Abstract INC. - Machiel Heremans (Abstract INC.) - Het belangrijkste om boven dat maaiveld uit te steken, is daar niet teveel aan denken tijdens het creatief proces

Eind september 2020 presenteerde gitarist Machiel Heremans het debuut van zijn Abstract Inc., een Brussels sextet met enkele internationale namen. Naast Daniel Jonkers (Nederland) treffen we ook Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) aan op deze EP, die in vier nummers een staalkaart geven.  De band had deze EP zeer graag live aan een publiek voorgesteld, helaas lukt dat nog niet, alternatief is in deze coronafase de livestream. Die streaming konden we zien op een B-Rewind avond georganiseerd door Leuven Jazz Festival en B-Jazz international Contest.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
We hadden naderhand een fijn gesprek met Machiel Heremans , bezieler van dit toch wel bijzonder project. Niet alleen hadden we het over de streaming, en hoe het is om voor een lege zaal te spelen; de toekomstplannen van Abstract INC. en enkele andere projecten kwamen aan bod, waarmee hij bezig is.

Ik heb jullie gezien via een livestream. Hoe is het om voor een lege zaal op te treden, het optreden was ook vrij kort. Kortom,  hoe ervaar je deze livestream als band?
Het blijft toch een speciale ervaring op zich. Voor mij als muzikant vervangt het niet het spelen met publiek, je mist wel dat je dit niet kunt doen. Maar wat wel zo is. Als de camera in actie schiet en men zegt ‘begin er maar aan’ overvalt u toch het gevoel dat het serieus is, en dat we blij mogen zijn dat we dit nog kunnen doen. Het geeft toch een beetje het gevoel uw muziek te kunnen brengen, dat je toch die gezonde spanning toch een beetje voelt. Het blijft heel vreemd, maar ik probeer het positieve ervan te zien. Ik ben blij dat we dit nog hebben, i.p.v. enkel repetities. Want in een repetitie kun je nog zoveel zeggen, we gaan nu doen alsof we op een podium voor een publiek spelen, dat is het dus niet. Dan wordt dat gevoel toch sterker benaderd dankzij die streaming. Laat het ons houden bij een dubbel gevoel dus.

Ik heb dankzij die streaming jullie echt leren kennen. Dat had via omwegen ook wel zo geweest, maar het gebeurt nu op die manier …
Heel die situatie met die streaming heeft me wel aan het denken gezet. Voor mij is het wel klaar en duidelijk, streaming vervangt niet voor een publiek te spelen. Het is ook niet een video clip of zo. Het zit ergens tussen die twee aspecten in eigenlijk. Of ook weer niet. Het is wel een interessant gegeven om over na te denken, hoe kun je ervoor zorgen dat je ook een beetje in de huiskamer bij de mensen terecht komt. Als jazz band is dat ook een extra uitdaging. Want wat ik zo fijn vind aan jazz is dat aspect ‘improvisatie’, dat onderdeel zorgt er extra voor dat een concert anders kan zijn dan het vorige of het volgende. Hoe breng je dat dan over via streaming? Ik ben er nog niet uit, er is dankzij die streaming een wereld open gegaan die we tot op heden nog niet hebben ontdekt. En dat is misschien een van de weinige positieve aspecten aan deze coronatijden.

Kan het zijn dat je dankzij die streaming het gemakkelijker is om een niet jazz gerelateerd publiek (in jullie geval) over de streep te trekken?
Zeker en vast is de stap om zoiets eens te bekijken nu veel kleiner, waardoor je - ook al ben je geen jazz fan - misschien toch de stijl ontdekt. De drempel is zo groot niet meer dan dat je per se een ticket moet kopen om naar een jazz concert te gaan.

Eind september 2020 presenteerde Abstract Inc. zijn debuut EP. Hoe is alles begonnen? En hoe is het om midden in die corona een debuut uit te brengen wat niet evident is denk ik zo?
Er is eigenlijk al een hele evolutie aan vooraf gegaan eigenlijk. Ik heb altijd wel interesse gehad in componeren, als ik 16 jaar was, was ik al mijn eigen stukken aan het schrijven. Gaandeweg ben ik gaan beseffen dat ik dit ook wel wil doen voor een band en tegelijk ben ik meer muzikanten beginnen leren kennen. Een deel van de muzikanten heb ik bijvoorbeeld leren kennen in het conservatorium van Maastricht, waar ik twee jaar gestudeerd heb. Joos van Dueren, de saxofonist bijvoorbeeld. Daniel en Lenny ook. Eigenlijk heb ik toen al een deel van de band leren kennen. Ik ben toen naar Brussel verhuisd, en zij toevallig iets later ook, dat maakte de afstand al korter. We zijn met mensen die ik kende wat beginnen uit proberen, en eigenlijk hebben we met deze band dus al wat concerten gespeeld. Uiteindelijk stelden we toch vast dat dit proces goed verliep, en besloten we om de muziek op te nemen. Net tijdens corona is die EP dan uitgebracht. We hadden zelfs gedacht om dat uit te stellen, om live te kunnen spelen.
Uiteindelijk hebben we toch ons releaseconcert kunnen doen. We dachten eerst, we gaan wachten tot het ergste voorbij is, maar dan was het in de zomer toch nog niet voorbij. Dus hebben we bewust niet gewacht om die EP op de markt te brengen.

Waarom jazz trouwens? Waar komt die voorliefde vandaan?
Dat is niet zo afgebakend, ik heb bijvoorbeeld ook een voorliefde voor rock muziek tot klassieke muziek. In mijn tienerjaren begreep ik er eerlijk gezegd niets van, van jazz , maar ik vond het wel heel spannend. Er hangt gewoon een soort spanningsveld rond jazz dat me enorm integreerde. Toen ik Miles Davis aan het luisteren was, klonk dat plots weer heel anders dan andere muziek, maar ook dat boeide me wel. En dat is niet meer weg gegaan. Improvisatie, intensiviteit maar dus zeker die spanning binnen jazz, daar komt die voorliefde vandaan.

Wat is jazz anno 2021 volgens jou binnen dit aspect?
Dat is ook zo een moeilijke vraag om te beantwoorden. Je kunt kijken naar het technische aspect, je kunt kijken naar de traditie,… Er zijn zoveel aspecten. Ik kan enkel antwoorden wat jazz voor mij betekent. Voor mij is dat , zoals ik zei die spanning en die improvisatie. En ook dat experimenteren, alles kan eigenlijk binnen jazz. Dat voel je ook bij veel Belgisch jazz bands. De traditie is mooi en belangrijk, maar toch kan alles ook binnen jazz. Ik weet niet hoe ik het anders kan uitdrukken, maar dat maakt deze stijl voor mij zo bijzonder.

Wat ik ook zo bijzonder vind, doorgaans kiezen jazz muzikanten voor piano, trompet, saxofoon en soms ook drums. Jij kiest gitaar. Waarom?
Gitaar heeft zeker een verleden binnen jazz, denk aan charlie christian. Maar vooral, in de muziekschool mag je zo een test doen welk instrument je wil spelen. Je mocht twee instrumenten kiezen om uit te proberen. Gitaar vond ik direct tof, en dan ben ik ook Hobo gaan proberen. Dat was ook leuk, zeker omdat de leraar dat op een heel interessante manier wist uit te leggen, hoe dat instrument bv. in elkaar steekt. Maar die voorliefde voor de gitaar heeft toch de bovenhand genomen. En ik ben dat blijven spelen. Ik luisterde toen al naar rock muziek, dat heeft ook mee geholpen in die beslissing. Je kunt daar ook zoveel mee met die gitaar, solo, harmonie, en alles er tussenin. Die klank en zo, het sprak en spreekt me nog steeds enorm aan. Ik heb ook nooit iets gevoeld om maar een ander instrument te wisselen.

Maar toch, in tegenstelling tot bij rock muziek, staat de gitaar bij jazz – althans tegenover saxofoon of piano en contrabas – dikwijls op de achtergrond. Stoort dat niet?
Ja en nee. Ik zou uiteraard wel willen dat dit gitaar soms wel eens meer op de voorgrond komt. Maar eerlijk gezegd heb ik er op die manier nog niet bewust over nagedacht. Je gaat sowieso naar een zekere rolverdeling, het is een harmonisch instrument. Ik probeer dat meer en meer overhoop te gooien. Die rolverdeling bewust laten varen eigenlijk. Maar ook, ik zie de gitaar vanuit een jazz gitaar oogpunt natuurlijk. Ik heb veel gitaristen geluisterd zoals Bill Frisell, Jesse Van Ruller, Kurt Rosenwinkel,…. Dus voor mij staat die gitaar wel naar voor, maar dat is zoals ik aangaf omdat ik het vanuit een gitaar-oogpunt naar dat instrument kijk.

Met jou (België) Daniel Jonkers (Nederland) Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) is Abstract INC. een zeer internationaal gezelschap, hoe is die samenwerking tot stand gekomen, en lukte dat wel in deze rare tijden om samen iets te doen?
Het maakt het handiger dat een deel van hen, zoals ik aangaf, in Brussel wonen uiteraard. Natuurlijk, met die corona maakt het dat wel moeilijker om samen te komen. Ik heb er eens over nagedacht, ons release concert was net voor de tweede lockdown. Dan was er die streaming, met de huidige situatie was dat niet makkelijk. Dus ja bovenop de moeilijkheid die er sowieso is om samen te komen, is er nu die corona, dat maakt het nog extra uitdagend. Dat is wel zo. Bij deze band hebben we daar altijd een mouw kunnen aan passen, wat ook helpt is dat iedereen binnen Abstract INC daar ook de moeite wil voor blijven doen. We hebben een zeer goede band samen, en op die manier blijft het toch wel werken. Ondanks het moeilijk elkaar zien. Moest die motivatie onder elkaar er niet zijn, dan was het zonder meer nog moeilijker geweest.

Er was een wending in de sound door een mysterieus klinkende sax ; het toont de veelzijdigheid van Abstract INC. Jullie treden buiten jullie comfortzone en balanceren tussen intimiteit, aanstekelijkheid en furieuze uithalen. Bewuste keuze? Graag je mening
Jazeker, en ik vind het ook heel fijn dat het je opvalt. Dat is dus bewust gedaan. Het is een band die energie kan geven, en extremen kan opzoeken. En dit zowel van de kant van de muzikanten op zich, als de band in zijn geheel. Ik vind het als componist trouwens leuk om die extremere contrasten op te zoeken. Omdat ik altijd denk, je kunt expressie zoeken in een beperkte dynamiek, dat is een manier, en daar is niets mis mee, ik heb daar al zeer mooie dingen van gezien binnen die context. Zelf probeer ik bij deze band toch nog dat grotere contrast op te zoeken tussen al die elementen, om het sterker te laten uitkomen. Soms voelt een zacht stuk extra sterk als luisteraar als het volgt op een luid energetisch stuk. Op die manier maken deze twee delen elkaar dus sterker.

Op basis van jullie livestream vond ik het vooral uitnodigend, prikkelend, aanstekelijk, om in een fantasiewereld te vertoeven. De ultieme insteek, om tot gemoedrust te komen. Je mening
Als ze me vragen, hoe omschrijf je uw eigen muziek? Dat is natuurlijk gigantisch moeilijk. Dan kom ik vaak uit bij de omschrijving verhalend. Ik streef, vaak niet bewust, wel naar een verhaallijn binnen muziek. Ik vind dat gewoon aantrekkelijk. Om een publiek onder te dompelen, en mee te nemen in een wereld. Ook dat is fijn om te horen dat het opvalt, en ik denk ook dat de bezetting binnen deze band daarin mee helpt. Want ik kan het als componist de muziek soms heel vol maken, zodat er altijd iets aan de hand is.
Dit is niet altijd een bewuste keuze geweest, maar zeker bij deze band werkt dit wel. Maar dat komt meestal heel natuurlijk bij mij, dat filmische.

Ik vind dat het muziek is die je zou kunnen gebruiken in film of series. Zijn er ambities in die richting?
Zeker wel. Ik bedoel, wat ik heel graag doe is componeren. Het lijkt me echt heel boeiend om in opdracht van een film of zo te schrijven, dat daagt me zeker enorm uit om dat te doen. Wat de band betreft denk ik dan ook aan de personen die in de band zitten, bij filmmuziek stel ik me in de plaats van de personages. Het is zeker een van mijn dromen om daar iets mee te doen.

Je ziet binnen het jazz gebeuren tegenwoordig de bomen door het bos niet meer. Om jezelf te verkopen ? wat maakt Abstract INC zo uniek om toch boven dat maaiveld uit te steken denk je?
Dat is ook een moeilijke vraag, want dat inspireert me wel dat het bos daar is. Het belangrijkste om boven dat maaiveld uit te steken, is daar niet teveel aan denken tijdens het creatief proces. Gewoon op je gevoel afgaan. Dat klinkt misschien romantisch , maar is zeer belangrijk. Het is ook de eerste stap. Als ik verder uitzoom en denk? Wat is er speciaal? Dan is er dat integrerende contrapunt binnen deze band. Of zijn er vragen als hoe kan ik die rock energie ook gebruiken binnen het concept. Ik probeer ook binnen de klassieke line-up rollen te doorbreken eigenlijk. Ik probeer alles door mekaar te schudden binnen deze band, Sommige van mijn ideeën worden wel op gevloek onthaald (haha), maar op die manier probeer ik ervoor te zorgen dat alles wat wordt open getrokken. En dat is misschien het unieke aan Abstract INC. Ik wil wel benadrukken, het zijn echt wel heel goede muzikanten, anders kan ik dat dus niet verwezenlijken, die ideeën.

Hoe waren de algemene reacties op de EP? Heeft die release al enkele deuren geopend?
Ik heb zeker goede reacties gekregen. Ik ben ook blij met de impact die deze EP heeft gehad. Ik heb dus zeker het gevoel dat we ons visitekaartje hebben kunnen afleveren hierdoor. Wat ik dus wel mis, is dat we het niet live hebben kunnen voorstellen, dan had die impact misschien nog groter geweest. Ondanks corona heeft het dus zeker iets teweeg gebracht. Neem nu dat optreden op B-Rewind. Zonde EP heb je ook niets om voor te stellen, op dat vlak heeft het wel geholpen dat we iets in handen hadden om te tonen. Waardoor we daar wel konden spelen. Wat ik wel jammer vind, tijdens onze release tour gingen we bijvoorbeeld om de Ham Sessions spelen, op dezelfde dag als Lionel Loueke. Daar keek ik enorm naar uit, vooral omdat Lionel Loueke een gitarist is waar ik naar op kijk en veel naar geluisterd heb. En ook al is dat niet doorgegaan, zonder die EP was dat nooit gelukt. Ook het fijne label Zennezrecords waar we nu bij zitten kon door de opgenomen muziek enz.
Toen ik die vraag las dacht ik wel van ‘sommige deuren zitten wat stroef’ door corona, maar al bij al, door die EP hebben we toch wat aandacht gekregen.

Heeft die streaming extra reacties uitgelokt?
Dan toch vanuit het publiek, dat het fijn was om ons ‘live’ te zien en zo. Dat er een manier was om ons voor te stellen. De reacties daarop waren ook positief.

Uit enkele van je antwoorden kan ik uitmaken dat je naast Abstract INC ook nog andere projecten hebt, klopt dat?
Ja, er is nog een duo project No Wasabi met Rebekka Van Bockstal. Zij heeft ook een band RVB Quartet, die trouwens ook op B-Rewind stonden. Ik speel ook in nog andere bands en heb ook een duo met een Duitse saxofonist: Jon Sensmeier. Daar gebruiken we meer effecten en is het iets vrijer van vorm. Dan ben ik ook nog actief in Brussels Impro Collectiev (BIC) en dat is dan volledige improvisatie. En dan ben ik nog actief in ander bands als Side man. Ik vind het tof om in verschillende werelden te zitten, dat boeit me en houdt me fris. (Meer informatie: https://www.machielheremans.com/ ) Samenspelen is altijd inspirerend.

Wat zijn de verdere plannen?
Voor mij is dat nu wel, mijn muziek voorstellen voor een live publiek. Want ik heb wel gemerkt, muziek releasen is een heel proces, en nu ontbreekt er iets. Vooraleer ik aan iets nieuw begin moet de cirkel rond kunnen zijn, nu is het allemaal een beetje onaf. De EP is nu uit van oktober 2020 en we hebben er live nog geen promotie kunnen rond doen, dat kriebelt wel. Die wisselwerking om die nummers voor een publiek te spelen mis ik heel erg, dat is dus voor mij de eerste stap op de planning. Ik blijf plannen en hoop in het najaar. En voor de rest blijven componeren.
Ik moet daarbij ook zeggen, ik heb veel respect voor die organisatoren – ook voor die streaming – dat ze er in deze tijden toch iets proberen uit te halen, wat er uit te halen is.
Maar kijk, dat gevoel van mensen mee trekken in mijn wereld op een podium dat moet dus echt gebeurd zijn vooraleer aan iets nieuw te beginnen.

Is er ook een soort einddoel? Wat is je ambitie als muzikant maar ook met deze band?
Met de band? Waar ik naar op zoek ben is dat we een soort van wereld creëren rond de band. En daar sluit ik me als muzikant ook bij aan, veel van mijn voorbeelden hun spel, composities en dergelijke, dat is één wereld.
Ook dat ik mezelf kan blijven uitvinden, dat ik niet in een soort van automatische piloot terecht kom. Dat is heel belangrijk zowel wat Abstract INC. betreft als voor mezelf als muzikant. Zoals ik had omschreven, wat is jazz? Open vizier, improviseren, dat wil ik blijven behouden. Dus bij elk project dat ik maak, dat er een soort wereld op zich wordt gecreëerd waar het spel van de compositie en muzikanten samen vloeit.

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk spoedig echt live on stage, veel succes met al uw projecten

Basa Mortuko - Onze muziek komt pas live echt tot zijn recht. Hetzelfde effect gaan we nooit kunnen naar voor brengen via een livestream

Basa Mortuko - wat staat voor ‘woestijnklimaat' - is een samenwerking tussen Kyoko Baertsoen en Ronald Vanhuffel. Beiden hebben een voorliefde voor bands als Dead Can Dance en Massive Attack . Het duo brengt een overtuigend debuut uit 'Basa Mortuko', dromerige en sferische soundscapes.
De recensie kun je hier nog eens nalezen 
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Kyoko en Ronald. Uiteraard hadden we het ook over de tot stand koming, de toekomstplannen en ambities met dit en andere projecten.

Hoe is het project Basa Mortuko tot stand gekomen? Heeft de naam een speciale betekenis?
Ronald: Het was heel moeilijk om een naam te vinden, alles bestaat al feitelijk. Basa Mortuko is eigenlijk een Baskisch woord voor ‘Woestijnlandschap’. We vonden dat wel passen bij  onze muziek . Het avontuurlijke tot het wegdromen. Hoe is het ontstaan? Kyoko en ik kennen elkaar al zeer lang en we hebben ooit samen gewerkt in 2012  voor een expositie van Frank van der Meijden, manager van BLØF .  Het idee is toen al beginnen groeien. We hebben zelfs samen opgetreden in theater De Wegwijzer met een goede vriend van ons, Louis Vyncke die helaas uit het leven is gestapt.   
Ik produceer veel, en ben met  tal van alle andere projecten bezig.  Op een bepaald moment dacht ik  zouden we daar eigenlijk eens niet aan een plaat beginnen. Want in die lockdown zat ik toch maar thuis in de studio en Kyoko zit ook thuis, en dat klikt eigenlijk tussen ons zowel op persoonlijk als muzikaal vlak. We hebben onze ideeën samen gebracht, en dat is het dus uiteindelijk geworden.
Kyoko: We hadden er in het verleden al veel over gesproken. Deze lockdown is eigenlijk een beetje een geluk bij een ongeluk geweest. Er ontstond onverwachts veel tijd om dit project uiteindelijk te doen lukken doordat we allebei minder andere verplichtingen hadden. Het positieve is dat we elk op onze plaats kunnen werken , en via internet  data naar elkaar kunnen doorsturen.. Het is dus een zeer goede samenwerking geweest.
Ronald: Het is inderdaad op afstand gegroeid doordat we eigenlijk niet anders konden nu. Door die corona periode had je iets van, we gaan gewoon ons ding doen. We stonden beide niet echt onder druk voor andere projecten of zo, het was het perfecte moment om dit project samen, waar we toch al een tijdje op aan het dokteren waren, eindelijk aan de man te brengen. Wat ook belangrijk is geweest voor de sound trouwens, de  Ierse bouzouki (toont een mooie bouzouki en geeft een kleine demonstratie) . Met dit instrument is het eigenlijk allemaal begonnen, wat de sound van dit project betreft. Ik had dat per toeval gevonden bij een collega  producer, en de vraag gesteld of hij dat nog moest hebben. Ik ben ermee naar huis gekomen. En daar zaten twee snaren op.  Later heb ik dan een nieuwe gekocht.
Kyoko: Erik, je gaf aan dat je het vooral voelt dat het instrument er is, het is goed dat je het niet overheersend hoort maar wel voelt.
Ronald: Het is zoals Kyoko zegt het is goed dat je voelt dat het er is, want je denkt dat het een synthesizer is maar dat is het niet. Dat maakt dit instrument toch bijzonder. Het is ook een Iers instrument, dat zorgt dan weer voor die folkse atmosfeer binnen de muziek.

Dus als ik het goed begrijp, dat is iets wat sommige muzikanten in interviews ook beweren dat ze meer songs konden componeren. Is dat bij jullie ook dan?
Kyoko: Absoluut. Je hebt gewoon veel minder verplichtingen. Er zijn er altijd natuurlijk, zoals de zorg voor mijn zoon. Maar doordat alles wat stil valt op andere vlakken, kom je tot een innerlijke rust. En dan kun je u toch meer focussen op wat je echt wilt, dat zal vermoedelijk bij Ronald ook zo gegroeid zijn. Zonder te denken aan het commerciële aspect, gewoon puur natuur en terug naar de basis.
Ronald: We zijn gewoon positief gedwongen geweest door deze corona tijden, om op een andere manier te kijken naar wat we doen. Ik heb ook veel meer gedaan  Ik kan veel intensiever met iets bezig zijn, terwijl ik anders daar gewoon geen tijd voor had. Of instrumenten beter leren kennen, nog zoiets. Het heeft dus een positieve noot gekregen die corona tijd.

Maar ook een negatieve noot?
Ronald: Tuurlijk! Neem nu dit interview, uiteraard had ik veel liever gehad dat we elkaar face to face kunnen spreken, en dat Kyoko ook hier bij ons zat. Dat spreekt voor zich, je mist dat echt sociaal contact enorm. We zijn gedwongen om het nu zo te doen, dus moeten we er het beste van maken. We mogen niet klagen, we mogen blij zijn dat we nu tenminste iets kunnen doen dat we niet konden doen in het verleden door een gejaagd leven dat we hadden. Maar eerlijk is eerlijk, dat echt contact is een gemis.. dat klopt.

Het is wel zo dat de sociale media een belangrijke rol speelt, indien die pandemie geweest was in tijden zonder internet…
Ronald: Meer nog , zonder internet en sociale media en zo, hadden ik en Kyoko deze plaat nooit kunnen maken. We konden op die manier ideeën naar elkaar doorsturen, dat anders zeer problematisch tot zelfs onmogelijk zijn geweest moest internet niet hebben bestaan.

Terug naar jullie muziek. Hoe zou je je muziek omschrijven, en klopt de voorliefde voor Dead Can Dance en Massive Attack?
Kyoko: Dat is altijd moeilijk om daar op te antwoorden, de mensen vragen dat wel. Dead can Dance omdat er veel nummers zijn zonder tekst. Waarbij gepeeld wordt met klankentapijten, maar dat doe ik al heel lang. Zelfs 20 jaar geleden al. Omdat ik vind dat een melodie, als je geen rekening moet houden met klank en tekst, misschien nog puurder en echter kan zijn. De invloed van Massive Attack is er eerder subtiel in verweven, een eerder dreigende ondertoon waardoor je wordt meegenomen om een bepaalde trip. Daardoor kun je zeggen dat er dus ook wat Massive Attack in de muziek zit.

Ik vind het vooral positief dat je op de muziek die je brengt niet echt een stijl kunt kleven
Ronald: Daar hebben we ook een beetje naar gezocht eigenlijk. Op een bepaald moment hebben we vastgesteld, ook door dat voornoemde instrument, dat we iets hebben gevonden waardoor we ons konden plaatsten tussen iets. Het kind moet altijd een naam hebben uiteraard, we zijn bijvoorbeeld ook allebei New Wave fans. maar vooral muziekliefhebbers. Om maar te zeggen, ik doe als producer  ook pop en nog van alles. Wat het moeilijkste is, is om uw stijl een richting te geven. Want laat ons eerlijk zijn, alles is al ooit gedaan, daar moeten we geen tekening over maken. Maar we hebben iets gemaakt dat opvalt, en daarbij onze smaken wat samen gebracht. Onze beide verledens zitten erin, en dat is gewoon mooi samen gesmolten. Dan krijg je iets waar inderdaad geen stijl valt op te kleven.
Kyoko: We hebben elk ons eigen ding ermee gedaan. En als we merkten dat dit eigenlijk wel goed klinkt, en we er niet teveel woorden of discussie over hadden, hebben we dat in een gerecht gegoten. Dat is trouwens ook zo mooi aan dit project, alles is zeer soepel en gezapig verlopen eigenlijk.

Ik heb ook een paar bedenkingen op geschreven over deze plaat. In elke song ervaren we hoe droom en donkerte elkaar vinden. Als een soort flirten met twee uitersten donker en licht. Graag je mening
Ronald: Ik weet niet hoe dat bij u speelt, maar ik ben als ik muziek maak eerder een nachtmens. Ik ben van nature donker ingesteld. Ik hou niet zo van die te happy dingen eigenlijk. Dat licht in de muziek komt dus door Kyoko die klinkt als een engel. Dat zorgt dus voor dat contrast tussen de donkere achtergrond, en die Engelenstem. Dat is dus zeer goed opgemerkt, dat contrast tussen licht en donker is zeker aanwezig.
Kyoko: Als een nummer wat zwaarder klinkt, probeer ik daar een tegengewicht tegenover te plaatsen, een soort lichtpuntje als het ware. Dat donker is niets mis mee, maar het mag ook geen deprimerend effect hebben ook. Daarom is een tegenwicht van licht altijd goed.

Ik vind het ook zeer filmisch, mijn fantasie werd in elk geval geprikkeld. Werd bewust voor deze aanpak gekozen of zie ik het verkeerd?
Ronald: Wat mij betreft, ben ik al vijf jaar met film muziek bezig. Dus ik ben daar in gegroeid om filmische muziek te maken. Het is ook iets waar Kyoko trouwens perfect in past. Daardoor zit dat aspect daar zeker in. Kyoko heeft ook wel zulke dingen gedaan.
Kyoko: Ik ben naar het RITS gegaan met de bedoeling later filmmuziek te gaan maken. al mijn vorige projecten, zoals Lunascape en KYOKO hebben iets filmisch sowieso.

Wat dat filmische betreft, zijn er plannen om daar meer mee te doen? iets voor film of TV serie bijvoorbeeld?
Kyoko: Wij hopen dat wel. Maar België is klein. Er wordt  daardoor dikwijls gewerkt met dezelfde mensen. Maar Ronald en ik hopen dat het een beetje zijn eigen leven zal leiden, en daardoor misschien iemand op het idee komen om dit in film of zo te gebruiken.
Ronald: Ik lees net dat een Belgische regisseur twee Oscars gewonnen heeft met ‘Sound of Metal’. Dus het kan zeker. Je moet een dosis geluk daarin hebben, maar als je niets doet wordt je ook niet opgepikt. In eerste instantie maken we vooral muziek voor onszelf, zeker als je wat ouder wordt denk je toch het is nu of nooit. Om maar te zeggen, ik heb zeker ambitie, maar ik ga er ook niet per se van wakker liggen of zo.
Kyoko: Om daar op in te pikken. Als we moeten kiezen tussen een groot optreden, of in een film spelen. Ik zou toch eerder gaan voor de film, dat moet ik toch toegeven.
Ronald: Nu we toch over ambities bezig zijn, we zouden met dit project heel graag live gaan. Dat vergt een hele organisatie. Maar moest het lukken om met deze muziek ergens in een serie of zo terecht te komen? Dan is het groot feest, zeker!

Over ‘live’ . Zijn er Live voorstellingen gepland?
Kyoko: Nee, met corona en zo hebben we niets gepland wat dat betreft. Er zijn zoveel instructies van het moet buiten en zo, dat we dus niets hebben gepland daaromtrent.
Ronald: Ook als we live iets doen komt daar ook een enorm visueel aspect bij kijken, dat lukt gewoon niet in deze omstandigheden.

Het is inderdaad voorlopig nog onmogelijk, zijn er plannen voor eventuele livestreams?
Kyoko: Eventueel, maar daar denken ik en Ronald toch een beetje hetzelfde over. Dat is niet helemaal hetzelfde.
Ronald: Als we dat doen zou het een onderdeel moeten zijn van een soort expositie. Er moet een verhaal in zitten en zo. De sfeer die we oproepen, de beelden moeten gewoon kloppen. En dat lukt niet via streaming. Het moet dus iets speciaal zijn, anders lukt het niet.

Persoonlijk heb ik al veel streamings gedaan, ik heb zelfs bands ontdekt die ik anders veel te laat zou hebben leren kennen, toch zit ik ook met een dubbel gevoel hierover. Maar is het dan niet interessant om zo je werk te tonen aan een breder publiek?
Kyoko: We zien wel hoe het loopt, maar persoonlijk zou ik liever wachten tot de mensen ons echt live zien. Ik heb me tijdens de lockdown soms aan gestoord, je zag meer en meer van die kwalitatief niet zo hoogstaande optredens verschijnen op facebook. Nee, dat is het niet. Dan wacht ik persoonlijk toch liever tot het echt kan, met publiek.
Ronald: Je moet als artiest toch ook een soort imago creëren , zonder arrogant over te komen. Het moet toch een beetje klasse zijn, en dat is moeilijk via streaming vind ik. Daarom ben ik er zo geen voorstander van om dat te doen. Ik wil daar zelfs nog dieper op ingaan, ik kijk wat films betreft nooit naar ‘The Making of’ Ik vind daar niets aan. Nee, ik wil die acteurs  geloven in de film. Voor mij is dat een beetje hetzelfde eigenlijk.
Kyoko: Onze sterkte met onze muziek is ook dat we eigenlijk pas live echt kunnen imponeren eigenlijk. Datzelfde effect gaan we nooit kunnen naar voor brengen via een live streaming. Die live beleving is veel te belangrijk, Met vrienden naar een concert, nog een pintje drinken daarna en die hele atmosfeer daarrond is te belangrijk. Nee dan wachten we liever tot we weer voor publiek kunnen optreden.

Wat zijn, in zoverre dat kan, nog de verdere plannen met dit project?
Ronald: We zijn eigenlijk al aan de volgende plaat bezig. Ons plan is om al van tijd een single te lanceren, want er zijn dus al nieuwe songs die klaar liggen.
Kyoko: De vibes zijn er om verder te werken aan dit project. Dus dat gaan we zeker doen, dit verder uitwerken. Het is gewoon veel leuker om dingen te blijven maken, en dat gaan we dus ook doen de komende maanden. En we zien wel hoever we daar in geraken.

Zijn jullie ook nog met andere projecten bezig?
Ronald: Ik ben nog bezig met van alle producties voor anderen, ik heb ook mijn eigen projecten (zie hieronder) Ja er zijn dus nog wel projecten waar ik mee bezig ben. Voor de rest? Wat film muziek (zie ook een link hieronder) . Ik zit dus heel veel in mijn studio met muziek bezig
NUF  https://www.youtube.com/watch?v=rXj3GVvoLhc
https://open.spotify.com/artist/6UX7gxzV7V52FZTmU1E9Di?si=iFPcyH9CTk2YfMZ8UTX6pQ
2e single binnen 14 dagen “High as a kite feat Eyra MOON  EYRA MOON  (samenwerking met een  Nederlandse zangeres)
https://www.youtube.com/watch?v=wenrl0Kbi0Y
https://open.spotify.com/track/3MszZ6w36hmirgr0n7so81?si=2f376b6d5fd348b9
Als producer
https://open.spotify.com/artist/6F8R7YxMZmxXrNI3pHt5CP?si=cYBmp2CkTsyBNI4629iJbw
https://open.spotify.com/playlist/6aHBIivRjPrnBCQxhDrRSi?si=93f8731c883048c7

Meer informatie:  https://vimeo.com/ronaldvanhuffel

Kyoko:  Naast Basa mortuko ben ik momenteel met niets anders bezig qua producties.  Ik heb wel een zij-project met jazz-pianist Karel Van Marcke.  Wij brengen covers maar ook eigen nummers.  Samen treden we vooral op en ik hoop dat het snel weer kan.

Is er ook een soort einddoel of ben je daar niet mee bezig?
Kyoko : Mijn doel is vooral muziek blijven maken in goede en in slechte tijden
Ronald ; ik geniet van muziek maken en vooral van mijn eigen opname studio en instrument

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop jullie spoedig eens op een of ander podia of wat weet ik veel tegen te komen. En zeer veel succes met dit en andere projecten.

Paul Numi - Eén keer Hello Werchter of Hello Wembley kunnen roepen, zou de max zijn

Peter Corijn bracht als Paul Numi eind vorig jaar met 'Chimera' een heel leuk album uit dat ons meteen deed terugdenken aan de new wave van de jaren '80. Er waren een aantal zaken die onze aandacht trokken. Zoals de bandbezetting voor de opnames van 'Chimera' en het muzikale verleden van Paul Numi. Genoeg aanleiding voor een interview met de muzikant, waarbij we ook vooruitkijken naar zijn volgende album.

Review hier 

Jouw muzikale carrière begint in de jaren '80 bij de band Angry Voices. Hoe is die band gestart?
PC: Voor zover ik het me nog herinner startte de band in de zomer van 1981. De eerste repetities verliepen in een loods van één van mijn ooms, nonkel Willy, in Wontergem. Dat is een landelijke deelgemeente van Deinze. Het belangrijkste wapenfeit uit dat begin was dat de boer die zijn koeien in de weide naast het repetitielokaal liet grazen de dag na de repetitie kwam klagen. Blijkbaar gaven de koeien geen melk meer na een overdosis van ons lawaai. Eerst had Angry Voices een zangeres maar die werd vervangen door Wim De Schuyter. Die jongen had een prachtige stem en bovendien de looks van een frontman. Als gitarist hadden we de uitzonderlijk getalenteerde Dirk Martens. Dirk was ook een sterke songschrijver. De drumvellen werden beroerd door Koen Marichael. Allemaal kwamen we uit de buurt van Deinze. We kenden elkaar al van aan de toog in de lokale kroegen en wat toen TD's (nu: fuiven) heette.

Jij was de bassist in de band?
PC: Ik was bassist, deed backing vocals en schreef ook songs. We zaten volledig in het new wavegebeuren. We waren verzot op de muziek van The Sound, The Cure, Joy Division, Echo & The Bunnymen en "Night Shift" van de Belgische band The Names.

Is die ene track op een verzamelaar op Colour Records ook de enige opname van Angry Voices?
PC: Dat moet inderdaad de enige opname zijn. Mogelijk komt er nog ergens een cassette boven water met wat demos of concertopnames.

Het steeds opnieuw aangehaalde wapenfeit van Angry Voices was de support voor U2 in de Brielpoort. Daar droomt toch elke band van?
PC: Dat concert was compleet uitverkocht. U2 had toen net het album 'War' uit met daarop de hit "New Year's Day". Deinze had toen de Brielpoort die als rocktempel gold. Daardoor kende de lokale jeugd alle nieuwe bands en hun albums heel snel. Voor de release van 'War' waren in alle Deinse jeugdcafés de eerdere singles als "I Will Follow" en "Gloria" al grijsgedraaid en luidkeels meegezongen.

Hoe heb je die avond beleefd?
PC: Met de stress viel het mee. Ten minste, tot we aan de soundcheck begonnen. Toen kwamen we erachter dat onze versterkers niet konden aangesloten worden omdat de stekkers in Ierland en de UK anders zijn. Mijn vraag aan de roadies of we dan maar op het materiaal van U2 konden spelen werd op hoongelach onthaald. Even leek het alsof we die unieke kans toch zouden missen. De roadies gingen wel meteen aan de slag om de stekkers te vervangen. Dat was een hele opluchting. Onze soundcheck duurde exact vijf minuten. The Edge van U2 had alle tijd opgesoupeerd door eindeloos lang aan zijn sound te sleutelen. De deuren van de zaal moesten open dus bij ons was het echt van: "sla eens een akkoord aan! Jaaa! Klinkt prima. De volgende!". Maar geen slecht woord over hun crew want ze hebben echt hun best gedaan om ons zo goed mogelijk te laten klinken.
Nog een anekdote: we zouden eerst drie concerten met U2 spelen. Onze bandnaam stond al op de affiches gedrukt. Tot bleek dat U2 een eigen voorprogramma meebracht. Dus wij vlogen eraf. Gelukkig kon concertorganizator Kris Verleyen hen overtuigen om in onze thuisstad drie bands op de affiche te zetten. Wij hebben heel veel te danken aan Kris die ons steeds heeft gesteund.
Dus Kris, als je dit leest: dank. Die avond had ik geen contact met U2, tenzij een korte "hello". Ik was veel te verlegen om hen aan te spreken. Nu zie ik dat als een gemiste kans. Andy Warhol hield iedereen voor dat ze recht hebben op 15 seconds of fame. Met dat concert waren mijn 15 seconden opgebruikt. Maar ik beleefde ze wel!

Met Angry Voices speelden jullie wel vaker supports of samen met andere bands?
PC: De lijst is lang: TC Matic, Definitivos, the Scabs, De Kreuners, Marine, Revenge88 en The Gigolos. De drie concerten met Echo & The Bunnymen waren in het Hof ter Loo (nu Trix) in Borgerhout, de Vooruit in Gent en het ter ziele gegane Plan K in Brussel.

Wanneer is het verhaal van Angry Voices voor jou gestopt?
PC: Ik ben er in de zomer van 1983 uitgestapt. Dat was niet zo'n slimme beslissing. Want je krijgt maar zelden een band samen waar het geheel meer is dan de individuele delen. Joe Perry van Aerosmith ging weg om solo te gaan maar kwam snel terug. Hij zei terecht: "You only get one chance to have a great band". Je bent jong en je denkt dat er nog goeie bands zullen komen. Niet dus. Er is nog sporadisch contact met de andere bandleden. Bij mijn weten zijn de anderen na Angry Voices niet meer muzikaal actief geweest.

Na Angry Voices kwam vermoedelijk eerst het gezin en het werk of ben je altijd muzikaal bezig geweest?
PC: De muziek is altijd een constante gebleven. Ik ben nog in een aantal andere bands gaan spelen, maar zonder veel succes. Al had er eentje een geniale naam: James Dean After The Crash. Dan begon het leven als expatriate. Ik was 25 jaar aan de slag in het buitenland. Op zakenreis nam ik soms mijn Martin-gitaar mee. 's Avonds speelde ik dan een unplugged concert. Vaak in Hard Rock Cafés, maar ook op de legendarische Rockwood Musical Stage in New York. Op die manier deed ik een internationale toer van Moskou tot Boston, van Warschau tot Tel Aviv. Ik was daar toch voor mijn job, dan kon ik net zo goed het podium op. In Polen, in 1999, had ik een hit met "Give Children The Sun". Die song gaf ik weg aan Poolse artiesten die een liefdadigheidsactie hadden opgezet. De muziekvideo werd zwaar geplugd op Poolse TV stations. De opbrengst werd gebruikt om een hospitaalafdeling voor de behandeling van verbrande kinderen te bouwen. De muziekmicrobe is altijd blijven broeien.

Een aantal jaar geleden nam je het alter ego Paul Numi aan. Welke betekenis zit er achter de artiestennaam?
PC: De inspiratie voor de naam komt van Jeff Immelt, de ondertussen ex-CEO van General Motors. Hij gaf een presentatie en liet daar de naam van een Toyotafabriek vallen, de Numi-plant. Ik dacht meteen: prima naam. Numi klinkt als 'new me'. Dan was er slecht één optie voor de voornaam: Paul, van Paul van Tharsus, bekend van zijn bekering en spirituele hergeboorte op weg naar Damascus. Ik prefeer een avatar. Bono, Sting, The Edge, Prince deden het me al voor. En David Bowie heet eigenlijk David Jones.

De tekening op het artwork doet wat denken aan het stadssymbool van Venetië, maar het is net iets anders en wordt blijkbaar vaker gebruikt bij ‘Chimera’, zit daar voor jou een extra betekenis achter?
PC: Het symbool is een chimera, een mythisch dier uit de oudheid. Chimera betekent 'een onmogelijke of moeilijk te bereiken doelstelling'. Zo lijkt mijn muzikale come-back soms. Een andere betekenis is 'het DNA van meerdere wezens in éen'. Ik heb me altijd verzet tegen vakjesdenken waar men je catalogeert als 'de artiest', 'de zakenman', 'de professor' of wat dan ook. Waarbij je dan blijkbaar alleen geloofwaardig kan zijn als je voor één van die vakjes kiest. Alsof je niet een 'en'-persoon kan zijn en meerdere rollen aankan. Dat is nu precies het thema van mijn nieuwe single "Multitudes", die net uit is.
Romancier Anthony Trollope werkte voor de Britse post, bedacht de postbus, maar gaf ons ook de uitstekende 'Chronicles of Barsetshire'. Churchill was politicus én een uitstekend schrijver waarvoor hij overigens de Nobelprijs Literatuur kreeg. Of taalgenie, ontdekkingsreiziger en diplomaat Richard Burton. Ik houd net van dat soort profielen en bewonder het ideaal van de Renaissancemens.

In een eerder interview word je de 'white collar Bruce Springsteen' genoemd, de Bruce Springsteen van de managers, zeg maar. Dat beeld bevestig je ook een beetje met de foto's in je artwork
PC: In Newsweek betreurde een journalist dat velen over blue collar pain schreven, maar niemand over white collar pain. Daar wist ik wel iets van. Ik had er ook een paar songs over geschreven zoals "Mister Turncoat" of "Forward Ye Corporate Soldiers". Gezien ik business executive was, was de connectie snel gelegd. Bovendien draag ik als niet zo jonge jongere vaak maatpakken wat het beeld nog wat versterkte.

Met jouw achtergrond als zakenman: beschouw je jouw muziek als een product dat verkocht moet worden, als iets dat moet renderen, winst genereren, …?
PC: Dit muzikale project drijft 100% op passie. Als ik het Paul Numi-avontuur als business executive in termen van winst en verlies zou moeten beoordelen, dan kan ik er maar beter meteen mee stoppen.
Als artiest verdien je niks aan streaming. Een play betaalt 0,0035 dollar. 'Chimera' heeft zo de ronde som van 100 dollar opgebracht. Daar kan ik dus net een paar setjes nieuwe gitaarsnaren van kopen. Ook CD's raak je niet meer kwijt. Je kan ze zelfs nauwelijks nog gratis weggeven. Velen hebben geen CD-speler meer. Een paar vrienden kopen al eens een T-shirt maar omdat het om kleine oplages gaat, zit daar ook geen cent winst op. Ik word voorlopig alleen op regionale en digitale radios gedraaid, dus royalties zijn er ook niet.

Als we het dan toch even over business moeten hebben: het winstmodel van de muziekindustrie is wat we een blockbuster-model noemen, ook wel 'winner takes all' genoemd. Een ster verdient veel, al de rest kan de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen. De Engelsen drukken het mooi uit: "you can make a fortune but you can't make a living"

Je bracht als Paul Numi eerder al twee albums uit: 'Where Am I' en 'Something Sacred'. Kan je over die releases iets meer vertellen?
PC: Die albums ben ik wat ontgroeid. Ik wou een tabula rasa. Vreemd misschien, want de songs van die albums werden door 100 Amerikaanse radiostations op de playlist gezet. Het ging om Triple AAA- en college radiostations. Ik kan daarom zeggen dat ik in de elite-universiteiten van Harvard en Princeton ben binnengeraakt, zij het dan slechts op hun radiostation en niet als student. Ook in Turkije, Pakistan, Saudi-Arabië, Zwitserland, Duitsland en Marokko was er airplay en vaak interviews. De grootste krant ter wereld, The Times of India, gaf me toen een heel mooi artikel.
Beide albums zijn opgenomen met John Woolloff, de ex-gitarist van Balavoine, Bruel en nog een pak andere Franse sterren. Alles is in Genève ingeblikt en gemixt door Chris Duc van OneMusic. De mastering deed Grammy Award-winner Ted Jensen van Sterling Sound in NYC. Ik heb keihard gewerkt aan die albums. Maar ik besloot daarna om maar niets meer op te nemen. Ik had zo'n gevoel van "wie zit er nu in godsnaam te wachten op mijn middelmaat?" In 2019 had ik toch weer zin om een single te maken. Een business lunch met Frank De Mey, die als McMay muziek opneemt, bracht me op het spoor van producer Ronald Vanhuffel. De single werd het album 'Chimera' en ondertussen is het tweede album met hem helemaal klaar.
Ronald is voor mij de perfecte producer. Hij kent en houdt ook van de muziek van de jaren '80. Tevens is hij een uitstekende coach. Ik geef toe heel onzeker te zijn over mijn songs. Raar is dat. Ik heb business' met miljarden dollars omzet in goeie en kwade tijden gerund, zonder slapeloze nachten. Vaak doe ik keynote-speaches voor honderden mensen. Maar als het over mijn songs gaat, komt er een innerlijk stemmetje opzetten dat twijfel zaait. Dan word ik heel kwetsbaar.
"My Day Will Come" is één van mijn populairste songs geworden. Ik wou dat nummer niet eens opnemen. Ronald wees toen naar zijn muur vol gouden platen en beweerde dat hij het beter wist dan ik. Wat ook bleek.
Het nieuwe album dat net klaar is wou ik op een bepaald moment ook de vuilnisbak inkieperen. Gelukkig was Ronald er om dat tegen te houden. Dat tweede album is sterk geworden en een grote stap vooruit ten opzichte van 'Chimera'. De single "Multitudes" geeft alvast een voorsmaakje.

Heb je met die vorige albums ook live gespeeld?
PC: Veel songs van 'Where Am I?' en 'Something Sacred' heb ik live gebracht. Altijd unplugged, zij het dan een paar keer met nog een gitarist. Dat was een harde leerschool want mensen gaan naar een Hard Rock Café om een hamburger te eten en niet om naar mij te luisteren. Bovendien kende niemand mijn songs. Maar ik slaagde er toch in om mensen te doen meezingen. Na afloop kwam er altijd wel iemand naar me toe met de vraag of ze mijn CD konden kopen, of stel je voor, om een handtekening te vragen.

Zijn er plannen of ideeën om de nummers van 'Chimera', of van het volgende album, live te gaan brengen?
PC: Ik wil die songs graag live brengen. De studioband zou natuurlijk perfect zijn op het podium, maar die jongens worden ook veel gevraagd door gevestigde waarden. Zo speelt de ritmesectie ook voor Clouseau. Eric Melaerts is een topgitarist die iedereen wil. Het moet ook financieel een beetje haalbaar zijn. In een band speelt iedereen voor een bak bier, maar met ingehuurde muzikanten ligt dat anders.

Stonden de muzikanten van 'Chimera' al lang op je verzoeklijst?
PC: Niet echt. Ronald heeft die allemaal aangebracht. Eric kende ik natuurlijk wel, dus met die keuze was ik het snel eens.

Je bent zelf bassist. Waarom dan een bassist inhuren?
PC: Ik speel bas en gitaar. Ik schrijf alle basslines. Een klassebak als Vincent Pierins voor studiowerk inhuren is absoluut zinvol. Dan staat het er met zijn geweldige groove in één of twee takes perfect op. Vergeet ook niet dat studiotijd in ICP niet goedkoop is. Time is money en het is mijn geld. Ik kan het zelf inspelen, maar dan moet het in zeven takes voor een slechter resultaat, wat meer tijd kost.
Mijn echte passie ligt bij het songschrijven. Een instrument is daarbij maar een stuk gereedschap, zoals een timmerman de hamer en de zaag hanteert.

Hoe ga je te werk voor lyrics en muziek?
PC: Lyrics zijn voor mij heel belangrijk. Ik hoor wel eens dat dat allemaal niet zoveel uitmaakt. Als men zoals de band Trio wereldwijd kan scoren met "Da Da Da" dan klopt dat mogelijks wel. In mijn jeugd had Cheap Trick een monsterhit te pakken met de kinderlijk eenvoudige tekst "I want you to want me, I need you to need me, I love you to love me". Maar voor mij werkt dat niet.
Ik heb een paar principes bij het schrijven. Eén: het moet duidelijk zijn waarover het gaat. Ik heb het niet zo met diegenen die 'mystiek' schrijven en claimen dat de luisteraar zelf de inhoud moet bepalen. Dat lijkt me soms een excuus omdat men weinig te zeggen heeft. Alle goeie schrijvers zijn concreet: Bruce Springsteen, Nick Cave, Warren Zevon en Tom Waits bijvoorbeeld.
Twee: ik gebruik nooit schuttingtaal. Ook dat is te eenvoudig. Elke achtjarige kan het f- woord roepen. De vraag is: hoe zeg je dat op een andere manier. Morrissey is daar sterk in.
Drie: het moet authentiek zijn. Ik kan bezwaarlijk "Yo yo from the ghetto" gaan rappen. Dat zou compleet belachelijk zijn. Of over ufo's, elfjes en faraos gaan zingen zoals sommige progrock bands zeker wel eens gedaan hebben in de jaren '70. Wat juist bij mijn generatie zo aansloeg in de punk is dat het over ons leven leek te gaan in plaats van dat kleffe hippiegedoe, waar ik alvast geen voeling mee had. Dan Eton Riffles van The Jam! "What can you do against a tie and a crest?" Of beter nog: "To Be Someone".
Soms komt mijn inspiratie uit een boek. Ik ben een echte boekenworm en soms komt daarvan iets dan in een song terecht. Nietzsche-kenners hebben dat gemerkt in "The Sparkle". In "A Square Peg (For A Round Hole") zit een van de kerngedachten van Colin Wilson's studie over The Outsider. De nieuwe single "Multitudes" is onder andere geïnspireerd door een uitspraak van de Amerikaanse dichter Walt Whitman. Streetcredibility heb ik dus voor geen meter. Dan doe ik ook niet alsof ik die wel heb. "You are what you is" wist wijlen Frank Zappa.
De inspiratie kan van overal komen. Iets wat ik opvang of wat iemand zegt. De melodie komt altijd eerst en pas dan de tekst. Heel snel heb ik één of twee regels die uit het niets lijken te komen. Daar borduur ik dan op voort. Om God weet welke reden begin ik: "I am" in een te zingen refrein. Dan vraag ik me af wat ik daarmee kan doen. Dan volgt: "I refuse to be one thing, Settle for "or", When there is "and",
I can swing from role to role, And yet remain whole, Already missed too much of life, By being far too blunt a knife, I am, I am, yes i can
'cause I'm Multitides".
Zo krijgt een verhaal stilaan vorm. Die verhalen moeten ergens universeel zijn, iets uitdrukken wat anderen ook herkennen. Hopelijk vinden ze iets van zichzelf in terug.
Ik bewonder Ray Davies van The Kinks als songschrijver. Die kan zo fantastisch observeren en dat in fiinzinnige, vaak licht ironische regels omzetten. Luister nog maar eens naar een "A Dedicated Follower Of Fashion" of "A Well Respected Man".

'Chimera' is een stijlbreuk met je vorige albums: van de Beatles en Britpop naar de new wave. Is dat dan naar de Angry Voices-roots of slaat dit beter aan bij het publiek?
PC: Met het publiek heb ik geen rekening gehouden om de simpele reden dat ik er geen had. Als artiest evolueer je en songs veranderen.

'Chimera' heeft de sound van de jaren '80. Had je inzake geluid één of meer bands in gedachten bij de opnames?
PC: The usual suspects, zeg maar. Joy Division, Editors en The Cure; soms zelfs een streepje The Cult.

We horen op 'Chimera' nauwelijks synths
PC: Die synths zijn er wel maar meer discreet. Het kan een urban legend zijn, maar Robert Smith wou bij The Cure in het begin alleen synths als die met één vinger gespeeld konden worden. Dat werd meteen ons motto. Alle synths op 'Chimera' kan je dus met één vinger spelen. Op de volgende plaat staan meer synths en invloeden van EDM. Dat hoor je al in "Multitudes". Ronald heeft veel ervaring in trance en zelfs trip hop.

De 160.000 plays van 'Chimera' zullen wel niet allemaal uit België komen. Waar wordt jouw muziek zoal opgepikt?
PC: Ik ben geen sant in eigen land. Die streamingplatforms betalen niks, maar geven je wel veel big data, om een consultingterm te gebruiken. Op basis van de laatste maand zijn de toplanden: USA, Brazilië en de UK. Dat verwondert mij niet want Engelstaligen kicken op mijn teksten. Zo schreef Kevin Roberts, ex-CEO van Saatchi en bestselling auteur van "LoveMarks" een mooie review over "A Square Peg (For A Round Hole)". Net ook voor "Multitides" getiteld: "in praise of the free-thinking ones" met zowaar verwijzing naar Steve Jobs en Jack Kerouac. Daar wordt een mens toch blij van. In de eerste 50 steden zit geen enkele Belgische stad. Aan de top: London, Rome en Santiago de Chili. Ik ben ook populairder in Guatamela City, Concepción in Chili en Guadaljara in Mexico dan hier.
Een Spaanse blogger schreef: "Tiene cierta influencia a Bowie en su voz, por est sabor erótico en cada climax sonoro." Hij heeft invloed van Bowie in de stem, met die erotische kleur in elke sonorische climax. Misschien daarom dat ik meer aansla in Latijns-Amerika? Grapje, het heeft vooral te maken met welke playlists je songs opnemen.

Geen plannen voor een vinyl-release?
PC: Dat wil ik graag. Maar hoeveel van die LP's kan ik als indie artist aan de man brengen? En kleine oplages zijn duur omwille van de vaste kostencomponent. Vinyl heeft pas echt zin als we opnieuw kunnen optreden. Vaak willen mensen een tastbaar souvenir na het concert.

Hoe is de samenwerking tot stand gekomen met Fat Koala Disorder?
PC: Ik ken één van de leden van Fat Koala Disorder. Die belde me vanuit Warschau enthousiast op. "Hey Paul we vinden jouw album geweldig. Wil je meewerken aan onze volgende single?" Ja natuurlijk! Ik componeerde mee aan de muziek, schreef de tekst voor "My Very Own Cain", speel bas en zing. Ronald Vanhuffel speelde gitaar. Voor een vervolg mogen ze mij altijd bellen.

Je hebt een prima band, maar wie staat nog op jouw wish list als muzikant, zanger(es) voor een duet, producer, remixer, …
PC: Never change a winning team. Dus als ik nu aan een derde album zou beginnen neem ik hetzelfde team, verondersteld dat zij het ook zien zitten. Uiteraard heb ik bewondering voor een lange lijst andere artiesten. Songs schrijven met Morrissey, The Edge of Bruce Springsteen lijkt me wel wat.
Ik weet uit goede bron dat Sting naar 'Chimera' geluisterd heeft, maar toen Brits diplomatisch zei: "it's not my cup of tea". Ik weet dat hij goed geluisterd heeft want hij stelde een heel pertinente vraag over de teksten. Maar een duet zit er waarschijnlijk niet in. Jools Holland zag ook niet meteen iets in het album. Maar ik klop aan elke deur. Dat ik die dan soms ook in mijn gezicht krijg, hoort er bij.

Stel dat je een kind of kleinkind van 18 jaar hebt die jou komt melden dat ze van muziek hun beroep willen maken. Steun je hen dan voluit, of is het eerder van 'begin daar toch niet aan'?
PC: Op LinkedIn circuleren nogal wat artikels die afraden om je passie te volgen. Ik denk dat je die wel moet volgen, mits een aantal voorwaarden. Die zou ik ook mijn kleinkind voorleggen:
Je kan heel goed worden in wat je kiest en je wil er de offers voor opbrengen,
Er is een markt voor die competenties,
Je aanvaardt de consequenties van je keuze.
Het is gewoon verkeerd om kinderen te zeggen: maakt niks uit, kies maar wat je wil op basis van wat je leuk vindt. Er hangen namelijk gevolgen aan keuzes vast. Sommige beroepen zijn riskant, zoals muziek. Het is aartsmoeilijk om de top te bereiken en nog moeilijker om er te blijven. Dan moet je aan hedging doen, zoals dat bij een riskante investering gebeurt, en een fall back option creëren. Toch maar dat diploma halen als Plan B?

Hoeveel albums van Paul Numi kunnen we nog verwachten?
PC: Ik heb al veel nieuwe songs geschreven voor een derde album. Dus dat zit er nog wel in.

Tot hoe ver reikt jouw muzikale ambitie?
PC: Ik probeer zo goed mogelijke songs te schrijven. Samen met creatief genie Rik Corijn werk ik ook constant aan het marketingaspect. Dat is misschien niet wat men graag hoort, maar het is show business. "Anders was het show show", om het met Woody Allen te zeggen. Voor wie nog een ontnuchterende statistiek nodig had: elke dag worden 40.000 nieuwe songs op Spotify gezet. Dat is het equivalent van wat in 1984 in de UK uitkwam op één volledig jaar. Je moet dus constant voor engagement zorgen of men is je als indie artist zo vergeten. Ik geniet vooral van het schrijven en hetopnemen. Uiteraard is het leuk als je ook respons krijgt. Ambitie is er zeker. Zo één keer Hellooooo Werchter of Hello Wembleyyyyyy kunnen roepen zou wel de max zijn. Al vrees ik dat het wel eens bij Café Wembley om de hoek zou kunnen blijven.

https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s

Mec Yek - Piet Maris (Mec Yek, Jaune Toujours) - Wat wij proberen duidelijk te maken, is dat er een dialoog kan gemaakt worden tussen al die verschillende culturen, die interessant is voor beide partijen


Piet, ik heb je leren kennen via Balkan Trafik, je bent echter al een tijdje  met verschillende projecten bezig, al van in de jaren ’90 dacht ik? Vertel ons er wat meer over
Het project zoals het er nu uitziet niet, maar waarmee ik bezig ben wel. In het begin van de jaren ’90 ben ik toevallig iemand tegen het lijf gelopen die op zoek was naar een accordeonist om een Roma zanger te begeleiden. Ik zou het in eerste instantie geweigerd hebben omdat ik niet thuis was in dat repertoire. Maar aangezien er financieel niet echt middelen waren ben ik er toch op ingegaan. Daarna ben ik geregeld op en af gereisd naar ginder. Dat project is spaak gelopen omdat de zanger waar we toen mee werkten door de harde leefomstandigheden daar, zeg maar vierde of zelfs derde wereldtoestanden, moest afhaken. Toen zijn we even gestopt met een zanger te werken, we speelden het repertoire wel links en rechts eens als Mec Yek. Het is op die manier dat we ook onze zangeressen tegen het lijf zijn gelopen. Dat was in Café Trefpunt. De mensen van De Centrale (Gent) hadden een ontmoeting opgezet tussen ons en twee Roma zangeressen. Dat verliep heel goed, en we hebben prompt afgesproken meer te doen. Ze kenden het repertoire ook helemaal, natuurlijk. Ze zijn met enkele nummers komen mee doen, en vanaf dat moment was het beklonken eigenlijk. Dat was rond 1999 of 2000.

Voor dit project was je ook al frontman van Jaune Toujours. Bestaat die band nog?
Ja, die band bestaat nog altijd. Dat was mijn eerste project. Dat is eigenlijk begonnen begin jaren ’90, in zijn eerste vorm als studenten band. Van de oorspronkelijke formule ben ik eigenlijk nog het enige originele lid. De formule zoals ze nu bestaat, dateert toch ook al van jaren ’90. Daar is de drummer Theo en mijn broer Bart bij gekomen. En dat is zo een beetje het fundament van het huidige project. Als we met Mec Yek 20 jaar bestaan, is dat met Jaune Toujours al makkelijk 25 jaar.

Hoe zou je de muziek omschrijven? Ik las dat je ook liefhebber bent van ska, punk, rock tot jazz, klopt dat?
Klopt. Die invloeden die je opnoemt zitten er bij Jaune Toujours zeker in, het geeft een heel eigen stijl eigenlijk. Ons laatste album hebben we het gewoon Europeana genoemd. Dat komt zo: we zijn ooit in Canada gaan optreden. Mensen met een link naar het oude Europa, herkenden onze instrumentale klanken. Waarbij die link met het oude Europa werd gelegd. Daardoor bedacht ik: als er zoiets is als Americana, dan spelen wij misschien Europeana. Roots, rock, wereldmuziek, punk en nog een pak andere invloeden zitten erin. Het is eclectisch wat we doen…  We leunen misschien nog het dichtst tegen wereldmuziek en rock aan. Maar met een heel hoog improvisatie gehalte en live heel energiek.
Bij Mec Yek kun je meer de link leggen naar eerder Balkan gerichte muziekstijlen. Alhoewel we ook niet echt Balkan zijn, het repertoire komt eerder uit Oost-Europa. Het leunt meer aan bij de Russische, Slavische traditie, terwijl echte Balkan toch meer onregelmatige maatsoorten heeft. Als er bij ons onregelmatige maatsoorten inzitten, is dat omdat we daar gewoon zin in hadden. Maar dat zit niet oorspronkelijk in de traditie.

Ik was tot nu toe niet zo bekend met muziek uit de Balkan. Ik had een uitnodiging gekregen om het festival te volgen en ben toch enkele keren van mijn stoel gedonderd (haha) zoals ook bij jullie. Want ik had er toch een verkeerd beeld van, het is veel meer dan louter feestmuziek, toch?
Het is zeker veel meer dan alleen dat. Ook bij Mec Yek. Wat mensen niet weten - of misschien weten ze het wel maar ze gaan er een beetje aan voorbij -  zijn de trage en zelfs triestige melodieën een wezenlijk deel van de traditie. Eigenlijk is het ‘serious business’. Terwijl veel mensen zigeunermuziek vaak met puur feestmuziek associëren. En toch heeft heel wat  zigeuner - eigenlijk moeten we dat niet zeggen want het is Roma - muziek veel vernieuwing gebracht. Denk maar aan Django Reinhardt die eigenlijk de enige echte Europese Jazz heeft gelanceerd. 

Waar komt de voorliefde voor die typische zigeuner muziek (als ik dat zo mag noemen) vandaan? Ik moet eigenlijk ‘Roma muziek’ zeggen?
Ja die terminologie is een moeilijke, omdat veel mensen vooral de term zigeunermuziek begrijpen, maar de benaming Roma nog iets minder breed bekend is. Terwijl Roma wel correcter is: “zigeuner” is negatieve geconnoteerd. Wat mijn voorliefde voor die muziek betreft: ik heb het altijd gehad voor Slavische muziek en de melancholie daarin. Ik weet ook niet waarom. Ik heb altijd een voorkeur gehad, ook in de klassieke stijlen, een mineur akkoord vind ik gewoon veel interessanter dan een majeur. Waar dat vandaan komt weet ik niet, maar toen de vraag kwam om een Roma zanger te begeleiden, was dit toch ook een argument om daar op in te gaan eigenlijk. Die muziek en cultuur integreert mij gewoon enorm.

Ik luister ook liever naar ‘donkerde muziek’ dan ‘lichtvoetige’; mogen we dat zo zien?
Je kan het ook in een blues perspectief interpreteren. Bij blues zit er een ondertoon van tristesse, maar eigenlijk is dat gewoon de complexiteit van het leven erkennen. En niet te doen alsof alles altijd koek en ei is. Die meerlagigheid vind ik interessant.

Dat is me ook opgevallen op Balkan Trafik. Het leven van de Roma is niet altijd rooskleurig, er zit veel verdriet en pijn achter die gemeenschap
Klopt, er zit bij momenten veel verdriet achter. De Roma gemeenschap heeft het in de loop van de geschiedenis dikwijls ook niet gemakkelijk gehad, ze waren ook het slachtoffer van de Holocaust bijvoorbeeld.

Je hebt je project voorgesteld binnen de Roma gemeenschap, dat de wenkbrauwen fronste; waarom? en hoe heb je het vertrouwen kunnen winnen?
We werden een beetje met argwaan bekeken, ik bedoel: we waren ‘witte gasten’ die Roma muziek komen brengen.  Dat kwam wel even raar over in die gemeenschap. Er werd vooral verwonderd gekeken. De keren dat je ziet gebeuren dat ‘’witte’’ muzikanten met dat repertoire aan de slag gaan, dat komt zelden tot nooit voor. Ook als ik de mensen aansprak waren die echt verwonderd dat ik de taal en het repertoire kende. Het was dus eerder een verrassing dan wenkbrauwen fronsen eigenlijk. Ondertussen is dat een soort van fierheid geworden. Ik kan me herinneren dat bijvoorbeeld op de Gentse feesten de gehele gemeenschap kwam kijken naar ons. En echt enthousiast waren over wat we doen, vooral doordat wat wij ermee doen, iets helemaal anders is dan wat zij ermee doen. Binnen de Roma gemeenschap zelf wordt er veel meer uitgepakt met een popbenadering, met synthesizers. Daar is niets mis mee uiteraard, het is alleen mijn smaak niet. Dus als wij afkwamen met eerder ‘traditionele’ instrumenten had men zoiets van: ‘’ja maar daar zit niemand meer op te wachten’’. Dan moeten we daarop antwoorden dat dit misschien klopt voor een bepaald publiek, maar niet voor ons publiek, dat niet mainstream is. We gaan op zoek naar de authentieke kant van die muziek. Waar het verwachtingspatroon in het begin was: wat gaan die daar nu mee doen, dan stelden ze toch snel vast dat wat we doen toch wel swingt en goed klinkt. En we komen daar ook mee naar buiten om er een breed publiek kennis mee te laten maken.

Die laatste vraag stel ik omdat ik vermoed dat die Roma gemeenschap een heel hechte gemeenschap is waar je als buitenstaander moeilijk binnen geraakt of zie ik dat verkeerd?
Het is een hechte gemeenschap, en het lijkt moeilijk om er binnen te raken, maar eigenlijk zijn de mensen heel open. Waarschijnlijk zorgt het feit dat het Romanès, de taal, niet zo bekend is en ook niet makkelijk te leren is bij gebrek aan woorden- en leerboeken ervoor dat mensen dat er zo van buitenaf naar gekeken wordt. En ok, er zijn wel culturele verschillen, maar de Roma gemeenschappen die ik ken zijn heel toegankelijk.

Je hebt het al een beetje aangegeven, maar dat was ook de reden waarom ik dit interview wilde doen, omdat ik voor Balkan Trafik een bepaald beeld had dat dus niet bleek te kloppen, zeker bij jullie
We zitten ook in een heel andere stijl of regio dan pakweg Roemenië: wat wij doen komt eerder uit Slovakije, van bij de zigeunerminderheden die vanuit Hongarije zijn gekomen. Het is een heel migratie verhaal, dat gaat ver terug. De Roma die uit Hongarije naar Slovakije kwamen worden ook de Romongri genoemd, met hun repertoire zijn wij aan de slag gegaan. Dat repertoire en die stijl is ook veel minder gekend bij een groot publiek.

Er is ook, dacht ik een link tussen die typische Roma muziek en wat je doet bij Jaune Toujours, klopt dat?
Zeker en vast. We hebben dit repertoire aangepakt met dezelfde bagage als waar we van uitgaan bij Jaune Toujours. Alleen hebben we bij Jaune Toujours een eigen geschreven repertoire, terwijl we bij Mec Yek vertrekken vanuit traditioneel materiaal. Al zijn een aantal nummers ook eigen composities van onze zangeressen. Er zijn zeker parallellen tussen de twee groepen, maar waar Jaune Toujours meer eclectisch is, ligt bij Mec Yek de focus meer op dat bepaalde repertoire en die traditie. Af en toe doen de zangeressen ook mee als “special guest” bij Jaune Toujours. Zoals bijvoorbeeld eens op de Grote markt in Brussel voor 5000 toeschouwers, daar wilden we toch iets extra aan toevoegen, met meerdere gasten.

Mec Yek is een deel van Choux de Bruxelles, jullie eigen structuur, label en management, waarmee jullie dit project kaderen. Hoe is dat collectief tot stand gekomen?
Dat is eigenlijk willens nillens gegaan eigenlijk. In het begin van mijn carrière dacht ik nog meer in de klassieke termen van: we gaan voor de groep, zoeken ons een label en boeking en manager. Maar wat blijkt:  wereldmuziek en de muziek die wij brengen, liggen niet zo goed in de markt. Gaandeweg kwamen we tot de vaststelling dat we meer continuïteit kunnen garanderen door het gewoon zelf te doen. En dan zijn we zelf begonnen met een structuur op te zetten. Een soort muzikantencollectief waarin we verschillende projecten hebben zitten, maar waarbinnen we vooral heel veel autonomie kunnen garanderen. Dus als we iets willen uitbrengen, dan brengen we het gewoon uit. Dan moeten we niet gaan shoppen bij allerlei labels met de vraag of ze onze plaat willen uitbrengen. Vandaag de dag zijn er wel meer artiesten die in eigen beheer uitbrengen, maar toen we dit circa 20 jaar geleden op poten zetten, waren wij van de weinigen die dat deden. Het heeft zijn voordelen, zoals die autonomie, maar ook nadelen zoals het feit dat we niet kunnen profiteren van de grootschaligheid van een heel groot label. Als je als band bij een groot label geraakt , is dat een boost voor een carrière. Wij zijn beetje “gedoemd” om op een zelfde niveau door te gaan, maar daar staat tegenover dat er artiesten zijn die alles geprobeerd hebben en nooit ergens geraakt zijn.

Maar is het voor jullie de ambitie om door te breken naar een ruim publiek eigenlijk? Of beroemd te worden?
Ik zeg er geen nee op als er zich een gelegenheid aanbiedt natuurlijk. Maar bij ons is er vooral de ambitie om er op een menselijke manier mee bezig te zijn en er van te kunnen leven. Of dat nu wereldwijde bekendheid oplevert of niet, maakt dan niet zoveel uit. We kijken sowieso ook als we naar het buitenland kunnen gaan, hoe we dat op de meest economisch en ecologisch verantwoorde manier kunnen doen.

Ik las ook in een interview dat jullie als collectief helemaal overtuigd zijn van het belang van uitwisseling met andere culturen. Kan je daar iets meer over vertellen?
Absoluut. Wat wij doen is met mensen samenwerken en vermijden dat ze in een soort ‘exotische’ hoek worden geduwd. Daar waken we over. Wat wij proberen duidelijk te maken is dat er een dialoog kan gemaakt worden tussen al die verschillende culturen. Die interessant is voor beide partijen. Het is te zeggen: wij bieden iets vanuit onze achtergrond, en wie met ons samenwerkt iets vanuit de zijne of hare. Dat is voor ons heel belangrijk, die wisselwerking. Die twee moeten elkaar versterken. Soms zijn samenwerkingen kortstondig, maar in het geval van Mec Yek is het wel lange termijn. Het gaat ook gelijk op: iedereen heeft in dit verhaal even veel te vertellen.

Op Balkan Trafik was ik vooral onder de indruk van de accordeon en de stemmen van Katia en Milka die me voortdurend in vervoering brachten.  Je mening?
Dat is wat mij daar ook enorm in aantrekt. Het zijn twee verschillende stemmen. Maar het zijn twee zussen: meestal matchen stemtimbres tussen broers en zussen heel goed, en dat is hier ook het geval. Ze zijn ook super compatibel qua werken. Ze vullen elkaar heel goed aan. Ze zoeken ook bewust naar wie wat wanneer doet, wat wel niet altijd evident is voor een geluidsman om het te kunnen volgen, omdat het niet altijd even duidelijk is wie nu de lead of backing vocal doet. Maar dat is zeker de kracht van dit project, die stemmen van Katia en Milka die zo bijzonder zijn.

Jullie speelden voor een lege zaal zonder publiek, terwijl dit toch muziek is die zorgt voor een feestelijke stemming. Hoe voelt dat, zo voor een lege zaal spelen?
Het is vooral iets helemaal anders. Hier speelden we in een grote muziekstudio. We hadden geen lege zaal voor onze neus, dus dat was al ok. Maar uiteraard, wat je krijgt van een live publiek dat kan je gewoon niet evenaren met een streaming. Ga bijvoorbeeld maar eens op onze youtube kijken: daar zie je een vroeger optreden van ons op Balkan Trafik waar het publiek compleet uit de bol gaat, tja.
Maar anderzijds, in zo’n streaming-situatie kan je wel focussen op details. Een beetje vergelijkbaar met een studio-opname als het ware, en wat je op een album zet. Terzijde: ik had gehoopt dat er met corona een re-appreciatie zou komen van het album, mensen weer meer platen zouden kopen. Maar de realiteit is: wie heeft nog een deftige installatie? Iedereen zit op zijn computer naar muziek te luisteren… In elk geval, ik ben blij dat we konden deel uitmaken van deze editie, al is het totaal iets anders dan live spelen.

Hoe waren de algemene reacties op dit optreden, hebben jullie er ook een ander publiek mee kunnen bereiken dat je anders moeilijker had bereikt? Want dat is bij mij ook een beetje, ik heb muziekstijlen en bands ontdekt waar ik anders een beetje aan voorbij was gegaan als het ware
Dat is wel fijn aan zo’n streaming, dat het een manier creëert om dingen te ontdekken die je anders wellicht minder snel had ontdekt. Er komen dus mensen op dingen uit, waar ze anders misschien niet op uit zou zijn gekomen. Maar dat komt ook omdat de traditionele media niet meer de rol spelen die ze zouden moeten spelen als gids, om dingen te laten ontdekken. Op  een verdwaald nummer op de radio na, doen ze dat toch veel minder dan vroeger. Ze rekenen wat dat betreft ook op de socials: ‘artiesten zullen zichzelf wel bekend maken’. Het is echter bewezen dat je 100 keer zoveel werk moet verzetten op die sociale media, om tot het zelfde effect te komen als een play op de nationale radio.

Jullie zijn toch al bezig sinds 1996 dacht ik, toch is er nog niet zoveel platenwerk uitgebracht: heb je daar een verklaring voor? Of is me iets ontgaan?
Dat is een beetje het gevolg van die collectieve werking. Het is te zeggen: als je alle releases van het collectief samenneemt, zit je aan bijna jaarlijks een release. We hebben zes full albums met Jaune Toujours. We hebben er een paar met het kinderproject Ik en den Theo. Met Mec Yek hebben we twee full albums en twee EP’s. Er zijn ook nog een paar live albums remixalbums, collectorsalbums, albums en EP’s van tijdelijke projecten. En binnenkort komt er een nieuwe van Mec Yek uit. Er beweegt dus vooral binnen het collectief iets waardoor we met een release per jaar zitten.

Er staat dus nieuw platenwerk op de planning voor Mec Yek?
Het was de bedoeling dat dat al klaar zou zijn voor Balkan Trafik en dat het festival mee zou dienen om die plaat voor te stellen aan het publiek. Maar Corona heeft daar een stokje voor gestoken. We zijn met een grote groep van zeven muzikanten: om daarmee intensief te repeteren en de studio in te kruipen is niet evident in deze tijden. Wat hebben we wel gedaan? Heel veel openluchtrepetities. Bij vorige albums zat ook een drum in het verhaal, dat is nu niet het geval. Nu is er enkel percussie, om de eenvoudige reden is dat we het zo eenvoudig en mobiel mogelijk wilden houden zodat we konden zeggen ‘hier is een park, we gaan hier repeteren’ zonder al teveel gesleur. Het zal dus werkelijk een live opzet zijn, en ik vermoed dat we tegen het einde van de zomer zullen uitbrengen. Maar op Balkan Trafik speelden we wel al het nieuwe repertoire.

Wat zijn de verdere plannen voor de toekomst, in zoverre die kunnen worden gemaakt?
Hopelijk snel weer live optreden, maar wat me nu opvalt, is dat veel al ingevuld wordt met grote namen, ook al gaat het om kleine slots, op korte termijn. En dus is de vraag waar gaan de kleinere namen aan de bak raken? Het is op dat vlak wel anders dan vorige zomer. Toen hadden we het voordeel van onze kleinschaligheid zodat we snel konden schakelen. Het kan nu nog alle kanten uit hoor, maar op dit moment is het toch meer koffiedik kijken hoe de organisaties daar gaan op inspelen. Het feit dat we zo autonoom zijn heeft in ons geval zijn voordelen, dat is ook wel zo.

Hoe denk je dat de cultuur die crisis zal overleven?
Tja, dat is de vraag van 1 miljoen he. We gaan pas binnen een jaar weten, wat voor een jaar het geweest is, denk ik, en hoe de sector daar uitkomt.

Om verder op in te pikken op dat onderdeel ‘optreden’: Dranouter doet zomersessies, zit er niets in voor jullie op dit soort festivals?
Normaal gezien wel, maar op dit moment ligt de programmatie daar al vast met toch iets grotere namen, had ik begrepen. We hebben in elk geval in het begin van onze carrière wel op Dranouter gestaan. Het hangt er van af hoe zo’n festivals zichzelf definiëren. Als ze meer de Angelsaksische, Keltische kant opgaan, dan valt een project als Mec Yek makkelijker uit de boot. Onze muziek wordt soms ook meer met jazz geassocieerd. Terwijl muziek gewoon muziek is, en het feit dat we met traditionele elementen aan de slag gaan zou wel een argument moeten kunnen zijn om ons te boeken.

Na al die jaren heb je toch succes gehad. Maar zijn er nog dingen waarvan je zegt ‘’dat wil ik absoluut’’ bereiken, buiten Rock Werchter uitverkopen (haha)?
Rock Werchter uitverkopen! (haha) Nee, de echte ambitie is dat we op een menselijke manier aan de bak kunnen blijven. Dat we mensen kunnen blijven interesseren met wat we doen, concerten kunnen blijven geven en zo. Dat het vuur blijft branden is daarbij belangrijk. We streven minder de harde business na, dan wel oprechte waardering voor wat we doen. Reizen, ook buiten Europa, hoop ik ook dat we kunnen blijven doen. Maar ook dat we er oud kunnen mee worden. Ik zag onlangs een stukje van een reportage van Arsenal waar die mannen beweren dat je na je 50ste niet meer met een groep zou kunnen spelen? Ik ben het daar grondig mee oneens. Er zijn voorbeelden genoeg die het tegendeel bewijzen. Kijk naar Toots Thielemans: net voor hij gestorven is heeft die nog prachtige concerten gegeven. En die was in de 90. In de Blues heb je ook genoeg voorbeelden. Het zal wellicht wat genregericht zijn, maar dan zitten we zeker gebeiteld. Mijn wens is dus vooral schoon oud worden met de muziek, en blijven muziek maken zolang het vuur nog brandt. En meerdere generaties daarbij en op elkaar betrekken.

Maar dan toch op voorwaarde dat je als oudere muzikant niet uitgeblust bent, dat het vuur nog brandt zoals je zegt?
Ik hoop inderdaad dat als ik blijf verder gaan, dat het met het nodige vuur is. Maar dat vuur is wat mij betreft gewoon inherent verbonden met muziek maken, een voorwaarde eigenlijk.

Je zei iets ‘van je muziek op een menselijke manier kunnen blijven brengen’ maar is het wat jullie stijl betreft niet gemakkelijker aan de bak te komen in het buitenland dan hier in ons klein landje?
Voor veel muziek is België te klein om ervan te kunnen leven. En er is zeker een markt voor deze muziek in het buitenland. Maar het grappige aan dit project is dat onze zangeressen, die nochtans behoren tot een gemeenschap die toch wel met reizen wordt geassocieerd, niet zo graag reizen (haha). We doen soms wel eens een buitenlands concert, maar dat heeft toch altijd wat voeten in de aarde. Nu, ze hebben ook een full-time job en doen dit als hobby, dat is ook wel een reden. Ze hebben dus niet die ambitie om daar beroepsgewijs mee bezig te zijn, niet zoals wij, de muzikanten zeg maar.

We hebben het al over twee projecten gehad. Ben je met nog andere bezig? Vertel ons er anders wat meer over?
Er is een project voor kinderen, Ik en den Theo / Moi et le Théo: dat is een duo met percussionist en drummer Théophane Raballand., waarbij we een heel repertoire in het Frans en in het Nederlands hebben. Afhankelijk van het publiek dat we hebben, passen we de talen aan. Daarmee zijn we nu geselecteerd voor een tournee van Jeunesses Musicales (Jeugd en Muziek aan Franstalige kant) in de lagere scholen vanaf september 2021. Er is ook nog het jazz trio 3’Ain: accordeon, contrabas en trompet. Op contrabas Otto Kint en op trompet Yamen Martini, die 6 jaar geleden ut Syrië in België aankwam. Voorlopig nog geen zang. Dat maakt dat weer een heel ander project is dan de andere, wat ook goed is: op die manier doen we elkaar als projecten onderling geen concurrentie aan. Er zijn ook nog enkele fanfare- en mobiele projecten zoals een accordeonfanfare, die iets meer straattheatergericht zijn.

Over die accordeon wilde ik het nog hebben: waarom toch? Want accordeon, daar wordt soms wel lacherig over gedaan (waar ik mee oneens ben)
Ja, maar de periode dat een accordeon slecht gezien was, is wel voorbij, denk ik. Dat was vooral zo in de jaren ’70 tot midden jaren ’80. Dat aura hangt er wel nog een beetje rond, maar er is toch veel veranderd. Ik ben gevallen voor het instrument van toen ik het als kind hoorde: ik wilde het toen al spelen. Ik ben nog even in de richting van piano geduwd (haha) maar het is toch accordeon geworden.

Balkan Trafik review hier

Pics homepag @Alex Vanhee

Fijn, laten we het daarbij houden, hopelijk doen we dit gesprek spoedig over tussen pot en pint op een terras

Notre Dame De La Colline - Flo - Founding our own Glorious Chapels: Money and fame have nothing to do with art and creation. Authenticity, share, and feelings do

At the 2017 edition of the dunk!festival, we were deeply impressed by the performance of The Chapel of Exquises Ardents Pears, we wrote "A cross-pollination of two bands , namely the darkness and fragility of Stems (UK) with the pure post-rock of Anathème (F) provided breathtaking, beautiful moments. Besides the guitar/drums, we were especially charmed by Christine Avis' cello, which moved us. A few years back they were still convincing with 'TorqueMadra'.
Now they have a solo project out under 'Notre Dame De La Colline'. we reviewed the album 'Poèmes fous pour herbes fraîches', you can read the review here.  

We had a pleasant conversation with Flo, the driving force behind this project. But it was also a chat about countless other projects under the heading 'Founding our own Glorious Chapels' and the plans for the future.

Please, Introduce yourself and how did everything start?
When I was 20 year-old, I founded Anathème with three friends. It was my first band, and we played for a long time. In 2015, we met the English band Stems, and decided to blend our two bands for an ephemeral creation, named The Chapel of Exquises Ardents Pears.
This experience was very inspiring. So I decided to organize several other collaborations like this one, and gave them the name “chapels”.
Besides these chapels, I manage several other musical activities with friends. It requires a lot of time, and it’s a big part of my life…

You have formed a collective, Founding our own Glorious Chapels. "One of the activities in this collective is to create other chapels like the first one. " read I.
Tell you a bit more about it?
The Chapel of Exquises Ardents Pears was an one-time project.  When we met Stems for the first time, we realized that it was very easy and natural to play and compose music together, even if we didn’t know each other before. So, they came back in France two or three times, and we recorded an EP ‘TorqueMadra’. Then we booked three concerts, and had the pleasure to perform at Dunk!Festival, in 2017. As it was an ephemeral project, and everything ran so very easily, I decided to try to create several other chapels, in inviting musician friends from different cities, countries, and musical universes. In trying to keep the same process as the first chapel : meeting for a weekend twice or three times per year, composing, recording and booking some shows for ending the chapel. At the moment, we’re working on five different chapels.
And so, as we also organize house concerts, house festivals, and manage a small label with my neighbours, it seemed natural to me to group all these adventures inside a bigger one: the collective Founding our own Glorious Chapels.

So there are several Chapels.. I find it hard to follow sometimes. How you keep this going? Because it’s get kind of complicated with all this Chapels?
From the oustide of the collective, I guess it can look foggy.
To try to explain it more clearly : there are 5 branches in this collective.
The Chapels are the first branch.
Les Concerts de la Colline, the house concerts we organize, are the second one.
The private festival Wild Hillfest is the third one.
The fourth branch is our label Wild Bless You ! Records.
And finally, Their Glorious Choirs, the fifth branch, is composed with different artistic
activities by friends of us.
Perhaps the website www.welcometothechapel.com can give a better idea about all what I explained here…
And to me, it’s not really a problem if it’s quite foggy. Some mistery, when it comes to music, can be a good thing…

And if you don't have enough work, you are also in the band Anathème, the band still standing ?
I can’t say that the band doesn’t exist anymore. I only can tell that we haven’t played together for a long time. We don’t have plans for the moment, and we’re not trying to have some. But I like the idea that someday we will prepare some new things. I am quite sure it will happen. But I don’t have any idea about when.

It’ s maybe you are too busy with other projects to create something with Anathème?
We were active during 14 years, with the same crew. I guess we have done what we had to do. When the Chapel of Exquises Ardents Pears was founded, it brought to us something fresh and new. I guess that’s why it was difficult to go back naturally to Anathème. Other projects grew and took places in our lives.

Another reason for this interview is the latest release of your solo project 'Notre Dame de la Colline', how have the reactions been so far?
I received beautiful feedbacks, and I’m grateful for these kind reactions. It’s the first time I’ve played music on my own, and it was a huge challenge to me. I never considered myself as a musician. Only as a guy who played music. And I really wanted to prove to myself, thanks to this challenge, that I could be a real musician. So, since this album is finished, I finally allow myself to think I am (haha).
I also received intense feedbacks from special and inspiring persons, close to my heart. I hoped they would love this album, it was very important to me…
And I was moved to receive beautiful reviews… So yes I ‘m very happy with the good feedbacks.

What strikes me most, not only in this solo project, is the mystical darkness created by the serene, intimate approach that in turn has a hypnotic effect on our minds. Is this approach deliberately chosen and why? Does it mean you like darkness?
I don’t like darkness (haha). I prefer the light and the beautiful moments…  But melancholia and nostalgia are also a part of my life. And I like nostalgic and melancholic music a lot. I think that, in life as in music, contrast is very important. Darkness is necessary for light to exist.

There is a difference between Darkness that make you feel sad, and Darkness that give you a comfortable feeling inside, I think in your music it’s the second opinion. Agree?
I think, yes. Everyone has to go through dark moments in one’s life. I don’t try to run away from the dark side. I just try to embrace it to turn it into something more appeasing. With this album, I tried to make something that would makes you feel that everything will be ok at the end. Like a light at the end of the tunnel.
Some people told me it’s music for funerals and mourn. Some people told me it’s full of hope.  Some people told me both. Everyone has one’s own feelings, when it’s related to music…

If I have to describe the style of music it's not an easy task, that's why I love it so much ;) is there a common thread that connects all these projects? I found out that there are connections between - for example - The Chapel of Exquises Ardents Pears and you solo project. Or do I see that wrong?
The Chapel of Exquises Ardents Pears was very inspiring to me, humanely and musicaly. Our way to compose was very natural, and I learnt a lot of it. So, that’s probably why you can feel a connection between these two projects.
For the other chapels, you will probably find some similarities as well. Even if each one has its own personality.
For the other activities of our collective (the concerts we organise, the label we manage, etc), there’s no musical common thread between the artists we work with. I like to think that music is not the most important thing in all what we do. The musicians, their way to be, to play and to live their music are way more important than the music itself. For example, I’m thinking of “Peignoir Tapis et Steeve”, a couple of friends who will release an album soon, with songs questionning about the real existence of chairs… Their songs don’t fit with the mood of most of the artists we’re working with, but their authenticity and the passion they put in their music is the same.

We already mentioned it. I met you at dunk!festival with the project The Chapel of Exquises Ardents Pears a very nice festival, to me one of the most beautiful festivals I ever been to, how did you like that experience?
I went to Dunk!Festival twice before performing with the Chapel. I didn’t know what to expect the first time there, and I loved the feeling to be welcomed in a caring community from the organisers.  Their family spirit, kind and caring, is quite rare in this kind of events.
And when we played there, it was a wonderful experience for us. It was like a holiday camp (haha). We were a crew of 12 people. Half  English (Stems) and half French (Anathème). Old friends and new ones. It was a beautiful adventure, with a good concert, I think, from us, and a magical festival.

What are the further plans for all these projects?
For the Chapels, as I mentioned, we are working on new chapels. We performed for the first time with A Wandervøgel’s Chapel in 2019, and we can’t wait for boarders to be open again, to be able to meet again and continue our work.
We will probably release the first album of two other chapels in 2021 as well.
We have created a special chapel too : a literary one… The purpose of this chapel is not to compose music, but to write a book.
So, a lot of plans with these chapels…
Several other projects of the collective are in process too.
For the house concerts, as soon as the laws and the sanitary situation allow it, we will organize a lot of them. I really miss it…
We are working on the new edition of the Wild Hillfest, that will happen in October, as well. We try to find the best organisation regarding to the sanitary risks. It’s a private festival, happening every year in my house and my neighbours’one. We had to cancel the last edition due to the virus, and we hope it will not happen again this year.
And with our label Wild Bless You ! Records, we have four or five releases planned fort his second part of the year.
So, we are quite busy, and we love that…

Live performances are out of the question, are there any streaming plans? and what is your opinion about this phenomenon?
We, as a society, need art and culture. These last months, I have seen all that livestreaming coming up more and more, and I’m convinced it’s a good and necessary thing.
Personally, I must confess I’m not a big fan of livestreams. I prefer live sessions, and that what I would do if I wanted to publish something online. But that’s only my personal preference.
The most important is that people can have a beautiful moment, alone, with friends, or with family, watching and listening to music. So, livestream can be a really pleasant reason for that.

I'm not a big fan of streaming either, what I do notice is that there are artists that I would probably have got to know through streaming later, but thanks to streaming I'm getting to know them now. That's an advantage, isn't it, that you can get to know bands NOW and maybe broaden your horizons?
Yes, that’s a positive thing. I like to think that constraints (like this sanitary situation) bring new ideas. Livestream is a part of these new ideas. I would just have loved to see a lot of different other ideas appearing as well.

Since we are talking about corona, how did you survive this crisis as a musician (but also as a human being)?
I have a beautiful story about that : two days before the first lockdown in 2020, my friend John, the guitarist of Stems, came to my house. He was supposed to stay for some days, to give a concert with his solo project Dorr, in my place. Because of the Coronavirus, he finally stayed here more than 3 months… This period of lockdown was a very beautiful moment for both of us, and my son who was with us every two weeks. We had time to work on our respective musical projects, to listen to a lot of music, etc. For creative people it was a time to create more stuff than ever.

I hear from some artists that it brought them a certain peace of mind, that they had time to compose and write more songs. But also there is the missing of social contacts and things. That make me most sad
Some months after this lockdown, I organised a tiny festival in my place, Les Retrouvailles, for a very limited audience, composed of friends. It was crazy how much I was missing that...   It was very moving to be together, sharing beers and listening to live music. After missing it so long, you understand how important that is.

What are your big ambitions in music (apart from world domination, which is what everyone wants)?
When I was teenager, my ambition was to become the most famous man in the world (haha). I’m fan of Queen. And I had the chance to realize very early that even Queen will be forgotten someday. Running after eternity is pointless, and my ambitions became way more humble when I understood that. Now, my secret ambition is that one of my records becomes an intimate treasure for someone. A record that you want to listen when times are tough for you, just because it helps and appeases you. If my music can do that to someone? It just would be so intense and magical. I think that’s my biggest ambition… Do you know Granddaddy? In fact, I just would love that my music has the same impact on someone that Grandaddy’s music has on me... 
I also have the same ambition with all what we organize here, like the concerts in my house. When someone tells me that one of these concerts was a bright moment during a tough time, it’s overwhelming to me. Trying to bring happiness through what we organize with my friends is an ambition. It’s not a big one, but it’s an important one.

In some way if you want to become world famous I’m afraid you sometimes need to sell your soul to the devil, as they say, which means you might have to make music you don't really agree with, some artists have done that to make money and get rich, but I don't think that's something you want to do?
You know, what is the most important in my life are my son, the ones I love, and what I do with music… I’m thinking about music and musical projects every day. In waking up in the morning and in going to bed in the evening. It’s too much important to me, I can’t imagine making compromises.
Money and fame have nothing to do with art and creation. Authenticity, share, and feelings do.
In thinking of that, I just would like to have a word about the most intense moment I lived, thanks to music. That could be the perfect representation of the end goal, regarding to art and share. When I played at Dunk!Festival, I met Danny Van Dycke, who, I think, is one of your friends too. He passed away last year, and I’m sorry to remind you these dark moments. I am moved… I often hear artists talking about connection with the audience, during concerts, etc… This kind of talks always appeared to me as pure demagogy. But when we were on stage at Dunk!festival I had to change my mind about that opinion. Danny was in the audience just in front of me, and really looked like he was having a great time, with a huge smile on his face. At one moment, I made a mistake with my guitar, and became stressed for one second… I saw instantly Danny. I felt his joy, his enthusiasm… It gave me a huge energy and feeling of appeasement. It was the most intense feeling I received on stage, ever. Wrong notes are nothing… What people are sharing in an audience, what musicians are sharing on stage : that’s the only important point… Feelings and People. Danny helped me to realize that.
We talked together after the concert, and I thanked him. Then we kept in contact and sent messages to each other sometimes. I was very shocked when I found out he passed away. In my living room there is a big picture of that concert at Dunk!festval, I think of Danny almost every day. He’s an important part of  my musical journey. I have the feeling to have understood a lot of things thanks to him…

Pics homepag @Sounds from darker places

A wonderful end of this interview,  I hope we can have a couple drinks at some festivals, and at Dunk!festival we sure going to drink some to remember Danny. Thanks!

In het kader van Spot on Jazz werd een heuse Solidude Records label night georganiseerd, helaas nog steeds niet met publiek. Via livestream kregen we enkele belangvolle artiesten en bands in het jazzgenre: H A S T, Bestiaal, Skordatura feat. Jozef Dumoulin & Mäâk. De laatste is zelfs een primeur, want het is hun eerste echte live voorstelling aan een groot publiek. Het werd een oorverdovend, beklijvend totaalspektakel.
Het ‘oorverdovende’ nuanceren we en interpreteren we best in ‘de intensiteit van hun sound’.

We overlopen even
H A S T (*****) opgericht door altsaxofonist Rob Banken is een instrumentale band geworteld in jazz, heavy rock en improvisatie; ze openen overtuigend, verschroeiend met deze elementen. De sound van H A S T is gebouwd rond die sax, die emotioneel klinkt, ondersteund van broeierige gitaarriedels, een bedwelmende bas en een knallende percussie. Ze lieten een diepe indruk na.

Line up: Rob Banken – altsax; Artan Buleshkaj – gitaar; Roeland Celis – gitaar; Cyrille Obermüller – contrabass; Elias Devoldere – drums

De formatie Skordatura feat. Jozef Dumoulin & Mäâk (*****) tekent voor het totaalspektakel . We citeren eerst eens uit de bio ''Met rollende ritmes, scherpe injecties, hoekige grooves, momenten van humor en een buitenaards geluid dat af en toe doet denken aan de intergalactische funk van Battles, kookt Skordatura een sudderpot van ideeën." 
Die pot kookt voortdurend over door de niet aflatende virtuositeit van Jakob Haghebaert (gitaar), Bas Bulteel (Fender Rhodes, keys),  Joshua Dellaert (bas) en Sebastiaan Vekeman (drums).
Voor de gelegenheid krijgt dit gezelschap de steun van Mâäk , een avantgardistische jazzformatie in ons landje. Jozef Dumoulin, brengt vuurwerk uit z’n keys . Het zorgt voor sfeer en ambiance. Dit was een muzikale wervelstorm , hier werd het kookpunt bereikt. Sjiek.

Line up: Sebastiaan Vekeman: drums, compositie; Joshua Dellaert: basgitaar, compositie; Jakob Haghebaert: gitaar; Jozef Dumoulin: keyboards; Laurent Blondiau: trompet, arrangement; Jeroen Van Herzeele: tenorsax; Michel Massot: tuba; Gregoire Tirtiaux: altsax, arrangement

Bestiaal (*****) schudde ons muzikaal stevig door elkaar. Ze stonden in voor een golvende sound , hartverscheurend en chillend van aard . Ze flirten met geluidsnormen, oorstrelend en (geluids)overschrijdend; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar. Bestiaal tekent evenzeer voor dit gevarieerd totaalbeleven. Hun klankentapijt benadert de perfectie en biedt ruimte in improvisatie en experiment. Meesterlijk hoe ze je bij het nekvel grijpen!

Line Up: Sebastiaan Vekeman: drums & compositie; Jakob Haeghebaert: gitaar; Sebastiaan (Bas) Gommeren: contrabass

Organisatie: Spot On Jazz + ART-SPOT.BE + Solidude Records + MetX Movingmusic + Gent Jazz Festival, Gent

Spot On Jazz 2021 - H A S T, Bestiaal en Skordatura feat. Jozef Dumoulin & Mäâk - livestream - Een oorverdovend, beklijvend totaalspektakel
Spot on Jazz 2021
CC De Grote Post
Gent
2021-04-28
Erik Vandamme

Peter Vermeersch & Thomas Noël - 'In C' - Sound of Ghent - livestream - Een zinnenprikkelende versmelting van beeld en klank in een sprookjesachtig kader

We citeren als introductie: ''De Amerikaanse componist Terry Riley schreef zijn iconische werk In C in 1964. Deze compositie geldt als een van de ijkpunten van het minimalisme. Ze bestaat uit 53 deeltjes, soms maar van enkele noten. Uitvoerders krijgen van Riley veel vrijheid bij In C. Er is geen vaste duur en doorheen de jaren is er eindeloos op gevarieerd. De onovertroffen Peter Vermeersch (Flat Earth Society) en Thomas Noël (The City's Song) wagen zich in deze gloednieuwe productie aan een Gentse versie. Veertien muzikanten met evenveel instrumenten als verschillende culturele invloeden geven een weerspiegeling van de rijkdom aan muziek in de stad.''
Dit concert werd via livestream uitgezonden in het kader van ‘Sound Of Ghent’, in een samenwerking met De Centrale en de Handelsbeurs, Gent

Een livestream is pas echt geslaagd als de luisteraar ademloos zit mee te kijken, te luisteren en te genieten van de muzikale kunst van de artiest . Het collectief aan top muzikanten en vocalisten slaagt er hier met brio in. Het is een zinnenprikkelende, gevarieerde versmelting van beeld en klank in een sprookjesachtig kader.
Een verhalen verteller brengt een soort ode aan ‘de aardappel’. Het verhaal raakt door de poëtische invalshoek. De Afrikaanse voodoo klanken zijn in combinatie met een danser die je weet te hypnotiseren. Met de viool erbij wordt er voor een folklore totaalbeleven gezorgd.
Het geheel, de visualisatie en de sound,  is wonderschoon en fantasieprikkelend door het gevarieerd klankentapijt (o.m. door percussie en strijkers) en de kleurrijke illustraties; de bevreemdend aanvoelende vocals drijven je naar onbekende oorden. Schitterend allemaal in die drie kwartier.

Hier valt nogal wat te beleven. Geen moment verveel je je . Terecht trouwens verdient deze compositie van Terry Riley zijn stempel iconisch… Peter Vermeersch & Thomas Noël hebben mensen rond zich verzameld, die de compositie nieuw leven inblazen. Ieder heeft zijn belangvolle inbreng . De puzzelstukjes passen perfect tot één geheel. Het collectief slaagt er dus met brio in je compleet overstag te doen slaan . Het verhaal en de muziek leven. Indrukwekkend, dit totaalspektakel. 

Line up: Peter Vermeersch (basklarinet, elektronica), Thomas Noël (harmonium, xylofoon), Jeroen Baert (viool), Shalan Alhamwy (viool), Mevlüt Akgüngör (ney/rietfluit), Gergana Velikova (zang), Anaïs Moffarts (zang, contrabas), Sadig El Gibril (oed), Osama Abdulrasol (kanun), Tsubasa Hori (taisho goto, Sanba), Ehsan Yadollahi (tar), Farnoosh Khodaded (daf), Moussa Dembele (kora, balafon, djembe), Tister Ikomo (ngoma), Josse De Pauw (tekst), Gerda Dendooven (illustratie)

Organisatie: De Centrale + Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent

Fela Kuti, de grondlegger en godfather van de Afrobeat, overleed in 1997 aan AIDS. Zijn zonen Femi en Seun bewandelen het muzikale pad van hun vader, en houden de scene levendig.
 Onlangs bracht de oudste, Femi, samen met zijn zoon Made een dubbelalbum uit onder ‘Legacy +’.  'Legacy+' bevat nieuw werk van Femi Kuti, ‘Stop the Hate', en het debuut van zijn zoon Made, 'For(e)ward'.
Het album van Femi bevat 10 nieuwe tracks. Op het album is zoonlief Made te horen op bas en sax.
In afrobeatstijl gaat hij maatschappijkritisch te werk . Elke song ademt ‘protest’ uit. Bij zoonlief hoor je een eerder moderne Afrobeat.
Het klinkt niet echt vernieuwend, maar in de voetsporen van hun iconische vader en grootvader, leveren ze sterk werk af  
De nummers op het album 'Stop the hate' gaan over de dagdagelijkse strijd om te overleven, als op  “As we struggle everyday”; het thema van corruptie komt aan bod in “You can't fight corruption with corruption” en het illegaal landonteigenen  op “Land Grab”. De plaat klinkt muzikaal aanstekelijk.
Aan de andere kant wordt op Made Kuti's album 'For(e)ward 'een ander soort sociaal-politiek beeld geprojecteerd. Hij probeert problemen uit te leggen en te beoordelen door levendige beelden te schilderen. Het lijkt erop dat Made wil dat mensen stoppen met klagen, en leren problemen begrijpen.

Femi legt de klemtoon op het bestuur, de politiek en de politieke elite; Made gaat in op interpersoonlijke maatschappelijke problemen . We moeten die problemen zien al een symptoom van slecht bestuur en hun systemische verrotting.

De songs mogen dan maatschappijkritisch, politiek betrokken zijn , muzikaal klinkt het allemaal groovy, aangenaam  en aanstekelijk .
De erfenis van Fela Kuti blijft op die manier stevig overeind.

Stop The Hate
1. Pà Pá Pà 2. As We Struggle Everyday 3. Stop The Hate 4. Land Grab 5. Na Bigmanism Spoil Government 6. You Can't Fight Corruption With Corruption 7. Show Of Shame 8. Privatisation 9. Young Boy Young Girl 10. Set Your Minds And Souls Free

For(e)ward
Free Your Mind - Your Enemy - Blood - Different Streets - Higher You'll Find - Hymn - Young Lady - We Are Strong

We citeren uit de bio: 'Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.' 
Met zijn album 'Messiah' neemt hij geen blad voor de mond, en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen.
Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het is in deze tijden, kwamen aan bod. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.

Hoog tijd om ook de plaat eindelijk onder de loep te nemen …
Het fijne aan Jaouad is dat je op zijn muziek geen label kunt kleven. Met zijn tenorstem balanceert hij tussen gospel en soul. Zijn muziek is emotioneel beladen. We hebben het over allerlei emoties die gaan van pijn , vertwijfeling tot vreugde.
“Lies” klinkt bijvoorbeeld heel vreugdevol en dansbaar. Het is het verhaal van ‘ontdekken dat iemand niets anders heeft gedaan dan liegen tegen u. Daar zit heel wat pijn in. Maar tegelijkertijd zit er ook een soort verlichting in omdat je dan ook gewoon weet van 'ok’, nu is het helder en duidelijk' . ''Je kunt niet in het licht komen, als je de duisternis niet kent”, vertelt hij. Het is de eeuwige strijd tussen licht en duisternis … Moeiteloos gaat Jaouad van luchtige momenten naar bittere ernst.
“We Both Know” en “Light” zijn dansbaarder. Hij raakt de gevoelige snaar op het warme , eerder gospelgetinte “Hard To love”. Mooi die afwisseling.
'Messiah' is een heel persoonlijk plaat geworden waarop Jaouad zich breekbaar en naakt opstelt. Hij biedt geborgenheid en een boodschap van hoop. “Be Mine” is een lieflijk mooie parel.
Jaouad profileert zich op 'Messiah' , net als zijn grote voorbeeld Jezus, als een bruggenbouwer tussen verschillende werelden, met een open geest. We ondergingen zijn muziek dus maar al te graag.

Tracklist: Family Ties 06:02 Crazy 03:18 Black Cupid 03:16 Leave me alone 03:24 Lies 03:45 Running 04:33 Father 04:02 Hard to love 04:15 We Both know 03:09 Light 03:04 Circle Line 03:08 Be Mine 03:39

Steiger staat voor stijlvariatie en muzikaal avontuur . Voor wie houdt van ‘muziek met een hoek af’ , is hier op zijn plaats. Steiger is ‘a work in process’ met o.m.  'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) . We hoorden het reeds in hun interview.
Op de recente EP 'Brick Smoke Basement' (2020) is er nog meer openheid naar vernieuwing en experiment. We schreven “De band tast op 'Brick Smoke Basement' de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.'
Op het nieuwe 'The New Lady Llama ' worden die grenzen verder afgetast.

“Mazurka de la Muerte” zit al meteen in die flow en bestaat uit diverse laagjes; zoals we in de livestream ervaren ‘ze zijn een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor’. “Absolution of a French Fry” kun je hieronder rekenen, met een uiteenlopend kleurenpalet.
“Lambda”, “Just a rite” en “Sliovitsj” zijn  één voor één songs die improvisatie tot kunst verheffen.  
De muzikanten voelen elkaar aan. Op die manier is er een perfecte benadering van hun sound. Hun concerten onderstrepen dit.
“Sun Dog” is er dan eentje die houdt van verfijning , subtiliteit en eenvoud.
Bewust proberen ze dingen uit en zien ze wel waar ze uitkomen, o.m. “(I Cannot hear what you say) for the thunder that you are”; de donderslagen zorgen net voor dat vleugje avontuur en experiment.

‘The New Lady Llama’ is te ontdekken plaat, een soort muzikale abstractie. Klasse in eenvoud, stijlvariatie, avontuur, improvisatie en experiment .

Tracklist: 1. Mazurka de la Muerte 2. Lambda 3. Just a Rite 4. Slivovitsj 5. (I cannot hear what you say) for the thunder that you are 6. Sun Dog 7. The New Lady Llama 8. The Happiest Thought of my Life 9. Absolution of a French Fry