Waves Of Decay is een Thrash/Heavy metal band uit Westmalle die in 2017 opviel met de verschroeiend harde EP 'Cycloptic’ . Ze drukten meteen hun stempel op de Belgische metal scene.
De leden hebben al een pak ervaring achter de rug . We zagen hen al eens op Frietrock; ze trokken een ondoordringbare geluidsmuur op om ons te doen wegblazen.
Waves of Decay bracht nieuw werk, 'Burn our Angel Wings” is heavy, thrash metal als uitvalsbasis. “The shape of Blood” en “Accustomed to the dark” zijn sterk in het genre.
Een knipoog is er naar de death metal op “Catch-2” . Op “Angered” wordt de gitaarmelodie plots overgenomen door de sax; wat een fijn samenspel van gitaar, bas en saxofoon trouwens.
We zijn onder de indruk van het knallende drumwerk van Ben Gysels op het prachtige epische “The Sleeper”. Het gitaar-en basspel doet hier verder z’n werk. Het is een veelzijdige song van innerlijk genot, en een emotionele stem uit het duister geeft je de ultieme doodsteek. Afsluiten doet Waves of Decay met een overtuigende Iron Maiden cover “The Evil That men do”.
Waves of Decay kan loeiend hard en emotioneel klinken .De sound is gevarieerd, donker. De band durft duidelijk buiten de comfortzone te treden . Ze moeten dus niet onderdoen voor de internationale scene.
Tracklist: The Shape of Blood (5:07) Accustomed to the Dark (5:14) F.I.N.E. (4:43) AngeRed (5:06) Catch-22 (4:44) The Sleeper (6:08) The Evil That Men Do (4:32)
‘End Of A Century’ is een nieuwe demo van Sygo Cries. Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Pow(d)er Pussy, Nebula-H, …) stuurde in de coronazomer een berichtje naar Wim Guillemyn (The Other Intern, …). Mika zocht een creatieve en gemotiveerde bassist voor Sygo Cries. Wim had de band nog gezien enkele maanden ervoor toen ze met o.a. Your Life On Hold speelden in Koekelare. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs. Hij meldde zich zonder verdere verwachtingen aan. Na wat gechat te hebben, spraken ze af en zie het klikte muzikaal meteen.
In een mum van tijd hadden ze enkele songs klaar. Een idee of een stukje melodie van de één mondt haast elke keer uit tot een song die ze beiden enorm leuk vinden. Op het vlak van thema’s in teksten kunnen ze elkaar ook goed vinden. Na de zomer vonden ze beiden dat ze, vooral voor de live events, nog een keyboardspeler nodig hadden. Olivier Moulin (The Mars Model) is een gemeenschappelijke vriend waarvan ze wisten dat het wel kon klikken. Er zijn al bijna genoeg nieuwe songs voor een album, maar eerst wil Sygo Cries jullie via een mini album laten proeven.
‘End Of A century’ is nog maar een demo op bandcamp, maar behoort tot het spannendste wat we dit jaar al gehoord hebben in het brede spectrum van postpunk en coldwave tot EBM. Deze track heeft een dwingende, militante beat, een diepe, stuwende bas, ijzig kille gitaarlijnen en lyrics die ertoe doen.
Van deze Sygo Cries willen we zeker nog meer horen.
‘End Of A Century’ is het begin van een mooie ‘new century’.
https://sygocries.bandcamp.com/releases
De Skangoeroes waren één van de weinige ska-bands in België, maar na 15 jaar houden ze ermee op. Uit de as van de Skangoeroes is er nu GRAAF!, met een paar dezelfde mensen in de line-up en met nog steeds een voorliefde voor ska en reggae, en ook andere exotische genres.
GRAAF! heeft zopas zijn eerste EP uit, met vier tracks in het Nederlands (op een paar strofes in het Frans na, in “Was Iedereen Maar”). Peter Vincent zat mee in de studio. Niet de bekendste naam, maar hij zat reeds eerder in de studio met Doe Maar en dat is in in Nederreggae toch wat je ‘buiten catgeorie’ kan noemen. Peter Vincent deed ook mooie dingen met Rowwen Hèze en BLØF.
GRAAF! klinkt op deze EP niet als Doe maar. Omdat ze muzikaal anders klinken (andere benadering van genres) en omdat de teksten van GRAAF! nog wat ‘aan het papier kleven’ (meer geschreven dan gesproken taal). Referenties die treffender zijn, zijn dan Eva De Roovere en de hier minder bekende Nederlandse band Lörk.
Muzikaal swingt het, een beetje zoals op de recente EP van The Wamaki’s, maar dan met meer lyrics. Drie van de vier tracks op deze EP klinken bijzonder zomers en dansbaar. De vierde, “Weg“, klinkt eerder intimistisch folky en zit zo helemaal in de richting van De Roovere en zelfs Madou.
Het beste nummer van deze fijne EP is voor mij “De Beest”, dat zowel in tekst als muziek net iets beter doet dan de andere tracks.
https://graaf.bandcamp.com/releases
Je zou denken dat de hoogdagen van Teenage Fanclub ergens in de jaren ’90 liggen, met o.m. ‘Bandwagonesque’, ‘Thirteen’ en ‘Grand Prix’, maar volgens hun label was hun vorige album, ‘Here’ uit 2016, een absoluut verkoopsucces. En daar voegen ze fijntjes aan toe dat ‘Endless Arcade’ daar helemaal in het verlengde van ligt.
Wat herkennen we nog van het typische oer-geluid van Teenage Fanclub op het nieuwe album? De gezapige zang? Check! Licht psychedelische gitaren? Check! De lo-fi-indie-aanpak? Nog eens check! Moet er nog meer zijn? Nauwelijks, op het eerste gehoor. Een goede song met een catchy refrein misschien, maar daar heeft deze band altijd al weinig zijn best voor gedaan. Slechts de absolute fans kunnen de lyrics meelippen van de bekendste singles. De meeste andere rockfans herkennen wel de typische sound van Teenage Fanclub, maar hebben meer moeite om de nummers uit elkaar te houden.
Dat is op ‘Endless Arcade’ niet anders. De vooruitgeschoven single “Home” is van het hele album diegene die het langst blijft hangen. “I’m More Inclined” is een degelijke, aardige single, maar een beetje braver. En dat telt eigenlijk voor het hele album: Teenage Fanclub is een betere band geworden, zuiver muzikaal en als songschrijvers dan, maar ergens onderweg zijn ze hun ‘sense of urgency’ verloren. Bij “The Sun Won’t Shine On Me” moet ik zelfs onwillekeurig denken aan de softrock van BZN en de George Baker Selection. Zowat alle scherpe kantjes zijn eraf geveild.
Toch zijn er momenten waar de magie wel nog werkt. “Everything Is Falling Apart” is onweerstaanbaar goed en sluit aan op het beste van het oudere werk. Een instant classic. Samen met “Home” en “I’m More Inclined” is de oogst van dit album toch niet van die aard dat we staan te juichen.
Ask Carol is een duo uit Noorwegen. Ze brengen een mix van grunge, noise en blues. Dat ze slechts een duo zijn, weerhoudt hen er niet van om een heel vol en energiek geluid neer te zetten. Ze vullen hun sound van drum, gitaar en vocalen aan met synths, loops en een drummachine.
De single-edit van “Darkest Hour” klinkt nog wat braaf, maar als je op YouTube de Live At Auma Sonic Saloon-versie hoort, krijg je een beter beeld van waar deze band voor staat. Er gaat meer dreiging van uit, en afgaand op de lyrics was dat ook het opzet. Vorige singles teerden meer op melancholie, terwijl ze hier vorm geven aan wanhoop en twijfel, zowel in de lyrics als in de muziek.
De video bij ‘Darkest Hour’ doet het blijkbaar heel goed op TikTok, waar het rondgaat als de ‘cow song’.
Met hun combinatie van soms rauwe percussie en donkere blues-licks doet Ask Carol mij op deze single denken aan The Picturebooks, The Black Box Revelation, Room Me en Larkin Poe. Ze zouden een welkome afwisseling zijn in het Europese clubcircuit.
https://www.youtube.com/watch?v=1O1uWrwT2_o&t=184s
Slow Crush - livestream - Verschroeiende, beklijvende shoegaze sound!
We citeren even: ‘Dat 2021 een moeilijk jaar is voor de live-sector is ondertussen wel al geweten. De internationaal gerenommeerde shoegaze act Slow Crush probeert er desondanks toch het beste van te maken. Eerder dit jaar stonden ze al (virtueel) op Eurosonic Noorderslag. Nu hebben ze ook een fantastische concert film in mekaar geknutseld met steun van de Ancienne Belgique in Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=jGL-sa4m7-Y
Eerder ging de sessie al in première via het nieuwe cultuurkanaal Podium 19, nu kan je hem dus ook integraal herbeleven via het youtube kanaal van de Ancienne Belgique zelf.
Later dit jaar volgt trouwens ook eindelijk de langverwachte opvolger van Slow Crush hun debuut album 'Aurora'."
Toen we Slow Crush in 2019 zagen optreden in de AB club schreven we: ''Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. De muzikanten spelen op het scherpst van de snede en ze vullen elkaar perfect aan. Isa ontpopt zich tot een bijzonder vurige frontvrouw, die je hart sneller doet sneller slaan door haar stem en uitstraling. Slow Crush is muzikaal een intens spooky, bevreemdende schoonheid’.
Slow Crush is te situeren binnen My Bloody Valentine , Ride, Slowdive en Lush; dit is subtiel klinkende shoegaze met weerhaken , dat de sound gevoelig extravert maakt . Intrigerend en inspirerend mooi …
Het begint allemaal vanavond met de camera die ons door de gangen van de AB loodst … we waren geëmotioneerd, ontroerd toen we de zaal nog eens binnenin konden.
Live trekt Slow Crush de registers helemaal open op “Aurora”, “Drift” en het afsluitende “Glow”, energieke , dynamische nummers in het genre. Ze hebben een broeierige spanning en intensiteit. Een rakende, dreigende oorverdovende intimiteit.
De dromerige sound komt door op “Tremble” , “Collide” en “Reel” , die een bedwelmende, hypnotiserende indruk nalaten.
Een mooie afwisseling die de weg opnieuw plaveit naar de nineties.
Intussen worden nog beelden getoond van de AB gangen , wat zorgt voor een visueel beleven.
Dit is een shoegaze avond ten top. De vocals van Isa zijn zalvend, dreigend, oorverdovend. De instrumentatie is intens , broeierig, spannend, scherp. Het intrigerende shoegazegeluid is donker, zwart en warm, veelzijdig.
Slow Crush gaat uitgekiend te werk, spooky en bevreemdend, verschroeiend en beklijvend.
Opzet geslaagd dus !
Setlist: Aurora//Drift // Tremble// Aid and Abet//Collide//Reel//Glow
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Leuven Jazz 2021 - B-Jazz Rewind 2021 - livestream - Florian Favre Trio + Abstract INC. - Intrigerend spel tussen lichtvoetigheid en bittere ernst
Leuven Jazz 2021
30cc
Leuven
2021-04-24
Erik Vandamme
In het kader van 'B-Jazz Rewind', worden op vijf avonden de winnaars van de vijf voorbije edities van 'B-Jazz International Contest' gekoppeld aan enkele beloftevolle bands.
Deze keer zijn dat : Florian Favre Trio + Abstract INC. Een overzicht
Abstract INC. (****) - Eind september 2020 presenteerde gitarist Machiel Heremans het debuut van zijn Abstract Inc., een Brussels sextet met enkele internationale namen. Naast Daniel Jonkers (Nederland) treffen we ook Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) aan op deze EP, die in vier nummers een staalkaart geven. De band had deze EP zeer graag live aan een publiek voorgesteld, helaas lukt dat nog niet, alternatief is in deze coronafase de livestream.
Abstract INC start de set op sprookjesachtige wijze. Een bedwelmende piano wordt gekoppeld aan een groovy sax, verfijnde gitaarriedels en drumvellen, die oogstrelend worden bespeeld. Het is uitnodigend, prikkelend, aanstekelijk, om in een fantasiewereld te verdolen en te vertoeven. De ultieme insteek, die gemoedstrust over jou brengt.
Na die ingetogen start, slaagt de band erin je halverwege de set plots te verrassen. Hun wendingen in de sound door een mysterieus klinkende sax toont de veelzijdige blik van Abstract INC. Ze treden buiten hun comfortzone en balanceren tussen intimiteit, aanstekelijkheid en furieuze uithalen. We houden hen best in het oog in het genre …
Florian Favre Trio (****1/2) - Ze waren de winnaars van de ‘B-Jazz International Contest’ 2016. Florian Favre Trio , de band rond pianist Florian Favre, gaat gevarieerd , avontuurlijk te werk. Ze houden van contrasten en uitersten in het jazz genre. De golfbewegingen en speelsheid intrigeren en de dansspieren worden geprikkeld. De luisteraar geniet van het visueel prikkelende schouwspel tussen energieke vuurkracht en de ingetogenheid. De muziek versterkt het visuele en omgekeerd.
Florian Favre Trio verrast telkens en brengt een spannend spel tussen lichtvoetigheid en bittere ernst. Bijzonder trio!
Organisatie: Leuven Jazz + B-Jazz International Contest + 30cc, Leuven
Steegmoord - Maarten Doumen (Steegmoord) - Als er meer zicht op de toekomst komt had ik Steegmoord zeer graag uitgebouwd naar een volwaardige band waarmee we in 2022 de zomerfestivals gaan afschuimen
STEEGMOORD, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP ‘STEEGMOORD’ hier
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/81542-steegmoord-ep.html
Maarten, je bent geen onbekende op het podium, je hebt getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië in de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. Dat is toch geen klein bier. Maar ‘Steegmoord’ is toch iets totaal anders. Hoe is het idee ontstaan eigenlijk?
Het idee is ontstaan doordat er in de loop van de jaren vrij veel onafgewerkte nummers op mijn harde schijf stonden weg te kwijnen. Zelf ben ik zeer trots op muziek die ik maak, ook al is het maar een gitaar riff van tien seconden. Daarom rees het idee om onafgewerkte muziek toch eens uit te werken en in een project te gieten.
Heeft de naam ‘Steegmoord’ een onderliggende betekenis?
Ik wilde graag een Belgisch klinkende naam die aan het genre kon gelinkt worden. En na een namiddag verschillende namen over en weer te slingeren met de collega’s op het werk is Steegmoord de naam die er uit gekomen is en het meest bleef plakken.
Welk publiek hoop je hier specifiek mee aan te spreken? Of ben je daar niet mee bezig
Eigenlijk niet. Uiteraard mik ik met Steegmoord meer naar het metal publiek. Maar ik luister zelf naar zeer gevarieerde genres. Ik kan alleen maar hopen dat mijn muziek bij een breed publiek in de smaak valt.
Heeft deze coronatijden bijgedragen tot de release van dit project? Of speelde je al langer met het idee?
Het idee om niet afgewerkte muziek uit te werken zat al lang in mijn hoofd. Maar steeds zonder een plan van aanpak. Ik kan wel zeggen dat de corona crisis (hoe erg ook voor de muziek industrie!) heeft gezorgd dat ik hier effectief ben mee doorgezet. In de eerste lockdown kwam er onverwacht veel tijd vrij. Na die tijd in mijn thuissituatie te spenderen ben ik toch muzikaal in een zwart gat gevallen. Wat er toe heeft geleid dat ik veel tijd kreeg om mijn ding te doen met onafgewerkte nummers.
De gitaar neemt uiteraard de voornaamste plaats in, waar komt de voorliefde voor dit instrument vandaan? Iedereen wil gitarist worden ?
Gitaar… Ja het is meer dan een hobby geworden op dit moment. Een passie kan het nog licht omschrijven. Onlangs zat ik nog in de oude fotoboeken bij mijn ouders te bladeren. Ik bouwde al gitaren nog voor ik ze effectief kon bespelen. Dat was toen met K’nex en lego bouwsteentjes. En ik deed niets liever dan Kirk Hammett imiteren. Mijn eerste gitaar kreeg ik, dacht ik, op mijn twaalfde. Een akoestische gitaar. Een maand (en veel gezeur) later kreeg ik dan mijn eerste elektrische. Mijn ouders konden het niet geloven dat ik zo gebeten ging zijn. Dagelijks bespeelde ik mijn gitaar enkele uren. Het was pas op mijn 21ste dat ik meer en meer in groepsverband begon te spelen. En dat doe ik tot op heden nog steeds. In de loop van de jaren is de hobby alleen maar gegroeid van leren spelen, tot onderhoud doen, tot effectief gitaren bouwen.
De EP kwam eigenlijk al eind januari op de markt, door het overaanbod aan releases is deze ons wat ontgaan, en nu heb ik eindelijk tijd gevonden me er ook over te buigen. Enkele bedenkingen: Vooral een gevarieerde mengelmoes aan metal stijlen zorgen voor een instrumentaal oorgasme.
Inderdaad, echt in een hokje is Steegmoord niet te plaatsen. Ikzelf wil er geen specifiek genre op plakken. Maar ik hou van variatie in muziek. Zonder er uiteraard een kakofonie van te maken. Zeker omdat ik besloot om zonder zang te werken hoorde ik openingen om met gitaar en andere instrumenten, soms ongebruikelijke richtingen uit te gaan. Uw stelling van het muzikale oorgasme maakt mij zeer gelukkig en gemotiveerd om verder te gaan zoals ik bezig ben ?.
Was het bewust de bedoeling meerdere stijlen aan te boren?
Variatie in de muziek was het doel. Meerdere stijlen eigenlijk niet bewust. Ik heb zelf een punk/thrash metal achtergrond. Mijn eerste band was metalcore. En ik groeide zo door naar Britse rock en Amerikaanse blues rock. Ondertussen luister ik dus eigenlijk naar van alles. En ik gebruik ook graag die invloeden in mijn eigen muziek. Het bewuste doel is om stevige metal te maken. Muziek die bepaalde emoties probeert los te maken.
Meestal krijg je een ‘into you face’ metal, waardoor je van je sokken wordt geblazen. Maar ook gaat het soms de meer melodieuze kant op, leunend tegen de betere ballad . Ook hier een bewuste keuze wat die tempowisselingen betreft? Graag je mening
Ik heb niets liever dan beukende ‘in your face’-metal! Maar om het interessant te houden moeten er ook momenten in zijn om eens te bezinnen over wat er net gebeurt is en wat er misschien nog zou kunnen komen. Je kan geen hoogtepunt hebben zonder de opbouw er naartoe ? Of ik hier in slaag met dit album, dat is natuurlijk voor de smaak van de luisteraar. Maar dat is zo wat mijn visie hieromtrent.
Het enige minpuntje (als je dat zo kunt noemen), na vijf songs verlang je gewoon naar meer van dat energieke gitaar geweld, voor mij kon je hier gerust een full album mee vullen. Of is dat nog de bedoeling in de toekomst?
Hehe, blij om dit te horen! Zonder iets van datum te moeten vastleggen kan ik je wel al vertellen dat er zeker nog een vervolg op deze release komt!
Tot daar mijn paar bedenkingen … Hoe waren de algemene reacties feitelijk?
De reacties zijn over het algemeen zeer positief. Het grote aandachtspunt is de zang. Of eerder het gebrek aan. De een houdt er van, de ander niet zeker?
Wat zijn de verdere plannen (buiten eventuele andere releases) ermee live optreden?
Er zijn vele plannen, maar nog geen concrete. De onzekerheid van de corona crisis speelt hierin een grote rol. Zoals ik al eerder vermeldde komt er zeker nog een vervolg in de vorm van een nieuw album. Het plan om hier zang op te plaatsen door 1 zanger, of meerdere gastzangers ligt op tafel.
Live optreden, enorm graag!!! Ik heb hiervoor reeds aanbiedingen gekregen. En de muzikanten er voor samenbrengen is ook geen probleem. Maar dit zal niet zijn voor dat het volgende album uitkomt.
Of toch maar streaming? Hoe sta je tegenover dat fenomeen?
Tja, ergens moet je mee met de tijd he. Ik persoonlijk vind streaming fantastisch! Overal ter wereld je cd kast in je broekzak hebben en ten alle tijden met muziek kunnen bezig zijn. Maar af en toe eens sukkelen met een gekraste cd, of genieten van een goeie plaat met een glazeke, daar ben ik ook voor te vinden. Het is een zeer mooi medium om je muziek wereldwijd aan de man te brengen, maar aartsmoeilijk om uit het enorme aanbod te springen. Een leuke uitdaging.
Staan er naast Steegmoord nog ander plannen met andere projecten op het programma?
Jazeker, tijdens deze corona periode zitten we niet stil. In een ander project Six o’ Five zijn we momenteel in de studio voor een full album op te nemen. Op persoonlijk vlak heb ik de merknaam MADNGuitars opgericht. Hieronder verzorg ik onderhoud aan gitaren en bassen, en bouw ik ook mijn eigen gitaren. Momenteel staat dit nog in zijn kinderschoenen, maar ik zou hier graag in doorgroeien.
Hoe heb je, naast het productief bezig zijn met je solo project, deze crisis overleefd tot nu toe?
Het zijn inderdaad rare tijden. En het mentaal blijven volhouden is soms wel eens lastig… Gelukkig is er mijn vriendin en mijn hond waar ik altijd bij terecht kan. Ik zou hen voor geen geld van de wereld kunnen missen. Ook is er altijd wel iets te doen aan het huis of in de tuin. Vorige zomer heb ik ook, een beetje impulsief, een vijver aangelegd met enkele mooie vissen om nu zorg voor te dragen. Ik ben van nature iemand die altijd wel met iets moet bezig zijn. Dus naast heel het muzikale gebeuren heb ik bezigheden genoeg in en rond het huis. Hopelijk kunnen we de hobby ‘Barbecue in de tuin met vrienden’ deze zomer ook terug hervatten ?
Zijn er ambities om iets te doen voor Films of zo met dit project? Wat zijn de verdere ambities en doelstellingen met dit project (en eventuele andere projecten waar je mee bezig bent)
Aan ambitie om met mijn muziek bij films aan te kloppen heb ik nog niet gedacht eigenlijk. Hierbij een warme oproep. Mocht mijn muziek van toepassing zijn voor een film dan sta ik daar zeker voor open. Een goeie vriend van mij, en mede muzikant bij Six o’ Five, is wel bezig met filmmuziek. En met hem wissel ik heel vaak ideeën om in onze muziek te steken. Misschien zit filmmuziek er ooit nog wel in. Wie weet… Mijn doelstelling op dit moment is dat zoveel mogelijk mensen van mijn muziek mogen genieten. En dat het volgende album nog harder zal knallen dan dit. En als er meer zicht op de toekomst komt had ik Steegmoord zeer graag uitgebouwd naar een volwaardige band waarmee we in 2022 de zomerfestivals gaan afschuimen.
Bedankt voor dit fijne gesprek; ter afsluiting: via welke link kunnen mensen je album of andere merchandiser aankopen?
Fysiek is mijn album niet te koop. Wel bied ik het gratis aan via bandcamp. Om steun te betuigen aan dit project staat het altijd open om een vrije bijdrage te doen. Maar dit is uiteraard geheel vrijblijvend.
https://steegmoord.bandcamp.com/releases
Verder ben ik te vinden op de meeste courante streamingdiensten (Spotify/Deezer/Applemusic/…) en social media (Facebook/Instagram). https://open.spotify.com/artist/7sxcNFKA2AvhOErpP570AL?si=BeBpSeLJRs2iE5UbBU-DRg
https://www.facebook.com/SteegmoordOfficial
https://www.instagram.com/steegmoord_official/
Haven - livestream - Tot complete rust komen
Met Haven brengt drummer Yves Peeters een wereldlijk repertoire van traditionals en tijdloze songs; het materiaal vertegenwoordigt verschillende landen, religies en culturen. Haven staat voor de plaats waar deze nationaliteiten en culturen samenkomen, waar traditionals vroeger gezongen of gespeeld werden, en mondeling doorgegeven van de ene generatie op de andere.
Haven bestaat uit Erik Bogaerts - Altsaxofoon, Marijke Hellemans - Gitaar, Yannick Peeters - Contrabas, Yves Peeters - Drums.
De korte set bestaat naast traditionele songs ook uit enkele eigen composities van Yves Peeters en Erik Bogaerts.
Een overzicht: Om te beginnen , Haven gaat muzikaal NIET oorverdovend te werk. Ook word je niet in slaap gewiegd, ondanks het intimistisch, ingetogen uitgangspunt in het jazzgenre. Haven tekent voor innerlijke rustpunten, die een bedwelmend karakter en hypnotiserende invloed hebben.
“Fäbodspalm Frân Nackadalen” is een prima staaltje door Erik Bogaerts’ adembenemende sax. De andere muzikanten spelen daarop in; ieder heeft een belangvolle inbreng, Yannick Peeters’ heerlijke contrabas en Yves die de drumvellen streelt, gevolgd door integere gitaarriedels van Marijke Hellemans. Het gaat naar een verschroeiend mooie climax. Er ontstaat een wondermooie magie die je naar de essentie van het leven brengt, de gejaagdheid van het leven even opzij plaatsen en streven naar gemoedelijkheid en rust .
Haven zorgt dus letterlijk voor een veilige thuis ‘haven’ door de fijne, zachtmoedige versmelting van hun weemoedig, melancholisch klankenspectrum en instrumentatie. Haven staat dus letterlijk voor ‘Gemoedelijkheid’ en ‘Rust’.
Setlist: Shilly (Erik Bogaerts)//Wayfaring Stranger//Desolate (Yves Peeters)//Deep River//Creatures of Habit (Yves Peeters)//Fäbodspalm Frân Nackadalen// Shalom Aleichem
Organisatie: Inside Jazz + de Bijloke, Gent
Balkan Trafik Festival 2021 - livestream - Een energiek dansfeestje
Balkan Trafik Festival 2021
Brussel
2021-04-22 t-m 2021-04-25
Erik Vandamme
Balkan Trafik! De editie in 2020 moest al worden aangepast door de Covid-pandemie, ook nu in 2021 moest er worden gesleuteld aan het livegebeuren. Het multi-artistieke festival, van 22 tot 25 april, bood een volledig digitaal programma dat kan worden ontdekt via een nieuwe mobiele app en op de website van het festival.
De muzikale omlijsting was drie dagen. Een verslag.
Info op https://www.balkantrafik.com/
dag 1 - donderdag 22 april 2021 - Energiek!
Programma: Gipsy Groove, The Rocking Beez feat. Amparo Sánchez & Nele Karajliç en Dubioza Kolektiv
Gipsy Groove (****) - We citeren even uit de biografie ''Gipsy Groove, opgericht in 2010, speelt authentieke Balkan Romani muziek, geïnjecteerd met andere muzikale invloeden zoals jazz, reggae, funk, ska, drum and bass, enz. Gipsy Groove is de enige band in Kosovo die dit soort muziek maakt. Hun optredens zijn charismatisch, energiek en vaak geïmproviseerd. Hun muziek is niet alleen een geweldig geluid om naar te luisteren, maar het nodigt lichaam en geest uit om te bewegen en na te denken over kwesties als rechtvaardigheid, discriminatie en racisme en om actie te ondernemen. ''
Vanaf de eerste tune dompelt het gezelschap je onder in een feestelijke sfeer, klarinet en sax zorgen voor een zomerse vibe, terwijl een lekker aanstekelijke gitaar en drums op de dansspieren inwerken. De charismatische frontman/zanger Bajram Kafu Kinolli beschikt over een warme, soulvolle stem.
De temperatuur stijgt bij hun sound. Gipsy Groove klinkt gevarieerd, soms wat intimistisch, ingetogen maar vooral trekken ze spontaan alle registers open, opgezweept door hun frontman Kinolli. Kortom, we krijgen een overtuigend, ontspannend, kleurrijk, dansbaar feestje.
The Rocking Beez feat. Amparo Sánchez & Nele Karajliç (*****) - We citeren: “Dit Rocking Beez concert is je ticket voor een prachtige rit door een opwindend muzikaal landschap: van traditionele liederen uit de Balkan tot Gipsy muzikale tradities gerestyled in een rollende two-step raket, of songs die underground Yugo of Spaanse rock, vermengen met sevda, rumba, reggae of punk rock. Voor de presentatie van deze speciale Balkan Trafik Festival creatie, zullen de muzikanten van de Rocking Beez (Rocking from Belgium to South East Europe) vergezeld worden door de legendarische Servisch-Bosnische artieste Nele Karajli? en de bekroonde Spaanse "mestizo zangeres" Amparo Sánchez.
The Rocking Beez is een aangenaam collectief die technisch sterk voor de dag komen. Klankentovenaars die spelplezier uitstralen, aangespoord door een fijne frontman, vocaal sterk en een begenadigd trompettist. De blazers zijn groovy en we krijgen in z’n totaliteit een aanstekelijk klankentapijt dat aanzet tot dansen.
The Rocking Beez entertainen hun publiek thuis, sporen ze aan tot handclaps , zangpartijen en dansen. Een energiebommetje dus!
Amparo Sanchez is met haar bijzondere stem en uitstraling een ware Spaanse furie, en dan moet de amicale komediante en top componiste Nele Karajliç nog komen …De registers worden nu volledig opengetrokken .
Ze tekenen voor een wervelend dansfeest. Het wordt een aanstekelijk set met knettergekke uitspattingen door het Zuiders getinte sfeertje . Het doet je verlangen naar lange zomeravonden. De temperatuur stijgt naar een absoluut hoogtepunt . Wat een finale , wat een dansfeest.
Dubioza Kolektiv: (*****) - Dubioza kolektiv is een Bosnische avant-garde hiphop/reggae/ska/dub/punk/rockgroep die een crossover-stijl hanteert aangevuld met Balkan en elektronische muziek. Ze hebben politiek-sociale songwriting en ingesteldheid.
Frank Zappa zei het ooit 'Does humor belong to music'. Dubioza Kolektiv neemt dit gegeven ter harte; energiek , gedreven gaan ze te werk. De genres worden door de mallemolen gehaald. Stilzitten is onmogelijk. Absurditeit wordt tot kunstvorm verheven. Muzikale gekte! Wat een fijn dansfeestje …
dag 2 - vrijdag 23 april 2021 - Het perfecte huwelijk tussen Balkan en jazz
Op dag twee stonden volgende bands op de affiche: Naked, Balkan Jazzovi Quintet feat. Theodosii Spassov & Ibrahim Maalouf en Bernard Orchestar
Naked (*****) - In de biografie over Naked lezen we op de website: ''Naked's vurig corpulente mix van traditioneel muziekerfgoed uit de Balkan met swing en free-jazz, is de soundtrack van de band's eeuwige zoektocht naar ware muzikale identiteit.''
En dat is ongeveer hoe dit concert ook aanvoelt: opzwepende klanken, improvisatie van soundscapes en ruimte voor experiment, zorgen ervoor dat we hier geen typische Balkan band te horen krijgen. Naked trekt op avontuur in de jazz/Balkancultuur. Ze zijn een te ontdekken band. De versmelting van blazers en viool, die je ook hoort bij de zigeunergemeenschap, bewijzen dit. Het is een interessante en mooie kruisbestuiving van deze stijl en cultuur.
Balkan Jazzovi Quintet feat. Theodosii Spassov & Ibrahim Maalouf (*****) - We citeren even: "Balkan Trafik festival heeft jazzmannen Nathan Daems & Vasil Hadzimanov gevraagd om toonaangevende artiesten uit België en de Balkan samen te brengen in een nieuw exclusief project. Samen zullen ze het repertoire componeren en arrangeren, dat deels originele en traditionele composities bevat, opnieuw gearrangeerd, gejazzificeerd en/of gebalkaniseerd. De groep bewijst dat jazz en Balkan muziek een gemeenschappelijke basis hebben waaruit op natuurlijke wijze spectaculaire nieuwe muziek ontstaat’.
Een Balkan melancholie vermengt zich met jazz en er is ruimte voor improvisatie. Het beste van twee werelden komt samen in een bedwelmend geluid, met grote sterren als Theodosii Spassov en Ibrahim Maalouf. Een bijzondere mix.
Onlangs hadden we een fijn interview met top jazz drummer Antoine Pierre. Op de vraag, ''wat is jazz anno 2021 voor jou'' kregen we als antwoord : ''ik kan deze vraag niet beantwoorden, er zijn wel 150 antwoorden op deze vraag''.
Toen we Balkan Jazzovi Quintet hoorden, was dit het eerste waar we aan dachten. De zin voor improvisatie is groot. De percussie , de blazers, contrabas en opzwepende piano zijn groovy en doen je wegdromen. De muzikanten stralen, in hun technische bagage, veel spelplezier uit en stilzitten is onmogelijk.
De eerste gast is Theodosii Spassov, een Bulgaarse jazzmuzikant die kaval speelt. Hij staat open voor avontuur en zet een adembenemende performance neer. Hij voegt er een folklore touch aan toe. Zijn vocale inbreng is even opmerkelijk als subtiel.
Gala Alia, winnares van The Voice Kids 2020, heeft een warme, sensuele, hypnotiserende stem, die ons in beroering bracht.
De befaamde componist van Frans-Libaneese jazz, Ibrahim Maalouf , is de volgende gast. De trompettist doet de grenzen tussen jazz en Balkan nog meer vervagen. Hij creëert een weemoedige folklore sfeer van de Balkan.
Balkan Jazzovi Quintet is een voornaam project op die manier , die met hulp van deze gasten, voortdurend de grenzen aftast in deze genres. Hun virtuositeit en improvisatie kunnen we maar onderstrepen.
Bernard Orchestar: (*****) - We citeren ''Na twee zelfgeproduceerde EP's komen deze joggers van een nieuw tijdperk terug met een nieuwe atletische en feestelijke set, opgevoerd met elektronische klanken. De band herneemt het Balkan genre op een vrije en moderne manier, verlegt zijn grenzen, breekt zijn eigen remmingen af en nodigt je uit om naar andere gebieden te reizen. De kopersubstantie is er nog steeds, brullen meer dan ooit, maar ze voegden een romantische Oosterse poptoets toe aan het geheel, wat het door en door hedendaags maakt: muziek van gisteren van morgen, om vandaag te ontdekken!''
De blazers en koperklanken geven de toon aan; hiphop, raps en elektronica bieden net dat ietsje meer. Het zijn die elementen die Bernard Orchestar bijzonder interessant maakt. De basis van de Balkan blijft behouden, maar ze tekenen hier voor een galactische reis door deze inbreng . Een unieke combinatie en wat een muzikale ontdekking!
Die zwoele versmelting intrigeert, klinkt groovy, dansbaar en werkt aanstekelijk. De perfecte afsluiter van dag twee!
dag drie - zaterdag 24 april 2021 - Een muzikale cultuurschok, die voor een aardverschuiving zorgt!
Op dag drie stonden volgende bands op de affiche: Mec Yek, Zdob i Zdub, Shantel & Bucovina Club Orkestar en Stereo Banana.
Ondanks de covid pandemie , die ons nog steeds bij het nekvel houdt, kregen we van de verschillende bands een wervelend dansfeest. Kortom , een muzikale cultuurschok, die voor een aardverschuiving zorgt!
Mec Yek (**** ) - We citeren even uit de bio "Ergens halverwege de jaren negentig begon Piet Maris (frontman Jaune Toujours) contact te leggen met zigeunermuzikanten en, via hun begeleiding en contacten, regelmatig naar een Roma-gemeenschap in Slowakije te reizen. Daarna werd het repertoire dat hij daar leerde grondig geherinterpreteerd met de muzikanten van Jaune Toujours, die op hun gebruikelijke manier de muziek begonnen te verleggen over de grenzen van de traditie door hun eigen muzikale smaken aan het geluid toe te voegen. Aanvankelijk fronsten de meer traditioneel ingestelde zigeuners in het publiek van de groep hun wenkbrauwen bij deze veranderingen, maar de sound begon aan te slaan bij de jongere Roma. Deze kregen uiteindelijk hun goedkeuring toen twee jonge Roma zangeressen - Katia en Milka Pohlodkova - zich bij de groep voegden op het podium en nooit meer weggingen... De muziek van Mec Yek varieert van pure a capella, via minimalistische instrumentatie, tot uitgebreide blazerssecties. Maar tegen alle verwachtingen in: Mec Yek is een zigeunerband zonder een enkele viool."
Het is leuk te horen hoe oude zigeunertradities een moderne insteek krijgen. Hun klankenspectrum klinkt best aanstekelijk en weemoedig. De harmonica en de vocals van Katia en Milka brengen je in vervoering. De muzikale ervaring en spelplezier van het combo, incluis de vocalisten, zetten aan tot een leuk, ontspannend zigeunerfeestje. Ze zorgen voor een uiterst gevarieerde set in het genre , die de Roma gemeenschap in ere houdt . Respectvol!
Zdob i Zdub (****) - Zdob i Zdub zijn al 25 jaar bezig en verwierven bekendheid door hun spectaculaire liveoptredens, waaronder enkele grote Europese festivals. Ze scoorden hoog als Moldavisch debuut op het Eurovisie Songfestival. Hun muzikale ervaring en spelplezier zetten ze om naar hun publiek thuis.
Ze verbinden hun genre met rock, folk, hiphop en punk, wat tekent voor een feestelijke stemming. De sound biedt aanstekelijke refreinen en heeft een dosis absurditeit en humor. Het zijn klasse entertainers , die hun publiek op gezapige, humoristische wijze te woord staan. Je hebt geen gym meer nodig als je deze bende hoort. Een intens, energiek concert hier. Een schitterend dansfeest.
Shantel & Bucovina Club Orkestar (****) - De Duitser met Roemeense roots Shantel is dé pionier en stuwende kracht van de Balkan-rage. Hij heeft de brug weten te slaan tussen de Balkan beats en de mainstream. Samen met zijn flamboyante, opzwepende band Bucovina Club Orkestar brengt hij een mix van woeste polka's, traditionele Slavische muziek, Jiddische klezmer en elektronica. Fantasie prikkelend en veelkleurig!
Een opzwepende, aanstekelijke, groovy, filmische sound die de dansspieren injecteert. Shantel en Feest zijn in één adem te noemen. De Balkancultuur blijft een centraal gegeven. Wat ze presteren , spreekt tot de verbeelding. Maar bij zoiets missen we een live publiek in beleving (zaal, sfeer en bezwete lichamen). Een uur lang lieten we ons gewillig meeslepen.
Stereo Banana (****) - Stereo Banana is al van 2010 bezig, en is afkomstig van de Servische zuidelijke stad Niš, Hun muziek op de twee albums, ‘Sowing Samba’ en ‘Heavenly Lightning’, brengt verschillende genres samen, van hip-hop, breakbeat tot reggae, jazz en funk. Het klinkt bijzonder kleurrijk en gevarieerd. De geestige rijmpjes, gesproken in lokaal dialectjargon, verwoorden o.m. ongewone, alledaagse situaties uit het leven.
Ze bouwden een sterke reputatie op, gevoed door een soort ‘punkenergie’, wat hen de titel van ‘Balkans Chemical Brothers’ opleverde. Ze verstaan de kunst om iets unieks te brengen en een dansfeestje te verwezenlijken. Door hun mengelmoes zorgen ze voor een muzikale cultuurschok, die een aardverschuiving teweeg brengt! Overtuigend concert.
Organisatie: Beculture ism Balkan Trafik!
Nordmann - Spot On Jazz 2021 - livestream - De donkere gedachte ondermijnen door een sprookjesachtig kader
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen, in ons landje, maar ook in het buitenland. Sinds 2012 heeft de band zijn stempel gedrukt op de muziek. Op eigenzinnige wijze weliswaar, weet Nordmann zowel op als naast het podium vriend en vijand te verrassen.
Na een vrij lang pauze kwam in 2020 eindelijk een nieuwe schijf op de markt 'In Velvet'. We schreven daarover: “Nordmann is een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en ze prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een bands die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen. Nordmann verrast op 'In Velvet' door het elektronisch vernuft te combineren met intens mooie sax , drums en gitaar. Nordmann verlegt z’n grens. Nordmann voegt er live altijd iets extra’s aan toe, wat een mystieke wereld biedt. Het is een plaat die bijzondere beelden oproept in ons onderbewustzijn.”
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
In het kader van Spot On Jazz stelt Nordmann (****) de film ‘In Velvet’ voor, we citeren: ‘Op 21 april (om 20) is het in de online Spot On Jazz reeks de beurt aan Nordmann met de 'In Velvet' concertfilm waarvoor de groep in zee ging met regisseur Jef Boes (bekend van samenwerkingen met Canvas, PlayStation, Tourist LeMC) en D.O.P. Stefan van Diest’ .
Eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat de muziek van Nordmann perfect zou passen bij een film of tv-serie. De speelse manier waarop de muzikanten elkaar aanvullen, keert terug in een fantasieprikkelend kleurrijke, mooi magische beeldvorming.
Elke muzikant heeft z’n belangvolle inbreng, wat ervoor zorgt dat ze elkaar perfect aanvoelen en aanvullen! Nordmann flirt met sounds , het is een overtuigende combinatie van groovy sax, golvende piano klanken, aanstekelijke gitaarriedels en drumvirtuositeit .
‘In Velvet’ is een sterk album btw, waarop de band zijn grenzen aftast en verlegt. Het geheel klinkt innemend en werkt zelfs in op de dansspieren door de groovy, aanstekelijke tunes. In de concertfilm wordt het visueel mooi voorgesteld. Wat een aanbod aan prikkels!
Nordmann klinkt verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. Beeldrijk zelfs! Een intens mooie kruisbestuiving dus.
Kortom, ze tekenen voor een donkere gedachte in een sprookjesachtig kader.
Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent + Jazz.be + ART-SPOT.be
Dans Dans - livestream - Wat een geflirt in hun kleurrijk klankentapijt!
Dans Dans is een unieke band van Bert Dockx (Flying Horseman, Ottla), Frederic Jacques (Lyenn en bassist bij Mark Lanegan) en Steven Cassiers (Dez Mona, DAAU). Het trio weet steeds opnieuw te verbazen. Al van sinds hun debuut uit 2012 zijn ze moeilijk in een specifieke stijl te plaatsen. We horen een fijne combinatie van instrumentaal, sferisch, meeslepend, geraffineerd werk dat wel eens wild kan klinken. Ze hebben nu vier platen uit ('Dans Dans', 'I/II', '3' en 'Sand'), twee liveregistraties (één 10 inch en een cassette) en er zijn memorabele concerten op o.a. North Sea Jazz, Cactusfestival, Gent Jazz, Pukkelpop, Jazz Middelheim en ga maar verder. En nu komt er nieuw werk uit …
Dans Dans bouwt met het vijfde studioalbum, ‘Zink’, onvermoeibaar verder aan hun hoogsteigen muzikaal universum. Dans Dans stelde deze voor via een livestream in de AB, Brussel . Het werd een uiterst genietbare kleurrijke trip in een filmisch kader!
Dans Dans (*****) verstaat de unieke kunst te flirten met geluidsnormen door het opbouwend klankenspectrum in hun instrumentatie, nl. ingetogen soundscapes en de uitwerking naar een oorverdovende climax. Een schitterend kleurrijk klankentapijt verwezenlijken ze dmv knetterende drum salvo's, intens mooie gitaarriedels en experimenten.
Dans Dans intrigeert en verrast door de tempowissels. De band bouwt hun materiaal sterk op, ontroert op intieme wijze en gaat over naar een oorverdovende climax, waarbij ze ruimte laten voor experiment. Het voelt tegelijk vertrouwd en bevreemdend aan.
De mooie verlichting sluit trouwens perfect aan op de sfeer die Dans Dans wenst te creëren.
Al zo’n tien jaar behoudt Dans Dans onze aandacht met hun unieke, avontuurlijke, inspiratievolle sound, die een hypnotiserende invloed heeft. Op basis van dit overtuigend, wervelend concert, klinkt ‘Zink’ veelbelovend. We onderstrepen nog maar eens het geflirt in hun kleurrijk klankentapijt!
Check het vooral zelf uit: https://dansdans.bandcamp.com/album/zink
Podium 19 - donderdag 29 april 2021 om 23:00 | VRT NU
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Dans Dans
We citeren uit de bandcamp pagina van de band: ‘Uma Chine presenteert 'Changes', haar tweede album. Hoofdingrediënten zijn drie vrouwenstemmen, gedragen door vette ritmes, delicaat verweven met analoge synthesizers. Uma Chine weet zowel live als op plaat een bijzondere energie te creëren. De band kenmerkt zich door gelaagde stemmen, vervormde gitaren, synths, en originele wendingen binnen de nummers. Uma Chine wil verhalen vertellen, aangelengd met een flinke dosis fantasie. 'Changes', het tweede album van Uma Chine, staat bol van magisch realisme" .
(Bron: https://werfrecords.bandcamp.com/album/changes )
Uma Chine intrigeerde reeds met het debuut 'Uma Chine', check de review hier - en tast nu verder grenzen af op de tweede 'Changes'.
“Hold” is een sfeervol, heupwiegend nummer. Een frisse aanpak horen we op het toegankelijk , aanstekelijk materiaal. De verrassende wendingen in sommige , maken het geheel boeiend en spannend, luister maar eens naar “Leads”, “Visits” en “The Frog” .
Het onderstreept de zin voor avontuur, experiment en veelzijdigheid in hun droompop. Ze durven de registers open te trekken getrokken, wat de sound krachtig maakt. De uitgekiende elektronische weerhaakjes, de soundscapes , de percussive en de kristalheldere vocals geven sterkte. Het afsluitende “White horses” klinkt kleurrijk, gevarieerd en wonderschoon op die manier. Het toont aan hoe goed ze op elkaar ingespeeld zijn.
Toen we Uma Chine zagen optreden op HUMO's rock rally finale schreven we ''Een psychedelische trip in een kleurrijke landschap , een sprookjesachtige omgeving creëren en je fantasie laten prikkelen is de rode draad van wat Uma Chine doet met ons. Een betoverend mooi optreden dat ons doet uitzien naar een adembenemend mooie reis in ons droomwereld of onderbewustzijn …''
Kijk, het kenmerkt de huidige plaat ‘Changes’. Een mooi melodieuze trip in een sprookjesachtig kader , fantasieprikkelend en met zin voor avontuur …
elektronica/pop/roots
Changes
Uma Chine
Tracklist: Hold 05:27 - Leads 04:03 - Visits 04:53 - (Delirium) 00:28 - The Frog 04:35 - Changes 05:14 - (Rachida) 00:40 - Uphill Song 03:56 - (The Grass) 00:50 - The Runner 03:19 - White Horses 05:47
Cathal Coughlan is een artiest die verdient in de spotlights te staan. O.m. bij Microdisney, via Fatima Mansions, tot bij het verbluffende Bubonique met komiek Sean Hughes. Hij heeft zijn ontluikende catalogus aangevuld met een reeks schitterende soloalbums. Een verbazingwekkend oeuvre. 'Song of Co Aklan' is het nieuwe album.
Hij is een klasse poëet en verteller. Zijn warme vocals brengen gemoedsrust. Mooi.
‘Song Of Co-Aklan' klinkt erg emotievol op die manier. “My child is alive”, “Crow Mother” en “Owl in the parlour” zijn hartenbrekers.
Hij is omringd door fijne muzikanten die perfect bij hem aansluiten. Sjiek. Een huiskamerconcert of een kampvuurgevoel borrelt op. “Let's Food the Fairground” is er zo eentje, waarop Cathal de gevoelige snaar raakt. Hij weet waar de bijzondere plaatsen in ons hart zijn, zoals ook op het afsluitende “Unrealtime” . De crooner in Cathal komt dus duidelijk naar boven. Hij schittert in eenvoud en emotionaliteit. Een wondermooi solo-album dus!
Tracklist: Song Of Co-Aklan 03:43 Passed-Out Dog 03:11 My Child Is Alive! 03:29 Crow Mother 03:48 St Wellbeing Axe 02:38 Owl In The Parlour 04:15 Let's Flood The Fairground 03:33 The Lobster's Dream 04:48 The Copper Beech 04:14 The Knockout Artist 03:25 Falling Out North St. 03:32 Unrealtime 03:39
singer-songwriter
Song of Co Aklan
Cathal Coughlan
https://www.youtube.com/watch?v=e6YL06Za4rc
Op de editie van het dunk!festival in 2017, waren we diep onder de indruk van de performance van The Chapel of Exquises Ardents Pears, we schreven “Een kruisbestuiving van twee bands , nl. de donkerte en fragiliteit van Stems (UK) met de pure post-rock van Anathème (F) zorgden voor adembenemende, mooi momenten. Naast de gitaar/drums waren we vooral gecharmeerd door de cello van Christine Avis , die je tot ontroering bracht.”
Enkele jaren terug overtuigden ze nog met 'TorqueMadra'.
Nu is er een solo project uit onder 'Notre Dame De La Colline'. Het klinkt even adembenemend! De naam van het album zegt het al 'Poèmes fous pour herbes fraîches' . In het instrumentale materiaal, komt het poëtische en de intensief mooie klank naar voor.
“Les Rivières du cerf” heft een wondermooie intro.
Notre Dame de La Colline klinkt uitnodigend en hartverwarmend. Flo, gitarist van de Franse band Anathème, weet je met dit project te raken. De akoestische gitaarakkoorden en de zwevende koperblazers bezorgen je alvast een gevoel van welbehagen. Een strijkerssectie volgt in verschillende lagen en brengt een donker ingetogen soms bevreemdend sfeertje.
"Sous les Ailes du Serpent" op z’n beurt kent enkele nerveuze passages. Een intimiteit die je ziel verwarmt in een donker kader.
Een mystieke duisternis wordt gecreëerd door de serene , intieme aanpak dat hypnotiserend inwerkt op ons gemoed . Wat een intensiteit.
Les Rivières du Cerf - Chronique des Faits Anciens - L'Ecureuil de la Discorde - L'Eléphant et la Carapace - Sous les Ailes du Serpent - Là où sont les Oiseaux - Belle Sainte Mort - Le Livre des Hymnes
Postrock
Notre Dame De La Colline
Poèmes fous pour herbes fraîches
De jonge ambitieuze singer-songwriter Ben Wolf zat iets meer dan een jaar geleden nog op de schoolbanken, klaar om arts te worden, hij gaf die carrière bewust op om zich op zijn passie muziek te storten. Zeker in deze corona tijden, een hachelijke onderneming. Maar soms moet je de sprong durven wagen, wat Ben heeft gedaan.
Ondertussen kregen enkele singles feedback op Radio 1, Radio Willy en Duyster! Onlangs verscheen zijn debuut 'Now you know '.
Ook hadden we met sing-songwriter een interview hier .
We vonden onszelf terug in deze mooie parel … Zijn persoonlijk verhaal is herkenbaar , raakt en hij toont hiermee aan niet de zoveelste songwriter te zijn; pijn, verlies, teleurstelling zijn de themata. Ben heeft een gemoedelijke, warme stem.
We ervaren een ‘kampvuur’ gevoel , met de ondergaande zon voor ogen . “Try Again Tomorrow” is er eentje om bij weg te glijden in die bijzonder tot de verbeelding sprekende wereld. “Ultraviolet” en het afsluitende “Now You Know” klinken iets anders en zijn erg emotievol.
De songs zitten een beetje in hetzelfde kabbelwater, en hij speelt op veiligheid qua melodie.
Schitteren in eenvoud dus , maar er is groeimarge . De laatste nummers hebben een meer avontuurlijke aanpak , dat we maar kunnen onderstrepen . Gevoelsmatig zit Ben Wolf op één lijn met een Ed Sheeran.
Talentvol is Ben zeerzeker . Vocaal is hij innemend. Hij heeft een pakkend debuut uit, schittert in eenvoud en kan verder groeien in zijn songwriting.
Tracklist: 1. Try Again Tomorrow - 2. Out Of Order - 3. Until Tuesday - 4. Ultraviolet - 5. Now You Know
Sing-songwriting
Now you know EP
Ben Wolf
Het verhaal van Don Kapot begint bij World Squad, een project van de Nigeriaanse gitarist Oghene Kologbo die drummer Warmenbol en bassist Damianidis de kans gaf om door Afrika te toeren en het podium te delen met afrobeatmeester Tony Allen. Hier leerden ze naar de essentie te gaan en werd de groove hun alfa en omega. Toen World Squad in 2016 werd opgedoekt, haalden Warmenbol en Damianidis er saxofonist Perdieus bij en werd de deur weer opengezet naar andere genres. Krautrock en punk gaven die Afrikaanse grooves extra punch en een jazzmentaliteit maakte de sound leniger.
Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt 'Hooligan'. Don Kapot doet graag aan stijlbreuken en verbindt verschillende culturen in een improviserend kader.
Die verbintenis tussen jazz en afro brengt een zonnig, energiek kader, dat tekent voor een festival als Couleur Café. “Chinse Cows” is er meteen eentje, we zijn vertrokken voor een aanstekelijk potje jammen.
“Whononongono” laat een melancholisch , subtiel , experimenteel kantje horen. De sax zorgt voor adrenalinestoten. Een feestelijke stemming hebben we hier.
Hun avontuurlijke, improviserende sound is doorspekt van absurditeit en humor. Het is fijn dat al die stijlen elkaar vinden en zorgen voor zo’n cultuurschok … Punk, rock-'n-roll, afrobeat, krautrock, minimal music, … er zit vanalles in. Je hoort het op “TV4”, “Hooligan” en het afsluitende “Kop Zonder Kip”.
Chinese Cows 05:03 - Pentatonitis B 06:04 - Whononogono 09:50 - TV 06:09 - Softly As In A Morning Pancake 04:02 - Hooligan 06:12 - Kop Zonder Kip 04:46
Afrojazz
Hooligan
Don Kapot
Eve Beuvens Tri(w)o(rds) - livestream - Een kleurrijk, hartverwarmend klankentapijt, dat oorverdovend, verdovend klinkt
De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt al lang haar stempel op de Belgische jazz. Haar virtuoos pianospel brengt je onder hypnose en diepe trance. Haar optreden op Bell Jazz Fest, vorig jaar, is er een voorbeeld van. Haar recent optreden op festival Flagey Piano Days was opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, intiem piano concert. Een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano.
Redenen genoeg dus om Eve Beuvens wat beter te leren kennen. We strikten haar voor een interview hier
Ze is bezig met enkele interessante projecten waaronder Eve Beuvens Trio (****). We citeren: ''Ik ben in de herfst een nieuw trio opgestart met Lynn Cassiers en Lennart Heyndels, piano, zang en contrabas. We hebben nu iets klaar, en brengen het via een livestream”. https://www.facebook.com/events/133203308466165/
Het trio tast grenzen af en treedt graag eens buiten de comfortzone. Lynn Cassiers is een klankentovenares met onaardse klanken en vocaal gaat ze erg breed, kristalhelder en zachtmoedig. Het past perfect in het veelkleurig, emotionele spel van Eve Beuvens die één is met haar piano. Lennaert Heyndels zet zijn contrabas onder hoogspanning, intens zacht en snerpend, oorverdovend.
Een soort vulkaanuitbarsting lijkt het wel het trio samen bezig is . “Afternoon on a Hill” is een begeesterende opener, in uitersten, zowel in de instrumentatie als vocaal . “Gleiss funf”, een compositie van Eve zelf, zet dit verder in de verf; de song start met een indrukwekkende, mooie, gevoelige piano recital van Eve, en wordt in een emotioneel kader gegoten ; Lennart doet ‘em contrabas-gewijs openbarsten, ondersteund door Lynn’s hypnotiserende stem .
Wat een werkwijze en muzikaal gevecht van deze drie . Ze zorgen voor een kleurrijk, hartverwarmend klankentapijt, groovy, aanstekelijk, innemend, dat oorverdovend , verdovend klinkt, soms vertederend, soms beklemmend. En ze bieden ruimte voor improvisatie en experiment. Het siert hen!
Organisatie: Werkplaats Walter, Brussel + Eve Beuvens (Trio)
The Modesty Blaise , UK Bristol, staat garant voor avant-pop/indiepop/synthpop. Hun album 'The Modesty Blaise' is uit via het Europese label From LoFi To Disco. Het is precies 20 jaar na de vorige. Frontman Jonny Collins heeft al een interessante solocarrière achter de rug, en hij heeft nu uiteindelijk de band weer bij elkaar gehaald tijdens dit Covid tijdperk. In 1993, nam de band hun debuutsingle “Christina Terrace” uit met o.m. de gewaardeerde Edwyn Collins.
“I Love You” is een aanstekelijke popsong. De song intrigeert door de speelse aanpak, de extravertie en de melancholie. De band toont nog steeds z’n sterkte aan als vroeger, en dat hoor je zeerzeker op “Sad Songs” , “Girls just wanne dance” en “Oh! Redmond”. The Modesty Blaise pakt je in. Op het laatste nummer is er zelfs ruimte voor experiment.
De band heeft een spannende pop/lo fi plaat uitgebracht. Het wachten waard …
Lofi/Pop
Modesty Blaise
We citeren de introductie op de bandcamp pagina: 'Lange tijd vrienden RIAH en Postvorta moesten hun live-activiteiten stoppen als gevolg van de pandemie. In deze context besloten ze (met uitzondering van Andrea Fioravanti en Seppia Foschini ) om hun ideeën te bundelen in een lange suite die de ziel van de twee bands laat samensmelten, dromerig en ambient de eerste, heavy en agressief de tweede.
Het resultaat is een 16-minuten lange track; de inspiratie en illustratie werd vervolgens de split cover art(door Davide Brioschi), en is muzikaal een fusie van post-rock, post-metal en soundtrack-achtige avant-garde.
De release bevat ook een niet eerder uitgebracht of alleen digitaal nummer per band. De tracks zijn "Epidermide" van Riah, met de nieuwe drie-gitaren bezetting van de band, en "Hollow" van Postvorta.' https://postvorta.org/album/riahpstvrt
Het is moeilijk om elke song apart onder loep te nemen, het is gewoon een ellenlange jamsessie tussen twee bands.”'Epedermide” van Riah is er eentje van intens spannende post rock. “Hollow” van Postvorta biedt postmetal/sludge, met die kenmerkende (angstaanjagende) vocals. De song is dromerig, dreigend, verschroeiend, hard . En staat overeind in een donkere, duistere muzikale omgeving.
“RIAHPSTVRT” is een drieluik van zestien minuten; Het neigt naar een soundtrack van een filmisch fantasieprikkelend theaterstuk waar licht en duisternis elkaar vinden, gekenmerkt van een dreigende, messcherpe ondertoon. De registers worden open getrokken. Een alles vernietigende wervelstorm .
Het is een intens totaalbeleven, die de verschillende stemmingen tegenover elkaar plaatst en doet versmelten.
https://www.youtube.com/watch?v=iDceSqX-xVc
Epidermide 06:07 Hollow 11:04 RIAHPSTVRT: I - Prelude II - The Owl III - The Mouse 16:12
Postrock/Postmetal
Riah/Postvorta
RIAHPSTVRT
STEEGMOORD, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP ‘STEEGMOORD’.
“Young Liberation” biedt een mengelmoes en zorgt voor een instrumentaal oorgasme. Het onderstreept het boeiende parcours en de kwalitatieve sterkte van Maarten. Op “Breaking my chains” krijg je 'into you face' metal. Melodieuzer van aard klinkt “Ballad of Bullets”, maar iets later word je gestort in een verschroeiend salvo van gitaar en drums. “Poputchik” is een knaller die de EP op bijzonder snedige wijze afsluit.
STEEGMOORD klinkt gevarieerd, en weet de metal/rock liefhebber aan te belangen … energiek gitaargeweld van moshpit tot donkere gemoedsrust. Overtuigend, sterk!
Tracklist: Your Liberation - Breaking My Chains - Man Made Mountain - Ballad Of Bullets - Silent Hill - Poputchik
Itv hier
Instrumental Melodic Metal
Steegmoord EP
Steegmoord
De gebroeders Jasper en Jeroen Vanhecke delen dezelfde muzikale smaak, en zochten verder mensen om een groep op te richten. Het werd een hobbelig parcours, het resulteerde in een demo 'Other Awareness' en 'Jams'. O.m. met bassist Manuel Van den Notelaer is het een solide band. De EP 'Tidal Waves' verscheen nu.
“Forgot the car” is meteen een bommetje. Het gitaarspel , de bas en de drums zijn strakgespannen en vlijmscherp. Stan Blomme schreeuwt hier zijn keel schor. Ze voelen elkaar perfect aan . Het spelplezier druipt er van af. “Florida man” en “Jams” klinken hard, verschroeiend. “The Malthusian Trap” volgt dit muzikaal patroon. De samenzang van Stan, Jeroen en Manuel is een meerwaarde. Op “PBS" worden de registers nog eens compleet open getrokken. Een wervelstorm!
Twintig minuten krachtdadig werk, het pedaal stevig ingedrukt en de ene na de andere adrenalinestoot. Kijk, live moet dit echt een beleving zijn.
Tracklist: Forgot the care - Florida man - Jams - The Malthusian Trap - PBS
Garagerock/Punk
Tidal Waves EP
Nutshell
The Milk Factory - Sound of Ghent - Een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn
Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren.
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
Deze maand nog hadden we de EP 'Dusky' via W.E.R.F. records, die via livestream nu werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.
The Milk Factory (*****) live werd een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooi combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment . De minimalistische , sobere aanpak siert.
Evenzeer van belang was de verlichting , een mooi kleurenpalet dat mee rustgevend is in de sound, en het jachtige leven even opzij plaatst.
Het concert wordt hier fijn in beeld gebracht. Tot tranen toe worden we bedwongen in die volledige instrumentatie . Innerlijke rust dus.
In een interview dat we vorig jaar hadden met de band zeiden ze over dit project: ''Na het duo concert wilden we vooral iets meer, hoe zullen we het zeggen, luister muziek uitbrengen. In een eerder intieme sfeer. We hebben bewust gekozen om iets heel anders te doen dan we al deden. Een duidelijk profiel van wie Milk Factory echt is. Daarom zijn we een iets andere richting uitgegaan van wat we al deden. Het is ook leuk om terug te grijpen naar de muziek uit je - laat ons maar zeggen - tienerjaren.''
In die opzet was The Milk Facotry al geslaagd op die prachtige plaat 'Aula'. De livestream was een intens genot in onze huiskamer. The Milk Factory bracht je tot innerlijke rust en tekende net voor die intimiteit die je meevoerde naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent
Carnation - livestream - The Galaxy Sessions - Een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel
Carnation behoort tot de absolute top in het death metal genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van een uitzonderlijk kaliber is , ook live ! Het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence', uit 2018, was een schot in de roos. Na shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival , is Carnation klaar voor het grote werk. 'Where Death lies', van 2020, plaatst dit nog meer in de verf.
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, ook in coronatijd! Carnation gaf nu een optreden in Studio Galaxy onder de noemer 'The Galaxy Sessions'. We citeren: ''Ons tweede album 'Where Death Lies', is nu al een tijdje uit... En we hebben er naar uitgekeken om de nummers van dit album voor jullie allemaal uit te voeren. In plaats van nog langer te wachten, hebben we besloten om actie te ondernemen!"
Een verslag van de livestream … Vanaf de eerste tune voel je de koude rillingen over je rug lopen, meteen een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel, door de verschroeiende gitaarriedels, de drumsalvo’s en de bulderende stem van Simon, die letterlijk door merg en been gaat! Toegegeven , niet direct origineel, maar Carnation (*****) brengt een technisch hoogstaande set in het death metal genre. We worden meegesleurd in een donkere, angstaanjagende wereld . Hun virtuositeit siert. Het spelplezier loeit uit de boxen wat tekent voor een ‘huiskamer-moshpit’.
Bovendien, je ziet een solide band waarbinnen al deze top muzikanten elkaar perfect aanvoelen. Carnation creëert een duister, luguber sfeertje. In elke song voel je het vuur branden en je wordt door elkaar geschud tot je murw geslagen bent. We voelen de adrenaline in ons lichaam en worden bijna tot waanzin gedreven.
Een veel te korte set, want hun muzikale duisternis smaakt naar meer. Carnation komt live sterk voor de dag binnen het genre. Deze livestream was dus een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel.
Setlist: Reincarnation - Iron Discipline - Serpent’s Breath - The Whisperer - Malformed Regrowth - Sepulcher of Alteration - Napalm Ascension - Fathomless Depths - Where Death Lies
Preorder: The Galaxy Sessions (GALAXY VINYL) via volgende link - https://www.carnationband.com/shop/product/the-galaxy-sessions-galaxy-vinyl/
Organisatie: Season Of Mist + Galaxy Studio + Carnation
Leuven Jazz 2021 - B-Jazz Rewind 2021 - livestream - Philippe Lemm Trio + Jake Walker - Een gevarieerd, fris aanbod van (jazzy) soundscapes tekenen voor een ware cultuurschok
Jazz leeft in ons landje …Het talent siert en wordt dan ook op de voet gevolgd door talrijke organisaties.
In het kader van 'B-Jazz Rewind', worden op vijf avonden de winnaars van de vijf voorbije edities van ‘B-Jazz International Contest’ gekoppeld aan enkele beloftevolle bands.
Deze keer: Jake Walker en Philippe Lemm Trio, de winnaars van B-Jazz International Contest 2015.
Volgende info lezen we: ''Zeven Gentse jazzmuzikanten brengen de bruisende klanken van de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw terug. Ze blazen niet alleen Louis Armstrong en Jelly Roll Morton terug tot leven, maar schrijven ook hun eigen nummers. De kolkende swing van Jake Walker sleurt je gegarandeerd mee op de dansvloer.''
Jake Walker (****) bestaat uit één voor één top muzikanten uit de jazz scene, jonge wolven die ondertussen hun sporen hebben verdiend. Jake Walker bracht voor de gelegenheid een ode aan Bud Powell - een van de grote favorieten van pianist Wouter.
Bud Powell was een opmerkelijke pianist die veel te vroeg stierf; hij had af te rekenen met psychische problemen. Maar zijn muziek is anno 2021 nog steeds tijdloos.
Jake Walker putten uit de jazz van de jaren '20 tot '30 en maken er iets moois van. Het bijzondere is dat pianist Wouter Van den Broeck zijn publiek in de livestream aanspreekt.
Jake Walker laat een melancholische en aanstekelijke kant horen in het genre. Wat uiterst genietbaar is. We zien het spelplezier op het podium. Bud Powell zal hebben genoten van deze mooie ode … en wij ook!
Philippe Lemm (drums), Angelo Di Loreto (piano) en Jeff Koch (bas) zijn het Philippe Lemm trio (****1/2) . Zij wonnen in 2015 de B-Jazz International Contest, volgens Philippe een mijlpaal, zoals we hoorden in de streaming, om zichzelf te lanceren als jazz band. In 2016 verscheen het debuut ‘New Amsterdam'. De band heeft ondertussen heel wat ervaring opgedaan en stond op het punt door te breken naar een ruim publiek. Eind maart bracht het trio Philippe Lemm Trio de nieuwe plaat uit, 'First Steps'. In oktober 2020 echter overleed Angelo Di Loreto op amper 30 jarige leeftijd. Philippe Lemm Trio wilde echter niet bij de pakken blijven zitten, en timmert nu verder aan de weg , o.m. als ode aan hun overleden kameraad. De opnames van de streaming deze avond zijn van een concert in Florida, met beperkt publiek, maar werden dus nu pas uitgezonden via Leuven Jazz, in het kader van B-Jazz Rewind.
Philippe Lemm Trio brengt ons een breed variërend, kleurrijk palet aan muziekstijlen. Geworteld in de jazz, gaat de band aan de slag gaat met allerhande invloeden als klassiek en progressieve rock. Het zorgt voor een innovatief , fris en innemend, ritmisch, groovy geluid, dat ruimte laat voor improvisatie. In die aanpak klinkt Philippe Lemm Trio uniek binnen de jazz. Meer dan een ontdekking waard!
Organisatie: Leuven Jazz + B-Jazz International Contest + 30cc, Leuven
Spot on Jazz 2021 - Steiger, Compro Oro en Bestiaal - livestream - Een avontuurlijke benadering van het jazzgenre …in drievoud!
Spot on Jazz 2021
2021-04-14
Zaal Goedleven
Gent
Erik Vandamme
Spot On Jazz is een online jazz concertreeks onder impuls van ART-SPOT.BE, Gent Jazz en Jazz Middelheim, met de steun van Vlaanderen.
Er staan opnieuw enkele fijne concerten gepland de komende weken in het kader van Spot On Jazz. Steiger, Compro Oro en Bestiaal zijn nu aan de beurt. Een avontuurlijke benadering van het jazzgenre …in drievoud! Deze drie bands zorgen voor een avontuurlijk, kleurrijk en uiterst veelzijdig klankentapijt, niet vies van een stijlbreuk en eens graag buiten de comfortzone treden.
Compro Oro (*****) zorgt voor een bedwelmend sfeertje door de oorstrelende klankencombinatie. Compro Oro zorgt voor verrassende, onverwachtse wendingen en doet op die manier grenzen vervagen . We zagen hen nog vorig jaar op We Are Open, Trix , net vóór het coronatijdperk … Ze hebben intussen een gloednieuwe song in de pijplijn, een mooie kruisbestuiving van piano, drums en aanstekelijke gitaarriedels . Het getuigt hun veelzijdigheid en hoe verder de aanpak kan zijn . Het maakt ons nieuwsgierig naar de volgende plaat.
Bestiaal (*****) brengt in het najaar een nieuwe plaat uit , 'Het Deert', waarvan ze nu een tipje van de sluier lieten horen. We krijgen een geheel van bezwerende, zwevende en psychedelische soundscapes in combinatie van een bevreemdend aanvoelend klankentapijt. Onverwachtse wendingen in het songmateriaal zijn hen hier dus ook niet vreemd. Ze staan voor geflirt met geluidsnormen en ingetogenheid. Bestiaal is een interessante ontdekking in de (jazz) scene voor wie houdt van een erg avontuurlijke aanpak.
Steiger( *****) past op zijn beurt perfect in het plaatje van deze Spot On Jazz. Ook zij trekken maar al te graag op avontuur in het genre. De nieuwe plaat 'The new lady llama' is een fantasieprikkelend plaatje , een filmisch klankenbord, niet vreemd van enig experiment. “Absolution of a French Fry” is een puik staaltje alvast. Steiger maakt de brug naar een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor. De laagjes worden op elkaar gestapeld, wat een bijzondere fijne gewaarwording is, die smaakt naar meer …
Een terugblik naar de reeks Spot On Jazz concerten
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/81220-steiger-spot-on-jazz-2021-de-grenzen-aftasten-verleggen-in-improvisatie.html
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/81275-h-a-s-t-john-ghost-rapidman-spot-on-jazz-2021-een-gevarieerde-jazz-avond-in-een-zomers-aanvoelend-kader.html
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/81349-john-ghost-binkbeats-spot-on-jazz-2021-een-filmisch-contrast-van-oneindig-improviseren-en-elektronische-vernuft.html
Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent
Paul Numi is het alter ego van Peter Corijn. Die kan je misschien nog kennen van bij Angry Voices, de band die in 1980 het voorprogramma was toen U2 in de Brielpoort in Deinze kwam spelen. Ze deelden begin de jaren ’80 voorts nog het podium met Echo & The Bunnymen, Definitivos, TC Matic, The Scabs en De Kreuners. Het leverde hen o.m. een plaats op op een verzamelaar van Colour Records. Corijn trok daarna het internationale zakenleven in, maar na verloop van tijd begon het toch opnieuw te kriebelen om muziek te maken, nu als Paul Numi.
Een eerder solo-album had John Woolloff als producer (bekend als muzikant bij Patrick Bruel, Balavoine, Jeanne Mas) en zweeft tussen de Beatles en de Britpop. Het nieuwste album zit op een ander spoor en gaat meer naar de alternatieve rock en new wave.
Paul Numi verzamelde voor ‘Chimera’ een mooi team rond zich: producer Roland Vanhuffel (The Rezistance, Alain Tant, William Souffreau, Bløf, …), bassist Vincent Pierins (Elisa Waut), guitarist Eric Melaerts (Schmutz, The Popgun, Won Ton Ton, ..), drummers Herman Cambré (Arno, Clouseau, ..) en Bram Raeymaekers (Renaud) en voor de mix deed hij een beroep op Michel Dierickx (The Cure, OMD, Squeeze, Neon Judgement, TC Matic, Jo Lemaire, Luc Van Acker, Lavvi Ebbel, Pas De Deux, Elisa Waut, Definitivos, …). Mooie namen, maar op zich betekent dat nog niet dat er ook een mooi album gemaakt is.
Op ‘Chimera’ staan een paar heel goede tracks. Vooral de diepgroovende bas- en etherische gitaarpartijen zijn typisch voor de referentieperiode van de jaren ’80. We missen nog de typische synth-sound uit die periode. Paul Numi toont zich hier niet de grootste zanger, maar hij kent zijn beperkingen en weet het maximale te halen uit dat waar hij goed in is. Als tekstschrijver is hij een puike observator van de grote en kleine zaken uit zijn persoonlijke leven en van zijn directe omgeving. Dat hij niet het gewicht van de wereld op zijn schouders torst of door eindeloos verdriet verteerd wordt, maakt dat het album als geheel wat braaf en gepolijst klinkt.
De songs halen allemaal zo een beetje hetzelfde niveau, maar diegene die mij het hardst raken, zijn het heel zweverige “Who I’m Living For” en voorts “To Life!” en “A Time To Forgive”. Paul Numi heeft met ‘Chimera’ een heel aangenaam album uit.
https://www.youtube.com/watch?v=QT57pYYxEvk
Neo-klassieke ravers, zo noemt het duo achter Boshaard zichzelf. En die vlag dekt inderdaad de lading. Wat Dominique Vantomme (Axelle Red, An Pierlé, Vaya Con Dios, …) en Toon Bosschaert (Waar Is Ken?) brengen op het debuutalbum van Boshaard is een instrumentale mix van piano en elektronica, van klassiek en ambient, jazz, elektro-noise en filmmuziek.
In de relatief klassieke pianostukken zit nog een zweem van oude meesters als Francis Lai en Rogier Van Otterloo. Musici die met weinig instrumenten en een eenvoudige melodie veel emotie konden oproepen. Van dat punt vertrekt Boshaard, maar ze voegen er veel meer aan toe. Het is niet enkel de elektronica die dit album naar het hier en nu haalt, ook de bewegingen in de melodie, de ritmes en de productionele aanpak van de composities.
Vantomme en Bosschaert bouwen de laagjes met veel geduld op en weer af en als luisteraar krijg je veel tijd en ruimte om daarin mee te gaan. Als alle laagjes op elkaar liggen wordt het soms dansbaar of dreigend. Referenties liggen niet voor de hand, maar wie houdt van het album van SJ Hoffman & Clairval of van het Belgische eenmansproject Berlin, zal vast ook dit kunnen waarderen.
The Mudgang is terug. Live doken er al een hele tijd nieuwe en oude versies van deze puike garageband op, maar nu is er ook nieuw werk. Single “I Hear You” komt met een leuke video met tal van verwijzingen naar de Beatles en ook muzikaal gaan de Gentse garagerockers een beetje in die richting.
Dat levert een leuke clip en song op, maar het klinkt niet zo smerig en gemeen als we van The Mudgang gewoon waren. Maar we zijn blij dat ze terug zijn en we kijken uit naar de volgende singles.
De eerstvolgende single, “Lack Of Love”, is voor september en daarop zal Tom Derie (van o.m. Soapstone en Ultrasonic 7) meedoen. In januari van volgend jaar is er dan het nieuwe album ‘Goofalicious’.
https://youtu.be/Sq5ToH4kK8w
De Waalse band Demenzia Mortis brengt blackened deathmetal en is met het nieuwe album ‘Anti Kult’ niet aan zijn proefstuk toe. In 2018 brachten ze reeds hun debuut-EP ‘Memento Mori’ uit. Twee van die tracks, “Blood Ritual” en “Memento Mori”, werden geremasterd en als bonus tracks aan het nieuwe album toegevoegd. Met die bonussen erbij zijn er vier guests op het album: Anouk van BleedSkin (Waalse deathmetalband) en Lilith Kumiho op “My Blood Runs Black” en Matt van het Franse Death Agony en Marvin van de Belgische death/blackmetalband Disfigured Sky op “Blood Ritual”.
De muziek klinkt vooral rauw, brutaal en agressief. Meestal nerveus en gejaagd, zoals in de jaren ’90. Met veel punch en met veel klassieke black- en deathmetalverwijzingen in de lyrics. Een beetje wat je kan en mag verwachten, maar dat kan dit genre wel hebben. Ze brengen het wel allemaal met veel branie en overtuiging.
De productie is degelijk, maar eerder sober. De introtrack “Dies Irae” is een beetje voorspelbaar en “Dark Resolution” kreeg een leuke outro. De gasten brengen een welgekomen afwisseling. Voorts is het vooral ‘what you see is what you get’: een band die op een heel eerlijke manier toont waar ze goed in zijn.
Tijs Vanneste kennen we van de tattoos van Tom Boonen, van Van Echelpoel en als initiatiefnemer van reality-tv-reeks ‘De Kemping’. In een iets verder verleden zorgde hij voor de grunts en screams bij Oceans Of Sadness. Die avantgardemetalband bestond van 1995 tot 2011, bracht enkele prachtige albums uit en ging internationaal op tournee. In 2015 was er een korte reünie op Graspop, het festival waar ze vijf keer eerder optraden. Vanneste was overigens één van de gastzangers op de EP ‘Era’ van Off The Cross in 2018. Maar met metal heeft het nieuwe album van Tijs Vanneste niets te maken.
Het nieuwe album ‘Hier Is’t Goed’ vormt de soundtrack bij de TV-reeks ‘De Kemping’. Voor het inspelen kreeg Vanneste hulp van o.m. Paul Van Bruystegem (Triggerfinger, Wolf Banes, …) en Kate Ryan komt een countrydeuntje meezingen (op het guitige “Duzend Keer”). Zijn Van Echelpoel-maatje Yves Gaillard (Hadise, Regi, ...) voegt een remix toe van “Het Gevaar”.
Met de tv-reeks als springplank en de al enkele jaren aanhoudende aandacht voor pop en rock in het dialect, lijkt dit album een gouden zet. En het is bovendien een heel degelijk album. Een aantal songs doorstaat de vergelijking met het beste van de Fun Lovin’ Criminals, Ertebrekers en de Fixkes. Er valt niet op elke song een duidelijk genre-etiket te kleven, maar de grootste gemene deler is een soort van smoothe, laid back Belgicana, met elementen van pop en rock en soms de look en feel van folk of country. De nummers lijken alsof ze wat nonchalant of met weinig ambitie in elkaar zijn gezet, maar niets is minder waar. Het is vakwerk.
Overigens staat niet de muziek centraal, wel de lyrics. Die zijn gebaseerd op de gesprekken van Vanneste met de deelnemers aan de tv-reeks. Voor ‘De Kemping’ selecteerde hij tien langdurig werklozen, mensen die achtervolgd worden door verslaving, foute keuzes of gewoon brute pech. In de coronazomer van 2020 liet hij hen een camping bouwen én uitbaten in Geel, met hemzelf niet zozeer als baas, maar eerder als diegene die het overzicht houdt en die als luisterend oor fungeert. Daarnaast bevatten de lyrics uiteraard een paar bedenkingen over zichzelf en over zijn geliefde Kempen. En dan nog “Den Tijd", een heel geslaagde cover/vertaling van “The Times They Are A-Changing” van Bob Dylan. Het gefluisterde, gesproken en gezongen Kempens is misschien niet zo sappig als het West-Vlaams van pakweg Het Zesde Metaal of Flip Kowlier, maar het is makkelijker te volgen als luisteraar.
Hoogtepunten zijn “Het Viske”, “Twijfels” en “Pelicano”. ‘Hier Is’t Goed’ is een album dat meteen een glimlach op je gezicht schildert, ondanks de soms zware onderwerpen die in de lyrics opduiken.
Nederlands 
Français 
