Vincent Starwaver had het debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ vorig jaar in maart willen voorstellen met na de release een heuse clubtournee. We weten intussen waarom dat niet gelukt is, al kregen we wel een hele reeks uitstekende singles.
Bart Vincent herschreef met Serge Hertoge een deel van dat album (indierock opgenomen met een klassieke bandbezetting) naar een uitvoering als akoestisch duo met enkel gitaar, om zo in de zomer van 2020 toch iets mee te kunnen pikken van de coronaproof concertjes voor een zittend publiek.
En vorige week was er plots, na de ‘unplugged’, de ‘in symphony’ versie van een deel van het album, voor een gratis livestreamconcert op facebook.
Ook in Vlaanderen hebben we livestreamconcerten inmiddels helemaal in de vingers en dat blijkt ook meteen aan het begin van de sessie met Vincent Starwaver: de intro is frontman Bart Vincent die - op de hielen gezeten door een camera - de ruimte inwandelt waar de rest van de muzikanten al klaar zit. Eenvoudig, maar goed gevonden. Het was koud in Pierre Total, de garage met oldtimers in Gentbrugge. Alle muzikanten hebben een dikke jas aan en sommigen zelfs handschoenen. Vanuit één van de camerastandpunten zie je tijdens het zingen mooi Bart’s adem de donkerte ingaan. De oldtimers zijn mooi uitgelicht, maar met zo’n indrukwekkend decor was misschien nog wel iets meer mogelijk geweest.
De livestream werd druk bekeken, o.m. door fans uit Frankrijk en tal van college-muzikanten.
De avond wordt ingezet met “Gimme A Reason”, ook de openingstrack van ‘Goodnight Honeybun’. Deze versie verschilt door de inzet van het strijkensemble Echo Collective uit Brussel. Op het album heeft de song al iets zweverigs en als op het einde de strijkers een eerste keer mogen uitblinken, versterkt dat gevoel nog. Je voelt meteen dat er magie in de lucht hangt. Voor “When Did the Sun Go Down” wordt een deel van het drumstel ingepakt met een deken en wordt met borsteltjes gedrumd. Daardoor klinkt het opnieuw wat zachter en stiller dan op het album. Zo wordt onze aandacht nog meer naar de muzikale details en dubbele laagjes geleid dan op een stomend rockconcert.
De strijkers zwijgen een eerste keer op “Learn To Say Goodbye”, een song die niet op het album staat. Bart Vincent wordt hier enkel geruggesteund door Serge Hertoge, wat doet vermoeden dat dit een vrucht is die rijpt sinds de akoestische zomer. Mooi ook hoe de beeldregie erin slaagt om enkel het duo in beeld te houden. Nog een sublieme zet: de livestreamvolgers krijgen in beeld te zien welke song wordt ingezet, altijd handig met een album dat nog altijd niet officieel uit is en vooral met nieuwe tracks.
Er staat een oude witte telefoon op het ‘podium’ en die staat er uiteraard niet zomaar. Tijdens “Everything Falls Apart” (niet op het album) wordt hij een eerste keer ingezet als vocoder tijdens een noise-stukje met overstuurde gitaren en haunting strijkers. Kippenvel.
“Where Do You Go From Here” kreeg net als “Gimme A Reason” een andere finale, met strijkers. Mooi, maar nog mooier is “Jesus Alone”, een cover van Nick Cave. De aanzet met een beladen spoken word, als Johnny Cash op zijn American Recordings, gaat mooi over in een huiveringwekkende murder ballad zoals Cave dat zo typisch doet. Ook als het geschreeuw ophoudt en de muzikanten zwijgen blijft die ene zin (‘with my voice I am calling you’) nog hangen in de koude nacht in die kille garage, ook al zit ik comfortable in een knusse, warme zetel.
“Heartless” is nog een nieuwkomer die niet op ‘Goodnight Honeybun’ staat en deze heeft heel lange stukken zonder zang waarop de band nog eens mag uitblinken. Afsluiten gebeurt met de helende blues van “Sad Song”.
Met slechts vier songs van ‘Goodnight Honeybun’ is dit niet de releaseshow geworden die dat album toch wel verdient. In de plaats kregen we een artiest en band te horen die alweer verder kijken dan die gemiste kans en die van de nood een deugd maken door nieuw materiaal te blijven componeren. Hopelijk heeft iemand eraan gedacht om deze magische livestream op te nemen om uit te brengen op CD of vinyl.
Organisatie: Starwaver Records
Leuven Jazz 2021 - Opening Night - livestream - Een onaardse virtuositeit vanuit een divers oogpunt bekeken, gevoeld en beluisterd
Leuven Jazz 2021
30CC/Schouwburg - Soapbox Gallery
Leuven + New York
2021-03-20
Erik Vandamme
We citeren even: "Leuven Jazz is terug! Vanaf 19 maart zorgen de Leuvense jazzpartners weer voor een jazzy lentegevoel. De eerste festivalhelft focust op online concerten, met als hoogtepunt een streaming concert met Belgische premières én de Amerikaanse toppianist Fred Hersch. Verder staan ook Too Many Fish, Eve Beuvens solo en swingende beiaardconcerten op het programma.
In maart 2020 viel de achtste editie van Leuven Jazz nog in het water om de gekende corona redenen: de eerste lockdown startte immers op de openingsdag van het festival. Ook een jaar later zijn events met publiek nog niet haalbaar, daarom werd een online editie uitgewerkt. Klepper van deze online editie wordt ongetwijfeld het streaming concert 'Opening Night'. De Amerikaan Fred Hersch is al drie decennia een van de meeste innovatieve jazzpianisten, met een ongeziene virtuositeit en fantasie. Exclusief voor Leuven Jazz brengt hij een soloconcert vanuit de Soapbox Gallery in New York, waarbij zijn recentste album 'Songs from Home' centraal staat. Het wordt een warm, toegankelijk concert met eigen werk, Standards en bewerkingen van popsongs uit de sixties. Dit concert is al een voorsmaakje op Leuven Jazz 2022, waar Hersch gepland staat als artist in residence.
Ook de drie andere optredens van deze avond, opgenomen in de 30CC/Schouwburg, zullen de jazzfans weten te bekoren. Drummer Antoine Pierre (Urbex, Next.Ape ...) brengt zijn gloednieuwe soloproject 'VAAGUE' voor het eerst voor een (online) publiek en voor Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin betekent dit concert de première van de gloednieuwe plaat 'Volume #2'.
Leuven Jazz brengt ook twee artiesten voor het eerst samen op een podium: in 'Blind Date #1' zorgen Nabou Claerhout en Lynn Cassiers voor een verrassende versmelting van trombone, zang en elektronica. "
Bron: https://www.leuvenjazz.be/nl/programma/detail/opening-night
Ons verslag van een sfeervolle jazz avond in de huiskamer
Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin (****) - Cinema Paradiso is een Belgisch jazztrio met Kurt Van Herck (sax), Eric Thielemans (drums & percussie) en Willem Heylen (gitaar & efx) "Geïnspireerd door de muziek van Paul Motian gaat het trio aan de slag met zijn composities, afgewisseld met eigen werk en improvisaties" , lezen we in de biografie.
Met Jozef Dumoulin op piano - op het nieuwe album 'Volume #2' fungeert hij als gastmuzikant - brengt dit collectief een gevarieerde uiteenlopende jazz klank, die vooral een rustgevende invloed geeft.
Elke muzikant speelt een prachtige solo, waarmee ze hun uitzonderlijk talent in de verf zetten.
Neem nu de indrukwekkende drum solo van Eric Thielemans , of die van saxofonist Kurt Van Herck die een warme klank biedt, terwijl gitarist Willem Heylen tovert met zijn instrument, en de piano van Jozef Dumoulin , die je doet verder wegdromen.
Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin palmt het publiek ingenieus in door deze klankenwereld, waarbij er ook duchtig geïmproviseerd wordt . Je blijft dan ook geboeid luisteren en genieten. Je wordt in een ingetogen vaarwater ondergedompeld en soms overschrijden ze de geluidsnorm. Sjiek hoe (on) rust elkaar vindt …
Antoine Pierre Vaague (*****) - In de categorie jazz muzikanten van uitzonderlijk kaliber, kun je daadwerkelijk jazz drummer Antoine Pierre rekenen. Hij is één met zijn instrument. Met zijn nieuwste solo project VAAGUE zet hij dit door het gevarieerde, kleurrijke spel stevig in de verf. Hij is niet vies van enig experiment. Hij is enerzijds een drumvirtuoos, maar de special elektronische effects, zorgen voor een dansbare set . De vocals zijn een voorname meerwaarde. Het maakt van VAGUEE een uniek concept.
Antoine Pierre heeft de perfecte connectie gevonden tussen elektronisch vernuft en het drumwerk. Hij is een virtuoos die zichzelf telkens heruitvindt. Hij bewees het reeds in andere projecten, ook nu slaagt hij er overduidelijk in met dit solo project.
Drie kwartier lang zorgt hij voor een uiterst genietbare, zelfs dansbare set .
Je kan spreken van een onaardse , grensverleggende (drum)virtuositeit door het aanstekelijke , ingetogen spel, die buiten de lijntjes kleurt van de jazz …
Fred Hersch (*****) - De Amerikaanse jazz pianist Fred Hersch kunnen we tot de categorie levende legendes rekenen. Zijn onuitputtelijke oeuvre, zijn samenwerking met ontelbare top muzikanten - zoals onze eigen Toots Thielemans - , en de brede prijzenpot , zijn daar het levende bewijs van.
Met een nieuwe plaat, 'Songs from Home' - opgenomen in zijn eigen huiskamer tijdens de lockdown,- bezorgt hij ons een onvergetelijk avondje. Naast nummers uit die plaat, brengt hij ook een ode aan bekende jazz- en andere muzikanten.
Fred spreekt zijn publiek aan, ook al mis je de echte interactie tussen publiek en muzikant; hij creëert een overweldigend gevoel , dat voor kippenvel zorgt. Hij is een pianovirtuoos, die met zijn instrument ingenieus omgaat . De kleur in extravertie en melancholie, in ingetogenheid en vreugde, vinden elkaar op speelse wijze . De man balanceert bewust tussen lichtvoetig- en zwaarmoedigheid in het (jazz) genre.
Het klinkt filmisch , sprookjesachtig en er is ruimte voor improvisatie. Dit is geen routineklus, integendeel , hij tekent muzikaal voor een klankentapijt , - spectrum met een hoge dosis spelplezier . Ruim zeventig minuten word je in zijn muzikale wereld gehouden.
Blind Date: Nabou Claerhout & Lynn Cassiers (*****) - " Nabou is één met haar trombone; een klankenspectrum tovert ze om u tegen te zeggen. Ademloos worden we, of ze trekt eens alle registers open , als een wervelwind. Wat een geluid creëert ze met haar trombone. Sjiek. Schreven we van het optreden van Nabou Claerhout en haar band op het festival Bel Jazz Fest 2020.
Op Leuven Jazz gaat ze een samenwerking aan met multi-instrumentaliste Lynn Cassiers , die vooral gekend is als jazz-, improvisatiezangeres en -kunstenaar. Lynn Cassiers heeft een bedwelmende , spookachtige mooie stem; wat wordt ondersteund door een innige sound. Nabou Claerthout weet een al even jachtig , gevarieerde geluid te halen uit haar trombone. Resultaat is een deels mystieke, lichtjes occulte sfeer , dat niet vies is van experimentjes.
Dit is een kruisbestuiving van twee muzikanten die spooky , donkere wegen durven in te slaan. Ze brengen een klankenspectrum, een sprookjesachtige, mysterieuze schoonheid, in een hypnotiserend, breed muzikaal kader. Een ‘zen’ gevoel ervaar je.
Over deze avond kunnen we hoedanook besluiten dat hier sprake is van een onaardse virtuositeit , vanuit een divers oogpunt bekeken, gevoeld en beluisterd.
Leuven Jazz 2021 biedt nog tot 28 maart muzikaal interessante avonden.
Een volledig overzicht op https://www.leuvenjazz.be/
Organisatie: Leuven Jazz
Black History Month Belgium 2021 - livestream - Esinam + Sunday Rose - Een bonte, kleurrijke wereld binnen de soul/r&b/pop
Black History Month Belgium 2021
Ancienne Belgique
Brussel
2021-03-19
Erik Vandamme
'Black History Month Belgium' biedt een eigenzinnige kijk op R&B en aanverwante stijlen in een soulvol, dansbaar kader, dat de gevoelige snaar raakt. Als afsluiter van de reeks krijgen we jazz fenomeen Esinam, die ons onlangs aangenaam verraste. Sunday Rose van haar kant is een talentvolle artieste die ons een blend van pop, r&b en soul aanreikt; haar single ''Worst I Ever Had'' is een schot in de roos, en ze speelde ondertussen al als support van Tessa Dixson.
Sunday Rose (****) - Ze is een Belgische pop prinses die kan wedijveren met de grote wereldsterren; jawel ze is een zangeres, performster die het betere soul/r&b en de zeemzoetige pop ideaal met elkaar verbindt. Sunday Rose overtuigt met haar kristalheldere, bedwelmend mooie stem . Een lentegevoel heerst en een zomers geluid kriebelt in haar sound en vocals. Ze creëert een Zuiders Couleur Café sfeertje . De band ondersteunt de sound sterk en het achtergrondkoor vult perfect haar stem aan .
Sunday Rose behoort tot de betere r&b in ons landje . Er wordt een vleugje jazz toegevoegd , wat dus een kleurrijke sound biedt . Sunday Rose raakt met haar uiterst genietbare soul/R&B/pop . Mooie set dus .
Esinam (*****) - Esinam is een multi-instrumentaliste die me opviel tijdens Les Nuits Botanique 2018. De getalenteerde artieste wist met haar zwoele tijdens een even zwoele avond het publiek in te palmen . We schreven: “Esinam is een veelzijdige artieste. Ze brengt ons in trance en heelt de somberheid in ons. Haar indrukwekkende stem geeft het materiaal een kleurrijk gevoel”.
Esinam is een groots talent en sluit terecht het driedaags event af . Wat een klasse. De sound durft gedrenkt te zijn in een jazzy sfeertje en wordt soms opengetrokken door flute. Ze voert je zelfs uitnodigend mee naar een sprookjesachtig landschap door de aanstekelijke beats en computer samples. Haar diepe , soulvolle stem bepaalt veel en ze is zelfs een percussie speelster die door haar indrukwekkende spel, het geheel kleurrijker maakt. Een diversiteit aan culturen wordt met elkaar verbonden . En er is ruimte voor improvisatie en experiment.
Esinam staat alleen op het podium te soleren , ondersteund van twee dansers . Wat een muzikale schoonheid, dat gevoelig klinkt of durft aanstekelijk te zijn . Een verslavend inwerkende, veelzijdige sound . Sterk overtuigend!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Black History Month Belgium
Elefant - livestream - Bevreemdend en begeesterend setje
Hoognodig tijd in deze bizarre tijden om het geflipte kwartet Elefant uit het Gentse aan het werk te zien , ook al is het in een livestream. In een overwegend donker decor van blauw- rode spotlights en stroboscoopseffects staan ze wel veertig minuten - huppelend - garant voor een muzikale molotovcocktail .
Elefant brengt allerhande genres samen onder de noemer duistere geflipte noiserock; elementen krautrock, sludge, math, prog en postpunk vinden hier hun weg. . We worden meegevoerd in hun muzikale realiteit , een hobbelig intens spannend parcours dat chaos, gekte in een broeierige melodie spant.
Sfeervol donkere, ambiente soundscapes fungeren als lange intro , het refereert ergens aan wat Sunn o))) of The Residents uitvoeren. Het wakkert de nieuwsgierigheid aan, die dreigende gitaarexperimentjes in een lage tune, het knopgefreak en de voicesampling .
Al huppelend komt het kwartet, die Wolf Vanwymeersch, Mario Govaert, Stijn Vanmarsenille en Maarten Flamand verenigt, het podium op . We worden in hun nieuwe realiteit ondergedompeld in een rits muzikale kopstoten van songs , die verrassende , onverwachtse wendingen ondergaan en tempowissels hebben . Opvallend is die elektronica, het knopgefreak die zijn plaats opeist in de scherpe, snedige gitaar riedels naast de diepe basstunes en de speelse drums. “Ultra plus ultra” , “Rechtschreibe” en “Proteus” slorpen al snel onze aandacht op.
Die wisselende opbouw biedt een spannend, broeierig gevoel door die gedreven, felle en intense , zachtmoedige ritmes , alsof die Duitse tankjager, waaraan ze hun naam hebben ontleend, komt opdagen op het podium.
Die golfbeweging intrigeert; de nummers zijn slepend, dreunend en durven te exploderen. Het onrustwekkende, het post-apocalyptische gevoel straalt zeerzeker in het eerste deel , met allerhande experimentjes . Het oogt soms bizar.
Ietwat minder kronkelend, gebeten en filmischer, liefdevoller, ontspannender klinkt Elefant later, om dan nog eens lekker uit te halen en hun instrumenten te laten spreken . Dan zijn ze een zootje ongeregeld , die de structuur terug zoekt als houvast.
Elefant heeft de Residents goed te pakken in die neurotische , absurdistische inkleding . Het refereert ook ergens aan de oude Virgin Prunes in die duistere en catchy aanpak. Alvast met het materiaal van hun EPs en hun platen totnutoe waaronder ‘Nordic tanzen am Sonntag’ komen ze sterk voor de dag. We missen nog enkel dat beeldrijk materiaal die hun set kan compleet maken .
Het kwartet toont aan dat melodie en experiment elkaar maar al te graag kruisen in die broeierige noisepoppoel. Ongemak en rust vinden elkaar in het technisch vernuft van hun instrumenten.
Ze hielden ons in de ban met een bevreemdend en begeesterend setje.
Organisatie: N9, Eeklo
Oorspronkelijk zou op de tweede avond in het kader van 'Black History Month' niet twee maar drie artiesten optreden. Helaas heeft WAYI verstek moeten geven. Op het programma dus twee talentvolle parels nanaKILL en IKRAAAN. Deze laatste is geen onbekende voor ons. We zagen haar begin 2020 nog optreden op 'the sound of the Belgian Underground' voor een publiek.
Het verslag van dit festival kun je hier nog eens nalezen
IKRAAAN was finalist voor de Nieuwe Lichting op StuBru, en drukte ook in de AB haar stempel op de nieuwe lichting artiesten binnen de R&B met dat soulfulle aspect. IKRAAAN brengt een aanstekelijk potje R&B/hip hop, energiek en gedreven, alsof ze al twintig jaar op de bühne staat.
nanaKILL van haar kant steekt haar voorliefde voor 90's-r&b niet onder stoelen of banken en valt sterk op door haar bijzonder soulvolle stem …
nanaKILL (****) - Klank en beeld, dans en zang zijn erg belangrijk bij nanaKILL. Al bij haar eerste set viel het op , de soulvolle zangeres wordt bijgestaan door twee dansers. Dans en muziek zijn intens mooi verbonden met elkaar, de oorschelpen worden gestreeld en de ogen krijgen de kost.
Dansen is een belangvol aspect in de set van nanaKILL , die het publiek thuis oproept om de stoelen opzij te schuiven en eventjes een dansje te plaatsen .
nanaKILL laat zich echter ook van een heel gevoelige en ingetogen kant zien, waardoor ze je met haar warme stem tot tranen toe bedwingt. Dat ze ook in het Nederlands zingt, is een meerwaarde.
Deze bijzonder talentvolle , charismatische zangeres en performer verbindt dus dans met prachtige R&B beats. Sterk dus van deze nanaKILL.
IKRAAAN (*****) - Het soulvolle aspect is ook bij IKRAAAN aanwezig die haar set inzet met een breekbare song. Ze heeft een warme, tedere stem en laat zich begeleiden door top muzikanten die ze op liefdevolle wijze aan het publiek thuis voorstelt. Het biedt een jazzy sfeertje. De zachtmoedige omkadering wordt door de band perfect aangevoeld; verder is er ruimte voor lekker aanstekelijke gitaar soli, en siert de drums en piano.
De tendens van het optreden is en blijft de magische breekbaarheid. IKRAAAN ontpopt zich tot een getalenteerde soul zangeres die gevoeligheid brengt in een dansbaar kader. Ze speelt nu met een voltallige band, niet enkel een DJ dus, wat een enorme meerwaarde is in een soulvol, lekker jazzy geheel.
Op deze avond kregen we twee zangeressen, die de magie van soulvolle vocals en het prikkelen van de dansspieren samenbrengt , ontroerend, innemend , wegdromend en af en toe ruimte latend voor extravertie .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Black History Month Belgium
Black History Month Belgium 2021
Ancienne Belgique
Brussel
2021-03-18
Erik Vandamme
Ben Wolf - Ik heb geen schrik om verkeerde beslissingen te maken. Ik wil gewoon carrière maken in de muziek
De Jonge ambitieuze singer-songwriter zat iets meer dan een jaar geleden nog op de schoolbanken, klaar om dokter te worden, hij gaf die carrière bewust op om zich op zijn passie muziek te storten. Een , zeker in deze corona tijden, een hachelijke onderneming. Maar soms moet je de sprong durven wagen, en dat is wat Ben heeft gedaan.
Ondertussen kregen enkele singles feedback op Radio 1, Radio Willy en Duyster! Op 19 maart verschijnt zijn debuut ‘Now You know ‘ op de markt, genoeg reden om Ben enkele vragen te stellen over het hoe en waarom van deze ommezwaai? En ook hoe het is , om in een sceptische land dat België toch is tegenover eigen kweek, ambities uit te stralen. Verder keken we ook naar de toekomstplannen.
Je hebt bewust je studie als dokter opgegeven om je passie te volgen? In deze tijden toch een gewaagde onderneming? Waarom die ommezwaai?
Ik ben iemand die heel toekomstgericht nadenkt, en ik heb inderdaad mijn studie opgegeven en me bewust op dit avontuur gestort omdat ik er in geloof. Voor mij was mijn passie volgen een zeer sterk signaal naar mezelf en de buitenwereld toe. Muziek is voor mij ook therapeutisch, ik kan daar dag en nacht mee bezig zijn. Ik ben gewoon heel zeker van waar ik naartoe wil gaan waardoor ik dit risico gewoon wil nemen. Ik haalde uit mijn studie ook geen voldoening en had niet het gevoel dat ik de juiste richting uit aan het gaan was, wat ook een heel grote rol speelde in mijn beslissing. Soms moet je gewoon die sprong durven wagen, en dat heb ik dus nu gedaan.
In normale omstandigheden ok, maar dit is een zeer onzekere periode toch voor muzikanten en cultuur?
Of het nu corona was of niet, het speelde geen rol in die beslissing. Ik ben daar ook niet echt mee bezig geweest. Ik wilde het gewoon doen. Ik had net voor deze coronatijden songwriting eigenlijk ontdekt. Maar als deze corona er niet was geweest, het had gewoon geen verschil uit gemaakt.
Welke artiesten en muzikanten waren en zijn je grote inspiratiebron?
Daniel Ceasar - Een Canadese R&B /singer-songwriter. Om terug te gaan naar de bron waarom, mijn beste vriendin is vier jaar geleden plotseling gestorven, en Daniel Ceasar zijn muziek was er voor mij in die periode. Hij heeft me ook doen inzien dat muziek vol emoties en therapie zit. Dat muziek dus een soort therapie kan zijn, heeft Daniel Ceasar dus aan het licht gebracht. Qua sound en instrumentele inbreng is Shawn Mendes - ook een Canadese singer-songwriter – zijn self-titled album een grote inspiratie geweest voor mij. En wat gedrevenheid betreft toch Ed Sheeran. Die man is van letterlijk de straat, naar grote festivals en zalen uitverkopen gegaan, in almost no time. Wat muziek schrijven en zo betreft , haal ik echter enkel inspiratie uit mijn eigen leven. Er is dus niet echt een artiest waar ik me naar projecteer eigenlijk.
Er schuilt ook een treurig verhaal achter deze ommezwaai? Vertel eens
Ik heb het al even aangekaart eigenlijk. Mijn beste vriendin is vier jaar geleden plots overleden aan hersenvliesontsteking, dat heeft een enorme impact op mij gehad. Ik studeerde toen nog in Engeland, ik heb daar mijn laatste jaar gestudeerd. De avond toen ik dat telefoontje van mijn vader kreeg dat ze gestorven was, had ik geen emoties. Dat was in totale schok. Ik ben dan de volgende ochtend een vlucht terug naar België genomen. Toen ik thuis in mijn kamer binnen kwam , was het de eerste avond na dat nieuws dat ik echt alleen was, voordien had ik veel vrienden en mede studenten rondom mij. Ik wou wat ik toen voelde gewoon op bepaalde manier vastleggen. Vooral om uit te drukken wat ze voor mij betekende, en nog steeds betekent eigenlijk. Ik heb toen mijn eerste song geschreven. Dat heeft allemaal wel iets extra losgemaakt bij mij, om dus inderdaad die stap te zetten eigenlijk. Veel van de mooiste kunst, komt van de donkerste plekken. Dat is dus bij mij ook zo.
Je debuut kwam mede tot stand door James Lowland (WAYI, Amery). Hoe is die samenwerking ontstaan?
Ik mik bewust heel hoog, dat geef ik toe. Ik ga niet stoppen met geneeskunde om enkel een EP uit te brengen, ik wil daar echt iets mee doen met die passie. Men heeft me gezegd, als je zover wilt geraken , moet je zeker veel geluk hebben, maar ik moet zeggen dat ik nu het grootste deel van dat geluk al heb gehad. James Lowlan is een producer waarmee ik zeer goed bevriend ben. Twee weken voor ik hem de demo stuurde, had hij besloten ‘ik heb een artieste nodig om Internationaal mee te gaan’. Dat is trouwens de volgende stap, internationaal gaan, daar wil ik naartoe. Door het feit dat ik zo ambitieus was, ben ik op zoek gegaan naar bepaalde artiesten of bands die in de lijn liggen van wat ik wil bereiken, en daar hoorde WAYL en Amery sowieso bij. Ik heb het label van die bepaalde artiesten opgezocht en heb hen gewoon een e-mail gestuurd dat ik dit jaar songs wil uitbrengen, en of ze interesse hebben me te helpen. Ik heb hen dus iets doorgestuurd met de vraag of ze ervoor open stonden, omdat ik weet dat ze niet zomaar iemand lukraak aannemen uiteraard. Die eerste songs vielen wat minder goed, maar de tweede reeks bleek toch in goede aarde te vallen bij Lowland, en zo is de bal aan het rollen gegaan. En na een koffie en enkele toffe babbels hebben we besloten om met hem in zee te gaan. Het feit dat iemand die al even lang in de muziek zit, als dat ik leef, me zegt ‘ik geloof in u’ heeft me wel doen beseffen dat dit gaat lukken.
Je bracht ondertussen al enkele mooie singles uit. De singles kregen steun van onder andere Radio 1, Radio Willy en Duyster! Opent dit nu al deuren voor jou of is het hiervoor nog te vroeg?
Dit steun is natuurlijk fantastisch. Of het deuren heeft geopend? Ik denk van wel, moesten we live kunnen spelen , zou er daardoor zeker interesse zijn van promotors uit als je op die radio gedraaid wordt. Het geeft wel opties, maar we moeten nu vooral effe doordoen met wat we bezig zijn om dat doel echt te bereiken, stap per stap.
Ik vind het een EP die snaren raakt; met alle respect zulke artiesten kom je voortdurend tegen. Als je dit product aan mij zou willen verkopen, hoe zou je dat doen? Waarom zou ik deze plaat per se aanschaffen? ?
Een heel interessante vraag. Toen we volop bezig waren met marketing en zo, ben ik op een zin gekomen die me echt vertegenwoordig vind ik ‘’You don’t need to know where i came from, to see where i going’’ Ik heb geen schrik om verkeerde beslissingen te maken , ik weet dat in België ambitieus zijn niet echt wordt gewaardeerd of snel wordt gezien als arrogantie. Ik wil gewoon carrière maken in de muziek. Deze EP is gewoon, ik heb iets ontdekt en ik moet deze weg volgen, daar draait het om. Een soort visitekaartje, om mezelf te tonen aan het publiek. Ook al moet ik nog groeien, ben ik al heel goed aan het groeien. En dat hoor je wel doorheen deze EP eigenlijk. En ook, ik heb al meer dan 100 songs klaar, dus het album dat zal uitkomen is een verderzetting daarvan. Maar deze EP is een mooi beeld van iemand die zijn passie ontdekt, daarom denk ik dat het een perfect “product” is om in huis te halen. Dus, als je mij wilt volgen op mijn reis van zelf-ontwikkeling, als artiest maar ook als persoon, kan je mijn eerste stapjes horen op deze EP.
Je haalt wel iets interessant boven waar ik wil op inpikken: België. Voor een ambitieus artiest is België een moeilijk land om in te leven, omdat Belgen nu eenmaal gewoon sceptisch zijn tegenover eigen kweek.
Belgen hebben een zeer speciale muzieksmaak, als je het vergelijkt met sommige andere regio in de wereld. Er is hier ook een interessante combinatie van verschillende culturen, dat heb je elders ook, maar toch. Maar sceptisch? Inderdaad, het is in België gevaarlijk – bij wijze van spreken – om openlijk ambitieus te zijn. Maar wat wel zo is , als een Belg uitschiet dan schiet hij heel ver uit, dus ook naar het Buitenland. Zoals een artiest als Stromae of zo. Het is een moeilijk drempel om over te stappen, dat maakt het wellicht wel moeilijk. Maar dat betekent ook, eens je die drempel ben over geraakt , bestaat er geen twijfel dat je bent gelanceerd. Dat is dan een voordeel aan als Belgische artiest aan de bak proberen komen.
Je moet zelfs al eerder in het Buitenland zijn doorgebroken eer je hier maar iets van feedback krijgt
Dat klopt wel. Het is pas als er in het Buitenland iets gebeurt, dat men hier je kwaliteit erkent; dat is gewoon zo , daar kunnen we helaas weinig aan doen.
Wat zijn de verwachtingen , welk publiek zou je hier graag mee bereiken?
Ik krijg wel cijfers van wie luistert via spotify, en ik ben wel verrast van de leeftijdscategorie, die ligt hoger dan ik had verwacht. Dat wil misschien ook zeggen dat ik kwaliteit muziek breng. Het wordt serieus genomen. Ik apprecieer dat dus wel. Het oorspronkelijke doel is echter om mijn leeftijdsgenoten te bewijzen dat, ondanks het wel eng is om risico’s te nemen in het leven, het uiteindelijk wel lukt als je durft doorzetten. Bewijzen aan hen dat zij dit ook kunnen, waar een wil is altijd een weg als je jouw droom werkelijkheid wil laten worden. Daarom mik ik ook zo hoog, omdat ik net aan hen wil laten zien dat dit allemaal mogelijk is. Muzikaal zijn het verhalen die je iets bij brengen, een publiek dat daar naar op zoek is wil ik sowieso bereiken; een heel breed publiek dus. Maar vooral dus mijn leeftijdsgenoten om die aan de gang te krijgen.
Een plaat uitbrengen in volle coronatijden? Hoe doe je dat zonder enig perspectief om die live voor te stellen of zo?
Het is gewoon een onderdeel van dit ontwikkelingsproces. Ik heb heel veel motivatie gehaald uit het feit dat er mensen zijn die naar mijn muziek luisteren, daarom wilde ik deze stap zeker zetten. En die EP was de logische volgende stap die er gewoon moest komen nu, ik wilde daar niet mee wachten. Ik heb in november 2019 mijn eerste song geschreven, ondertussen zijn dat al 140 songs, en het was dus gewoon belangrijk om dit nu naar buiten te brengen om mezelf te motiveren om aan het volgende nog harder te werken. Het was dus niet de bedoeling om nu al live te gaan optreden, dat stond nu nog niet op de planning. Dat het nu nog niet kan, vind ik dus minder erg. Ik hoop, tegen dat ik echt ben gelanceerd, het uiteraard wel lukt om op te treden .
Er zijn wel opvallend veel releases in deze tijden
Dat is niet zo onlogisch, bands en artiesten kunnen niet optreden. Velen zitten de hele dag thuis, wat kun je dan doen? muziek maken en componeren.
Zijn er plannen om deze plaat via streaming voor te stellen?
Ik ben niet echt bezig met sociale media en dergelijke, maar het is een cruciaal ding voor een artiest, je moet er eigenlijk bijna aan mee doen om je gezicht te tonen aan een publiek. Ondertussen heb ik al een video gereleaset ; binnenkort komen er wat nieuwe songs van de EP. Concreet ligt er nog niets vast wat live stream betreft. We zijn gewoon intens bezig met nieuwe songs en het samenstellen van het album. Daardoor ben ik met andere dingen bezig dan met filmpjes of zo.
Los daarvan. Hoe sta je tegenover dat concept?
Misschien is dat ook doordat ik niet zo op sociale media zit, maar ik vind gewoon de interactie het face to face contact met je publiek niet te vervangen, dus ja.. helaas is er momenteel die optie niet, dus maken we er het beste van en dan is een streaming wel een goede optie om je te tonen naar een publiek thuis. Persoonlijk zou ik liever in een kamer zitten samen met mensen rondom mij. Langs de andere kant zie ik het wel meer daar naar evolueren, dat digitaal concerten beleven. Het feit dat meer mensen thuis zitten, zorgt ervoor dat ze meer die streamings zullen bekijken en het een soort norm wordt. Hopelijk niet volledig, maar het neigt er wel naartoe. Ik sta daar niet zo positief tegenover, maar het is gewoon noodzakelijk geworden.
Ik moet toegeven, als ik terug optredens kan doen , ga ik gegarandeerd terug buiten hoor
Dat is ook zo, als het weer kan , zullen mensen sowieso terug op straat komen. Een ietwat extreem voorbeeld, maar de pandemie van 1920 had de “Roaring 20s als gevolg”; één groot feest, waar muziek uiteraard ook van te pas komt. Dat zal ook nu het geval zijn.
Over corona wil ik het toch ook even hebben, hoe ga je daar als mens (maar ook muzikant toch) mee om?
Ja, daar hadden we het al even over. Ik denk dat iedereen het moeilijk heeft. Ik heb zelf het geluk gehad, dat ik net voor die Pandemie iets heb gevonden waar ik me volledig kon voor geven. Dat ik opgesloten zit, en me volledig kan en moet focussen op die muziek geeft me persoonlijk wel voldoening eigenlijk. Op dat vlak kan ik zeggen dat ik wat minder getroffen ben dan vele van mensen die het moeilijker hebben in deze situatie.
Jongeren hebben het zeer moeilijk, maar eigenlijk bij voorbaat iedereen. Hoe sta je tegenover die, naar mijn mening vaak absurde, regels?
Ik heb geneeskunde gestudeerd, dus ik ben me heel bewust van het waarom van die regels. Het is nodig om deze pandemie onder controle te krijgen, het is zeer vervelend en soms voelt het wel absurd aan, maar het is dus nodig.
We hebben het er al een beetje over gehad. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector deze crisis zal overleven?
Dat komt terug, muziek blijft voort leven.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar – in zoverre er plannen kunnen worden gemaakt?
Een full album in elkaar steken, is de volgende stap. Wanneer dat echt gaat gebeuren, mag ik nog niet zeggen, maar voor iemand die nog maar enkele maanden zijn hoofd boven het maaiveld steekt, zal het zeker snel zijn. Ik hou van schrijven dus er komen telkens nieuwe songs bij. Elke week heb ik letterlijk twee songs geschreven. Zorgen dat er een consistente en goede sound is. Om op voort te werken. In tegenstelling tot meeste andere artiesten hebben we bewust gekozen om de EP te droppen midden in de ontwikkelingsfase, die hopelijk nog lang mag duren, want de ontwikkeling gaat sneller en sneller. Dus kortom veel releases in de nabije en verdere toekomst.
Wat zijn je uiteindelijke ambities als muzikant ? Sportpaleizen uitverkopen? Of liever iets kleiner en fijner ? Vertel eens
Dat is een onvermijdelijke bijproduct is van die evolutie. Het is voor mij heel belangrijk. Ik ben zeer futuristisch dus ik kijk ver vooruit, maar ik wil ook graag boeken schrijven over songwriting. Ook dat is een ambitie op zich. Waardoor iedereen die daar wil mee beginnen, een echte leidraad heeft daaraan. Op de lange termijn zou ik graag een academie voor jong talent, in alle creatieve disciplines, willen opstarten om deze jongeren dezelfde kansen te geven die ik momenteel krijg, want ik weet dat ik veel geluk heb om al zo vroeg in deze positie te staan en ik wil zoveel mogelijk andere mensen dezelfde kansen geven. Mijn ultieme ambitie is dus teruggeven aan de community die mij op zo’n korte tijd al zoveel gegeven heeft.
Dank voor dit fijne gesprek, we besteden zeker de nodige aandacht aan je EP en veel succes in alles wat je doet, we blijven je op de voet volgen ?
Black History Month Belgium 2021 - livestream - Badi + April Maey - Melancholisch dansfeest met een boodschap
Black History Month Belgium 2021
Ancienne Belgique
Brussel
2021-03-17
Erik Vandamme
Als inleiding op 'Black History Month Belgium' citeren we even:'' In het kader van Belgian Black History Month organiseren we 3 live uitzendingen op de AB Facebook pagina, waarbij we enkele veelbelovende zwarte talenten in de kijker zetten. Sommigen hebben al naam gemaakt, via A COLORS SHOW, door hun deelname aan De Nieuwe Lichting of omdat ze al eens op het podium van AB hebben gestaan. Anderen hebben nog geen roem vergaard, maar zijn daarom niet minder de moeite waard om ontdekt te worden. Op 17, 18 en 19 maart heten we onze rijzende sterren dan ook van harte welkom. ''
Op woensdag 17 maart stonden op het programma ; April Maey, haar dromerige stem en aanstekelijke beats spreken tot het hart. Deze getalenteerde jonge R&B zangeres bracht vorig jaar haar debuut EP 'Ticket to Anywhere' uit. Badi is een Belgische artiest met Congolese roots, wiens laatste album 'Trouble Fête' de tijdgeest perfect weet te vatten. Graaf wat dieper in zijn teksten en je vindt liefde, verzet, teleurstelling, hedonisme, en bovenal Badi's zoektocht naar identiteit.
April Maey (*****) - Het enthousiasme waarmee April Maey haar set begint, is alsof ze voor een kolkende massa fans staat te spelen . April beschikt over een soulvolle stem, die warm en teder is; de jonge talentvolle zangeres kan ook op een aanstekelijke wijze de dansspieren aanspreken. In de set spreekt ze haar publiek aan; dat spelplezier zorgt voor een eerste feestelijke stemming; met haar melancholie krijg je het perfecte R&B concert.
April straalt op het podium, maar laat zich eveneens begeleiden door klasse muzikanten. Een pianist die door zijn bedwelmend piano spel intrigeert, en een drummer die mokerslagen uitdeelt die de dansspieren prikkelt.
Een perfecte performance binnen een speels kader dus. Een talentvolle artieste en een sterke opener voor deze 'Black History Month Belgium' …
BADI (****) - Badi mag je in een feestelijk kader plaatsen; de twee stemmen voelen en vullen elkaar aan, ondersteund van aanstekelijke beats. De band houdt je een spiegel voor van een wereld die er niet altijd rooskleurig uitziet, echter zonder al te zwaarmoedig of te lichtvoetig te klinken. Ze balanceren tussen licht en donker.
We heupwiegen op zo’n mooie , lekkere sound. Maar er is dus veel meer … zeker als beide vocalisten hun warme stem op ingetogen wijze laten samenvloeien; je hoort de stem van een volk dat opkomt tegen de wantoestanden om zich heen. Je wordt met de neus op de feiten gedrukt.
De combinatie van muziek en tekst biedt een Congolees dansfeestje en dat uniek multi-culturele.
Badi en April Maey zorgen, als openingsact voor dit bijzonder AB project , voor een melancholisch dansfeest, met een boodschap. Een perfecte avond dus om deze Black History Month Belgium sterk in te zetten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Black History Month Belgium
“The fire is still there” zingt Jef Mercelis op zijn comebacksingle “Fortune”, en hoewel dat vuur -voor de fans - wel heel lang op een waakvlammetje heeft gestaan, mogen we hopen dat het vuur deze keer allesvernietigend over ons land trekt.
Vlaanderen leerde de uit Turnhout afkomstige singer-songwriter kennen toen hij in 1992 de finale bereikte van Humo’s Rock Rally, samen met o.m. dEUS, Nemo en The Sideburns, de voorloper van Novastar. Pas vier jaar later bracht hij met zijn band het debuutalbum ‘The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk’ uit. Het album en ook live-optredens op onder meer Marktrock bereiken een schare trouwe fans, maar niet het grote publiek. Hij begon zich vervolgens vanaf dan ook toe te leggen op muziek voor (inter)nationale film- dans- en theaterprojecten. Het tweede album ‘Western Union’ volgde in 2005.
Hij deelde de affiche met John Parish en Mark Eitzel, produceerde albums van o.m. Quiet Stars en de in Berlijn wonende Leila Albayaty en speelde bij Rudy Trouvé’s I H8 Camera.
Zestien jaar na zijn laatste album is er straks het nieuwe album ‘White Flemish Trash’, dat wordt aangekondigd als een weerbarstige, intense, eerlijke en bloedmooie plaat. Mercelis is terug als trio met drummer PaTricky Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn) en gitarist Teuk Henri (Sharko, Rawfrücht, I H8 Camera). De mix was in handen van Nicolas Rombouts (van o.m. Matt Watts) en die Matt Watts neemt op single “Fortune” de backing vocals voor zijn rekening.
Mercelis voelt zich heel goed in die Watts-setting en maakt het verschil met vocalen die in perfectie Dirk Blanchart naar de kroon steken.
Deze single doet ons vol verwachting uitkijken naar het album dat in mei in de rekken ligt.
Een 10” vinyl is dat nu een single of toch meer dan dat? Met drie nummers noemen wij ‘Nuits Blanches’ van Kloot Per W Group graag een EP.
Titeltrack “Nuits Blanches” is een trage blues-wals, in het Frans zoals elke track op deze EP. Het lijkt of Gainsbourg, Helno en Arno hier samenkomen in het muzikale brein van deze Belgische muzikale legende. De geilheid van de eerste, het gaat over het ophalen van leuke herinneringen tijdens een slapeloze nacht, en het alleen maar aanvullende je m’en foutisme van de twee anderen. Ergens halfweg en naar het einde nog eens zit er een heel gelikte blues-lick in deze track die hem zo naar het hier en nu haalt. Het is catchy, een klein beetje kinky en meeslepend. Zoals Per W in zijn schilderijen een voorliefde toont voor de vrouwelijke rondingen, zo horen we hem ook graag zonder veel omwegen de liefde bezingen.
Met “Je T’ai Toujours Aimé“ zitten we meer in de muzikaal-experimentelere break-up-blues, met opnieuw een heel cleane lick van een bluesgitaar als kort tegengewicht voor soms huiveringwekkende synths. Ook op “Tout Abandonné” lijkt de liefde voorbij en krijgen we een declamerende, soms zelfs fulminerende Per W op een bedje van zeemzoete violen. Geen voor de hand liggende keuzes van de artiest, band en producers (Pascal Deweze en Mauro Pawlowski), maar ze werken.
De schijnbare eenvoud van deze drie tracks maskeert een gelaagdheid in muziek en tekst die je nog maar zelden hoort.
Nuits Blanches EP
Kloot Per W Group
Jezus Factory Records
De Amerikaanse band Everdawn is eigenlijk zo'n beetje de verderzetting van Midnight Eternal … Midnight Eternal ontstond in 2014 en zorgde, na een titelloze EP in 2015, ook voor een titelloos debuutalbum in 2016. Tijdens het tweede full-length album waren drie van de vijf bandleden ontevreden over de vocale inbreng van zangeres Raine Hilai. Het overgebleven trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (gitaar, zang) en Boris Zaks (keyboards) - wilden geen risico's nemen en besloten verder te gaan onder Everdawn. Alina Gavrilenko, een professionele operazangeres (sopraan), nam haar plaats in qua vocals en bassist Mike LePond, is de meest recente aanwinst van de band (hoewel hij er ook al bij was in het prille begin). 'Cleopatra' telt elf tracks die als symfonische metal omschreven kunnen worden. We hadden hier reeds een interview met gitarist Richard Fisher
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen. Everdawn brengt binnen het genre een kwalitatief hoogstaande plaat uit, waardoor ze niet moeten onderdoen voor (top) acts in het zogenaamd 'female fronted' genre. “Ghost Shadow” is er eentje van typische gestroomlijnde gitaarriedels en die mooie opera-achtige stem van Alima Gavrilenko,
Je voelt de adrenaline door de aders stromen, en je wordt meegesleurd naar een sprookjesachtige wereld, ook zo typerend in het genre. Je wil gewoonweg niet meer terugkeren naar de realiteit.. Everdawn overtuigt dus!
Door de uitstekende mix van gestroomlijnde riffs, drums en die perfecte zang zakt het niveau niet. “Cleopatra”, “Heart of a Lion”, “Toletdo” en het prachtige “Rider of the storm” toont de virtuositeit van de band , zowel vocaal als instrumentaal.
Vernieuwend is het allemaal niet wat Everdawn doet, maar ze brengen wel een kwalitatief hoogstaand schijfje uit, dat elke liefhebber van het genre - met zelfs een sceptische kijk op de zaak - over de streep trekt.
Wij lieten ons alvast van begin tot einde meedrijven door het muzikaal sprookjeslandschap, en kregen een ferme adrenalinestoot bij zo’n trips. Missie geslaagd dus!
Tracklist: 1. Ghost Shadow Requiem 5:42 2. Stranded In Bangalore 3:26 3. Cleopatra 5:37 4. Your Majesty Sadness 4:55 5. Infinity Divine 4:04 6. Pariah's Revenge 4:23 7. Lucid Dream 4:03 8. Heart Of A Lion 4:19 9. Toledo 712 A.D. (instr.) 2:25 10. Rider Of The Storm 4:11 11. The Last Eden 5:00
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruim18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund's eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
His Trust Fund bracht onlangs een gloednieuwe schijf uit 'The Free Market Love You'. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet.
Hij doet het in een melancholisch kader, wat binnen de sing-songwriting erg sterk is, o.m. “Oppressed rulers” en het wondermooie'”Closer to the bone” raken op z’n Leonard Cohen’s. Philippe laat zich omringen door top muzikanten die zijn stem perfect aanvoelen en aanvullen; we hebben gitarist Menno Buggenhout (Undskyld, FourAces Guitar Quartet, De Delvers…), contrabassist Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en zangeressen Sara Raes (The Jacquelines) en Eva Tulkens (Adam's Eve, (TULSK)i).
Voor de opnames van dit album kreeg het vijftal versterking van percussionisten Xan Albrecht (Pura Vida), Sep François (The Colorist) en Robbe Kieckens (Myrddin). Ze geven songs als “Dear Black Man” of “Back Up Against the wall” kleur . Die laatste is zelfs een heel fijn reggae uitstapje.
Het draait rond His Trust Fund dus om pure melancholie en weemoed. “Love is a Disease”, “The Road” en afsluiter “For Every woman” passen mee in het muzikaal plaatje.
Interessant is ook de inbreng van folk en Latijns Amerikaanse invloeden , wat het geheel kleurrijk maakt.
"De dingen des levens’ worden door His Trust Fund uit de doeken gedaan, gedrenkt in een badje van weemoed en melancholie; ook de dansspieren worden aangesproken, schreven we nog over het streaming concert van de band eind februari. Een knap meesterwerk dus
Oppressed Rulers 07:02 Closer To The Bone 04:07 Dear Black Man 02:50 Back Up Against The Wall 05:31 The Glory Of The Body 05:34 Tyche 04:42 Love Is A Disease 03:10 A Faun 03:47 The Road 04:15 For Every Woman 06:00
Al van 99 drukt het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel op de Belgische jazz. Ze hebben bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond onlangs, onder de noemer 'Footprint' op het podium van De Bijloke, Gent. We volgden de streaming; het verslag kun je hier nog eens nalezen
Ondertussen hadden we ook een fijn interview met de artistieke leider van het Brussels Jazz Orchestra, Frank Vanganée: hier
Brussels Jazz Orchstra is een bigband die de eigen comfortzone durft te verlaten, 'Two Places' is er nieuw voorbeeld van, we citeren even: ''Brussels Jazz Orchestra kijkt de vernieuwende kracht van jazz uitdagend in de ogen en doet dat in goed gezelschap. ‘Two Places’ is een uniek project. Het glorieuze geluid van het orkest wordt gecombineerd met mijn stem, Zediam's rhymes en DJ Grazzhoppa's turntablism. Er is jazz én soul én funk. Het is een cocktail waarvan je niet zou verwachten dat hij zo goed smaakt." (Monique Harcum. Bron) https://www.brusselsjazzorchestra.com/nl/event/33/two-places-with-zediam-mo-grazz
Jazz met Hip Hop is en blijft een unieke samensmelting. De oerkracht van het Brussels Jazz Orchestra is dat ze jarenlange ervaring combineren met experimentjes en buiten de lijntjes kleuren; binnen het concept is er voldoende plaats voor pure jazz. Grensverleggend en een kleurrijk geheel dus in die twee stijlen .
Zediam, ook bekend als Zed, is een Belgisch zanger, rapper en poëet, die pakkende teksten brengt , op heel intense wijze of eens stevig doordukkend . De arrangementen van Brussels Jazz Orchestra hebben hier hun voorname plaats .
De in Philadelphia (US) geboren zangeres Monique Harcum toerde met het R&B duo Les Nubians, het wereldwijd gerespecteerde Zap Mama en met de Grammy Award winnende R&B artiest Jill Scott. Haar muzikale ervaring horen we in hartverwarmende soul. Nu wordt ze geruggensteund door de sound van een intens mooie trompet of sax .
Haar echtgenoot Grazzhoppa is dj, turntablist en producer. Al van 1984 is hij met hiphop bezig. Zijn inbreng is van belang die de twee stijlen mooi samenbrengt en grenzen vervaagt .
Een uniek intrigerend project dus .
Tracklist: 1 The Beginning 2 Travelling into Time, Pt. I (feat. DJ Grazzhoppa) 3 Traveling into Time, Pt. II (feat. Zediam & DJ Grazzhoppa) 4 African Streetdreams (feat. Monique Harcum, DJ Grazzhoppa & Zediam) 5 Oeil Céleste 6 Funky Haircut (feat. DJ Grazzhoppa) 7 Leap of Faith (feat. Monique Harcum) 8 Another Day Another Night (feat. Monique Harcum & DJ Grazzhoppa) 9 What If (feat. DJ Grazzhoppa & Zediam) 10 Get Down
jazz/hip hop
Brussels Jazz Orchestra with Zediam, Monique Harcum & DJ Grazzhoppa
Two Places
Bjørn Berge is een Noorse zanger/gitarist die al aan diverse projecten heeft mee- en uitgewerkt; ook als solo-artiest drukte hij zijn stempel op de (heavy) bluesrock in binnen- en buitenland. Zijn eerste solo-album dateert van 1997. De man is een gitaarvirtuoos, in één adem te noemen met alle grootheden binnen de gitaarscene.
Met zijn ijzersterke reputatie bracht hij in 2019 de schijf uit: 'Who Else’ . De plaat kon op lovende kritieken rekenen, het verslag kun je hier nog eens nalezen
Ook live wist Bjorn heel wat nieuwe zieltjes te winnen. De man heeft duidelijk de smaak te pakken, onlangs kwam een nieuwe schijf uit’ ‘Heavy Gauge’. Het is duidelijk, Bjorn kan eigenzinnig te werk gaan , en breit blues en rock tot een magisch geheel.
Het lekker uptempo “The Wrangler Man” doet je verlangen naar een lange zomeravond rond het kampvuur. Berge rockt of gaat meer weemoedig te werk als op het emotionele “Bound To Ramble” .
‘Exquisite guitar playing, ballads, groove, blues and a lot of good time music’ zijn de elementen die hij naar boven haalt. Berge intrigeert met warme , integere blues en lekker uptempo rockmateriaal . Een klassemuzikant.
The Wrangler Man - A Matter Of Time - Bound To Ramble - I Got It Made - Rip Off - Stray Dog - Alone Again - Coliseum - Bottle Floats
AKI - Mijn grote verwachting? Dat we steeds meer mensen kunnen raken met dit project
Als introductie van het project AKI citeren we even de informatie uit het nieuwsbericht dat we ontvingen: ‘’ Aki is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam ‘Aki’ schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt ze deze naar buiten met verschillende bezettingen. Voor de nieuwste EP Niobe werkte Anke haar muziek uit samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim in september 2020. Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën waarvan de grenzen worden verlegd tijdens de improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die je laat meevoeren op een stroom van warmte en melancholie. Aki brengt beeldende jazz die je ongelooflijk nostalgisch kan maken en niet zomaar onberoerd laat. Ze laten een midden tussen filmische landschappen, jazz en minimalisme.’
We hadden hierover een fijn gesprek met Anke Verslype. En uiteraard over verleden, heden en toekomst en het onderwerp van het jaar deze coronatijden; ook de definitie van jazz kwam ook aan bod.
Waar staat AKI voor? Stel jullie zelf eens voor?
AKI is een soort collectief van muzikanten, die door hun inbreng aansluiten bij het concept dat ik voor ogen heb. Daardoor verander ik ook bewust soms van bepaald instrument of line up bezetten, omdat het gewoon fijn is om te weten wat we daar allemaal kunnen mee doen of welke richting ik eventueel kan inslaan daarmee. Of ook wie kan ik daar allemaal mee betrekken, is een interessant gegeven. Het is dus gewoon een soort project dat we hebben opgestart, dat enorm veel richtingen kan uitgaan.
De vraag is dus, ook naar de toekomst toe, kijken wat je met het project kunt doen en wat de mogelijkheden zijn, als ik het goed begrijp?
Het is uiteraard wel de bedoeling dat het herkenbaar blijft als AKI. Alleen dat ik onderling experimenteer wat kunnen we er mee doen, wat kunnen we er extra aan toevoegen, en dat het ergens toch hetzelfde blijft. Dat is dus de onderliggende bedoeling van dit project.
De EP doet een deugddoende innerlijke rust over mij neerdalen, zonder te ‘moeilijk’ te gaan klinken, sober en eenvoudig. Maar ook intens mooi. Je mening
Dat is een fijn compliment om te horen. Dat is ook altijd de bedoeling geweest, als ik muziek schrijf is nooit de bedoeling geweest om moeilijk te gaan klinken, het mag gerust toegankelijk zijn. Hoe meer herkenbaar het kan klinken, hoe gemakkelijker voor de luisteraar om de muziek in zich op te nemen. Het mag ook niet te klef gaan klinken uiteraard. Mede door die improvisatie moet er ook heel wat muzikaliteit inzitten. Die dunne lijn bewandelen tussen herkenbaar en experimentele muziek dus.
Ik heb ook gelezen: ‘’ . Niobe is de naam van een vrouw uit de Griekse Mythologie die in een steen veranderde nadat ze de goden tartte. De muziek op deze EP wil hier ook een verhaal vertellen.’’ Kun je eens wat meer toelichten?
Als de mensen naar de muziek luisteren is het de bedoeling dat de mensen zich daar iets kunnen bij voorstellen, ik wil de muziek zeer fantasieprikkelend maken. Ik vind het leuk als het bij mensen op dat vlak iets teweeg kan brengen, en dat probeer ik dus zeker toe te voegen aan de muziek als ik met iets bezig ben binnen dit project. Niet iedereen hoeft een verhaal te horen, maar het zou fijn zijn als het bepaalde beelden zou kunnen opwekken bij mensen als ze naar deze plaat luisteren. Op dat vlak ben ik dus wat gaan opzoeken op de pc en kwam bij dat verhaal terecht van Niobe, wat een heel interessant gegeven was om iets rond te bouwen.
Wat ik ook zo mooi vind , de nummers sluiten op elkaar aan, het lijkt wel alsof je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, maar ondanks die rustige omgeving worden we niet in slaap gewiegd. Je mening
We hebben dat met de muzikanten ook uitgewerkt dat die nummers echt bij elkaar horen eigenlijk, dat was de bedoeling, om een verhaal te vertellen in verschillende hoofstukken. Dus ja het klopt dat de songs perfect op elkaar aansluiten, daar is bewust voor gekozen.
De EP kwam uit in lockdown, deze tijden waarin iedereen het moeilijk heeft waren dus eerder inspirerend? Of is dat wat kort door de bocht?
Voor mij wel eigenlijk, Vorig jaar studeerde ik nog en ondertussen werkte ik ook deeltijds en speelde daarnaast in allerlei projecten. Door het feit dat plots alles stopt, dus met die lockdown, had ik plots enorm veel tijd om aan mijn eigen ding te werken. Dat heeft het realisatie proces wel bespoedigd moet ik toegeven. Dus ja op dat vlak, heeft deze periode dus net door tot een soort rust te komen, voor veel inspiratie gezorgd die er anders door het gejaagde bestaan minder snel zou zijn gekomen.
De inbreng van mondharmonica op de vorige EP , is een instrument dat gerust nog meer op de voorgrond had mogen treden , ook op deze EP, naar mijn mening. Het ,is wel uniek binnen het mooie concept ? Waarom nu niet?
Ruben Van Cauwenberghe is een klasgenoot, en top muzikant. De mondharmonica paste perfect bij de vorige EP. Maar bij deze wilde ik toch een andere sound creëren. Die mondharmonica is een specifieke sound waar ik zeker van hou. Ik wil echter steeds iets anders doen, als ik die mondharmonica er aan toevoeg is het weer een beetje hetzelfde, en dat is de bedoeling niet. Wat ook niet wil zeggen dat we Ruben zijn diensten in de toekomst niet weer zouden gebruiken, als het past bij het idee dat ik dan heb of zo. Ruben is een fantastische kerel en ik hoop zeker met hem nog samen te kunnen werken naar de toekomst toe. Het enige jammere is dat we door de lockdown niet hebben kunnen optreden met de vorige EP en die mondharmonica ook niet live kunnen brengen, we hopen dat met deze EP wel te kunnen doen. Maar wie , weet, ooit komt die mondharmonica dus wel terug.
De vraag is eigenlijk al een beetje beantwoord. Hoe zijn jullie op dat toch wel unieke idee binnen jazz gekomen?
Dat is gekomen toen we veel samen speelden en ik op dat idee kwam om dat gewoon te doen eigenlijk. Dat was ook niet per se ‘het moet mondharmonica zijn. Het is eerder toevallig gegroeid. Ik ben eigenlijk steeds op zoek naar muzikanten die collectief bij elkaar passen, om een bepaalde sound te creëren. En bij die vorige EP paste dat dus perfect.
Het samenspel is ook wondermooi, te horen op ‘Lang geleden’ waar de instrumenten elkaar magisch aanvullen. Waar hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk? Je mening
De meeste ken ik gewoon van op het conservatorium. Marjolein zat bijvoorbeeld in de klassieke richting. Ruben en Willem zaten één of twee jaar voor mij. Ik ga gewoon bewust op zoek naar mensen waarvan ik weet, als we gaan samen zitten , gebeurt er daadwerkelijk iets. Dat is voor mij heel belangrijk. Ik denk daarom bewust ook lang na over de mensen die ik ga vragen, omdat ik op zoek ben naar muzikanten die niet zomaar top muzikanten zijn maar binnen wat ik voor ogen heb , eens samengebracht, inderdaad een magie kunnen doen ontstaan zoals je zegt.
De mooie, en sobere hoes sluit perfect aan op de filmische muziek die me doet denken aan weidse landschappen in de natuur of zoiets. Uw zus heeft die hoes gemaakt? Vertel er wat meer over
Soetkin, mijn zus is een fantastische schilder. Je kan haar werken ook zeker opzoeken ;) , - https://www.instagram.com/soetkinverslype/ - op 18 december loopt er ook een expositie met haar werken in Borgerhout. Voor onze vorige hoes hebben we een schilderij gekozen die ze al had gemaakt en ik vond het dan ook logisch dat zij het ontwerp voor de nieuwe hoes zou maken. Ik had haar wat gestuurd in de richting die me leuk leek en voor de rest heb ik haar volledig haar ding laten doen. Haar stijl en kleuren die ze gebruikt, passen perfect bij de muziek vind ik. Hoe dat komt, geen idee, misschien omdat we zussen zijn :) .
Waarom jazz? En wat is volgens u Jazz in deze tijden? Heb je daar een definitie voor ?
Dat is inderdaad een moeilijke vraag. Voor mij is jazz gewoon een perfecte manier waarop ik heel veel vrijheid kan creëren voor mezelf en mijn instrument. Dit kan ook bij andere muziekstijlen, als je daar echt in zit, maar bij jazz gaat me dit gewoon gemakkelijker af. Gewoon die typische improvisatie rond jazz zorgt ervoor dat deze stijl me aanspreekt om die vrijheid waarvan sprake is tot het oneindige te creëren. Zoals een song bijvoorbeeld de ene keer anders kan klinken dan de andere keer, vind ik zeer tof aan de jazz stijl. Dat is ook soms moeilijk, omdat je vaak de neiging krijgt als alles is opgenomen, het plots helemaal anders te gaan doen.
Wat zijn voor jullie de algemene verwachtingen van deze EP die uitkomt?
Ik hoop vooral dat er een publiek voor is, dat er mensen zijn die er mee in aanraking komen. Nu er geen concerten zijn, is het een beetje moeilijker om een publiek te bereiken. Maar ik hoop toch een publiek te vinden voor deze nieuwe EP. Ik hoop dat er nieuwe mensen en muziekliefhebbers ons leren kennen, dat is mijn grote verwachting van deze nieuwe EP. En uiteraard hopelijk in de zomer kunnen spelen, en ons daadwerkelijk tonen aan datzelfde publiek. Nu hebben we enkel op Jazz Middelheim gespeeld in September vorig jaar. En nog een concert in Gent, we hebben dus maar twee keer kunnen spelen. Dus ja.
Live optreden zit er voorlopig nog niet in, zijn er plannen om deze EP ergens via streaming voor te stellen?
We gaan zelf iets doen op tien april rond streaming, om toch iets te kunnen doen rond de release. We gaan, wat dat betreft, het vooral dus zelf wat organiseren en zo, en zien wel wat eruit komt. Maar ja die streaming komt er dus.
Wat is je mening over streaming eigenlijk? Ik heb de laatste maanden bijna elke week er één gevolgd; deze van Sound of Ghent en Flagey zijn zeer geslaagd, het vervangt echter nooit een live concert. Je mening
Het is wel tof dat veel groepen op die manier toch kunnen spelen. En zich tonen aan een publiek thuis, het is beter dan totaal niets. Je hebt er die er echt iets moois van maken, dat is uiteraard heel fijn om te zien. Nu is er wellicht een overaanbod, maar dat is dan ook weer normaal want er is gewoon geen ander perspectief op het moment. Door dat mensen op die manier kunnen blijven kijken, blijft de interesse ook voor de band en de muziek. Dus het is goed dat het er is, het vervangt geen echt optreden uiteraard.
Mis je dan niet de interactie met het publiek?
Dat wel. Ik vind het heel moeilijk als de camera dichtbij komt. Dan ben je bewust van jezelf, en dat is net zo leuk aan een optreden doen , voor een publiek dat je niet echt bewust bent van jezelf. En de ontlading van het applaus en je publiek te zien, is toch ook bijzonder. Met een camera is dat toch heel anders uiteraard.
In deze tijden lijkt netwerken (sociale media en ook die streaming) belangrijk, heeft het dan nog nut om iets op plaat uit te brengen? En waarom?
Voor mij persoonlijk, ik wilde dat wel . We hebben er echt naar toe gewerkt om iets te realiseren, het is ook een kleine editie. Ik was eigenlijk heel blij toen ik die eerder deze week in mijn handen kreeg. Het is toch een ander gevoel dan beluisteren via spotify als je zo iets in handen kunt houden, het is bijvoorbeeld ook in om iets op cassette uit te brengen, dat fysieke spreekt nog steeds veel mensen aan. Ik denk dat er altijd een publiek zal voor zijn, die dus dat fysieke verkiezen boven via iPod of zo naar muziek luisteren of zo.
Kopen jonge mensen nog platen eigenlijk?
Het jonge publiek dat ik ken wel, maar ik zit ook in de muziekwereld en ben omgeven door mensen die daar ook iets mee te maken hebben. Maar er is ook nog een jong ander publiek, zeker.
Om nog even op coronatijden terug te komen, hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Ik heb niet het gevoel dat ze het niet gaan overleven. Het zal voor veel mensen in de sector moeilijk zijn, dat wel. Maar vanaf het terug kan , zal er gewoon terug publiek zijn om te gaan kijken, omdat de behoefte naar cultuur beleving er gewoon altijd is geweest en altijd blijft terug komen. Het zal natuurlijk voor veel mensen die het nu financieel moeilijk hebben, niet evident zijn om een ticket te gaan kopen voor een optreden, maar ik zie het niet verdwijnen of zo. We kunnen die lijn doortrekken, dat is niet alleen voor de cultuur sector. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Je hebt er die er wellicht wat beter uitkomen dan anderen, maar iedereen heeft het lastig en zodra alles weer kan, denk ik dat het wel goed komt.. omdat de behoefte tot beleving dus te groot is en blijft.
Wat zijn, in zoverre het kan, de verdere plannen voor dit jaar?
Optreden zodra het kan/mag uiteraard. En zodra deze EP is uitgebracht me toeleggen op een full album schrijven. Ik wilde daarom ook niet lang wachten om deze EP uit te brengen, je moet eerst het ene weg werken om aan het volgende te kunnen beginnen. En die ideeën voor een volgende stap liggen te broeden.
Wat zijn je ambities verder? Is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Ik denk meer op korte termijn eigenlijk. Zoals de volgende stap dat full album. Ik ben niet zo bezig met ‘dit wil ik bereikt hebben binnen tien jaar’ of zo. Ik hoop uiteraard dat ik altijd muziek ga kunnen blijven maken op een bepaald niveau. Dat is eigenlijk wel mijn voornaamste ambitie. En op die manier steeds meer publiek kunnen bereiken, en meer kunnen creëren. Maar het eerst doel is dus nu aan dat album werken, en zien wat we verder kunnen doen.
Rock Werchter of Sportpaleis uitverkopen? Dat is misschien wat ver gezocht, het is je gegund natuurlijk. Moest je bijvoorbeeld de gelegenheid krijgen om daar op te treden. Zou je dan bij wijze van spreken je ziel verkopen ? Een commerciële plaat uit brengen om dat doel te kunnen bereiken?
Ik zou niet nee zeggen moest ik daar kunnen optreden. Wat een commerciële plaat uitbrengen betreft? Als dat past bij mijn idee om muziek te creëren, waarom niet. Je weet nooit hoe het evolueert in het leven. Kortom, dromen is goed, maar ik vind het gewoon goed om op het moment naar iets toe te werken en daarop voort te borduren. Daarom ook eerder dat korte termijn denken. Je moet ook eerst zien hoe dat album (of nu die EP) wordt ontvangen, voor je die eventuele volgende stap zet. De voornaamste droom is en blijft gewoon muziek kunnen blijven maken, kunnen blijven optreden.
Je had het eerder ook over de interesse om beelden op te wekken, nu we toch over ambities bezig zijn ? geen interesse om muziek te maken voor serie of films?
Dat zou wel leuk zijn, zeker interesse daar ik een film liefhebber ben. Dus als die gelegenheid me wordt aangeboden, zeker. Welke soort films en series heb ik geen idee van, maar de interesse is er zeker. Ik heb wel eens voor animatie film drums gemaakt, vond ik wel leuk om te doen. Dus ja..
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we je spoedig live. Ik ga die streaming zeker volgen, en er een verslag over schrijven
Danko Jones - livestream - Een verschroeiend totaalspektakel uit een puur rock-'n-roll hart
Reeds vijfentwintig jaar lang bewandelt het Canadese powertrio Danko Jones (*****) op eigenzinnige wijze de no nonsens rock, in het verlengde van bands als AC/DC. Alleen is Danko Jones er, ondanks een uitmuntende live reputatie, nooit in geslaagd dat niveau van deze Australische hardrock formatie te bereiken. Het zal Danko Jones echter worst wezen. Want overal waar de band komt , vliegt het dak er gegarandeerd af.
Ook na 25 jaar is Danko Jones een brok energie die zich zelfs door een pandemie niet laat stoppen om dit met een knal te vieren. Ook al is dit via streaming, de adrenaline die door je aders stroomt, met dank aan de energieke aanpak, doet je echt verlangen om de sfeer op een festivalweide op te snuiven, en badend in het zweet, je in een hevige moshpit waagt, aangepord door dit oeverloos paraderende powertrio.
Danko Jones, frontman van de band, zegt er het volgende over: '"2021 is de 25ste verjaardag van onze band. 25 jaar non-stop optreden, toeren en opnemen. Om ons zilveren jubileum te vieren, houden we onze allereerste livestreams en misschien gaan we zelfs wel met nieuw materiaal in première... Dit is de langste pauze geweest in de geschiedenis van onze band, dus zonder twijfel zullen deze livestreams zijn als het uitlaten van wilde dieren uit kooien. Zijn jullie er klaar voor? We zijn er verdomme klaar voor."
De vraag die we ons stelden 'Kan Danko Jones diezelfde live ervaring op een podium ook brengen in onze huiskamer?!' werd al gauw beantwoord dus . Snedig, daadkrachtig en verschroeiend hard legt de band al vanaf de eerste noot de lat heel hoog. ''Ik heb me voorgenomen om na vandaag geen stem meer te hebben, zijn jullie er klaar voor'' , schreeuwt hij uit. Alsof de band voor een overvolle festivalweide staat te spelen, zo gaat Danko Jones een dik uur lang tekeer. Gensters vliegen in het rond, én als een windhoos raast Danko Jones door de set heen, de ene krachtige vuurpijl na de andere. De band schiet letterlijk bommetjes af; de manier waarop de heel charismatische frontman zijn publiek blijft aanspreken, zorgt ervoor dat ook wij compleet uit ons dak gaan, de stoelen even opzij schuiven en lekker moshen in de huiskamer.
De band levert na 25 jaar geen routine klus af, maar staat te spelen met de gretigheid van jonge wolven. Adrenalinestoten, gitaarriedels en kippenvelmomenten … als een vlijmscherp mes snijdt de band muzikaal , gesterkt door de vocale oerkracht, goed genoeg voor een aardbeving.
Het is en blijft verbazend hoe Danko Jones moeiteloos in hun livestream zonder publiek dezelfde energie produceert alsof ze op het podium staan te spelen voor een volle zaal met hevig uit de bol gaande fans. Het gejoel en het gemis van applaus voelt inderdaad onwezenlijk aan, maar ook dat lost Danko op met een kwinkslag. Zonder verpinken blijft het powertrio doorgaan tot het bittere einde. Ze staan te baden in het zweet van genot; ook wij voelden die adrenaline door onze aders stromen.
Wat een uiterst genietbare rock show. Want dat is wat Danko Jones je na al die jaren dus nog steeds aanbiedt , ‘een echte rock show’, eenvoudig, zonder poeha of franjes, vanuit het hart. Net die puur- en eerlijkheid van Danko Jones, zelfs via streaming, zorgt ervoor dat hij en z’n band een uitzonderlijke rock parel zijn en blijven, die je na 25 jaar nog steeds kan koesteren. Missie geslaagd! Op naar een nieuw dak boven ons hoofd!
Organisatie: Headsofpr ism Danko Jones
Lisa Gerrard en Jules Maxwell zaten samen in de legendarische band Dead Can Dance. Hun nieuwe single als duo ademt dan ook zeker de sfeer van die band, maar in een meer moderne sfeer en met huiveringwekkende vocalen. Het is geen track die je koud laat, wel eentje waarvan je kippenvel krijgt. Het is elektronisch, dreigend, haunting en het heeft vaag een vleugje Vangelis. IJzingwekkend mooi.
Noyalain -single-
Lisa Gerrard & Jules Maxwell
Atlantic Curve/Schubert Music Europe
Het album volgt in mei
https://www.youtube.com/watch?v=13HWFBUOIWU
Incinerate - livestream - Een vinnige live ‘Back to reality’
Incinerate stelde vorige zaterdag hun tweede album, ‘Back To Reality’, voor met een livestream vanuit de Zappa in Antwerpen. Na de aftelklok begon het online-event met een live-interview waarin de Antwerpse death/thrash band even mocht terugkijken naar hun vorige album ‘Amazon Violence’, de totstandkoming van het nieuwe album en ook op de impact van de viruscrisis. Op het einde werd nog flink met kudo’s gestrooid naar bevriende en favoriete bands als Fusion Bomb, Death, Frozen Soul en Carnation. Een leuk extraatje voor de fans, maar nog beter zou het geweest zijn als dit niet live, maar vooraf opgenomen en netjes gemonteerd zijn.
Na nog eens een aftelklok begon Incinerate aan de set. Het hele nieuwe album werd netjes van begin tot einde gespeeld, met tussen de tracks enkel korte aankondigingen van de songtitels. Voor een livestream was alles prima in orde: veel verschillende camerastandpunten, goede lichtshow en een uitstekende beeldregie. Je kreeg meer te zien dan mocht je er als publiek bij staan. De band had de tracks duidelijk helemaal in de vingers en ze lieten zich niet op foutjes betrappen. De liveversies zaten heel dicht aan tegen het studiomateriaal. Een beetje vinniger en sneller gespeeld, al kan dat ook maar een indruk zijn.
Toch een paar kleine opmerkingen. Michael is een beest als hij begint te drummen, maar voorts was het nogal statisch. Voor een band die al zowat 20 jaar samenspeelt, verwacht je toch iets meer te zien dan gitaristen die naar hun eigen vingers en snaren staan te staren. Een beetje spelen met de camera had de beleving voor de fans thuis nog een boost kunnen geven, al klinkt dat misschien niet cool voor een band die death en thrash brengt.
Ook wil je als publiek iets kunnen opmerken waardoor je ‘zeker’ bent dat alles live gebeurt (geen vooraf gemonteerde opname). Als het dan toch een facebook-live is, zou je de fans in de comments kunnen laten stemmen welk nummer van ‘Amazon Violence’ ze in de bisronde nog eens willen terughoren.
Maar dat zijn slechts details. Het opzet is geslaagd en afgaand op de commentaren hebben de fans een fijne tijd beleefd. Gezien de omstandigheden was dit het hoogst haalbare en Dead By Dawn Records heeft zelfs een handvol fans rechtstreeks van de livestream naar de online-merch-winkel kunnen leiden.
We zien Incinerate graag nog eens terug voor een echte liveshow in een kolkende Zappa of om het even waar.
Organisatie: Dead By Dawn Records ism Incinerate
Trio Asad Nathan Simon - livestream - Een magische jamsessie die je tot complete 'zen' drijft
We citeren: ''Dit bijzondere trio is het resultaat van een onvermijdelijke ontmoeting van 3 straffe Brusselse muzikanten. Onvermijdelijk omdat ze aan elkaar gewaagd zijn, omdat ze in dezelfde stad wonen en de liefde voor Indische en Pakistaanse muziek delen.''
Deze streaming van Trio Asad Nathan Simon had reeds plaats in maart in De Centrale, Gent, in kader van de 'Heartbeat Sessions' . We kregen deze tip na een recent interview met saxofoon speler Nathan Daems; hij maakte ons nieuwsgierig en besloten om uitgesteld de livestream te bekijken een kijkje te gaan nemen.
Elk van hen interpreteert de traditionele én eigen composities met zijn eigen improvisatorische identiteit en ervaring. Maestro Asad Qizilbash deelt zijn liefde voor Indische klassieke muziek en meer dansbare Pakistaanse folkloremelodieën genereus met Nathan en Simon. Nathan niet op de Indische bansurifluit maar op de tenorsax, en Simon niet op de Indische tablas maar op de doholla.
Asad Qizilbash: Nathan Daems en Simon Leleux zijn getalenteerde muzikanten die de grenzen aftasten en ze verheffen tot kunst. Er ontstaat een soort magie die de culturen met elkaar verbindt en hun virtuositeit onderstreept .
Trio Asad Nathan Simon legt de lat heel hoog. Ze stralen een soort spelplezier uit van gretige jonge wolven en dat siert hen . Het is mooi om zien hoe zij op speelse wijze improviseren en plagend elkaar aanvullen. We wanen ons in een sprookjesachtig kader door het warme klankentapijt. Het is een intense hypnotiserende trip door de jazzy aanvoelende jamsessie .
Het geheel werkt aanstekelijk en we worden tot complete ‘zen’ gedreven.
https://www.youtube.com/watch?v=LctUgdzwf0Q
Organisatie: Trio Asad Nathan Simon + De Centrale, Gent
Topkwaliteit blijft altijd boven drijven, en zoals gewoonlijk moeten de niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde, weer hier niet onderdoen. Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven, deze keer zonder publiek door een of ander virusje.
Ons wereldberoemd ongekend prettig gestoord viertal is allang besmet met het virus om met hun gortige en tijdloze oerrock een onuitputtelijke geestdrift er door rammen, nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief, en dan eens weer naar hun normen ingetogen.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu . Ook als Mistero Dufo en co deze keer de studio betreden, dan ontploft het boeltje. Na het eerdere ‘Chapter 1’ krijgen we nu ‘Chapter 2 Fall’ met als eerste single “Elephant”. Ondersteund door een locomotief van een ritmesectie en zowaar een Hammond laat De Westvlaamse Riffheid Wouter zijn gitaar op ons los terwijl de Coronaproeve Luc koeltjes het verhaal beschrijft van een olifant die schoenen gaat kopen. Laat nu eens deze psychedelica heel realistisch overkomen. In “Magnolia” regende het ook kikkers en de aanschouwer geloofde het. Ondersteund met een oneshot videoclip van “Strash”.
Onze eeuwige hyperkineet slaagt er in om een perfecte eeuwige knorpot a la Reed neer te poten in “Drunk”. Wat lichter, softer, en toch onmiskenbaar Idiots. Je moet het maar kunnen. En een ode aan dronkenschap kan ondergetekende altijd en met plezier smaken.
Het huwelijk tussen Beefheart en Ozzy word ingezegend in ‘Fall’. Als een bloedende vulkaan worden Wouter en zijn gitaar perfect explosief. We gaan er geen etiket op plakken. Het zou zelfs idioot zijn. Het zijn gewoon Id!ots. Of Idiots.
Deze stevige portie waanzin blijft doorgaan in “Wreckless” en afsluiter “Blackout pt2”, waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken.
Ook hier worden alle nummers favorieten. Het wordt verdomme nogmaals eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken ID!OTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
Tracklist: Lipstick Glamgirl, Monkey In The Drivers Seat, Lonewolf, The Office, Bai Chang, Hong Kong, Elephant, Underground, Nervous Wreck, Let’s Get Drunk, Blackout PT. 2
Fijn dat er nog bandjes zijn die de volumeknop genadeloos in het rood draaien en zonder omkijken de gitaren door een bos van noise en distortion jagen. Pink Room zal daarom met het overstuurde ‘Putain Royale’ geen nominatie voor de Mia’s binnenrijven, dat kunnen we u al vertellen. Deze plaat is immers mijlenver verwijderd van de gangbare mainstream bagger. Om maar te zeggen, dit is niet de nieuwe Foo Fighters.
Dit scheurt, bijt en jaagt een gespleten boorhamer door uw hersenpan. ‘Putain Royale’ is het soort album dat je best niet opzet als oma met haar gepimpte poedel op bezoek komt, het arme beest zou wel eens een beroerte kunnen krijgen. Als oma het al niet is voor geweest.
“Losing” zet er meteen stevig de hakbijl in, een motherfucker van een song die uit de startblokken schiet als stomende Viagra Boys. Klinkt alvast veelbelovend. Van dan af wordt het alleen maar sneller en vettiger. “Hail Satan” is een beuker met een ultrasmerige riff die heeft liggen rijpen in een bad van slangenbloed en rattenvergif. Op “Colin” komen Viagra Boys nog eens langs de achterdeur naar binnen en elders dwalen onze gedachten wel eens af naar Pissed Jeans en het prille werk van Fucked Up. En niet zelden neigt Pink Room naar het onvolprezen en fantastische Mclusky, een waanzinnig furieus driftkoptrio dat nooit de aandacht kreeg die het verdiende. Onze grenzeloze bewondering voor Mclusky in acht genomen, mogen die van Pink Room dit als een joekel van een compliment beschouwen.
Lang duurt het allemaal niet, de songs op ‘Putain Royale’ zijn kort, smerig, pisnijdig en ze rammen dat het geen naam heeft. Noem het noise-punk voor ons part, het klinkt alleszins vuil, oprecht en kwaad.
Afsluiter “Stay Black”, een hardcore splinterbommetje, knalt met waarlijkse Black Flag allure nog een keertje dwars door de geluidsmuur en dan is het na amper een dikke twintig minuutjes al gedaan. Een onbetwistbare knock-out na 9 welgemikte muilperen, dat kan tellen.
Pink Room - Losing - YouTube
Even voorstellen - I Ya Toyah - Out of order
Electro/Industrial Artist I YA TOYAH Unleashes New Single & Video, ‘Out Of Order’
Chicago-based one-woman industrial army, I YA TOYAH has unleashed her highly-anticipated new single & video, "Out Of Order." The song comes from the upcoming EP of the same name due out in March.
"Out Of Order" - The Video: I Ya Toyah - Out of Order - YouTube
The video is a surreal story of a gradual mental breakdown, caused by an isolation and misinformation fed by media. It was inspired by the film art of David Lynch and the pandemic.
Video Production & Scenography: Joel Lopez of Lumbra Productions.
Music: Composed and performed by I Ya Toyah
Produced by I Ya Toyah and Nick Palazzo.
Mixed and Mastered by Nick Palazzo at Evolution Recording
"Out Of Order" - The Song:
A pandemic song, "Out Of Order" is expressing the quarantine moods of isolation, uncertainty, chaos and inner distortion.
"I wrote it feeling these emotions and being unable to share them as we all used to- through the togetherness, a hug, and live music experience. In the future the pandemic will be over, but the need for this connection will remain- I hope this song will be a reminder of how we survived this dark time, and how fragile yet strong we all are- even when we are out of order." - Ania (I Ya Toyah)
For more information:
https://iyatoyah.bandcamp.com/
http://www.facebook.com/IYaToyah
'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some BigBand met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een stevige stap zetten als hedendaags ensemble. Het orkest is in 2015 opgericht met de bedoeling een stem te geven aan een nieuwe generatie jazzmuzikanten.
"Q-Some BigBand wil een huis zijn waar ruimte is voor ontwikkeling, waar met een open geest naar compositorische inventiviteit wordt geluisterd en waar jonge mensen samenwerken en voor elkaar kansen creëren." Zegt Manten Van Gils daar zelf over.
We zagen het gezelschap in februari, via streaming, het beste van zichzelf geven. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook die plaat 'Dreamin'’ eens onder de loep te nemen. Over het optreden schreven we nog: '' Q-some BigBand brengt jazz in een breed kader , doet de grens vervagen en spreekt bewust andere stijlen aan . Op basis van deze streaming zien we een big band met enorm veel potentieel. Live ervaarden we het zeer zeker. Wat een klankenspectrum en totaalbeleven in emoties!"
We krijgen een uiteenlopende sound van blazers, trompet, sax, viool en contrabas over bedwelmende drums en gitaar virtuositeit. Het zit allemaal fijn verweven in dit filmisch totaalpakket dat Q-Some BigBand ons aanbiedt. O.m. het kleurrijke “Portotype” en “Square Planet” .
Eens lekker durven experimenteren en improvisatie is de volgende stap. De “Raw I” en “Raw II” bewijzen dat Q-Some Big Band je meeneemt op reis in een land waar jazz wordt verbonden met zoveel muziekstijlen. Een vleugje melancholie en gemoedsrust ervaren we door intens mooie piano klanken. Of het trompetgeschal wordt gecombineerd met songs die je tot dansen aanzet. Het ontroerende “For Klaus”, opgedragen aan een dakloze uit de geboortestad van trompettist Pierre Antoine Savoya , gaat letterlijk door merg en been.
Algemeen kom je terecht van de ene in de andere verrassing en ontdek je nieuwe dingen .
De band is al aan een nieuwe plaat bezig, die in september op de markt zal komen; een doelstelling die ze al hadden in 2019 om twee jaar later een nieuwe plaat uit te brengen.
Er is ook een samenwerking in de steigers met Claire Parsons, een Luxemburgse zangeres die waanzinnige muziek maakt; in november op de planning.
Ook hier in Mechelen zitten enkele dingen in de pipeline. En uiteraard gaan we onze release tournee sowieso doen dit jaar, zei Manten van Gils ons in een interview.
Het volledig interview kun je hier nog eens nalezen:
Afsluiten doet Q-some Big Band met het extatische “Powerful People” en het weemoedige “Soft Viking”. Melancholie en vreugde zijn de twee belangvolle elementen in de sound.
Line-up: Ruben Vanacker, Jany van Lul, Thadeus Jolie, Marthe Van Droogenbroeck en Pierre-Antoine Savoyat trompet; Marten van Gils, Kristof Decoster, Roel Vanacker en Els Verbruggen trombones; Dieter Vaganee, Artur Hirtz. Marjan van Rompay, Tobias Volckaert en Tom Cautaerts saxofoons; Gabriele di Franco gitaar; Robbe Willems piano; Wim Ramon contrabas; Brecht Adriaenssens drums; Dunja Mees zang.
Tracklist: Prototype 05:13 Square Planet 05:11 Raw - part I 02:13 Raw - part II 04:19 Blues for F 06:29 Playful 04:19 A Girl Named Eddie 06:47 Flugled 06:20 For Klaus 04:21 Powerful People 05:14 Soft Viking 06:38
We doen het niet altijd, maar steeds vaker. Terugkeren in de tijd. Omdat kwaliteit aandacht verdient. Neem nu You Nervous? De plaatselijke punkrockers brachten in mei 2020 hun tweede schijf 'True Believe' uit. Een knaller van een punkrock plaat. Nummers die bijblijven en bewijzen uit het goede punkrockhout gesneden te zijn.
‘Furry Tales’ is alvast een heel overtuigend visitekaartje van een band aan het begin van een hopelijk veelbelovende muzikale opmars en carrière.", schreef onze recensent over het debuut. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
En eigenlijk kunnen we die lijn gewoon doortrekken van deze opvolger. You Nervous? brengt punkvarianten, ook al profileren ze zich als skapunk. Doet You Nervous? iets vernieuwends? Nee. Ze brengen wel kwalitatief technische hoogstaande punkrock; vanaf de eerste song “New Start”, een knallende mokerslag in het gezicht, valt dit al op. You Nervous? behoudt dit op de volgende songs “Empty Feelings” , “The Cause”, “Hollywood” ,“Freedom” en “Eleven”.
Ze moeten niet onderdoen voor grotere bands in het genre; verschroeiend klinkt het allemaal. Knappe plaat dus.
Punkrock vanuit het hart, rauw, knallend en catchy, zonder enige scrupules. Wat moet dit live een beleving zijn.
Tracklist: New Start 04:00 True Belief 03:17 Empty Feelings 03:12 It's You 03:42 The Cause 02:25 Hollywood 02:34 Nightstalker 03:01 Freedom 02:57 Differences 02:51 ACB 02:33 Eleven 03:24
Punkrock
True believe
You Nervous?
Para Lia komt oorspronkelijk uit Falkenberg en is een indierockduo, dat nu vanuit Cottbus (bij Berlijn) opereert. Beïnvloed door de ritmes en de tunes van de 90s alt-rock, de synths van '80s darkwave, brengen ze een eigen geluid van melodieuze gitaren en een resonerende synth. ‘Gone With The Flow' is het tweede album van de band en de titel van een nieuwe online mixed art tentoonstelling.
Met 11 nieuwe tracks, zijn de kernthema's de relatie en de muze, een strijd van lagen geluid en arrangementen die balanceren tussen licht en donker.
Deze plaat kwam al uit in oktober vorig jaar digitaal, en werd nu pas op de markt gebracht.
Die nostalgische trip intrigeert ons. Uiteraard grasduint het duo in dat verleden. Donkere melancholische songs als “Riders on the Dike” of “Kassandra” doen je wegdromen naar die '80s. De kruisbestuiving van de vocals, gecombineerd met knetterende postpunk en een streepje weemoed, zorgen voor een donker badje elektronisch vernuft.
Artiesten als Kim Sanderson, Terry Wgmore -bij het pakkende mooie “Fools”- en Fady Haddad zijn binnen die context zeker een meerwaarde. Het duo Rene Methner (vocals, all instruments), Cindy Methner (vocals) houdt de teugels stevig in handen.. Hun darkwave/alt-rock weten ze heruit te vinden op deze prachtige schijf. Het is een pareltje van een plaat waarbij elke song een even diepe indruk op ons achterlaat. Het totaalpakket bekoort ons.
'Gone With the Flow' is dan ook een erg mooi divers plaatje van verschillende muziekstijlen , darkwave als rode draad, en intrigeert vocaal als instrumentaal.
Tracklist: My Muse 04:27 Fade To Grey 03:55 Children Of The Flood (feat. Fady Haddad) 03:43 Kassandra 04:09 Riders On The Dike (feat. Amanda Kim Sanderson) 03:26 Fools (feat. Terry Wigmore) 05:01 Fire (My Chemical Imbalance) (feat. Fady Haddad) 04:13 Time And Again 04:49 Kaleidoscope 04:09 The Painter 03:53 No Time For Butterflies 04:42
indie/darkwave/alt-rock
Gone With The Flow
Para Lia
Mooneye - Fix the Heater - Meesterlijke Popsong en Arrangementen
De veelbelovende Zwevegemse dorpsgenoot gooide al hoge ogen in de Nieuwe Lichting, werd hoog geprezen door Oor en dook samen met Jo Francken (Admiral en Zesde Metaal) en PJ Maertens (Tamino) om in september het debuutalbum op ons los te laten.
We zijn het al gewoon van het pareltje “Bright Lights”: poppy akkoordenschematjes, verfrissende arrangementen en een fluwelen stem staan ook hier op het tweede voorproefje “Fix the Heater”. Benieuwd of dit ook een oorwurm zal worden.
Na de albumrelease volgt dit najaar een eersteklas clubtour die Mooneye (met nieuwe leden Jesse Maes, Ramses Van Den Eede en Guillaume Navarro) langs de mooiste zalen van Nederland en België gaat brengen.
Kennis maken met Mooneye 2.0 kan op hun live stream concert in Transfo/Zwevegem (zondag 21 maart). Meer info op Mayway Records www.maywayrecords.com
Het Belgische Dead High Wire wist ons in 2018 te verrassen met het fijne postpunk-album ‘Pray For Us’. Dat konden ze gaan promoten in eigen land, Nederland en Duitsland. Toch mooi dat een Belgische band over de landsgrenzen kan kijken. En inzake postpunk hebben we toch een zekere reputatie hoog te houden.
Het trio van Dead High Wire nam tijdens de viruscrisis nieuwe nummers op en deze “Hide” is de eerste single die wordt losgelaten op de mensheid. Het is lekker uptempo en heeft een paar zinnen die je lekker kan meezingen, iets dat we al eens missen bij een Whispering Sons. De sound is op deze single overigens een heel knappe blend van rock en postpunk die zeker internationaal zal gesmaakt worden.
Dead High Wire speelt in het najaar op Sinner’s Day. Hopelijk hebben we tegen dan nog een paar van die straffe singles of misschien al een nieuw album.
https://www.youtube.com/watch?v=uZbgCHjP0oU
HimShe - livestream - Filmische totaalbeleving in een spookachtig kader
Voor de omschrijving van de Gentse band HimShe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet HimShe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.''
Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt. Op de EP 'Stay', in 2020 uitgebracht, wordt dat mooi in de verf gezet.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78925-stay-ep.html
Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met de band
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79471-himshe-selien-hoessen-cultuur-is-noodzakelijk-voor-maatschappijkritiek-voor-persoonlijke-ontwikkeling-en-voor-ons-mentale-welzijn-het-maakt-ons-persoonlijk-rijker-neemt-onze-stress-weg-houdt-ons-een-spiegel-voor-laat-ons-genieten-en-brengt-mensen.html
Hoog tijd om deze band, die toch heel visuele muziek maakt, eens live te zien. Helaas. Enkele optredens, o.a. in het voorprogramma van Fulco in N9 werden uitgesteld.
Echter blijft HimShe (*****) niet bij de pakken zitten, en stelt hun werk onlangs via livestreaming voor.
Het filmische, sprookjesachtige blijft live ook overeind, soms lichtjes dreigend, soms zalvend je hart beroerend, flirt de band tussen licht en duisternis. De band staat in een sobere verlichting en er schijnt een spot binnen, als een zonnestraal , aan het eind van de donkere tunnel. Het duidt aan hoe HimShe op uitgekiende wijze tewerk gaat.
Elke schakel is even belangrijk. De stem van zangeres Selien Hoessen doet denken aan Kate Bush en de backing vocals van Naomi ‘Reena Riot’ is een minstens even grote meerwaarde. Sensualiteit in een weemoedig , bevreemdend en donker kader wordt verder ingekleurd door bedwelmende baslijnen , elektronisch vernuft en zalvende drums . Stephan Van Meirhaeghe (bas), Dries Nauwynck (drums) en Jeroen Boone (gitaar) hebben dus een belangvolle inbreng.
Het is een wondermooie kruisbestuiving, die je onder hypnose brengt.
Na een ingetogen intro, worden de registers vaak open getrokken. De zeemzoetigheid in een weemoedig, donker kader, wordt ingeruild door een potje postpunk gerelateerde songs. Een veelzijdigheid die HimShe siert. Als een zacht deken of als mokerslagen. De band durft een stapje verder te gaan en kan experimenteren met die klanken en vocals. Klasse!
Ook Jeroen, een begenadigde gitaarvirtuoos, blijkt over een warme stem te beschikken die de sound intenser maakt.
In de sound verschijnt een spookachtig beeld die refereert aan de sprookjes van Grimm. De spanning is te snijden door die intens filmische aanpak.
Na ongeveer veertig minuten was het al voorbij; dit smaakte dus naar meer, veel meer …
Dit is filmische muziek voor wie graag vertoeft in een sprookjesachtige omgeving waar lichtvoetigheid en angst met licht en duisternis samengaan. Diep onder de indruk waren we; met een zaalconcert zou je nog meer worden geconfronteerd met wat rond jou gebeurt en dat grimmig doomy sp®ook(jes)achtig kader!
Organisatie: HimShe
De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt al veel jaar haar stempel op de Belgische jazz. Ze gaat met haar piano met zoveel virtuositeit om, dat je onder hypnose en diepe trance wordt gebracht. Haar optreden op Bell Jazz Fest 2020 is er een voorbeeld van. Het recente optreden op het festival Flagey Piano Days was opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, kortom een intiem piano concert. Een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano kregen we. Voldoende reden om Eve Beuvens wat beter te leren kennen; we telden haar enkele vragen over haar verleden, en keken ook naar de toekomst.
Het verslag van Flagey Piano Days 2021 kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/81002-flagey-piano-days-2021-een-avondje-piano-virtuositeit-op-het-netvlies-gebrand.html
Eve, de reden van dit interview is dat de mensen je nog beter leren kennen, dus laten we terugkeren in de tijd. Hoe is alles begonnen en waarom piano?
Ik ben eigenlijk met contrabas begonnen. Dat was het instrument van mijn vader, die als liefhebber contrabas speelde. Ik wilde dat ook leren spelen maar besefte na een paar maanden dat dit toch een zwaar instrument is, en heb toch twee jaar geprobeerd. Er was ook een piano thuis en begon daar zowat op te tokkelen en vond het als 13 jarige gewoon gemakkelijker om op te spelen, de contrabas weegt vooral zwaar toch. Daardoor ben ik overgestapt op piano omdat ik het gemakkelijker vond dan contrabas.
Je ging in de leer bij de meest diverse muzikanten waaronder Nathalie Loriers en Kris Defoort maar tevens bij John Taylor, John Ruocco en Garrett List. Dat is een hele rits virtuozen; hoe is die samenwerking ontstaan? Vertel gerust over de leerschool
Toen ik met piano begon , was ik direct door jazz aangetrokken. Ik ben in de muziekschool van mijn dorp Auvelais jazz lessen beginnen volgen. Na een paar jaar ben ik naar de lessen van Nathalie Loriers getrokken, ik had toen nog niet het niveau om naar het conservatorium te gaan , dus ben ik naar de universiteit gegaan om filosofie te studeren. Vlak na het behalen van mijn diploma ben ik naar het conservatorium getrokken bij Nathalie Loriers en Diederik Wissels. Kris Defoort was een van de combo leraren in het conservatorium. In mijn laatste jaar ben ik naar Keulen gegaan als Erasmus student, en daar heb ik les gehad van John Taylor.
Je hebt ondertussen een zeer lange weg afgelegd, wat zijn de hoogte- en diepte punten?
Ik ben daar nooit echt mee bezig geweest, ik volg gewoon mijn eigen weg. Ik heb niet de indruk dat ik hoogtepunten of dieptepunten heb in mijn loopbaan. Soms vraagt een project tijd om te rijpen. Iets waar ik zeer blij en fier over ben, is wel de samenwerking met saxofonist Mikael Godée.
Je ging inderdaad het al snel zoeken in de Scandinavische contreien want met de Zweedse saxofonist Mikael Godée vorm je het MEQ. In het Cezariusz Gadzina Quartet speel je een bepalende rol. Hoe is die samenwerking ontstaan en hoe is het je bevallen?
Die samenwerking is eigenlijk louter toevallig ontstaan. Mikael Godée was hier in België om op te treden , hij kwam ook regelmatig naar ons land omdat zijn dochter in België woont. Hij was gewoon aan het kijken wat er op het programma stond in Brussel en kwam een flyer tegen van een optreden van mij. Hij was eigenlijk ook op zoek naar samenwerkingen met Belgische muzikanten, en hij heeft me achteraf via Myspace gecontacteerd. Toen ik op dat platform naar zijn muziek luisterde, was ik heel onder de indruk van zijn muziek, ik heb altijd een voorliefde gehad voor de Europese jazz. Componisten als Bobo Stenson, Jan Garbarek, Lars Danielsson spreken me dan ook enorm aan
Je debuut-cd ‘Noordzee’ verscheen in 2009. Heeft dat bepaalde deuren geopend voor jou? Hoe waren de algemene reacties
De reacties waren heel positief, ik heb een Jazz Lab tour gehad in die periode, en heb ook op Gaume Jazz festival gespeeld in 2009. In de zaal zaten enkele organisatoren uit Duitsland en dergelijke meer. En dat was meteen mijn eerste kennismaking met de Buitenlandse jazz podia.
Dat was een toffe tijd, en een springplank. Maar dat is deze periode nog steeds
Om in te pikken op Gaume Jazz festival. In 2014 kreeg je tijdens het Gaume Jazz festival carte blanche. Het concrete resultaat verscheen onder de titel ‘Heptatomic’. Met in je groep Laurent Blondiau, Grégoire Tirtiaux, Sylvain Debaisieux, Benjamin Sauzereau, Manolo Cabras en je broer Lionel , kon je rekenen op improvisatie en op topmuzikanten uit de Belgische jazz. Kunnen we daar spreken van de grootste mijlpaal in je carrière? Of is dat wat kort door de bocht?
Ik wou al lang voor een breder publiek schrijven. Wat heel boeiend is als componist en arrangeur om daarin je grenzen te verleggen, dat was sowieso mijn bedoeling. Voor deze mensen schrijven is op zich al zeer interessant, omdat alles perfect klinkt. Het fijne aan die groep was de zoektocht tussen vrije improvisatie en geschreven arrangement. Ook het mengen van toch wel uiteenlopende persoonlijkheden was iets fijn om te doen. Ja, dit was zeker een bijzonder leerzaam en fijn project. Ik heb er heel veel uit geleerd, en ook een groep leiden van zeven mensen. Een leerschool op zich dus. Ik heb dat project vier jaar geleid en er eigenlijk, mede na het uitbrengen van een plaat, er alles uitgehaald wat er uit te halen was. Een tweede plaat had me gewoon teveel energie gevraagd.
Heb je daardoor een groter publiek kunnen bereiken of was dat voordien ook al?
Ik denk dat het voor het publiek zeer integrerend was om plots zo een grote groep voor zich te zien.
Een vraag die ik veel stel tegenwoordig aan jazz muzikanten, waarom jazz? Wat is voor jou zo bijzonder aan jazz?
(haha) inderdaad een moeilijke vraag eigenlijk. Jazz bestaat een groot deel aan improvisatie, dat vind ik zo mooi aan het genre. Vooral dat je binnen deze stijl de vrijheid hebt om muziek anders te kunnen doen klinken dan het zou moeten zijn, dus dat oneindig daarmee kunnen improviseren. Dat is wat Jazz voor mij betekenisvol maakt. Niet dat het bij andere muziekstijlen niet zo is, zoals pop muziek. Maar soms als ik naar Arthur Rubinstein die de ‘Nocturen’ van Chopin speelt , heb ik ook bijna de indruk dat ik naar jazz zit te luisteren, Het naturel en spontane vind je daar ook dus.
Ik heb je helaas nog niet echt live gezien, maar de twee streamings waren voor mij een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano. Hoe denk je daar zelf over? Over die link tussen klassiek en jazz
Ik heb niet zoveel klassiek gespeeld of geluisterd, wel heel veel naar jazz. Binnen de harmonie van mijn muziek, ben ik steeds op zoek naar een vorm dubbelzinnigheid , heel bewust eigenlijk. Ik vind het gewoon niet fijn als het te evident is. Om het te proberen uit te leggen zou ik zeggen dat in het leven zijn er veel ambivalente dingen, ik vond mooi als de muziek dat aspect van het leven afschildert. Maar het mag ook niet te moeilijk gaan worden ook, vandaar dus die link tussen klassiek en jazz. Ik heb de indruk dat ik Impressionistische jazz breng.
Wat me vooral opvalt als ik je zie spelen, en dat zie je door die camera’s nu beter, is die expressie in je gezicht, je straalt enorm veel emotie uit en het lijkt alsof die piano een onderdeel van jezelf wordt, dat kom ik zelden tegen. Een andere voorbeeld is Bram De Looze. Je mening graag
Als ik naar mezelf kijken in die streaming concerten zou ik liever iets minder expressieve gezichtsuitdrukkingen hebben op dat podium. Het is gewoon als ik muziek speel, wil gewoon ondergedompeld worden in de klanken die ik uit mijn instrument haal, en ja dan komen die gezichtsuitdrukkingen onbewust boven drijven. Ik probeer ook zo weinig mogelijk erbij na te denken, en te voelen wat moet nu komen.
Ik vind dat vooral zeer positief, zeker niet mee stoppen hoor!
Iets wat me toch ook bezighoud … Er zijn enkele pianisten die ik onder ‘wereldcategorie’ reken als Bram De Looze , jou en Alex Koo. Denk je niet, moesten jullie Amerikanen zijn , dat jullie veel meer succes zouden hebben? Is de Belgische markt te klein of wat loopt hier ‘verkeerd ? Of zie je dat niet zo?
Ik denk dat het voor iedereen, ook voor die Amerikaan, moeilijk is om naar een ruim publiek door te breken. Omdat er gewoon zoveel muzikanten zijn. Dat heeft dus niet persé iets te maken met nationaliteit. Wat maakt dat iemand wel doorbreekt? Dat is als je, zoals we eerder aangaven, de juiste personen op de juiste moment kunt ontmoeten . Dat heeft uiteraard met talent te maken, maar je hebt even goed talentvolle topmuzikanten als Erik Vermeulen, dat is echt absolute wereld top wat mij betreft. Die voorlopig enkel hier bekend is. Maar ik denk dat nationaliteit daar weinig mee te maken heeft.
Zoals we aangaven, echt live optreden is er nog steeds niet in, hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden?
Ik was eigenlijk zo blij dat ik terug een doel had om naartoe te werken, dat optreden dus. Waardoor ik daar niet zo bij stil stond. Het moment vlak voor je begint aan zo een optreden voelt het wel wat onwennig aan zo zonder publiek. Op dat moment mis je natuurlijk die interactie met je publiek eigenlijk. Je moet daardoor wat meer in jezelf gaan graven, om de juiste vibe te vinden maar eens dat lukt vallen alle puzzelstukken op hun plaats. Je speelt om te delen, dat gebeurt door streaming niet op het moment zelf, maar je weet dat er een publiek kijkt. Dus zet je je daar gemakkelijk over. Ik bekijk het als een hele ervaring, minder leuk dan voor een publiek, maar zeker nog steeds leuk om te doen.
Hoe sta je tegenover die streaming als alternatief? Of toch maar liever live voor een publiek?
Ik hoop dat het bij dat voorlopig blijft die streaming. Dat we niet in een situatie terecht komen waarbij alles per se moet gefilmd worden of zo. Als voorlopige oplossing vind ik het als muzikant heel leuk, om je op die wijze toch te kunnen tonen aan een publiek. Ik heb naar streaming concerten gekeken, vond het wel tof maar je wordt toch minder diep geraakt dan dat je zelf in de zaal zou zitten. Maar wat wel belangrijk is in beweging blijven, en dat kan dan weer wel door via streaming je muziek naar voor te brengen. Zowel als muzikant, maar ook als muziek fan. Dat alles blijft draaien.
Deze coronatijden raken iedereen. Hoe heb je zelf die periode ‘overleefd’, ik hoor van sommige muzikanten dat het hen zelfs tot een zekere rust bracht waardoor ze meer gingen componeren en zo, dat ze meer tijd hadden daarvoor. Vertel maar
Ik maak me natuurlijk zorgen in de gezondheid van de mensen en de maatschappij rondom me heen. Maar langs de andere kant heb ik toch ook genoten van die rust die op me afkwam door deze tijden. Ik heb tijdens de eerste lockdown mijn volgende plaat opgenomen, een solo album. Die tijd heb ik dus benut om nieuwe songs te schrijven. Na de zomer vond ik het iets moeilijker, maar in de herfst terug beginnen componeren. Het is een beetje in ups en downs. Maar op creatief vlak was dit zeker geen slecht jaar, eerlijk gezegd.
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en dergelijke deze crisis zal overleven?
Persoonlijk denk ik, als het terug opstart, dat het wel leuk zal zijn en je financiële steun krijgt. Maar zodra alles goed draait zal cultuur helaas het eerste zijn waar men zal op gaan besparen, dat is altijd zo geweest. Maar misschien dat nu, door de crisis en hoe o.a. de cultuur sector daar toch interactief is mee om gesprongen, dat mensen meer dan ooit beseffen hoe belangrijk cultuur is voor iedereen. En als mensen beseffen, na al dat gemis, hoe belangrijk het is dat men wat meer begrip opbrengt voor cultuur dan voorheen. Laat het ons hopen.
Eve, je gaf aan dat er een nieuwe release aankomt? Maar wat zijn de verdere plannen? Vertel wat meer over de nabije toekomst
Ik ben in de herfst een nieuw trio opgestart met Lynn Cassiers en Lennart Heyndels Piano, zang en contrabas. We hebben daarmee als iets klaar, en gaan dat brengen op 20 april via streaming: https://www.facebook.com/events/133203308466165/
Verder nog een streaming concert op 27 maart in Leuven op Leuven Jazz: https://www.leuvenjazz.be/en/programme/detail/eve-beuvens-solo
Voor de rest van dit seizoen staat de agenda dus eigenlijk leeg (haha) Misschien een paar festivals, zoals vorige zomer (coronaproof) maar het is dus allemaal koffiedik kijken.
Om af te sluiten, wat zijn je verdere ambities als muzikant, doelstellingen de je absoluut wil bereiken? Of ben je daar niet bewust mee bezig?
Zoals ik al zei, ik volg gewoon mijn weg. Ik bekijk alles heel bewust , dag per dag, maand per maand, jaar per jaar. Ik kijk ook niet te ver vooruit. Nu op het moment ga ik gewoon zoveel mogelijk spelen met mijn solo project en het trio. En dan zien we wel verder, ik probeer gewoon elke dag een betere pianist te worden. Blijven evolueren in mijn kunnen.
Pics homepag @Philippe Lambert
Dank voor dit fijne gesprek, en hopelijk zien we je snel live (voor publiek) en uiteraard veel succes in alles wat je nog doet.
InHuman - If you made something happen, you want something else. And keep going. That’s an ambition to keep going this way, and keep going in this process …
Anwynn is dead. Long live InHuman! After years of polishing their music, style and performance, the project « Anwynn » has matured into a punching, dark and ambitious new outfit. Furthering the groundwork laid on tracks like « Keratin », « Shrine » and the acclaimed symphonic cover of Machine Head’s « Now I Lay Thee Down », a new direction seemed as natural as it was inevitable. With a new album, featuring fresh lyrical themes, orchestral grandeur and a core more deeply rooted in death metal, flying the same banner as the more folkloristic tunes of the past did not feel quite right. Inspired by the human condition itself, from its moments of utter splendor to its deepest regrets : enter « InHuman ». Both a new beginning, as a continuing inspiration for an exciting future.
The new album was recorded & mixed at Nomad Studio by Julien Huyssens while the vocals were recorded at the Vamacara Studio in France. The album also features magnificent choral contributions by the Ghent University Choir. Virtual Orchestrations were devised by Eerik Maurage. (Bron: https://inhumanmetal.com/ ).
Following the name change, and of course the release of the debut album 'InHuman' and further plans for the future, we had a nice talk with Keyboard player Astrid .
I would like to start with a personal question, who are your great sources of inspiration and influences in music? And to what extent , did they influence you to write and create your own music? Because I found out you influence is also very important in the band and it was in Anwynn?
That is true in a part. For this new album the influence from the other members is also very important. Together with my personal influence I think it come more together then earlier. But from my direction? I listen to a lot things. I listen to progressive metal, Devin Townsend. listen to heavier bands like Machine Head who are one of my favourites Most of us listen to symphonic metal but in very different styles, Eerik who composed our orchestrations is very influenced by Dimmu Borgir, for me it’s more SepticFlesh And I also like pop music like Beyonce en things like that And also film music.
I feel most comfortable in the dark corner of the room, so I prefer to listen to dark music with a macabre touch to it. Do you also have a preference for darkness? And if so, why (or why not?)
Soo you think our music is dark?( haha) If it’s about the more emotional part of darkness, yes I agree. But that also can be joyful music to where people dance, make fun and things. Where is much energy and a lot people jumping , singing the choruses. Mostly it depends on the mood of the day, or the person.
I just think your music is very intensive that’s the kind of darkness I like.
Yes, but you can see this in different ways. If it’s intensive and the emotions come true? I think we did a good job.
InHuman is actually the ‘Anwynn’ project in a sort of new outfit …
Anwynn started a long time ago. In 2010 and there where much lineup changes. But also our music changed together with new members. In the meantime it felt like a complete different time, and also I’m a complete different person. Slowly we release an album and EP. And things like the Folk music was changed together with new members , and also new influence. Soo this ‘InHuman’ concept is a complete different band, in a complete different direction then Anwynn. There are more symphonic influence in this band too give a example . Soo, time after time I felt not only we changed our style, but it was time for changing the name as well. Soo it become a new project, with new name and also a new line up.
Why the name change? And does it mean literally what it says ?
We were moving away from the folk and Keltic lyrics. We were free do anything we want with the music and the lyrics. In fact is rather psychologic and emotional. Soo it’s a metaphor for the evolution we going true. The whole thing is started about what it is to be human, and what too love human. And that’s acutely what we all wanted to say in ‘InHuman’ it says what it means.
In some way you already have answered this question. But. I also read ''a core that is more deeply rooted in death metal, didn't quite feel it was right to fly the same flag as the more Folkloric tunes of the past'' Is there nothing left of that Folkloric, or is that part being looked at from a different 'human' point of view? In other words, how should we view InHuman as a fan?
I just want to say, from the Folk metal we are really going away from that direction. That’s for sure. It’s still one of many influences, but it’s defiantly not how we going to present it right now.
How were the reactions in general to that turnaround?
We were only able to play three times with this new name InHuman. It was much fun, and the reactions where pretty good acutely. A big change, but still the fans where very enthusiast about this new project. Especially with Kelly Thaans who stepped in on vocals alongside Eline for those shows - the dynamic was fun and very well received.
A big change but it still feels like a ‘comfortable part of the dark side of music’ to put it this way. It’s not a big change to me, but just an other change
Agree with that (haha) Sounds fine to me.
Do you get your inspiration from things in daily life, I thought you worked in Psychiatry and are confronted with what is going on with 'people'? Was your job a kind of inspiration for the band name and the music on this debut or am I wrong?
Yes , defiantly. Next to how I think about the health of my patients I sure care about how they feel. And that’ s a big part of the lyrics and a big part of the music.
InHuman will release its debut on 26 February, what are your personal expectations?
Expectations with the whole crisis where we live in? it’s difficult. Because we don’t know what it is when we have a new album in this times. But I try not to think about have any expectations at all. I hope we can play the release dates that are planned in May or something. Is it going to be live shows? Or streaming? Nobody knows, so I not try to have expectations in this times we live in.
Unfortunately, it will be difficult to present that record live, except through streaming. It’s not the same it all, but are there any plans in that direction?
We have thought about it of course, Like you said it’s not the same thing at all Our music is very cinematic, it’s technical something you can only feel when you are there. Not when you see it on a screen or something. Soo, if that’s the only thing we can do. But otherwise we prefer to play it for a crowd of people.
I do streaming concerts all the time these days (because it's the only way to show yourself in this days). How do you personally feel about that concept?
Yes it’s true, it’s the only way to put the band in the picture. We have a gig planned soon in May, we will see how it goes. We really do hope we can just play for a crowd of people, because of that technical reason and what I said before.
Like everyone a little bit, this pandemic we are still living in , has a huge impact on a lot of people. How did you get through these times as a musician (and a human being)?
Some things went good, other things went bad. Defiantly I had to take a break what the band ‘InHuman’ . But it worked out good for me, because I found more time to play piano again, I not always find time for that before. Soo, for me it was a process that could do more things, where I not found time for before.
Were these times that we live in also an inspiration for new music?
No, Because everything was already recorded and mixt before the lockdown. Soo no.
How do you personally think that music and culture (but also other affected sectors such as the hospitality industry) will survive this crisis?
That’ s a difficult question. I think it will be reinventing itself. In the good or bad way, I don’t know. The one thing it would reinventing itself sooner or later, there been changes all the time. The music itself have to reinvent itself anyway, like it always have been. More, maybe this crisis is a trigger for the music industry to reinvent itself, who know. Is it a good thing? I don’t know, maybe it will not as good as it was before. But I think we will survive, just because music always had to reinvent itself, in the past, so it will be like that now to.
What are your future plans for this year, as far as perspectives go of course?
Well the release that coming up, and a punch of release concerts. We not want to focus on online concerts, but maybe we have to focus on it now .. don’t know. But if there is perspectives I do hope we can do some shows with crowd. We sure have plans, but how we going do it I don’t know, but nobody does. But we want to keep making music anyway.
What are your actual ambitions with the band (but also for you as a musician)? Is there something like an end goal?
Honestly I don’t think so. Our goal was to release a album, and that’s going to happen now. Soo we need a other goal, and that’s just a endless evolving process, that keeps going and going. If you made something happen, you want something else. And keep going. That’s a ambition to keep going this way, and keep going in this process.
So, where do you see yourself (and the band) in 10 years then?
Personally I see myself in a bunch of different kinds of music, in different kinds of styles. Metal or not metal. For InHuman I hope we still can make music with the band, and record music. And , like I said, that the process where we step in now keep going on. In the style where we now working in. Soo, always keep make new music and never stop.
Thanks for this nice interview, if you guys doing a streaming contact me and I will write a review about it. I also hope we can see you on stage soon, it can be coronaproof to ?
Daemonia Nymphe - It is a struggle working on a new project but it’s such a satisfaction when something is completed that it makes us seek for more inspiration
Daemonia Nymphe’s music for the Shakespearean play ‘Macbeth’ composed in 2016 for the National Theatre of Northern Greece, certainly goes beyond the rest of their works, however their own particular style is still evident throughout the album. One of the compositions that stood out is “Witches’ Lullaby” which, in this new project, serves as an inspiration and a starting point for collaborations with female vocal artists from around the world with whom the band shares the same artistic vision. Japanese Hatis Noit, Spanish Priscilla Hernandez, British Victoria Couper and Rey Yusuf improvise on the same melody creating an artistic piece that captures their unique interpretation of “Witches’ Lullaby”. We wanted to find out more about this special project, as well as this new release, and had a nice conversation with the band about it. Read all about it below:
First of all, tell us a little bit about yourselves; who are Daemonia Nymphe? How did everything start and when
It all started back in 1994 by me and my brother Pantelis, when we decided to give a ‘specific’ stigma of our identity through the remains of our city’s ancient culture. Mythology and art of ancient Greece always fascinated us and the way that it was ‘touched’ by contemporary Greeks was not something that appealed to us, we felt that there was space for something new, this investigating and studying the past became a means of creating something contemporary, an attempt to continue a fascinating culture or even re-create a modern approach from the ashes of it’s past. Of course, through the course of time and while working on various different projects, with artists of different cultures, our inspiration grew more and more, incorporating new elements from various sources.
Does the name 'Daemonia Nymphe' have an underlying meaning?
Daemonia Nymphe means Divine Nymph as ‘Daemon’ (Δαίμων) in ancient Greek means God, deity, divine. We wanted to connect the feminine power with the ancient meaning of the notion of the divine.
What are the highs (and lows) over the years?
Well, I can’t say what the highs and lows are specifically; all I can say is that creating a work of art takes a lot of struggle and pain for its completion. However, it is worth taking the journey (of art), as the experience of life grows longer. The longer the journey is, the better experience you get through the course of your life.
Going back to 1998 and the "Bacchus' dance of the Nymphs", we see clearly the ancient Greek element. Elefsina and Delphi are the most respected sites in Greek territory, as highlighted after the end of the Persian wars. What is your relationship with the ancient Greek religion?
We are interested in the religion in terms of its practice because it defines the artistic aspect of any particular era especially in the West. We wouldn’t inherit these majestic temples and glorious sculptures, stadiums and theatres if there wasn’t an organized religion taking place in ancient times. Then again life would find a way for its miracles so I can’t say that it wouldn’t happen otherwise but it definitely adds up to the whole mosaic of the miracle of art.
Daemonia Nymphe's music for the Shakespearean play 'Macbeth' composed in 2016 for the National Theatre of Northern Greece, certainly goes beyond the rest of their works, however their own particular style is still evident throughout the album? Is this statement correct or is it also a bit simplistic?
Although Daemonia Nymphe are part of our culture as our identity is Greek and thus everything we do is defined by our identity, we occasionally find ways to escape it and move further to other fields. The play ‘Macbeth’ was one of these occasions where we had to position ourselves in the fantastic as well as realistic fields of Scotland, in a tragedy written by William Shakespeare who is widely regarded as the greatest writer in the English language.
In general there are many occult aspects in your music? Right? Or am I wrong?
I would say that we are very much interested in the afterlife and the journey that one has to make until his final destination as it is explored through our “Psychostasia” work: https://www.youtube.com/watch?v=m-dRm8Hx-uI
The reason of this interview is the new album 'Witches' Lullaby', is it some kind of concept album? What can we expect?
Besides, our ‘regular’ albums, we always work on various other projects whether they are side-projects, music for theatre or solo work. In this case we wanted to invite female artists of different cultures to interpret their own lullaby based on our “Witches’ Lullaby” which we composed for the play ‘Macbeth’ thus creating an album of female lullabies from around the world. We are interested in the work that speaks to people from around the world rather than music that would only appeal to a specific ethnic group such as our own.
This EP is actually a collaboration based on an old melody so not a completely new work but a re-work with other artists? Can u tell me more about it?
Yes, as I said before, it is a collection of lullabies sung by female artists, a new side-project that we wanted to work on, as we regularly do, in between the main albums of Daemonia Nymphe. For this project we invited the Japanese vocal artist Hatis Noit, the British/Portuguese singer/musician Victoria Couper, The Spanish singer/songwriter Priscilla Hernández and the British/Cypriot singer/songwriter Rey Yusuf. Evi Stergiou of Daemonia Nymphe participates with her own version of the lullaby.
Let's also talk about this pandemic we are still living in, are there any plans that can't go ahead?
If you mean regarding our work with Daemonia Nymphe, it’s of course the live shows that can’t go ahead at the moment.
I've heard in interviews that these times have been a rest for musicians, where they found strength to write new music. Is it the same for you guys?
Well, I can’t say that it helped us to compose more music as this is something that we do on a regular basis whether we are working on a specific project or just gathering ideas. It definitely helped us to develop our home studio though as it is easier to work at home these days.
When I listen to your music, I long to see it live. Does your music come out even better on stage?
Well, you have to experience that yourself, ,as I can’t speak on behalf of our audience. There are quite a few videos that may help you with your quest though. I would suggest to watch the following: https://www.youtube.com/watch?v=rjjxtDQOn1o
https://www.youtube.com/watch?v=xTM2Zn-9b0c
https://www.youtube.com/watch?v=QGP8h8_uD5M
Playing live is not an option for the time being, not even for the release of your new album. Are there any plans for streaming?
No, not really, we were approached by various festivals but it’s not something that we want to do, at least not at the moment.
What are the further plans for the band actually?
Well, after the release of the “Witches’ Lullaby” EP, I am going to focus on my solo album under my name. We have been working for a long time for the next official Daemonia Nymphe album but it seems that it will take even more time for its completion, as we still haven’t finished composing the work.
Are there still goals or ambitions after all these years? Something you absolutely want to achieve as a band and as a musician?
Well, the journey is always the goal so it is a never-ending experience really. It is a struggle working on a new project but it’s such a satisfaction when something is completed that it makes us seek for more inspiration. Working with other artists, collaborating on different projects is always something that fascinates us.
To conclude, where and how can people buy your merchandiser? please put some links below, and thanks for the nice chat
Well, we are very slow regarding this process as we have always been working with other labels that settled the merchandise for us. It is definitely something that we need to set up soon; for now though people can connect with us via: https://daemonianymphe.bandcamp.com/
All news about the band can be found on our official fb page https://www.facebook.com/DaemoniaNympheOfficial
Gabriel Rios - showcase livestream ‘Flore’ - Een ultieme cultuurschok, vanuit persoonlijk en emotioneel oogpunt
Als inleiding op de showcase van Gabriel Rios (****), zijn nieuwste album 'Flore', citeren we even: 'Na 7 jaar stilte, is Gabriel Rios terug! In februari bracht hij zijn vijfde studio album ‘Flore’ uit, een ode aan de muziek van Latijns-Amerika en de Caraïben, maar ook een ode aan zijn vader, die aan Alzheimer lijdt.’
‘Flore’ brengt een aantal Latijns-Amerikaanse klassiekers in combinatie met originele nummers van de man zelf. ‘Flore’ is een latin album geworden waarin Rio terugblikt naar zijn roots. Tijdens de livestream probeerde Rios een aantal nummers voor het eerst live uit in een akoestische setting; hij ging ook dieper in op het album; hoe het tot stand is gekomen en wat de verschillende ‘classics’ voor hem betekenden.
Uit het interview blijkt de liefde voor zijn vader en voor zijn vaderland. Hij heeft het over hoe hij omgaat met de ziekte van zijn vader, verhalen uit zijn verleden , maar ook van het verleden van zijn land.
De samenstelling van de songs geeft, naast de ode aan zijn jeugd, een mooi beeld van de Latijns Amerikaanse cultuur, die voor ons in het Westen vaak een ver-van-mijn-bed show is. Verleden en heden verbinden met elkaar in de Spaanse taal , het is de rode draad van de nieuwe plaat. Gabriel Rios weet het te vermengen met Westerse elementen, wat een interessante cultuurschok oplevert. Dat blijkt uit het handvol nummers op akoestische gitaar en uit het interview.
Na zeven jaar brengt Gabriel Rios dus één van zijn meest persoonlijke platen uit; ook de liefde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots nemen een belangvolle plaats in, gedragen door z’n warme , zwoele vocals. De songs worden echter gezongen worden in de Spaanse taal.
Zelden heeft Gabriel Rios zich zo bloot gegeven door de themata van de brug die gemaakt wordt tussen verleden en heden, de Spaans gezongen teksten en z’n persoonlijk verhaal. De warmte, de emoties, de humor en de pijn komen hier aan bod
Het is een wonderbaarlijke muzikale cultuurschok dus, gezien en beleefd door iemand die de Latijns- Amerikaanse cultuur echt kent en heeft meegemaakt; dat blijkt zowel op plaat als uit die overtuigende akoestische voorstelling van deze mooie streaming.
Organisatie: Sony Music + Gabriel Rios
Nederlands 
Français 
