij Don Diego kreeg ik meteen bij The McCurdy Brothers uit het Britse Norwich: vuurwerk. Gitarist Jerry en (staande) drummer Adam brachten een bijzonder explosieve mix van country, blues en rock-'n-roll, ergens halverwege Seasick Steve (die zelfgemaakte gitaar!) en The Bonnevilles. Luid en smerig zoals het hoort en met verhakkelde covers van klassiekers als "Gloria" (Them), "Roadhouse blues" (The Doors) en zelfs "Rock and roll" (Led Zeppelin). Maar vergis je niet, dit was verre van een ordinair covergroepje.
Het ging er heel wat beschaafder aan toe bij het trio Black Raven uit Düsseldorf. Deze teddy-boy revival band, actief sinds 1992, serveerde erg aanstekelijke, gestroomlijnde sixties rock-'n-roll en rockabilly die me eraan herinnerde dat ook Cliff Richard rock-'n-roll is. Ideaal voor bij de koffietafel alhoewel ze op het einde met enkele raak gekozen covers van Chuck Berry en The Bobby Fuller Four ("I fought the law") mijn nekharen toch overeind kregen.
Dé reden van mijn aanwezigheid hier was Deke Dickerson, een boerenjongen uit Missouri die intussen reeds 31 jaar in Los Angeles woont en een onoverzichtelijk kluwen aan platen uitbracht. Met groepen als The Untamed Youth, The Ecco-Fonics, The Dave and Deke Combo en zelfs eentje met The Trashmen. Daarbovenop ook nog een 12-tal soloplaten waarvan ik er paar op het schap heb staan met ronkende titels als ‘King of the whole wide world’ en ‘Number one hit record’, begin er maar aan. Tevens is hij ook een notoir gitaar verzamelaar annex archeoloog die twee boeken (‘The Strat in the Attic volumes 1&2’) vol spannende verhalen over oude gitaren schreef. Niet de eerste de beste dus en dat bleek ook hier op het podium. Begeleid door Don Diego Trio, die hun job met bravoure deden, en een extra steel gitarist bracht Dickerson een wervelende set die geen seconde verveelde. Een charismatische entertainer die perfect weet hoe hij het publiek aan zich kan binden. Zo pikte hij twee heren, uitgedost in een opvallend kostuum, uit het publiek en liet ze op het podium ritmisch mee klappen of nodigde hij een kind uit om op zijn gitaar spelen. Dat mocht de aandacht voor de muziek niet afleiden want die was werkelijk subliem. Met een heldere stem en een immer sprankelende gitaar duikelde hij haast achteloos de ene na de andere parel uit de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis op. Van Link Wray over Gene Vincent (het geweldige "Right now") tot "Whistle bait", een cultsong uit 1958 van Larry Collins, een 13-jarige hillbilly, en volgens Dickerson de allereerste punkrock plaat ooit. Ik kreeg er maar geen genoeg van.
Met Bobby Wilson stond er opnieuw een rasentertainer geflankeerd door Don Diego Trio op het podium, aangevuld met een pianist en een saxofonist. Bobby Wilson werd in 1961 geboren in New York maar belandde als baby in een pleeggezin in South Carolina waar hij een nieuwe familienaam kreeg: Brooks. Na een jeugd vol ellende en ziektes probeerde hij het als zanger. Op aandringen van Paul Revere (van Paul Revere and The Raiders) waagde hij zich met enige tegenzin (hij bracht liever eigen werk) aan een Jackie Wilson medley wat uiteindelijk leidde tot heuse Jackie Wilson tribute shows in Las Vegas. Leden van The Four Tops vonden de gelijkenissen tussen Bobby en Jackie Wilson zo griezelig dat ze vonden dat het niet anders kon dan dat ze familie van elkaar waren. Na bloedtesten met Jackie's erkende zonen werd ten slotte duidelijk dat Bobby de zoon is van Mr. Excitement, Jackie Wilson. Wilson Jr. begon zijn set meteen met "Reet petite" en het was toch even de ogen uitwrijven. De gelijkenissen waren zo frappant, fysiek maar vooral toch die bloedstollend mooie stem. Hij beperkte zich niet tot enkel muziek van zijn vader, heel wat andere soulgrootheden mochten de revue passeren zoals Wilson Pickett, Percy Sledge en Sam Cooke. De pakkende versie van "You send me" van die laatste bleef nog dagenlang in mijn hoofd rondspoken. Bobby Wilson liet op majestueuze wijze de grandeur van het gouden tijdperk van de soul herleven. Veel nostalgie maar ook pure klasse: dé ontdekking van dit festival.
Long Tall Texans uit Brighton bestaan intussen ook al 37(!) jaar maar een echte triomftocht bleef uit. Wanneer de drie zich vergrepen aan rechttoe rechtaan psychobilly lukte het wel. Dat begrepen ook een stelletje diehards die zich uitleefden met die typische psychobilly dans met vervaarlijk uitzwaaiende knieën en ellebogen (wrecking). Maar iets te vaak klonken de nummers te gepolijst alsof ze lonkten naar de hitparade. Hun cover van "Breakwaway" (Jackie De Shannon) was misschien leuk maar ik zat er in alle geval niet op te wachten. En dat zanger en contrabassist Mark Carew zong alsof hij net zijn vals gebit had ingeslikt hielp ook al niet. Dit kon beter.
dag 2 - zondag 3 juli 2022
Op zondag keek ik reikhalzend uit naar The Booze Bombs, de beste rockabillygroep van Het Zwarte Woud. Helaas lieten ze verstek gaan en zagen we Voodoo Swing uit Phoenix, Arizona, een trio dat ook op Sjock present zal zijn. Zanger Shorty Kreutz leuterde soms iets te lang tussen de nummers maar eigenlijk mocht hun muziek, een fijne mix van rockabilly en roots, die in het beste geval ergens in de buurt van The Paladins uitkwam, er best zijn.
Dat rockabilly ook vandaag nog behoorlijk opwindend kan klinken bewezen The Wheelgrinders uit het Canadese Vancouver. Wat een band! Hier geen halsbrekende toeren: zanger-gitarist Greg Tiernan, contrabassiste Caroline Helmeczi en drummer Stuart Quale lieten de muziek voor zich spreken. Vrij authentieke rockabilly gegoten in knappe songs verwarmde mijn hart. Vooral eigen nummers met af en toe een raak gekozen cover zoals "Betty Lou's got a new tattoo" (The Creep) of "Jungle Rock" van Hank Mizell. Dat laatste nummer was trouwens de directe aanleiding voor Greg Tiernan om rockabilly te gaan spelen. Heerlijke set!
Daarna zou The Dave and Deke Combo optreden maar Dave Stuckey was niet komen opdagen. Zo gaf Deke Dickerson dan maar een hillbilly show met de hulp van, jawel, Don Diego Trio. Het deed mijn bewondering alleen maar groeien voor Diego Gerali (met de akkoordenschema's verspreid aan zijn voeten), Giulio Farinelli (staande bas) en Andy Caligaris (drums). De heren verschenen dit keer op blote voeten in een salopette (op die van Deke hing de prijs er nog aan) en hadden ze een paar schoppen bij waarmee de kinderen gitaar mochten spelen op het podium. Echte hillbillies dus, achterlijke boeren maar hillbilly is ook een muziekstroming die bestaat uit oude country en folk, oorspronkelijk uit de Appalachen, wat we ook (ongeveer) te horen kregen. Door die zelfopgelegde beperking was het misschien net iets minder dan op zaterdag maar het bleef toch vingers en duimen aflikken bij nummers als "Sitting on top of the world" (Mississippi Sheiks) of “Mule Skinner Blues" (Jimmie Rodgers), dat voorzien was van een vocale acrobatie en tevens de enige song was die hij beide dagen speelde.
The Spunyboys uit Lille mochten het festival afsluiten en ze deden dat op spectaculaire wijze. Wat zanger Remi met zijn imposante staande bas uithaalde grensde aan het onwaarschijnlijke. Aan show geen gebrek dus en muzikaal leek het al even sensationeel: perfect geoliede rockabilly waar geen speld tussen te krijgen was. Net iets te gepolijst voor mij maar het volk genoot er met volle teugen van.
V8 Brothers Village was een verrassend sterk festival en dan had ik het nog niet eens over de talloze buitenlandse dj's die het publiek, tussen de optredens door, lieten dansen. Benieuwd of deze lijn volgend jaar wordt doorgezet.
Organisatie: Dominiek Savio, Gits
Frank Boeijen en Little Kim - Oude helden en nieuwe heldin
Frank Boeijen
Toegegeven, het was in de eerste plaats Frank Boeijen die ons op een zondagavond naar De Brielpoort in Deinze lokte. De bard van bijna 65 uit Nijmegen stelt zelden teleur, ook al worden zijn jongste albums wat minder opgepikt. Zijn hits blijven overeind staan als een huis. Bovendien kregen we zo de kans al een glimp op te vangen van Little Kim. Een artiestennaam waarachter tegen alle verwachtingen in geen rapper schuil gaat, wel een rijzende ster die met country in het Nederlands aan de slag gaat.
Little Kim is Kimberley Claeys. Zij stond al achter de microfoon bij Little Kim and The Alley Apple 3, doet dat nu nog bij Kadril en werkte mee aan albums van Fernand Zeste en Guido Belcanto. Het is die laatste die haar solo-album ‘Moederland’ mee vorm geeft als producer en die voor dat album enkele klassiekers naar het Nederlands vertaalde of herinterpreteerde. Andere vertalingen voor dat album worden aangebracht door levende legende Lieven Tavernier en nieuwe songs werden geschreven door – zeker ook niet onbekend – Bruno Deneckere. Die laatste vormde in Deinze de begeleidingsband van Little Kim, samen met Andries Boone (Lenny en de Wespen) en Jasper Hautekiet (The Rhythm Junks, Milow, Guy Swinnen, … te veel om op te noemen). Al die ronkende namen, dat schept uiteraard verwachtingen. Die werden in Deinze moeiteloos ingelost.
Het concert in de Brielpoort liet ons al proeven van de albumreleaseshow voor ‘Moederland’ in november, in het Leietheater. Little Kim opende in Deinze met “Laura”, een catchy popsong van Bruno Deneckere over de relatie tussen moeders en dochters. Guido Belcanto’s hertaalde Bob Dylan’s “Don’t Think Twice, It’s Allright” tot een swingend en lichtvoetig “Wees Niet Boos”, waarmee Kim meteen de handen op elkaar kreeg. “Zo Heb Ik Gewacht Op Jou”, Belcanto’s vertaling van een song van de Zweed Daniel Norgren, graaft al wat dieper. “De Tweede Kus” is opnieuw van Deneckere en dan volgde misschien wel het eerste hoogtepunt van de avond: “Moederland”, een ontwapenende vertaling door Lieven Tavernier van Nathalie Merchant’s ‘Motherland’. Dweepten de andere songs van Little Kim tussen vrolijk en swingend, tussen country en americana, dan toont ze hier haar meer ernstige kant. De set werd afgesloten met “Ik Denk Dat De Dingen Zo Gaan”, een Belcanto-vertaling van “Guess Things Happen That Way” van Jack Clement en Johnny Cash, en Tavernier’s interpretatie van “Queen Of The Silver Dollar”.
Kimberley heeft een heldere en tegelijk warme stem die elk van die songs naar grote hoogtes voert en ze heeft genoeg charme en charisma om vanop het podium elk publiek mee te krijgen. De soms eigenzinnige woordkeuze verraadt de Belcanto-touch, maar daar houden wij wel van. Country en americana (belgicana, flandricana, …) zijn aan een revival bezig en waarom zou dat niet in het Nederlands kunnen? Wij zijn alvast benieuwd naar dat album dat in oktober uitkomt.
Heel wat ‘oudere’ helden bij Little Kim en die werden in de Brielpoort gevolgd door nog een held. Frank Boeijen verblijdt ons al sinds begin van de jaren ’80 met zijn hits. Zijn jongste albums (‘Land Van Belofte’ uit 2016 en ‘Palermo’ uit 2018) zijn muzikaal wel heel goed, maar hebben bij het brede publiek niet meer de impact van ‘Wilde Bloemen’ uit 1991. Vermoedelijk gaat zijn jongste album ‘Subliem Gebaar’ dezelfde weg op. Van dat eerder dit jaar uitgebrachte album speelden Frank en zijn band het sublieme “Die Zelfbedachte Hemel”. Eén van de weinige andere relatief recente nummers was “Donkerblauw” uit 2006. Het is best jammer dat deze nummers niet tot het collectieve geheugen van Vlaanderen behoren. Ze moeten in geen geval onderdoen voor zijn oudere werk.
Voorts had Frank Boeijen vooral een lading hits meegebracht om het publiek te plezieren, 13 jaar na zijn vorige passage in de Brielpoort: “Koud In Mijn Hart”, “Kontakt”, “Zeg Me Dat Het Niet Zo Is”, “Hier Komt De Storm”, “De Verzoening”, … Boeijen’s lange carrière en leeftijd hebben gelukkig geen impact op zijn kenmerkende, fluwelen stem en zijn band is gewoon pure klasse.
Bij een paar hits merkten we dat de zanger uit Nijmegen de woorden wat slordig aan elkaar plakte, maar dat bedekken we met de mantel der liefde voor iemand die al zo lang meedraait. Het publiek kreeg waarvoor het gekomen was en Boeijen was blij hen dat te kunnen geven.
Luid applaus en een bisronde met onder meer “Paradijs” en het zowat onvermijdelijke “Kronenburger Park” volgden nog. Frank Boeijen mocht nog een tweede keer terugkomen en bedankte Deinze met een mooie versie van “Suzanne”, de cover van Leonard Cohen die Boeijen opnam met de betreurde Yasmine.
Frank Boeijen kan je deze zomer wel vaker aan het werk zien in Vlaanderen.
Om Little Kim te zien uitgroeien tot de volgende legende zal u misschien iets meer geduld moeten hebben. Maar de aflossing van de wacht lijkt verzekerd.
Organisatie: Stad Deinze
The Henhouse Prowlers - Amerikaans getint Volksfeest, op Vlaamse wijze
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert. Op de derde dag, met zitplaatsen, kwam het gevoel nog meer tot uiting. De clubsfeer van een zaaltje als de N9 komt perfect tot zijn recht bij een bluegrass band als The Henhouse Prowlers die op aanstekelijke wijze zorgden voor een Amerikaans getint Volksfeestje op Vlaamse wijze.
Those Metal Boys With Their Metal Toys (*****) bracht ons meteen in de leefwereld van de rootscountryfolk. Dit collectief verdiept er zich sinds de jaren '70 in met hun traditioneel en breed klinkend materiaal. Ze vullen elkaar perfect aan , prikkelen elkaar en doen dat met de nodige humor en grappige anekdotes. Het is kleurrijk door de vocals en de samenhang van akoestische steel gitaar, lap steel, mandolin, viool, ukelele, dubbele bas, musical saw en harmonica. Muzikaal genoten we van dit veelzijdig geluid. Een leuk volksfeestje.
The Henhouse Prowlers (****), gekleed in strak pak, zetten dit volksfeestje gewoon verder. Deze Amerikaanse band bestaat al een kleine twintig jaar, en bracht vorig jaar nog een nieuwe plaat uit 'The Departure'. De band situeert zich binnen de Amerikaanse rootscountryfolk. Ze hebben een charismatische uitstraling.
De sfeer zit er meteen goed in en je voelt dat de band van plan is om deze driedaagse op een bijzonder feestelijke wijze af te sluiten. Het meezing gehalte ligt bij The Henhouse Prowlers enorm hoog, je brult de songs meteen mee. De akoestische, aanstekelijke gitaarriedels en contrabas klinken lekker, groovy, met een warme gloed. Er ontstaat een soort kampvuur gevoel, waarbij beelden verschijnen van een ondergaande zon aan de horizon. De muzikanten zijn begenadigde vocalisten. De samenzang is magisch en heerlijk. De best lange bindteksten en de grappige anekdotes, vervelen geen seconde.
De band krijgt de handen moeiteloos op elkaar, en blijft de lat hoog leggen. The Henhouse Prowlers sluiten hun set af met een Peter Koelewijn klassieker “Kom van Dat Dak af”, gezongen in - jawel - Het Nederlands, maar dan met een typisch Amerikaans accentje. Iets aparts, tot hilariteit van de aanwezigen.
Iedereen genoot met volle teugen. The Henhouse Prowlers, een Amerikaans getint Volksfeest, op Vlaamse wijze
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Coely - Coely zorgt voor een zwoel aanstekelijke party
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert.
Op de tweede avond bracht R&B fenomeen Coely de temperatuur tot een kookpunt, met als gevolg een zwoel aanstekelijke party.
De Belgisch/Marokkaanse singer-songwriter Alioth (***1/2) is één van de grootste beloften van het Belgische indie- en popcircuit. Hij heeft een mooie stem, en is ergens tussen pop en hiphop te plaatsen, ondersteund van klasse muzikanten. Het geheel klinkt bezwerend mooi, opzwepend als intimistisch. We waren onder de indruk van de overweldigende gitaar solo's.
En Alioth verstaat de kunst om op soulvolle wijze te ontroeren. Hij is open minded en gaat geen moeilijke onderwerpen uit de weg. Allesbehalve zeemzoeterig. Naar het eind krijgt hij met het opzwepender materiaal het publiek volledig mee. Het siert hem. In de intieme momenten bezorgt hij ons een krop in de keel. Alioth is in volle ontplooiing in het genre. Een beloftevol artiest.
Coely (*****) op haar beurt zorgde voor een wervelend energiek soul/R&B/hip hop feestje. In een klein zaaltje of op een festival, Coely gaat er steeds voor. Prachtig! Coely laat zich bijstaan door twee zangers die extra opwinding bieden. Ook de muzikanten mogen in de spotlights staan, ze hebben een voornaam plaatsje in de set. Het is verdomd goed verdeeld bij Coely. De gitarist speelt vlijmscherpe gitaarriedels. Coely weet haar publiek te omarmen , met haar indringende warme vocals. Ze flaneert als een diva doorheen de set. Er kon lekker gedanst worden.
“Alive”, “Regulator” en “No way” zijn meesterlijke songs live, ze zijn een muzikale wervelwind. Een samenhorigheidsgevoel ontstaat. Schitterend hoe zij die stijlen naar een hoger niveau tilt. Muziek met een verhaal. Vol overgave.
Iedereen genoot ervan. In de bis werden kinderen mee uitgenodigd op het podium. Ze dansten mee op die heerlijke sound. De avond werd afgesloten met “Celebrate”. De coronapandemie werd definitief opgeborgen met zo’n sterk optreden waarbij Coely tekende voor een overtuigende, zwoel aanstekelijke party.
Setlist: False God//My Tomorrow//Alive//Run it Up//Can't Get Away//Regulator//No Way//Don't care// Magic Carpet // The Rise//Hush// Kaos//Celebrate
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Nordmann - Wat een aftasting van de grenzen in de jazz en improvisatie weten zij te hanteren
Nordmann + Dishwasher_ + Ventilateur
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert.
Op de eerste avond werden de grenzen van de jazz binnen een breed kader afgetast en was improvisatie troef. Sjiek wat we hier allemaal hoorden.
Ventilateur (****) opende het drieluik … Vóór de corona crisis, zagen we hen nog als support van John Ghost. Het trio legde de klemtoon op een rits improvisatie, die de geluidsnormen durft te overtreden. Als improviseren een kunst is, dan heeft Ventilateur hier de grens verlegd in het genre. Dit was een bijzonder concert. De vorige keer was dit ook het geval. Op energieke wijze speelden ze. Ventilateur zorgt voor een pak verrassende wendingen, uitgekiend, van intimiteit, tot crescendo gewijs de registers open gooien. Wat een magie in die sound, in hun riffs en drumbeats. Een link naar postrock is gelegd . Het maakt de band zo apart in dat hoekje van de ‘improvisatie’.
Ook Dishwasher_ (*****), een jong en talentvol trio muzikanten beleeft enorm spelplezier. De spraakzame basgitarist, Louise van den Heuvel, wordt geflankeerd door Arno Grootaers die de drumvellen op variërende wijze streelt, en saxofonist Werend Van Den Bossche, die zorgt voor een warme gloed van de sound. We ervaren een groovy totaalbeleving.
In een vorige passage, begin 2022, als support van Echoes of Zoo, ook in N9, voorspelden we hen al een gouden toekomst. Al zagen we toen een iets meer bedeesd trio op dat podium staan, dat was nu wel even anders. Het werken aan een plaat, het ‘artist in residence’ zijn (in N9) en de podiumervaring heeft hen deugd gedaan. We zien een zelfverzekerde band die alles aandurft, grenzen verlegt en in het genre improviseert. Wat een variaties brengen ze aan. Kunde, spelplezier, entertainment en een sterke interactie. Interessant gezelschap.
Nordmann (*****) heeft al ruim z’n sporen verdiend. Nordmann is zo’n band die een heel ruim publiek aanspreekt, en over muzikale grenzen heen speelt. Nordmann heeft een bijzonder succesvol parcours afgelegd. Op ‘In Velvet' situeren ze zich ook binnen de elektronica. Het klinkt verrassend goed. Ook live.
Het geheel van percussie, gitaar, saxofoon en elektronica zorgt voor een kleurrijke, fantasieprikkelende beleving. De sound is evenzeer visueel, beeldrijk. Projecties zijn op die manier niet nodig. Ze zorgen voor een avontuurlijke, hypnotiserende trip door dit amalgaan en allegaartje aan geluiden, intiem, emotievol als extravert, gedreven. De band weet het laag per laag op te bouwen, wat intrigeert en het geheel spannend maakt. Uitersten worden opgezocht. Bijgevolg, ze leveren een overtuigende, sterke set af!
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Remi Wolf - Onuitputtelijke energiebom
Nog net voor het begin van het echte festivalseizoen mocht Remi Wolf als een van de laatste de Botanique nog eens op zijn kop zetten. Met een te gekke debuutplaat ‘Juno’ (2022) waren de verwachtingen op een speelse, doldwaze en surrealistische set dan ook hooggespannen.
De concertavond werd zacht en soulful ingeleid door de charmante Britse Rachel Chinouriri. Door haar populariteit was de Rotonde al goed gevuld. Met alternatieve popmuziek op tape en live gitaarwerk van haar medemuzikant, bezong ze vaker breekbaar dans speels de vriendschap, de liefde en de daarmee gepaarde twijfels. Het broze “Thank You For Nothing” - over alcoholmisbruik - deed ons een krop in de keel krijgen. Na die oprechte ernst kreeg ze het publiek moeiteloos mee met het catchy poppy “All I have Asked” dat soms al eens deed denken aan Nilüfer Yanya. Koppeltjes gingen daarna nog dichter bij elkaar gaan staan voor het met liefde overladen “So My Darling”. Het publiek lustte er heel wat van maar een extra nummertje na het heel dansbare “Happy Ending” mocht er helaas niet komen.
De voelbare verwachtingen van Remi Wolf waren hooggespannen. Des te meer wanneer ze, nadat haar band verscheen, enkele minuten later springend opkwam om “Liquor Store” al knallend in te zetten. De uitzinnige kleurrijke en (voornamelijk) jonge muziekfans hadden er ook duidelijk zin in en gingen volledig mee met “Wyd”. De met zwoele R’n’B doorspekte “Sauce” was een bewijs van Wolf’s sterke zang maar evenzeer een eerste toonmoment van de vaardige gitarist. Remi piekte na de verschroeiende intro met “Monte Carlo” dat ondanks de moeilijke rappassage uitbundig werd meegezongen.
Meermaals hadden we het gevoel dat de Rotonde uit haar voegen barstte. Als het niet door de drummer, bassiste of gitarist was die één voor één zeer sterk speelde, dan was het zeker door de onuitputtelijke positieve vibes en energie van Remi Wolf. Op haar eigen compromisloze manier leidde ze “Sexy Villain” waarna ze heel soulful haar stem liet uitspannen in “Liz”. Niet altijd toonvast maar geen aanwezige die daar om maalde.
Al liep ze over van energie, toch kon ze even gas terugnemen tijdens het rake “Hello Hello Hello” en het vlekkeloze “Woo!”. Nog steeds bleef ze authentiek bij haar cover van Gnarls Barkley’s “Crazy” of haar eigen “Shawty” dat halfweg overvloeide naar Shaggy’s “It Wasn’t Me”.
Des te gekker werd de show voor “Volkiano” waar Wolf even achter de drum ging om haar uit te leven terwijl de drummer willekeurig lyrics prevelde. De concertavond was toen al een om in te kaderen waardoor het hele publiek er maar niet genoeg van kreeg.
Remi was naar het einde toe allesbehalve opgebrand want met het populaire “Photo ID” dropte ze nogmaals een ongelofelijke energiebom die de zaal deed daveren.
De show vloog zo voorbij en het duurde even voor Wolf en haar band terugkwamen voor meer. Met het komieke “Anthony Kiedis” en het doldwaze “Disco Man” waar ze niet enkel vocaal alles uit de kast haalde, verkochte ze ons een zeer welgekomen dreun van jewelste.
Dat Remi Wolf in een live setting floreert is een understatement. Haar muziek die veel verschillende genres aanroerde, kwam door haar zang en onuitputtelijke energie live over als een kleurrijke zaligmakend geheel waarmee ze allen van ons een zalige zomerstart bezorgde.
Setlist
Liquor Store - Wyd - Sauce - Monte Carlo - Sexy Villain - Liz - Crazy (Gnarls Barkley cover) - Hello Hello Hello - Volkiano - Woo! - Shawty / It Wasn't Me (Shaggy cover) - Photo ID — Anthony Kiedis - Disco Man
Organisatie: Botanique, Brussel
Hellfest 2022 - Beyond this world - Muzikale indrukken
Hellfest 2022
Festivalterrein
Clisson (FR)
2022-06-17 t-m 2022-06-26
Melis Arin en Daniel Buyle
Een kleine 800 kilometer gereden op 10 uur en zo komen we opnieuw toe in Clisson rock city. Na 2 jaar afwezigheid sedert de laatste editie van 2019, doet het toch allemaal wat nostalgisch en spannend aan…..it’s good to be back! We zetten onze tent op in de tuin van onze plaatselijke wijnboer die iedere editie paraat is als verantwoordelijke van de prachtige wijnbar in het bois du muscadet vlak naast de Warzone.
Vrijdag 17 juni worden we wakker in iets dat eerder meer weg heeft van een zwembad dan van een tent. Snel gebruncht, gedoucht en op weg naar de bekende rotonde met de gitaar …
De area is na 2 jaar nog niks van zijn glamour verloren: pootje badende gasten in de bloedfontein met de faceless men en enkele blootlijfse metalheads in het vijvertje met de waterval.
Dan maar snel de wei op om deze 15de verjaardagseditie echt te starten. De hangout van de dark- en soms parodische satanistische black metal. Mephorash en Seth maken dit cliché meer dan waar, dankzij hun maskers, capes, kandelaars met wierookstokjes, een altaar waarop een en ander wordt gepreveld met een dolk in de hand….
Frank Carter is onze eerste act op mainstage en de energie springt ervan af. Zeer kleurrijk en in het publiek opgaande crowdsurfende frontman die terloops ook even reclame maakt voor zijn tattooshop in hartje London….allen daarheen voor een prikje!
Opeth is op mainstage 2 de eerste echte publiekstrekker en de wei loopt effectief goed vol voor deze progressieve zweedse steenleggers. Frontman Mikael Akerfeldt vraagt zich af wat er zou gebeuren als de aftellende digitale klok aan de zijkant van het podium op 0 zou komen te staan….zoiets hebben we nog nooit meegemaakt in onze carrière, dus we zullen maar doorspelen en niet te veel tijd verliezen met mijn gezwetst zoals ik normaal doe tijdens onze set.
Geef ons dan inderdaad maar liever de gebalde energiebommetjes van The Offspring. Noodles (de mannelijke versie van Cruella Deville) en Dexter Holland tapten lekker uit hun Californisch punkvaatje zonder enig tijdsverlies aan bindteksten of onnodig gezever. Een lekker jukebox-setje met al hun hits en een nummer van hun laatste album ‘Let the bad times roll’.
Een betere opwarmer voor de Irish rovers uit Massachusetts kunnen we ons dan ook moeilijk inbeelden. Vol energie en leute bestormen de Dropkick Murphys dan ook zoals gewoonte het podium en vanaf het eerste akkoord of doedelzakgeluid is het gegarandeerd feest. We misten deze keer wel bad boy All Barr die wegens familiale omstandigheden niet op de tourbus meereed. Ken Casey moest dan ook alleen de honneurs waarnemen achter de micro, maar deed dit voortreffelijk. Dat de boys maar rap back komen! Het derde nummer uit hun stomende set was dan ook eentje met een speciale symboliek na 2 jaar stilte in Clisson….
Verder hadden we o.m. Five Finger Death Punch, The Deftones…. En Volbeat is in een veel te korte periode uitgegroeid tot een headliner, zoals eigenlijk de meeste bands van vandaag, en dat vertaalt zich bij wijlen in onnodige sterallures en te commercieel gericht waarbij de oorspronkelijke sprankel dreigt verloren te gaan. Wij genoten dan ook vooral van de oudere nummers die in hun veel te korte set zaten zoals “Lola Montez” en “sad man’s tongue”.
Dag 2 van deze metal marathon
Stevig en rechttoe-reachtaan klinkt Agnostic Front. NY Hardcore founding fathers Vinnie Stigma en Roger Miret smijten zich als vanouds ondanks het harde en zware leven dat deze mannen al achter de rug hebben. Ongelooflijk met welke kracht en energie de Roger op het podium staat als je weet dat die nog geen jaar geleden pas een zware kankerbehandeling heeft ondergaan.
Op terugweg naar de mainstage, snel langs het imposante nieuwe standbeeld van Lemmy gelopen (meer info volgt). Band te zien is Steel Panther. We blijven ons afvragen hoe een gimmick-parodie-band toch zo veel talent en vibes kan brengen als deze kleurrijke vogels uit LA. Spider, de nieuwe bassist die Lexi Foxx plaats moet invullen, kweet zich uitstekend van zijn taak, terwijl Michael Starr het even publiek over de wei smijt dat ze nooit nog een vaste bassist zullen hebben…ge kunt maar weten waar ge aan toe zijt zeker? Iets minder vrouwelijk schoon op het podium dan anders, maar dat zal wel aan de woke-movement liggen zeker?
Terug naar de Warzone dan maar voor wat serieuze pret en zelfrelativering met UK pretpunk van The Toy Dolls! Hier weet je wat je kan verwachten, want het recept is onaangeroerd: opblaas champagneflessen met confetti, een ontsnapte circus olifant, astma aanvallen, rondtollende gitaren en gekke podiumsprongetjes in een net iets te klein uitgevallen rood geruit kostuumpje en fel gekleurd piekjeshaar. Hoewel in het geval van mister Duncan de drummer dit laatste niet geheel opgaat. Dit is een pretpakket eerste klas dat je moet meegemaakt hebben!
Social Distortion - Mike Ness blijft een ongelooflijke presence hebben met een ongebreidelde dosis creativiteit, want er komt eind dit jaar een nieuw studio-album aan! 40years on the road en dan passeren er wel wat grootse songs de revue zoals “story of my life”, “sick boy”, “prison bound, i wasn’t born to follow” en de schitterende afsluiter “ring of Fire”!
Deep Purple moesten we aan ons voor bij laten gaan .
De derde en laatste dag van Hellfest part 1 begint dan ook vroeg met Kontrust op de mainstage. Jaren geleden enorm onverwacht ontdekt op de Zwarte Cross en sedertdien eigenlijk nergens meer van gehoord. Benieuwd wat ze hier gaan presteren. De roodharige zangeres in dirndl-jurkje kweet zich vol enthousiasme van haar taak en kon bij momenten wel al rekenen op reactie van het aanwezige publiek. Een echte party bomba werd het helaas niet.
Sortilege daarentegen kon de aanwezige Fransen dan weer wel in beweging krijgen, maar ja heet dat niet een beetje chauvinisme? Schitterende old school heavy metal gebracht door eerbiedwaardige grijsharige rockers die een draak wel beestig vinden als podium backdrop. Its only rock n roll but we like it right?
Over naar Italie dan met Andrea (dat is de man) en Cristina (dat is die knappe dame) die samen Lacuno Coil spelen op de mainstage. Gothic metal ontstaan in mid jaren 90 die nog steeds kan rekenen op een trouwe schare fans.Met het 10de studio album op komst eind dit jaar, waren we benieuwd of er al nieuw materiaal in de set geslopen zou zijn, maar het bleef bij Heaven’s a lie. De warmte was immens en Cristina zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat er plaatselijk een hitte-record gebroken werd. Mamma mia!!!
De vierde band op deze zonnige zondag, is tegelijk weer een vierde nationaliteit op dit wereldfeest der metal. We zitten met Battle Beast immers bij een Finse powermetalband uit Helsinki. Helaas vinden wij het in de auto beter dan op de wei van Hellfest. Net iets te karnavalesk met die malafide hoorntjes en geel kostuumpje wat ons betreft.
Geef ons dan maar de ravissante verschijning van de metal queen haarzelve: Doro Pesch. Met haar 58 lentes blijft deze Duitse deerne verbazingwekkend aanlokkelijk in haar lederen pakje haar horns in the air gooien. Het stemgeluid zit goed, de band heeft er duidelijk zin in, dus laat ze nog maar een paar keer aandraven met haar blonde manen!
Het verwachte politieke statement omtrent de schrijnende situatie in Oekraïne kwam niet echt van Jinjer. Nochtans hadden er zich een aantal fans voor het podium verzameld met de ondertussen alom bekende blauw-gele vlag. Ook wel wat t-shirt met backprint we want our home back in blauw-gele typo. Jinjer uit Donetsk brengt progressieve metalcore, maar vooral in het oog springend hierbij is toch Tatiana Shmailyuk ofte Tati voor de vriendjes. Het kippenvelmoment heeft ze ons echter niet bezorgd.
Flying-V-gitaar-guru Michael Schenker deed dan wel weer een verdienstelijke poging om ons in vervoering te brengen. Broertje van en ex-lid van die Scorpions, jawel. Een man die gelijk een UFO onverwachts uit de hoek komt en zijn opwachting maakt met de gekste riffs en klassevol snarenwerk. Behoeft deze legende meer toelichting? Wij denken van niet, gewoon genieten en gaan.
Uitgemergeld en met een vochtigheidsgraad nauwelijks hoger dan een gedroogde haring, houden we het toch vol voor metal god Rob Halford. Ondertussen weet iedereen waar Peer zijne mosterd haalde voor de artistieke lederen outfit en metal studs waarmee Judas Priest de Britse Heavy Metal op de kaart zette. De show is quasi identiek aan die uit 2019 op de Lokerse Feesten. En zo hoort het ook, een succesformule moet je niet willen veranderen hé dr Pepper?! Anders hou je het ook geen 50 jaar vol. Ongezien wat Richie uit de kast haalt na amper een half jaar geleden nog letterlijk het hart uit zijn lijf gespeeld te hebben op het louder than life festival in Kentucky.
Ons langverwachte hoogtepunt was vandaag echter de legendarische piraten-metal-formatie uit Duitsland; Running Wild. Helaas is het probleem bij Hellfest dat de headliners op mainstage 2 pas beginnen rond 1uur en er dan al veel volk is afgehaakt. Ook nu was dit merkelijk zichtbaar en jammer dat een o zo invloedrijke band eigenlijk te laat geprogrammeerd staat opdat er veel mensen ervan zouden kunnen genieten. Dat laatste hebben wij dankzij onze volharding en zere kuiten dan wel weer gehad, want alle klassiekers kwamen voorbij. Heis de zeilen en ontkurk de rum en haal deze muziek in huis!
3 dagen rust en kwakkelweer moesten volstaan om de batterijen terug op te laden voor de komende 4 dagen van luide gitaren en dreunende drums. Helaas zou dat snel onvoldoende blijken en ons lichaam door de weergoden blijvend op de proef gesteld worden met hevige regenbuien op de anders kurkdroge en heter dan helse weide van Clisson.
De weergoden zijn ons op donderdag 23 juni echter gunstig gezind en we trekken onder een aangenaam zonnetje opnieuw naar de wei voor niemand minder dan Phil Campbell die ons met zijn Bastard Sons komt trakteren op de smakelijkste Motörhead-nummers. De sinds vorig jaar aangetreden nieuwe zanger Joel Peters kwijt zich eigenlijk beter van deze taak dan zijn voorganger Neil Starr. De verhoopte heropleving van Snaggletooth, blijft echter uit en het besef dat Lemmy echt wel uniek was groeit bij ieder nummer.
De 2 daaropvolgende shows (Tyler Bryant en Thunder) zijn nu niet echt spectaculair, maar eerder een dagvulling. The Last Internationale vormt dan wel weer een verfrissende sprankel. Gehuld in een sexy jumpsuit met gouden pailletjes bekleed, huppelt de New Yorkse frontmadam Delila Paz over het podium en waagt zich ook al crowdsurfend in het publiek. Zeer toegankelijk vermaak waar we nog wel meer van zullen gaan horen.
UFO is natuurlijk een gevestigde waarde in de rockwereld. Altijd fijn om de echte dinosaurussen aan het werk te zijn op een festival. Maar de reactie op het geklap en gejoel tijdens een hoge noot van zanger Phil Mogg is toch bedenkelijk. Wees stil en onderbreek me niet of leid me niet af als ik aan het zingen ben. Euh? Ok, dan zullen we u in stilte laten doen zeker en ons vertier elders opzoeken.
Laat ons dan maar nederdalen in de slangenkuil van David Coverdale. Daar zijn we tenminste in het fijne gezelschap van bassiste Tanya O’Callaghan die eerder ook al de grooves bracht in de nummers van Dee Snider. Een farewell-tour zegt de band en het opschrift op hun veel te dure t-shirts….Of dat werkelijk zo zal zijn, valt nog te bezien. Maar van ons mogen ze nog een tijdje blijven sissen.
In dezelfde categorie van reptielen, komt vanuit Duitsland een beestje gekropen met het gevaar in de staart. The Scorpions sluiten deze dag af op mainstage 1 en daar komt sowieso dan iedereen op af. Gevolg daarvan is dat je eerder het gevoel krijgt naar een live DVD te kijken. Nochtans een aantal leuke momenten zoals Steve Vai die even mee het podium op komt, maar vooral onze Phil Campbell die ex-bandmate en drummer Mikkey Dee komt vergezellen ter ere van wijlen Lemmy. Na de show begeven deze ex-Motorhead-ers zich naar het nieuwe imposante standbeeld van Lemmy aan de Warzone voor een inauguratie. Er zou zelfs een potje met as van Lemmy zelf in de sokkel van het standbeeld zitten. Toch speciaal en getuigend van het enorme respect dat Hellfest heeft op deze grote meneer.
De nacht verloopt nat en ook de vrijdagochtend is het nog steeds aan het regenen. Dat belooft een zompig boeltje te gaan worden.
Vrijdag bijten we de kop eraf met Dragonforce. U kent ze wel van “through the fire and flamest dat wel eens opduikt in een computerspelletje. Voor de rest gewoon lekkere powermetal en een Aziatisch ogende gitarist die de zotste kuren uithaalt op zijn gitaar. Sedert kort dus blijkbaar ook vervoegd door een frele bassiste die het visueel aspect van de show wat opkrikt.
Killing Joke is dan weer een veel complexer gegeven om weer te geven. Met hun postpunk-industrial geluid zou je nu niet direct denken dat oprichter Jaz Coleman ook een gans repertoire aan klassieke melodietjes geproduceerd heeft. Na zijn verstoppertje spelen in de Sahara in de zomer van 2012, blijft hij toch wat tekenen vertonen van het grimas-virus. Een amusant spektakel.
Ook amusant zijn de opgeknoopte en doorspieste poppen op de set van de Duitse trash-pioniers Kreator. Met hun flag of hate, wapperen ze over de bühne en de massa gaat er vlot in mee. Niets vernieuwends tijdens deze set, maar dat hadden we ook niet verwacht. Alleen leken er een paar corona-kilootjes bijgekomen te zijn.
Vervolgens de beurt aan Ministry, die er in 2019 tijdens Knotfest er ook al bij waren. Voor wie houdt van piercings op de meest ondenkbare plaatsen, is dit een inspiratiebron. De industrial metal uit de jaren 80 nam wat invloeden over uit de opkomende speedmetal en zo mixte Hypo Luxa hun typerende sound. Opvallend veel toeschouwers die waren afgezakt voor deze show, want na het optreden verlieten ze hun gunstig plaatsje voor Alice Cooper. Het kan echter ook aan de hevige regen gelegen zijn.
Old black eyes is natuurlijk een levende legende en een must om live te aanschouwen. Alice Cooper is de shock rocker in persoon. Als er dan ook nog eens een ver achterkleinkind van een bekende Weense componist aan zijn zijde staat, is het gegarandeerd helemaal feest. Als een echte hurricane raast Nita over het podium. Over ons mag ze zeker ook eens komen waaien. “School’s out” is het orgelpunt van de show. Niets nieuws in de performance, maar we hebben nu wel ontdekt dat de dansende bruid aan begin en einde van de show niemand minder dan onze Vincent zijn ega is…voila toch iets nieuws….she’s delicious and she’s mine!
Zaterdag zijn de regenwolken eindelijk overgetrokken en hebben we eindelijk eens normaal deugdelijk festivalweer.
We buiten de spits af met Eluveitie, al is dat nu niet echt iets dat ons bij de keel pakt. Ook Myles Kennedy en zijn bende heeft niet dezelfde impact als destijds met Slash aan zijn zijde. Ook spijtig dat deze laatste eens niet kwam piepeloeren of een deuntje meepingelen. Hij was nochtans in de geburen.
Het eerste echte rockmoment was afkomstig van Airbourne. Wat ze in Australië in hun kraantjeswater hebben, weet ik niet, maar hoe kan het dat dit continent van kangoeroes en koalaberen naast AC/DC nog zo een heetgeblakerde rockers aflevert? Joel heeft weer alles in huis om blikjes bier op zijn kop kapot te meppen, om op de schouders gans de frontstage af te dartelen, en ondertussen leute te hebben dat het niet meer kan zijn. This is rock ’ n roll in zijn oervorm! Leuk ook hoe er uit een volle Jack Daniel’s fles 4 Lemmy’s geschonken worden aan de Lemmy-bar. Dat waren goeie straffe! Corona is helemaal vergeten als de bekertjes van mond tot mond gaan op de voorste rijen. Weer een mooie salute aan wijlen Lemmy!
Nightwish was dan weer niet zo ons ding, maar we hebben het getrotseerd om ons plekje toch te vrijwaren voor de jungleboys uit LA, jaja Guns ’n Roses!! Mooi op tijd komen Axl, Duff en Slash het podium op en een massa volk staat gelijk sardienen eigenlijk niets te zien maar gezellig op elkaar gedrumd. Gelukkig hebben wij een goed plekje aan de merchandise tent en kunnen we genieten van alle klassiekers. Zeker niet het beste optreden dat we van hen meemaakten, maar ook niets slecht. En er zou een nieuw album aankomen? We zijn benieuwd.
Zondag is uiteindelijk de verlossende dag van deze helse marathoneditie en dankzij Metallica hun slangenkuil, mogen er aan de mainstages geen foto’s genomen worden. Bedankt James, Kirk en Lars!
We verpozen dan maar wat tussen de Temple en het Altar waar we wat kostumeske acts bezig zien met kokosmelk, wierookstokjes, cobra-zetels,….u kan het zo gek niet bedenken, maar u moet er nu ook niet perse naar op zoek gaan.
Wij kwamen vooral voor de show van Zakk Wylde en zijn Black Label Society. En de verwachtingen werden weerom ingelost. Vol overgave, passie en plezier werd een set gebracht die insloeg als een moker op een zacht gekookt eitje. Dit is dus onvervalste rock met ballen die losjes bengelen in een fel geel gekleurde schotse rok.
En dan is het eindelijk zover…Metallicaaaaaaa! Dit was het moment waar we de voorbije dagen toch echt wel voor hadden uitgezeten. En of ons wachten werd beloond! Wat is er nu mooier om deze set live te zien vanuit het reuzenrad? Zalig bovenaan stil hangen en uitkijken op een massa volk en genieten van de beste sound van de afgelopen dagen. Dit is pure nostalgie, kippenvel, euforie. De show was eenvoudig, geen overdonderende productie of podiumopbouw. Een klein eilandje dat omringd wordt door fans die de zweetdruppels zo op hun vel voelen vallen. Denkt er hier iemand dan nog aan apenpokken? Dacht het niet! Dit is gewoon ‘Kill ‘m all’!! Bedankt voor deze afsluiter!
Na de show een schitterend vuurwerk om deze 15de verjaardag mee af te sluiten.
Balans van 7 festivaldagen Hellfest:
*400.000 man is veel volk
* 7 dagen is te veel van het goeie of wij worden oud
* 40€ voor nen tshirt van zelfs een favoriete band is veel geld
* hellfest is kiezen en offers brengen, want door de vele bands die spelen is overlap in timeslot gegarandeerd
* inzetten op echte kleppers als headliners is fijn, maar creëert door de dag wel vaak het gevoel van hoe lang moeten wij hier nu nog staan wachten
* 10 dagen festival omgerekend in kosten staat gelijk aan een zeer schone reis met het ganse gezin
* 4-5-6-7 all good cretins go to heaven, hoewel wij hopen nog eerst ne keer langs de hell te mogen passeren!
Merci Hellfest et à la prochaine!!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/2707-hellfest-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Hellfest (Clisson (FR))
Johan Verminnen - De mooie dagen van het leven als een schaterlach en een tranendal
Als jonge snaak kwam ik , op zoek naar mijn ultieme muzikale smaken, eveneens in aanraking met het Nederlandse lied. Of in de richting van chanson en kleinkunst. De muziek van artiesten als Guido Belcanto, Miel Cools, Willem Vermandere, Boudewijn De Groot en Dimitri Van Toren passeerden regelmatig de revue tijdens de lange avonden op mijn kamertje, met mijn platendraaier als vertier.
Een ander artiest was Johan Verminnen (*****) . De eeuwige troubadour die met pakkende songs, uit het leven gegrepen, ook een idool werd. De man werd in 2021 zeventig en zou dat uitgebreid vieren met een tour en plaat 'Johan Verminnen - 70'. De plaat is er, maar de tour werd door de coronapandemie uitgesteld. Maar uitstel is geen afstel, in een goed gevuld AB theater , met een opvallend gevarieerd publiek, een ouder geworden en jonger (maar niet meer piepjong) publiek, bracht een uiterst breed klinkende set. Hij is een verhalenverteller, een man van emoties die tot tranen toe bedwingt, én de humorist die een lach tovert op je lippen. De dansmoves zitten er niet meer in, het overgrote deel van de set zit Johan op een verhoogde stoel, maar zijn charisma is hij nog niet kwijt. En ook blijkt hij nog steeds over die warme stem te beschikken waarmee hij ons in die jaren '80 wist te imponeren.
Alles begon een beetje gezapig, waarbij een huiskamersfeertje werd gecreëerd. Vooraleer het te gezapig zou gaan, en de saaiheid om de hoek loerde, gooide Johan Verminnen, bijgestaan door zijn muzikanten en dochter Pauline, gelukkig het roer om .“Mooie Dagen'” werd laaiend enthousiast onthaald; Pauline bewijst dat de appel niet ver van de boom valt, door deze song samen met haar vader te brengen. Niet alleen weet ze te bekoren met danspasjes, ze beschikt over een heldere stem waarmee ze iedereen ontroert. Johan Verminnen vertelt dan ook hoe de geboorte van Pauline is verlopen, en dat hij er een liedje heeft over geschreven , ook al 35 jaar geleden.
Er was ook een ode aan fenomeen Toots Thielemans; toen Johan vroeg om een postuum applaus , werd ook dat sterk onthaald door de aanwezigen. Johan Verminnen vertelde bovendien het verhaal hoe hij met Toots in contact is gekomen. Over Brussel of Kongo, over het leven van elke dag.
Kortom, er passeren zoveel anekdotes de revue, dat we ogen en oren tekort kwamen. Een artiest als Stef Bos vernoemt hem bij elk optreden als één van zijn inspiratie bronnen, nu weten we ook waarom. Johan Verminnen is en blijft een straffe verhalen verteller, die iedereen inpakt. Uiterst aangenaam en smaakvol.
Na de pauze werd de lat nog wat hoger gelegd, Johan plaatste de schijnwerper op zijn muzikanten (die hij voortdurend ophemelde trouwens), alsook op dochter Pauline, die twee nummers bracht, terwijl papa diep onder de indruk in een hoek zat mee te knikken. Ze steekt haar voorkeur voor het Franse Chanson niet onder stoelen en banken; ze slaagt erin iedereen mee te krijgen met haar bijzondere stem en uitstraling.
Uiteraard werd voldoende gegraaid in de grabbelton van bekende songs van Johan Verminnen, alles kwam aan bod. Met een lach en een traan. Soms zong het publiek de teksten gewoon mee, of voegde Johan wederom een anekdote aan toe. Op “Laat me nu toch niet alleen” vloeide een traantje. Het werd een emotioneel beladen set doorheen het immense oeuvre van de man.
Een immens applaus volgde op wat Johan Verminnen en zijn band presteerde. Iedereen was diep geraakt. Hij mocht zelfs tot twee keer terug komen voor een bis. Dit verjaardagsfeest werd afgesloten met “In De Rue des Bouchers”, “Ik haat die song eigenlijk'' zei hij grappend ''maar zit nu toch toevallig in Brussel'' … De song werd door iedereen meegebruld. Het tekende voor een overweldigend verjaardagsfeest … We duimen verder voor een even emotioneel knallend feestje.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
TW Classic 2022 xl - Een kleurrijke, emotievolle TW Classic
TW Classic 2022
Festivalterrein
Werchter
2022-06-25
Geert Vanassche en Erik Vandamme
Het festival seizoen is al een paar weken uit de startblokken geschoten. TW Classic werd samengevoegd met Werchter Encore en leverde een TW Classix xl op. Op die manier werden de bands over de drie podia verdeeld, met de Barn en Klub C, naast de mainstage (wat zorgde voor een overvolle tent en mensen die vaak de optredens buiten op het scherm dienden te volgen).
Op de mainstage traden de bands op die op de affiche stonden van het oorspronkelijke TW Classic. Afsluiten deden we met een zonder meer sublieme Nick Cave & The Bad Seeds, die ruim twee uur een adembenemende krachtige en emotievolle set neerpootte. En er viel die dag heel wat te beleven .
Een overzicht
AG Klub (Barn) (****) - In het rijtje 'hip hop fenomenen die een grote toekomst worden voorspeld' hoort AG Klub zeker thuis. Ondanks de magere opkomst, veel mensen waren nog onderweg naar het festival en anderen waren op de mainstage Whispering Sons aan het bekijken, zette het collectief rappers een overtuigende set neer. De jonge snaken gingen wild tekeer. Het siert hen! Ze voelden elkaar aan elkaar en profileerden zich als volleerde klasse entertainers, de raps waren op elkaar afgestemd. Er worden zelfs t-shirts in het publiek gegooid en de band port iedereen aan om lekker mee te dansen en te brullen, waardoor een aanstekelijk hip hop feestje ontstaat. (EVD)
Sylvie Kreusch (Klub C) (*****) - Ooit schreef ik in een verslag ''Sylvie, Sylvie wat doe je toch met mijn broze hart''. Sylvie Kreusch heeft een sterke, afwisselende stem en heeft een bijzondere uitstraling, sensueel als bevreemdend. Op bezwerende , hypnotiserende wijze gaat ze te werk. Als een wervelwind draait ze rond haar publiek. Indringend, integer, ingetogen als meeslepend, extravert is de sound. Soms worden alle registers open getrokken. Je wordt meegezogen naar een donkere als kleurrijke wereld.
Ze wordt ondersteund door muzikanten die haar perfect aanvoelen en aanvullen; het meest beklijvende moment was de sublieme sax van Mattias De Craene die twee songs begeleidde; in combinatie met haar vocals daalde een warme gloed neer op ons.
Als een nimf strooide ze zelfs confetti uit. Muziek en het visuele gingen hier hand in hand samen. Een adembenemend mooi concert … én ons hart (weer) in gruzelementen (EVD)
Sleaford Mods (Mainstage) (***1/2) - Nieuwsgierig of beat-arrangeur Andrew Fearn en leadzanger (what's in a name) Jason Williamson hun ijzersterke live-reputatie op een groot festivalpodium in volle siësta tijd konden waarmaken ? De harde en doordringende baslijnen en minimale samples, gekoppeld aan de agressief gedebiteerde, maar vaak onverstaanbare, teksten trokken alvast mijn aandacht. De eerste rijen (hoofdzakelijk diehard fans) waren alvast overtuigd. Het duo wist hen alvast te raken… Andrew spaart zijn muzikale inspanningen, drukt enkel op een knopje van zijn laptop bij de start van een nummer. Hij steekt al zijn energie in opwindende dansmoves. Jason bezorgt ons een lawine van woorden, (te) vaak onverstaanbaar… “Jobseeker”, “Mark ’n Mindy” klinken bekend in de oren. Origineel optreden, maar komt waarschijnlijk veel beter tot zijn recht in een zaaltje. Suggestie : waarom vervang je de laptop niet door een heuse live-band ? (GVA)
Noordkaap (Barn) (****) - Noordkaap heeft recent een drietal concertreeksen achter de rug in de AB , een tour die eigenlijk in 2020 ging plaats vinden , maar corona gooide hier roet in het eten! Wij waren er ook bij en schreven daarover: '' Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip. Als jonge wolven gingen ze te werk . Een stevig nineties rockfeest die de link met het heden maakt, en sterk overtuigt. Klasse.''
We vroegen ons af of Noordkaap ook op een festival weide diezelfde intensiteit en energie had … Jawel … Stijn Meuris is een klasbak die door zijn jarenlange ervaring probleemloos de band als publiek mee heeft; op zijn charisma staat gewoonweg geen grenzen. Een bomvolle Barn ontploft. Hij en zijn band zijn één! De gitaarsoli en het drumspel waren om van te snoepen.
Noordkaap is nu nog steeds een goede geoliede machine, ondanks het jaartje erbij , krachtig genoeg om iedereen te boeien en te exploderen door hun classics. TW Classic op z’n Belgische best! (EVD)
Sky Ferreira (Klub C) (**) - We hebben maar zelden een tent zo snel zien leeg lopen als bij Sky Ferreira op TW Classic, en dat heeft ze helemaal aan zichzelf te danken. Eerst rijkelijk te laat de set beginnen, ongeïnteresseerd met een grote zonnebril een routineuze klus afwerken, en tussen elke song een pauze inlassen, om wat weten we, veel te doen, zonder maar naar het publiek op te kijken … Nee, dan kun je niet op onze sympathie rekenen.
Sky Ferreira heeft nochtans een stem die vaag doet denken aan Debbie Harry van Blondie, wat een compliment is. Haar charisma en uitstraling waren spijtig genoeg allesbehalve. Een zware ontgoocheling dus … (Erik VD)
Dark synthpop à la Bauhaus en Siouxsie and The Banshees werd verteld … Een veelbelovende aankondiging, maar daar kwam niet veel van terecht. Het was eerder een flauw afkooksel van het genre. Af en toe deed een gitaarriff me denken aan Jesus and Mary Chain. Zwakke, eentonige songs, weinig overtuigende zangpartijen, slordige geluidsbalans… Voldoende om het na 3 nummer voor bekeken te houden. Sky Ferreira ontgoochelde… (GVA)
E
ven onze muzikale honger stillen op Courtney Barnett (Main Stage) (****1/2), die alvast met meer gretigheid en dynamiek haar materiaal bracht . (EVD)
De Australische singer-songwriter en gitariste was voor mij de verrassing en revelatie van TW Classic. Sterke songs, mooie composities, mooie samenzang. Deze band deed me denken aan een breed spectrum artiesten : Neil Young, Kurt Vile, een vleugje Patti Smith, The Feelies, Bear's Den, … . Back to basic…eenvoud siert. Courtney beroert haar gitaar linkshandig op een heel aparte manier. De set is goed samengesteld en met “Before you goµ” krijgen we een eerste hoogtepunt voorgeschoteld : een ingetogen song, met een leuke elektrische drum. Daarna wordt het ruiger en ruiger (iets wat de band perfect beheerst) en volgen nog een aantal parels, waaronder haar hit “Pedestrian at Best”. Ja, ik heb genoten van de rustige, coole melodieën, de zalige drumpartijen en het leuke Hammond orgeltje. (GVA)
Zwangere Guy (Barn) (****) - Zwangere Guy is een Brussels hiphop fenomeen, die zich solo als met Stikstof verdomd sterk profileert. Wat provocatie in zijn raps , teksten en in de bindteksten … Hij windt er geen doekjes om. Hij stampt met z’n corpulente lichaam vol tattoos wild om zich heen. Hij spuwt z’n mening, al dan niet met een humoristische ondertoon. Het maakt Zwangere Guy net lieflijk. In sommige nummers is hij erg persoonlijk, hij bezorgt ons een krop in de keel.
Een mooie ode aan één van zijn boezemvrienden Arno, is welgemeend, een artiest die met dezelfde ingesteldheid tekeer durfde te gaan. “Putain Putain” klonk in een hip hop naslagje, alsof Arno hevig stond mee te brullen. Controversieel of niet te werk gaan, wat hij doet is Klasse! (Erik VD)
The Specials (Klub C) (***) - De legendarische ska band The Specials wisten ons circa tien jaar geleden in de AB en op de Lokerse Feesten compleet omver te blazen door hun stomend setje.
The Specials zijn niet zomaar een ska band trouwens, ze durven buiten de comfortzone van het genre te treden. In een volle tent brengen ze hun publiek onder stoom. Een lekker aanstekelijk feestje bouwden ze, waarop stilstaan onmogelijk was.
En toch hadden we hier maar een licht opflakkerend waakvlammetje , de motor bleef wat sputteren , ondanks de breed glimlachende bandleden, hun aanstekelijke vocals, de riedels en het contact met het publiek.
De muzikale vuurballen, die hen kenmerkt, werden gespaard tot het einde van de set met drie sublieme songs. Een overweldigende finale dus. (EVD)
Een bomvolle tent enthousiaste 50-plussers, een bomvol podium… klaar voor een feestje ? The Specials openden bluesy en funcky, voegden er in het tweede nummer (“Working 4 the ratrace”) een vleugje reggae aan toe, maar hielden dit niet lang vol… Een eentonige, lauw gebrachte, zeer vervelende set kon de tent niet beroeren. Ook de hits “Rudy” en “Too much too young” gingen compleet de mist in. The Specials hadden geluk dat het regende, anders liep de tent vast en zeker leeg tijdens de set… (GVA)
The Smile (Main Stage) (****) - The Smile is het project rond Radiohead tenor Thom Yorke, samen met Jonny Greenwood en Tom Skinner, de drummer van Sons of Kemet, een grootheid binnen de jazz en c°-scene. Yorke vormt hiermee een topformatie, wat we horen op de knappe, overtuigende plaat 'A Light for Attracting Attention'.
Ook live blijkt vooral die perfectie in de instrumentatie te intrigeren. Een muzikaal spel, een avontuurlijke (soms routineuze) jam ondergaan we van Thom York en Jonny Greenwood. Maar Thom staat met een brede glimlach te genieten op het podium en spreekt zijn publiek aan, wat uitermate fijn is. Dit is een project dat in zaal ideaal tot zijn recht kan komen , die creativiteit , alternatief met melodie kruist. (EVD)
The Kid LAROI (Barn) (****) - Het Australische tieneridool The Kid LAROI staat dit jaar twee keer op Werchter. De eerste passage is op TW Classic al geslaagd , met een volle tent, volgende week komt Rock Werchter aan de beurt. De jonge, talentvolle artiest en zanger heeft het in zich om heel groot te worden; hij bewijst het door een sublieme set neer te zetten, waarbij uiteraard clichés worden bovengehaald. De visuele effecten overtuigen evenzeer .
De jonge snaak beschikt over een emotievolle , ontroerende stem. Kippenvel bezorgt hij ons. Hij heeft ook een sterk charisma.
The Kid LAROI heeft het aanvankelijk wat moeilijk om een toch iets ouder publiek voor zich te winnen, maar hij zet gewoon door en krijgt uiteindelijk de handen moeiteloos op elkaar.
Op het einde van de set laat hij enkele jongeren bij hem op het podium lekker mee dansen, tot hilariteit van de hele tent. Met zo een ingesteldheid kan en zal hij binnen de kortste keren een compleet Sportpaleis omverblazen; het potentieel is er alvast! (EVD)
Intergalactic Lovers (Klub C) (****1/2) - Intergalactic Lovers mocht de Klub C op TW Classic afsluiten. Lara Chedraoui, de frontdame, was, terecht overigens, laaiend enthousiast. Intergalactic Lovers is meer dan Lara , ondanks de aandacht die ze -vermoedelijk- ongewild naar haar toetrekt, de muzikanten geven sublieme touchs aan hun instrumenten. We zijn telkens onder de indruk.
Intergalactic Lovers brengt verschillende genres in de pop samen, met een knipoog naar de new wave van de jaren '80.
De songs zijn emotioneel beladen. Lara heeft een bijzonder bezwerende stem, die zeggingskracht bieden aan het materiaal. Ze bezorgt ons een krop in de keel. "Delay" en "Shewolf" worden uit volle borst mee gezongen door een uitzinnig publiek, we zien Lara van pure emotie een traantje wegpinken van geluk, en wij kunnen een glimlach van medeleven niet onderdrukken.
Intergalactic Lovers wist zijn publiek in te pakken op gemoedelijke, doorleefde wijze. Een gedroomde afsluiter . (EVD)
Placebo (Main Stage) - (***1/2) - Deze typische festivalband was goed, maar ook niet meer. Ze maakten het zichzelf moeilijk door niet te kiezen voor een best-of-set. Respect. De nieuwe nummers zijn niet verrassend, noch vernieuwend. De beter bekende nummers (“Too Many Friends”, “For What It’s Worth”, “Special K”, “The Bitter End”) bekoorden het publiek, een flauw afkooksel van Kate Bush “Running Up That Hill'” sloot dit middelmatig optreden pijnlijk af. (GVA)
Florence + The Machine (Barn) (*****) - Vrouwen spannen duidelijk de kroon op de zij podia van TW Classic, en daar zijn we niet treurig om. De ultiem afsluiter Florence + The Machine zet dit kleurrijk in de verf in een afgeladen volle Barn; trouwens, vele mensen stonden ook buiten aan het scherm te kijken en te genieten van dit adembenemend schouwspel. Florence trekt de meeste aandacht naar zich toe, door haar bijzondere uitstraling , haar danspasjes en haar brede, wondermooie vocals.
Als een bosnimf dwaalt Florence over het podium, gaat ze de confrontatie aan met haar publiek door haar fans vooraan de hand te reiken; de eerste rijen meisjes zijn gepakt en worden tot tranen toe bedwongen, ook zijzelf kan haar eigen tranen ook moeilijk verbergen. Dit is een bijzonder emotionele totaalbeleving waarbij publiek, Florence en band perfect met elkaar worden verbonden. Dat is al vanaf de eerste song en het blijft duren tot het bitter einde. Geen enkele seconde laat Florence je los. Blijven doorgaan tot je letterlijk terug in de realiteit belandt , hoe intens, doorleefd, onwerkelijk, onaards , betoverend het ook klonk .
Het slotstuk "Hunger", "Shake It Out" en "Rabbit Heart (Raise It Up)" waren de kers op de taart. Wat een muzikale schoonheid en sprookjesachtige optreden dus. (EVD)
Nick Cave And The Bad Seeds (Mainstage) (*****) - Uw kind voor jou zien gaan, het is zowat het ergste wat je als ouder kan tegen komen. Hoe overleef je het als dat in korte tijd twee keer voorvalt? Die vraag stelden we ons toen we Nick Cave het podium zagen betreden. Door je verdriet uit te schreeuwen in songs, op ingetogen wijze ontroeren of door verschroeiend ‘GOD’ hards uit te halen en de middelvinger te tonen.
Tijdens het optreden van Nick Cave viel trouwens de regen met bakken uit de lucht, alsof de hemel mee huilde. En toch was het geen show met al te veel droefnis. Wel meer dan voldoende weemoed en melancholie. Maar ook niet al te lang , want als de registers werden opengetrokken , werden de duivels ook ontbonden, zoals op “From Here to Eternity”, waarbij Nick aan een dame vroeg 'i need your hand, this is a song about a girl' , schitterend gewoonweg … Oorverdovende knallen deelde Cave en C° uit, vocaal als in de instrumentatie. Het zorgde voor een schokgolf op de festivalweide.
En toen waren we vertrokken voor een gevarieerde set van twee uur vol brede emotie. Nick Cave zoekt zijn publiek letterlijk op , klinkt dreigend op een “Tupelo” of zalvend op “Jubilee Street”.
De band speelt sterk in op Cave’s meesterlijke act. Neem nu de percussie van “Red Right Hand'”, als een soort hoevengetrappel van de Ruiters van de Apocalyps. Koude rillingen kregen we. Of als ‘rechterhand’ Warren Ellis bezig is , een klankvirtuoos op elk instrument , en zeker de viool en de gitaar. Hij en Cave zijn ontegensprekelijk nu met elkaar verbonden, check maar eens de laatste werken van beiden samen, de riffs en de zanglijnen zijn perfect op elkaar gestemd, o.m. op “Carnage” en “White Elephant”.
Op elke song krijg je mokerslagen te verduren. Het doet heerlijk aan wat ze presteren.
In de bis krijgen we het indrukwekkende mooie liefdeslied “Into my arms”, als kers op de taart gevolgd door “Vortex” en “Ghosteen speaks”, waarbij nog een laatste keer alles uit de kast wordt gehaald, als een ‘neverending’ emotionele rollercoaster.
Nick Cave & The Bad Seeds brengen (steeds) opnieuw een sublieme, magische performance. Ze overtreffen (steeds) opnieuw zichzelf. We voelden de regen zelfs niet meer . Wat een afsluiter …
Kortom, Nick Cave & band acteerden op championsleague niveau en degradeerden de andere bands. Meesterlijk ! (EVD en GVA)
Setlist: Get Ready for Love//There She Goes, My Beautiful World//From Here to Eternity//O Children//Jubilee Street//Bright Horses//I Need You//Waiting for You//Carnage (Nick Cave & Warren Ellis nummer)//Tupelo//Red Right Hand//The Mercy Seat//The Ship Song
Higgs Boson Blues//City of Refure//White Elephant (Nick Cave & Warren Ellis nummer)//ENCOR: Into My Arms//Vortex//Ghosteen Speaks
Organisatie: Live Nation - TW Classic- Rock Werchter
Gary Clark Jr. is momenteel met Guns’n’Roses op tour, een paar vrije dagen in het schema lieten hem toe om er even tussenuit te glippen en een openstaande covid rekening in de AB te vereffenen.
Een grote naam in de states, maar in onze contreien heeft het voor dit rastalent nog zo geen vaart gelopen. Waarschijnlijk omdat hij op zijn albums net ietsje te glad, te clean en te ‘Amerikaans’ klinkt. En dat is ook zo, de producers hebben zijn platen te uitvoerig gewassen en gestreken.
Maar Gary Clark Jr. live, dat is iets anders ! Net als bij zijn eerdere passages in de AB werd het ook nu weer duidelijk dat zijn muziek pas echt tot zijn volle recht komt op een podium. Vooral Gary’s gitaar kreeg carte blanche, de solo’s waren veel uitvoeriger, feller en intenser dan de vaak ingekorte versies op de albums. Het is helemaal niet uit de lucht gegrepen dat deze stergitarist regelmatig vergeleken wordt met de ongenaakbare Jimi Hendrix.
Als Gary oversloeg in een stevige bluesrockmodus op de fenomenale klassiekers “Numb”, “Bright Lights” en “When My Train Pulls In” kwam de Hendrix in hem volledig naar boven. Ook zijn tweede gitarist mocht even loos gaan, en die bleek er ook wat van te kunnen. Op “Gotta Get Into Something” werd het gaspedaal nog iets meer ingetrapt, een korte snedige stoot pure rock’n’roll.
Garys’ fantastische stem was de tweede hoofdrolspeler in de set. Er huisde soul in, veel soul. Prince was meermaals in de buurt (“You Saved Me”, “Pearl Cadillac”), Curtis Mayfield loerde om de hoek in “Feed The Babies”. Vooral “Our Love” was zo een wondermooie retro soulsong die dan nog eens mocht uitmonden in de meest heerlijke gitaarsolo.
Zo liep de hele set wonderlijk over van soul naar blues naar pure rock, Gary Clark Jr blonk uit in veelzijdigheid. Een meesterlijke soulzanger, een authentieke bluesmuzikant en een briljant gitarist.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Jesus & Mary Chain - Teren op het verleden, nog steeds met overtuiging
Het legendarische The Jesus and Mary Chain blijven sinds hun reünie in 2007 teren op hun gloriemomenten uit de jaren 80’ en ‘90. Het is dan ook voornamelijk met hun opvolgplaat ‘Darklands’ (1987) dat ze naar Antwerpen zijn afgezakt om het publiek te bekoren.
In een doorleefd Schots accent maakte Jim Reid de intenties duidelijk: ‘Darklands back-to-back’ gevolgd door een allegaartje van ander werk. Weinig verrassingen dus voor de eerste helft maar die waren dan ook niet aan de broers Jim en William Reid besteed. “Darklands” was allesbehalve een opwarmertje waar Jim Reid zijn stem al liet uitspannen.
Ondanks de sombere teneur, liet de drummer zich gaan en zo ook het publiek met “Happy When It Rains”. Allesbehalve statig stond daar de backing band tijdens “Down on Me”.
“Nine Million Rainy Days” beroerde vervolgens met een heerlijke luid-stil-afwisseling opnieuw de gewenste duisternis.
Hoogtepunt “April Skies” mocht dan wel anders ingepakt zijn, toch sprongen heel wat concertgangers een gat in de lucht. Zonder al veel franjes raasden ze erdoor, bereikten ze nog even een climax met “Cherry Came Too” en legden ze het geheel neer met het rustige “About You”.
Heel even namen de anciens een korte theepauze om na een kleine 10 minuten opnieuw te verschijnen. Het snedige “Amputation” uit de laatste plaat ‘Damage and Joy’ (2017) diende meteen als breekpunt met het eerste deel. Dat duurde echter niet lang want het beukende “Between Planets” was opnieuw een sprong in het verre verleden. Dit maakte het publiek uitermate enthousiast. Er moet wel iets in die thee gezeten hebben want de band trok een sprint met een opgedreven “I Love Rock ‘N’ Roll”, een onheilspellend hoogtepunt in “Cracking Up” en een te gekke “Half Way to Crazy”. Heel even leek het effect te zijn uitgewerkt waardoor het noisy donkere “Snakedriver” de sfeer bekoelde.
Het publiek leek er maar niet genoeg van te krijgen. Een verzoek naar “Head On” werd door Jim kortweg afgewimpeld waarna ze ons het swingende “All Things Pass” serveerden. Een tweede vrij recent nummer dat zo zijn plaats verdiende in het rijke The Jesus and Mary Chain’s repertoire.
Na een serenade voor rock-'n-roll kon uiteraard een afgunst niet ontbreken met “I Hate Rock ‘N’ Roll” waar Jim - het hele concert door trouwens- geen krimp gaf.
Een serieuze toegift was er met “Just Like Honey” als eerste bis, duidelijk ook een publieksfavoriet. Niet minderwaardig was het sonisch oorverdovende “Never Understand” waarna ze hun dankbaarheid uitgebreid uitdrukten.
Ondanks een uitgebreide set van 22 stuks liet The Jesus and Mary Chain enkele kansen om het volledig af te maken. Toch slaagden ze naar goede gewoonte in om liefhebbers van het eerste uur tot de meest recente fans goed bezig te houden en te beroeren. Het is maar weinigen gegeven om nog zo hard te teren op een sterk verleden, zonder schroom en met bakken overtuiging.
Setlist
Darklands - Deep One Perfect Morning - Happy When It Rains - Down on Me - Nine Million Rainy Days - April Skies - Fall - Cherry Came Too - On the Wall - About You — Amputation - Between Planets - Something I Can't Have - I Love Rock 'n' Roll - Cracking Up - Halfway to Crazy - Snakedriver - Moe Tucker - All Things Pass - I Hate Rock 'n' Roll — Just Like Honey - Never Understand
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2678-the-jesus-and-mary-chain-22-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2677-partisan-22-06-2022.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Eosine - Wij geven de voorkeur aan het clubcircuit. Omdat we willen spelen met bands waar we van houden, en die vind je ook niet in grote arena's
Eosine is een Belgische dreampop band opgericht door Elena Lacroix. Hun songs variëren van etherisch klinkende tot meer luidruchtigere shoegaze momenten. Geïnspireerd door de warme sfeer van bands als Slowdive en Beach House, kunnen de melodieën van Eosine meer getormenteerd zijn , vol vocale harmonieën. Hun muziek brengt ook wat meer donkere, koude indrukken naar boven, achtervolgd door dampende stemmen.
De band bracht onlangs zijn debuut EP 'Obsidian' uit en kwam die presenteren op Les Nuits Botanique. We schreven erover '' Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun geluid. De gitaren gaan aan het eind de hoogte in en de boodschap "More Women On Stage" wordt een statement.”
Naar aanleiding van dit statement, de release van hun EP en het concert in Botanique, hadden we een leuk gesprek met zangeres Elena en bassist Brieuc.
Wie is Eosine? Vertel ons wat meer over jullie zelf, hoe is alles begonnen?
Elena: Vier jaar geleden begon ik muziek te componeren in mijn kamer. Ik heb altijd al live willen spelen, begin 2020 ben ik een band begonnen. Ik ben op zoek gegaan naar muzikanten, op sociale media en zo. Begin 2021 zijn we ook begonnen met live spelen, en nu hebben we de juiste compositie gevonden om door te gaan naar de volgende pagina.
De band is begonnen in het midden van deze corona tijden, was dit geen slechte timing? Elena: Ik zie dit niet echt als een slechte timing. We vonden de mogelijkheden om songs te componeren en afspraken te maken om onze muziek te schrijven ik heb ook enkele demo's opgenomen en zijn dan naar de studio gegaan om samen een EP op te nemen . We hebben ook een aantal video's gemaakt om te projecteren tijdens het spelen. Voor ons was het de perfecte tijd om te beginnen, we konden niet vaak live spelen tegen die tijd, en konden werken aan onze muziek. dus het was meer als voorbereiding van dingen, zonder te hoeven haasten.
Ik heb ook interviews gehad met bands die net begonnen zijn, en gestopt zijn vanwege deze corona, maar het lijkt erop dat jullie inspiratie hebben gevonden en er sterker uit zijn gekomen?
Elena: Ik denk dat de reden waarom we doorgaan, is dat we al een heleboel nummers hadden gecomponeerd voor deze corona. Het was een goed ding om ze te arrangeren om een betere setlist te maken, om live te spelen.
Jullie zitten bij het label 'JauneOrange', hoe belangrijk is dit label voor jullie geweest?
Elena: Dat is een heel grappig verhaal. Het was ons allereerste concert in september 2020. Een lid van een band die vlak na ons zou spelen, was COVID positief. En leden van JauneOrange waren op zoek naar een band om hen te vervangen. Na het concert vroeg de zanger van de vervangende band (die deel uitmaakt van het personeel van het label) of we deel wilden uitmaken van het collectief. Het was grappig omdat we nog nooit eerder hadden gespeeld, het was pas ons eerste concert..
Ik zag jullie op Les Nuits Botanique en vond het een aanstekelijke, gevarieerde combinatie van dreampop en rock. De charismatische frontvrouw heeft een overtuigende stem en is een klasse entertainer . Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun sound. alsof je al twintig jaar op het podium staat, klasse! Wat vind je zelf?
Brieuc: Voor mezelf, ik ben pas een paar maanden geleden bij de band gekomen. Ik heb maar een vijftal optredens gedaan in mijn leven. Ik denk dat het allemaal heel natuurlijk komt. We gaan naar veel optredens, en vinden inspiratie door andere bands op het podium te zien spelen.
Elena: Ik ga niet beweren dat we goede muzikanten zijn of zo. Maar, zoals hij zei, we vinden zeker inspiratie in het schrijven van songs, het creëren ervan op het podium gewoon door andere bands live te zien spelen en daarvan te leren. en ook, door de pandemie, hadden we de kans om veel te experimenteren. het gaat niet echt over technische dingen, maar meer over gevoelens en inspiratie komende van onze favoriete bands. We zijn veel meer bezig met het live voelen van de muziek, in het bijzijn van andere mensen. We zijn niet gestresst over de techniek omdat dat niet ons punt is of zo, dat maakt dat we ons erg comfortabel voelen op het podium, dat helpt veel.
Jullie hebben een debuut EP uitgebracht (dacht ik) in 2021 'Obsidian'; hoe waren de reacties en heeft die release wat deuren geopend?
Elena: er is iets wat we veel horen in recensies … Is dat we veel luidruchtige energie hebben op het podium, en deze EP is een soort van meer laidback. We slaagden er niet in om dat gevoel op het podium, in onze muziek te vatten op de EP en dit is het hoofddoel voor onze volgende EP . Om te proberen die energie op het podium, ook in de plaat te krijgen.
Ik hou van je muziek en ben een fan, anders zou ik dit interview niet doen, maar als je me moest overtuigen. Wat maakt jullie zo uniek dat ik jullie zou kiezen in de overvloed van 'dream pop related songs'?
Brieuc: We zijn een erg jonge band, de gemiddelde leeftijd ligt rond de 20 jaar. We maken moderne muziek, en hebben onze inspiratie vooral uit de jaren '90 gehaald. We proberen het echt op onze eigen manier te doen.
Ik vond de uitspraak 'meer vrouwen op het podium' trouwens ook wel leuk, heb je daar een verklaring voor? Is de drempel om rock te spelen zo hoog voor vrouwen in het jaar 2022?
Elena: het grootste probleem als je zegt dat je een vrouw bent en gitaar speelt, dan reageren ze 'o ja, je speelt popmuziek' en stoppen ze je in die richting. Dat is een misinterpretatie van wat we op het podium doen. Het zijn zeker meisjes die rock spelen, maar veel mannen denken dat vrouwen op het podium alleen maar popmuziek spelen, dat is nog steeds gebruikelijk in deze tijd. Toch. Dit moet echt afgelopen zijn met dit soort bewegingen. Dit op de achterkant van onze gitaar zetten is de eerste stap om deze misvatting te stoppen. Het is niet dat het verkeerd is om zachte muziek te spelen, maar rockmuziek is niet alleen voor mannen en het lijkt erop dat de gemeenschap dat nog steeds op deze manier ziet.
Brieuc: Ik ben het met je eens, er is nog een lange weg te gaan, voordat vrouwen de kracht vinden om die drempel over te gaan, en zich niet neer te leggen bij wat de markering en dergelijke hen opleggen. Een paar weken geleden speelden we op een festival in Luik. Er waren een tiental bands, en nauwelijks drie vrouwen onder hen (en al twee in Eosine). Dat is jammer, wij willen daar absoluut verandering in zien, vandaar deze verklaring.
Toch zijn er voorbeelden genoeg in de rockscene, ik noem er maar een paar, Siouxsie, Madonna, Kate Bush, Kim Wilde, Patti Smith en die zijn uit 'mijn tijd'; en toch is dit nog een moeilijk begaanbaar pad … Heb jij het gevoel dat dit - naast muziek - nog steeds een moeilijk pad is?
Elena: het verschil is er nog steeds, ja. Maar sommige dingen beginnen te veranderen. Ik zit op de medische faculteit. Er zijn veel meer vrouwelijke dan mannelijke studenten. Dat is positief om te zien dat de tendens nu verandert naar meer gelijkheid. Maar er is nog een lange weg te gaan denk ik. Soms zijn er nog steeds reacties 'je speelt goed gitaar voor een meisje' het wordt beter, maar er is nog een lange weg te gaan.
Brieuc : wat ook belangrijk is, wij hebben deze uitspraak niet uitgevonden. Het is gecreëerd door een Franse artieste Lola Frichet en we wilden haar statement hierin volgen.
Elena: dit was inderdaad zeer belangrijk voor ons, we willen deze verklaring zoveel mogelijk blijven volgen.
Ik zou het ook willen hebben over de toekomstplannen, hoe zien die eruit?
Brieuc: We spelen een paar optredens in de nabije toekomst. We spelen op Fête de la Musique à Marchin https://www.facebook.com/events/1019224665614617/ (18 juni) op 1 juli in Saint-Vith. En ook op het Micro Festival (Luik) https://microfestival.be/ (6 augustus)
Elena: naast het spelen van optredens, werken we aan onze tweede EP. Heel binnenkort komt er een nieuwe video uit. Dat is het wel zo'n beetje voor de nabije toekomst.
Ik hoor dat jullie veel optreden in Wallonië? Maar niet in Vlaanderen? Is het moeilijk voor een Waalse band om voet aan de grond te krijgen in Vlaanderen, figuurlijk dan, want ik hoor veel Vlaamse bands die niet doorbreken in Wallonië en omgekeerd. Voelen jullie dat probleem ook?
Elena: we zouden graag in Vlaanderen spelen, maar we hebben niet echt grote contacten we hopen bookers te vinden die ons in Vlaanderen willen laten spelen, door in Wallonië op te treden vinden we enkel Waalse organisatoren en het is een beetje moeilijk om hier weg te geraken door de juiste persoon te vinden.
Brieuc: als we live kunnen spelen, komen er misschien wat meer mogelijkheden we zien wel wat er gebeurt.
Geef jezelf de tijd om te groeien. Naast het maken van plannen, wat zijn jullie ambities, is er een doel dat jullie voor ogen hebben?
Brieuc: een volledig album maken op een dag, is een hoofddoel. En natuurlijk blijven toeren en zoveel mogelijk optredens doen als we kunnen.
Elena: Dat klopt. We hebben nog veel nummers op te nemen, maar het enige wat we moeten doen is onze muziek op het podium spelen, en dat volledige album opnemen is een doel en ambitie die we hebben. De nummers zijn al gecomponeerd en we kunnen niet wachten om ze te arrangeren en op te nemen als een full band album.
Wat verkiezen jullie, een groot podium op Rock Werchter, Sportpaleizen uitverkopen of een naam worden in het clubcircuit? en waarom?
Elena: Ik denk dat we liever naam maken in het clubcircuit. We houden niet echt van popmuziek, we houden van noise, Larsens en dat soort dingen. we willen zeker spelen met bands die we goed vinden, en die vind je ook niet in grote arena's.
Brieuc: we doen graag optredens waar mensen verbonden zijn met wat we op het podium doen, zoals op Nuits Botanique, daarom denk ik dat het clubcircuit de beste plaats is om naartoe te gaan.
Elena: We focussen op coherent blijven met onszelf we willen gewoon onszelf zijn in alles wat we doen , spreken van proberen te spelen in grotere gebieden en spelen met bands die hetzelfde voelen. We willen niet in een richting geduwd worden die we niet leuk vinden, om beroemder te worden. Een wereldster worden is geen doel of ambitie.
Maar er zijn bands die die keuze wel maken. Als jij de kans zou krijgen, zou je het dan niet doen?
Elena: Ik denk het niet.
Brieuc: Beroemdheid is niet ons hoofddoel. Het doel is, zoals we al eerder zeiden, spelen met bands die we leuk vinden en zij doen dat niet.
Elena: Onze eerste single Antares was 7 minuten lang, en ons label wilde dat we een ander nummer uitbrachten, korter, maar dat was niet hoe ik de dingen zag. Dus besloot ik om Antares toch uit te brengen, en dit is de weg die ik zou willen volgen
Wie zijn die bands waar je mee wilt spelen? Wie zijn je inspiratiebronnen?
Elena: het leuke aan Eosine is dat we allemaal naar verschillende soorten muziek luisteren. Beach House is er natuurlijk een van, de meer dreampop , bands als Diiv mijn doel is om te spelen in support van Girls in Hawaii een band die me heel erg geïnspireerd heeft. Deze bands die we aanbidden zijn allemaal middelmaat of zelfs groter, rock bands, we zijn niet in voor grote popsterren.
Pics homepag @Leily Malherbe
Ik hoop dat je een manier vind om je doelen te archiveren, en dat we je binnenkort ook in Vlaanderen op het podium kunnen zien. Veel geluk met alles wat je live doet
David Newbould - Ik spendeer veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is van begin tot eind
David Newbould is een levensgenieter. Sinds hij zijn carrière begon met Big Red Sun uit 2007, heeft hij zijn sporen verdiend als rootsrocker, americana-artiest en versterkte volkszanger. Hij schrijft liedjes die de ups en downs weergeven van een volwassen leven dat hij vaak op het podium en onderweg doorbracht. Hij slaat een nieuwe bladzijde om met zijn vierde full-length studio album, ‘Power Up!’ (Blackbird Record Label, 10 juni 2022), een plaat waarvan de boodschappen van doorzettingsvermogen en onwankelbaar overleven worden voortgedreven door het vet, de gruis, en gitaar-gedreven branie van rock & roll.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met David, ook polsen we naar hoe hij de coronatijden heeft doorstaan, de hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière en de verdere toekomstplannen zoals (hopelijk) een Europese tour.
David, voor de lezers die je niet kennen, vertel eens wat meer over jezelf, hoe is alles begonnen? wie waren je grote inspiratiebronnen?
Ik ben opgegroeid in Toronto. Toen ik 8 of 9 was begon ik te zingen in mijn schoolkoor, en dat raakte echt een snaar zoals ze zeggen. Ik had jarenlang deze duellerende passies van koormuziek aan de ene kant, pop en hardrock aan de andere. Ik speelde drums toen ik jong was en op een gegeven moment schakelde ik over op gitaar, wat het enige werd wat ik wilde doen. Ooit. Toen ik me na een jaar of twee voor het eerst verdiepte in het heilige driemanschap van Neil Young (hometown legend), Bruce Springsteen, en Bob Dylan, veranderde dat echt mijn leven. Vooral met Neil voor het eerst, toen ik op mijn 15e of 16e de Live Rust video zag en me realiseerde dat er plaats was voor alles waar ik van hield in één kunstvorm... het zette me op het pad waar ik denk ik nu nog steeds op zit. Ik moet Ed van de bakkerij-afdeling voor alles bedanken, hij leende me die VHS.
Je hebt een lange weg afgelegd, wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Het meest recente hoogtepunt is de bouw van een studio achter mijn huis in 2021, waardoor ik veel nieuwe dingen kan leren en mezelf harder kan pushen dan ooit. Ook zo jong van de middelbare school naar NYC verhuizen en het op de een of andere manier laten werken en een soort carrière opbouwen, dat is iets waar ik me goed bij voel. Ook in Austin Texas wonen, een van de grootste steden ter wereld, en het meemaken. Het is goud, die plek. Eindelijk in staat zijn om dit voort te zetten na de geboorte van mijn zoon 7 jaar geleden, schrijven en spelen met minder innerlijke beperkingen nu ik hem op de achtergrond heb gezet in mijn leven. Het is bevrijdend.
Minpunten: mijn onvermogen tot nu toe om een manier te vinden om naar Europa te komen en te gaan spelen. Het ziet ernaar uit dat daar dit jaar verandering in komt, dus ik kan dat van de lijst schrappen, en terug blijven gaan. Een algemeen dieptepunt is gewoon het feit dat ik al zovele jaren geen "structurele planning"-gen heb gehad, terwijl ik wou dat ik dat wel had, wat resulteert in soms sporadisch toeren en meer thuiszitten, schrijven en op lokale podia spelen. Het is soms moeilijk voor me om uit mijn eigen weg te gaan. Het enige waar ik me op kan concentreren is schrijven en opnemen. Dat is het. Al het andere is een strijd. Maar dat heb ik ingezien. En soms is het leven wat je maakt van wat je op je bord hebt liggen als het er is, nietwaar?
Een kleine vraag over de coronatijden die we de laatste twee jaar hebben meegemaakt, hoe heb je die beleefd? wat was het een bron van inspiratie?
Zoals iedereen bracht ik de meeste tijd thuis door en wenste ik dat ik een normaal leven kon leiden in een normale maatschappij. Absoluut mijn bron van inspiratie was mijn familie, en het maken van dit album met Scot Sax. Het was een goede creatieve uitlaatklep voor ons beiden, en het heeft me er ook toe aangezet om mijn eigen studio te gaan bouwen. De beperkingen die ik voor mezelf had, waren dat ik liedjes schreef en ze demode op garageband, en voor al het andere moest ik ergens anders heen. Nu kan ik dat thuis doen.
Je bent een reizende artiest (heb ik ergens gelezen), hoe voelde het om niet op de route te gaan?
Slecht! Ik hou van toeren, ik hou ervan om steeds voor nieuwe mensen te spelen en een beetje nomadisch te zijn. Ik heb nu een gezin dus ik kan niet maanden achtereen op pad, maar ik hou er zeker van om op pad te kunnen zijn, meer dan bijna alles.
Wat kunnen muziekfans verwachten als ze een exemplaar van het nieuwe album 'Power Up' op de kop tikken?
Een soort van eigenzinnige, gutturale nummers die het hele gamma bestrijken, denk ik. Met wat luide gitaren en ouderwetse drum miking methodes (mijn favoriet). Ik hoop dat ze er iets unieks in vinden dat hen op een persoonlijk niveau raakt en ook aansluit bij wat ze in de eerste plaats zo leuk vinden aan muziek. Zoals ze altijd zeggen, "schrijf het liedje dat je zou willen dat er was"...mijn favoriete albums zijn altijd degene die een leegte lijken te vullen.
Het is een zeer aanstekelijke plaat, vol van diverse emoties, doet je verlangen naar lange zomeravonden rond het kampvuur, is dat zo? Is dat een bewuste keuze?
Bedankt dat je dat zegt. Ik zou niet per se zeggen dat het een bewuste keuze is, nee. Wat betreft uiteenlopende emoties, ja, ik probeer mijn platen interessant te maken en een spectrum te bestrijken. Ik spendeer enorm veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is met tempowissels van begin tot eind. Wat het kampvuurverlangen betreft, dat is echt cool, maar ik denk gewoon aan het liedje als ik het schrijf. Hoewel ik veel zomers doorbracht rond kampvuren in het noorden van Ontario toen ik jonger was, en op elk moment na de leeftijd van 15 of zo had ik mijn gitaar bij me, dus dat is er. Een andere van mijn favoriete artiesten toen ik jong was, was Jim Croce, en hij had altijd een goede door de weg getekende kampvuur vibe in zijn liedjes, dus misschien is het allemaal in mij gesijpeld. En natuurlijk de invloed van Neil Young die in die tijd als een geest om me heen zweefde. Ik denk dat veel van mijn favoriete muziek tot op zekere hoogte geworteld is in folkmuziek, dus er is altijd een beetje van dat thuis-element.
Je stem doet me vaag een beetje denken aan Bob Dylan maar dan minder hees, een bijzonder warme stem die me een goed gevoel van binnen geeft. Zijn er nog andere singer-songwriters waarmee je te vergelijken bent?
Sommige mensen waar ik zelfs nog nooit veel tijd aan besteed heb om naar te luisteren, zoals Richard Thompson, Hal Ketchum, Loudon Wainwright. Ik ken ze alle drie en heb er veel respect voor, maar elke gelijkenis is puur toeval. Af en toe maakt iemand een vergelijking met een James McMurtry of Springsteen of Dylan, en dat klinkt voor mij iets zinniger. Niet dat *ik* me met hen vergelijk, maar dat is allemaal muziek die diep in mijn bloed zit.
Ik hou ook van de gevarieerde aanpak, van intiem tot die catchyness die je in country vindt, is dat een bewuste aanpak? Wat is jouw mening over deze uitspraak?
Op een gegeven moment realiseerde ik me jaren geleden dat het er bij het schrijven van songs niet om ging een refrein of catchy element te vermijden. Ik realiseerde me dat ook al hou ik van coupletten, hoe kan ik ontkennen dat wanneer dat refrein of refrein komt, ik er ben! Het zit zo - ik hou van Townes Van Zandt, Jeff Buckley... mensen die je met een tekst of vocale aanstellerij helemaal naar zich toe kunnen trekken. Maar de manier waarop ik schrijf, zelfs als ik begin met zoiets, komt er meestal een deel dat ik wil herhalen, een deel dat ik wil blijven terugkomen in het lied ... een anker, een resolutie. Dus dat zal er altijd zijn. Maar lyrische voldoening is een beetje de naam van het spel voor mij, dus dat zal er ook zijn.
Wat zijn de verdere plannen? op tournee? mogelijk Europa?
Ja - ik kom in september/okt naar Europa voor een solo-promotietournee, en dan kom ik volgend jaar terug met mijn band. Ik kijk er echt naar uit om daarheen te gaan en voor publiek te spelen. Ik zal hier in de VS ook toeren - veel donderdag-zondag tournees en hopelijk een paar 1-2 weken naar het noordoosten, terug naar Texas, en naar het westen. Volgend jaar zal de kalender hopelijk ook meer gevuld zijn.
Mocht je naar België komen laat het me weten; ooit in België geweest en wat is je ervaring met Europa?
Ik ben er nog nooit geweest, maar ik ben er vrij zeker van dat ik er in de herfst zal zijn. Ik kan niet wachten! Ik stuur mijn muziek al sinds 2013 naar Euro/Americana radiostations, en heb goede respons gekregen, mensen vragen wanneer ik daar kan komen spelen etc.. Ik ben twee keer in Europa geweest in mijn leven, toen ik jonger was als backpacker denk ik dat je zou zeggen. Nederland, Duitsland, Praag, Engeland, Ierland... Ik vond het allemaal geweldig, maar dat was om de wereld te zien. Al een lange tijd ben ik op zoek om een publiek op te bouwen door te toeren. Ik heb vrienden die daar 1, 2, 3 keer per jaar toeren en daar hele andere carrières hebben. Dan Baird, Jace Everett, Tim Easton... het is een basis die ik graag wil cultiveren en waar ik naar terug wil blijven komen.
Nu we het er toch over hebben, wat is volgens jou het verschil tussen de Amerikaanse en de Europese scene?
Nou, dit is allemaal uit de tweede hand, want ik heb er nog nooit opgetreden, maar het lijkt erop dat het enthousiasme voor goede muziek in veel delen van Europa behoorlijk intens is. Misschien omdat elk land zijn eigen scene heeft, en ze respecteren de afstand die mensen afleggen om voor hen te komen spelen. Terwijl hier elk gebied zijn eigen ding heeft, sommige gebieden zijn echt in de kunst, anderen willen gewoon dat mensen covernummers spelen in hun sportbar. Dus ik weet het niet. Vraag het me nog eens over 6 maanden!
Ik wil graag wat vragen stellen over sociale media en Spotify en zo? Hoe belangrijk is dat voor jou als artiest en muzikant?
Nou...ik denk dat de asociale media de plek is waar veel bekend wordt over nieuwe releases, tour data, etc... Ik bedoel het is de open lucht marktplaats voor alles, is het niet? Aan de andere kant, zou ik willen dat het niet zo overheerste zoals het nu doet. Vaak mis ik het om gewoon na te denken en dingen te weten te komen die ik wil door de oude routine van jezelf omringen met mensen en dingen die je leuk vindt, en het woord dringt tot je door. Als een sociaal hulpmiddel kan ik het niet uitstaan. Als een set van zakelijke tools ... Jezelf gehoord krijgen door het lawaai daar is een kunst op zich, en door de jaren heen ben ik het werk gaan respecteren dat mensen erin steken om een miljoen YouTube views te krijgen, en ik erken de manieren waarop het op zijn beurt een carrière vooruit helpt. Ik wil gewoon... als ik zoveel tijd heb, wil ik een liedje schrijven.
Ik deed een wekelijkse livestream voor het eerste jaar van Covid. Hoewel het in theorie een geweldige manier is om mensen te bereiken, ben ik er na een tijdje mee gestopt. Het voelde als The Twilight Zone. Mensen leven nu van livestreams, zelfs voor Covid bedoel ik. Nou, dat lijkt cool. Maar is het dat ook? Mijn noordelijke ster voor een artiest om een connectie te maken is nog steeds dat een fan een liedje hoort, en ze live gaat zien. En de live ervaring is waar de deal wordt bezegeld. Dus al het andere is een soort van middel om dat doel te bereiken. Ik kan me een weg banen door een couplet, brug, en refrein. Al het andere is een beetje moeilijk!
En, waarom nog platen maken, als je alles op Spotify kan vinden?
Goede vraag. Ik heb geen idee. Het is de kunstvorm waar ik van hou. Waarom dragen mensen nog steeds horloges?
Ja ook zoiets ? … zijn er na al die jaren nog ambities of doelen die je wilt bereiken in je carrière?
Veel. Meer platen te maken en artiest-fan relaties te cultiveren. Erik, dank je voor al deze doordachte vragen
Pics homepag @Ryan Knaack
The Analogues Sideshow
In september verschijnt ‘Introducing The Analogues Sideshow’, het nieuwe en eerste album met eigen nummers van de Nederlandse Beatles-tributeband The Analogues. “Onze hoofdactiviteit blijft het integraal live brengen van Beatles-albums. Onze eigen muziek brengen we daarom uit als The Analogues Sideshow", zegt Fred Gehring, drummer en mede-oprichter van The Analogues.
De eerste single van The Analogues Sideshow is “Goodfoot”, gecomponeerd door Felix Maginn, gezongen door Felix Maginn en Diederik Nomden en met ruim baan voor de groovy blazerssectie en Jac Bico's slide.
Het geluid is – zoals de rest van het album - divers en eigentijds, maar de late jaren ‘60 en de vroege jaren ‘70 waren duidelijk een inspiratiebron.
https://www.youtube.com/watch?v=NkK7lzEpVOU
Je kan het neo-klassiek noemen of ook instrumentale luisterpop. Wat vast staat, is dat “Settle”, de single van Challem, een betoverende charme heeft die we ook al hoorden in het vroege werk van Agnes Obel.
Challem is Joachim van Marrewijk uit Nederland. Hij speelde eerder bij Rosemary & Garlic en Thyrza. “Settle” komt van zijn aanstaande EP ‘Aparigraha’. Die EP brlooft een mix te worden van dromerige en reflectieve composities die met de hulp van Sam Jones (Studio Joneski) en D. Ruffini (Wisseloord studio’s) zijn opgenomen.
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_naHB4q0t2YYklnzOExwsz7aAzEJIclz4I
De zusjes Söderberg van het Zweedse First Aid Kit zijn nog altijd op zoek naar een waardige opvolger voor hun wereldhit “Silver Lining”. Misschien wordt het wel deze “Angel”. Het is alvast een catchy tune met een orkestrale finale die epische proporties aangemeten krijgt. In de intro zit de knappe samenzang van de zusjes, het onontkoombare handelsmerk van First Aid Kit.
Niet iedereen was te vinden voor ‘Who By Fire’ hun gedurfde ode aan Leonard Cohen uit 2021. Geen idee of ze daar de mosterd gehaald hebben voor deze “Angel”, maar ik laat mij alvast met plezier op sleeptouw nemen.
https://www.youtube.com/watch?v=QYs6dqrAsn8
De Chiff Chaffs komen uit Kortrijk en ze zitten op het kruispunt van de trashy garage, surf, rockabilly en horrorpunk. Er zijn slechtere plekken om te vertoeven.
De bandleden verdienden hun sporen in of bij o.m. Garbage Bags, Sect’s Tape, Anus Nocturnum, Adios Pantalones, Bayacomputer en Los Bonobos.
Als de Chiff Chaffs bestaan ze nog niet zo heel lang. In 2021 was er al de vinyl-single “Filthy Kicks” op het label van hun stadsgenoten Freddie & The Vangrails en dit jaar is er hun debuutalbum ‘Up To No Good’ dat mooi bij het Britse label Trash Wax uitkomt, waar ook Messer Chups, Fifty Foot Combo en The Bonecollectors hun muziek in vinyl laten persen.
Messer Chups en Fifty Foot Combo zijn meteen duidelijke referenties voor wie nog niet helemaal mee mocht zijn over welke richting de Chiff Chaffs uitgaan, net als The Glücks, Unwanted Tattoo en Reptilians From Andromeda.
Een aantal songs op ‘Up To No Good’ zijn instrumentaal en hebben een retro-look & feel. Andere hebben een punky tempo en zijn lekker grofgebekt en opruiend.
Het vinyl van ‘Up To No Good’ heeft een tjif-kant en dan natuurlijk ook een tjaf-kant.
De Chiff-side begint met “Twist De La Lys”, een zweverige ode aan de Leie. In de zang op “Hey Gurl!!!” zit een vibrato die onbetaalbaar goed gedaan is. Inzake compositie zat er evenwel misschien wat meer in deze song. Dat maken ze goed op “Red Light” wat een heerlijk-tergende spanningsopbouw! Daardoor kleurt de daaropvolgende instrumental (“Kawabunga”) net iets minder fel, maar “I Ain’t Dead” is dan weer een smerige uppercut. “Last Robbery” heeft een bas-intro die wat langer had mogen duren.
De Chaff-side van het album begint met het brave “Wrong Again”. Het instrumentale “Fuego Fuego” klinkt als The Shadows op een dieet van speed of mdma. Het schreeuwerig gezongen “Blood On The Bed” heeft intrigerende lyrics. Dan komen er nog het springerige caffeïne-shot “Black Coffee” en een opgedreven versie van “The Fly” van The Mummies, met een hoofdrol voor toetsenist Nolf Kaka.
Heerlijk album. Internationale klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=LSSNZQtaiAs
L’Appel De La Musique Surf Vol. 2
Various Artists
Tien jaar na ‘Vol. 1’ komt het Franse label Productions Impossible Records met een vervolg op ‘L’Appel De La Musique Surf’, een compilatie van allemaal instrumentale surfmuziek uit Frankrijk. Daarbij hebben ze wel de Zwitserse stad Genève geannexeerd om The Robins mee te kunnen nemen op dit verzamelalbum.
Een deel van de bands hebben al eerder een album uitgebracht bij het label: The Irradiates, Terreur Twist, Arno De Cea, … Andere zijn – althans voor mij – nobele onbekenden. Hoewel de parameter om op het album te staan nogal eng lijkt (instrumentale surfrock), zit er best wel veel variatie in deze collectie.
De nummers die mij opgevallen zijn, waren “Surfers From Hell” van The Rogue Waves, “Dieppe-sur-Ski” van The Agamemnonz, “Surf Snobs Eat Shit” van Moms I’d Like To Surf en “Cleopatra Queen Of The Surf” van Beach Moonsters.
Lekker onderhoudend en heel gevarieerd, deze surfverzamelaar. Wie neemt de handschoen op om hetzelfde te doen voor ons land?
https://productionsimpossiblerecords.bandcamp.com/album/lappel-de-la-musique-surf-vol-2
De verrijzenis van de Kortrijkse postpunklegende Definitivos blijft gelukkig aanhouden en dat al sinds 2017. Na een verzamelalbum op vinyl, was er nog de digitale single ‘13:18’ en vooral een pak optredens. Nu is er de nieuwe EP ‘Scars And Decay’.
Het eerste nummer is “Can You” en dat is een leuke, militante punktrack. Beetje rauw en vooral ‘in your face’. “Bambino” is meer postpunk: slepend, dreigende toon. Geweldige track.
“Mohamed Ahmed” is dan weer meer opruiend en punky. Deze song vertelt het verhaal van een illegale man die in 2018 in ons land de dood vond op de autosnelweg. Met dat gegeven snijdt het refrein ‘We’re all Mohamed Ahmed’ door merg en been.
Ook “A Faker And A Phone” gaat meer naar de punk en gaat – niet zo moeilijk te raden – over de macht die we aan sociale media geven. Opnieuw een sterke compositie en catchy koortjes.
“18:38” werd al in 2019 uitgebracht ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de band. Het is een fraaie postpunksong over de eindigheid van het leven, waarbij de albumtitel staat voor het vallen van de avond. Je ziet het einde naderen en er is geen weg terug.
Dat deze Definitivos in de avond van hun carrière zitten, dat zal niemand tegenspreken. Maar de avond is voor velen het leukste moment van de dag.
Glauque, De Casino, Sint-Niklaas op 23 juni 2022 - Pics
Great Gigs in the Park is back! De Casino presenteert elke donderdag in juni, juli en augustus opnieuw zomerse concerten op de kiosk in het Casino Park.
Het Waalse Glauque (Namen) pleegt een combinatie van elektro en Franstalige rap, maar slaagt erin buitencategorie te blijven. Hun muziek waarborgt een scherp gevoel voor esthetiek, poëtische teksten en een sfeer die intiem en rebels, donker en teder is. Verankerd in het hart van een hyperverbonden samenleving is het universum van de band gebaseerd op opvallende contrasten. Net als in het werk van George Orwell of Philip K. Dick wordt de realiteit van Glauque verbonden met dystopie en science fiction.
Glauque roams in the contrasts and juncture of anger and love, intimacy and rebellion, electro and rap.
(Bron: De Casino, Sint-Niklaas)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2685-glauque-23-06-2022.html
Org: De Casino, Sint-Niklaas
Rolling Blackouts Coastal Fever - Weinig verrassingen, veel kleine gelukjes
Het nog steeds beloftevolle Rolling Blackouts Coastal Fever borduurt met derde langspeler Endless Room (2022) verder op met melancholie overgoten indie. Het Australische vijftal houdt het dus nog steeds op veilig maar blijft nagenoeg verrassend. Of dit ook zo overkwam tijdens een concert, moesten we nagaan in de Botanique.
Stella Donnelly is al lang geen onbekende meer in de indiepop scene. Haar opvolgplaat Floods is reeds ingeblikt maar zal pas over enkele maanden het levenslicht zien. Toch kwam ze al met heel wat nieuwe songs op de proppen om het publiek op te warmen. Zowel "Flood" als "How Was Your" waren bedrieglijk vederlicht maar in gekende Donnelly-stijl waren de lyrics net iets grauwer. Met full band klinkt ze heerlijk swingend waarvan "Lamps" het beste voorbeeld was. Als een echte guitige entertainer kreeg ze ons aan het zingen en danste ze een ludieke choreo tijdens "Die". Afsluiten met "Tricks" maakte het publiek geheel terecht zeer enthousiast. Stella verdient haar eigen concertavond wat het geval zal zijn op 17 november opnieuw in de Botanique.
De main act liet na de welgekomen pauze even op zich wachten. Dit deerde het publiek niet, en de sfeer zat al goed in de goed gevulde en warme Orangerie. Ondanks wat “An Air Conditioned Man” als titel deed vermoeden, de vijf Australiërs vlogen er meteen in. Zeer bewegelijk zweepten ze het publiek al op. Het venijn viel wat weg in “She’s There” waarna het nog wat luchtiger en melancholischer aan toe ging in “Read My Mind”. Met eerste publieksfavoriet“Talking Straigh” gingen we opnieuw enkele versnellingen hoger. De uitermate gebalanceerde en heldere klankmix was een streling voor het oor. Jammer genoeg legde dit soms wat gemiste noten bloot in de zanglijnen in onder andere “Mainland”. Gelukkig was dit verder de avond in minder opvallend.
De nieuwe songs die dan de revue passeerden klonken betrekklijk poppy. Zo raakten het trage “Dive Deep” met originele melodie en “Echo” met strakke climax de melancholische snaar. “Blue Eyed Lake” werd door de swingende opbouw enorm gewaardeerd. Stella Donnelly kwam even opdraven om “Caught Low” en “Bounce Off The Bottom” net dat tikkeltje extra te bezorgen. En met succes!
De concertgangers leken niet altijd even mee met het verhaal met “Cars in Space” waren ze plots allemaal weer bij de les. Het licht elektronische “The Way It Shatters” sloot af met een flitsend einde die zo visueel “Falling Thunder” aankondigde.
Helaas was dat laatste nummer net met iets minder inspiratie gebracht. Het crewlid had al heel de avond heel wat om handen en dat deed hij dat met verve waardoor de band quasi onverstoord verder kon spelen. Zo kon het melancholische “Cameo” en het bedrukte “Fountain of Good Fortune” met strak einde probleemloos worden gebracht. Alleen leek daar opnieuw de focus van publiek en band wat weg te zakken.
Een uitgebreide en kletterende “French Press” kon uiteraard niet ontbreken en dit bisnummer maakte het uiteindelijk allemaal goed.
Zelf met nieuwe songs bleef Rolling Blackouts Coastal Fever wat zwoegen om voortdurend te boeien. Toch bleef er genoeg over om met een gelukzalig gevoel opgezadeld te zijn.
Setlist
An Air Conditioned Man - She's There - Read My Mind - Talking Straight - Mainland - Dive Deep - Blue Eye Lake - My Echo - Caught Low (with Stella Donnelly) - Bounce Off The Bottom (with Stella Donnelly) - Car in Space - The Way It Shatters - Falling Thunder - Cameo- Fountain of Good Fortune - French Press
Organisatie: Botanique, Brussel
Green Day - Hella Mega Tour (Weezer, Fall Out Boy en Green Day) - Aan allen die gekomen zijn, proficiat!
Toen we een tweetal jaar terug voor de eerste keer de line up van de Hella Mega Tour zagen, moesten we ons toch even in de ogen wrijven: Weezer, Fall Out Boy en Green Day op één affiche! Verplichte kost voor elke (punk)rockliefhebber dus. Helaas stak de coronacrisis een serieuze stok in de wielen en ging het feest nu pas door. Nu ja, honger is de beste saus moeten velen gedacht hebben, het Sportpaleis zat dan ook afgeladen vol.
Amyl and the Sniffers mocht het feest op gang trekken, maar moest dit wegens het vroege aanvangsuur voor een quasi lege zaal doen. Ook wij konden er niet op tijd geraken om de Australische punkrockers aan het werk te zien.
Omstreeks 18.20 uur hadden de meesten de weg richting Sportpaleis gevonden, juist op tijd om Weezer te verwelkomen op het podium. De Amerikanen brachten de avond stevig op gang met “Hash Pipe”, gevolgd door “Beverly Hills” en” My Name is Jonas”. Mooie openers die de lange trip down memory lane, die deze avond was, kleurig startten. Na een eerste zangstonde tijdens “Pork and Beans” nam frontman Rivers Cuomo het woord om het publiek te verwelkomen. Dat deed hij zowaar in het Nederlands én met de woorden van de burgemeester uit Samson & Gert: “Aan allen die gekomen zijn proficiat, aan allen die niet gekomen zijn…ook proficiat!” Het Verfremdungseffekt kon niet groter zijn, maar het publiek smulde. Vervolgens kregen we nog o.a. “All My Favorite Songs” en “Undone (The Sweater Song)” voorgeschoteld, maar echt losbarsten deed het feest nog niet in Merksem.
Tijd voor drastische actie moeten Cuomo en de zijnen waarschijnlijk gedacht hebben want in een kwartier tijd probeerden ze het vuur aan de lont te steken met twee integraal gespeelde covers, namelijk “Enter Sandman” (Metallica) en “Africa” (Toto). Dit zorgde wel voor opwellingen van ambiance maar echt branden bleef het vuur niet. Met “Say it Ain’t So” en “Buddy Holly” als afsluiter kreeg de alternatieve rockband toch een geslaagd rapport.
Na een decorwissel, waarbij o.a. Weezers metalen bliksemschichten vervangen werden door enkele dode bomen en de ingang van een grot, was het tijd aan Fall Out Boy om de feestcarrousel verder te laten draaien. Alvorens we een eerste noot hoorden, werd het publiek via de schermen aangesproken en duidelijk gemaakt dat we in een of ander spacey horrorverhaal terechtgekomen waren.
Daarna verwelkomden de Amerikanen onder luid applaus de zaal en openden ze met “Phoenix”. Dat Fall Out Boy indruk wou maken is een understatement, want een zee van vlammen werd ingezet om het geheel te ondersteunen. Na hits als “Sugar”, “We’re Going Down” en “Uma Thurman” nam gitarist Pete Wentz het woord om ons te zeggen dat ze blij zijn dat ze alsnog konden optreden na de coronacrisis. Alsof dit niet klef genoeg klonk, werd er terwijl een vleugelpiano op het podium gerold. Onder begeleiding van een zee van lichtjes zette zanger Patrick Stump vervolgens “Save Rock and Roll” in op een piano die vuur vatte.
Zeggen dat de show van Fall Out Boy een heel hoog popgehalte had, is een open deur intrappen. Zo vond er nog een decorwissel plaats waarbij een groot tuinhuis dienst deed als verhoog voor het drumstel van Andy Hurley, werd de vuurkraan nog een paar keer volledig opengedraaid en paradeerde Wentz plots onverschillig met een jersey van ons Belgisch elftal over het podium.
Toch ontbrak het waw-gevoel waar men naar op zoek is tijdens een optreden. Het leek bij momenten alsof de energie ontbrak bij de bandleden om een zaal als het Sportpaleis in vervoering te brengen. Ook snapten we weinig van de verhaallijn die de band ons probeerde door de strot te rammen. Gelukkig kon het publiek zich optrekken aan hits als “This Ain’t a Scene, it’s an Arms Race”, “My Songs Know What You Did in the Dark (Light Em Up)” en “Thnks fr th Mmrs”.
En dan was het tijd voor de top of the bill: Green Day. Dat de meesten hiervoor de helse rit naar Antwerpen gemaakt hadden, was duidelijk te merken aan het enthousiasme en de gespannen sfeer die heerste in de muziektempel. Toen tijdens de tonen van “Blitzkrieg Bop” van The Ramones plots een dronken konijn op het podium strompelde, wisten de fans dat het lange wachten eindelijk voorbij was.
Niet veel later begroetten de punkrocklegendes enthousiast het publiek en dropten ze een eerste spreekwoordelijk bommetje met “American Idiot”, gevolgd door “Holiday”. Het publiek reageerde extatisch en zitten was geen optie meer als je nog iets van de rest van het concert wou zien. De ene hit na de andere werd afgevuurd en dat kan ook niet anders met zo’n opgebouwd repertoire doorheen de jaren. Vreemd was dan ook toen plots “Rock and Roll All Nite “van KISS ingezet werd. Het Sportpaleis was duidelijk niet voorbereid op deze vreemde eend in de bijt, maar vond gaandeweg opnieuw aansluiting. Onder andere “When I Come Around “ en, hoe kan het ook anders, “Basket Cas”e zorgden ervoor dat de schaal van Richter plots hoge pieken vertoonde.
Net zoals bij de fans heerste een duidelijke knaldrang bij de punkrockers, het verschil met Fall Out Boy kon niet groter zijn. Dat zanger Billie Joe Armstrong een volksmenner is, is algemeen geweten, en ook nu weer slaagde hij erin om het ganse concert het publiek uit zijn hand te laten eten. Zo inviteerde hij tijdens “Know Your Enemy”, dat net zoals het gros van de hits luidkeels meegekweeld werd, een fan op het podium om die vervolgens te laten stagediven. Een andere fan werd dan weer verrast met een gitaar na het begeleiden van “Knowledge”. Ook drummer Tré Cool was duidelijk in zijn element want na quasi ieder lied vlogen de drumstokken vrolijk in het rond.
Na “Wake Me Up When September Ends” en het prachtige “Jesus of Suburbia” werd de set afgesloten met een ingetogen versie van “Good Riddance (Time of Your Life)”.
Het Sportpaleis kreeg na de coronadip een gezellig Weezer, lauw Fall Out Boy en dominerend Green Day te zien. The Hella Mega Tour zal voor velen ongetwijfeld nog even blijven nazinderen. En wij kunnen niet anders dan besluiten dat we de ‘time of our life’ hadden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2676-green-day-21-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2675-fall-out-boy-21-06-2022.html
Organisatie: Live Nation
Einstürzende Neubauten - Alles is Allem - Al met Al, na 40 jaar nog steeds een must see
Het Duitse combo Einstürzende Neubauten kon na diverse postpones door de coronapandemie hun ‘Alles is allem’ tour , 2 jaar na verschijnen, live voorstellen. Twee avonden lang kregen we hun vertrouwde mix van geluidskunst en toegankelijkheid. De recente cd stond hoedanook centraal. Geen echte drops naar hun vroeger verleden , maar een link naar de laatste twintig jaar en het heden; hier telt droombeelden, weemoed, ontroering in fijne , zachte , krachtige, explosieve melodieën en klank experiment , verbonden aan Berlijn, waar het verhaal van Blixa Bargeld, Alexander Häcke en N.U. Unruh en C° ruim 40 jaar begon.
Ook al brengt het sextet maar af en toe een plaat uit in die laatste jaren, Einstürzende is en blijft een boeiend experiment , die geluid als kunst verheft . Ze waren spraakmakend binnen de avantgardepop en industrial door de staalpercussie die nu met finesse , zachtmoedigheid en hardheid wordt behandeld. In 2014 kregen we nog eens een piek met het pakkende oorlogsepos , ‘Lament’, een muziektheater/documentaire van de honderdjarige oorlog, WO I.
‘Alles in Allem’ grijpt terug naar hun Berlijn als bouwplaats van hun schroothoopgeluid, afbraak en wederopbouw, dreiging, onheil, somberheid, donkerte versus droom, werkelijkheid, melancholie en hoop. Het is een emotionele ontlading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, compressor, turbine, plastic pipes, … en traditionele instrumenten. De sound is rijkelijk gelaagd en het concept laat veel aan de verbeelding over.
Zoals we onderhands weten, Einstürzende intrigeert, het is een ‘must see’ voor oog en oor. Interessant dus.
Klemtoon kwam dus op het recente album, “Wedding” en “Möbliertes lied” openden de twee uur durende set, meeslepend materiaal, met een repetitieve opbouw , die zacht, ingetogen, sfeervol, extravert, explosief klinkt en de song een sterke onderhuidse spanning biedt. De geluidjes en de wisselende vocale voordracht, praat-en krijszang van Blixa geven intensiteit , dynamiek en kleur.
De combinatie van ‘echte instrumenten’, ‘metaalschraap’ en ‘allerhande materialen’ blijft iets unieks.
Herkenning met vroeger (zie het als het recente verleden!) wordt niet vergeten, maar dan niet verder terug dan 2000, met “Nagorny karabach” (‘Alles wieder off’), “Die befindlichkeit des landes”, “Sonnenbarke” (beiden uit ‘Silence is sexy’). Ze behoren steevast tot de setlist door hun jaren van optreden. Ze vormen hun uitgangsbord, ze worden mooi uitgediept en zuigen je mee; sterke songs die melo-dramatiek en realiteit met elkaar verbinden .
Op “Grazer damm” , werd de winkelkar uit hun plaatselijke shop meegenomen . Een wereldkar is het intussen geworden , want overal gaat het karretje mee . Subtiele sounds halen ze eruit met drumsticks en staven. Ook behandelt Blixa hier op twinkelende wijze metalstaafjes, die dan op de grond vallen . Of er is ergens het sissende geluid van de slang van een compressor, o.m. op “How did I die” . Of er is percussie op rubberen banden, die we op de verschillende nieuwe nummers horen. Het zijn maar enkele voorbeelden hoe inventief , creatief ze te werk gaan . De diepe bas van Häcke komt telkens onder spanning , de repeterende ritmes zijn intens, zalvend of krijgen een schop onder de kont om uit te barsten . Schitterend gewoonweg. “Zivilisatorischen missgeschick”, uit ‘Alles in allem’, puilt uit van klankexperiment en refereert naar hun 80-er begindagen (‘ Kollaps’).
Ademruimte is er voldoende , we genieten van die sfeervolle aanpak die hand in hand gaat met melodie en alternatief; “Seven screws” is er zo eentje, een Engelstalig nummer, of verder de titelsong “Alles in Allem” en “Ten grand goldie”, tot vier personen als percussionist .
“Sabrina” , “Susej” en “Redukt”, die in het tweede deel van de set zijn vervat , zijn classics geworden in hun latere encyclopedie; ingetogenheid versus extravertie door de diverse tempowissels. “Taschen” en “Tempelhof” op hun beurt zijn muzikaal ook veelomvattend en besluiten definitief het overtuigend optreden.
Hun muziek laat dus veel aan de verbeelding over, ontroert, is en blijft iets uniek, ongrijpbaar . Wat er ook te beleven viel, in dit concept vielen experiment , subtiliteit , finesse en schoonheid samen . Af en toe was er ademruimte voor een traditioneler instrumentarium .
De muzikale kunst van Einstürzende Neubauten houden we hoog in het vaandel . Ze zijn nog niet aan de zelfkant geraakt. Wie doet het hen na, na ruim 40 Y …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Graspop Metal Meeting 2022 - 25-jarige viering in bloedhete stijl
Graspop Metal Meeting 2022
Festivalterrein
Dessel
2022-06-16 t-m 2012-06-19
Frederik Lambrecht
Over 4 dagen gespreid werd het bekendste metal- en hardrock festival in België gevierd voor hun 25e verjaardag. Meer dan tweehonderdduizend fans waren afgezakt naar Dessel om de kaarsen mee uit te blazen, enkel de brandende zon kon pas bedwongen worden op de laatste festivaldag. De organisatie had gans het festivalterrein verwisseld van puzzelstukken, waarbij de hoofdpodia herdoopt werden onder de naam ‘North – en South’ stage, een Moose-bar zijn vuurdoop kreeg, en de Classic Rock Bar - waar het altijd aangenaam vertoeven is - werd pal naast de Metaldome geposteerd zodat een leuke openlucht terras ontstond.
Ook de VIP’s werden herleid van plaats, waar ze vroeger aan de linkerkant van het hoofdpodium stonden, werden ze dit jaar aan de rechterkant uitgenodigd om van de hoofdacts te genieten.
Maar liefst 130 acts werden verspreid over 5 podia, waar voor elk liefhebber wel iets te ontdekken was. De variatie die de laatste jaren telkens in de affiche sloop, werd dus ook dit jaar weer met bravoure toegepast.
Musiczine was wederom van de partij, en hieronder alvast mijn relaas van dit vierdaagse bommetje!
donderdag 16 juni 2022 - Death to All met een echte hommage, Mastodon laat het nog meer opwarmen, Maiden is wederom top en Mercyful Fate zet de kers op de taart!
Na alle vereiste check-ins ging ik direct richting de South Stage alwaar Tremonti (Creed, Alter Bridge) de fans verwelkomde… fans van lekkere gitaarmuziek konden hier alvast hun ei kwijt, want gitaarspelen kan hij blindelings. Een leuke opener om voorzichtig het nieuwe festivalterrein te ontrafelen.
Ik bleef oude gekenden tegenkomen, maar tijdens Mastodon ging ik toch een stapje verder in het gewoel. Deze progressieve rock/sludge band had er duidelijk zin in, ondanks dat de zon zijn warmte over de weide verspreidde. Achter hen stond een groot scherm geposteerd waar telkens filmpjes en artwork van hun albums op begonnen te bewegen en kwamen de gekende hitjes aan bod. ‘Blood en Thunder’ en ‘Crystal Skull’ om maar een duo te noemen, maar eind vorig jaar hadden ze een nieuwe release gedaan, en deze werd duidelijk extra in de verf gezet. De kopjes gingen van boven naar beneden met de zware riffs die deze laatste plaat in zich heeft – waaronder “Teardrinker” en “Pushing the Tides” als hoogtepunten. De gezichten van de bandleden liepen rood aan, maar wat een glansprestatie!
Ik spoedde mij richting Marquee waar een heuse ode aan Chuck Schuldiner bezig was…Death to All mogen we dankbaar zijn dat ze het geesteskind van deze legendarisch zanger/gitarist in de spotlight zetten. Heel wat volk stond in de Marquee om mee te handbangen op de vele hitjes die Death heeft neergepend. “Living Monstrosity”, “Suicide Machine”, “Symbolic” en afsluiter “Pull the Plug” die deze show vulden met nostalgie. Neem daar dan nog “Zombie Ritual” van hun debuut, het pareltje “Crystal Mountain” en het tempo-variërende “Spirit Crusher” en je weet dat het goed zat. De luchtgitaren vulden de tent en het zweet droop van menig lijf, death metal zoals het moet klinken. Hell yeah!
North stage dan maar opnieuw, alwaar Dropkick Murphys het feestje verder zette…doedelzak in de hand en dansen maar…helaas een beetje te heet om constant op en neer te springen, maar de Amerikanen kon het geen bal schelen. We gingen van links naar rechts, draaiden toertjes en sloegen de armen in elkaar op deze genietbare show…
…En zo was iedereen klaar om de mannen van Iron Maiden te verwelkomen. We trapten af met 3 nummers van hun laatste album getiteld ‘Senjutsu’ alwaar de meningen serieus over verdeeld zijn…ondergetekende vind dit een heel goed album, maar blijkbaar zijn vele fans toch een beetje teleurgesteld. Soit, na het titelnummer kwam het prachtige “Stratego” aan bod, gevolgd door de single die de bekendmaking van hun nieuwe muziek als een lopend vuurtje de wereld in blies. “Can’t you see…the writing on the wall” werd meegebruld met een zicht op het sublieme decor. Deze Britten weten als geen ander hoe ze een show in elkaar moeten steken, en dus werd “Revelations” van stal gehaald! Het imposante decor maakt deze show tot een ware sensatie en Bruce Dickinson stelde zoals traditiegetrouw dat wij één grote familie zijn. “Blood Brothers” werd door duizenden mee gekweeld en zette de toon verder.
Afsluiters “Aces High” voegde snelheid toe, “Sign of the Cross” nam een stap terug naar het Blaze Bayley tijdperk, “Hallowed be thy Name” was een voltreffer en “Fear of the Dark” is één samenhorig headbang momentje. Alsof het nog niet warm genoeg was geweest, werden de vuurspuwers op het podium aangestoken onder de tonen van “Flight of Icarus” en werd luidkeels “Freedom” gebruld tijdens “The Clansman”.
Iron Maiden bewees opnieuw dat er in feite maar 1 winnaar kan zijn die door iedereen omarmd kan worden! Topshow, topband, topmuziek!
Volbeat was de afsluiter op het hoofdpodium, maar deze heb ik aan mij voorbij laten gaan.
King Diamond stond achter de coulissen van de Marquee om na 23 jaar (!) opnieuw te spelen onder de naam Mercyful Fate. Jaja, het is geleden van 1999 dat deze man nog onder deze bandnaam kwam opdraven. De stage was machtig, een ‘marmeren’ trap verscheen op het podium en King Diamond kwam aangewandeld met zijn microfoon bestaande uit 2 beenderen. Over zijn stem zijn al verschillende boeken geschreven, sommigen omarmen hem, anderen spuwen hem uit. De niet-fans hadden hier dan ook geen plaats, want toen hij zijn stembanden aan het werk zette bij opener “The Oath” werd je meegezogen in de horror heavy metal. Theatraal, geschminkt, verkleed en omringd door topmuzikanten en dan weet je dat het goed zit! Voor mij waren “Black Funeral”, “Melissa”, “Curse of the Pharaoooooh” en “Evil” de toppers van deze show. De riffs vlogen je om de oren en King Diamond bespeelde het publiek zoals in zijn jonge jaren.
Na Iron Maiden voor mij toch wel de winnaar van de dag! Ik genoot nog wat na in de Classic Rock Bar en maakte me klaar voor dag 2…
vrijdag 17 juni 2022 - Dave Mustain had er zin in, ontdekking Employed to Serve en de ondergaande zon was een verademing!
Fans van Rock ’n Roll moesten naar de North stage waar Phil Campbell & the Bastard Sons nummers van Motörhead aan de man brachten…ik had meer volk verwacht naar mijn mening, maar ik kan er wel wat inkomen. Niemand zal Lemmy ooit evenaren, ook als worden nummers als “Iron Fist”, “Bomber” en “Ace of Spades” goed gebracht.
Had je geen genoeg van Seks, Drugs & Rock, dan kon je blijven wachten aan de mainstage alwaar Steel Panther hun seksueel geladen teksten uit de boxen liet komen. Uiteraard worden altijd borsten gespot tijdens hun optredens – ook al merk je dat sommigen mee in de act zitten – maar de sfeer en uitstraling van deze band was wel meer dan degelijk. Leuk om te volgen, maar daar bleef het dan ook bij voor mij. Als er dan ook nog technische mankementjes opduiken, en er meer vrouwen op het podium staan dan dat er gezongen wordt, dan verdween de charme wat.
En we bleven in het rock straatje, want Zakk Wylde stond paraat met zijn band Black Label Society…geen franjes, gewoon het éne nummer na het andere die werd afgehaspeld. Rockers met een Southern feeling die de muziek laten spreken, daar doen we het voor. Nummers “Fire it Up” en “Heart of Darkness” waren voor mij de hoogtepunten tijdens deze set.
Op het kleine maar gezellige Jupiler Stage stonden de mannen en frontdame van Employed to Serve paraat. Een tip die ik via een vriend had verkregen de ochtend zelf, dus was ik benieuwd naar deze Engelse band. Redelijk wat breaks, laag gestemde riffs en versnellingen en een goeie variatie tussen de zangeres en de backing vocals die hun muziek aan kracht lieten winnen. Spijtig genoeg niet zoveel volk vooraan, maar de weinigen die dichtbij het podium stonden, genoten zichtbaar van de circlepits en de wall of death die zangeres Justine aanvroeg bij hen. Deze post-hardcore band klonk strak en je merkte dat de goesting eraf spoot. Een energieke show die smaakt naar meer…zeker de moeite om eens te checken!
Op de North stage stond alles klaar voor Megadeth…en gelukkig voor ons was de klank dit jaar uitstekende op alle podia. Geen wind die de klank wegblies, waardoor iedereen eindelijk eens deftig kon luisteren naar Dave Mustain en co. Hij kwam op onder de tonen van “Hangar 18”, gekleed in een wit hemd en een bos haar die zijn gezicht bedekt. De vingers werden op de snaren gelegd, en het was genieten van begin tot eind. Ook zanger Dave Mustain was in een plezante bui, aan alles kon je merken dat hij er zin in had.
We gingen verder met het uitstekende “Dread and the Fugitive Mind” van album ‘The World Needs a Hero’ die mijn wetens niet zoveel gespeeld wordt, om opnieuw te versnellen met “Sweating Bullets” (wat een super nummer is dit toch). Sommige riffs werden wat langer uitgesponnen dan op plaat, maar dit was geen erg. Bij “Angry Again” klonk de stem niet zo krachtig als hij wou bij dit nummer, maar bij “The Conjuring” ging dit weer crescendo. Het meezing momentje was voorbehouden voor “A Tout Le Monde”, waarna opnieuw wat afgezwakt werd met “Trust”, om vervolgens opnieuw volle gaze te geven bij de afsluiters. De drum bij “Symphony of Destruction”, het snedige gitaarspel bij “Peace Sell” en bisnummer “Holy Wars…”, sloten deze wervelende show af.
Ik heb persoonlijk genoten van dit optreden, ook al klonk zijn stem niet altijd even zuiver, toch beschouw ik deze als één van de hoogtepunten van deze editie!
Ik bleef wat hangen rond de North & South stage, maar zowel Whitesnake als Scorpions konden mij niet direct bekoren, ook al hebben ze enkele goeie nummers verwerkt in hun setlist… vroeger top, nu hun eindpunt aan het naderen…ook al weet iedereen dat Scorpions hun einde al meermaals heeft afgekondigd via farewell-shows, om er dan opeens toch nog enkele jaren bij te doen.
Ertussen stond ook nog Within Temptation geprogrammeerd, maar ik ging rustig iets eten om dan schoorvoetend naar de Classic Rock Bar te schuiven om te dansen op de klassiekers.
De zon had zijn werk gedaan vandaag, waardoor het een lomere avond werd. Maar de zaterdag beloofde qua warmte nog minder goed…gelukkig was de organisatie erop voorzien.
zaterdag 18 juni 2022 - Dying Fetus zegt BAM, Decapitated had het te warm, Ihsahn toonde zijn kunnen en Korn maakte indruk met zijn klassiekers!
Zaterdag beloofde de dag te worden van de hardere bands als ik de affiche bekeek, dus was ik vooral terug te vinden in de Marquee, alwaar het ontzettend warm was. Ik miste het begin van Tribulation, maar wat ik hoorde kon mij meer dan bekoren. Ik pikte alvast nog enkele nummers mee van deze mix van gothic, death & black.
Ik stond geruime tijd klaar om de Amerikaanse Death metal band Dying Fetus te bekijken – één van mijn favorieten trouwens. Krachtvoer voor ondergetekende, maar blijkbaar was ik niet de enigste die stond te popelen voor deze band. Achteraf gezien een dijk van een optreden met een superklank, een super strakke show en zware paté die beukte zoals het moet. “Subjected to a Beating” werd meegebruld, “One Shot, One Kill” deed de boel ontploffen, “Wrong One to Fuck With” blijkt een retestrak livenummer en afsluiter “Kill your Mother, Rape Your Dog” klonk beenhard en woest. Wat een prestatie van dit trio!! Deze mannen mogen wat meer in België vertoeven mijn gedacht.
Hierna was het de beurt aan Decapitated, maar de show werd voortijdig gestopt wegens de warmte…gans de Marquee werd eventjes ontruimd, want ik denk dat de geluidsinstallaties ook last had van de warmte. Hun optreden werd dan ook verzet tijdens Korn, waardoor ik deze moest laten passeren.
Ik ging mijn hoofd onder een kraan doppen om terug te keren richting Marquee waar Ihsahn aan de beurt was…indien je deze man niet kent, hij werd alvast bekend met zijn symfonische black metal band Emperor die alom gekend is. Solo speelt hij niet zo’n extreme muziek, maar makkelijk verteerbaar is toch ook niet. Extreme experimentele progressieve metal krijg je voor de kiezen, maar de uitstraling en kennis van deze man spatte van het podium. Alle klopte perfect, ondanks de voor mij wat minder cover “Wratchild” die hij speelde. Nummer “Nord” en “My Heart is of the North” waren toch wel de blikvangers. Goeie show, topmuzikant.
Up next in de Marquee: Down. Na zijn tijdelijke verbanning van diverse festivals na een domme uitspraak onder invloed, mocht Phil Anselmo na een kleine 10 jaar opnieuw de grond in Dessel laten daveren. In het begin liep het wat stroef met de volume van gitaren als de zangpartijen, maar na het openingsnummer was het probleem opgelost. Nummer “Hail the Leaf” werd zoals altijd opgedragen aan Vinnie Paul en Dimebag, oudleden van Pantera. Na een tijdje kwam bij mij toch wel het besef dat instrumentaal alles nog vlot verloopt, maar vocaal gezien vond ik het toch ondermaats…ook afsluiters “Stone the Crow” en “Bury Me in Smoke” konden het publiek wel in extase brengen, maar werd vroeger toch beter gebracht.
Ik repte me naar de South stage, waar Saxon zijn vleugels ging uitspreiden. Een hitjescarrousel die goed gebracht werd – uitgenomen dan het telkenmale rekken van nummers die mij wat begon tegen te steken – door een band van oudere leeftijd die in feite alles al hebben gezien. Biff Byford was zich live aan het amuseren met zijn nieuwe smartphone, hij zal alvast genoeg beeldmateriaal hebben om aan zijn nageslacht te tonen. De motoren begonnen te ronken en “Motorcycle Man” knalde uit de boxen, gevolgd door “Thunderbolt” van het gelijknamige album. En daarna ging het verder met de klassiekers: “Wheels of Steel”, het vlugge “Heavy Metal Thunder”, meezinger “Denim and Leather” en logischerwijze “Princess of the Night” die de show afsloot.
Van de laatste twee albums werden geen nummers gespeeld, hij vertrouwde ons toe dat hij deze enkel zou spelen op zijn volgende show in België die volgt in oktober. Leuke set, helaas heb ik ze al beter gezien.
Ik wou niet te ver lopen voor de volgende act op South stage, en dus bleef ik rond de halve liter bar hangen om me te laten verrassen door Five Finger Death Punch. De eerste keer dat ik deze band aanschouwde, spijtig genoeg zal dit voor mij ook de laatste keer zijn. Totaal niet mijn ding, ook al probeerde de band en zanger veel energie in de show te steken. Smaken verschillen, en aan mij hadden ze alvast geen klant.
Judas Priest ging aan zijn acte de préséance beginnen en ik stond te trappelen, zeker omdat ik hun aanstaande concert in Tilburg moet missen wegens de verplaatsing door toedoen van Covid. Rob Halford zat keurig in zijn goudleder kostuum, met metal spikes in verwerkt. Vocaal gezien kan je het niet meer vergelijken met vroeger, ook het feit dat de oorspronkelijke tandem Tipton-K.K. Downing plaats heeft moeten ruimen heeft toch wat van Priest hun pluimen laten verliezen eerlijk gezegd.
Niettemin, Judas Priest kan een week lang setslists vullen met hun discografie, en ook vandaag zaten er enkele verrassingen in verwerkt zoals “One Shot at Glory” en “Hell Patrol”. De frontman haalde de eerste noten, maar had toch ook veel hulp nodig van de geluidstechnici om de echo van zijn strot verder uit te diepen. De machine ging door – alles verliep op cruise controle – en “Living After Midnight” werd nog een laatste keer door het publiek meegezongen.
Volgens mij konden ze hun 50-jarige bestaan toch op een betere manier gevierd hebben, helaas wordt de Metal God ook ouder.
Dan was afsluiter Korn op het hoofdpodium voor mij van een ander kaliber…Jonathan Davis haalde voor de eerste keer uit met “Got the Life”, waarbij het zweetvocht opnieuw uit de grond opsteeg, gevolgd door het sterke “Falling Away from Me” die enthousiast werd meegedanst door de toeschouwers. Met “Start the Healing” werd het laatste album aangesproken, maar je zag dat nog niet veel mensen deze in bezit hadden waardoor het wat stiller viel, gelukkig werd de doedelzak bovengehaald voor “Shoots and Ladders” waardoor het publiek opnieuw in extase kwam! En het dak ging er nogmaals af met “Coming Undone”, “Freak on a Leash” en meezinger “Blind”, die met veel kracht en gevoel werd neergezet door Korn.
Qua podiumspektakel kon het waarschijnlijk wel ietsje beter, maar toch was het leuk om hen sinds 2015 op deze jubilee-editie te zien spelen. Mocht je nog niet uitgefeest zijn, kon je ook nog richting de Classic Rock bar voor Bad Medicine en Van Hager – de Van Halen tribuut band.
zondag 19 juni 2022 - Alestorm werkt aanstekelijk, Alice Cooper zet een show neer en The Offspring brengt iedereen terug naar zijn jeugd
Eindelijk was er verfrissing, want we stonden op met enkele regendruppels. Ik begon aan de laatste dag met Evil Invaders, de Belgische speed metal band die de successen aan elkaar rijgt. Energie ten top, en onder een rookwolk kwamen de bandleden het podium op. Wat direct in het oog sprong was de microstatief met de messen en de initialen van de band. De drummer had volgens mij een pintje in de hand, dus de aanzet was gegeven. De gitaren begonnen te gieren en er werd afgetrapt met “Hissing in Crescendo”. De wind speelde opnieuw wat parten met de klank, maar overal gezien toch een leuke set met vooral nummers uit het laatste album ‘Shattering Reflection’. De snelheid van uitvoering paste perfect met de uitstraling van deze band en de headbangers hadden hun werk met het spervuur aan riffs.
Volgende band die ik zag was Destruction, oerdegelijk Duitse thrash met weinig stiltes, rechttoe, rechtaan zoals het hoort. “Curse the Gods” en “Nailed to the Cross” zorgden voor de eerste glimlach en genoegdoening, voeg daar nog hun hitjes “Mad Butcher” en “Thrash till Death” en het ruwe “Bestial Invasion” aan toe en je kwam tot de conclusie dat de show veel te rap was afgelopen.
Ik miste het begin van Alestorm, maar zag een massa’s volk aanschuiven aan het hoofdpodium. Met een gigantische bad-eend op de achtergrond zongen de meesten mee met “Alestorm”, “Drink” dat kenmerkende nummer specifiek voor deze folk/power metal band van het Verenigd Koninkrijk en “Fucked with an Angor”. Een feestje terwijl de zon opnieuw van zich liet voelen, rolstoelgebruikers die meesurfen op de golven van de muziek, een strandbal die alle kanten van de weide heen slingerden en een publiek dat aan het genieten was, leuk zoveel lachende gezichten!
De keuze tussen Tiamat en Alice Cooper viel mij niet licht, maar toch koos ik ervoor om naar de oude shock rocker te gaan kijken, een keuze die ik mij alvast niet beklaagd. Stiekem hoop ik toch dat Tiamat geen ijzersterke set neerzette, maar daar heb ik tot nu toch nog het raden naar. Soit, Cooper dus, en hij was blijkbaar ook in form. Zoals altijd maakt hij er een leuke show van, en als je dan nog aan zijn zijde Nita Strauss hebt lopen, dan weet je dat het zicht vooraan slechter kan…
Hij meet zichzelf verschillende personage aan, en toen hij een verpleegstertje binnen draaide kon de pret niet meer op, gepaard met “No More Mr Niceguy”, “I’m Eighteen”, het aanstekelijke “Poison” en “Hey Stoopid” was ondergetekende zichzelf aan het amuseren. Afsluiten werd gedaan met “School’s Out” die deze fantastische prestatie afsloot.
De zon was al een beetje aan het inzakken toen we de nostalgische toer opgingen met The Offspring. Voor menig man en vrouw ging dit een terugblik naar hun jeugdjaren betekenen, en dit was ook zichtbaar aan het enthousiasme van de toeschouwers. De hitjes werden meegezongen van begin tot eind, “Come Out and Play”, “Bad Habbit” die boekdelen sprak en afsluiter “Self Esteem” van het meest bekende album ‘Smash’ die veel aanwezigen vandaag ongetwijfeld in het kast hebben liggen.
Maar ook de mindere gekende songs werden moeiteloos verteerd. Denk hierbij dan vooral aan opener “Staring at the Sun” en “Why Don’t you get a Job?”. Het uur vloog voorbij en wat had ik toch graag op de repeat knop gedrukt.
Deep Purple mocht ook nog eens afkomen, en een energiek concert kon je het niet noemen. De gekende nummer kent waarschijnlijk iedereen van voor naar achter zoals, maar enkel bij “Smoke on the Water” stond ik stil bij het feit dat deze mannen toch enkele pareltjes hebben neergepend. Helaas ging de sfeer mee ten onder met het statische optreden van de oude rockers …
De laatst keer dat ik Dimmu Borgir aan het werk hoorde, was ik wat teleurgesteld van de songkeuzes, vooral dan omdat hun laatste album mij niet geheel kon bekoren. Ik miste de oude venijnige aspecten die ze in hun ouder materiaal staken…gelukkig was het dit jaar al iets beter want er werd een beetje meer naar vroeger teruggeblikt. “Puritania” was de eerste hoogvlieger, en het beste werd voor het laatst gespaard met “Mourning Palace”.
De duisternis in de Marquee paste perfect bij de muziek, ook al zat de warmte van de vorige dagen nog in de tentzeilen. Gelukkig slaagde Dimmu Borgir erin om de sfeer grimmig te houden…met zelfs een verrassing in de set waarbij “The Insight and the Catharsis” nogmaals gespeeld werd, iets wat toch al geleden was van 2008.
Voorts was het genieten geblazen van de overvolle Marquee die bewees dat iedereen klaar was om Graspop met een glimlach uit te zwaaien.
Nog een laatste duwtje, en het vuurwerk kon afgeschoten worden om deze feesteditie af te sluiten.
Achteraf gezien was het 25-jarige bestaan van Graspop Metal Meeting meer dan een voltreffer, met het festival dat volledig uitverkocht was, de diversiteit van bands die op de affiche stond, en hoogstwaarschijnlijk de warmste editie ooit. Gelukkig had de organisatie aan alles gedacht om de warmte toch wat dragelijker te maken, met drinkbaar water over gans de weide, meerdere schaduwplekken en vele vrijwilligers die er een topeditie van maakten!
Een groot applaus is meer dan terecht! En wat vooral opviel door het mooie weer, de klank op de hoofdpodia…deze was bijna zo goed als perfect, zeker als je de vergelijking maakte met de laatste festivaldag waar er meer wind over Dessel waaide.
De data voor volgend jaar is ondertussen ook bekend gemaakt: 16, 17 en 18 juni 2023. Hopelijk zijn jullie er opnieuw bij om er samen een feest van te maken! Op nog eens 25 jaar alvast.
Hierbij alvast nog eens een overzicht van alle 130 bands verspreid over de 5 podia:
Donderdag: Baroness, Battle Beast, Beartooth, Celeste, Creeper, Dana Dentata, Death To All, Deez Nuts, Dropkick Murphys, Ego Kill Talent, Enthroned, High On Fire, In Extremo, Iron Maiden, Lalma , Mastodon, Mercyful Fate, Misthyrming, My Dying Bride, Powerwolf, Slapshot, Stake, Strains, Suicidal Tendencies, The Curse Of Millhaven, Toxic Shock, Trash Boat, Tremonti, Vltimas, Volbeat, While She Sleeps
Vrijdag: A Day to Remember, Alcest, Amenra, As Everything Unfolds, Beyond The Black, Black Label Society, British Lion, Bullet For My Valentine, Code Orange, Crystal Lake, Disillusion, Dool, Employed to Serve, Gaahls Wyrd, Gloryhammer, Heaven Shall Burn, Heilung, Jinjer, Killing Joke, Megadeth, Paradise Lost, Perturbator,, Phil Campbell And The Bastard Sons plays Motörhead Sacred Reich, Scorpions, Sloper, Steel Panther, Stick To Your Guns, Tempt, The Vintage Caravan, Twin Temple, Whitesnake, Within Temptation, Zeal & Ardor
Zaterdag: Blues Pills, Boston Manor, Cemetery Sun, Counterparts, Devin Townsend, Down,, Dying Fetus, Eisbrecher, Europe, Five Finger Death Punch, Fleddy Melculy, Foreigner, Good Riddance, Ihsahn, Imminence, Judas Priest, Killthelogo, Kontrust, Korn, Lagwagon, Majestica, Massive Wagons, Michael Schenker, Myles Kennedy And Company, Opeth ,Red Fang ,Saxon, Shinedown, Smash Into Pieces, Tribulation, Ugly Kid Joe, Walls of Jericho
Zondag: Alestorm, Alice Cooper, Amorphis, Black Veil Brides, Bury Tomorrow, Bütcher, Crossfaith, Deep Purple, Deftones, Destruction, Diamante, Dimmu Borgir, Dirty Honey, Dog Eat Dog, Fire From The Gods, Fu Manchu, Kadavar, Me And That Man, Naglfar, Rival Sons, Sabaton, Sepultura, Skillet, Spiritbox, Suicide Silence, The Dead Daisies, The Great Old One,s The Offspring, Thunder, Tiamat, Wayward Son
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.graspop.be
Organisatie: GMM, Dessel
Werchter Boutique 2022 - ‘HELLO’ grote helden Stromae (Maestro) en Gorillaz!
Werchter Boutique 2022
Festivalpark
Werchter
2022-06-19
Vincent Govaert
Eindelijk … In 2022 terug na een verplichte pauze - De zomerfestivals van Live Nation scoren meteen met Werchter Boutique, terug na lange tijd ...
Werchter Boutique brengt het beste van de popmuziek naar het Festivalpark. Op de Main Stage schitteren de artiesten die een grote massa in openlucht kunnen begeesteren. Werchter Boutique, dat is zingen, dat is dansen, dat is plezier samen.
Het was duidelijk dat elke liefhebber gelukkig is om weer overal heen te kunnen . Er was de vierdaagse van Graspop, Live /s Live in Zeebrugge en … er was al een top dag in Werchter met Werchter Boutique …
Ook elke groep was opnieuw blij te kunnen performen en bij z’n publiek te zijn!
Naar Werchter Boutique stoomden niet minder dan 63.000 liefhebbers af, vooral voor één hoofdact, alhoewel het er eigenlijk twee waren. Zowel Stromae als Gorrilaz waren het hoogtepunt van de dag.
Het Belgische blackwave mocht de groene wei definitief openen. Zanger Willem Ardui en rapper Jay Atohoun doen wat ze moeten doen op dit nogal vroege uur waar toch al een mooie groep volk verspreid staat over de weide. We horen een 10-tal nummers, vaak deuntjes die we kennen, vooral funk, jazz en soul door elkaar.
Het Antwerpse duo kon na hun mini-album ‘Mic Check’ (2017) via nominaties op de MIA’s naar grote festivals gaan in Werchter en Montreux Jazz. Eindigen doen ze met hun topnummers “BIG dreams” en “Elusive”. Hun cover “Clint Eastwood” spelen ze uit respect voor de acteur/regisseur, als voor de Gorillaz die vanavond afsluiten.
Arsenal - Altijd een feestje en dat is ook te zien aan het grote aantal mensen dat om 15 uur al helemaal klaar stond. “Saudade”, “Melvin” en “Estupendo” zijn wereldnummers die Arsenal na elkaar brengt waarvan “Melvin” sterk uitgediept wordt , maar dat deert niemand. Iedereen springt op en neer op de droge wei in Werchter, nummer na nummer.
Er is naast Willemyns en Roan trouwens 'nieuw vlees op de slachtbank’ volgens John, met name Felix die in het Frans van jetje geeft.
Erna hebben we nog Afrikaanse ritmes, we horen zelfs Portugees en Lingala wat we uit volle borst meezingen maar niets van verstaan.
John Roan zag ik trouwens donderdag op Graspop al bezig in zijn andere gedaante in de Metal tent met Lalma, en daar zal z’n (licht) hese vocals van vandaag aan gelegen zijn.
Khruangbin - Het ideale moment om languit achterover op strand te loungen, maar wegens geen strand op Werchter, ideaal om eens het hele festivalterrein te verkennen. Het Texaanse trio uit Houston maakt psychedelische instrumentale muziek met af en toe beetje zang.
Gitarist Mark Speer, zijn gezicht zie je bijna niet, en bassiste Laura Lee, opvallend in roze tutu met veren, doen dit enthousiast. Drummer DJ Donald Johnson beweegt enkel zijn armen en zit onopvallend bijzonder goed zijn werk te doen. Een setlist presenteren is onbegonnen werk, daar er medley’s in zitten van Bowie, over Elton John, naar Kool & The Gang.
Ach ja ‘Cool’, dat woord is uitgevonden voor gitarist Mark Speer, een mogelijks alternatief op Jimmy Hendrix.
Years & Years - Hiervoor is de jongste generatie van dit festivalterrein helemaal naar voor gekomen.
Echter verrassend geestige set en wat een bijzondere Olly Alexander, sexy voor de ene en te uitdagend waarschijnlijk voor de andere.
De show starten ze met ‘HELLO WERCHTER’ in een telefooncabine van de jaren stillekes en ze halen dan nog een aantal attributen uit clips van de jaren 80 naar boven. Dat laatste is misschien een knipoog naar George Michael met de zes vieze vuile wc’s?! … “It’s a sin” is niet alleen een nummer van de Pet Shop Boys maar ook een BBC serie waar Olly in acteert.
Een 20-tal nummers, 5 dansers en een schitterend achtergrondzangers-trio. Die komen uit één of andere gospelserie en ze brengen bij “Here” een heel gepast a capella moment. “Desire” is een topmoment, door iedereen gekend, maar alles ervoor en erna is goed, leuk en veel show, heel veel show!
Stromae - Exact om 20u15 start een plezierig geanimeerd filmpje. We komen daarin terecht in het hoofdkwartier van onze MAESTRO die met allerhande robotarmen en -mannetjes zijn show aan het voorbereiden is. Een magistrale show, maar dat weten we nu nog niet.
Overal lopen op podium mannetjes rond met een wit hemd, witte overlap en lange strik, later zien we niet alleen de vier muzikanten maar ook Stromae zelf in deze gedaante; er is duidelijk geen hiërarchie in het team; ook de opstellers van decor en de filmer/fotograaf lopen in hetzelfde uniform.
Na het animatiefilmpje start “Invaincu”, “Fils de joie” de vraag of het goed gaat met ons en of we enthousiast zijn, mooi in het Nederlands en het Frans door elkaar. “Tous les mêmes” komt voor “La solassitude” en dan is er het fenomenale “Quand c’est”. Ik kan maar aanraden die tekst op te zoeken, en te beleven hoe Stromae kanker bespreekbaar maakt en er boos op wordt.
Er is niet alleen maar ‘een goed of slecht moment’, daarom heten de volgende nummers eerst “Mauvaise journée” en daarna onmiddellijk “Bonne journée”.
In het publiek is er heel veel ambiance en zijn er enorm veel smartphones in de lucht. Plots roept Stromae zijn ‘costumier’, een robot-hond, die zijn jasje komt brengen en een paar kunstjes doet. “Papaoutai” zet in en we zijn vertrokken voor het tweede deel van de prachtige show.
Tot in de details is alles piekfijn in orde en dus mag na “Ta fête” en “Pas vraiment” ook “Formidable” ingezet worden. En ja het is natuurlijk formidable allemaal.
Net voor het nummer “L’enfer” denk ik terug aan de nieuwsuitzending op France 2 waar hij plots in de studio als antwoord op een vraag zijn nieuw nummer van de nieuwe elpee inzet. Close ups en zelfs prachtig filmwerk verschijnt op de schermen.
Zowel nummers van het album 'Racine Carrée' als het nieuwe ‘Multitude’ worden mooi overtuigend afgewisseld.
En dan volgt er een animatiefilm waar ons geleerd wordt hoe we kunnen meedansen op het volgende nummer, iedereen kijkt en iedereen volgt nadien de Maestro op de hand. Hij is MAGISTRAAL en dit wordt extra duidelijk eens hij na de laatste twee nummers “Santé” en het onvermijdelijke “Alors on danse” iedereen begint te bedanken. Een humoristisch, piekfijn en in detail georkestreerd feest is het.
Deze man zal nog potten breken en hopelijk mogen we hiervan nog vele jaren genieten live en overal.
Trots om Belg te zijn, fier d’être belge !
Gorillaz - En nu wordt het natuurlijk moeilijk en het is voor elk festival moeilijk om twee headliners te hebben, wie ben ik, maar ik had Stromae en Gorillaz in een andere volgorde laten spelen …
In roze jas en roze muts opkomende Damon Albarn samen met 12 (!) andere muzikanten heeft nu de opdracht iedereen enthousiast op de weide te houden. Ondertussen bestaat Gorillaz al bijna 25 jaar met heel wat platen en heel wat awards en hits.
Wat Jamie Hewlett (stripmaker) en Damon Albarn (kennen we ook van Blur) samen op poten hebben gezet is fenomenaal.
We hadden al eens een groep welkom geheten met ‘HELLO’, dat was Years and Years deze namiddag. Maar nu stond het er opnieuw in grote letters op het mega-grote scherm (zonder robotarmen maar wel groter).
Het werd een virtuele reis van 23 nummers tot we eindigden bij “Clint Eastwood”. Het is een afwisseling van synchroon gezongen cartoons in samenzang met mister Albarn. “M1 A1” en “Strange Timez” is de start en met “Last Living Souls” en “Tranz” staat ondertussen roze Damon vooraan op de nadarafsluitingen ondersteund door security en de fans op de eerste rijen.
Na “Aries”, “19-2000” en “Tomorrow Comes Today” krijgen we meer en meer plaats. Ik hoorde nadien en las exodus, maar dat was er aan de eerste honderden meters niet aan te zien. Iedereen blijft geanimeerd genieten van beeld en klank.
Echter verlaten meer en meer mensen de weide richting binnen- en buitenland. Die zijn er natuurlijk aan voor de moeite want de nummers “Clint Eastwood”, “Feel Good Inc.” en “On Melancholy Hill” moeten dan natuurlijk nog komen. De nummers in samenwerking met anderen worden via schermen gedaan, De La Soul, Robert Smitt, Bootie Brown en Sweetie Irie waren er niet maar dat stoort ook niet.
Het blijft een bijzonder gegeven : een tot leven gewekte cartoon brengen op een rock-festival. Maar het is gelukt en het is om terug te zien. Sjiek!
Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter
Jon Spencer & The Hitmakers - Nog steeds springlevend
Het Antwerpse Tuff Guac is nog steeds het soloproject van ‘Belly Button Records’ baas, Rafael Valles Hilario, die je ook zou kunnen kennen van Jagged Frequency, Moar en Brorlab. ‘Green and Handsome’ uit 2020 knutselde hij helemaal in zijn eentje in elkaar maar op het podium laat hij zich begeleiden door drie uitstekende muzikanten zijnde bassist Jasper Suys, drummer Gert-Jan Van Damme (beiden ook actief bij Mogo) en multitalent Wim De Busser (alias King Dick en ook al aan de slag bij onder andere Zita Swoon en Helmut Lotti) op gitaar en minimale toetsen.
Tuff Guac wist me al aangenaam te verrassen als voorprogramma van The Black Lips, eind vorig jaar in Leffinge, en ook hier ontgoochelden ze niet. Integendeel zelfs, de groep leek aan maturiteit gewonnen te hebben en daar zal hun avontuur in Humo's Rock Rally, waarin ze het tot in de finale schopten, wellicht niet vreemd aan zijn.
Tuff Guac vergastte ons op een set heerlijk rammelende, lichtvoetige garagepop die duidelijk in de smaak viel bij het publiek. Ergens te situeren tussen The Growlers en The Abigails terwijl ik één keer een light versie van de vroege Oh Sees meende te horen. Hoewel ze er een paar hele sterke bij hadden , bleven de songs een beetje het pijnpunt maar dat werd handig verdoezeld door een smeuïge sound, gekruid met sprankelende gitaren en een uitmuntende samenzang tussen Valles en de onnavolgbare King Dick.
Dit keer hadden ze ook een covertje bij, resultaat van de verplichte oefening bij de Rock Rally. "Sitting on the dock of the bay" van Otis Redding werd enkele versnellingen hoger gespeeld en hevig door elkaar geschud terwijl King Dick er nog een neut Question Mark And The Mysterians ("96 Tears") bij goot. Zelfs het gefluit waarmee het origineel eindigt, ontbrak niet dankzij maar liefst twee hilarisch fluitende zangers.
Jon Spencer heeft een indrukwekkende staat van dienst. Dat is wel het minste wat je kan zeggen. In 1984 begonnen met The Honeymoon Killers, om via Pussy Galore uiteindelijk The Jon Spencer Blues Explosion op te richten waarmee hij één van de boegbeelden werd van de garagerock revival in de jaren '90.
Tussendoor vond hij nog tijd voor talloze nevenprojecten zoals Boss Hog, Heavy Trash en Spencer Dickinson en was hij ook actief bij Gibson Bros en Five Dollar Priest. Toch zal hij altijd het meest geassocieerd blijven met The Jon Spencer Blues Explosion, een groep die ik talloze keren aan het werk zag. Hun optreden in de toenmalige Democrazy aan de Reinaertstraat ten tijde van ‘Orange’ (1994) staat trouwens nog steeds in mijn top 10 van beste optredens ooit.
Het was dan ook even schrikken toen Jon Spencer in 2018 solo werd aangekondigd in De Kreun en bleek dat JSPX mede door gezondheidsproblemen van Judah Bauer ontbonden was.
De groep die hij toen bijhad waren waren ook al The HITmakers, in exact dezelfde samenstelling, maar hun naam werd toen niet vermeld op de affiche en ook niet op de plaat ‘Jon Spencer Sings The Hits’. Op de nieuwe, ‘Spencer gets it lit’, is dat nu wel het geval. Een plaat die ik trouwens absoluut geen onverdeeld succes vind. Vooral die regelmatig totaal over the top scheurende sound met helse Farfisaklanken stoort me en doet me af en toe zelfs denken aan de recente soloplaten van Jack White, die ik al helemaal niet te pruimen vind.
Maar dat mocht een goed concert niet in de weg staan. De platen van The Jon Spencer Blues Explosion waren verre van allemaal even sterk terwijl ze live, op een enkele uitzondering na, telkens uitzinnige feestjes wisten te bouwen.
De bezetting bleek dezelfde als op de plaat met naast Spencer Bob Bert op trash, Sam Coomes op synths en M. Sord (echte naam Mike Gard) dus op drums in plaats van de aangekondigde Janet Weiss (gekend van Sleater-Kinney en partner van Sam Coomes in het duo Quasi).
Tijdens de Amerikaanse tour was ze er wel bij maar veel verschil zal dat wel niet uitgemaakt hebben maar zo hadden we wel nog maar eens een rock-'n-roll avond waar geen vrouw op het podium te bespeuren viel.
Jon Spencer hakte er meteen stevig in met "Get it right now", één van de betere nummers (zo staan er heus wel op, hoor) van ‘Spencer gets it lit’. Het overgrote deel van de songs kwam trouwens uit die laatste plaat, naast een handvol uit de vorige en zowaar ook ‘NYC 1999!’, een Pussy Galore song uit 1987.
Spencer oogde wat vermoeid en zijn typische sprongen in de lucht leken wat minder hoog en minder frequent, toch gaf hij zich weer volledig zoals we dat van hem gewoon zijn. Bewonderenswaardig ook dat hij zich op zijn zevenenvijftigste nog steeds smijt op nieuwe projecten terwijl de meesten op zijn leeftijd, als ze al gaan touren, er zich vanaf maken met een gemakkelijke best of. Hij is nog steeds één brok energie en dat kan hij nergens anders kwijt dan op een podium. En daar konden we in Diksmuide alleen maar gelukkig mee zijn, want ondanks mijn beperkte verwachtingen werd dit weer een zinderende set waar weinig op af te dingen viel. Diepe grooves vol pulserende fuzz waarboven Jon Spencer met zijn galmende megafoonstem als een baarlijke duivel te keer ging.
En hoewel die overdonderende sound tegen de noise aanschurkte bleef Spencer de ene na de andere gitaarlick met diepe wortels in de blues en rock-'n-roll de zaal in vuren.
De meeste nummers waren niet meer dan onafgewerkte schetsen waarin die weergaloze gitaar telkens kronkelend zijn weg zocht. En dan was er nog de inmiddels 67-jarige Bob Bert die met ijzeren buizen en hamers tekeer ging op een stel metalen vuilnisvaten en een benzinetank waarop een enorme veer gemonteerd was. Zijn werkhandschoenen waren echt geen overbodige luxe maar of al dat geweld ook echt iets bijbracht is nog maar de vraag. Maar het blijft natuurlijk heuglijk om deze legendarische figuur en auteur van het sympathieke boek ‘I'm just the drummer’, die zijn sporen verdiende bij Sonic Youth, Chrome Cranks, Bewitched, Action Swingers, Knoxville Girls, The Wolfmanhattan Project, Lydia Lunch' Retrovirus en Pussy Galore, aan het werk te zien.
Na een intense, zweterige set volgde nog een superbe bisronde, waarvan het laatste nummer in collagestijl verdacht veel naar de Blues Explosion zweemde, die alle twijfels, mochten die er nog geweest zijn, van tafel veegde.
Pics homepag @Henri Dumortier
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Sons - Holy garden session - Hard rockende zomen staan als een huis
De rockers van Sons zijn toe aan hun tweede cd, ‘Sweet boy’, en stellen die met alle plezier voor in de clubs en op de festivals . Het pittoreske plaatsje, d’Oude Pastorie (ikv Holy garden sessions) daverde een goed uur op z’n grondvesten toen de sound werd versterkt. De pastoor zou de wenkbrauwen fronsen , indien hij er nog was … Messcherpe catchy gitaarsongs met explosieve , noisy uithalers in de achtertuin, vlogen om ons heen. Kortom, Sons is er klaar voor …
Sons is er klaar voor … Het zijn misschien ‘sweet boys’ , maar hun garagerockende nummers hebben een kop en een staart en bevatten een sterke melodielijn. Het debuut ‘Family dinner’ was een paar jaar terug al een groot succes met een handvol hits als “I need a gun” en “Ricochet”. De nummers op het nieuwe album hebben diezelfde vaart, intensiteit en energiebommetjes . Ontvlambaar dus . En af en toe snijdt het soms minder diep , maar wat een dynamiek horen we en zien we op het podium.
Het vuur werd aangewakkerd, meteen ging het luchtalarm ging af met het eerste nummer “Succeed”, openingssong van ‘Sweet boy’ en van de liveset nu; rechttoe-rechtaan, punky, stuiterend, die de melodie niet uit het oog verliest . Het is de basis van de ganse set van dit kwartet, vier gasten , die stilstaan niet in hun woordenboek hebben staan .
Het nieuwe werk krijgt voldoende aandacht met “I don’t want to” , een snelvaartsong en het intenser, broeierig klinkende “Another round” en “Bike”. Herkenning met het ouder werk volgt met “White city” en een van hun doorbraaknummers “I need a gun” . Het zit goed in elkaar, het rockt , klinkt stevig , de gitaarspartijen snijden , de bas intrigeert en de drumpartijen zwepen de boel op . Een strakke sound in het algemeen en toch er is ademruimte in sommige nummers voor gitaarsolo’s, die een psychedelische tune hebben . Millionaire is een voorname referentie .
De nummers volgen snel op elkaar . De vonken slaan over, het publiek geniet van het uptempowerk en de levendigheid van het kwartet . Ook zij vinden het hier een aangenaam plekje zo tussen de verwilderde struiken in . “Hot Friday”(toepasselijk met deze up 30°) , “Nothing” , “L.O.V.E.” volgen en er wordt uitgewuifd met een mooi en lang uitgediept “Ricochet” . Wat een groove.
Sons en zacht spelen horen niet direct bij elkaar . Enkele grunge Nirvana uithalen horen we op “Family dinner” en” Pixelated air” , die de tweede cd besluit en vanavond hier ook de set.
Sons zijn hard rockende zonen, staan live als een huis en zetten oude gebouwen als d’Oude Pastorie duidelijk onder spanning . Puike set van het kwartet!
Spijtig genoeg hebben we ILA , één van de winnaars van StuBru Nieuwe Lichting in dit fijne concept gemist , omdat het optreden hier al om 20u begon en wij het hier net een half uur later verwacht hadden … De sound die verwant is met PJ Harvey’s ‘Dry’ , beginjaren 90, met o.m. de single “Leave me dry” is alvast in ons geheugen geprent . Ze staan genoteerd als een ‘must see’ …
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions
Nick Mason live - Dichter bij Pink Floyd kom je niet meer
Nick Mason’s Saucerful Of Secrets
Filip Van der Linden en Sam De Rijcke
Het festivalseizoen is al begonnen, maar in de clubs en zalen moet nog de corona-achterstand weggewerkt worden. Nick Mason kwam naar het Koninklijk Circus met zijn ‘Saucerful Of Secrets’ en daar hebben heel wat Pink Floyd-fans hard naar uitgekeken. De band stelde niet teleur. Meer nog, dit was alles waar de fans op hoopten en nog meer.
Kort de voorgeschiedenis. Sinds de legendarische Britse band is gestopt met touren is Mason vooral de beheerder geweest van de heruitgaves van de albums. Gitarist Lee Harris (van Ian Dury and The Blockheads) port Nick Mason daarop aan om iets te gaan doen met het oudste materiaal van Pink Floyd, grofweg alles van voor ‘The Dark Side Of The Moon’. Op aangeven van Harris vormt Mason een band met bassist Guy Pratt. Die was geen officieel bandlid van Pink Floyd, maar wel de bassist op de laatste tournees van de band. Hij speelt bovendien mee op “Hey, Hey, Rise Up”, de single die Pink Floyd eerder dit jaar uitbracht als steun voor Oekraïne. En hij is blijkbaar ook nog eens de schoonzoon van Richard Wright, de inmiddels overleden keyboardspeler van Pink Floyd. Wright wordt in de Saucerful of Secrets vervangen door Dom Beken van The Orb. Pratt doet een deel van de leadzang, maar daarvoor trekt Mason Gary Kemp van Spandau Ballet aan. Over het aantrekken van Kemp zei Mason in Brussel. “Er waren wat misverstanden. Ik dacht dat we Tony Hadley binnenhaalden (de ‘echte’ leadzanger bij Spandau Ballet, nvdr) en hij dacht dat hij met Roger Waters mocht samenwerken.”
Sinds 2018 tourt Nick Mason met deze Saucerful of Secrets rond de wereld langs lang vooraf uitverkochte zalen. Die zijn dan misschien niet zo groot als de stadions waarin Pink Floyd stond, maar de inzake sfeer en beleving verkiezen de fans zeker dit boven bv. het Koning Boudewijnstadion.
België was in 1968 één van de eerste buitenlanden waar Pink Floyd kon optreden en dat weet Mason nog. “Wie was er bij in 1968 in de Cheetah Club in Brussel?” vraagt hij aan het begin van het concert. Als iemand daarop zijn hand opsteekt, heeft Mason al zijn antwoord klaar. “Ik denk het niet. Jij ziet er niet oud genoeg uit.” Mason is zelf 78 maar dat zou je hem niet aangeven als hij een concert van twee uur – met een pauze tussen- speelt alsof het niets is.
België was in 2018 één van de eerste landen buiten de UK waar Nick Mason halt hield met zijn Saucerful Of Secrets, toen in de Antwerpse stadsschouwburg. De setlist van toen kent uiteraard een grote overlap met die van het Koninklijk Circus dit jaar, want Mason’s favorieten zijn gebleven: “Arnold Layne”, “Obscured By Clouds”, “Interstellar Overdrive”, “Atom Heart Mother”, “See Emily Play”, … Mason staat tussen de nummers al eens recht achter zijn drumkit om het publiek te verblijden met anekdotes en hulde aan de overleden bandleden Syd Barrett en Richard Wright. Over “Arnold Layne” vertelt hij dat het nummer indertijd van de radio gebannen werd, maar dat “jullie nu wel oud genoeg zijn om het nummer te mogen horen”. Over “Vegetable Man”, dat hij recent als single uitbracht voor de Record Store Day, zegt Mason dat het een volbloed Pink Floyd-song is. “Nochtans heeft EMI nooit de moeite genomen om het nummer deftig uit te brengen. David Gilmour en Roger Waters spelen het nooit in hun optredens en zelfs de beste tributebands als de Australian Pink Floyd en Brit Floyd laten het links liggen. Ik begrijp niet waarom.” Anders dan wat Gilmour en Waters vandaag doen, toont Mason geen greintje zelfverheerlijking. Hij heeft bv. één Pink Floyd-track volledig op zijn eentje geschreven (“The Grand Vizier’s Garden Party” uit ‘Ummagumma’), maar die heeft hij nog niet gespeeld met zijn Saucerful Of Secrets. Ook is er voorlopig geen spoor van “Scream Thy Last Scream” een nooit officieel uitgebrachte, maar wel vaak gebootlegde Pink Floyd-track van zijn hand.
Mason is 78 en dat steekt hij niet weg. Als hij in Brussel de rest van de band voorstelt aan het publiek, kondigt hij dat aan als een zware geheugentest. Als Guy Pratt bij de aankondiging van toetsenist Dom Beken aanvult met ‘ook verantwoordelijk voor sound design’, springt Mason daarop in met ‘ook verantwoordelijk voor barbecues, dubbele beglazing en salad dressing’. Als Pratt dan Nick Mason voorstelt, wordt hij bedankt met een minutenlange staande ovatie van het publiek.
Wie er in 2018 in Antwerpen al bij was, kreeg dit jaar in Brussel vijf nummers te horen die in Antwerpen niet in de set zaten. Daarvan stonden “Remember A Day” en “Childhood’s End” wel al op het live-album ‘Live At The Roundhouse’ van Mason en zijn Saucerful Of Secrets dat elke Pink Floyd-fan intussen al heeft aangeschaft.
Niet gehoord in Antwerpen en niet op het album zijn “Candy And A Currant Bun”, “Burning Bridges” en vooral “Echoes”. Mason heeft dit deel van zijn tournee de Echoes-tour gedoopt en dat is helemaal terecht. Met dit nummer in de set begint de gemiddelde Pink Floyd-fan meteen te likkebaarden want voor vele fans is dit het absolute meesterwerk van de band. “Echoes” was in 1971 de hele B-kant van het album ‘Meddle’ en het is zowat de definitie van het latere werk van de band. De versie van “Echoes” en bij uitbreiding van elke song die in Brussel gespeeld werden, zijn geen kopieën van de albumversies. “Na de opnames begonnen we die songs live te spelen en evolueerden die nummers nog. Wat we vandaag spelen, is hoe ik mij die nummers herinner in hun definitieve versie”, zegt Mason daarover in interviews. Al zijn het dan geen één-op-één-kopieën van de albumversies, het blijven magistrale versies waarin je meteen het genie van Pink Floyd herkent. Tijdens “Echoes” houdt zowat het hele Koninklijk Circus collectief de adem in om geen enkel detail te missen, en dat is een hele prestatie voor een nummer dat bijna een half uur duurt.
Pink Floyd heeft een grote schare hondstrouwe, goed geïnformeerde en tegelijk bijzonder kritische fans. Nick Mason en zijn band speelden voor hen in Brussel een compleet foutloze set en de fans waanden zich voor een paar uur in de hemel op aarde, want veel dichter kan je niet meer komen bij de originele Pink Floyd. Dat er ooit nog een reünie komt, daar heeft Mason weinig hoop op. Waters en Gilmour doen hun ding met hun deel van Pink Floyd-erfenis, maar wat Nick Mason doet met het oudste werk van de grondleggers van psychedelische/progressive rock, is onbetaalbaar.
Laat ons hopen dat hij zijn Saucerful Of Secrets-setlist nog een paar keer aanpast en bij elke aanpassing nog eens ons land aandoet.
Review Sam De Rijcke
Pink Floyd op zijn hallucinogene best
Een briljant idee was het van Nick Mason en zijn vriendenclubje om met het oude materiaal van Pink Floyd de hort op te gaan. De Floyd drummer beroert met zijn band Saucerful Of Secrets de jaren ’67 tot ’72, een avontuurlijke periode waarin Pink Floyd nog niet de perfectie nastreefde, eerder een tijdperk waarin er nog mocht geëxperimenteerd worden en hun sound baadde in een marinade van LSD en allerhande paddo’s. De heren perfectionisten David Gilmour en Roger Waters blijven op vandaag liefst zo ver mogelijk uit de buurt van die tijd, het is dus een zegen dat Mason op die manier hulde brengt aan wat ons betreft de meest interessante, levendige en bezielde muziek van Pink Floyd.
En natuurlijk ook hulde aan Syd Barrett, hij die Pink Floyd destijds tot leven wekte met het onvolprezen debuutalbum ’The Piper At The Gates Of Dawn’, iets wat de techneuten Gilmour en Waters blijkbaar al lang vergeten zijn. Barrett’s geflipte psychedelische popsongs “Arnold Layne”, “See Emily Play” en “Bike”, maar ook de gekraakte experimentele rock van “Lucifer Sam” en een fantastisch “Astronomy Domine” werden vanavond enorm gesmaakt door de Floyd fans van het eerste uur. Mason eerde met “Candy and a current Bun” en “Vegetable Man” ook twee obscure songs die destijds nooit een relaese gekregen hebben, twee typische Barrett creaties zeg maar, met een serieuze hoek af. Bijzonder attent van Mason om de geniale Syd Barrett zo in de bloemetjes te zetten. Het op groot scherm geprojecteerde Floyd-icoon werd bovendien nog eens extra getrakteerd op een daverend postuum applaus. Eat this, Waters & Gilmour.
Mason’s band, die vooral een goedgemutst vriendenclubje is, wist zich perfect in te leven in de spacy sound van platen als ‘A Saucerful Of Secrets’, ‘Obscured By Couds’, ‘Atom Heart Mother’ en ‘More’. Wat niet zo evident is als je weet dat zanger/leadgitarist Gary Kemp gewoon de gitarist bleek te zijn van -hou u vast- Spandau Ballet. Dat iemand uit zo een plastieken eighties groepje ook fabelachtige rock kan spelen is op zijn minst verrassend en opmerkelijk te noemen. Hier liet Kemp zich echter met brio van zijn meest rockende kan bewonderen en was hij onder meer briljant in het fantastische “If” dat heerlijk verweven werd met “Atom Heart Mother” waarin hij van bloedmooie verstilde aktoestiche gitaar overschakelde naar overheerlijke elektrische Floyd-furie. Kemp mocht ook nog eens helemaal loos gaan in een storm van feedback middenin een wonderlijk “Set The Controls For The Heart Of The Sun”, een briljante song waarin ook een superbe Mason zijn drums geweldig liet roffelen in een walm van psychedelica. Met een woest “The Nile Song” werd nog een scherp tandje bijgestoken, Pink Floyd goes heavy metal.
Het uitmuntende album ‘Meddle’ (1971), één van onze all time Floyd favorieten, was hier tot ons groot genoegen prachtig vertegenwoordigd. In het begin kregen we de geweldige instrumentale opener “One Of These Days”, iets later gevolgd door een verrukkelijk “Fearless”, inclusief de voetbalhymne “You’ll Never Walk Alone”.
Maar het absolute hoogtepunt van de avond was een fenomenaal “Echoes” dat hier meer dan 20 minutenlang in zijn volle glorie mocht schitteren, een werkelijk adembenemende apotheose van een heerlijke nostalgische avond.
Als bis had men met “A Saucerful Of Secrets” nog zo een psychedelisch meesterwerkje in petto, Pink Floyd op zijn hallucinogene best. Uitermate fantastisch.
Gilmour en Waters mogen elkaar dan al met hun megashows constant naar de kroon steken om met de beste, imposantste en technisch meest perfecte Pink Floyd presentatie af te komen, Nick Mason is diegene die de meest avontuurlijke en begeesterende Floyd naar boven brengt. Qua bezieling wint hij het met voorsprong van de twee kemphanen.
Organisatie: Live Nation
Interpol - Indierock van de allerhoogste plank
Jasper Vanassche
Les één in het schrijven van recensies luidt dat je zo lang mogelijk moet wachten met je eindoordeel om zo een spanningsboog op te bouwen. Daar ga ik me deze keer niets van aantrekken: Interpol in de AB was voor mij persoonlijk het beste concert sedert die verduivelde 18 maart 2020, de dag waarop het coronavirus de concertcarrousel voor (extreem) lange tijd lamlegde.
Twintig jaar geleden baarden de heren uit New York de klassieker ‘Turn on the Bright Lights’, een fantastische debuutplaat die vaak – geheel terecht – in top 10-lijstjes voorkomt. Dit jaar presenteren ze hun zevende studioalbum, ‘The Other Side of Make-Believe’. Onnodig om te vermelden dat ik uiterst benieuwd was naar deze show, des te meer omdat het nieuwe album nog maar sinds woensdag in de platenzaken ligt en ik enkel kennismaakte met de twee naar voren geschoven singles.
Wat dat betreft blijf ik een beetje op mijn honger zitten. De setlist start met de gouwe ouwe “Untitled” en “Evil”, om daarna met “Fables” en “Toni” de twee nieuwste (en opvallend rustigere) hits te brengen. De piano werd tot op heden gemeden door Banks, Kessler en Fogarino, maar ik moet toegeven dat dit best voor een fris geluid zorgt. Helaas spelen ze verder geen nieuw materiaal, maar ik krijg alvast nog meer zin om de nieuwe cd te gaan ontdekken!
It is going in the right direction klinkt het tijdens “Toni”; en dat mag ook gezegd worden van dit concert. Waar “Take You on a Cruise” en “Narc” nogal aarzelend en apatisch gebracht worden, zorgt de superenergetische versie van “Obstacle 1” voor het summum van de show. Zanger Banks krijgt er zin in, de prachtnummers volgen elkaar in sneltempo op.
Hun set is evenwichtig net als hun albums. Kalmte en tempo wisselen elkaar af; en toch vormt alles een harmonieus geheel. Het publiek krijgt 12 nummers vanop de eerste twee platen voorgeschoteld (netjes verdeeld: 6 vanop ‘Turn on the Bright Lights’ en 6 vanop ‘Antics’). Daarnaast spelen ze telkens ook de hit vanop hun meer recente albums (“All the Rage Back Home” vanop ‘El Pintor’ en “The Rover” wat ‘Marauder’ betreft).
Hun derde plaat ‘Our Love to Admire’ wordt wat onderbelicht, al is de versie van “Rest My Chemistry” wel erg sterk. Hun vierde, self-titled album komt zelfs helemaal niet aan bod. Jammer, want dat is toch één van hun verborgen parels, al begrijp ik dat de band moet kiezen tussen een heleboel straffe nummers op al evenveel klasseplaten. “Leif Erikson”, “C’mere” en “The New” passeren de revue en maken duidelijk wat ik eigenlijk al wist: Interpol brengt indierock van de bovenste plank. Iconisch, een inspiratie voor vele andere groepen.
Als toetjes krijgen we nog “Not Even Jail” en het obligatoire “Slow Hands” als afsluiter.
Alles tesamen is dit concert uitmuntend maatwerk. Banks vertelde ooit in een interview dat hij na een concert in Brussel aangesproken werd door iemand die voor ‘het echte’ Interpol werkte en uit nieuwsgierigheid was komen kijken. Geen idee of deze persoon vanavond ook opnieuw aanwezig was, maar ik heb alvast enorm genoten…en ik kijk uit naar het ongetwijfeld knappe nieuwe album!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2653-interpol-16-06-22.html
Organisatie: Live Nation
Meau - Holy garden session - Publiek wordt moeiteloos ingenomen op deze idyllische plek met haar innemende muziek
Een storm aan goede Nederlandstalige pop siert onze contreien . We hebben nog maar goed de Nederlandse artiestes Eefje De Visser, Roosbeef, Merol en Aafke Romeijn verwerkt of daar is de volgende belofte al, Meau.
Haar warme sound komt mooi tot uiting tijdens deze ‘Holy garden sessions’ in Kortemark, dat plaatsvindt in het tuintje van d’Oude Pastorie daar, in een verwilderde tuin. De organisatie wist haar te strikken om gemoedelijk gewijs een zomerse avond te besluiten. Op deze ‘fijne idyllische plek’, zoals ze zelf omschreef , wist ze moeiteloos haar publiek in te nemen.
Meau Hewitt , 21 pas, heeft intussen goed haar weg gevonden , plaatst zich naast een Froukje en wist eind vorig jaar te intrigeren met die pakkende single “Dat heb jij gedaan” . De jonge artieste nam Vlaanderen in en weet nu na de coronapandemie haar EP ‘Kalmte’ voor te stellen. Na een snel uitverkochte AB Club , is het tijd om jong en oud hier in Vlaanderen te veroveren . Een heuse concerttournee volgt dit najaar , nu worden enkele zomerfestivals aangedaan .
De sing/songwritster biedt melodieuze integere, dromerige, groovende popelektronica en geeft haar songs - puur, oprecht van aard -, over dagdagelijkse onderwerpen, indrukken en persoonlijke ervaring, elan met een heuse band . Spinvis, Doe Maar, Boudewijn De Groot of ons eigen Selah Sue, Bazart zijn voorname referenties binnen dit concept.
Met zes zijn ze. De nummers krijgen meer ademruimte en hebben een voller, breder geluid. Openingsnummers “Ouder”, “Kalmte” en “Tegen de klippen op” dompelen er ons meteen in onder. Haar warme , heldere, sterke vocals en haar charisma doen de rest . Beloftevol wat we hier horen .
Ze weet het publiek nauw te betrekken bij haar materiaal . Ook solo, intiem, palmt ze hen moeiteloos in , o.m. “Helen” , een nieuw nummer, op akoestische gitaar en verderop “Vrouwen onder ons” op piano. Het publiek als Meau en haar band genieten.
De songs bouwen muzikaal op en af en toe mag het krachtiger klinken , met een snijdende gitaarsolo als op “Weet” en “Relativeren”. De heupspieren worden aangesproken op een swing en groove van “Blijven rijden” en “Als jij maar bij me bent” .
Ze houdt van covers , het zijn nummers die haar sound bepalen; ze geeft er een eigen draai aan, “Driver’s license” , wereldhit van Olivia Rodrigo , wordt omgezet tot “Rijbewijs”, sfeervol ingezet en in crescendo, mooi ritmisch, opbouwend uitgewerkt.
Boudewijn De Groot is voor haar een groot popfenomeen . “Avond” klinkt dan ook uitermate boeiend en sfeervol . “Onbereikbaar” en “Dans m’n ogen dicht” zijn er dan met een meer semi-akoestische aanpak , de weemoed dringt door; deze laatste krijgt kleur door de harmonium.
Iedereen beleefde hier een aangename , ontspannende avond . Even onthaasten, mijmeren ‘op deze fijne plek’ . Natuurlijk kon haar doorbraakhit niet ontbreken, “Dat heb jij gedaan”, solo sober ingezet om dan wisselend met haar band volledig te overtuigen . Met “Afgesloten” werd definitief op dynamische wijze besloten.
De Nederlandstalige sing/songwriting zit momenteel in de lift . Meau is een beloftevolle artieste , die haar talent totnutoe overtuigend weet over te brengen. We zijn benieuwd naar de toekomst.
Support was Isaac Roux, het singer-songwriter project van Louis De Roo. Isaac Roux werd nog de winnaar van de publieksprijs op Humo’s Rock Rally 2022. Vanavond was hij solo en we konden een goed half uur, akoestisch, genieten van z’n dromerige indiefolkende songs. Hij is een enorme fan van Bear’s den, Ben Howard en dat hoor je zeker terug in de sound en de stem . Ook Mooneye, Isbells , The bony king of nowhere , Portland rekenen we bij de invloeden. En ‘de roux’ is het bindmiddel tussen alles.
Een minimalistisch sound , breekbaar, gevoelig als lichtvoetig, integer. Soms klonk het ietwat strakker, en waren de snaren gespannen . Z’n lichthese vocals doen de rest en zweven door heen de nummers. Ook voegde hij er eentje toe, op elektronica en loops .
Solo alvast overtuigend in dit pittoresk kader. Mooie support.
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions
Nada Surf - Liefde, liefde overal
Na meer dan twee jaar na de release van Never not Together (2020) kan Nada Surf eindelijk op tour gaan om die aan hun fans voor te stellen. Na acht langspelers is de succesformule van powerpop met een snuifje grunge of post hardrock, opnieuw de kern in dat laatste negende album. Het was dus tijd om dat ticket van onder het stof te halen en het viertal aan het werk te zien in de Botanique.
De joviale John Vanderslice was present om de eerste concertgangers al te verwelkomen. Solo met een gitaar en een drumcomputer bracht hij luchtige songs, met een politieke boodschap, die af en toe spacey of dan al eens indie rock waren. Vanderslice werkt als producer met Grandaddy en die invloed was ook merkbaar in onder andere “Oral History of Silk Road”. De lichte korrel om zijn stem was een meerwaarde in “After It Ends”.
Meer dan alleen de muziek was John een verteller die graag interactie opzocht met het publiek. Niet enkel het collectief metronomisch handgeklap voor afsluiter “Pale Horse” kwam van het publiek, maar ook mochten we vragen neerpennen die hij tussen de nummers graag beantwoordde. Of hij een kattenmens is, graag bier drinkt, een bijnaam heeft voor zijn gitaar… De antwoorden waren vaak ludiek en toch interessant. Een gezapige support act.
Vanderslice liet ons weten dat de leden van Nada Surf, de een al wat meer doorleefd dan de andere, overliepen van sympathie en liefde. En al meteen met opener “So Much Love” was dat dus niet gelogen. Een eerder voorzichtig begin want “Hi-Speed Soul” was steviger en ging er sneller aan toe. In de verste verte klonk daar Lou Barlow in “The Plan” waar Nada Surf meer de grunge opzocht met toch wel boeiende tempowisselingen. De voelbare melancholische vibe in “Friend Hospital” kwam meermaals terug in de rest van wat komen zou. Toch was dat gevoel minder overtuigend en wat te klef in “Beautiful Beat” of “Looking Through”.
Het publiek met heel wat fans genoot er zichtbaar van en zorgde vaak voor luid gejoel. Favorietjes die heel wat losweekten waren het post hardrock-achtige “Killian’s Red”, het Fountains of Wayne klinkende“Happy Kids”, het in crescendo-eindigende “See These Bones” of het makkelijk mee te zingen “Inside of Love”. Een keer kreeg de ruige bassist de zaal stil wanneer hij het zeemzoete Franse “Là pour toi” bracht. Eerder kwam ook “J’attendais” maar dat nummer kon minder overtuigen.
De set was eerder wisselvallig maar dat was buiten de lange bisronde gerekend. Toen haalden de vier van Nada Surf nog eens alles uit de kast. “Just Wait” mocht dan wel een aftastend rustig begin zijn, toch werd het drieluikje “Popular” (met speciale gaste Pom Pom Squad), “Always Love” en “Blankest Year” intens meegezongen en beleefd door de fans. Een kers op de (kleine) taart was unpluggede versie “Blizzard of '77” waar de vier met John Vanderslice iedereen voor een tweede keer stil kregen Een geweldig einde van een eerder middelmatige concert.
Setlist
So Much Love - Hi-Speed Soul - The Plan - Friend Hospital - Killian's Red - Looking Through - Inside of Love - Happy Kid - Je t’attendais - Beautiful Beat - Là pour ça - Where Is My Mind? (Pixies cover) - Blonde on Blonde - Mathilda - Hyperspace - Looking for You - See These Bones - Something I Should Do
Just Wait - Popular - Always Love - Blankest Year - Blizzard of '77 (with John Vanderslice)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2639-nada-surf-14-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2640-john-vanderslice-14-06-2022.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
