Het instrumentale trio AZIOLA CRY uit Illinois bestaat uit Jason Blake en Mike Milaniak op gitaar en Tommy Murray op drums. Het trio bracht hun debuutalbum, ‘Ellipsis’, uit in 2005, gevolgd door ‘Ghost Conversations’ in 2007. De groep trad op met bands als Behold... The Arctopus, Don Caballero, Tiles, Far Corner, enz; ze traden ook op progressieve rock festivals als M.A.R.S. Fest. Na een periode van bijna veertien jaar tussen twee albums, keert AZIOLA CRY in 2021 terug met ‘The Ironic Divide’.
Deze schijf bevat vier songs, met een gemiddelde duur van zeven tot éénentwintig minuten. Best is het plaatje in zijn geheel te beluisteren. Het is een langgerekt uitgesponnen filmisch concept met een donkere intensiteit.
Elke song is opgebouwd uit iconische laagjes waarbij de luisteraar wordt meegesleurd van de ene naar de andere donkere gedachte; o.m. op het eenentwintig minuten lange epos: 'The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse' . Het is een song die uit vier delen bestaat die perfect op elkaar aansluiten, alsof je een spannend boek aan het lezen bent met begin, strofe en slot. Die spanning, gedrenkt in een donker badje, bezorgt je koude rillingen; maar er is het gevoel dat je beschermd bent tegen duistere machten .
In de vele lagen geluid hebben we verrassende wendingen en tempowissels in gitaarriedels en mokerslagen ; het is een gevarieerd boeiende aanpak, .
Het smaakt naar meer … in dit langgerekt kader ervaren we een overweldigend gevoel en een donker welbehagen. Mooi hoe de gitaristen te werk gaan in combinatie met die drumsessie.
Tracklist: And Cowards 09:36 Hollow Reflections 06:38 The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse 21:05 Scars Now Rest Where Once Bore Wings 12:28
Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken, het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.
Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10
Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.
In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.
Tracklist: Intro - The Chosen Cancer - Clockwork in the Past - Unfolded - The Day I Died - Unbearably Human - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home
Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, “Aphrodite”. Ter info: ''Mindtrip is mijn solo project, opgestart in 2020. Het jaar van COVID19. De lockdown gaf me tijd om uit te voeren wat al lang in mijn hoofd spookt. Als live gitarist & bassist in Covid tijden was dit het perfecte excuus om me op te sluiten in mijn homestudio en me te verdiepen in gitaarklanken, opnames, geluiden verkennen, arrangementen uitwerken en opnieuw beginnen." , einde citaat.
We hebben een filmische totaalbeleving, die zorgt voor rust in je hoofd, maar ook niet te lang, want er zitten voldoende tempowissels en up tempo’s in die bijna vier minuten, wat de aandacht scherp houdt. Het is vergelijkbaar met een wandeling in de natuur, je komt in een rustige omgeving en er steekt een wilde storm op, alles wordt woelig door bliksems, donder, en plots is alles gedaan en keert de rust terug , maar … ook de ravage. Dit gevoel ervaren we. Het is totaal wat anders dan bij Charcoalcity; het toont z’n veelzijdigheid aan. En bij elke luisterbeurt ontdekken we die finesse , het maakt de single een bijzonder pareltje; dit smaakt naar meer …
psychedelica/postrock
Aphrodite -single-
Mindtrip
https://www.youtube.com/watch?v=rudh9x38RgI
De Amerikaanse zanger/singsongwriter/gitarist Tim Scott McConnell heft met ‘Black Valley’ zijn vijfde solo-album uit, onder de noemer Ledfoot. McConnell is al actief sinds de jaren 70 als solo-artiest en als lid van diverse formaties. In de jaren 80 genoot hij vooral bekendheid als lid van The Rockats en in de jaren 90 met de band The Havalinas. In die laatste hoedanigheid tourde McConnell o.a. als voorprogramma van Bob Dylan tijdens zijn ‘No Mercy’-tour in Engeland en Frankrijk. Vorig jaar verscheen van Ledfoot, het melodieuze ‘A Death Divine’ dat hij samen met TNT's Ronni Le Tekro opnam, een overtuigend singsongwriter duo-album.
‘Black Valley’ is de opvolger van zijn vierde album ‘White Crow’ , dat in 2019 uitkwam. Vanaf de titelsong voel je een warme gloed, de donkere, weemoedige kant van de bluesroots. Ledfoot in z’n genre doet denken aan een poëet als Leonard Cohen. Af en toe kan het wat luchtiger zijn . “Angel Town” is intens, mooi , somber.
Ledfoot zijn muziek wordt soms omschreven als 'gothic blues'; “Take Away the hurt” en “Broken Eyes” klinken gevoelig, aanstekelijk en worden gedragen door zijn warme, doorleefde stem.
'Black Valley' is een mooie schijf van een grootmeester binnen de bluesroots, die luchtigheid, openhartigheid en weemoed, emotionaliteit samenbrengt.
Tracklist: Black Valley - Take Away The Hurt - Without Love - Broken Eyes - Poor Man's Lullaby - Angel Town - Crossed My Heart - This I Know - Falling Down - Slip Away
Daemonia Nymphe's muziek voor het Shakespearean toneelstuk 'Macbeth' uit 2016 (voor Het Nationaal Theater van Noord-Griekenland,) gaat verder dan de rest van hun werk; hun eigen specifieke stijl is nog steeds duidelijk aanwezig op het ganse album. Eén van de composities die opviel is "Witches' Lullaby", hier de inspiratie voor samenwerkingen met vrouwelijke vocalistes, met wie de band hun artistieke visie deelt, o.m. de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf improviseren op ditzelfde stuk en maken een unieke interpretatie van "Witches' Lullaby”.
Onlangs hadden we een fijn gesprek met de band over deze release hier
Verschillende vocalisten verleenden dus een bijdrage aan dit theatraal kunstwerk, o.m. de Japanse Hattis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Brits/Portugese Victoria Couper samen met de Brits/Turkse Reyhan Yusuf en de Griekse Evi Stergiou.
Net als een theaterstuk is het muzikale werkstuk een geheel . Elk heft een eigen , unieke rol, van een fluisterende stem , nachtengalen vocals uit de duisternis of een versmelting ervan . Daemonia Nymphe neemt je mee op reis naar hun fantasieprikkelende wereld. De wisselende sound heeft een hypnotiserende inwerking , melacholie en weemoed heersen en een intense gemoedsrust komt over je heen.
Kortom, een muzikale schoonheid in een aparte sprookjeswereld, die je ver durft weg te duwen van onze realiteit …
Tracklist: Majo tachi no komori-uta 05:32 La nana de las brujas 05:24 Canção de embalar das bruxas 05:00 Nanoúrisma ton magissón 02:39 Witches' Lullaby 05:25
Folk/Ethnic/Triba
Witches' Lullaby
Daemonia Nymphe
Anne Clark - More than ever before, I live for the moment. Don’t count the days, make the days count
Anne Clark needs no introduction. For more than 40 years she has been making her mark in the world of music. In parallel with full Covid lockdown in 2020, she was also diagnosed with cancer. A celebratory “40 year anniversary tour” had to be cancelled along with all other music plans. Life became a battle, fighting the disease. Right now Anne is in a good place and is slowly returning to writing new songs with her band members, Jeff Aug and Justin Ciuche. Also the idea came up to put out classic songs from Anne’s career in new interpretations, the result being "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked", which will be released on 28 May. Reason enough to have a nice conversation about it. We also talked about David Bowie, her time in Lokeren during the Lokerse Feesten, her connection with Belgium, a newly developed taste for (Belgian!) beer, her opinion on social media and further plans for the future.
Anne, thanks for this nice interview, after all these years it might be a bit much to ask :) but what were the highs and lows for you personally?
That is very difficult to answer. For more than over 40 years working with music, there have been so many… One changes so much in all this time. You meet so many people and one goes through so many areas of music. There are so many individual experiences that it is impossible to exactly point out the highs and the lows. It’s a constant process of living and working. Good experiences, bad experiences. I tend not to rate them, just either enjoy or learn from them.
I‘m very also very concerned about your health and battle with cancer. How are you doing today?
At the moment I’m feeling very well. Last year was an incredibly hard experience. However, what the doctors and nurses did for me was absolutely amazing. Because I had my diagnosis at the very beginning of this pandemic, it was a difficult time for me, but also for the people who took care of me. The hospital was completely closed down. There was no possibility to receive visitors and the hospital was totally overwhelmed with Covid patients. I don’t know how the staff managed but they did. I can’t begin to tell you what heroes of mine they all are! About my health now? There is always a risk that it will come back of course. But at the moment I’m very positive about the way it goes.
We are a bit generational :) the digitalization, the more and more importance of social media are for me the big changes of these times, what is for you the biggest change in your long career of around 40 years?
I have to agree. The technology of course is one of, if not THE biggest changes over the past 40 years. When I started with music it was more analogue and acoustic. Then everything became digital and I found that transition less enjoyable. Music meant staring at computer screens and looking at modules. I loved the more tactile nature of making music. However, over the years, I have of course adapted and now feel comfortable combining both.
About social media, it is a tool and it is entirely up to us how we use it. We can use it for good or bad things. Humans tend to seem to always like to show their bad sides. I am fully aware of how social media can be used in a bad way but I want to use it for creativity and the contact it can bring people. For example, something like Spotify enables me to discover musicians and artists I would never have been able to know about previously. Whole new worlds of music! Something like Zoom, FaceTime, WhatsApp or Skype enable people to “see” loved ones. This terrible last year has been a good example. Can you imagine what lockdown would have been like without people being able to contact their friends and families through these mediums? Unbearable.
But in the past you had more time to grow, it’s going very fast, maybe too fast?
In a way yes, but it is still up to us. We can skip through apps and programs every 5 seconds if we want to, or we can takes hours, days discovering new things. It’s our choice.
In an interview, when asked 'What are your main inspirations?', I read the answer: 'Everything is an inspiration! As a writer/musician I think you have to be open to every kind of inspiration.' Surely there are certain artists or musicians who have made you what you are today?
Life is just full of many different kinds of experience. When people tell me they only listen to dance music, or metal or this or that, I feel it’s a shame because they never feel the experience of other things. Life is made of different emotions and reactions or stimulations. The same with influences. My influences also have been wide and varied. Different things appealing to different parts of me. From The Beatles to The Rolling Stones as a kid but also people like Joni Mitchell, David Bowie, Tim Buckley, Simon & Garfunkel as I was growing up. I also loved classical music like Mozart, Chopin or Bach. Then the power of punk and post-punk. There are so many inspirations. Because life is about different experiences and things.
For me, when I look at my personal inspirations, it goes back to one person really: David Bowie
Yes, David Bowie was so important for music and for culture in general in the 20th century. His influence is so huge and so inspirational for many people on many levels.
He is also the only idol I really cried about, it was like losing my father
I heard someone say about him that he was an artist who “allowed you to be whoever you were or wanted to be. He gave you that permission.” I think that is definitely true - especially in the 1970s.
In that same interview I also read 'I never had a great "singing" voice so it seemed a perfectly logical step to set poems to music.' I’ve always seen you as a poet too, a storyteller with a beautiful voice anyway. Can you elaborate a bit on that statement?
Thank you very much, I take that very much as a compliment. Because words are so essential for us. Our language is pretty much all we have. All we have to communicate with each other. We are all story tellers. When language doesn’t work, there is always music. On the other side of the coin, when language fails, unfortunately we have violence.
I found some questions in interviews and I found these interesting: ''You have a unique and emotional way of speaking your lyrics in your songs. How did you come up with this idea and way of expression in the first instance ?'' Can you elaborate on them?
I have always known my limitations as a singer (haha)! As I just said, I am more of a story teller, or I create settings for stories, experiences, emotions. I have always loved great orators. Just listen to great speakers like Martin Luther King, to give an example, so inspirational. As well as overloading us with information, words should give solace, strength and unity.
I wanted to ask about ‘given opinions’, in the past you were sometimes angry about things happening around you. Are you still angry?
In the past year I have certainly reassessed my relationship with the world. There is a big difference between feeling anger and being passionate about things. I have really learnt what is and what isn’t important. All these politicians and tyrants and advertisers stirring up our feelings of inadequacy! Making us feel so small and irrelevant! The situation in the world is so difficult for so many people. I can never change that. I accept that. I have to accept that. But amid it all there are millions of good people, giving everything they have for others. We have all seen that with the Covid pandemic. I have experienced human kindness, selflessness and compassion on such a vast scale in the last 12 months, I never thought possible. It is (way beyond!) time we focused on these people, these qualities, instead of all the bullshit and time-wasters. I still feel a lot frustrations but I try to react in different way. Channel it in a different way.
Another thing I’m kind of angry about: Women are still too much undervalued and underestimated in this business. It is still a man's world even after all these years?
Well, yes. It’s still a man’s world. That’s for sure. The music business … business…. buiness …any business. I have to say though, it is so refreshing to have leaders in the world such as Jacinda Arden in New Zealand and Sanna Marin in Finland. Maybe we can perform some gender reassignment surgery on Boris Johnson (haha!).
The reason for this interview is "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked" (FDA / Anne Clark), which will be released on 28 May. Why an adaptation of songs and not a new album with new songs?
I would like to release new material and as I said earlier, I have begun writing with my band again but with my cancer diagnoses and the Corona virus last year, everything stopped. No touring. No travelling. So, I was looking for a way that I could still reach my audience and offer them something. Many people contact me about making remixes and I thought OK, let’s try something. Synaesthesia is the result.
I listened to the album, there are some very interesting arrangements that add something extra, it scared me a bit :) but the songs are reinvented because of that. Your opinion about this statement please?
Exactly! I wanted something a bit different from the usual remixes and gave all the musicians total freedom to work on the songs as they wished. I love the very radical arrangements of some of them. A bit like translating language, hopefully they keep the core of the material but also come up with something new too. Something that offers a whole new experience and interpretation.
I was a bit sceptical about it, but you've made sure that the songs still sound like they did in my youth, but you add something new that reinvents them, that's what wins me over the most
I was very definite about who and what kind of artists and musicians I wanted involved. People with their very own clear identity and who are also doing what I regard as exciting and innovative work in 2021. For example, I am a big fan of Yagya and Deadbeat, two of the musicians who worked on the album.
Are there new songs coming soon? In other words, can we expect more?
I hope so, like I said. In the last couple months I have begun writing new songs, I sure will bring them out as soon as I can!
I have seen you live three times, including twice in my hometown Lokeren, what was that experience like (I think 2004 and 2007) and also do you remember ‘Lokerse Paardenworst’?
I had a beautiful time in Lokeren. The people are so crazy (haha). All that Belgian beer and things… The Stella and the Jupiler. It was a great time being there. I am definitely NOT a fan of Paardenworst! Sorry, that’s not for me. However, I have to say that Belgian beer is the best beer in the world!
You also have a special connection with Belgium, can you tell us something more about that?
Yes, I have had a strong link to Belgium whole my life. Since I was a child. My parents had friends in Charleroi, who I have always regarded as family. One of my oldest friends is from Sint-Niklaas. My partner is from Nieuwkerken-Waas. My first ever concerts outside of the UK were in Gent. It’s a very special country for me. Such a tiny country yet with such a big cultural life and appreciation. The music scene is so wonderful in Belgium.
I still think, despite that, that many Belgian bands, if they were English or American, would be world famous. It is difficult for a Belgian band to really break through
Yes, it seems that the USA and UK have had the most influence when it comes to pop and rock but I think that has changed a lot with club and electronic music for example. So many of the big names in those styles come from mainland Europe. The same with jazz and classical. I think the Anglo-saxon influence is definitely waning in so many areas, not just music.
My Favorite Belgium band is The Kids. Are you into Punk?
Am I into Punk? You bet I am - or rather - I was in my youth! I was at the Centre of it as a teenager growing up in London and working in a record store. Siouxsie and The Banshees, The Damned, Generation X were all in the neighborhood.
My favorite Belgian band is Motek. I love what they did. They split up unfortunately.
Now we talk about ‘live concerts’. Will there also be live performances, or is that not the intention?
I don’t know. I hope so of course. We had a huge tour planned last year, but it didn’t happen. Apart from the Covid restrictions everything depends on my health. I’m not sure if I will ever be able to do major tours again but I certainly hope to play “live” again in some way.
In these times you see a lot of streaming, are you interested in doing that too?
I am. I think it offers a wonderful solution for both musicians and audiences. Unfortunately, all of my musicians are in Germany and to travel just isn’t an option right now, so we can’t work together as I would like to.
What is your opinion about the phenomenon?
It is an essential phenomenon that fits with these times we are living through.
These are very difficult times for a musician, but also for every person. How did you experience these times?
Extremely difficultly. Aside from the Covid lockdown I was in isolation anyway because of my illness. I hope this pandemic will teach us new ways of living and respecting each other and the natural world, but I don’t believe it will unfortunately … There have been huge human catastrophes in the past that we could have learnt so much from. We could have ‘reset’ the human program so many times. The first and second world wars for example. We never learn and we will just continue from one disaster to the next. However, I have learnt the true value of every tiny detail of living during this time. The beauty and the fragility. I have learnt who the true heroes are - the nurses, the doctors, all those precious people who have taken care of us during this time.
Something else, I know it’s difficult to make plans but what are the plans for the future? After all these years, are there still goals, ambitions, things you definitely want to do?
Honestly, I nearly died last year, and for me every day is a gift. More than ever, I am really living in the moment. I’m not making long term plans, I live now. One of the things that I was told in hospital by the amazing staff was: “Don’t count the days, make the days count.” This is my philosophy now.
Meer info over het nieuwe album: Anne Clark - Synaesthesia "Classics Re-Worked"
https://www.anneclarkofficial.com/2021/03/31/synaesthesia-anne-clark-classics-re-worked/
Pics @Tine Franckaert
Komrad Shoes - dirk. - En we hebben een Weezer!
Op een speelse manier zichzelf relativeren en belachelijk maken om serieus genomen worden en tevens dé meezinger van het jaar afleveren: Je moet het maar kunnen. En dan nog geruggensteund met een ‘belachelijk’ goede videoclip als was het een heuse reclamespot ( met Leli als cameo ). Je moet het maar kunnen. Jelle wil absoluut niet het warm water uitvinden met zijn poppy indie rock. Ik wed dat Weezer een arm veil heeft om zo’n sterke single neer te poten. Het weze Ben Crabbe vergeven dat hij dirk. een metalband noemt.
Zwerm - We willen zeker een ruim publiek bereiken, maar wel met de muziek waar we artistiek helemaal achter staan
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit. Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naar aanleiding van dit streaming concert, en uiteraard de nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Johannes Westendorp op een eerder winters aanvoelende ochtend in april.
ZWERM is ontstaan in 2007, toen al waren jullie grensverleggend, hoe is alles begonnen en hoe is het idee ontstaan?
We hebben elkaar ontmoet door een project dat georganiseerd werd door ChampdAction. ‘Hallucination City van Glenn Branca was dat project. Het doel van dat project was 100 elektrische gitaren bij elkaar te krijgen. Dat werd in Stadsschouwburg van Kortrijk gespeeld, en Glenn Branca werd uitgenodigd. En daar hebben we elkaar dus voor het eerst ontmoet. We zaten een beetje in het laatste jaar van onze studies.
Ik hou niet van hokjes denken, maar hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Dat is altijd moeilijk om te beantwoorden deze vraag, we stoppen er gewoon de dingen in die we zelf interessant vinden. Invloeden uit de alternatieve pop/rock in ieder geval. Als we zin hebben maken we gebruik van drones, klankvelden, samples, zelfgebouwde effectpedaaltjes, andere snaarinstrumenten zoals saz en sinter…. Er is de klassieke achtergrond die ongetwijfeld meespeelt. Als je het allemaal bij elkaar optelt wordt het zo breed dat je niets meer zegt …
En gelukkig maar, daardoor ben ik fan. Dit is een vraag die ik ergens heb zien staan in een oud interview, maar vind het wel interessant er wat dieper op in te gaan:’’ Hoe zie jij de rol van de balans tussen genoteerde en geïmproviseerde muziek bij ZWERM?’’ zeg maar ?
Dat komt uit een situatie, toen we begonnen, vetrokken we vanuit partituren. Om zo compositieopdrachten te geven aan componisten. Na een tijdje zijn we zelf dingen gaan beginnen arrangeren, dat is een stap dichter bij eigen versies maken. De eerste plaat die we zelf hebben geschreven, zijn we zelf aan het componeren geslagen. Improvisatie al jammend doen we niet echt veel eigenlijk. Doen we ook, maar het is eerder een vorm van componeren en arrangeren. Uiteraard wordt live altijd een beetje geïmproviseerd, je doet nooit exact hetzelfde. De balans daartussen? Het gebeurt allebei, maar we denken eerder vanuit de composities en structuur dan vanuit de improvisatie, hoewel we dat uiteraard ook leuk vinden om te doen.
In de decembereditie van 2010 publiceert de redactie van het muziekmagazine The Wire traditiegetrouw haar eindejaarslijstjes. De cd ‘The World’s Longest Melody’ met muziek van Larry Polansky staat daar in de top 50 van 2010. Een mijlpaal? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Voor ons was dat natuurlijk een goeie boost. We waren toen nog niet zo lang bezig, en dan is het altijd leuk als je opgemerkt wordt. Dat project ‘The World’s longes melody’ hebben we ook redelijk vaak kunnen spelen. In die zin heeft dat zeker deuren geopend. We hebben dan ook een vervolgplaat kunnen maken. Bij New World Records. In die zin dus wel, maar het is niet zo dat we daardoor plots een wereldtournee of zo konden gaan doen.
ZWERM brengt ook niet het soort muziek dat je moet verwachten in Sportpaleizen of zo, hoeft ook niet
Nee , maar het was op dat moment een fijne erkenning die ons op de kaart heeft gezet, dat in elk geval.
Met jullie muziek kunnen jullie een ruim publiek bereiken, maar wellicht moeilijker op de grote festivals of zalen geraken. Moesten jullie de kans krijgen dat wel te kunnen doen, door een eerder commerciële plaat uit te brengen, zouden jullie dat doen?
Ik betwijfel ten zeerste dat we dat zouden kunnen doen eerlijk gezegd (haha). Ik heb ook niet het gevoel dat we dit per se zouden doen, niet zozeer uit principe, je kunt natuurlijk je akkoordenschema’s vereenvoudigen en beats die heel steriel zijn daar aan toe voegen. Maar dat is niet de enige voorwaarde voor commercieel succes. Eigenlijk is commerciële pop muziek eerder een houding of attitude maar daarvoor moet je uw gehele uitstraling, reactievermogen en gezicht veranderen. En dat zien we ons niet doen. Dat gezegd hebbende. We zijn er absoluut niet tegen om een heel ruim publiek te bereiken, hoe meer mensen naar ZWERM luisteren, hoe beter. Maar dan natuurlijk wel onder onze eigen voorwaarden.
Wat hadden het er al even over, volgend jaar bestaan jullie 15 jaar, wat waren nog mijlpalen (en dieptepunten) in al die jaren voor ZWERM?
Gewoon de projecten die we hebben gedaan, zijn we heel tevreden over. Die een goede respons hebben gehad, en waar we artistiek helemaal achter staan. Dat zijn er toch heel wat, ik denk daarbij aan die twee CD’s bij Newworld Records. ‘The world Longest Melody’ en ‘Underwater princess Waltz’. Maar ook een project als ‘Electric Consort’ in 2015 was zeker een andere mijlpaal. Waar we Engelse renaissance muziek hebben bewerkt voor onze elektrische gitaren. Dat heeft ook veel respons gekregen, en jaren nadien kunnen we dat nog steeds hernemen op andere plekken. De samenwerking met Fred Frith, met wie we twee projecten hebben gedaan, was weer zo een mijlpaal. De eerste plaat met eigen werk, en we hebben samen gewerkt met Rudy Trouvé ‘Badminton in Teheran’ in 2018. Dat zijn voor ons allemaal zeer fijne projecten geweest die we dus kunnen beschouwen als hoogtepunten. Dieptepunten? Niet direct, als dingen niet lukken zoals je had gehoopt, is dat wel ergens een dieptepunt , minder optredens, of niet tevreden met een podium prestatie maar dat hoort erbij. Een dieptepunt, maar dat is dan weer voor iedereen uiteraard, is deze corona tijden waarin we leven. Voor veel mensen zelfs nog meer dan voor ons.
Recent brachten jullie een nieuw meesterwerk uit ‘Great Expectations’ . Met de samenwerking van Karen Willems, die gezien haar voorliefde om buiten de lijntjes te kleuren enorm past binnen het concept, Mee eens? Hoe is die samenwerking ontstaan?
Het was een super fijne samenwerking met Karen. Hoe die samenwerking is ontstaan? Dat is eigenlijk nog al vrij Informeel verlopen, Toon heeft na een concert contact met haar opgenomen. We hebben gewoon een beetje met elkaar zitten babbelen. Op de eerste plaat heeft Bruno – een van onze gitaristen – nog zelf drums gepeeld. Hij speelt ook gitaar en zingt, en dat wordt een beetje van het goede teveel. Daarom hadden we voor dit project een drummer nodig, en dat is dus Karen geworden. Ja, dat is gewoon uitproberen, het moet sociaal ook klikken en zo. En dat is allemaal zeer vlot verlopen.
Karen haar drumwerk is ook heel opvallend aanwezig op deze plaat, bewust voor deze weg gekozen?
Heel bewust? Nee. Als je kiest om met een drummer of percussionist te werken, kies je natuurlijk voor meer drums binnen de sound. Maar daarnaast is er niet speciaal over gesproken er moet zo, of zoveel drumwerk inzitten. We kunnen niet wekelijks repeteren omdat we ver uit elkaar wonen dus we maken elk apart kleine demo opnames, zetten die op een soort online platform. Iedereen van de band kan dat downloaden, en daar zelf mee aan de slag gaan. Op die manier krijg je een soort plakwerk van ideeën.. Een grote verzamelplaats van losse demo’s na een tijdje staat het gewoon helemaal vol met losse ideeën. Op het moment dat we daadwerkelijk de studio ingaan, is er best al wat afgewerkt materiaal aanwezig. En Karen deed gewoon mee aan dat proces dus die heeft daar kunnen mee haar ding doen. Zo ontstaan er organisch allerlei songs waar ieder zijn invloed en ideeën kwijt kan.
Wat me opvalt is dat jullie een dunne lijn bewandelen tussen experimenteren en toegankelijkheid, mee eens? Je mening
Ik snap wat je bedoelt, en ik denk dat dit ook deels komt door die werkwijze waar we het daarnet over hadden. Doordat vijf mensen voortdurend muzikale input geven. Ontstaat iets heel divers. Het komt niet specifiek van een hand, iedereen heeft daar zijn eigen inbreng in. Tekstmateriaal komt vrijwel alleen van Bruno Nelissen. Maar het muzikale materiaal komt dan weer van iedereen, en daardoor krijg je dingen die poppy klinken, en andere minder toegankelijk. Ook dat is niet weer een keuze of werkwijze op zich. Het is gewoon het resultaat van vijf mensen met uiteenlopende ideeën. Die verschillende muzikale voorkeuren hebben, maar toch voldoende elkaar aanvullen, om daarmee aan de slag te kunnen gaan.
De stijlbreuken en je op het verkeerde been zetten trekt me ook enorm aan. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Je mening
Ja dat antwoord is inderdaad al gegeven, het komt op hetzelfde neer. Je mag toch ook de invloed van Rudy Trouvé niet onderschatten, want die heeft nog veel ideeën in de studio verder uitgewerkt. Om iets om te gooien, of iets bij te steken. En het feit gewoon, zoals aangegeven, dat er vijf mensen bezig zijn met die liedjes. Daardoor kan het inderdaad rare afslagen nemen als het ware.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
De reacties die we tot nu toe hebben gekregen zijn uiterst positief, heel goede recensies en zo. Het is wel een beetje een rare manier om een plaat voor te stellen, omdat je het niet live kunt brengen voor een publiek en niet weet hoe die daarop reageren. Want je hebt geen contact met je publiek. Ook de online reacties waren positief, maar dat onderdeel mis je wel.
Ik heb jullie streaming concert gezien en was danig onder de indruk van wat die beeldende kunstenaars ermee hebben gedaan, bovenop jullie muziek. Vooral had ik voortdurend gevoel in een soort 3D film te zijn terecht gekomen, Hoe is die samenwerking ontstaan?
Die hebben daar zeker iets heel moois van gemaakt, wij hebben dat echter achteraf maar kunnen zien. Lucas Van Haesbroeck daar werken we al een jaar of tien mee samen. Hij doet vaak de scenografie en belichting bij onze projecten. In de concert situatie enkel de belichting, maar ook met theatervoorstellingen en samenwerkingen die we hebben gedaan, neemt hij dat onderdeel voor zijn rekening. En Benjamin Verdonck die werkt vaak samen met Lucas. Dat idee kwam dus een beetje op dezelfde manier als bij die fantastische samenwerking met Karen. Het gegeven van de live-stream geeft gelegenheid om op een andere manier na te denken over het visuele deel van je show. Dat hebben we hier geprobeerd Wat ze hebben gedaan, is materiaal gebruiken uit hun eigen voorstellingen. En dat toegepast op deze set.
Net daardoor blijf je wel kijken naar zo een streaming vind ik, doorgaans voelt het aan als een videoclip op YouTube of zo. Ik vond dit streaming concert dus een voorbeeld hoe streaming daadwerkelijk zou moeten zijn, hoewel het nooit de echte live beleving zal vervangen, hoe sta je tegenover het fenomeen?
Ik sluit me daar eigenlijk bij aan. Ik kijk ook veel minder dan het zou willen of moeten, zeker met muziek – met theatervoorstellingen is het een beetje anders omdat dit aanleunt bij film – heb ik gewoon het gevoel dat ik naar een cd zit te luisteren met beeld. Als deze methode die wij hebben gebruikt met ZWERM beter heeft gewerkt om de aandacht te bewaren is het fijn om te horen.
Voorlopig is het helaas de enige oplossing, streaming. Hoe voelt het feitelijk om voor een lege zaal op te treden?
Uiteraard spelen we veel liever voor een volle zaal. Maar voor de meeste van ons was het de eerste keer sinds heel lang dat we weer echt in een soort concertsituatie waren terecht gekomen, en dat voelde toch ook aan als een opluchting. Met publiek erbij is onvervangbaar, maar na tien maanden eindelijk nog eens een keer samen kunnen op een podium staan , zorgde toch voor een ontlading eerlijk gezegd.
Zijn er nog plannen in die richting of van streaming of zo?
Er staat een concert gepland in Het STUK in mei, maar dat is dus afwachten of dat doorgaat. En in Oktober in De Singel staat ook gepland. Die twee staan er, maar iets nieuws plannen is gewoon moeilijk nu. Alle concerten die we hadden staan, zijn al twee keer verzet. En weer een streaming? Een van de nadelen van zo een streaming is je kunt niet vier keer achter elkaar streaming doen , vandaag in Gent of morgen in Leuven, Brussel of Antwerpen. De meeste hebben die eerste streaming al gezien. Je hebt je kruit verschoten feitelijk , terwijl je met een live optreden telkens een ander publiek voor jou hebt toch, of toch in grote mate.
Zoals iedereen van ons zijn het voor jullie ook geen gemakkelijke tijden, hoe heb je deze corona crisis als mens, band en muzikant beleefd? Leef je van de muziek?
Nu ja, ik geef grotendeels gitaar lessen. En een deel van de financieren komt uit optreden, maar daar ben ik niet van afhankelijk. Dat geldt voor iedereen, sommige geven les of hebben andere jobs in de muziek . Corona heeft ook op al die activiteiten invloed, de lessen zijn al maanden online. Zowel in Nederland, maar dus ook in België. Dat zijn niet allemaal ideale omstandigheden, maar ik heb nog werk en we zijn gezond en dat is toch veel belangrijker. En om daarop terug te komen.. als je dan op een podium staat en eens iets kunt doen zoals die streaming, dan weet je pas echt wat je hebt gemist. Dan besef je toch dat het niet zo vanzelfsprekend is.
Ik ken ook artiesten of muzikanten die hierop reageren dat deze tijden hebben gezorgd voor een zekere rust, en tijd om meer te componeren; is dat bij jou ook zo?
We hebben een plaat gemaakt, en uitgebracht, dus productief zijn we zeker geweest. Of we door corona productiever zijn geworden, zou ik echter niet durven zeggen. Eerder het tegendeel een beetje, de praktische toestanden om zo een plaat uit te brengen zijn door die corona maatregelen eerder groter en maakt het zelfs moeilijker. Ook al die agenda’s die door elkaar worden gehaald door het voortdurende moeten verzetten van concerten; Er komen veel praktische toestanden bij kijken. Dat ik dus meer tijd heb gekregen door die corona zou ik zeker niet durven beamen.
Wat zijn de verdere toekomstplannen met ZWERM?
Plannen maken we sowieso. Het volgende dat op stapel staat is een project dat heet Lalaei, het Perzische woord voor slaapliedje. Dat project is een samenwerking met een Iraanse zangeres. Sarah Akbari Die hebben we drie jaar geleden ontmoet in Teheran, daar waren voor een drietal concerten. Het idee kwam om samen met haar een project te maken rond Iraanse Volksliederen. En dan hebben we nog een samenwerking met een Engelse verhalen vertelster. Marie Phillips. Dus het zal een soort theatervoorstelling worden met Iraanse muziek die gespeeld wordt door ZWERM en Sarah. Afgewisseld met story telling van Marie Phillips.
De plaat is maar net uit, maar er zijn geen nieuws songs geschreven of zo ondertussen?
Nieuwe songs nog niet, maar we gaan zeker een vervolg maken in deze lijn. ZWERM doet uiteenlopende projecten, en dat is een van de richtingen die we doen. Het is dus zeker de bedoeling onze eigen muziek uit te brengen, er is nog niets concreet maar dat gaan we zeker doen. Binnen een jaar of twee.
Indien ZWERM Amerikaans of Engels was, zouden jullie dan meer kans hebben om beroemd te worden? Het is voor Belgische (of Nederlandse band) vaak moeilijk om internationaal door te breken?
Moeilijk om daar concreet iets over te zeggen. Beroemd? Dat zou ik zeker niet durven zeggen. De Belgische muziek scene is toch wel gekend door zijn diversiteit, denk ik zo. Of dat in eigen land ja dan nee minder wordt geapprecieerd kan ik me moeilijk over uitspreken. Ik weet ook niet over een groot verschil is qua houding tussen Nederland en België wat dat betreft. Zoals ik zei, ik heb de indruk dat er in België dus meer diversiteit is en meer geëxperimenteerd dan in Nederland, maar dat kan komen doordat ik met ZWERM meer in België ben.
Is het niet zo dat een Belgische band als ZWERM het moeilijker heeft om op een festival als Rock Werchter te staan, dan een Nederlandse op Pinkpop om maar twee grotere festivals te noemen?
Ook daar kan ik niet zoveel over zeggen, ik zou het eens echt moeten uitzoeken dan. Ook omdat ik dat niet echt volg, een festival als Pinkpop. Lowlands heeft ook allerlei kleinere tenten en zo, en rand programmering. Maar ik kan op deze vraag dus niet echt een afdoende antwoord geven eerlijk gezegd.
Sportpaleizen uitverkopen is wellicht nooit een ambitie geweest , daar hadden we het daarnet al over. Om af te sluiten, na al die jaren, is er nog een soort einddoel of ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Onze voornaamste ambitie is toch een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken, maar zoals ik al eerder zei met de muziek waar we allemaal zelf achter staan. En dat is heel breed, deze plaat is een van de dingen die we doen, we doen nog andere dingen ook. Dus, projecten maken waar we artistiek allemaal 100% achter staan, en daarmee een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken. dat is het voornaamste doel van ZWERM. En dat mag gelijk waar en hoe zijn.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop jullie spoedig zo snel mogelijk eens echt live te zien
Jij ook bedankt Erik! Fijn dat je de tijd voor ons hebt genomen!
Yskan - Geert Hendrickx - Toekomstplannen? Het kan nog veel kanten opgaan. Maar eerst terug kunnen optreden en die plaat voorstellen zodra het kan
In de grote jazz visvijver is er altijd nog wel plaats voor gloednieuwe projecten. Net omdat je binnen de scene zoveel kanten kunt uitgaan, door improvisatie, experiment of net jazz te brengen volgens de basis van die muziekstijl .
Yskan is een project rond muzikanten die de jazz sterk beheersen. We citeren: ''De combinatie van Anneleen Boehme (LABtrio), Simon Raman (Steiger) en Geert Hendrickx (Zandland) is voor velen niet vreemd. Voeg daar nog Sam Comerford (Thunderblender) aan toe en weet dat er de luisteraars iets heel speciaals te wachten zal staan.''
De release van de plaat ‘Yskan’ is nu eindelijk uit, en zal ook via live streaming worden voorgesteld: https://www.youtube.com/watch?v=rVWOO8YWkZI
We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Geert Hendrickx, bezieler van de band. En uiteraard ook over de toekomstplannen, hoe je als muzikant bent omgegaan met deze crisis waarin we leven, en de ambities als muzikant en band. Tot slot kwamen ook de ideeën die klaar liggen, aan bod, maar waar hij voorlopig niet echt iets kan mee doen.
Om met de deur in huis te vallen, de release van jullie plaat is enkele keren uitgesteld. Nu komt ie eindelijk uit, wat zijn de verwachtingen?
De release is inderdaad vaak uitgesteld geweest. Twee weken voor de eigenlijke release zaten we plots in volle coronacrisis. Dat was enorm pijnlijk, en we wisten ook niet hoe lang het zou duren. In eerste instantie hadden we iets van, laat ons even afwachten of we de release enkele weken of maanden kunnen verzetten, het is dan een half jaar verzet geweest. Bij de start van de tweede lockdown is het dan weer verzet geweest. En eigenlijk hadden we ook gehoopt dat we een live concert zouden kunnen doen. Dit in de Academiezaal, Sint-Truiden. We bleven maar zoeken naar een nieuwe datum, en dat bleef maar uitgesteld worden waarna we besloten dat we er niet gaan uit geraken, dus is besloten het via live streaming te doen. Ik verwacht gewoon dat we onze muziek eindelijk de wereld kunnen insturen. Dat is eigenlijk waar we nu echt naar streven. Een ademhaling na het lange wachten.
Misschien toch, om daar op in te pikken, waarom nu dan wel – want echt perspectieven zijn er nog steeds niet – en niet nog iets langer wachten?
Eigenlijk vooral omdat mijn geduld wat op begint te geraken. Er is sowieso geen zekerheid, we hebben ons al een paar keer mispakt daarop. En ergens worden we doordat het maar niet gereleaset wordt, opgehouden om de volgende stappen te zetten richting nieuwe muziek. We kunnen gewoon niet beginnen aan een nieuwe plaat , vooraleer deze op de markt is gekomen. Ook al zijn er niet veel perspectieven, dus i.p.v. te blijven hopen op veel publiek, hebben we besloten het nu te lanceren, om dus de mogelijkheid te hebben die volgende stappen ook te kunnen zetten. Vooruit gaan, en de muziek de wereld insturen.
De band bestaat uit top muzikanten binnen de jazz scene, hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe is alles begonnen?
Met Anneleen en Simon speel ik al het langste samen. We hebben elkaar leren kennen op het Conservatorium in Antwerpen. Daarna hebben we veel projecten gedaan, ook een tijd samen gespeeld . Dat lukte zeer goed, in verschillende setting. Tot we via het conservatorium ons laatste project kregen Gizmo , dat was een optreden dat we deden op Jazz Middelheim met Chris Cheek en dat is zeer positief verlopen. Daar is dus ook een band uit voorgekomen, met het idee we werken samen dat project verder uit. Met Chris Cheek o.a. was een plan dat op de agenda stond. Uiteindelijk hebben we met Ben Sluijs samengewerkt. Dat begon na langere tijd ook wat moeilijker te gaan, het werd ook allemaal een beetje vaag. En dan had ik iets, ik wil uit dat project Gizmo een soort erfenis verder zetten en ben dan samen met Anneleen en Simon aan een nieuw project begonnen, Yskan. Daar zat wel wat jaren tussen, ik was ondertussen wat vrijer beginnen spelen met andere muziek bezig geweest. We hadden eigenlijk nog een saxofonist nodig binnen Yskan. En Anneleen had ons iemand aangeraden die ze goed kent, en dat is dus Sam Comerford geworden. Ik had hem al een paar keer gehoord, maar kende hem niet persoonlijk. Ik was er heel enthousiast over en dacht ‘we vragen hem gewoon’. Dat klikte direct heel goed. Die past eigenlijk zeer goed in dit project.
Het landschap van jazz wordt trouwens groter en groter. In die grote vijver is er daar nog plaats voor een band als Yskan en waarom?
Ik ga altijd uit van de mindset, als je uw muziek maakt en je staat er zelf achter, en je doet gewoon uw ding dan is daar altijd plaats voor. Uiteraard als je commercieel gaat denken, en een soort business plan uitwerken, dan lukt dat al wat moeilijker. Dan zit je in een verkeerde scene natuurlijk.
Dus op de vraag is er plaats om muziek te maken? Er is altijd plaats om muziek te maken, er zijn altijd wel mensen die interesse hebben. Op dat vlak zijn er altijd tekort dan teveel eigenlijk. En ook in de jazz wereld is er gewoon heel veel mogelijk. Er kan ook heel veel richtingen worden uitgegaan. Meer nog i.p.v. andere bands als concurrentie te zien, inspireren we elkaar eerder binnen deze scene.
Wat wel opvalt binnen deze scene is dat de meeste van die jazz bands ook niet echt commercieel succes nastreven, maar eerder de scene levendig houden, is ook dit jouw doelstelling?
Eigenlijk wel ja.
Dat is een vraag waar sommige op antwoorden ‘die kan ik niet beantwoorden in enkele zinnen, ik heb daar 150 antwoorden op’ maar ik stel hem je ook …Wat is jazz in jouw ogen anno 2021?
Dat is iets heel moeilijk om echt een antwoord op te geven, inderdaad (haha) Jazz is niet alleen iets dat al heel lang leeft, maar een stijl is die blijft leven. Maar vooral evolueren. Als je in het verleden grasduint, dat is iets dat altijd heeft bestaan en iedereen blijft dat naspelen. Ook door nieuwe invloeden toe te voegen, en op te werken naar iets nieuws, is jazz zelfs ondertussen een heel breed begrip geworden. Maar ondanks dat evolueren, als je een band hoort die tot de huidige jazz wereld behoort , hoor je toch altijd bepaalde punten en linken die bewijzen waarom het jazz is eigenlijk. Ergens klinkt het soms heel anders.
De laatste tijd heb ik veel naar Octurn geluisterd. Wat heel anders klinkt als bijvoorbeeld Charlie Parker. En ondanks het feit dat het zo anders klinkt, herken je elementen erin die de link leggen naar die mindset van experimenteren, het speelse, nieuwe elementen ontdekken tot improvisatie. Dat is misschien niet het belangrijkste, maar het is iets dat er altijd in voorkomt.
Die mengeling van stijlen, jazz is Amerikaanse muziek en Amerika is sowieso een mengeling van uiteenlopende culturen. Ik denk ok dat dit element om zich daardoor te laten beïnvloeden een belangrijk element is aan jazz.
Ik heb ‘Yskan’ enkele keren beluisterd. De magie zit hem in hoe de band op een bijzonder warme wijze je onderdompelt in een weemoedig sfeer, zonder al te donker te gaan klinken … Schitteren in eenvoud dus. Je mening graag
Zeker, ik heb veel gecomponeerd in het verleden. En geanalyseerd. En ik vind het gewoon leuker om muziek te spelen die eenvoudiger is en meer geïnterpreteerd kan worden. En bij Yskan zijn dat geen afgewerkte stukken, maar een samensmelting van bouwstenen en losse ideeën. Die ik heb meegebracht en die daarin gepuzzeld worden, de uitvoering is vaak anders, het kan allemaal heel vrij geïnterpreteerd worden. Maar het basis materiaal is inderdaad heel eenvoudig van aanpak. Het is op zich niet heel druk onze muziek, heel atmosferisch en heel filmisch. Ik probeer altijd ergens, daardoor dat weemoedige, er ergens een hoek af te snijden. Waardoor het ook niet te proper klinkt, zelfs lichtjes ongemakkelijk. Wat het niet echt vrolijk maakt, maar ook niet echt donker maakt. Zodat het altijd een tegenkracht krijgt, wat ik een belangrijk element vind om erin te houden. Anders wordt het te afgewerkt, of te eenzijdig.
De songs vullen elkaar aan, de plaat is wat mij betreft zelfs een lang verhaal met begin, tussen stuk en eindstuk. En dient naar mijn mening in zijn geheel te worden bekeken en beluisterd? Mee eens? Je mening graag
Ik ben ook wel fan van albums echt in hun geheel te beluisteren, en niet song per song te gaan analyseren. Zoals op Spotify of zo. Voor mij is het belangrijk dat het inderdaad een geheel vormt, daar heb ik ook bewust voor gekozen. Ik denk er trouwens ook heel lang over na eer ik een CD uitbreng. Ook dat die stukken open te interpreteren zijn is de sound en het karakter van de groep eigenlijk. Het is dus gewoon een belangrijk element dat elke song perfect aansluit op de andere, daarvoor heb ik bewust gekozen.
Het balanceren tussen ingetogenheid en de registers opentrekken, zorgt ervoor dat de aandacht nooit verslapt, ook nu weer , je mening
Inderdaad, maar ik heb ook wel veel invloeden die van uiteenlopende muziekstijlen komen. Van redelijk zware metal muziek naar klassieke muziek. Tot traditionele jazz en hip hop , elektronische muziek. Ik probeer wel overal iets uit te halen. En dat in mijn wereld te verwerken. Daardoor zijn er dynamisch vaak grote verschillen. Doordat het redelijk open is.
Over invloeden gesproken, wie zijn dan eigenlijk jouw invloeden? Niet alleen in jazz?
Nee, zeker niet alleen in jazz. Maar ik denk dat het bij veel mensen enorm breed gaat in deze tijden,. Ik heb wel veel jazz gestudeerd en geluisterd uiteraard. Als Gitarist Bill Frisell is een heel groot voorbeeld voor mij, Amerikaanse muziek, country muziek. Of de metal band Meshuggah, is ook een invloed. Of moderne klassieke muziek, zitten ook heel interessante stukken in. Dat kan dus heel ver gaan die invloeden.
Jullie hebben helaas niet de kans gekregen deze plaat live voor te stellen, er volgt een streaming heb ik gezien… vertel er gerust iets meer over?
Op 6 april, op de dag van de release doen we inderdaad een live streaming in Academiezaal, Sint-Truiden. Normaal gezien was dus voorzien dat we dit dus live zouden brengen, als release concert. Via de promotors Motives for Jazz die meegespeeld hebben in het creëren van die plaat. Zij wouden heel graag dat die release doorging, en nu is het dus in de vorm van een live stream. Wat we ook graag hadden gedaan, maar dat is nu ook al niet meer mogelijk, is buiten spelen. Dat heeft ook eerst op de planning gestaan. Maar de Academiezaal is gewoon een zeer mooie zaal. De cd is trouwens daar ook opgenomen. Daardoor klinkt onze plaat wellicht live, omdat we die ruimte echt hebben gebruikt om op te nemen. Daarom hadden we gewoon graag dat die plaat daar werd voorgesteld. Ook al is het nu maar in de vorm van de live stream, het is nog altijd de klank uit die Academiezaal die ook terug komt op plaat dus. Op dinsdag om kwart na acht in de avond dus.
Jullie hebben (dacht ik) in juni wel een streaming gedaan in het kader van ‘Handelsbeurs live’. Hoe heb je die beleefd?
Het eerste concert dat we hebben gespeeld was op Jazz middelheim. Op het vrij podium, waar enkele projecten werden voorgesteld waaronder Yskan. Daarna hebben we nog een keer of drie, vier echt live gespeeld. En de volgende concerten waren de release concerten in Sint-Truiden en de Handelsbeurs. De Handelsbeurs had het idee om niet alles stil te leggen, en iets te doen rond live streaming en zo verder te kunnen met programmatie. Wij hebben dus het allereerste live concert in Handelsbeurs gedaan, vooraleer ze zijn over gegaan tot Sound of Ghent. Dat was een heel laattijdige beslissing zelfs, toen ons de vraag werd gesteld om dit op die manier toch te laten doorgaan. We hebben toegehapt in het kader van een pre-release zodat we op die manier wat reclame konden maken rond het project, en hopelijk dan het echt release concert later. Het werd een heel interessante beleving, iedereen had ook beetje stress omdat dit toch een nieuw insteek was die ze nog niet hadden gedaan. Bang dat alles ging uitvallen en zo. En het is allemaal zeer vlot verlopen, een zeer leuke ervaring ook omdat het een eerste keer was dat we terug op het podium stonden samen sinds de eerste lockdown. Dat was ook een gratis live stream die heel ver verspreid was. Dat is ook een voordeel van die live streams, je hebt direct een heel groot bereik.
Maar het blijft toch raar om voor een zaal zonder publiek te spelen, toch? Hoe voelde dat zo voor een lege zaal spelen?
Heel vreemd, ik heb nog met een ander project een live stream gepeeld. En dus nu binnenkort weer met Yskan. Ik zeg wel live streams, want er is een groot verschil tussen een concert echt live streamen waar wij dus onze set spelen, en een paar seconden later zien de mensen ons dus spelen. Soms wordt dat effectief vroeger opgenomen. Die op een bepaald ander tijdstip wordt uitgezonden, sommige blijven dan een tijd online. En dat is toch een beetje een vreemd gebeuren dan. Ik vind het persoonlijk leuker als het dus echt ‘live stream’ is eigenlijk. Met wellicht de bedoeling dat het later nog kan bekeken worden, maar wel met de energie dat de mensen wel degelijk meekijken op het moment dat we onze set spelen.
Ik denk dat het grote deel zelfs meer ‘streams’ zijn dan echt ‘live streams’?
Er is ook gewoon minder kans om het echt live te doen, waardoor het op voorhand moet worden opgenomen. er kan altijd wel iets verkeerd gaan, en als je het op voorhand opneemt heb je een marche om de fouten eruit te halen of zo. Live stream is dus wel riskanter, maar ik vind dat het gewoon meer waarde heeft. Vooral om zelf te spelen, vind ik het een heel groot verschil.
Eigenlijk heb je die vraag al een beetje beantwoord. Wat is je mening over streaming eigenlijk?
Wat ik wel iets moeilijk vind. Je kunt nooit een echte concertbeleving verplaatsen naar de huiskamer, die interactie tussen publiek en band visa versa is te belangrijk. Het is ook een sector waar inkomen moet uit voorkomen, om te overleven. Het is uiteraard een mooi perspectief die live stream, en dat de mensen dat kunnen volgen. Maar als mensen zien dat er moet voor betaald worden , hebben ze het daar heel wat moeilijker mee. Velen redeneren dat je een optreden gratis kunt zien op YouTube en dan moet je betalen om een opname te zien van een band, die later ook gratis te zien zal zijn op bijvoorbeeld YouTube. Het is om die reden gewoon een heel interessante en vooral tussentijdse oplossing. Maar op lange termijn denk ik niet dat het veel meerwaarde zal bieden. Misschien een mengvorm van de twee, dat er naast het effectief het concert bezoeken, iets overschiet om het eveneens ook thuis via live streaming te zien of zo? En vooral, de grens tussen live en opname wordt heel klein, daar schuilt een beetje het gevaar eigenlijk bij dat fenomeen streaming.
Wat zijn nu de verdere toekomstplannen
Doordat alles heeft stil gelegen, is het gewoon heel moeilijk om ver te denken. Zoveel mogelijk die plaat kunnen vertegenwoordigen, en dus ook live spelen vooraleer we echt nog verdere plannen kunnen maken. Dus ja.. dat is koffiedik kijken nu. Wat ik wel aan denk, ik denk veel in beelden. Iets filmisch. Het lijkt me een heel goed idee om de muziek van Yskan aan te bieden voor film of beelden op een of andere manier. Dat is ook een plan op langere termijn om daar iets mee te doen. En ook een nieuw repertoire, of hoe we dat project verder kunnen uitwerken. Het concept kiezen waarrond we zullen werken. En op die manier dan een tweede cd opnemen. Het kan dus nog veel kanten opgaan. Maar eerst en vooral , kunnen gaan optreden en die plaat voorstellen zodra het kan. De ideeën zijn er dus wel, maar ik kan zo lang we deze plaat niet kunnen voorstellen, zeggen dit is het nieuw project of zo.
Misschien toch nog meer streamings na deze in Sint-Truiden?
Een streaming zit er niet meer direct in na deze release stream. Het zal vooral wachten tot er echt iets live kan doorgaan. Het is gewoon moeilijk om op dat vlak een planning op te stellen, omdat veel clubs totaal niet weten waar ze aan toe zijn, en er ook een overaanbod zal zijn aan artiesten en bands die willen optreden.
Nu we toch bij deze corona tijden zijn aanbeland, hoe heb je die als muzikant (en als mens ) beleefd?
Ik heb wel het geluk, en dat is iets waar veel muzikanten wel geluk in hebben, muziek moet aangeleerd worden. Er is dus wel een vraag naar muziek onderwijs. Dat is een nuttige functie die je als muzikant zeker kunt opnemen. Om dus les te geven. We hebben een zeer goed kunst- en muziekonderwijs in ons land, dat is trouwens de reden dat er zoveel jong talent uit voort komt. Het vroeger gegeven van gitaristen die autodictact een gitaar vastpakken en super goed worden, dat verhaal is een beetje gepasseerd. De talenten die nu ontspringen zijn vooral heel goed omdat ze een goede basis meekrijgen. Ik geef zelf ook redelijk wat muzieklessen. En dat is iets wat altijd wel is kunnen blijven doorgaan, uiteraard soms op vreemde manieren en online, maar dat scheelt toch voor een muzikant dat ze op die manier toch iets kunnen doen met hun muziek door het anderen aan te leren. Wat ik mis is het sociale gebeuren. Maar ik ben iemand die zichzelf wel kan bezig houden in het dagelijkse leven. Daardoor is het voor mij wel vlug voorbij gevlogen. Enkel dat aspect om nieuwe muziek te maken , is wel heel pijnlijk. Alles blijft on hold staan, en we hebben heel weinig perspectief. Dat knaagt.
Wat soms wel terugkomt, heb ik ondervonden in interviews, is dat sommige artiesten en muzikanten eerder tot rust konden komen en inspiratie vonden om nieuwe muziek te componeren?
Eigenlijk wel, maar ook dat is dan weer zeer moeilijk omdat er geen garantie is. Ik heb het wel nodig om een bepaalde richting te kunnen uitstippelen. Hoe kan ik het uitwerken en toepassen en zo? Doordat we zo weinig uitzicht hebben is het gewoon heel moeilijk om concreet plannen te maken. Ik heb wel veel ideeën opgenomen, gewoon iets spelen of zo. En die ideeën liggen dus wel klaar. Om het kort te zeggen, ik heb veel materiaal klaar liggen om iets mee te doen, maar heel weinig concreet afgewerkt. Omdat het geen zin heeft als je niet weer waar het naartoe gaat, die onzekerheid…
En met andere projecten of eventueel solo?
Iedereen is eigenlijk een beetje individueel met muziek bezig geweest, en zelden met de band. Ik heb dus zeker ook ideeën liggen om solo werk uit te brengen, die dan meer geïnspireerd is op klassieke muziek. Of stukken om uit te brengen op akoestisch gitaar. Of een compositorisch project, wat ik zeker ooit eens wil gaan doen. En ook Ambient muziek, klanken en sferen creëren met enkel gitaar geluiden. Dus geen synthesizer of elektronica, maar puur alleen gitaar geluiden op elkaar gelaagd in verschillende oplages. En voor Yskan dus ideeën die daarvoor kunnen opgepikt worden. Ruwe ideeën dus.
We kunnen stellen dat jij de bandleider bent bij Yskan?
Ja, maar het is niet zo dat ik bepaal hoe de arrangementen moeten klinken of zo, dat doe ik samen met de muzikanten binnen de band. Het zijn allemaal zeer sterke individuen die weten waar ze mee bezig zijn, en zeer sterke persoonlijkheden en dat moet gewoon uitgespeeld worden. En daardoor is hun inbreng binnen Yskan dus minstens even belangrijk. Ik geef hen dus de nodige vrijheid.
Hoe denk je, hoe de muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Ik vrees dat er heel veel gaat sneuvelen. We gaan hier niet zonder kleerscheuren uit geraken, absoluut niet. Maar ik denk dat er langs de andere kant heel veel uit geleerd is. Zeker dat muziek en muzikanten tot op heden een beetje werden gezien als de rand van de maatschappij. Ze doen er niet echt toe, er was ook veel onzekerheid en zo. En eigenlijk zouden we een stap verder moeten staan, er is binnen de cultuur ook nood aan een soort sociale zekerheid die de muzikant beschermt. Wat nu haast niet gebeurt. Bij de besparingen van Minister Jambon is de eerste keer het alarm afgegaan bij iedereen, nu die coronacrisis. Er wordt dus beseft, we zijn niet genoeg omkaderd. We hebben het veel te ver laten komen. Op dat vlak moet er in de toekomst zeker iets veranderen. Dat mensen dat beginnen te beseffen is wel positief. Er is op dat vlak bijgeleerd, en ook organisatorisch zijn er stappen gezet voor en betere sociaal zekerheid voor de muzikant. Maar er zullen zeker slachtoffers vallen, zoals clubs die niet meer zullen open gaan en dergelijke meer, helaas.
Naast Yskan zitten jullie nog bij andere projecten, ik heb Anneleen gezien bij Grand Picture Palace , best een heel fijn concert, hoe zit het dus met andere projecten waar jij aan bezig bent? Zandland bijvoorbeeld? Ook Steiger brengt een nieuwe plaat uit? Hoe blijf je dat allemaal combineren
Het zijn allemaal heel aparte projecten eigenlijk. Zandland is wat hetzelfde verhaal geweest, de plaat kunnen uitbrengen en een goede release show , allemaal zeer veelbelovend. maar dan niets meer. Er zijn wel een paar live streams geweest, maar je kunt niet blijven live streams doen. Heel die toer is dus uitgesteld, al wat toen ging gebeuren moet nog gebeuren eigenlijk. Om de volgende stap te kunnen zetten, zelfde bij Yskan dus.
Maar om op de vraag te antwoorden, voor mij zijn het aparte projecten en aparte bands. Dat valt zeker te combineren, er zijn mensen die bij ongelofelijk veel groepen spelen, en dat ook goed kunnen combineren. Kwestie van duidelijke afspraken maken. Bij Yskan ben ik meer leider, bij Zandland een onderdeel van dat geheel. Dus ja, ook bij de andere muzikanten is dat zo. Grand Picture Palace is Anneleen haar project, en Steiger is met een nieuwe plaat bezig. Binnen al die projecten is het gewoon duidelijke afspraken maken, maar dat komt wel goed. Ik speel eigenlijk liever met mensen die met verschillende projecten bezig zijn, en op veel vlakken actief dan die zich enkel kunnen toewijden op dit ene project. Die invloeden en ervaringen creëren zelfs iets mooi en interessant dat we misschien kunnen gebruiken voor Yskan.
Wat zijn de ambities verder? Is er een soort doelstelling dat je voor ogen hebt en waarom? Of ben je daar niet mee bezig?
Ik ben iemand die eigenlijk in het moment zelf leeft, ik maak nooit echt plannen naar een verre toekomst of zo toe. Ik leef eerder in het moment zelf. Maar ik ben zeker met ideeën aan het broeien geweest, en ik wil zeker met Yskan verdere stappen zetten, in de richting van een volgende plaat. Met de stukken die klaar liggen, of eerder projectmatiger tewerk gaan. En ook die solo projecten is iets wat ik heel graag verder zou willen uitwerken. Het is en blijft een beetje datzelfde verhaal, eerst kunnen spelen en dan zien wat we verder kunnen doen. Zolang we met deze nieuwe plaat niet echt podium ervaring en zo hebben opgedaan, heeft het weinig zin om al aan iets anders te gaan denken.
Nu je toch over een eventuele tweede plaat begint, zal die dezelfde richting uitgaan als de eerste, heb je daar al bepaalde ideeën over?
Er zijn zaken die je bij leert, door dingen die minder goed werken of zo. Waardoor ik iets anders zou doen, maar de rode draad is toch een open interpretatie. Waar eenvoud in zit. En dat de muzikanten hun inbreng mede de weg zullen bepalen. Ik denk dat er op dat vlak niet zoveel zal veranderen, omdat dit net de kern is waarrond Yskan is opgebouwd. Maar we kunnen altijd een andere richting kiezen. Zoals iets stevigere muziek maken, of net het omgekeerde meer ingetogen tewerk gaan? Het hangt af van de ideeën die binnen komen, en wat er meer gaat spelen binnen dat concept.
Pics homepag @Leon De Backer
Bedankt voor dit fijne gesprek, we volgen de verwikkelingen binnen Yskan en al je andere projecten zeker verder op. En hopelijk binnenkort echt live.
Jaouad - Jaouad Alloul - Ik wil in die tijd dat ik hier ben naar mezelf in de spiegel kunnen kijken als een tevreden mens
We citeren uit de biografie: ‘Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.’
Met zijn album ‘Messiah’ neemt hij geen blad voor de mond, en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen. Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het is in deze tijden, kwamen eveneens aan bod.
Jaouad, aangenaam. Hoe is het allemaal begonnen?
Ik ben eigenlijk begonnen als Dragqueen, ik heb daar toch vijf tot zes jaar furore in gemaakt en veel plezier aan gehad. Heel veel gewerkt op het podium. Wat heeft gezorgd voor podium ervaring. 2013/2014 heb ik meegedaan aan The Voice van Vlaanderen. Ik wist van mezelf dat ik kon zingen, maar had al zo lang niet meer gezongen omdat er als kind de nodige onzekerheden rond waren ontstaan. Ik ben 2014 tot de halve finale geraakt. Dat was wel heel intens. Het is een giga productie, je kunt niet helemaal bevatten in welke machine je bent terecht gekomen. Achteraf voelde dat aan als een heel lange Bootkamp of zoiets. Je mocht ook een half jaar met top muzikanten werken, dus achteraf ben ik wel blij dat ik dit heb mogen doen. Daarna was het echter wel zoeken eigenlijk, want het is dus niet zo dat ze daarna met de contracten klaar staan.
Niet? Ik dacht dat zo een deelname aan The Voice veel deuren zouden laten open gaan?
Het landschap in België is niet supergroot. Je hebt een paar dominante, er komen ook wel wat nieuwe bij. Maar ze moeten u zodanig in een vakje kunnen stoppen als het ware, en de laatste jaren ligt de focus op hip hop en rap. Op zich was het uiteraard een leuke ervaring, want na The Voice ben ik naar veel jams gegaan. Met de bedoeling om mezelf muzikaal wat verder te ontwikkelen. Lode Janssen, die ook trompet speelt op mijn plaat en mijn muzikale vader is geworden, heeft me op een bepaald moment uitgenodigd om te zingen op een huwelijk. En de pianist die erbij was, is de producer van het album. En zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik had een loopstation waar ik liedjes op maakte, die heb ik hem doorgestuurd. Van het een kwam het ander, voor we het wisten hadden we een EP klaar.
Soul, R&B enz, komt voorbij, hoe zou je zelf je muziekstijl omschrijven?
Muziek uit het hart. Ik hoop in het tweede album een iets duidelijkere lijn daarin te hebben. Maar deze keer hebben we bewust gekozen om net geen exacte lijn te hebben. Ik zie en luister ook graag naar verschillende muziekstijlen Dat gaat van pop muziek naar jazz tot rock , ik ben dus niet voor één gat te vinden eigenlijk. Wat niet evident is als je een album moet maken natuurlijk. Ik ben in mijn muziek een soort verhalen verteller., of het een verhaal over mezelf of ‘Hard to Love’ een thuisloze is ... Dat is wat moet kloppen, dat ik een ervaring die ik heb meegemaakt of heb gezien bij iemand anders, probeer te vertalen .
Ik heb je debuut ‘Messias’ beluisterd. Er straalt iets religieus uit dat ik niet kan thuisbrengen, vermoedelijk was dat ook de bedoeling als ik andere interviews, artikels lees?
Ik ben heel lang op zoek geweest naar antwoorden op vragen. Dikwijls gebruik ik daar andere mensen of relaties voor. En God weet dat ik er toch heel wat gehad heb met mannen en vrouwen. In de hoop dat die mensen een leegte kunnen opvullen, die je zelf niet kunt opvullen. Het is een constante zoektocht naar iemand die je de weg kan wijzen. In mijn 20tigers was dat vooral zeer moeilijk omdat ik, mede door geen contact te hebben met mijn familie, wat verdwaald was geraakt. Vanaf ik, na negen jaar, mijn vader terug begon op te zoeken is die fascinatie voor Jezus , De maagd Maria en de Kerk naar boven gekomen.
De Kathedraal in Antwerpen was één van de weinige plekken in de Stad waar ik echt tot gemoedsrust kon komen. Het was in mijn hoofd en ook de Stad zelf, veel te druk. En daar kwam ik dus echt tot rust. Dat is een soort constante gebleven in mijn leven, die fascinatie voor dat verhaal, dat heel vergelijkbaar is met het verhaal in de Koran. De religie is gewoon een soort concept dat als het ware gekopieerd wordt, het is gewoon een andere profeet , manier van bidden of bepaalde rituelen. Maar die kern is altijd hetzelfde. Waardoor ik daar de schoonheid kan van inzien. Want na een tijdje zien we religie als iets inherent slecht. Echter kan religie ten goede en ten slechte gebruikt worden. Dat hangt van de persoon in kwestie af. Vandaar dus die fascinatie, en ook word je geïnspireerd door de kunst die daar vaak hangt in die kerken. De Kerk heeft veel lelijke dingen gedaan, maar ook veel kunstenaars geïnspireerd om meesterwerken te maken.
Ik herken er mezelf in … wat zoekende, is mijn verhaal heel gelijklopend. Maar wat het voor je toch nog moeilijker maakt , denk ik , het is binnen de religie als Islam anno 2021 nog steeds moeilijk om uit de kast te komen wat je geaardheid betreft?
De paus heeft onlangs nog een straffe uitspraak gedaan.. Het katholicisme is gewoon een ouder geloof. Dat is iets dat al meer dan 2000 jaar bestaat, terwijl de Islam pas is gestart 600 na Christus. Dat is al een eerste gegeven, er is ook een migratie golf gekomen die willen vasthouden aan hun religie. Omdat zij hebben gezien dat het Westen eerder de religie de rug heeft toegekeerd. Waardoor ze de weg wel wat kwijt zijn, door het kind met het badwater weg te gooien zonder enige spiritualiteit. Ik heb het zeker niet gemakkelijk gehad, ik ben nu 35, maar ik ben altijd naar mijn innerlijke zelf blijven luisteren, en daardoor succesvol geworden wat betreft relaties en zo, ik heb een heel goede partner, een huis, eten , drinken. Maar vooral als we gaan blijven erop wijzen dat het binnen de Islam moeilijk is om uit de kast te komen, gaat het jongeren tegenhouden om dat daadwerkelijk te doen. Het zal altijd een uitdaging zijn, en niet altijd even evident. Maar het leven is gewoon een uitdaging en niet evident met momenten.
Ik vind het een zeer boeiend onderwerp , ook omdat ik mezelf herken in je verhaal; naar mijn mening gaat religie veel verder dan wat in een boek staat. Je mening?
Absoluut.
Achter veel songs schuilt een verhaal, door mijn aangeboren gehoor probleem is het moeilijk te ‘horen’ waarover je zingt (of ik moet de teksten erbij nemen); wat me wel opvalt, ondanks enkele weemoedige songs, is het niet allemaal kommer en kwel …”Lies” klinkt zeer feestelijk - hoewel dat niet het juiste woord is - zelfs? Is bewust voor die aanpak gekozen?
Je kunt niet in het licht komen, als je de duisternis niet kent. Neem nu “Lies”, is het verhaal van ontdekken dat iemand niets anders heeft gedaan dan liegen tegen u. Daar zit heel wat pijn in, omdat je dat ontdekt. Maar tegelijkertijd zit er ook een soort verlichting in omdat je dan ook gewoon weet van ‘ok, nu is het helder en duidelijk’. Daardoor wordt in een moeilijke situatie, een soort helderheid gecreëerd. En dat is ook hoe de waarheid aanvoelt. Soms proberen we net die waarheid te ontwijken. Of durven niet uit te spreken, omdat nu eenmaal zeer veel licht creëert. Doordat mensen met de neus op de feiten worden geduwd.
Sommige waarheid wil je toch liever voor jezelf houden omdat de wereld daar moeilijk mee kan omgaan, denk ik dan
Er zijn heel wat taboes in de wereld, we zitten wat dat betreft met onze gedachten soms nog in de vorige eeuw. Maar iedereen is vrij van gedachte, als niemand zich echt opdringt, is er geen enkel probleem. Ik denk dat mensen gewoon eerlijk met zichzelf moeten kunnen zijn.
We wijken wat af van de muziek, maar de persoonlijkheid die je bent keert ook terug op je debuut vind ik, het is een heel persoonlijke plaat waar je jezelf enorm bloot geeft, vind ik? Schept het geen bepaalde risico dat te doen?
Nee, Als ik zou sterven zal ik sterven als een soort martelaar (haha). Het is uiteraard zo, er zijn zoals je daarnet zei, altijd bepaalde dingen die de buitenwereld niet moet weten en die je beter voor jezelf houdt. Maar ik voelde gewoon op zeer jonge leeftijd dat de persoon die ik ben, en aan het ontwikkelen ben, ik niet anders kan dan een open boek te zijn naar de wereld. Dat wil niet zeggen dat iedereen een open boek moet zijn, maar de mensen die de kracht hebben dat wel te zijn, inspireren wel andere daardoor. Op dat vlak denk ik dat we allemaal een rol moeten spelen in dit leven, sommige mensen zijn een gesloten boek en andere stellen zich volledig open. Ik denk dat net die combinatie tussen beide net heel belangrijk is. Wat mij persoonlijk betreft, in het begin is dat zeer kwetsbaar om je zo open te stellen. Maar gaandeweg is het wel helder als je ziet hoe mensen die kwetsbaarheid zien als een boodschap. Uiteraard kan ik niet iedereen gelukkig maken, dat is onmogelijk.
Iets totaal anders even. In een interview bij een collega vermeld je iets over een project dat je hebt uitwerkt met ‘HuisvandeMens Leuven’, kun je daar iets meer over vertellen, wat het inhoudt en zo?
Ik heb bij Huisvandemens al een paar jaar gewerkt, ik had daar een monoloog Zeemeermin, Huisvandemens was vragende partij om dit in Brussel rond te brengen. Ik ben enorm aangetrokken tot het humanisme, omdat ik daar een kern van waarheid in vindt. We zijn gewoon allemaal mensen, die op het eerste zicht heel verschillend lijken, maar als je het breed bekijkt, zijn er meer gelijkenissen dan verschillen eigenlijk. Misschien klinkt het wat zweverig, ik zal niet zeggen dat we samen ademen maar al bij al zijn we wel ‘één’. Als je ziet hoe klein we maar zijn in dit heel groot universum waar we leven. Als je al die mensen op deze grote aardbol vanop een afstand ziet, zijn we gewoon een grote bol. Daar komt het op neer; Binnen een universum stellen we niets voor. Als je op TV iemand ziet in elkaar geslagen worden, doet dat ook bij u pijn omdat je op een of andere wijze weet hoe dat voelt.
Emoties voelen bij iedereen hetzelfde. Iedereen gaat daar anders mee om natuurlijk. Humanisme focust op het mens zijn in zijn geheel, en daarrond iets opbouwen. Het is daarom wel vermoeiend om te zien dat we nog steeds niet gewoon vriendschappelijk naast elkaar kunnen leven, ondanks dat feit. Terwijl dat gewoon tussen de oren zit.
Het is zelfs soms moeilijk om jezelf te zijn. Zelfs in deze tijden voor je geaardheid uitkomen is nog steeds moeilijk, dat werd onlangs nog bewezen met die moord op een homo in Beveren. Wat gaat er door je heen als je zoiets verneemt?
Zoiets komt heel hard binnen uiteraard. Ik heb geleerd om mijn woede om te buigen tot het goede. Er zit veel woede in mij, uiteraard word ik boos als Homo’s worden vermoord om hun geaardheid. Maar als je vuur met vuur bestrijdt, krijg je alleen maar meer vuur, dus ik probeer die woede dus om te buigen. Je hebt gewoon mensen die er niet in slagen om iets te begrijpen, want dat is hier eigenlijk het grote probleem. Met zulke mensen moet je niet per se in discussie gaan. Want daar kom je anders enkel minder gelukkig uit. Je moet het uiteraard bespreekbaar maken het onderwerp, maar ik probeer persoonlijk die mensen niet teveel aandacht te geven. Wellicht is dat niet de beste tactiek omdat die daardoor niet per se weg gaan. Maar ik ga ze niet kunnen helpen om tot inzicht te komen. Als diezelfde mensen 50 zijn, beseffen die vaak pas dat er niets mis is met homofilie.
David Bowie heeft er voor gezorgd dat ik die stap kan zetten om geen angst te hebben voor het onbekende, want dat is wat er gebeurt met mensen die het moeilijk hebben als iemand voor zijn geaardheid uitkomt. Het is je uiteindelijk gelukt dat ook te doen. Wat of wie heeft er bij jou voor gezorgd het wel te doen?
Ik heb mijn moeder verloren toen ik 15 was. Ik heb toen een ervaring gehad die me gewoon heeft overtuigd dat ik er moet over spreken. Omdat ik toch vond, ik ben hier maar voor een aanzienlijke tijd. Dat heeft dat vroege heengaan me ook doen beseffen. Ik wil in die tijd dat ik hier ben naar mezelf in de spiegel kunnen kijken als een tevreden mens. Om maar te zeggen, deze corona heeft me geleerd, als ik ooit diegene zal zijn die ‘de olifant in de kamer zal benoemen’, dan neem ik die rol met plezier op.
We hebben het nog niet veel over uw muziek gehad, ik heb echter het gevoel dat om je muziek – net doordat het persoonlijk is – goed te begrijpen, de persoon achter de artiest op deze plaat moeten kennen om het echt te begrijpen. Is dat ook zo?
Ja en nee. Als je de mens achter de muziek kent, heb je sowieso meer voeling met het album zelf. Ik heb dat gehad met Benjamin Clementine. Fantastische muziek, en als je zijn verhaal hoort hoe hij van zijn vader geen muzikant mocht worden en op straat leefde in Parijs. En daar is ontdekt. Dat creëert natuurlijk een soort mystiek. Daarom ben ik wel dankbaar dat mensen dat wel vinden bij mij. Ik denk dat als je veel artiesten, zoals ook David Bowie als je zijn verhaal hoort, echt beter leert kennen , en het ervoor zorgt dat je nog meer van die mens of artiest gaat beginnen houden. We leven in een tijd dat iedereen een Rock Ster kan zijn. Maar diegene die een rock ster zijn, hebben ook een leven gehad zoals u en ik. Tina Turner heeft dat, Crace Jones ook. Dat zijn mensen die ik allemaal enorm bewonder. Niet alleen omdat die muzikaal sterk zijn, maar die ook als mens op een bepaalde manier naar de wereld kijken. Dat kan ik wel appreciëren.
In een interview in HUMO zeg je op een bepaald moment ‘Er huist een Messias in ieder van ons’; kunnen we die lijn ‘iedereen kan een rock ster zijn’ ook hier doortrekken?
Het leven is iets heel individueel. Je wordt alleen geboren, en sterft alleen. Dat klinkt wellicht treurig, maar het is gewoon de realiteit. Ik ben mijn beide ouders vroeg verloren. Je kunt dus beter een leven leiden waar je achter staat, i.p.v. op je 55 te zeggen, ik heb 20 jaar een job gedaan die ik eigenlijk niet wil doen. Het is dus begrijpelijk dat iedereen duizenden vragen heeft, maar zorg ervoor dat je die antwoorden zelf probeert te zoeken. Wat we veel doen is anderen advies vragen, wat zeker kan uiteraard, maar het is niet omdat die bepaalde mensen zeggen ‘het is geen goed idee’ dat je dit ook niet moet uitwerken.
Er zijn altijd dingen in het leven waarover je zegt ‘’dit had ik anders moeten aanpakken’’ . Persoonlijk volg ik de weg die ik al sinds mijn 8ste wilde volgen, en niet alles is verlopen zoals ik wou. Ik denk dat het de kunst is om die ontgoocheling een plaats te geven, denk je ook niet?
Een plaats te geven, en ook daar zelfs dankbaar voor te zijn. Wat mezelf betreft. Het zijn die ontgoochelingen en keren dat ik met mijn kop tegen de muur liep, die mij andere inzichten hebben gebracht. Want dat is ook iets dat religie helaas meebrengt, die zelfkastijdingen en boetedoeningen . Terwijl die fouten iets zijn waaruit je leert, als ik ooit in een gelijkaardige situatie terecht kom, zal ik dat anders aanpakken. In de samenleving zijn er vaak zware gesprekken, of ze krijgen een schuldgevoel. En verwijten anderen. Wat in een verlichte samenleving niet meer nodig is. Dat is iets dat er ingebakken zit, als iemand iets fout doet moeten we die bij wijze van spreken in het midden van het marktplein zetten en publiekelijk straffen als het ware. Terwijl we iets humaner met elkaar kunnen omgaan, want niemand is vrij van zonde.
Dat brengt me terug tot een van de anekdotes in de bijbel waar men een vrouw wil stenigen en men vraagt aan Jezus, wie de eerste steen moet werpen. Waarop hij zegt ‘’Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen” ; moeten we niet zo wat meer gaan denken?
Dat ook, maar Jezus heeft ook niet per se willen zeggen ‘nu moet u mij volgen’. Hij wilde gewoon zeggen ‘wees het licht in de wereld’. Die brengt een boodschap die mensen nog altijd kunnen gebruiken. Maar religie heeft daar iets collectief van gemaakt, om de mensen onder de knoet te houden.
Laten we het uiteraard ook over je muziek hebben. Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen over deze knappe schijf?
Uiteraard hoop ik dat veel mensen de CD kopen. Ik hoop echter dat mensen er ook iets aan hebben eigenlijk. Dat het een lichtpunt mag zijn in hun dag of leven. Dat het een lach op hun gezicht kan geven. Dat het iets heeft betekent. En nu is het gewoon op naar het volgende, ik wil nu toch even wat exploreren. Wat muziek voelen en schrijven. En dus niet direct in productie gaan, wat moordend kan zijn voor het muzikaal project.
Ik herken er mezelf vooral in , in jouw plaat is dat ook de bedoeling dat mensen zichzelf erin herkennen?
Jazeker.
Live optreden zit er voorlopig niet in, zijn er plannen om deze plaat via streaming voor te stellen en wat is je opinie over dat fenomeen?
Nee, ik heb dat in de eerste lockdown gedaan, dat was een fijne ervaring. Maar ik wil daar eigenlijk niet aan participeren. Tenzij het kort is, een nummertje of zo. Omdat het niet mag lijken alsof het op die manier gemakkelijk opgelost is, en live optreden niet meer nodig is. Want live muziek blijft een live gegeven. Maar misschien maak ik ooit wel een sterke concert film. Dat kan dan weer wel, er bestaan heel goed concertfilms. Maar dat is dan geen live stream. Dat is dan letterlijk een film. Ik doe het bewust niet, omdat ik een beetje bang ben dat binnen een jaar of twee we denken, waarom zou ik nog naar een live concert gaan? Maar iedereen die van muziek houdt , weet dat je gewoon in het publiek moet staan, de interactie tussen publiek en band is veel te belangrijk om dat te vervangen door een streaming. Gewoon de bassen voelen, zelfs een soort spirituele ervaring die je enkel kunt voelen met publiek rondom jou. Die ontlading daarna is zo groot, en ook dat kun je met streaming dus nooit bereiken. Ik wil het daarom niet proberen, omdat ik de muziek geen eer aandoe.
Is het gewoon geen goede manier om aan je fans te tonen van ‘kijk ik heb iets nieuws uitgebracht’ in tijden dat het helaas niet anders kan?
Nee ik ben een theatermaker en kunstenaar, en ga liever uit van de kracht van het verhaal. Dan zou ik liever werken aan het uitbrengen van een sterke video rond die bepaalde song. Waar ik ook iets vertel aan het publiek. En waar het publiek me ook beter leert kennen. Bij een stream is het leuk bij enkele nummers, maar je kunt niet volledig je potentieel tonen en dat vind ik er gewoon jammer aan. En er kruipt enorm veel werk en tijd in.
Deze tijden zijn zwaar voor een kunstenaar, muzikant en theatermaker (eigenlijk voor iedereen), maar sommige sectoren zijn wel erg getroffen; hoe heb je deze tijden beleefd?
In het begin heb ik mezelf de tijd gegeven om alles op een rijtje te zetten en tot rust te komen. Ik heb het geluk gehad nog wat opdrachten te hebben gekregen van mensen, zo heb ik vorig jaar een Nederlandstalig nummer geschreven. Nog niet uitgebracht, maar ik wil dat eigenlijk wel uitbrengen. - https://www.youtube.com/watch?v=TMN5Bq-8m2Y – ik merkte bij mezelf dat Nederlands een taal is die ik graag gebruik. Ik ben dit jaar ook Ambassadeur van ‘De week van het Nederlands’. Muziek is gewoon heel universeel, en ik hoop ook dat er een vangnet zal komen voor artiesten of kunstenaars die kunnen aantonen dat ze na corona in de problemen zijn geraakt.
Wat zijn de verdere plannen?
Ik ben nu een theatertekst aan het schrijven voor BOZAR , voor de rest de live shows aan het voorbereiden met de band. Daar kijk ik vooral naar uit, omdat ik denk dat er vanaf mei of in de zomer meer mogelijkheden en perspectieven zullen zijn daarrond.
Ik weet dat vragen in een heel andere richting zijn gesteld, ik wilde dus vooral de mens achter de muzikant en kunstenaar iets beter leren kennen … Wat zijn je uiteindelijke ambities? Is er ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Daarmee bezig zijn, nee. Mijn ambitie is vooral mezelf blijven heruitvinden. Wat ik altijd heb gedaan. Als Dragqueen begonnen, amateur theater gedaan, The Voice van Vlaanderen. Nu doe ik het allemaal eigenlijk . Daarom dat ik mezelf ook als kunstenaar zie, of het nu foto, tekst, of muziek is. Wie weet , leer ik mezelf nog een sculptuur maken of zoiets, bij wijze van spreken. Ik heb gewoon nood aan te tonen aan de wereld hoe ik me voel, en hoe ik naar de wereld kijk en ik denk dat dit iets is dat ik zal blijven doen. En afhankelijk waar ik woon zal ik wellicht ook andere prikkels krijgen.
Pics homepag @Thomas Switn Sweertvaegher
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk hebben de koffiekoeken gesmaakt ?
Zwerm - Sound of Ghent - Tussen het zonlicht op een zomerse ochtend en het donkere van de nacht kom je Zwerm tegen
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit.
Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Hier bij deze streaming komt de focus op een totaalbeleving , door de muzikanten op het podium en de manier waarop iets door Verdonck-Van Haesbroeck in beeld wordt gebracht.
Het maakt het optreden van Zwerm (*****) uniek en sterk!
Alsof je in een soort 3D film terecht bent gekomen, waar de beelden samen vloeien met wat de muzikanten uit hun mouw schudden, het zorgt voor een filmische, zelfs theatrale totaalbeleving, het kijken, het luisteren en het voelen.
Beeld en klank hebben een hypnotiserende invloed op je gemoed. Een beetje als een psychedelische trip in een kleurrijk landschap, waar van alles te beleven valt.
Elke song bevat het kenmerk van een onwereldse schoonheid, dat wordt verbonden met een uitzonderlijke virtuositeit. Karen voelt zich door de experimentjes als een vis in het water bij Zwerm. Niet zo verwonderlijk, gezien elke muzikant hier wel zijn comfortzone verlaat.
De visuele effecten geven een extra boost om dit streaming concert naar een onaards aanvoelend niveau op te stuwen, zowel op die weemoedige, als op die vlijmscherpe momenten.
Het meest opvallende bij Zwerm is de dosis experiment en je op het verkeerde been zetten in de instrumentatie als op de visualisatie.
Zwerm flirt eveneens met toegankelijkheid, je zingt de songs prompt mee, en ze blijven op je netvlies gebrand als een doorsnee pop song. Echter, Zwerm is geen pop band. Je kunt niet direct een muziekstijl kleven, en dat maakt hen een bijzonder pareltje. De stijlbreuken koesteren ze.
Mooi hoe de band je inpakt op bijzonder uitgekiende wijze. Zwerm varieert ongelofelijk in de sound. De twee beeldende kunstenaars doen een wereld open die balanceert tussen spookachtig en sprookjesachtig, dromerig en lichtjes dreigend, dit tussen het zonlicht op een zomerse ochtend, en het donkere van de nacht!.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent
Thorium - Doel? wij willen vooral de Toto van de metal worden
Thorium weet sinds 2017 - 2018 zijn stempel te drukken op het metalgebeuren in ons land, niet alleen door het uitbrengen van een tot de verbeelding sprekend debuut - de recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen - maar ook live wist Thorium podia plat te spelen. Zoals op Pluto Fest in dat jaar. Waarover we schreven: ‘Op Pluto Metal Fest zien we met Thorium dé ultieme heavy metal band, die op de korte tijd in zijn bestaan reeds een stempel heeft gedrukt op het metalgebeuren in ons land. Wat ons dan weer doet uitzien naar veel moois in het komende jaar, want de band mag dan op torenhoog niveau hun ding doen, ze blijven verder evolueren en zichzelf heruitvinden.’
Ondertussen is Thorium niet blijven stilzitten, ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit ‘Empires of the sun’. We hadden hierover een fijn gesprek met gitaristen Tom Tee en Dario Frodo. Het bleef niet bij een babbel over de release, maar ook over de toekomst van Metal in België en uiteraard Thorium zelf.
Mijn laatste interview met jullie was in 2018 op Pluto Metal Fest in Oosterzele. Ondertussen zijn we in een heel andere wereld aanbeland. Wat zijn de hoogte- (en eventuele diepte- ) punten tot nu toe?
Dario: Hoogtepunten de eerste twee jaar; dieptepunt het laatste jaar -- ik denk dat we het daar allemaal eens mee zijn zeker? Maar goed. De eerste twee jaar zijn op alle vlakken zeer goed verlopen. Er zijn altijd punten waarvan je denkt had ik maar dit of dat, maar over het algemeen zijn we daar dus heel tevreden over. We hebben in 2018/2019 niet minder dan 41 shows gespeeld. Naar Belgische normen is dat een gigantisch aantal. Zeer veel mooie shows voor grotere namen in binnen- en buitenland. Aan de voorlopige reacties op de nieuwe plaat zien we ook dat die twee jaar monnikenwerk zijn vruchten afwerpen. Die jaren waren dus heel belangrijk voor het groeiproces van de band.
Tom: Wat het corona jaar betreft, vond ik vooral één ding jammer: ik had als doelstelling om binnen het jaar de opvolger klaar te hebben, en hoewel dat gelukt was hebben we hem om duidelijke reden niet kunnen uitbrengen. Zoals Dario al aangaf , sta ik ook versteld van de aandacht die deze nieuwe plaat krijgt ondanks een jaar radiostilte. Op zich ben ik heel blij dat de fans ons niet vergeten zijn. En dat we nu ook nieuwe fans aan het maken zijn.
Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend naar een ruim publiek toe?
Dario: Een ruim publiek in de letterlijke zin van het woord uiteraard niet. Maar zoals ik zei, het heeft ons in kleine stappen wel omhoog gebracht. Vooral nu die nieuwe plaat op de markt is, zien we het resultaat van al die inspanningen voordien. Waar we niet klaar voor zijn, is Sportpaleizen uitverkopen of zo, maar waar we wel klaar voor zijn is internationale erkenning. Om in landen waar het echt toe doet zoals Duitsland – toch de Europese bakermat van metal - onze stempel te drukken. Naast Zwitserland of Oostenrijk en de Zuid-Amerikaanse markt; als we op een gezonde basis kunnen blijven groeien, denk ik dat we op de goede weg zijn.
Tom: Het is tegenwoordig zo belangrijk te blijven groeien. De tijd toen bands als Iron Maiden, Saxon, Metallica of Judas Priest konden teren op dat overweldigende debuut ligt wat achter ons -- een band die er direct al staat door het uitbrengen van een knappe eerste plaat, da’s jammer genoeg zo goed als verleden tijd... Nu zien we eerder dat bands vaak pas echt een ruim publiek beginnen bereiken nàdat ze hun klassiekers al hebben uitgebracht – ik denk dan aan bijvoorbeeld Kamelot, Symphony X, Evergrey, etc. Ergens is dat heel jammer, want bands konden vroeger relatief snel groot worden terwijl ze andere klassieke platen bleven maken, terwijl je nu een “sustained effort” moet maken om pas langzaam de sporten op de ladder te kunnen beklimmen.
Dario: Langs de andere kant geeft dat een beetje druk om te blijven presteren, alsook een stimulans om alle facetten steeds beter te beheersen. Mits de juiste boost kunnen we, na deel twee nu, daardoor vlug de stap zetten naar delen drie en vier. Iedere band heeft tijd nodig om op de juiste moment op de juiste plaats te geraken. We kennen allemaal genoeg bands die vier of vijf prachtalbums hebben uitgebracht en waarvan je je de vraag stelt hoe het toch komt dat ze het moeilijk hebben om dat ruim publiek aan te spreken.
Ik wil eens inpikken op dat buitenland. Is het niet zo dat je als Belgische band haast eerst in het buitenland moet doorbreken eer je in ons land erkenning krijgt?
Dario: Dat wordt vaak gezegd. Ik wil echter de knuppel in het hoenderhok smijten: ik ken geen enkele Belgische band die effectief in het buitenland is doorgebroken.
Evil Invaders?
Dario: Evil Invaders hebben zich door steenhard te werken, toer na toer, vooral live opgewerkt, in vaak moeilijke omstandigheden. Ze hebben inderdaad wel bewezen dat je als Belgische band kan doorbreken, alleen is het jammer dat je je als Belgische groep haast dubbel of driedubbel moet plooien om zelfs dat te bereiken; iets wat een Duitse band bijvoorbeeld gemakkelijker voor elkaar zou gekregen hebben zelfs met minder kwaliteit.
Tom: Eén van de verschillen daarin is dat als je als Vlaamse groep een nieuwe plaat uitbrengt, je uiteraard aandacht krijgt van de media hier, en bijvoorbeeld een artikel krijgt in Rock Tribune. Dat is natuurlijk positief, maar als een Duitse band iets uitbrengt, sta je zo meteen in alle grote Duitse media zoals Metal Hammer en Rock Hard – tijdschriften met oplages van makkelijk vele tienduizenden exemplaren. Je hebt zo onmiddellijk een enorme ‘exposure’. Landen als Duitsland, Finland en Zweden hebben dan ook nog eens een geschiedenis achter zich binnen het genre die wij niet hebben. In onze regio beginnen we dat pas de laatste tien tot vijftien jaar te zien, en dan nog is het zeker niet vergelijkbaar.
Dario: We spreken natuurlijk in België vaak over die gouden jaren ‘80 met Ostrogoth, Killer, Acid of Cyclone; bands die toen zeker hun bestaansrecht hadden. En kwalitatief internationaal gerust konden mee draaien. Die hebben bijvoorbeeld zeker een Belgisch publiek bereikt, maar we moeten dat ook niet over-hypen -- het is niet zo dat we bands hadden voor grote (buitenlandse) zalen. Misschien gebeurt dat ooit, maar wat Tom zegt klopt: landen als de Scandinavische landen of Duitsland hebben 30 tot 40 jaar voorsprong en blijven een bakermat van het genre. ‘t Is moeilijk voor bvb Spaanse of voormalige Oostblok -bands om echt door te breken. Ik hoop dat we met Thorium toch het pad kunnen blijven effenen in die richtring.
Ik heb een interview gehad met Erwin van Fireforce en die wist me te vertellen dat als ze hier spelen met een middelmatige Amerikaanse metalband, ze in het voorprogramma staan daarvan. In Duitsland spelen ze dan weer in het voorprogramma van een Duitse band. Zijn Belgische Metal fans dan toch te weinig chauvinistisch? Een band als Thorium zou gewoon op Graspop moeten staan
Dario: Ik wil daar toch even op counteren. Het is voor een programmator niet evident om de juiste band op de juiste plaats te krijgen; er zijn veel factoren die meespelen in de boekingswereld. Niet in het minst het aantal bands dat je moet meenemen op je affiche om een grote band te boeken, vaak van het management van die bands uit. Ook is er Live Nation die zijn stempel drukt. Zij hebben een portefeuille die al 90% uitmaakt van de festival line-up. Dan wordt het bijzonder moeilijk om die paar overgebleven plaatsen nog in te vullen. Dit gaat dan ook nog gepaard met een regionaal chauvinisme in Vlaanderen. Laat ons in Oost of West-Vlaanderen spelen en we trekken een massa volk, maar laat ons optreden in Antwerpen, Limburg of Brabant, en da’s al een heel pak minder Om maar te zeggen dat er regionaal al grote verschillen spelen in eigen land... Ook dat is heel vreemd; een Duitse band die wat naam heeft gaat in Keulen, Berlijn of München evenveel volk trekken.
Tom: De verdeeldheid tussen Vlaanderen en Wallonië is inderdaad al één, maar die verdeeldheid zet zich door naar een nog kleiner niveau: Vlaanderen hangt nu eenmaal (zelfs muzikaal) niet aan elkaar. Als je dat vergelijkt met Amerika bijvoorbeeld is het hier heel versnipperd. En dit ondanks dat we zo’n klein landje zijn. Het maakt het allemaal nog extra moeilijk.
De reden van het interview is de nieuwe release ‘Empires of the sun’. Wat me opvalt is dat jullie sneller en strakker klinken dan op het debuut. Ook veel experimenteler. Is daar bewust voor gekozen?
Dario: Niet per se bewust. Het is een natuurlijk proces. We zijn op dezelfde manier te werk gegaan als bij het debuut, dat er nog kwam met Ostrogoth in het achterhoofd. Alleen konden we nu iets meer onze vleugels uitslaan als het ware; er waren geen belemmeringen, we hadden meer vrijheid, en we kennen de capaciteiten van de muzikanten waarmee we werken. We konden daardoor meer grenzen aftasten waardoor deze plaat dus inderdaad meer experimenteel is. Tom en ik hebben een ruime kijk op Metal en proberen de muziek binnen een zo breed mogelijke omkadering te brengen.
Tom: We vertrokken inderdaad niet vanuit het idee dat we de song structuren en partijen complexer moesten gaan maken; zeker niet. Je ontwikkelt jezelf echter als tekstschrijver, songwriter en muzikant, en daardoor denk je altijd na over wat beter of interessanter kan. Soms zijn het grote zaken, maar vaak ook kleine dingetjes die je in staat stellen om je verder te ontwikkelen richting een volgende plaat. Zoals Dario aangaf is het vorige album nog gemaakt met Ostrogoth in het achterhoofd. Dit keer moesten we met niets of niemand rekening houden, en dat was een zeer bevrijdend gevoel. Dat gaat op de volgende platen nog verder doorgroeien.
Ik vind dat er ook veel meer variatie in zit; je kunt op jullie muziekstijl geen label meer kleven, en dat trekt me nog het meest over de streep. Songs als “Where do we go” bijvoorbeeld, gaan naar Power metal tot NWOBHM. Maar toch verrassen jullie me voortdurend. Ik hoor soms ook Bay Area-thrash om maar een voorbeeld te geven. Bewust voor deze weg gekozen?
Dario: Door de vrijheid die je hebt word je je ook bewust van de sterke punten binnen de band. Die zijn bij ons zodanig aanwezig dat je bijna kunt zeggen dat ‘the sky the limit’ is. Er zal bij ieder van ons wel een grens zijn, maar we zitten nog niet in een fase waarop we dienen te zeggen dat we die bereikt hebben. We mogen best trots zijn op ons debuut, en dat zijn we ook. Maar we zijn bij de tweede plaat wel vertrokken vanuit het idee om onszelf vrijheid te geven daarvan. Rekening houdend met waar de betreffende muzikant echt in uitbinken. Tom en ik zijn erin geslaagd om met die nieuwe elementen aan de slag te gaan. Er zijn ook nog ruim groeimogelijkheden naar de toekomst toe. Bepaalde dingen die typisch Thorium zijn, zullen echter aanwezig blijven - we blijven een classic Metal band, waarin gewoonweg alles wat je in het genre terug kan vinden welkom blijft.
Tom: Van mijn kant zijn er vooral veel jaren ‘90 invloeden aanwezig – ik denk dan aan bands als Blind Guardian, Rage, Gamma Ray, Symphony X, en ga zo maar door. Dario en ik hadden bij het schrijven van “Four By Number, Four By Fate” (de ‘epic’ van de vorige plaat) al aangegeven naar elkaar toe dat we graag de ‘mindset’ van die schrijfsessies wilden meenemen naar het volgende album. In die track gebeurde er immers ook veel meer dan de voornamelijk NWOBHM –gerichte stijl van de overige nummers. Die heel diverse elementen wilden we absoluut gebruiken op de nieuwe plaat.
Een zeer interessant drieluik is ‘1302 ‘gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen?
Dario: Ik speel al jaren met het idee om iets te doen rond de Guldensporenslag, maar Tom was me voor (haha). Ik ben altijd (net als Tom en David) een geschiedenis-freak geweest; het is altijd een van mijn favoriete vakken geweest. Vooral de Middeleeuwen. De muziek die we brengen leent zich best goed voor dergelijke thema’s -- maar de rest laat ik aan Tom over, want hij heeft dit meesterwerk in elkaar gestoken.
Tom: Het stond van bij het begin reeds vast dat ook op dit album een lang, complex en episch nummer zou komen te staan. Bij het vorige album hadden we natuurlijk het kwartier-lange ‘Four By Number, Four By Fate’, en het gegeven om een zgn ‘epic’ de plaat te laten afsluiten, is wat mij betreft een constante die zal worden doorgetrokken naar toekomstig werk. Van zodra Dario het idee naar voren bracht om misschien iets rond het boek van Conscience te doen, ging ik er meteen mee aan de slag: ik dook in het boek met kladpapier en potlood in de aanslag, herbekeek de film, ging naar Brugge, en deed massa’s research online over de gebeurtenissen rond de Brugse Metten, de politieke situatie in Europa destijds, de personages uit het boek (en de echte historische figuren), en uiteraard de Guldensporenslag zelf. Een historie zoals bovengenoemde is een eindeloos dankbare bron om zo’n track over te schrijven, en riffs, melodielijnen en andere song-ideeën drongen zichzelf in geen tijd aan. Ik nodig iedereen uit, los van je persoonlijke smaak, om dit drieluik te beluisteren. Zelf ben ik verdomd tevreden van hoe het allemaal uit de verf is gekomen.
Terzijde wil ik ook vermelden dat ik zelf heel graag verrast word door tracks als dit, terwijl het iets is dat je in de scene tegenwoordig helaas minder en minder tegenkomt. Vooral in de jaren ’90 (en 2000), toen het genre zich ontzettend verbreedde richting Progressieve Metal en Symfonische Metal en dat soort stijlen, kwamen bands naar voren als Dream Theater, Symphony X, Kamelot en Ayreon, die nummers van 10, 20 minuten en zelfs hele conceptplaten presenteerden. Het was grensverleggend, maar blijkbaar past dit minder in de huidige tijdsgeest waarin Youtube en social media de plak zwaaien, alles vluchtig en snel verteerbaar moet zijn, en de aandachtsspanne van het grote publiek steeds maar kleiner wordt.
Je merkt inderdaad dat, vooral de jeugd, voortdurend op zoek is naar nieuwe prikkels
Dario: Dat is het probleem van deze tijd; mensen willen iets nieuws horen maar volgende week moet het weer iets anders zijn.
Tom : Het is iets waar ik met de ‘1302’ trilogie graag tegenin ga. Het leuke aan ‘De Leeuw van Vlaanderen’ is trouwens dat je veel personages hebt die tot de verbeelding spreken. Al die uiteenlopende personages openen mogelijkheden om te werken met veel verschillende sferen; je begint daar rond te bouwen waardoor dat nummer steeds langer wordt. Ondanks het feit dat het nummer in z’n geheel meer dan 17 minuten duurt, passeert het naar mijn gevoel zeer snel. Ook het schrijfproces ging eigenlijk zeer snel. Voor de rest was het tevens een leuke onderneming; het kunnen werken met verschillende zangers zoals David’s vriendin Anneleen, Benny (23 Acez), Joe van Evil Invaders, en uiteraard als kers op de taart Arjen Lucassen!
Zoals aangegeven schept dit drieluik dus mogelijkheden naar de toekomst toe?
Dario: Deze eerste twee platen zijn door de band genomen vrij snelle platen geworden. Qua ritmieken en tempo’s hebben nog niet gewerkt met Doomy structuren of verlaagde stemmingen en dergelijke; het lijkt me echter wel iets. Een enkel nummer dat die richting uitgaat, of dat iets progressiever is in zijn geheel; het moet allemaal kunnen. Toen we 2016 / 2017 met Thorium startten dacht ik: “eigenlijk moeten we er voor zorgen dat we de Toto van de Metal worden”.
Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van het oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat wat meer afwijken dan de andere. Net zoals een band als Toto altijd verschillende facetten in z’n muziek heeft getoond op hun platen (gaande van meer rock-gericht naar eerder funky stuff), toch zaten hun eigen, typische elementen er altijd in. Bij ons zal de ene wellicht meer houden van de speed metal -elementen, de andere van het epische of progressieve, maar ze gaan nooit kunnen zeggen dat we binnen 10 jaar wel heel ver zijn afgegleden van het oorspronkelijke idee. Daar waken we wel over.
Thorium was , vooral op het debuut, een band die je vooral live moet zien. Dat is nu toch wel anders, Of is dat kort door de bocht?
Dario: We zijn nog steeds een band die je live moet zien, maar de nieuwe plaat klinkt complexer en volwassener. Het is een natuurlijke evolutie. We zijn ook meer op elkaar ingespeeld, ondanks dat we nu een jaar stil liggen.
Ik bedoel eigenlijk gewoon dat de nummers op de eerste plaat prachtige songs waren, maar eens op het podium nog beter tot hun recht kwamen. Nu krijg je meer de combinatie van beide aspecten, vind ik
Tom: Er is altijd het verschil tussen een live dynamiek en een studio dynamiek. Ik vind het persoonlijk zeer interessant om te werken met die twee aspecten. De eerste plaat klinkt en voelt heel naturel, vermits de basis erg ‘live’ was opgevat -- zijnde basic drums, bas, gitaren en stem, met vooral de backings die je ook live zou horen. Op deze tweede plaat is er veel meer aan de hand -- veel meer lijnen in de backings, meer laagjes en overdubs, veel meer harmonieën in de gitaren, plus ook percussie, een verteller, en ga zo maar door. Het zijn allemaal elementen die het geheel rijker en complexer maken. Live kun je met veel minder elementen wegkomen dan je nodig hebt om op plaat ‘vol’ te klinken. Heel leuk om met die contrasten te werken.
Dario: Ik wil daar aan toevoegen dat het ook veel uitdagender zal zijn voor ons om deze plaat live te brengen, net door die voornoemde complexiteit. Door toevoeging van al die elementen gaan we meer moeten kijken en kiezen. Dat wordt al een uitdaging voor de eerste repetitie samen, want er is nog geen enkele repetitie geweest met de nieuwe nummers met uitzondering van het titelnummer en ‘Itchin’ and Achin’’.
Wat live optredens betreft, dat zit er dus niet in. Doen jullie streamings rond jullie nieuwe plaat? Wat is je mening van dit fenomeen?
Dario: Streaming is voor mij iets als een video clip om als band wat meer in de aandacht te kunnen blijven, niet meer en niet minder. We zijn geen band die een betalende streaming wil doen of van die toestanden, we willen onze nummers pas brengen als het kan voor een publiek. Het is wel degelijk een interessant concept voor bepaalde doeleinden, om in de aandacht te blijven en noem maar op. Maar daar stopt het wel mee voor mij. De interactie met het publiek is voor mij onmisbaar, ik denk dat Tom daar dezelfde mening over heeft. Wij kijken vooral uit naar wat wij vanaf september kunnen gaan doen.
De cd via streaming voorstellen zit er niet in dus?
Dario: We hebben al enkele aanbiedingen gehad daaromtrent, maar daar konden we niet op ingaan omdat ze zich situeren in Nederland en we de grens niet over mogen. Als we het bijvoorbeeld in mei kunnen doen zal het met een beperkt aantal nummers zijn, maar daar stopt het mee; de volledige plaat stellen we voor als het echt live kan en mag.
Wat zijn de verdere plannen van de band?
Dario: We hopen vanaf september de baan op te kunnen, de bedoeling is om de plaat in 2021/22 zoveel mogelijk te promoten in het buitenland. Daarnaast zijn we al in een vergevorderd schrijfproces voor de derde plaat (en zelfs deel vier) -- we zijn gewoon blijven werken aan nieuwe nummers. De inspiratie komt soms op de meest gekke momenten. Het is zaak om die inspiratie direct vast te leggen.
Voor mijn laatste vraag keer ik even terug bij ons vorig interview: de vraag waar je jezelf ziet over tien jaar. Toen was het antwoord “Ons doel is dat we binnen tien jaar zeker en vast groter willen zijn, maar nog steeds met beide voeten op de grond. We werken er alvast hard aan verder de komende jaren!”
Staan jullie hier nog steeds achter? Of is er ondertussen een nieuw doel komen opduiken?
Dario: Ik wil er enkel aan toevoegen: pakweg binnen vijf jaar zal Thorium 3 en misschien ook nummer 4 op de markt zijn, en ik zou dan graag nog willen terugkijken op alle processen die vooraf gegaan zijn en kunnen zeggen dat als we konden terugkeren naar 2016/2017, we nog steeds hetzelfde zouden doen. Een viertal jaar na het ontstaan, zitten we alleszins nog altijd op schema. Ook zou ik heel graag de komende jaren in dezelfde bezetting kunnen verder doen.
Tom: Mijn doelstelling is vooral om muziek blijven schrijven -- iets wat Dario en ik haast voortdurend doen. Zelfs tijdens de corona zien we elkaar geregeld, houden we elkaar up-to-date, wisselen we ideeën uit en praten we over nieuwe Thorium nummers en albums. Heel groot voordeel is dat we thuis zijn uitgerust om op te nemen en aan nummers te werken, dus ook tijdens lockdowns en dergelijke kunnen we immer verder werken aan nieuw materiaal!
Bedankt voor dit lang en fijn gesprek, veel succes nog met de nieuwe plaat, en hopelijk tot spoedig op een podium!
Uma Chine - Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen meetrekken in een andere wereld. Het is escapisme, magischer maken van de realiteit
We citeren uit de bandcamp pagina van de band: Uma Chine presenteert ‘Changes’, haar tweede album. Hoofdingrediënten zijn drie vrouwenstemmen, gedragen door vette ritmes, delicaat verweven met analoge synthesizers. Uma Chine weet zowel live als op plaat een bijzondere energie te creëren. De band kenmerkt zich door gelaagde stemmen, vervormde gitaren, synths, en originele wendingen binnen de nummers. Uma Chine wil verhalen vertellen, aangelengd met een flinke dosis fantasie. ‘Changes’, het tweede album van Uma Chine, staat bol van magisch realisme.”
(Bron: https://werfrecords.bandcamp.com/album/changes )
Uma Chine gooide met hun debuut ‘Uma Chine’ hoge ogen, en lijkt nu verder grenzen af te tasten en verleggen. We stelden Nele enkele prangende vragen over de nieuwe release, maar hadden het ook over deze wat rare tijden waarin we leven, en de verdere toekomstplannen.
Hoe is alles begonnen ? Heeft de naam Uma Chine een onderliggende betekenis?
Uma Chine is een samentrekking van human & machine, waarvan we een eigennaam gemaakt hebben. Dat was op het moment dat de band werd opgericht, het enige wat we zeker konden zijn van wat we waren: mensen en machines. Maar die naam staat nu gewoon voor de band die we geworden zijn en de betekenis erachter is van weinig belang meer. Het klinkt ook gewoon goed vind ik. Ons vorig label vond de naam maar iets, die man was van Antwerpen en op onze eerste vergadering wees hij naar een sigarettenautomaat achter zich; '“U machine”, dat staat daar he,' zei hij, haha. Je spreekt het eigenlijk zo uit: oema-sjien. Alles is begonnen met een paar nummers, en de nood om eindelijk mijn eigen band op te richten, nadat ik een hele tijd andermans muziek had gespeeld in Maya's Moving Castle, delvaux., Future Old People Are Wizards en Inwolves (Karen Willems). Toen heb ik Simon Raman gevraagd om te drummen, die ik kende van samen in een dansvoorstelling met Helder Seabra te spelen, en die wou graag zijn vriend Nils (Vermeulen) als bassist in de band. Gilles (Vandecaveye-Pinoy) speelt ook met Simon samen in Steiger, en daarna vroeg ik de zussen Rana en Sherien, die ik kende van Binti en Crossbeat.
Wie zijn voor jullie inspiratiebronnen en hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
Voor dit album heb ik mij geïnspireerd op dromen en het onderbewuste. Eergisteren hadden we het met de band over wat de muziek van Uma Chine voor ons betekent, en Sherien beschreef het supergoed. Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen rondom ons meetrekken in een andere wereld, die niets te maken heeft met de praktische, meetbare wereld waarin we ons – al zeker het laatste jaar- bevinden. Het is escapisme, een magischer maken van de realiteit.
We kunnen stellen dat de eerste plaat een mijlpaal was? Onze recensent vergeleek de sound met een kruisbestuiving tussen Beach House, Uncle Wellington, Nova Flares, Feliz, Fortress, Aristidir, Future Old People Are Wizards en DaDaWaves; mee eens?
Onze eerste plaat was zeker voor ons een mijlpaal, maar het was ook wel een beetje met de deur in huis vallen naar de buitenwereld toe, denk ik. Er kwamen wel echt veel positieve reacties. Ik denk dat ons tweede album meer een richting kiest. Beach House kende ik niet, maar toen “Hold” uitkwam werden we daar heel fel mee vergeleken en toen ik dan luisterde dacht ik wel “oh ja!”. En ik heb zeker bagage mee uit Future Old People Are Wizards; we hebben drie albums gemaakt samen, ik vind dat nog steeds steengoede muziek.
Hoe waren de algemene reacties op deze plaat en heeft die bepaald deuren geopend?
We hebben nog enkel maar reacties op onze singles, “Hold” en “Visits”, gehad; de plaat komt uit op 9 april. Ik krijg wel echt leuke reacties van mensen. Het beste vind ik het als ze beelden zien bij de muziek, dan zijn we geslaagd in ons ‘doel’. Sinds we ‘Changes’ af hebben, hebben we wel echt een sterk team van mensen die keihard geloven in wat we doen; w.e.r.f. records, VOX bookings, en ons management.
Jullie stonden ook in de finale van Humo’s Rock Rally 2020, een andere mijlpaal naar een nog ruimer publiek?
Ik weet niet of veel mensen die wedstrijd dit jaar gevolgd hebben, moet ik eerlijk zeggen... Een wedstrijd die dan ook nog eens gestreamd werd, het was een vreemde editie. Maar ik was wel heel blij dat we in de finale stonden! Dat was ons doel, en we hebben ons goed geamuseerd.
Ik heb de binnenkort te verschijnen ‘Changes’ nog maar eens een luisterbeurt gegeven , te weinig, want er is veel aan de hand wat ik super interessant vind, wat zijn de persoonlijke verwachtingen?
Ik denk dat als 2020 ons iets heeft geleerd, is om de dingen te aanvaarden en geduld te hebben. Ik heb weinig verwachtingen; mijn werk is klaar wat het album betreft, ik ben er blij mee, ik stuur ze de wereld in, en ik hoop dat er mensen zijn die er iets aan hebben. Ik ben blij met elke goeie reactie he, ik sta daar niet boven, maar ik wil dat ook niet te veel aan mijn hart laten komen, en ik ben met mijn hoofd al aan een vervolg aan het bedenken. Ik zie wel uit naar het live spelen in het najaar; we hebben twee concert kortfilms gemaakt (eentje komt uit binnenkort, op 17 april) en met de band samen zijn en dat tot leven brengen op het podium, dat is het schoonste deel.
Voor ‘Changes’ schreef je songs waarin droom en daad samenkomen, een verwerkelijking van het onwerkelijke. Vertel er gerust iets meer over?
Ik heb voor dit album echt bewust in mijn onderbewuste gegraven, dromen uitgeschreven, en gewerkt vanuit ideeën en teksten. Het zijn verhalen die allemaal echt gebeurd zijn, maar soms getransformeerd zijn in dromen, soms gewoon in fantasie, en daarna letterlijk zo uitgeschreven. Daarrond is de muziek gebouwd. De intermezzo's op de plaat, die voornamelijk instrumentaal zijn, hebben we met de band samen geschreven vanuit improvisatie tijdens de preproducties.
Ik vind het een zeer gevarieerde schijf die lichtjes afwijkt van het debuut, soms dromerige en weemoedige songs, maar ook enkele zomers getinte , die zorgen voor een dansfeestje in ons hoofd, graag je mening
Ik denk dat het inderdaad gevarieerd blijft, maar ik vind dat er iets minder contrast zit in de nummers dan op ons debuut. Ik ben blij dat het een beter geheel is geworden, minder een collage van ideeën. Dromerig is een goede beschrijving, het is zeker een hoofdthema. En ik ben heel blij dat we een dansfeestje in je hoofd hebben in gang gestoken, haha.
Is bewust gekozen voor een andere aanpak dan op het debuut trouwens?
Het debuut was nog meer uitproberen, maar op ‘Changes’ heb ik met de band in mijn hoofd geschreven. De band speelde ook een grotere rol in de zin dat er in de productie nog veel ideeën zijn verbeterd en organischer gemaakt. Ik maak wel de nummers en maak eindbeslissingen, maar het album is verder gekleurd en gepolijst door de muzikanten, zou je kunnen zeggen. In ons debuut werkten we samen met vijf producers; ik wou van iedereen iets leren, en gaf verschillende nummers aan producers met verschillende benaderingen. Voor dit album heb ik de productie zelf gedaan, met in de studio Peter Desmedt, onze vaste geluidstechnieker, als coproducer en mixer. Dat was wel intensief en spannend, maar ik ben eigenlijk heel blij met het resultaat.
Live optreden zit er voorlopig nog niet in, zijn er plannen om de nieuwe plaat via streaming voor te stellen?
We hebben in december een concert kortfilm gemaakt, met drie nummers. Binnenkort releasen we er nog eentje, met drie nieuwe nummers van ons album. En we releasen daarbij ook een mini-documentaire over Uma Chine.
Wat is je mening over dat fenomeen streaming? Moest dat het nieuwe normaal of de nieuwe norm worden , hoe sta je daar tegenover?
Ik denk niet dat ik al éen iemand ben tegengekomen die het livestream gegeven een deugd vindt; het is echt een nood, een manier om de muziek levend te houden, de mensen te laten proeven van wat ze in betere tijden live kunnen komen beluisteren. Persoonlijk vind ik niets aan hele concerten die worden gestreamd, ik heb er nog maar enkele beluisterd. En hoe goed de muziek ook is, het was altijd een beetje een ontgoocheling, zo clean en afstandelijk. Daarom kiezen we voor korte concert kortfilms, waar we ook veel gedetailleerder nadenken over het in beeld brengen. Maar het kan nooit een concertervaring vervangen, die energie die over en weer gaat tussen muzikanten en publiek! Ik keek onlangs naar die docu over Bob Dylan's Rolling Thunder Revue, en daar zei iemand; het is tussen muzikanten en publiek alsof je batterijen elkaar ziet opladen, je ziét die energie, dat is iets prachtigs. Daarvoor doe ik het!
Nu we toch bij deze coronatijden aanbeland zijn; hoe heb je als muzikant (maar ook als mens) deze tijden doorstaan?
Het album was nog niet helemaal af toen de eerste lockdown inging. We hebben een tour in Duitsland en Zwitserland afgemaakt, en daarna zou ik nog mijn vocals inzingen in de studio. Maar die studio werd dus thuis; ik kreeg een ontsmette micro mee en moest mijn plan zien te trekken. Dat proces heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Normaal krijg je in de studio meteen feedback, en nu moest ik zelf bepalen welke tracks ik naar Peter (Desmedt), onze mixer, zou terugsturen en welke niet. Maar ik had dus wel alle tijd. De eerste lockdown vond ik, los van de ellende in de buitenwereld natuurlijk, een bevrijding. Ik heb ons album verder afgewerkt, enorm veel gelezen, aan een solo set met enkel synths gewerkt, en heb heel Oost-Vlaanderen doorgefietst.
Zie je persoonlijk een licht aan het einde van de tunnel, hoe denk je dat de cultuur- en muziek sector deze crisis zullen overleven?
Ik ben daar redelijk optimistisch in op lange termijn; we'll be back, haha. Ik zit persoonlijk ook echt te popelen om terug naar live concerten te gaan, ik denk dat dat voor veel mensen geldt.
Wat zijn de verdere plannen voor de band?
We brengen binnenkort dus een concert kortfilm uit en een mini-docu rond het album en de band. Voor de zomer brengen we ook nog een video uit rond een nummer van de plaat; nu we nog niet live kunnen spelen, willen we wel een visueel wereldje scheppen rond het album. We zijn alleszins klaar van zodra er iets kan, maar programmatoren wachten samen met artiesten ook gewoon af wat de zomer gaat geven. Vanaf oktober liggen er een aantal shows vast. Begin maart hadden we normaal gezien première van onze release tour in de Handelsbeurs. We hadden daarvoor heel wat repetities vastgelegd, en die hebben we nu gebruikt om nieuw materiaal te schrijven.
Hoe zit het met jouw eigen andere projecten ? BRNS bracht een nieuwe single uit, vertel gerust meer
Mijn rol in BRNS is uitvoerend; ik speel live mee, maar ik heb voor deze plaat enkel een paar vocals ingezongen. Toen ze opnamen in New York, was nog maar net besloten dat ik bij hen synths zou spelen. Ik vind het een fantastische band, het klikt ook heel erg op persoonlijk vlak, en ik begin ze wel te missen. Tim woont in Frankrijk, Antoine en Diego in Brussel en ergens ten velde in Wallonië, en we zien elkaar nu weinig.
Wat zijn de uiteindelijke ambities met Uma Chine? Sportpaleizen uitverkopen of toch maar kleinschaliger succes?
Het Sportpaleis klinkt toch ver-schrikkelijk! Hahaha. Nee, we kijken eerder naar het buitenland; we zijn daar redelijk goed bezig met contacten leggen. Ik heb een dubbel gevoel over succes; ik sta er niet boven, ik ben echt blij als mensen onze muziek goed vinden, maar ik kan er ook niet te veel belang aan hechten, want dan kan je verkrampen. Dus ik wil er niet te veel mee bezig zijn. Het succes zit in de vooruitgang van je muzikale taal en van hoe goed de band samen speelt, denk ik, dat is het enige wat je op een gezonde manier vervult. Maar het is een oefening, hoor. Soms kan ik ook wel naar iemand kijken die succesvoller is en denken, dju, misschien moet ik wat radiovriendelijkere muziek schrijven, dan hadden we misschien meer roem en geld, haha. Maar met die instelling muziek schrijven zou niet lukken, en het zou een verloochening zijn van wie ik ben en van wat Uma Chine is. En ik ben echt heel fier op waar wij voor staan.
Is er ook iets als een einddoel, waar zie je jezelf binnen 5 jaar of zo? Of ben je daar niet mee bezig
Ik hoop dat we binnen 5 jaar eindelijk beroemd en rijk zullen zijn! Hahaha. Binnen vijf jaar... Twee albums verder dan, veel shows gespeeld hebben, veel batterijen opgeladen hebben, en veel op tour geweest zijn. En een Canadese artiest zei tegen ons in Duitsland dat we naar Canada moesten komen: “They'd eat you for breakfast, lunch ànd diner”, zei die. Zo'n Canadees tourtje, we gaan dat regelen.
Pics homepag Carmen De Vos
Bedankt voor dit fijne gesprek hopelijk binnenkort ook eens face to face
https://www.youtube.com/watch?v=VuewZ3jIuEI ---> dit was onze eerste concert kortfilm, de tweede volgt 17/04
Lise Reyners (ook van Feliz) bracht als Lizzy al een reeks puike singles uit. Haar nieuwste single, “In Love With Her”, is opnieuw een schot in de roos: muzikaal een beetje minimaal aangekleed, licht soulvol en jazzy, met vooral haar bijna smachtende, betoverende stem en dus de persoonlijke lyrics heel centraal. Ergens tussen Lana Del Rey en Billie Eilish in. De productie was opnieuw in handen van broer Simon Reyners (Pelikaan, Mirranda, Wavemaker en Lønus) en die heeft heel goede keuzes gemaakt.
Deze “I’m In Love With Her” zou perfect passen in elke late night-radioshow.
https://www.youtube.com/channel/UCewyZOiajBjOqA6qlW3WICA/featured?view_as=subscriber
Psychonaut - Thomas Michiels - De Belgische muziek is heel sterk aan het groeien
Stille zaterdag was nog nooit zo luid. Want De Zwaarste Lijst, de lijst met de zwaarste gitaren volgens de Studio Brussel-luisteraars, is dit jaar zwaarder dan ooit. Nieuwe presentator Thomas Michiels loodst dit jaar iedereen voor het eerst door de 666 zwaarste gitaren. En dat het hele paasweekend lang, op de digitale muziekstream Bruut en Studio Brussel.
Thomas Michiels, lid van de Mechelse metalband Psychonaut - vorig jaar nog de hoogste Belgische nieuwkomer in De Zwaarste Lijst - is ceremoniemeester van dienst. De Zwaarste Lijst is meteen ook zijn debuut als radiopresentator.
Thomas Michiels: "Zot veel goesting om de langste Zwaarste Lijst ooit te presenteren. Ik hoop dat er veel Belgen in staan, want ons land barst van het talent. De Zwaarste Lijst: zaterdag 3 april van 16.00 uur tot maandag 5 april 13.00 uur op Bruut. Maandag 5 april van 13.00 tot 20.00 uur op Studio Brussel. Wij hadden voorafgaand aan het paasweekend, een fijn gesprek met Thomas Michiels
Waar komt de liefde voor metal vandaan? Hoe zou je metal definiëren?
De liefde voor metal heb ik doorgekregen van mijn oudere neef toen ik een jaar of tien moet geweest zijn. Ik kreeg cassettes in de hand geduwd met Sepultura, Metallica en dergelijk meer. Ook cassettes van het programma Metalopolis op Studio Brussel . En daar hoorde je dan bands als Slayer, Machine Head. Dat waren zo van die cassettes die ik en mijn broer beluisterden als prille tiener. We waren nog geen tien jaar oud en al naar zware metal aan het luisteren (haha). Op mijn 13 jaar heb ik van mijn ouders een gitaar gekregen. De rest is geschiedenis. Ik ben me dan meer gaan verdiepen in metal maar ook rock tout-court., een band als Nirvana heeft ook altijd een grote invloed gehad op mij. Uiteindelijk ben ik nummers beginnen schrijven en zo, en in dat straatje beland van metal en er nooit meer uitgeraakt.
De reden van dit interview is dat jij de zwaarste lijst gaat presenteren op de digitale muziekstream Bruut en op Studio Brussel.. Proficiat. hoe zijn ze bij jou terecht gekomen?
Omdat je nu zelf over de stream Bruut begint, Ik ken de curator van die stream Charlie Buyse en we hebben een aantal jaren een heel goede band, we babbelen geregeld. We zien elkaar , ook al is het nu een tijd geleden, ook geregeld. Op een van die ontmoetingen stelde hij me de vraag of ik interesse had om in iets te stappen waar hij mee bezig was, een beetje vaag maar ik dacht ‘oo ja waarom niet’. Voor ik het wist stond ik op VRT voor een kennismakend gesprek over mijn visie op zware muziek. Niet veel later ben ik een proef gaan draaien in de studio. En dat beviel zo goed, dat ze me vroegen om dit jaar de Zwaarste Lijst te presenteren. Ik heb direct ja gezegd, omdat het jammer zou zijn dat ik zo een kans zou laten liggen. Ik heb er zeker goesting in , en wil er keihard iets van maken. En natuurlijk, vorig jaar stonden we met Psychonaut stonden we vorig jaar op nummer 42, als hoogste Belgische nieuwkomer. Dat heeft meegeholpen in dat verhaal.
Het lijkt me niet eenvoudig om Alex Agnew, jarenlang de stem van ‘De zwaarste lijst’, op te volgen
Ik ben een grote fan van Alex, zowel als zanger, comedian als entertainer op het podium. Hij heeft echt fantastische dingen gedaan. Maar ook als mens. We hebben op de podcast geweest ‘Welcome to the AA’ met Alex Agnew en Andries Beckers. En ik weet nog, dat was circa twee jaar geleden dat we daar met Psychonaut ook waren. Dat was een super gezellige avond. Ik ben er zeker van dat hij trots is dat iemand van de jonge garde het nu van hem overneemt. Ik heb ook al complimenten mogen ontvangen van Andries Beckers. Ik voel geen druk om Alex te moeten vervangen, ik ben Alex niet maar Thomas Michiels .. Ik heb een heel andere achtergrond en ben ook geen comedian. Ik ga het vooral op mijn manier doen, en Alex niet kopiëren of zo. Gewoon mijn eigen ding doen dus.
De slogan ‘De zwaarste lijst is dit jaar zwaarder dan ooit’ spreekt me wel aan.. Wat zijn de verwachtingen?
Ik vind het wel iets hebben dat het dit jaar rond het thema ‘666’ draait, dat is echt next level. Het is ook niet dat ze er een top 100 van gemaakt hebben, maar gewoon alle registers hebben open getrokken en gaan voor die ‘666’ en daarmee zwaarder dan ooit uitpakken. Dat is gewoon fantastisch om deel van te kunnen uitmaken. Ook met de Bruut stream waar mijn kameraad Charlie mee bezig is, is er op Studio Brussel een goed platform voor rock en metalplaten en ik heb het gevoel dat dat nog harder zal groeien in de toekomst.
Er is ook wat te doen geweest rond ‘de zwaarste lijst’ op StuBru en deze op Willy, is dat de aanleiding geweest voor Studio Brussel om het anders aan te pakken of heeft dat er niets mee te maken?
Daar kan ik niet echt een antwoord op geven. Onderling met Andries Beckers, hebben we al gezegd tegen elkaar dat we totaal niet het idee hebben van concurrenten te zijn van elkaar. Het is gewoon zeer fijn dat metal op verschillende platforms wordt aangeboden, zowel bij Studio Brussel als bij Willy. We kunnen het dus alleen maar zien als iets positief.
Ik heb Slayer op nr 1 gezet dit jaar ? mogen we uw persoonlijke top 3 weten en waarom?
Die verandert wel constant doordat ik veel research doe en zo nu. En bands wat beter leer kennen en zo. Als ik er een bovenaan zou zetten is het toch zeker Gojira. Met het nummer ‘Silvera’. Het verhaal rond die band klopt helemaal, ze denken concepten uit en engageren zich op heel veel vlakken. Het is ook een zeer intelligente band , ik heb een paar dagen geleden een gesprek gehad met Joe Duplantier.
Voor de rest zou ik de lijst ook wat Belgisch willen kleuren. Bands als Oathbreaker en Amenra zijn fantastisch. Maar je hebt ook nog de klassiekers zoals Slayer of Sepultura. Het is gewoon zo moeilijk om een top drie samenstellen. Soms als je erover nadenkt, kun je de dag daarna al vaststellen dat je het toch anders moest doen. Ik zie nu wel dat er opvallend meer Belgisch wordt gestemd, dat vind ik wel plezant om te zien. We springen er op een of ander manier toch uit in onze Belgenlandje, dus ja het mag…
Net zoals jij hopen ook wij op wat meer Belgische bands op die lijst, want potverdorie we hebben genoeg Belgische bands die niet moeten onderdoen voor de grote bands in het buitenland. Als je de lijsten in het verleden kijkt is die Belgische muziek wat pover, of steeds dezelfde namen als Channel Zero (top band uiteraard) heb je daar een verklaring voor?
Het zijn de mensen die stemmen natuurlijk, het is een pure vorm van democratie. Wat maandag gaat gepresenteerd worden, is de keuze van het volk daar kunnen we weinig aan veranderen. Misschien moet dat nog wat meer groeien bij de mensen om meer Belgische metal te kiezen. Maar ook, er zijn nog zoveel klassiekers actief. Om maar een voorbeeld te geven, Metallica. Die staan nog steeds op het podium, en zolang die de scene geen vaarwel hebben gezegd zullen die nog lang vertegenwoordig zijn in die lijst. Het waren ook pioniers, samen met nog andere bands zoals Slayer, Megadeath, Anthrax maar ook Judas Priest of Iron Maiden. Veel van die bands spelen nog live, en dan is het – zelfs voor een topper als Gojira die daardoor toch blijft hangen in een divisie daaronder – om daar tegenop te boksen. En dat is dus ook met de Belgische metal, er zijn enorm veel goede bands en jonge goede bands, die nog wat jaren hebben te gaan. Ik denk dan ook dat het nog gaat groeien, en binnen tien jaar enkele kleppers tussen gaan zitten die dan zullen uitgegroeid tot een gevestigde waarde, het is dus een kwestie van tijd.
Om op een stelling in te pikken, is het niet de verdienste van een band als Metallica dat nu ook bands als Gojira gewoon kunnen aantreden op regulaire festivals als Rock Werchter of zo?
Dat is ook zo, Metallica heeft die weg gemaakt voor het metal genre naar een ruimer publiek. Joe, de zanger van Gojira zei dit trouwens tegen mij, Metallica is zo belangrijk geweest dat ik die gitaar heb opgepikt. En metal ben beginnen maken. Dus ja, bands als Metallica en Slayer hebben zeker de weg vrij gemaakt voor hun potentiele opvolgers. Maar ook voor een band als Channel Zero die in de jaren ’90 plots op die festivals konden staan.
In een interview met Thorium (ook een band die wat mij betreft op die lijst mag staan) kwam naar voor dat België op metal vlak nog steeds een enorme achterstand heeft dan bijvoorbeeld Duitsland of de Scandinavische landen. Wat is je mening over deze stelling?
Een achterstand? Ik vind het goed dat er een soort evolutie is dat er zoveel bands uit uiteenlopende landen aan bod kunnen komen. En daar ben ik de social media dan weer heel dankbaar voor. Neem nu de band Alien Weaponry uit Nieuw-Zeeland. Het is fijn om zulke jonge bands ook hier te zien doorbreken en bijvoorbeeld op Alcatraz te zien staan.
Want Europa wordt, samen met de States, een beetje gezien als de bakermat van de metal. En dan is het grappig dat men vanuit Europees en Noord-Amerikaans standpunt ook naar metal kijkt. Alle bands die hun lyrics en imago dan wat kleur geven door er een stuk van hun cultuur in te steken, krijgen ofwel de reactie ‘Wow, dat is een heel andere soort metal, moeten we zeker naar hier halen’ of hebben anderzijds precies wat tijd nodig om te groeien op de metalliefhebber. Ik vind het hoe dan ook boeiend om te zien hoe levendig en veranderend die metalscene is.
Ik bedoel vooral dat deze bands sowieso op de regionale radio worden gedraaid in die landen, of op grote festivals staan maar hier vallen die Belgische metal toch vaak uit de boot op diezelfde radio?
Ok, je bedoelt dat er daar een breder draagvlak is voor lokale bands, dat kan… Men zegt toch altijd dat je als metalband in Duitsland moet zijn om coole shows te spelen. (haha) Maar ik heb wel het gevoel dat het hier in België zeker aan het veranderen en aan het groeien is.
Een ander fenomeen is dat het voor een Belgische band nog steeds moeilijk is om op Graspop te staan, terwijl een festival als Wacken vol staat met Duitse bands, zijn we te weinig chauvinistisch of ligt het daar niet aan?
Ik heb daar nooit echt bij stil gestaan, er wordt wel door middel van de Red Bull stage erop in gespeeld hoor. En ik denk dus, zoals al wat aangegeven, dat het gewoon een kwestie van tijd is. Binnen tien jaar kunnen de kaarten al helemaal anders liggen. En bands als Evil Invaders of Channel Zero dat zijn bands die sowieso een plek krijgen op Graspop. Maar ook Bulls on Parade, de coverband van Rage Against The Machine . Die worden als Belgisch band beschouwt als Europians best cover band van Rage Against the machine. Die sluiten ook altijd de Metal Dome af. Dus ik denk dat we het , gezien de evolutie, gewoon nog iets meer tijd moeten geven. Er staan veel Belgische bands in de rij om daar te geraken.
Iets anders ik doe veel streamings tegenwoordig, in het metal genre ligt dat precies toch wat moeilijker heb ik de indruk. Of is me iets ontgaan?
Ik heb er toch al verschillende gezien, vandaag (woensdag 31 maart) is er een streaming van Psychonaut op Studio Scampi. , dat wordt uitgezonden via youtube. Maar dat is enkel een voorbeeld. Ook Fleddy Melculy hebben vorig jaar een streaming gedaan. Off the cross hebben vorige week een streaming gedaan, Pothamus heb ik ook gezien. Er waren er dus toch nog een pak. Ik denk als je nog iets meer graaft je er dus zeker wel zult tegen komen. Wat een metal band zou kunnen tegen houden om de live streamen is wellicht de sfeer die er rond hangt, maar ik heb er toch een paar goede kunnen meepikken. Er zijn dus wel degelijk metal bands die dit uitpuren, omdat het nu het enige is dat ze echt kunnen doen zo een live stream. We willen daar ook ons werk van maken, maar niet gewoon in een zaal staan maar op een speciale locatie zoals AmenRa heeft gedaan op Alcatraz vorig jaar. Dus ja, er zijn wel degelijk metal bands die ermee bezig zijn, en een goed concept uitbouwen dat visueel ook aanspreekt. We kunnen ook niet anders, er is geen ander alternatief op het moment. Trouwens studio Brussel heeft speciaal voor de zwaarste lijst een virtuele moshpit voorzien vanaf vrijdag 2 april om 17u! Dat gaat ook nog eens deugd doen.
Wat is , om daar op in te pikken, je mening over dat fenomenen?
Zoals ik het al zei is het nu eenmaal het enige dat we kunnen doen , je moet ook een beetje een hand uitsteken naar uw fans. Je wil op het podium staan en muziek maken, maar de fans kunnen er niet bij zijn. Dan is het de enige manier om je te tonen aan de fans, het is ook fijn al die reacties op facebook te zien zoals bijvoorbeeld uit Peru. Daar wordt ik oprecht blij van, je steekt je ziel in de muziek en dan is dat wel fijn die reacties. We kunnen alleen hopen dat het snel terug anders kan uiteraard.
We zijn nu aanbeland bij deze coronatijden waar we al meer dan een jaar inzitten, hoe heb je als mens en muzikant deze tijden beleefd?
We hebben met Psychonaut een track uitgebracht, en brengen in mei een split uit met Sâver uit Noorwegen. We hebben dus zeker niet stil gezeten, dat is zo een monster track van 16 minuten. Het is alleen een beetje anders, en meer op afstand. Zoals dingen digitaal uitwisselen. Heel weinig persoonlijk contact, dat is zeker een groot gemis. Maar dat ervaart iedere band wel.
Langs de andere kant hoor ik van veel bands om alles wat naast je neer te leggen, zonder enige druk te kunnen werken aan songs. Ik hoorde in een interview met Stefanie van Brutus dat ze het fijn vond dat er voor de nieuwe plaat eens niet zoveel haast achter zit dan bij een andere plaat releasen door deze tijden. Je kunt over alles meer nadenken, zoals de lyrics en dergelijke meer. Het kan dus voor sommige bands, in artistiek zin, positief uitdraaien.
Hoe denk je dat de cultuur en muziek deze tijden zullen overleven?
Dat is een moeilijke vraag, omdat je als individu ook niet echt veel kunt doen dat hangt van de politiek af. Ik vond het alleen spijtig dat de cultuursector helemaal moest sluiten omdat die coronaproof concerten toch op zeer veilige basis werden georganiseerd. Zitten aan een tafel, beperkt publiek, ver genoeg uit elkaar en met mondmasker.. dat was een formule die zeker werkt. Ik hoop dat er veel overleven, maar ik zie ook veel acties. Zoals Antwerp Music City. Het zijn zo veneus dat een onderdeel zijn van de underground cultuur, en zij doen dus acties – we hebben ook met Psychonaut en onze vrienden van Pothamus en L’Itch dat ondersteund, we hebben daar 400 euro kunnen naar storten - het is fijn dat de sector en de bands de handen in elkaar steken om op die manier dat beetje cultuur in leven te kunnen houden. ( meer info: https://antwerpmusiccity.rocks/ )
Ook Brutus bijvoorbeeld hebben een schenking gedaan, dat ging naar Live2020. Het is fijn dat er een grote solidariteit is tussen de artiesten als de veneus die de artiesten een platform geven. Iedereen begrijpt dat dit belangrijk is en blijft, cultuurbeleving. Daarom is het goed dat iedereen zijn bijdrage daaraan wil leveren om de sector te laten overleven. Ik hoop dat het dus snel terugkomt, en enkel aanraden als je een actie ziet passeren om dat aan die organisatie te schenken want het komt de volledige cultuur beleving ten goede. En hopen dat de regering ook een gaatje vind in het budget om die sector, die toch zeer interactief met deze tijden is omgesprongen, te ondersteunen en helpen.
Bedankt , om af te sluiten enkele ‘tips’ hoe mensen best kunnen stemmen?
Ik zou zeggen, laat vooral uw stem niet verloren gaan.. Tips? Omdat de lijst super lang is. Ik heb bijzonder veel respect voor Metallica en Slayer en de groten der aarde. Maar ik zou willen vragen aan de mensen om er iets extreem in te steken zoals Infant Annihilator, Death, Cannibal Corpse of zo. Steek er gerust iets super duister in. Ik hoor heel wat mensen zeggen, er mag ook wat meer Black metal in staan. Ik vind dat cool, dus steek dat er gerust in. Als je dus binnen die drie eentje hebt waar je over twijfelt, steek er iets extreem in.
Bedankt, we zullen de Zwaarste Lijst zeker volgen, en kijken uit naar meer releases van Psychonaut.
Schroothoop - livestream - Iets unieks, sterk en visueel mooi met instrumenten uit afval
Creatief omgaan met livestreams …Pilar , Brussel doet het met een virtual reality, in 360°. Tem 30 april kun je een zestal concerten op de site bewonderen via een VR-brilletje.
Eén van de bands die we graag in de schijnwerpers wensen te plaatsen is Schroothoop , een collectief , een drietal, die elkaar vond in het Brusselse.
Schroothoop wie? Het zijn drie instrumentenbouwers , kun je wel zeggen … Multi-instrumentalist/saxofonist Rik Staelens, samen met percussioniste Margo Maex en bassist-klarinettist Timo Vantyghem knutselen hun instrumenten in elkaar en geven een avontuurlijke, experimentele mengelmoes van sounds.
Schroothoop geeft (z)werfafval een muzikaal tweede leven . Het instrumentale trio fabriceerde een drumstel van bidons, blik en oud ijzer , een bas van een werfemmer en wasdraad, en flutes , klarinetten, tuba’s gemaakt van pvc .
Ze hebben nu een EP uit, ‘Klein gevaarlijk afval’. Met eenvoudige materialen die in de vuilnisbelt belanden , weten zij iets unieks te maken, iets nieuws te creëren en na te bootsen.
De sound van hun zelfgemaakte instrumenten werken in op de dansspieren of zorgen net voor die juiste dosis ‘onthaasting’ in deze soms gekke tijden. Verdomd, het klinkt goed , aanstekelijk, chilly en het laat veel over je verbeeldingskracht .
Een exotische , ambachtelijke sfeer krijgen we door deze meltingpot , een smeltkroes aan stijlen, zonder de melodie uit het oog te verliezen. De sound en het geheel klinkt aangenaam, ontspannend, chillend en groovy. Het is visueel fijn, met een knipoog naar Einstürzende neubauten.
Het ritme intrigeert , de flutes leiden de song in , een muzikale wereld opent zich van world - etno - psychedelica - pop. Een versmelting van onze Westerse met de Oosterse cultuur en Afro. Met de repetitieve, zachtmoedige en groovy percussie en de basses plaveien ze de weg naar een ongerepte natuur .
Een vijftal nummers stelden ze voor. O.m. op “Obsolescence programmée”, “Mammoettanker” en “Magnetron” , mengen ze alles mooi in één nummer. Het is fijn om te zien hoe ze hun zelfg(b)ebouwde instrumenten bespelen en geluidjes laten horen van allerhande afval.
Al de stijlen die ze brengen, kun je bevatten in een multi-culturele stad als Brussel; om van weg te dromen , weg te smelten en om van te genieten .
Schroothoop heeft iets unieks in elkaar geknutseld, iets moois ritmisch en visueel; een schitterende 360° ervaring dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Casino, Sint-Niklaas, september 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/schroothoop-06-09-2020.html
Organisatie: Pilar, Brussel ism Schroothoop
Leuven Jazz 2021 - Eve Beuvens - livestream - Aftasten van de eigen grenzen in een emotioneel kader
Leuven Jazz 2021
30CC/Schouwburg
Leuven
2021-03-27
Erik Vandamme
Pianiste Eve Beuvens is één van de aangename ontdekkingen, die we zagen op de streaming van Bel Jazz Fest 2020; we schreven: "Eve speelt piano met zoveel overgave, dat het lijkt alsof ze één wordt met dat instrument. En dat zorgt toch voor een unieke totaalbeleving die we zelden tegenkomen".
Ondertussen zagen we haar een tweede keer aan het werk op Flagey Piano Days 2021; ook een livestream; we hadden een fijn interview met deze bijzonder getalenteerde pianiste, dat je hier nog eens kan nalezen.
Leuven Jazz Festival gaf Eve Beuvens (*****) helemaal een eigen podia tijdens hun festival. Haar voorbeeld was Thelonious Monk. Er zijn uiteenlopende emoties verstopt in haar pianospel. Dat zet ze extra in de verf op de eigen song “Auditorium de Tenerife”, met een enorme zin voor improvisatie en klankexperiment.
De combinatie van eigen werk en de bewerkingen van top composities verrassen telkens, net door uit de comfortzone van het pianospel te treden. “Litten Visa Till Karin” is er een mooi voorbeeld van; emoties worden tot een hoogtepunt gedreven.
Het is trouwens mooi hoe Eve in al haar bescheidenheid steeds beter wil worden, maar nu al sterk voor de dag komt . Een adembenemende finale volgt met de eigen song “Little scorpion”; Eve doet ons wegzweven in het jazzgenre.
Het optreden is opnieuw bijzonder intens en bedwelmend; een intiem piano concert, een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano, ademloos en wondermooi.
Intimiteit is de rode draad en ze houdt van improvisatie en het aftasten van grenzen; net als op haar optreden op Piano Days kunnen we die muzikale lijn hier doortrekken.
Eve Beuvens bewijst een unieke parel te zijn binnen de Belgische jazz. Ze houdt van grensvervaging en -verlegging. Zondermeer kregen we een set van een top jazz muzikante die de eigen grenzen aftast in een emotioneel kader.
We kijken verder reikhalzend uit naar meer virtuositeit die ze solo of in andere projecten brengt.
Setlist: Monk's Mood (Thelonious Monk) - I'm getting sentimental over you (Ned Washington and George Bassman) - Auditorium de Tenerife (Eve Beuvens) - Crepuscule with Nellie (Thelonious Monk) - Litten Visa Till Karin (Staffan Linton) - Caravan (Juan Tizol) - I Love you Porgy (George and Ira Gershwin) - Little Scorpion (Eve Beuvens)
Organisatie: Leuven Jazz + Steinerforlive
Wardruna - livestream - ‘Kvitravn’ release show - De witte raaf als teken van hoop in donkere tijden
Te midden van de wereldwijde pandemie en de onzekere toekomst van live optredens, kiest Wardruna voor een ambitieuze online release-show voor de nieuwe plaat ‘Kvitravn’. Voor dit unieke anderhalf uur durende streaming event spelen de Noren geen ‘gewone’ liveshow. Wardruna verwelkomt je voor een exclusieve set-up in een speciale omgeving waarin de band naast nummers van het nieuwe album ‘Kvitravn’, ook in ouder werk duikt.
Deze streaming ging nu wereldwijd door …
Na een kort interview dompelt Wardruna (****) je onder in een donker, intens mooi, occult aanvoelend sfeertje. Het meest opvallende in de band is de uiteenlopende vocale activiteit , die zorgen voor wat meer kleur en variatie binnen een overwegend donker kader. Mits enige fantasie, word je prompt geconfronteerd met die typische Noorse folklore die steeds tot de verbeelding spreekt. Uit deze streaming blijkt hoe visueel de nummers op deze plaat klinken, ze bezorgen je koude rillingen van angst en duisternis.
Je fantasie wordt geprikkeld door de donkere Folkloristische metal en aanverwante stijlen. De connectie met de natuur is een heel belangrijk aspect dat voortdurend terugkeert. De mysterieuze kracht van de schoonheid en het overweldigende, zelfs verwoestende wordt over de hele set vertoond. Naast de variërende vocals maken de muzikanten vaak gebruik van traditionele instrumenten die verbonden zijn aan een ver verleden, met beide voeten aan de grond. Ook al ontaardt het in enkele grimmig aanvoelende songs als de afsluiter “Helvegen” .
De witte raaf als teken van hoop … Wardruna doorbreekt de donkere gedachten en laat een licht schijnen aan het eind van de tunnel. Het gebeurt als een fantasieprikkelende samensmelting van weemoedige gedachten met folkloristische elementen die licht en donker zo goed mogelijk tot een logisch geheel brengen, in een intens mooi kader. Op die manier zijn we nauw verbonden met de schoonheid en de oerkracht van de natuur die wordt bezongen.
Tracklist
Kvitraven//Skugge//solringen//Bjarkan//Raido//Voluspa//Isa//UruR//Gra//Vindavlarljod//Rotlaust Tre Fell//Fehu//Helvegen
Organisatie: Loud noise production + wardruna + Metalfestival Into the grave ism Live Nation
Steiger - Spot On Jazz 2021 - livestream - De grenzen aftasten, verleggen in improvisatie
Spot On Jazz - ‘Spot On Jazz is een online jazz concertreeks onder impuls van ART-SPOT.BE, Gent Jazz en Jazz Middelheim, met de steun van Vlaanderen."
De komende 12 weken organiseert Spot On Jazz telkens een concert van een Gentse jazzband. Hun info omvat het volgende:" De komende twaalf weken sturen we wekelijks een bijzonder straf concert van een dito Gentse jazzband het wereldwijde web in. Ideaal voor bubbelparty's, strandwandelingen, de eerste barbecues én als excuus om uit de vijfde Zoom-meeting van de dag te geraken. En ja, ze zijn gratis. Waarom? Omdat we er vast van overtuigd zijn dat wie deze bands nu thuis, op het werk of in de auto ontdekt, zal staan springen om ze deze zomer op een podium aan het werk te zien. Het zijn dus louter smaakmakers? Wel, nee. Het zijn twaalf volbloedconcerten - from the heart! Omdat we er evenzeer van overtuigd zijn dat het niet gezond is om zolang zonder dit soort unieke live-ervaringen door het leven te gaan - zowel voor muzikanten als muziekliefhebbers. Maar laat ons ook luidop durven zeggen dat het evenmin gezond is om die nóg een zomer te moeten missen. Samen. Met de zon op ons hoofd en een Duvel in de hand. Dus geniet ervan! Even hard als de muzikanten. En laten we dit snel terug in 't echt doen! "
Steiger (****) kon de spits afbijten …
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) liet de band al horen hoe divers ze zijn ; ze tasten de grenzen in het genre af, en durven het te verleggen in improvisatie. 'Brick Smoke Basement' kwam in 2020 uit en kreeg door het elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we: "Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Op “Dark days'” worden alle registers open getrokken in een wervelstorm van sounds door piano, bas en drum, alsof de drie muzikanten hun frustratie moeten afreageren op hun instrumenten. Het gaat er anders aan toe op “Malinka” en “Sundog” , hier horen we de mysterieuze en experimentele kant van het trio. Subtiel merken we een donker spookachtig elementje. Je komt onder hypnose en treedt binnen in hun kleurrijke wereld.
“Mazurka de la muerte” klinkt jazzy groovend, een Steiger die terugkeert naar de roots, met dromerige soundscapes.
Op het mooie, verschroeiende klinkende “The new lady llama” improviseert het trio ten volle. Het is niet alleen de afsluiter van de set, maar tevens ook de titelsong van de binnenkort nieuw te verschijnen album. We horen Steiger die gevarieerd te werk gaat , blijft grenzen aftasten en durft verder te gaan in het genre
Info van het nieuwe album via bandcamp https://steigermusic.bandcamp.com/album/the-new-lady-llama ; op basis van deze fijne overtuigende streaming loont dit meer dan de moeite.
Tracklist: dark days/malinka//sundog//mazurka de la muerte//the new lady llama/
Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent
Paul Couter - PCNW - ‘Who The Fuck Is Arno?’
Beste Paul,
Al jaren ben ik een fan van jou. Niet alleen omdat je destijds met je kompaan Arno met Tjens Couter stevige fundamenten legde voor alles we nu Belpop noemen, maar vooral voor je passie en warmmenselijkheid.
Als jonge snaak kon ik na enkele weken wachten eindelijk ‘Gimme What I Want’ bij mijn platenboer afhalen. De platenboer Jaak liet het er uiteraard niet hier bij en ik stapte tevreden huiswaarts met ‘Freckleface’, ‘Who cares’ en ‘Plat Du Jour’ onder de arm. Mijn broer was tuk op ‘Honneybee’ en maakte alras aanslag aan mijn prille Tjens Couter Collectie om later een van de grootste TC Matic fans op deze zakdoek België te worden. Ik vergeef het hem en gun het hem dat hij nog altijd die elpees niet heeft terug bezorgd.
Google heette nog in de jaren zeventig bibliotheek, muziektijdschriften en van horen zeggen. Enig opzoekwerk leerde me dat TC ooit headliner was ergens in London na het voorprogramma van een prille Sex Pistols. En dat je het liever bij die rauwe blues hield en niet het pad van Arno met TC Matic wou bewandelen….. Exit Paul, enter Jean Marie Aerts. Arno keerde later terug naar diezelfde roots, getuige zijn cover, die jullie ook al samen speelden , met Charles et les Lulus van Rufus’ “Walking The Dog”.
Die verhalen kon je gedreven vertellen toen ik je leerde kennen in de Gentse scene. De verbittering ebde weg en je maakte tussen het tuinieren door menig bruine kroeg onveilig met je rauwe, intense en zelfs geniale muzikale bijdragen. Je gaf je passie door aan eender wie. Mijn nicht kreeg gitaarles van jou in de Acht Zaligheden en je leerde me ook een aantal trucjes op die zessnaar. Meer nog, ik kreeg zelfs een Guvnor gitaar van jou die ik nog steeds koester en zal blijven koesteren.
Ziek worden is als een loterij. Je kreeg een verkeerd lot maar twijfelt niet om een legaat na te laten in een trilogie. Met ‘Domisoldo’ toon je op je typische eigenwijze, warme en consciëntieuze manier je liefde voor muziek. Je typische schuurpapieren stem, rauwheid in instrumentenkeuze en beheerste arrangementen geeft in deze laatste een mooi overzicht van je innerlijke ziel, geest, passie, omzwervingen en liefde voor muziek en eenvoud. Ik hoor nog altijd waar je eeuwige compain Arno nu nog altijd zijn mosterd haalt. Ik likkebaard van de rifjes, de passerende sax, de sobere beats op “Because”, de ingetogenheid op “Birds”, de knipoog naar Cohen op “Domisoldo”, en ga zo maar verder…….
Sorry voor de op eerste zicht foute vergelijking, maar eigenlijk doe je me denken aan Keith Richards: Hij toonde ook met zijn solowerk wie de Stones echt zijn….
Het ga je goed, Paul.
Domisoldo
Paul Couter - PCNW
Sing my title
Vynyl/Digital
In de grote jazz visvijver is er altijd nog wel plaats voor gloednieuwe projecten. Net omdat je binnen de scene zoveel kanten kunt uitgaan, door improvisatie, experiment of net jazz te brengen volgens de basis van die muziekstijl .
Yskan is een project rond muzikanten die de jazz sterk beheersen. We citeren: ''De combinatie van Anneleen Boehme (LABtrio), Simon Raman (Steiger) en Geert Hendrickx (Zandland) is voor velen niet vreemd. Voeg daar nog Sam Comerford (Thunderblender) aan toe en weet dat er de luisteraars iets heel speciaals te wachten zal staan.''
De magie zit hem in hoe de band je op bijzonder warme wijze onderdompelt in een weemoedig sfeertje, zonder al te donker te gaan klinken, ingetogen, hypnotiserend en zonder je in slaap te wiegen.
Eenvoud die niet verveelt, maar je tot rusttoestand brengt waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Dat blijkt al uit die eerste song “More Contemplative”, waar die sprankelende tenorsax en gitaarriedels letterlijk in aanraking komen met een bedwelmende contrabas en drums, die de gevoelige snaar raakt.
Elke song bestaat dus uit puzzelstukjes die perfect in elkaar passen. De gemoedsrust en ingetogenheid wordt voortdurend aangesproken. Al durft de band wel eens flirten met een hogere toon, zoals op “East Corner Wasteland”.
Nu brengt Yskan het soort jazz dat je volledig hypnotiseert als op “Butterscotch”, “Forlorn” en het afsluitende “Humility”.
De nummers liggen in dezelfde lijn , ook al hoor je ergens wat meer de sax, een gitaarlijntje of drumpartijtje. Soms worden de registers zachtjes opengetrokken. In de toekomst kijkt men zelfs uit naar de dosis experiment.
Het totaalpakket is belangrijk, daarom beluister je de plaat best in z’n geheel, om echt te voelen waar Yskan je heen wil brengen. Eenvoud, emotionaliteit en intensiteit staan voorop. Het is een oorstrelende , hartverwarmende (jazz) plaat dus.
Tracklist: More Contemplative - Oil On Canvas - The Lesser - East Corner Wasteland - Butterscotch - Forlorn - Palingdroom - Humility
De Zweedse zusjes van First Aid Kit waren in 2014 heel even bijzonder populair in ons land. Hun single “Silver Lining” scoorde bij ons hoger dan in om het even welk ander land. Dat succes konden ze niet meer herhalen, maar “Silver Lining” haalt nog geregeld de radio. En terecht.
De band is niet vies van een cover. Dat ze bij First Aid Kit iets met Leonard Cohen hebben, doet dus niet meteen wenkbrauwen fronsen. Dat ze een volledig live album aan hem wijden, doet dat wel. Bovendien is Cohen voor heel wat fans untouchable. Eén cover wordt vaak nog oogluikend goedgekeurd, tributes zijn voor de echte fans een no-go. Het getuigt dan ook van flink wat lef van de Zweedse zusjes om aan de slag te gaan met de erfenis van zo’n monument.
Een paar valkuilen hebben ze alvast vermeden. Ze hebben van ‘Who By Fire’ geen greatest hits gemaakt, wat hen nochtans waarschijnlijk hogere verkoopcijfers had opgeleverd. Ze coveren dan wel “Suzanne” (hun persoonlijke favoriet uit Cohen’s repertoire), “Hallelujah” en “So Long, Marianne”, ze laten nog heel wat hits onaangeroerd. Ze putten ook uit zijn laatste album, uit zijn gedichten en brieven.
Een andere valkuil die ze vermijden is die van het plat naspelen van het origineel. Dat doen ze niet en ook van die nieuwe arrangementen en interpretaties zullen vast een aantal Cohen-fans steigeren. Alsof er aan Leonard Cohen nog iets te verbeteren valt. Kudo’s voor First Aid Kit om het alvast te proberen en om hun eigen stempel te drukken op die lange reeks meesterwerkjes. En dan brengen ze het ook nog eens uit als een live-album met orkest en koor en niet als een mooi opgesmukte studio-opname. Dat zijn wel heel veel risico’s in één release.
Gelukkig is er niet veel fout gegaan. De interpretaties zijn fris en niet radicaal anders dan de originelen. Door te spelen met de ritmes en arrangementen zetten ze spotlight op Leonard Cohen als tekstschrijver en minder als componist, zonder dat laatste helemaal overboord te gooien.
Dat Loney Dear en Jesper Lindell meedoen op enkele tracks zorgt voor een welgekomen afwisseling, maar ook zonder hen zou ‘Who By Fire’ nog zeker geen calvarie zijn om uit te zitten.
Zo warm en innemend als ten tijde van “Silver Lining” klinkt First Aid Kit niet op ‘Who By Fire’, toch gaat er een zekere magie uit van de interpretaties van de Zweden.
Als je de oogkleppen aflegt, vind je hier een fijne verzameling van interpretaties van Leonard Cohen-songs. Soms gedurfd, soms met veel respect, meestal met veel liefde voor de meester.
“Tis Nie Woa” is de prachtige nieuwe single van Augustijn. De Oostendenaar blijft ons verrassen met aanstekelijke pop in het West-Vlaams. Deze zomerse en een beetje nostalgisch klinkende single heeft iets van een Baxter Dury of anders wel Eels: een beetje loom en licht verveeld of geïrriteerd, soms meer fluisteren dan zingen.
Een lied over ruzies en over samen oud worden, een thema dat goed past bij deze tijd. Met een hemelse spoken word-outro waarin je meteen het ritme en de intonatie van Augustijn’s vader herkent. Dat moest er wel eens van komen, en hier is het een gouden zet.
Als dit de voorbode is van de opvolger van de albums ‘Gin Oge Toe’ en ‘Echt’, dan wordt dat een vaste waarde in de eindejaarslijstjes.
https://www.youtube.com/watch?v=V5Q7J_n7X5E
Tradities zijn er om in ere te houden, er gaat geen jaar voorbij zonder minsten één nieuw Motorpsycho album. De fans weten ondertussen al wat hen te wachten staat met het zoveelste nieuwe schijfje van deze hardnekkige Noren. De band gaat inmiddels al een paar decennia onverstoord door met het brouwen van hun gekende prog-rock sound die zich steevast vertaalt in alweer een marathon-album. In vinyl termen gaat het hier zowat altijd over een dubbelaar met daarop gegarandeerd een stel flink uit de kluiten gewassen songs die niet zelden tegen de tien-minutengrens aan schurken.
Ook met het nieuwe ‘King Of Oblivion’ is het weer van dattum. Niets nieuws onder de zon dus, maar dat hoeft daarom geen slecht nieuws te zijn, integendeel. Motorpsycho doet immers gewoon waar ze zo goed in zijn. Daarom is ‘King Of Oblivion’ geen verrassend album, wel een aangename aanvulling van hun inmiddels indrukwekkende discografie.
Het zijn alweer de langste songs die met de schoonheidsprijzen gaan lopen. Zo klinkt opener “The Waning Pt 1&2” heel vertrouwd in de oren met een bronstige riff waar een resem heerlijke gitaarsolo’s achteraan schuren. Ook “The United Debased” en “At Empire’s End” zijn in die zin parels van het zuiverste formaat, Motorpsycho op zijn best. Absolute topper is “The Transmutation Of Cosmoctopus Lurker”, een uitgebreide psychedelische stonertrip die de verste uiteinden van het heelal verkent.
Motorpsycho flirt wel eens met bombast, maar nooit gaan ze erover, check “Dreamkiller” dat via een akoestische intro overgaat in een orkestrale apotheose maar nergens opgezwollen klinkt.
‘Kingdom Of Oblivion’ ademt de gekende Motorpsycho sound uit alle mogelijke poriën, wij zouden het niet anders willen.
Wie vertrouwd is met de muziek van Sunburned Hand Of The Man mag nu zijn vinger opsteken. Niemand? Troost u, wij ook niet. Even de backcatalogue van deze weirdos checken? Veel plezier ermee, wij tellen meer dan 80 albums in een dikke 20 jaar. Daar kunnen andere halve gekken als John Frusciante, Thee Oh Sees of Ty Segall een puntje aan zuigen.
Als u zich er toch zou aan wagen zou u wel eens na enkele maanden totaal verward uit dit avontuur kunnen komen, want dit is nu niet bepaald het meest toegankelijke of hapklare muzikale voer. Maar het helpt wel als u geregeld een portie Sun Ra, Heliocentrics of CAN achter uw kiezen kapt.
Laten we het hier dus voorlopig houden bij de nieuwste plaat ‘Pick A Day To Die’.
Fijne titel alvast. Als dit maar goed komt. Het is donker, maar nu ook weer niet meteen om een koord om uw nek te binden. De ingehouden krautrock van de titelsong klinkt verslavend als de pest en “Flex” heeft iets van de elektronische rave-post-rock van Maserati, maar dan in een soort van slow-motion modus. “Solved” is JJ Cale die met Fat White Family een met helium geladen opblaasbol binnenwandelt en “Prix Fixe” is ontspoorde noise rock die halverwege plots in een relaxed badje stapt waarin een stukje oude Pink Floyd ligt te garen. Om een geschifte en bedwelmende song als “Initials” tot u te nemen twijfelen we er niet aan dat u dat best doet in combinatie met de nodige geestesverruimende middelen, maar dat heeft u niet van ons gehoord.
Bevreemdende maar spannende plaat. Nog een stuk of tachtig te gaan.
In 1992, in volle grunge periode, kwamen de culthorror adepten van White Zombie aanzetten met ‘La Sexorcisto : Devil Music vol 1’, een klassieker wat ons betreft, een hap die met een serieus korreltje zout werd geserveerd, wat een zeer aangename verwelkoming was in een tijd waarin rockmuziek veel te serieus werd genomen. Op ‘La Sexorcisto’ konden horror, metal en humor het perfect met elkaar vinden en werd de fun verpakt in een resem geweldige riffs. White Zombie had eigenlijk zomaar een nieuw genre uitgevonden. Wij zouden het culthorror-comedy-metal durven noemen, iets waarvan je de roots misschien bij Alice Cooper mag gaan zoeken, maar dan in een nineties griezelkleedje gehuld.
White Zombie heeft met hun daaropvolgende releases nooit meer ‘La Sexorcisto’ kunnen evenaren en gaf er in 1998 de brui aan. Frontman Rob Zombie maakte tussendoor een heuse horror-movie maar ging gelukkig ook door met het creëren van gortige metalplaatjes met een vette knipoog, overladen met gortdroge riffs en doorspekt van allerhande horror-uitstapjes.
Met het nieuwe -hou u vast voor alweer een prettig gestoorde albumtitel- ‘The Lunar Injection Kool Aid Eclipse Conspiracy’ heeft Rob Zombie misschien wel zijn allerbeste nekschot in jaren afgevuurd. Waar zijn vorige platen -hoe geestig, straf en wild die ook klonken- een beetje leden aan een gebrek aan variatie, is dit album voorzien van talrijke spitsvondige uitstapjes, verrassende tempowisselingen, gestoorde tussendoortjes, stampende riffs en vlammende songs die al eens diverse richtingen durven uit te gaan. Toch klinkt het allemaal vooral als vintage Rob Zombie, met name knallende metal in een geestige horrormarinade. Er worden wederom een paar gekscherende uitstapjes gemaakt die het spektakel steeds spannend houden. Het is de combinatie van die typische Zombie-akkefietjes met prettig gestoorde metalsongs die van deze plaat een absolute voltreffer maakt.
Met “The Triumph of A King Freak”, “The Ballad Of Sleazy Riders”, “Shadow of The Cemetery Man”, “The Eternal Struggles of The Howling Man” en “Get Loose” deelt Zombie een stel mokerslagen uit die langs alle kanten de pan uit swingen. Zo is “Crow Killer Blues” is een beest van een hardrocker waarvoor Zakk Wylde een moord zou begaan.
Als Rob Zombie zich even buiten zijn comfortzone begeeft is het hek helemaal van de dam,
“18 th Century Cannibals, Excitable Morlocks and a One Way Ticket on the Ghost Train” gaat schaamteloos over van country-hillbilly naar verschroeiende metal en weer terug, “Boom Boom Boom” klinkt als Depeche Mode die zich na een zware acid trip aan de blues waagt en zelfs een onvervalste mijmerende instrumentale ballad als “The Much Talked of Metamorphosis” is hier volledig op zijn plaats.
Rob Zombie is op dreef zoals hij in jaren niet is geweest. Dit is bruisende zombie-fun.
Leuven Jazz 2021 - Too Many Fish - livestream - Een feestelijke trip door het land van absurditeit, waar humor en improvisatie tot kunstvorm wordt verheven
Leuven Jazz 2021
30CC/Schouwburg
Leuven
2021-03-21
Erik Vandamme
Too Noisy Fish is een legendarisch jazz collectief die hun 10de verjaardag vierde. Het trio, Peter Vandenberghe (piano), Kristof Roseeuw (contrabas) en Teun Verbruggen (drums), heeft zijn stempel gedrukt op de jazz en aanverwante stijlen.
In een interview zei Inside Jazz bezieler Jens Tytgat over deze band het volgende: “Veel mensen kennen het als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en zo. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen - zowel op nationale als internationale concerten - zijn die vol bewondering voor het totaalbeleven van een concert van hen."
Naar aanleiding van 'de week van de Belgische Muziek' zagen we de band via streaming aan het werk. We schreven daarover: ''Too Noisy Fish verbindt avant-garde met aanstekelijke jazz. Klank en beeld komen letterlijk tot leven, gezien de muzikanten perfect aanvoelen hoe ze die visuele kant kunnen uitbeelden in geluid. Een uniek totaalbeleven dus, die aan het netvlies blijft kleven. Ademloos blijf je aan het scherm, luisterend naar de poëtische teksten en genietend van die (jazz) klank … tot je zelf één bent met … dé nacht. schreven we daarover.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Op Leuven Jazz is er echter meer aan de hand. We citeren: ''Onder het pseudoniem Too Many Fish vervelt het trio tot een XL-versie van zichzelf, met de hulp van auteur Dimitri Verhulst, trompettist Bart Maris, saxofonist Bruno Vansina, percussionist Philip De Jager en DJ Grazzhoppa.”
Het filmische en chaotische blijft een centraal gegeven tijdens de set van Too Many Fish.(****). De chaos wordt doorbroken door Dimitri Verhulst die zich prompt ontpopt tot een klasse verteller, die, op verfijnde, vaak humoristische wijze, poëtische verhalen voorleest; de muzikanten weten daarop in te pikken door een bedwelmende samensmelting van sax en trompet , ondersteund van drums/percussie en piano virtuositeit. Gaandeweg wordt er meer en meer geïmproviseerd en geëxperimenteerd wat de bubbel doet openbarsten in een chaotisch klankentapijt. Alsof de instrumentalisten een soort gevecht aangaan . Feitelijk vullen ze elkaar perfect aan, wat eigenlijk een geordende chaos teweeg brengt. Je krijgt een vol geluid en improviseren wordt tot kunst verheven.
Het is een voortdurend balanceren tussen zachtmoedigheid en instrumentale climaxen, die uitmonden in een chaotische brij; een uiteenlopend klankentapijt zorgt ervoor dat je van het ene naar het andere uiterste wordt gedreven en de aandacht scherp blijft. De sound wordt gedragen in die absurde; humoristische verhalen .
Wie dus zin heeft in een legaal lockdownfeestje, zonder zijn eigen huiskamer te verlaten, is bij het juiste adres van deze Too Many Fish.
Nar het einde toe zijn de teksten nog absurder, en zijn ze aangevuld door een chaotische versmelting van percussie, sax, trompet en intense piano klanken. Een feestelijke stemming ervaren en krijgen we.
Too Many Fish zorgt voor een muzikale wervelstorm door de klankvariaties; we ervaren een positieve invloed en het prikkelt de dansspieren. Met een knipoog naar Frank Zappa bieden ze een feestelijke jazz trip doorheen een absurd muzikaal landschap; een landschap waar humor en improvisatie tot kunstvorm wordt verheven.
Line Up: Peter Vandenberghe (Piano/compositie) / Kristof Roseeuw (Contrabas) / Teun verbruggen (drums) / Dimitri Verhulst (vocals/lyrics) /Bart Maris (trompet) / Bruno Vansina (sax/fluit/xun) / DJ Grazzhopa (turntables) / Philip De Jager (vibrafoon /Marimba)
Organisatie: Leuven Jazz
Mooneye - livestream - Mooneye op kruissnelheid
Het beloftevolle Mooneye van sing/songschrijver Michiel Libberecht lichtte in hun eigen streek op de eerste lentedag een tipje van de sluier van hun te verwachten nieuw werk .
In deze coronatijden tekende een klein half uur lang de vernieuwde band voor een intense, strakke, straffe liveset. Niet voor niks waren zij één van de winnaars van de Nieuwe Lichting van StuBru, twee jaar terug.
Mooneye van Libberecht trok naar hun eigen roots, Zwevegem, in de voormalige elektriciteitscentrale Transfo. Als kwintet trekken ze de kaart van licht melancholische indiepopfolkende rock , een warm melodieuze sound - live - in vijf spannende, broeierige songs gedragen door die innemende, gouden vocals van Michiel.
De eerste songs leiden het in … één van de doorbraaksingles, het sfeervolle “Black river” opent de set, het semi-akoestisch gitaargetokkel en de fijne, snijdende gitaarriedels verdringen ingebeelde keys . “Time to move away from here” is doorsnee poprock.
We ervaren een onmiskenbare invloed van 90s iconen Travis , Semisonic, Starsailor en ons eigen Novastar , die gelinkt worden aan de band van Timothy Showalter, Strand of oaks en Eigen Kweek Douglas firs.
“Bright lights” bracht Mooneye vorig jaar in volle coronatijden in een pole-positie. Een schitterende single , die reikhalzend doet uitkijken naar het nieuwe werk. Er zit een frisse , sprankelende, vrolijke tune in en een spannende intensiteit; de song overtuigt door meezinggehalte en fleurt op door de traditionele instrument opstelling en Michiels prachtige stem. “My routine” klinkt sober, direct en wordt bepaald door de gitaren. Met z’n drie hier staan ze in de spotlights.
In deze liveset werd “Time to move away” en “Thinking about leaving” terzijde gelaten . Het kon er gerust bij.
Het innemende , aanstekelijke “Fix the heater” kan , zal het paradepaardje worden tijdens concerten of festivals; de afwisseling van introspectie en extravertie en het feedbackgeraas biedt net die boost , om je verweesd achter te laten. Mooie prestatie .
Mooneye heeft het talent puike songs af te leveren. Ook live werden die overtuigend op ons afgevuurd en staan ze dus sterk overeind . Gitaar georiënteerd, intens strak met een dromerige, gevoelsmatige, dreigende spanning .
Mooneye was twee jaar terug al ‘hot’ , nu behouden ze zeerzeker dat pikant sausje! Mooneye op kruisssnelheid …
Organisatie: Mooneye ism MayWay records
Het Braziliaanse progressieve rock/metal trio Pentral bracht de debuutsingle “Silent Trees” uit. Het is een voorproefje van het debuutalbum van de band, 'What Lies Ahead of Us', dat in mei 2021 zal verschijnen.
De Zuid-Amerikaanse invloeden keren terug in de single, maar het is vooral de energieke aanpak die eerst ingetogen openbarst. Hun muzikale oerkracht is iets naturels , het wondermooie, prachtige landschap krijgt wervelstormen en -uitbarstingen te verduren. Een gevarieerde sound dus die zachtmoedigheid en extravertie bij elkaar brengt.
De single wordt vergezeld van een prachtige video, gefilmd in de wildernis van het Amazonewoud. De sfeer keert hier dus terug in woord en beeld.
'What Lies Ahead of us' komt uit in mei; op basis van deze single hopen we dat de lijn van de schoonheid en de overweldigende natuurkracht kan worden doorgetrokken.
Vincent Starwaver had het debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ vorig jaar in maart willen voorstellen met na de release een heuse clubtournee. We weten intussen waarom dat niet gelukt is, al kregen we wel een hele reeks uitstekende singles.
Bart Vincent herschreef met Serge Hertoge een deel van dat album (indierock opgenomen met een klassieke bandbezetting) naar een uitvoering als akoestisch duo met enkel gitaar, om zo in de zomer van 2020 toch iets mee te kunnen pikken van de coronaproof concertjes voor een zittend publiek.
En vorige week was er plots, na de ‘unplugged’, de ‘in symphony’ versie van een deel van het album, voor een gratis livestreamconcert op facebook.
Ook in Vlaanderen hebben we livestreamconcerten inmiddels helemaal in de vingers en dat blijkt ook meteen aan het begin van de sessie met Vincent Starwaver: de intro is frontman Bart Vincent die - op de hielen gezeten door een camera - de ruimte inwandelt waar de rest van de muzikanten al klaar zit. Eenvoudig, maar goed gevonden. Het was koud in Pierre Total, de garage met oldtimers in Gentbrugge. Alle muzikanten hebben een dikke jas aan en sommigen zelfs handschoenen. Vanuit één van de camerastandpunten zie je tijdens het zingen mooi Bart’s adem de donkerte ingaan. De oldtimers zijn mooi uitgelicht, maar met zo’n indrukwekkend decor was misschien nog wel iets meer mogelijk geweest.
De livestream werd druk bekeken, o.m. door fans uit Frankrijk en tal van college-muzikanten.
De avond wordt ingezet met “Gimme A Reason”, ook de openingstrack van ‘Goodnight Honeybun’. Deze versie verschilt door de inzet van het strijkensemble Echo Collective uit Brussel. Op het album heeft de song al iets zweverigs en als op het einde de strijkers een eerste keer mogen uitblinken, versterkt dat gevoel nog. Je voelt meteen dat er magie in de lucht hangt. Voor “When Did the Sun Go Down” wordt een deel van het drumstel ingepakt met een deken en wordt met borsteltjes gedrumd. Daardoor klinkt het opnieuw wat zachter en stiller dan op het album. Zo wordt onze aandacht nog meer naar de muzikale details en dubbele laagjes geleid dan op een stomend rockconcert.
De strijkers zwijgen een eerste keer op “Learn To Say Goodbye”, een song die niet op het album staat. Bart Vincent wordt hier enkel geruggesteund door Serge Hertoge, wat doet vermoeden dat dit een vrucht is die rijpt sinds de akoestische zomer. Mooi ook hoe de beeldregie erin slaagt om enkel het duo in beeld te houden. Nog een sublieme zet: de livestreamvolgers krijgen in beeld te zien welke song wordt ingezet, altijd handig met een album dat nog altijd niet officieel uit is en vooral met nieuwe tracks.
Er staat een oude witte telefoon op het ‘podium’ en die staat er uiteraard niet zomaar. Tijdens “Everything Falls Apart” (niet op het album) wordt hij een eerste keer ingezet als vocoder tijdens een noise-stukje met overstuurde gitaren en haunting strijkers. Kippenvel.
“Where Do You Go From Here” kreeg net als “Gimme A Reason” een andere finale, met strijkers. Mooi, maar nog mooier is “Jesus Alone”, een cover van Nick Cave. De aanzet met een beladen spoken word, als Johnny Cash op zijn American Recordings, gaat mooi over in een huiveringwekkende murder ballad zoals Cave dat zo typisch doet. Ook als het geschreeuw ophoudt en de muzikanten zwijgen blijft die ene zin (‘with my voice I am calling you’) nog hangen in de koude nacht in die kille garage, ook al zit ik comfortable in een knusse, warme zetel.
“Heartless” is nog een nieuwkomer die niet op ‘Goodnight Honeybun’ staat en deze heeft heel lange stukken zonder zang waarop de band nog eens mag uitblinken. Afsluiten gebeurt met de helende blues van “Sad Song”.
Met slechts vier songs van ‘Goodnight Honeybun’ is dit niet de releaseshow geworden die dat album toch wel verdient. In de plaats kregen we een artiest en band te horen die alweer verder kijken dan die gemiste kans en die van de nood een deugd maken door nieuw materiaal te blijven componeren. Hopelijk heeft iemand eraan gedacht om deze magische livestream op te nemen om uit te brengen op CD of vinyl.
Organisatie: Starwaver Records
Nederlands 
Français 
