The Telescopes zijn typisch het sort band die je moeilijk in een hokje kan duwen. In het begin werden ze aangeduid als fuzzy garage, daarna was iedereen het eens dat ze postrock speelden en nu zet hun label het nieuwe album in de markt als prog/spacerock. Die twee etiketten zou ik na een paar luisterbeurten van ‘Songs Of Love And Revolution’ niet meteen bovenhalen.
Hoe omschrijf ik het dan wel: de fuzz is hier zover doorgeslagen dat het voor mij herinneringen oproept aan de ‘stofzuiger’-postpunk-sound van The Jesus And Mary Chain, al klinkt het soms net zo goed psychedelisch. De ritmes en de eindeloze herhalingen doen mij denken aan mantra’s en drone-muziek. Slechts op één of twee tracks ontwaar ik een break in het drummen, voorts lijkt er wel een mechanische metronoom aan te pas te komen. De veelal onder de fuzz verstopte en nauwelijks te ontcijferen vocalen duwen het dan weer in de richting van de postrock en My Bloody Valentine. Mijn favoriete tracks zijn “Strange Waves” en “Mesmerised”.
The Telescopes bestaan al een paar decennia en vinden zichzelf bij elk album opnieuw uit. Toch is hun sound uit duizenden herkenbaar. ‘Songs Of Love And Revolution’ is intens, zwoel, zweverig-mysterieus en postapocalytisch.
AMMAR 808 - Sound of Ghent - Een leuk, ontspannend, wervelend kleurrijk dansfeestje die verschillende culturen samenbrengt.
Op deze laatste avond, in het kader van 'De Week van de Belgische Muziek', volgden we de streaming van het concert van AMMAR 808 (****) in De Centrale, Gent . We citeren even uit de informatie van 'Sound of Ghent': '' Met het toonaangevende debuutalbum 'Maghreb United' (Glitterbeat, 2018) leverde hij al een opzwepende soundtrack af met een hypnotiserende mix van Noord-Afrikaanse muziek en diepe grooves, afkomstig van de legendarische Roland TR-808-drummachines die de inspiratie vormde voor de artiestennaam van Sofyann Ben Youssef. De soundscapes waren zwaar en bruisend, rauw en boeiend. Terwijl de muziek het muzikale erfgoed van Noord-Afrika cultiveerde en de artiest reflecteerde over de turbulente tijd in zijn thuisland Tunesië , brengt hij hits op de dansvloer.''
Voor de Week van de Belgische Muziek presenteert hij zijn CD vanuit zijn thuisbasis, live gestreamd via Sound of Ghent en De Centrale.
Ammar 808, de Tunesische producer en musicoloog , brengt draaitafel en combo samen in dreunende bassdrums , stevige beats en authentieke geluiden die net die muzikale culturen samenbrengt in een futuristisch, dansbaar sfeertje … Een kruising van culturen van vooral Westerse en Afrikaanse. Klank en beeld zorgen voor een schokgolf. Een hypnotiserende inwerking zonder inmenging van geestverruimende middelen om in een hogere sfeer te geraken.
Het draait dus hier om de sfeerbeleving door clips en een mooi kleurrijk klankentapijt. Een intense vibe die schippert tussen psychedelica en de Afrikaanse roots. Een vreemde voodoo klank zit er zelfs in vervat.
We worden in feestmodus gebracht door de opzwepende , hypnotiserende klankenwereld. De kleurrijke soundscape zorgt voor een wervelend dansfeestje in onze eigen bubbel. Spijtig dat we dit niet in een zaaltje konden meemaken.
AMMAR 808 tekent hier voor de dansfestivals , eentje als Tomorrowland zou zeker niet misstaan bij een zwoele valavond. Je energie laten onderdompelen in een Afrikaans getint dansfeestje.
Dit was een leuk , ontspannend , wervelend , kleurrijk dansfeestje die verschillende culturen samenbracht. Wat een feestelijk einde van deze De Week van de Belgische Muziek …
Organisatie: De Centrale, Gent ism Sound of Ghent
Julien Tassin Trio - livestream - Een warme walm van blues en jazz
Julien Tassin is een jazz muzikant uit Charleroi die over de taalgrens zijn stempel heeft gedrukt op de jazz. De man improviseert in het genre en voegt er graag blues aan toe, wat ‘em een creatieve parel maakt in dat wereldje, iets om te koesteren. In Vlaanderen is hij beduidend minder bekend is, maar ok , zo’n verhaal kennen we wel meer in ons landje …
Sinds 2015 toert hij met twee andere virtuozen rond, contrabassist Nicolas Thys en drummer Dré Pallemaerts. Het vormt Julien Tassin Trio (****). In 2018 kwam de eerste plaat 'Sweet Tension' uit. Na een solo plaat 'Momentum' stelde het trio vorig jaar een nieuwe plaat voor, 'Moondancer'. Een warme schijf van groovy jazz en blueselementen , perfect met elkaar verbonden.
Live optreden zit er helaas nog niet in, maar in het kader van 'De Week van De Belgische muziek' stelde Kunstencentrum Nona, Mechelen en Inside Jazz een streaming van hun optreden aan het publiek voor. Het is een opname die Robbe Maes er vorige maand maakte. Een warme sound , die onze Valentijn kleurde …
De aanstekelijke gitaarriedels van Julien Tassin, die galmt als een warme golf, wordt aangevuld met fijne baslijntjes van Nicolas Thys, die als puur goud klinken . Dré Pallemaerts mept op en streelt z’n drumstel, als een zachtmoedige zalving of een knetterend bommetje . Vaak worden de registers open getrokken; headbangend in de zetel kun je genieten van die dosis rock-'n-roll van het trio. Mooi hoe jazz, rock en blues elkaar vinden. Een mooi, veelzijdig, intens geluid, warm en knus, door de groovy lijntjes, de lekker catchy tussenstukken en het bedwelmend klankentapijt . Uiterst genietbaar door het gezapige karakter en de tempowissels . Het enige gemis is dat er na elke song een akelige stilte valt, die gelukkig snel wordt opgevuld door een aanstekelijk of integer gitaarlijntje .
Julien Tassin Trio is een hartverwarmende kruisbestuiving van drums, contrabas en gitaar. Huiskamermuziek met een kampvuurgevoel, die je diep ontroert of waar je even je rock’n’roll hart kan op doen uitleven met luchtgitaar spelen. Fijne variaties dus in jazz , blues met pure rock’n’roll, wat het trio zo bijzonder maakt.
Voor meer informatie over Julien Tassin Trio verwijzen we jullie graag door naar volgende link: https://www.insidejazz.be/portfolio_page/julientassintrio/
Organisatie: Inside Jazz + Kunstencentrum Nona, Mechelen
Pentadox - livestream - Grootmeesters in improvisatie vinden zichzelf steeds uit
La Conserve + Gent Jazz
Leuven + Gent
Eén jaar geleden net, zakten we af naar een fijn concert in De Casino, Sint-Niklaas van Natashia Kelly. In het voorprogramma stond het Belgische jazz fenomeen Pentadox. We schreven daarover: '' De heren zitten gewoon in een rij naast elkaar, om aan te duiden dat elke schakel even belangrijk is binnen dit project. Want inderdaad, ondanks de individuele virtuositeit, is het net die samensmelting van die elementen, die zorgt voor een uur pure magie.
De heren stralen enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend, en vinden ter plaatse een nieuw klankentapijt uit. Je wordt meegezogen naar een kleurrijke jazz wereld. Door die frisse en bijzonder avontuurlijke aanpak intrigeert Pentadox ons sterk. Het daverende applaus na de set, toont aan dat we niet alleen waren met die mening.''
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html
In het kader van 'De Week van de Belgische Muziek' zet Inside jazz een hele week live streams op poten om de pijn van live optredens te verzachten. Ook Pentadox mag hier niet ontbreken. We kregen zelfs twee live streams! Een eerste als opname van de band als trio in La Conserve, en het tweede deel als hun optreden op Gent Jazz als Sextet.
Pentadox (*****) is geen band die op zijn lauweren rust, of voor de gemakkelijkste weg kiest. Deze grootmeesters in improvisatietechniek houden ervan zichzelf voortdurend heruit te vinden.
Het eerste deel omvat een reeks onuitgebrachte songs van de band in de ‘La Conserve studio’. Ook uit die nieuwe songs blijkt dat onze stelling niet uit de lucht gegrepen is. Wie dacht dat Pentadox ondertussen wel zijn grens heeft bereikt in het improviseren tot het oneindige, heeft het verkeerd voor . Meer nog, op het einde van de set stel je vast dat ze zelfs nu al naar de toekomst kijken. Het drietal beheerst hun instrumenten op ingenieuze wijze, en voegt daar voortdurend klanken aan toe die je niet meteen zou toeschrijven aan het geluid van een piano, saxofoon of drum.
Het trio verstaat de kunst om ons steeds te verbazen en te verwonderen . Een klankentapijt wordt op piano uitgekleed, er worden geluiden aan toegevoegd, enz. Terwijl de drumspartijen veelzijdig klinken, zachtmoedig de vellen strelen of de geluidsnorm proberen te overschrijden. En tot slot biedt de saxofoon op z’n beurt een adembenemende schoonheid.
Het tweede deel bestaat uit een concert van de band als sextet op het festival Gent Jazz. Wie had gedacht dat de band als drietal zichzelf overtrof , staat nog vol bewondering hoe deze band als sextet de grens kan verleggen. Binnen een ingetogen sfeertje, drukt ook de dubbel bas van Nick Dunston en de trombone van Weston Olencki - die zelfs op een bepaald moment een soort wedstrijdje ‘elkaar overtroeven’ uitvoeren op het podium - hun stempel op het geheel. De cello van Lester St- Louis wordt hier gecombineerd met de fijne tenor sax van Sylvain Debaisieux. Bram De Looze op zijn piano en Samuel Ber op drums zijn er bij om de ritmiek te optimaliseren . Ontroerend allemaal . Sjiek .
Als trio en als sextet weet Pentadox te improviseren met klank en geluid. Ze tasten grenzen af en vinden zichzelf uit met hun klankentapijt. Resultaat is telkens een adembenemende streaming. Het eindpunt van deze grootmeesters in improvisatietechniek is nog niet bereikt. Klasse!
Sylvain Debaisieux (B) - Tenor Saxophone; Bram De Looze (B) – Piano; Samuel Ber (B) – Drums; Nick Dunston (US) - Double Bass; Weston Olencki (US) - Electronics, Trombone; Lester St-Louis (US) - Cello
Organisatie: Inside Jazz
Zandland - livestream - Het raakvlak tussen poëzie, kleinkunst en jazz
We citeren de uiteenzetting op de website van CC de Ververij, Ronse ''Wat gebeurt er wanneer je opwindende jazz mengt met mijmerende Nederlandstalige teksten? Omdat niemand een eenduidig antwoord kon verzinnen, besloten vijf muzikanten uit verschillende windrichtingen de krachten te bundelen en het eens te proberen. Het resultaat? Zandland."
Vorig jaar hadden we nog een fijn gesprek met de band, dat je hier nog eens kunt nalezen, http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78291-zandland-het-probleem-is-vooral-dat-zandland-in-zijn-geheel-een-sound-vormt-die-we-enkel-kunnen-creeren-als-we-samen-in-een-ruimte-zitten-en-dat-is-nu-natuurlijk-onmogelijk.html
Eind januari kon men, naar aanleiding van ‘Gedichten dag’, de live stream volgen van Zandland. Ter gelegenheid van de Week van de Belgische Muziek stelt Inside Jazz dit streaming concert terug voor via het facebook event: https://www.facebook.com/events/490999121886741
Frontman en zanger/verteller Niels Boutsen omschrijft al in het begin van dit korte maar mooie concert waar het om draait: 'het raakvlak vinden tussen poëzie en jazz' . Wij voegen er graag de term ‘kleinkunst’ aan toe. Het optreden van Zandland (****) bevat net die kruisbestuiving van de drie elementen.
De korte gedichten die door Niels worden voorgedragen, sluiten zeer mooi aan bij de gezongen teksten die gaan over de eenvoudige dingen des leven, een belangrijk item binnen de kleinkunst.
Door die gezapige wijze van vertellen, raakt Niels de gevoelige snaar. De uiteenlopende jazz klank door de groovy sax van Marjan Van Rompay, de lekker aanstekelijke bas en de gitaarriedels van Roeland Van Noten en Geert Hendrixkx, worden aangevuld met de bedwelmende drums van Jonas Boutsen.
Je wordt meegenomen naar een plekje, waar het altijd fijn vertoeven is; o.m. in de huiselijke sfeer , in je eigen huiskamer, achter gesloten vensters en deuren als de drukte van een werkdag voorbij is; de rust en de kalmte die over je heen valt als je binnen komt in een omgeving die 'thuis' wordt genoemd … Een warme thuis … Zo voelt dit fijne optreden van Zandland aan.
Geniet net van de manier waarop deze band de term 'schitteren in eenvoud' omzet en innerlijk geluk ervaart door die prachtige driehoek poëzie, kleinkunst en jazz .
Line Up: Marjan Van Rompay - Comp., Sax; Niels Boutsen - Lyrics, Voice (STOOMBOOT); Geert Hendrickx - Comp., Elektrische Guitar, Acoustic Guitar; Jonas Boutsen - Drums; Roeland Van Noten - Electric Bass
Organisatie: Inside Jazz ism CC De Ververij, Ronse
Q-some BigBand - Manten Van Gils - We geloven in ons product, we geloven ook dat daar een publiek voor bestaat, en deze stream was een stap in de goeie richting!
We citeren: 'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some Big Band met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een eerste stevige stap zetten als hedendaags ensemble.'
Het volledige nieuws artikel kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/news/item/80721-even-voorstellen-q-some-big-band-release-dreamin.html .
Laten we de clichés rondom big bands maar overboord gooien. Momenteel weten zij elkaar te ontmoeten vanuit uiteenlopende stijlen en genres om zo muziek te brengen binnen een erg breed kader. Jazz overheerst bij Q-some BigBand . De band stelde zijn debuut 'Dreaming' voor in de Bijloke, Gent Wij genoten met volle teugen van het magisch samenspel en de prachtige klankenwereld. Een intens totaalbeleven!
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80801-q-some-bigband-een-intens-totaalbeleven-uiteenlopende-emoties-door-een-magisch-samenspel.html
Naar aanleiding van die streaming, de release van het debuut en de verdere toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met bezieler en oprichter Manten Van Gils.
Laten we beginnen met een persoonlijke vraag. Wie zijn je grote invloeden? Waarom een Bigband?
Ik speel al jaren trombone en ben eveneens in aanraking gekomen met het fenomeen big band. Sinds mijn 16de ongeveer, via de plaatselijke harmonie, ben ik eigenlijk daar wat in gesleurd, en daar ben ik niet meer van losgeraakt. Het is gewoon zeer leuk om, met 4 in een sectie en bij uitbreiding met 16 of meer , in een big band samen groove te maken, muziek tot leven te brengen. Echt teamwerk is dat.
Wat de vraag betreft, wie zijn mijn grote invloeden? Persoonlijk luister ik vooral veel klassieke muziek eigenlijk. Componisten als Beethoven, Chopin, Händel.
Wat de jazz betreft Chet Baker, en ook artiesten als onze eigen Bert Joris. Ook muzikanten als Toots Thielemans bijvoorbeeld.
Wat de Belgische jazz betreft , hoor ik de naam Bert Joris veel de revue passeren
Terecht ook, als ik mijn top tien big band albums bekijk staat bvb het album ‘The music of Bert Joris’ met het BJO, of de 'September Sessions' van BJO daar zeker in.. Bert Joris schrijft geniale melodieën, die een ongeëvenaarde flow en drive hebben. Bovendien kiest Bert daarbij ook altijd het elegantste harmonische pad, zonder onnodige complexiteit maar daarom lang niet altijd zo eenvoudig als het lijkt als hij of het BJO het speelt. Hij is zo’n bijzondere parel binnen de scene – om te koesteren!
Voor wie jullie nog niet kent, wie zijn Q-some BigBand? Vertel ons meer over jullie ontstaan?
De big band is eigenlijk ontstaan onder een andere naam, Quintessence Bigband, in 2015. Vooral omdat ik op zoek was naar een forum om mijn eigen muziek te spelen. Het niet zo eenvoudig om mensen te vinden die jouw composities willen spelen, en willen meegaan in jouw verhaal. Dat verhaal is ook met de jaren gegroeid en uitgekristalliseerd,. Het is ook niet het idee geweest om alles alleen te schrijven, en als vanzelf kwamen er ook andere componisten met hun inbreng. Er staan dus ook enkele composities van andere componisten op, naast de mijne, op onze plaat.
Q-some BigBand bestaat uit een voor een topmuzikanten . Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat is een kwestie van een netwerk opbouwen eigenlijk. Ik heb bijvoorbeeld een trompetspeler opgebeld en die heeft op zijn beurt vier andere opgebeld. Zo ontstaat een geleidelijke wisselwerking waardoor je meer en meer kan aanvullen en tot een geheel komen. Uiteraard lukt dat niet direct, je hebt altijd mensen die zich toch niet kunnen vinden in het aanbod, of andere bezigheden hebben. Maar dat is bij elke band zo eigenlijk.
Soms worden jullie in een adem genoemd met Brussels Jazz Orchestra? Hoe sta je daar tegenover?
We doen sowieso andere dingen, maar momenteel kunnen we niet tippen aan BJO. Brussel Jazz Orchestra is gewoon absolute top, en zijn bovendien al zo lang bezig. Dat zal in het begin ook niet vanzelf zijn gegaan, maar nu hebben die toch een enorme reputatie opgebouwd waar wij nog veraf zitten eigenlijk. Het is leuk om daarmee te worden geassocieerd, maar langs de andere kant is het toch ook allemaal erg relatief.
‘Jazz’ is een rode draad in jullie muziek, maar er schuilen toch meer muziekstijlen in het geheel. Klopt dat?
We zijn daar eigenlijk niet zo mee bezig. Het is niet fout om te denken in welk vakje het thuishoort, maar het is niet zo dat we een stuk schrijven en daarbij nadenken of dat nu ja dan nee aanleunt bij jazz. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig aan een stuk ergens in de lijn van ‘Norwegian Woods’ zoals Buddy Rich het deed, of 'La Fiesta' van Chick Corea. Als je dat begint te schrijven , kom je natuurlijk andere dingen tegen, maar ik sta daar niet bij stil of zo. Ik ben dus ook niet bezig in de trend van ‘’oei nu is het geen jazz’’ meer ofzo. Binnen onze big band vullen we elkaar ook aan. Een van onze muzikanten geeft les en is met gaming bezig en spreekt met zijn leerlingen over pop – een andere heeft affiliaties met brass band. Elk van die invloeden zit verweven binnen onze muziek, maar we zijn er dus niet bewust mee bezig of dat nu ja dan nee aanleunt bij jazz of niet.
Wat is jazz eigenlijk tegenwoordig?
Ik heb ergens een definitie gelezen ‘jazz is elke keer iets anders’, of in de woorden van David Byrne: “als je iets gezegd hebt, waarom zou je het dan herhalen?” en dan heb ik het vooral over het improvisatorische gedeelte binnen jazz. Een klassiek orkest probeert telkens de partituur zo goed mogelijk te benaderen, en binnen dat concept telkens diezelfde top kwaliteit te leveren. Daar is erg weinig speelruimte t.o.v. het ideaal.
Terwijl bij jazz er al eens iets mag gebeuren, of het een andere kant mag uitgaan. Bij een big band ligt dat iets complexer: als je met 18 man op het podium staat moet je meer afspraken maken, een lijn trekken, dan kun je minder improviseren en is het minder evident om iets te laten gebeuren in vergelijking met een kwartet bvb. Er worden dus meer afspraken gemaakt daaromtrent met elkaar. Zoals: iemand die klaar is met zijn solo, geeft een signaal en dan kan de rest daar op inpikken.
Om terug op uw vraag in te gaan: er wordt nog steeds te veel in vastgeroeste frames gedacht. Op dat vlak is het bvb jammer dat er in veel conservatoria nog steeds een betonnen muur staat tussen jazz en klassiek . Het zou bijvoorbeeld een verrijking zijn moest een klassieke muziek leerling ook eens blues kunnen spelen, of dat een jazz pianist ook Bach in zijn vingers krijgt. Dat gebeurt sporadisch maar nog veel te weinig en vaak op initiatief van de muzikant zelf ...
Maar dus wat is jazz, eigenlijk zijn we daar dus, zoals uitgelegd, niet echt mee bezig..
Ik heb ook het gevoel dat jazz tegenwoordig zelfs bij jongeren 'in' is , vooral omdat 'die op zoek zijn naar prikkels', wist de bezieler van Inside jazz Jens me te vertellen. Komt er een jong publiek naar jullie optredens? En klopt die stelling?
Niet per se denk ik. Het is ook al een hele tijd geleden dat we nog eens publiek hebben gezien (haha).
Echt data daarover heb ik niet, ik moet toegeven, er zit iets in mijn hoofd om iets te maken specifiek voor kinderen. Een soort jazz opera, je kunt daar al iets van vinden: http://www.aminorella.com/ Dat is dus iets waar ik echt zit op te broeden om te doen. Ik geloof er dus sterk in dat jazz ook bij jongeren en kinderen kan aanslaan. En eigenlijk blijven ook die dingen die een ouder publiek aanspreken toch ook nog steeds draaien, denk aan de Lindy Hop, dus ja.
Wat die prikkels betreft. Dat is ook een tijdelijk fenomeen denk ik. Je kunt niet blijvend geprikkeld worden. Ik ben er zeker van dat er ooit een periode komt dat mensen terug met een boek in de zetel willen zitten en hun GSM opzij leggen. Dingen veranderen. En evolueren.
Ik heb jullie live streaming gezien, en was danig onder de indruk over hoe jullie elkaar perfect aanvullen en aanvoelen. Het applaus in onze huiskamer was vanuit het hart. Toch moet het onwezenlijk hebben aangevoeld na elke song geen applaus te horen. Hoe voelt het om voor een lege zaal te spelen?
Je voelt dat vooral in de stilte net na een stuk. Met een live publiek wil je, tussen het stuk en het applaus, die ingehouden adem, vol van emotie, zo lang mogelijk ‘horen’… Degene die als eerste het applaus aanzet, verbreekt die magie, en dat wil je als muzikant zo lang mogelijk uitstellen!
Dan als in de presentatie diezelfde persoon de stilte doorbreekt, dat voelt raar aan. Maar ik, en de 17 muzikanten rondom mij, zaten zo vol adrenaline en we hadden zoveel plezier in het spelen op een podium dat dit eigenlijk, zeker tijdens het spelen, niet zo erg stoorde. Het heeft ons dus om die reden zeker niet tegengehouden om dit te doen, mede omdat streaming nog het beste is dat we kunnen doen om ons te tonen aan het publiek en samen te kunnen spelen. Uiteraard willen we live spelen, voor publiek. Daar bestaat geen discussie over. Maar eigenlijk is een live stream gewoon een visitekaartje, om uiteindelijk live te gaan spelen.
Dus ja, terwijl je aan het spelen bent, ben je gewoon 100% bezig met de muziek en met wat je bezig bent, waardoor je daar niet aan denkt voor een lege zaal te spelen.
Al bij al kunnen we concluderen, het is nog steeds live stream , het zal nooit de live ervaring vervangen. Niet voor de muzikanten, niet voor het publiek. Zoveel is zeker.
Die stiltes heb je eigenlijk wel goed opgevangen door te praten tegen het publiek thuis, vond ik
Ja, dat mag ook niet overdreven zijn omdat het anders te onnatuurlijk over komt. We hebben vooral het beste product proberen neerzetten, dan hoort daar wel wat interactie naar de mensen thuis bij om het toch een tikje persoonlijk te maken.
Hoe sta je tegenover live streaming na deze ervaring? Voor herhaling vatbaar?
Ik denk dat het woord kunstmatig hier echt van toepassing is. Maar heel deze corona dwingt ons gewoon tot een kunstmatige afstand naar onze medemens toe. Wat voor ieder van ons als onnatuurlijk aanvoelt. Er zijn wel mensen die dat zelfs prima vinden, en zich daar op hun gemak bij voelen. Maar muzikanten zijn per definitie beter als ze gewoon kunnen spelen voor publiek. We hebben dat contact en interactie hard nodig, maar dat is omgekeerd ook zo van publiek naar muzikant toe denk ik.
Dus om de vraag te beantwoorden is zo een streaming voor herhaling vatbaar? Zeker wel als het nodig is, zeker niet als het niet nodig is.
De reden van dit interview is uiteraard de release van jullie debuut ‘'Dreamin'', een plaat die de jazz in een breed kader brengt , de grens doet vervagen en andere stijlen worden aangesproken. Wat is je mening?
Het resultaat is gewoon het werk van vier verschillende componisten. Dat gevarieerde gaat nog sterker zijn in de tweede plaat , gewoon omdat op ‘dreamin’' nog vooral composities van mij staan, dat is historisch nu eenmaal zo gegroeid.
Op onze volgende plaat gaat dat evenwichtiger zijn en gaan we elkaar - ook bewust - meer beïnvloeden. Dus ik ben heel benieuwd naar het resultaat. En we zijn ook een masterclass met Michael Abene aan het organiseren, een Amerikaanse topcomponist en Grammy-winnaar. Dat gaat ook zijn invloed hebben op de tweede plaat. Maar zoals eerder aangegeven, we zijn niet erg bewust bezig met welk etiket we daar gaan opplakken. Dat is de job van de recensent he (lacht)
Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
Vooral tonen aan de wereld dat we er zijn, wat we waard zijn, het afleveren van een visitekaartje naar de buitenwereld toe. Tonen aan de wereld wat we doen. En ik denk dat we daar ook in geslaagd zijn eigenlijk. Het resultaat mag er zijn vind ik. En dat is ook wat er aan het gebeuren is, dat deze release ons op de kaart zet binnen dit wereldje… het afleveren van een visitekaartje naar de buitenwereld, de promotie en het publiek. Ons eerste kindje heeft een naam… en een karakter! (lacht)
Ik veronderstel dat door deze corona crisis ook voor jullie dingen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Ons release concert ging echt live gebeuren op 14 maart, dat is dus niet doorgegaan. Dat is ondertussen al ik weet niet hoeveel keer verzet, we zijn nu al aanbeland in ergens in mei dit jaar. Laten we ons hopen dat we rond die periode dus weer iets kunnen doen, en allemaal een vaccin hebben gekregen. Die hardnekkigheid om het vooral te doen blijft wel overeind staan, en niet alleen bij ons, maar ook bij de organisatoren van die concerten.
Hoe ben je als collectief, muzikant en ook als mens omgegaan met deze crisis waarin we nog steeds leven?
Vooral in het begin was dat heel moeilijk, ik kan er zelf niet goed tegen dat ik niets om handen heb. Ik heb ondertussen andere bezigheden waar ik kan op inzetten. Ik ben ondertussen vader geworden, op tien maart is mijn zoon geboren. Dat zorgt meteen voor een extra bezigheid, een toffe zelfs.
Ik ben ook aan verbouwingen begonnen. Ik heb ook een nieuw type trombone uitgevonden en gepatenteerd, en ben bezig om die op de markt te brengen.
Dus ja, ondertussen heb ik mijn handen vol. Ik denk dat iedereen zijn manier heeft om daarmee om te gaan. En dan zijn die streams wel goed om je terug bij de les te brengen, wat optreden en muziek spelen betreft. Vooral het gevoel , we zijn nog één band, we zijn er nog allemaal, en we zijn niet vergeten waarom we dit doen…
Er zijn nog weinig perspectieven. Maar hoe ziet de toekomst voor Q-some BigBanderuit?
Er zijn zeker perspectieven. We hadden in 2019 al beslist om een tweede cd op te nemen twee jaar later. Die komt er dus ook aan in september van dit jaar. We zitten dus op planning. We hebben ook een samenwerking in de steigers staan met Claire Parsons, een Luxemburgse zangeres die waanzinnige muziek maakt. Dat gaat door in november. Ook hier in Mechelen zitten enkele dingen in de pipeline. En uiteraard gaan we onze release tournee sowieso doen dit jaar.
Deze Zomer? Eventueel corona proof?
Zelfs dat wordt wellicht niet gemakkelijk, er zijn al enkele festivals die niet doorgaan. De Gentse Feesten bijvoorbeeld zoals ik hoor. En coronaproof is ook niet hetzelfde natuurlijk, maar ieder alternatief voor een streaming zullen we omarmen.
Wat Mechelen betreft, is er iets als een cultuur beleving in Mechelen? Ik dacht van wel ..
Er zijn in Mechelen absoluut fantastische initiatieven . Dat is ook al relatief lang bezig. We krijgen ook een ondersteuning van deze stad en dat is ook heel hard nodig. Cultuur leeft dus echt in Mechelen, en ik zie dat ook nog sterk evolueren Dus ja Mechelen zit cultureel nog steeds in de lift, zoveel is duidelijk
Om af te sluiten , wat zijn je verdere ambities met Q-some BigBand maar ook als muzikant? Is er een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt?
De ambitie is om ons zo goed mogelijk op kaart te zetten met kwalitatieve, eigen producties en toffe samenwerkingen. We geloven in ons product, we geloven ook dat daar een publiek voor bestaat, en deze stream was een stap in de goeie richting!
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie gauw live en kunnen die gesprek eens face to face over doen…
Minifestival Belgie Boven 2021 - Sound of Ghent - Bram De Looze Trio + Antoine Pierre Urbex: Improvisatie tot hemelse kunst verheven
Minifestival Belgie Boven 2021
Date: 2021-02-12
De Bijloke
Gent
Erik Vandamme
Als inleiding citeren we even: '' Een jazzy double bill om duimen en vingers bij af te likken: het is de bijdrage van De Bijloke aan de Week van de Belgische Muziek. Pianist Bram De Looze, hét talent van het moment, stelt in wereldpremière zijn internationale trio voor (met drummer Eric McPherson en contrabassist Felix Henkelhausen).
En drummer Antoine Pierre Urbex focussen zich op Miles Davis' 'Bitches Brew'.
Dat de Belgen goed bezig zijn!''
Beide muzikanten, Bram De Looze op zijn piano en drummer Antoine Pierre, zijn uitzonderlijke virtuozen, die buiten de landsgrenzen evenzeer erkenning hebben. Helemaal terecht overigens, want op hun talent staat geen grens.
We maakten ons op voor een magische jazz avond …
Bram De Looze Trio (****) - Binnen de Champions League van de Jazz is Bram De Looze als pianist absolute wereldklasse. Dat bewees hij solo als in zijn samenwerking met andere top muzikanten. In het project 'Bram De Looze Trio' gaat hij een samenwerking aan met drummer Eric McPherson , een man met tonnen ervaring in het vak, die met de grote jazz muzikanten zijn ding heeft gedaan. Ook de Duitse contrabassist Felix Henkelhausen staat hoog op de ladder in het genre.
Magie is het centrale woord. Het is hier de kunst van het improviseren, een uur lang - zo eigen aan alles rond jazz - op een intense, doordachte wijze. Hun instrumenten beheersen ze perfect. Ze voelen elkaar aan en het spelplezier druipt er van af . Wat een uitermate verrassende set.
Antoine Pierre Urbex (*****) - Een sterk schouwspel kregen we van dit collectief. Elke regel van improvisatie wordt door hen , één voor één top muzikanten, nog meer weergegeven; het geluid van hun trompet , sax en piano is een toverkunst en aangesterkt door percussie en drums, die tot de verbeelding spreken. Een muzikale wervelstorm, waarbij elke geluidsnorm eraan moet geloven. Verrassende en onverwachtse wendingen in één nummer noteren we, in die zin ingetogenheid , een versnelling hoger gaan om dan te eindigen in een klankenspectrum, een climax die oorverdovend kan klinken . Wat een innerlijk genot .
Elke schakel is even belangrijk. Antoine Pierre Urbex biedt een wervelende finale. Indrukwekkend hoe al deze muzikanten hun eigen ding doen, elkaar aanvoelen en aanvullen om een uur lang tot het uiterste te gaan om die climax te bereiken. Wat een jazzmagie.
Bij beide concerten is ‘Improvisatie tot Hemelse Kunst verheven’. Zowel Bram De Looze Trio als Antoine Pierre Urbex profileren zich op deze avond tot klanken tovenaars , die subtiel, doordacht zachtmoedig je hart bereiken, of door een oorverdovende versmelting een ware jazz tsunami veroorzaken …
Organisatie: De Bijloke, Gent ism Sound of Ghent
Kosmo sound - livestream - Een aangename psychedelische space groovy jazzdub trip!
Kosmo sound is één van die vernieuwers uit Gent en omstreken , die jazz als houvast hebben en er een muzikale potpourri van maken . Hun plaat ‘Antenna’ is een eigenzinnige interpretatie van het genre, een organische trip met pop, spacedub, psychedelica door innemende, aanstekelijke, opwindende grooves, die live een schop onder de kont krijgen, en prikkelend, borrelend , extravert geïnjecteerd worden.
We werden een uurtje lang uitnodigend, heupwiegend, meegevoerd in hun muzikaal dromerig landschap. Dit zat verdomd goed in elkaar; fonkelende sterretjes zweefden om ons heen. Live kregen ze al lovende recensies , de livestream kon dit enkel maar bevestigen en was dus overtuigend en won nieuwe zieltjes bij als wij …
Kosmo sound kunnen we plaatsen binnen een aanstormende generatie jonge muzikale vernieuwers die muzikaal boeiend, intrigerend , interessant zijn. Het is een sextet die we ook in andere (jazz) bandjes vinden als Nordmann; Compro Oro, Pura Vida enz . De jazz, als uitgangspunt, wordt in de betonmolen gemixt met andere genres . Resultaat: ‘a dub experiment’ , zoals ze het zelf noemen, en dit kunnen we maar onderstrepen .
Een intens , broeierige, zweverige , dynamische (dub) sound, en surplus zware baslijnen, strakke drums , moddervette grooves, spacey melodieën en effects.
Invloedrijk zijn Adrian Sherwood , Lee Scratch Perry , The Congos, Gary Clail en het project Little Axe. ‘Antenna’ werd trouwens geproduced door Koen Gisen.
Meteen werden we ondergedompeld in dit uniek sfeertje van dobberende, stuiterende, klotsende geluidjes en klanken … De ‘On-U Sound System’ fungeert als een mistig muzikaal decor . De brede instrumentatie van dubbele percussie, synths , sax , gitaargrooves, bas en het knoppengefreak zoeken zich kronkelend een geplaveide weg. De instrumentale nummers worden uitgediept , klinken aangenaam , zwoel (na)zomers en staan open voor experiment . Het onderstreept de virtuositeit van het combo .
De eerste nummers, “Aunt sister Lydia” , “Booth” en “Teddy dub” bouwen op in diverse lagen, (traag) (mee) slepend op een lounge psychedelica basis. Een fris, vertrouwd én origineel geluid.
Die ‘psychedelische space groovy jazzdub’ mondt uit in de aanstekelijke “Fortune” en “Rank”, twee songs die op plaat uitsteken en live ongelofelijke kleppers zijn; alles past hier perfect in elkaar , de repetitieve opbouw , de laagjes , de diepe grooves , de zware basses , het knopgefreak. Het prikkelt de dansspieren en stilstaan lijkt onmogelijk . Deze zitten vernuftig, subtiel in elkaar en tekenen voor een prachtjam! Wat een apotheose. Het zindert na en wordt opgevangen door het dubby zwevende “Yeasterdaydub” en het nieuw “Furious“, die ons de ogen doen sluiten en wegdromen in een fantasiewereld om tot slot wakker te worden geschud in de harde realiteit…
Kosmo sound spreekt tot de verbeelding met hun unieke , aparte sound. Een kleurrijk landschap creëren ze. We worden moeiteloos meegevoerd in hun muzikale droomwereld, de dansspieren worden geprikkeld en er heerst een feestelijke stemming door die aangename, opbouwende groovy melodieën. Het combo is goed op elkaar ingespeeld en klinkt beloftevol sterk!
Organisatie: N9, Eeklo
PAARD - Sound of Ghent - Experimenteren tot het oneindige in muziek met een hoek af
Even ter info van het event: ‘PAARD. is een zo goed als instrumentaal trio uit Gent, met vibrafonist Wim Segers (Flat Earth Society, Compro Oro), bassist Owen Perry Weston (Coely) en drummer Sigfried Burroughs (Kapitan Korsakov). Hun experimentele mish mash slingert vrolijk heen en weer tussen eclectische hiphop grooves en freestyle funk, met een paar onverwachte haltes onderweg. ''
Toen we dit trio zagen in de Trix in kader van het 'We Are Open' festival vorig jaar - nét vóór de lockdown van de covid-doorbraak, schreven we over het optreden: "het knettergekke gezelschap PAARD. dreef het tempo zodanig hoog op dat er barsten ontstonden in de muur van de Trix; door de geschifte drums, percussie, lekker energieke riffs en de beats werd op een intense wijze een oorverdovend klankentapijt uitgespreid in de kelder. Mokerslagen en uppercuts, een schokgolf door de Trix, vergelijkbaar met een tsunami of vulkaanuitbarsting. Even tot bezinning komen is er trouwens niet bij, want PAARD. blijft op dat verschroeiende tempo gewoon tot het einde van de set doorgaan. Tot daadwerkelijk niemand meer stil staat."
Ondertussen heeft PAARD (*****) een nieuw meesterwerk uit, 'Zalm' , en bewezen dat ze zonder meer tot de top behoren van ‘experimenteren tot het oneindige in muziek met een hoek af’. Of ze via de live streaming ons datzelfde gevoel konden geven, was de vraag die we ons stelden … Even ons antwoord …
Een intens spel van een oorverdovend geluid en ingetogenheid in een bevreemdende omgeving komt boven drijven, net door het samenspel van die verschroeiende percussie , de klankenwereld en het gitaarspel; een grens van uitersten wordt benaderd en afgetast. De sobere vocale inbreng doet de haren rijzen; ze werken naar een climax toe in instrumentatie en vocals.
Er is echter ook het visuele aspect. Een man en vrouw in danspartijen vullen de muziek aan; het leunt aan bij het betere theater. Mooi alvast.
Muzikaal hebben we hier een overtuigend trio dat een lekker, aanstekelijk klankentapijt uitspreidt en durft te experimenteren. Tja, opnieuw, het is experimenteren tot het oneindige eigenlijk, in muziek met een hoek af …
Ook humor is niet veraf bij PAARD. Het spelplezier en de anekdotes bieden een soort absurditeit die tot kunstvorm wordt verheven. We worden ondergedompeld in een aangename, leuke, feestelijke stemming. De dansspieren worden geprikkeld door het aanstekelijke samenspel van de riffs, de klanken , de percussie en de drums. De toevoeging van raps en hiphop is duidelijk een meerwaarde in het kleurrijke palet van PAARD. Een goed uur worden we bij de bek gegrepen …
PAARD. gaat erg creatief om met hun sound , ze zetten ons graag op het verkeerde been en experimenteren maar al te graag … Een muzikaal doolhof door de verrassende, onverwachtse wendingen, de wissels en de klankenwereld . Het is een langgerekte muzikale trip, een soort roetsjbaan, waarvan je even moet bekomen.
Wat een beleven van het trio … ze zorgen voor muzikale gekte en een verslavend schouwspel. Een ‘neverending’ rollercoaster, die je steeds opnieuw wil beleven.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/paard-06-09-2020.html @Wim Heirbaut
Organisatie: Democrazy, Gent + Vooruit , Gent ism Sound of Ghent
Slow Pilot - Slow Pilot plays Jeff Buckley - livestream - Een perfect eerbetoon aan Jeff Buckley
We maakten kennis met Slow Pilot (*****) in 2015 , toen de band het voorprogramma verzorgde van K's Choice in De Casino, Sint-Niklaas. We schreven daarover: ''Slow Pilot, de band rond de talentvolle singer-songwriter Pieter Peirsman, speelde een erg gedreven set. Zijn zangtalent kwam hier naar voor, de jonge gast had een begenadigde gitarist mee, maar speelde zelf ook een potje gitaar en piano."
Eind maart 2018 bracht Slow Pilot hun debuut album uit via Starman Records. ‘Gentle Intruder’ viel vooral op door de combinatie hartverwarmende melancholie en broeierige aanstekelijkheid.
Ondertussen is de band rond Pieter Peirsman sterk bezig. Onder de noemer 'Slow Pilot Plays Jeff Buckley' stonden er in 2019 enkele concerten op het programma; een mijlpaal alvast in de carrière van de band, gezien je eigenlijk net die magie van een Buckley terugvindt bij de band.
Slow Pilot brengt in het kader van De Week van de Belgische Muziek, de muziek van de grootmeester weer tot leven via streaming in Cultuurcentrum Brugge.
Naast het concert zelf waren er fragmenten te zien uit interviews van Jeff Buckley, een terugblik over zijn concert op Rock Werchter 1995 en interviews die Sofie Engelen achter de schermen had met o.a. Pieter Peirsman zelf, en vele andere muzikanten.
Op deze wijze werd een ware ‘Rockumentaire’ gepresenteerd over de man zelf en uiteraard over het album 'Grace'.
De manier waarop Slow Pilot de muziek van Buckley tot leven wekt op het podium van CC Brugge, zorgde voor kippenvelmomenten. Pieter heeft een breed stembereik en kan vocaal de grens verleggen; Met name hier de gevoelige Buckley, waarbij Pieter’s stem breekbaar klinkt, maar ook in het energieke door een forse, krachtige, trillende stem.
De muzikanten beheersen perfect hun instrument. De sound is spannend, vlijmscherp en integer, emotioneel.
Ze spelen een gevarieerde set, die ons sterk raakt. Een uur lang zijn we onder de indruk en worden we bij het nekvel gegrepen. Wat een dosis vuurkracht en intensiteit straalt deze band uit, die de grootmeester eert .
Een mooier eerbetoon konden de fans van de veel te vroeg gestorven held zich niet voorstellen. Geen routineuze set van het gezelschap , nee, hier was er sprake van bezieling, nauw verbonden aan de muzikant en de performer Buckley zelve! Innerlijk genot ervaarden we door deze topmuzikanten zowel op de ingetogen als energieke momenten; alle registers durfden ze open te trekken. De vocals van Pieter , zachtmoedig als krachtdadig, zijn even cruciaal. De geest van Jeff dook op …
Alles werd trouwens zeer mooi aan elkaar gepraat door Sofie Engelen, die niet alleen interviews voor haar rekening nam, maar ook haar aanstekelijk enthousiasme , een prachtige bijdrage leverde aan het concept.
Slow Pilot leverde dus een prachtig eerbetoon aan Jeff Buckley. Innemend, aanstekelijk en hartstochtelijk . Er hing magie in de lucht . Zoals Buckley de liefhebbers raakte, benadert Slow Pilot het materiaal, van én de artiest zelf, zielsmatig sterk in een overtuigende set.
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
Tragedian - Once things get somewhat back to normal, it will have to be a tight ship and everyone will have to scratch each other’s back for a while till things are stable
Tragedian is a multicultural metal band from Hamburg with a range of influences from heavy metal to speed and melodic power metal, taking their favourite elements from each genre and making their own interpretation. Formed in 2002 by guitarist, songwriter and producer Gabriele Palermo, they have shared the stage with bands such as Mob Rules, Paragon, Pagan's Mind, Dark Sky, The Unity, Burning Point and Cryonic Temple, including a supporting tour with the latter bands through Sweden and Finland in 2009.
Although we are repeating ourselves with this statement, we repeat it again. It is impossible in these times to look above the surface, within a genre or style of music where you often can't see the trees through the forest. To sound original even within that concept? It is a difficult task. Take the typical power/speed metal music style, where epic storylines go hand in hand with tons of bombast, screeching riffs and sledgehammer-like drumming. Spiced with towering narratives, which tends to make the listener scream out many a heroic lyric from the top of his lungs with his fist in the air.
German power/speed metal Tragedian uses that doomed concept extensively on its latest gem 'Seven Dimensions' We have to be honest and say that we were left a little hungry. Sure it sounds good in its genre, the epic storyline and heroic lyrics go hand in hand with tons of bombast, screeching riffs and fierce drumming. Which convinces the fan in the genre. But most of all, within their genre this band is still absolute top, and that's what finally won us over.
You can read our complete review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80736-seven-dimensions.html
About this release, the general reactions and of course also the pandemic we still live in, and the future plans we had a nice conversation with bandleader Gabriel Palermo
Tragedian has been around for a few years now, what were the highs and lows until now?
When i formed Tragedian in August 2002 i had no idea what to expect. Would we be loved , hated, respected, rejected, left for dead or burned at the stake. For sure i can say till now it's been a hell of a ride, we definitely had our share of sunny and rainy days.
The Highs: Being in the practice room for the first time as the band formed, playing our first gig in April 2003 at the world renowned Headbangers Ballroom in Hamburg, Signing our first deal with Musicbuymail in 2008, going on tour through Sweden and Finland with Burning Point, assembling an all italian band with musicians from some favourite bands of mine, collaborating with Bob Katsionis, Wade Black, Zak Stevens, Learning from Kai Hansen music production and how to listen to frequency and our newly formed co'operation with Pride & Joy Music.
The lows: Having to cancel a high profile gig with Rebellion less than 24 hours due to a childish ex band member, forgiving, trusting and reinstating that childish ex member for a second time. Finding out our last label lost its distributer and the contract expired 4 months after release and to avoid returns, our last release wasn't in anywhere to be found, my mother dying in the middle of the "Unholy Divine" production and just as we were about to get announced to appear at a major metal festival , the covid pandemic hit and put that and all other plans off.
Why did you choose for power and speed metal, a music style where you often can't see the wood for the trees anymore (as they say in our country)?
I wouldn't say i chose it. it was more of me combining all the styles of music i love and listen to without really knowing how to classify it. My start into music was Rainbow, Deep Purple and Black Sabbath. Then somewhere in the mid 80's i discovered Yngwie Malmsteen and Shrapnel Records and immediately fell in love with bands like Fifth Angel, Racer X, Apocrypha & Project Driver. At the same time i was also into the trending glam bands of the day like Ratt, Dokken, Quiet Riot but mostly the ones that had more integrity like House Of Lords, Shark Island, Hurricane and Pretty Maids. Up till that point i was composing music like 80's Pretty Maids and House of Lords that had the commercial edge like Dokken and Ratt mixed the musical integrity of the Shrapnel bands. Then I discovered Return To Heaven Denied from Labyrinth by accident and was totally blown away. That inspired me to add some speed to the songs. Until i moved to Europe in summer of 2000, i had no idea the movement of melodic power , heavy speed metal already existed. This was pre internet days so bands like Stratovarious & Axel Rudi Pell were nonexistent in North America.I didn't know bands like Pretty Maids still existed since there last release in America was Jump The Gun in 1990. After moving to Hamburg and diving head first into a new music world, my songs took the shape of how the world knows them today.
You have been through a lot of personnel changes, did that have a positive or negative influence on the band?
That depends on who you ask. There are those who think it's kept the band fresh and new sounding due to every recording having a new line up, others are wondering what the hell is wrong with me and if I’m really difficult as a person to work and deal with on a personal level. When reading past reviews, many would start off "Take out your score cards, there is not only a new album but a new line up as well". Despite opinions the truth to the matter is that i never formed Tragedian as a solo project with revolving door musicians nor am i that difficult. It was just a matter of finding the right chemistry of musicians that gel not only musically together but personally as well. I'm more than content to say that the current lineup is the one i wanted since the beginning. Were all on the same page musically and personally, a well-functioning team.
You recently released a new album, with a new singer, how and where did you find him (he fits perfectly in the picture)?
I first met Joan shortly after he arrived in Hamburg. He connected with me via Facebook introducing himself asking if i knew a Power Metal band looking for a singer and we would chat from time to time. When time came to play our next show with our friends Q5 in August 2018, i had a feeling it was going to be the last show for a while due to internal conflicts going on at the moment and it was time to reevaluate the situation. Shortly after the gig , the singer and i mutually agreed to part company. I spoke to the other members and we agreed to carry on and find another singer. At the suggestion of Ice Warrior Records, i got in touch with Wild Steele from the Italian band Shadows Of Steel but that was very short lived once he found out we were more than a hobby band. Then it dawned on me, there is a singer in Hamburg looking for a band. So i checked out his profiles on sound cloud, YouTube and imagined his voice over my songs. I contacted him and invited him to an audition and the rest is history.
How were the general reactions to the new singer so far?
Nothing but positive, many if not all say he's the best singer we've ever had. Of course there have been some negative opinions about his voice but the same happened when Roy Khan joined Kamelot. Joan's voice is not of a typical Power Metal singer with the obvious influences. He's also influenced by Bobby Kimball and Glenn Hughes and he adds that element to our songs.
What convinces me is that, after all these years, you still present yourselves as masters of your trade, and that you will not rest on your laurels. After all these years, you no longer have to prove anything, but you still do. Your opinion on this statement?
To say we are masters of our trade is an overstatement. No matter what you do there's always room for improvement and you do learn something new every day. When a new album was recorded, we did the best to our ability at that time and of course after the album is out you go back and listen and make a list of either stuff that came out really good or cringe at some error either from playing or recording wise. Right about the time when we start the follow up album, the list from the previous album comes out to see what and where we can better ourselves and the productions. Regarding resting on our laurels, it won't happen because no matter what a true artist will never be satisfied. You might feel content at the moment with what you achieved but never 100% satisfied. The only thing we have to prove is to our fans and ourselves that we can continue to deliver the goods.
And the new album? How were the reactions?
The reactions were either very positive, truthful and directly to the point. We did recieve 2 or 3 very nasty reviews. So nasty that our Bassist Dawid asked me if i slept with the reviewers wife or mother. I understand and get it, not everyone is going to dig or like what you’re doing and the more neutral reviews Cleary stated that but at the same time pointed out our good and strong points and still recommended the albums for fans of this style of music. I do read all reviews as they come in but i don't take them seriously or let the extremely great ones go to my head and i told the other guys they should do the same.
This corona may have caused some of your plans to fall through the cracks. Which ones?
Mostly all the live shows and a festival appearance we had for 2020 and for the foreseeable future. Hopefully in 2022 we can get back to a normal with gigs and touring of some sort.
Are there any other plans this year? Including any live gigs?
Till now we do have a show planned with Mob Rules and El Pistolero in Dessau Germany on April 1,st. Whether its going to happen or not , it’s still up in the air and we are preparing for it regardless. We already started working on our follow up to "Seven Dimensions" and yes it will be the same line up, first time in the bands history that the same lineup records 2 albums in a row.
If live gigs don't work out, would you opt for live streaming? if so, why or why not?
Why not, it would be a way to get new music out to the fans and masses until the pandemic blows over. We participated in a live stream in cooperation with the Markthalle in Hamburg last May. I must say it was strange in some ways, playing a big empty hall with only band, and crew with no one going hurray after every song.
Isn't it true that 'networking' through streaming, social media and so on becomes even more important than before because of this crisis?
Most definitely, it’s the only way the masses can see something new until normal concerts are allowed again.
How did you survive this crisis as a musician (but also as a human being)?
Besides Tragedian i work with sound design and compose film, soundtrack and commercial music for advertisements. At the same time I’m writing material for a solo album and for the Wade Black Project. Thanks to my girlfriend who i met before the second lockdown in Germany, I’m able to remain stain till now.
A general question in that direction, how do you personally think music and culture will survive this crisis?
First of for music and culture to survive the industry and bands have to pull and stick together. Second, the powers to be have to finally recognize that being a musician , actor, producer, engineer, rigger, lighting director, tour manager, roadie etc. are legitimate jobs in the real world and many jobs and existences are at stake. The entertainment business needs support for the time being. Once things get somewhat back to normal, it will have to be a tight ship and everyone will have to scratch each other’s back for a while till things are stable. Fans can support the bands by buying merch and continue to stream the music and as soon as the halls open support the scene regardless how big or small.
After all these years, do you still have goals or ambitions you want to achieve?
Definitely! with Tragedian the goal is to carry on writing new albums without repeating the previous release and push the envelope as far as to the edge as possible. I would like to record a mix album of some of our songs acoustic and some orchestral and actually perform it live at a theater among an intimate setting.
Thanks for answer the questions, I do hope we can see you guys soon on stage somewhere
Thank you for the opportunity and as soon as life is back to normal, we'll be heading your way. I do hope to meet you for a Triple Karmeliet.
In het kader van De Week van de Belgische Muziek stelt Inside Jazz enkele opkomende Belgische jazz talenten voor. Eén daarvan is de gloednieuwe band rond bassiste Lara Rosseel In verband met het streaming concert van Lara Rosseel Band citeren we even: ‘Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zijn nooit veraf. Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikale avontuur voort. Het kwintet resideerde heel recent nog in Kunstencentrum Nona.’
In het eerste deel kwam enkele de artieste zelf aan bod, met haar band kwam ze in de twee volgende delen aan bod, met ietwat achtergrond informatie en gesprekken met Lara en de bandleden.
We genoten een klein uur lang van een fijn concert van deze ontluikende artieste en haar band die nu zelf in de schijnwerpers staat.
Lara Rosseel Band (*****)
Deel 1 - Op 'Portrait of Lara' krijgen we een mooi beeld van de artieste Lara Rosseel, haar omgeving en haar muziek. We keken binnen in haar leven op een boot, of op een stille plek, gelegen in een bosrijke omgeving.
We genoten van haar contrabas spel , een soort magie is het solo , die ze op pakkende en gevarieerde wijze speelt. Uit haar medewerking met zoveel artiesten en top muzikanten , bleek al hoeveel uiteenlopende klanken ze uit haar double bas kon toveren. Een onbeschrijfelijke virtuositeit.
Nu ze in de schijnwerpers kan en mag staan, zet ze dat nog meer in de verf. Een half uur lang werden we gewillig meegevoerd door haar baslijnen. Op de laatste song “Summertime” zorgen haar vocals voor een warme schoonheid aan die double bas.
Een aangename kennismaking alvast om Lara Rosseel nog beter te leren kennen , zoals dat zal gebeuren in het derde deel …
Deel 2 - In het tweede deel krijgen we inkijk hoe het optreden in elkaar zal steken en het ontstaan van de band. In de gesprekken met de muzikanten en Lara , blijkt dat het de bedoeling is om ieder deeltje van de band in de spotlight te plaatsen. Eén voor één worden de muzikanten voorgesteld, die een uitzonderlijk talent hebben. Eénmaal samen hebben we een magie van zelden kaliber.
"From the very beginning, over the first acquaintance between the musicians, to the birth of fresh new music.”, lazen we op de facebook pagina. Waar dat uitkomt? Dat blijkt uit het derde deel.
Band: Sam Vloemans (trumpet, flugelhorn), Sep François (vibes, marimba, percussion), Vitja Pauwels (guitar), Angelo Moustapha (percussion), Lara Rosseel (double bass)
Deel 3 - Deel drie bestaat dus uit het concert zelf in Kunstencentrum Nona , Mechelen. We stellen vast dat Lara een enorm talent is als bassiste, en ja , zelfs een zangeres is met een breed stembereik. We hoorden het op het eind van het eerste deel. De dromerige soundscapes van haar muzikanten vullen sterk aan.
In de set horen en voelen we dat Lara Rosseel verbonden is met de natuur. Alsof we een wandeling maken in het bos , zo voelt de muziek aan … Een sprookjesachtige decor en de prikkels die we krijgen . Je geraakt in vervoering van de scherpe trompet van Sam, de percussie en vibrafoon van Angelo en Sep geven het ritme aan op uitgekiende wijze, en Vitja drijft het tempo met zijn gitaarriedels verder op, opgezweept door die lekker aanstekelijke baslijnen van Lara zelf.
Indrukwekkend hoe dit gezelschap hun sound laag per laag op intense wijze opbouwt en je hart sneller doet slaan. Inderdaad, dit is hét gevoel dat je krijgt als je vol bewondering geniet van de natuur . Een bedwelmend klankentapijt horen we. Maar er is ook een donker mysterieus sfeertje door een licht dreigende bas; gitaar, drums en percussie bouwen verder op en veroorzaken een muzikale wervelstorm; tot slot mondt het uit in een tsunami van warme klanken, waaroverheen trompet geschal zweeft. We krijgen dus heel wat variaties door de tempowissels. Wat een kleurenpalet.
Lara Rosseel Band klinkt intens mooi , zwoel en neemt je mee in hun sprookjesachtig kader en muzikale leefwereld tot je helemaal ‘zen’ bent .
Meer informatie over Lara Rosseel vind je via volgende link: https://lararosseel-be.webnode.nl/
Luister maar eens naar de prachtige plaat 'De grote vrouw' , in coronatijden een mijlpaal. Live komt er nog meer magie en schoonheid naar boven.
Lara Rosseel is een basvirtuoze en samen met haar band is ze meer dan het ontdekken waard!
Organisatie: Inside Jazz ism Kunstencentrum Nona, Mechelen
An Pierlé Quartet - Sound of Ghent - Sprookjesachtige tocht in de wereld van pop en jazz
An Pierlé is al vele jaren verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Zowel op als naast het podium weet ze ons telkens te verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder avonturen van deze talentvolle artieste. Haar partner Koen Gisen is een topproducer die eveneens van vele markten thuis is; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten.
Samen vormen ze An Pierlé Quartet (****) . Wat een kruisbestuiving!
Want ook 'Wiga Waga' is opnieuw zo'n voorbeeld van de veelzijdige aanpak van deze onwaarschijnlijke talenten die ze één voor één zijn. .
Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80811-wiga-waga.html
Op 10 februari werd deze schijf voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, via streaming.
‘An Pierlé Quartet heeft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt waaruit blijkt dat deze band niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz wordt daarbij voortdurend afgetast.’
Ook live krijgen we een uiteenlopend kleurenpalet aangeboden. We maken ons dan ook op voor een sprookjesachtige tocht in de kleurrijke, bonte wereld van pop en jazz.
An Pierlé start de set aan haar piano , haar zalvende stem bepaalt. De sax van partner Koen Gisen begeleidt haar, waarna lekker knetterende drumpartijen van Casper Van De Velde je koude rillingen bezorgt. Hendrik Lasure vult aan op keys. De bubbel van vier bouwt op , barst los en er ontstaat een schouwspel van sprankelende klanken en vocals, de leidraad van het concert.
Het experimentele karakter van de plaat komt bovendien naar boven drijven. Hendrik ontpopt zich als een ware klankentovenaar, een 'Wizard of Oz' aan z’n keys, die een onaardse magie doet ontstaan. Casper vult hem perfect met energieke drums aan.
De vuurkracht van deze jonge wolven maken de brug naar de veelzijdige sax van Koen en An’s virtuositeit , magische stem en piano. Het tempo wordt naar een zekere climax gedreven, die ergens blijft hangen tussen een oorverdovende en bevreemdende schoonheid, gedrenkt in weemoed of een knetterend haardvuur.
Het is een perfect huwelijk tussen jazz en pop op plaat als live. De lekkere, groovy klanken zijn vervat in aanstekelijke popmelodietjes.
De opstelling van het podium refereert aan een sprookjesbos. Mooi om naar te kijken dus. In het bos kom je liefelijke wezens als vervaarlijke wolven tegen, die je dreigen te verscheuren. Die sfeer van dit sprookjesbos van het leven, ervaarden we in de live set.
De gevarieerde aanpak boeit en intrigeert. Een magisch vuurwerk, die licht en duisternis met elkaar verbinden. Geen makkelijke aanpak trouwens, gezien het samenspel ruimte laat voor experiment , vreemd aanvoelende klanken en vocals, zowel live dus , als op de plaat ‘Wiga Waga’, die het specifieke sprookjesbos van An Pierlé Quartet benadrukt.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)
Syd is een rijzende ster in de VS. Het debuut van deze zangeres en producer werd in 2017 op veel applaus onthaald, ze deed al mee in een video van Drake en ze schreef al een nummer voor Beyonce. Om maar de grootste overwinningen op te sommen.
Syd heeft een nieuw album klaar dat later dit jaar uitkomt. In de aanloop daarnaar brengt ze “Missing Out” uit als single. Die kondigt ze aan als een anti-Valentijn-track. Dat kan best zijn. Echt vrolijk of romantisch klinkt het nummer inderdaad niet. Wel krijgen we opnieuw de zoete, zwoele stem van Syd (de low key-versie van Lauryn Hill van the Fugees), wavy synths en een kale, slome R&B-beat met wat crunch. Er komt zelfs een metallofoon (glockenspiel) aan te pas, maar laat je daardoor niet afschrikken.
https://www.youtube.com/watch?v=bGLrGx0HV-o
Ons land heeft een uitstekende reputatie in alle genres waar het woord ‘wave’ in de samenstelling zit. Dat belet niet dat we ook al eens over de grenzen mogen kijken, of luisteren.
New Haunts is het synth/darkwaveproject van Alice Sheridan uit Bristol. In juni van vorig jaar bracht ze haar album ‘Fight/Flight’ uit bij Vital Breath Records. Haar volgende komt uit bij Cold Trasmission en “Failing Me” is alvast de eerste kennismaking met dat album.
“Failing Me” is van een andere orde dan “Thrill”, de eerste single van dat vorige album. Die klonk toen meer retro 80’s, als heel gothic-dansbare EBM, zoals bv. Ash Code. Dan is het nieuwe “Failing Me” veel tijdlozer, meer midtempo-darkwave en met meer melancholie en melodie. Heel zwoel en sensueel ook. Helemaal iets voor fans van Elisa Waut en Yazoo, of recenter Nouvelle Phénomène, Mountainward (op de Glass Coma-remix van The Distance) of “Porcelain Face” van Strawberry Pills.
New Haunts klinkt op “Failing Me” catchy op een diepdonkere manier. Haunting en bezwerend. Laat dat album maar snel komen.
https://newhaunts.bandcamp.com/track/failing-me
De Eindhovenaars zijn aan hun vierde plaat toe met ‘Rose of Jericho’. Ze maken nog steeds progressie heb ik zo de indruk. Na het beluisteren van dit album kan ik dat alleen maar bevestigen. Ze zijn ook overgestapt van Argonaute Records naar Heavy Psych Sounds Records. Een interessante uitvalsbasis voor een band zoals Komatsu.
Het album opent meteen sterk met “Stare into The Dawn”. Een lekkere vette riff en de begeesterende vocals van Mo Truiyens. Het nummer is ook goed gemixt want het klinkt hard als emotievol. “Solitary Cage” lijkt gemaakt voor deze tijden waarin we leven. Nochtans is het gemaakt voor covid toestanden. Het opent verschroeiend met snedig drumwerk.
“The Suit” bezit een gevoelige en melodische intro. Heerlijk dat gitaargeluid. Net wanneer je denkt dat de song verder zal blijven kabbelen schakelen ze een versnelling hoger. Fantastische song.
Alle songs worden mooi opgebouwd , check maar eens “Blood Moon”. Het titelnummer is een instrumentaal dat inderdaad geen zang behoeft vanwege het verhalende van de instrumenten zelf. Op “Blackbird” leunt de song voornamelijk op de gitaarriff en de bas. Heel goed maar toch iets minder verrassend.
Maar misschien ligt onze verwachting te hoog? Ze sluiten af met “Om” dat vrij wild klinkt ondanks dat het een midtempo nummer is. Fijne gitaren en leuke ritmische dingen zorgen voor een kanjer van een afsluiter.
Hopelijk krijgen we snel eens de mogelijkheid om deze band in het echt te mogen aanschouwen. Ze hebben er alleszins het materiaal om voor een feestje te zorgen. Nu nog eerst die covid wegkrijgen …
Het Britse Django Django scoorde bij ons een radiohit met “Default”. Dat was in 2012. De daaropvolgende albums en singles deden het goed in de UK, maar in België was het succes eerder beperkt ten opzichte van “Default”.
Op hun nieuwe album ‘Glowing In The Dark’ staan 13 songs die netjes in het verlengde liggen van hun vorige werk: catchy artpop, verrassend en knisperend fris, met leuke ritmes en lyrics die niet al te diep willen graven. Troostend en comfortabel op een bijzonder vrolijke manier.
Opener en single “Spirals” is in veel opzichten het kleine broertje van “Default” en op “Right The Wrongs” en “Got Me Worried” trekken ze die lijn door. “Waking Up” is een zweverig, maar voorts naar de normen van Django Django eerder een klassiek poprockduet, met Charlotte Gainsbourg. Het nummer ademt wel een zwoele, verleidelijke atmosfeer uit die het goed zou moeten doen op de radio mocht de intro een heel stuk herkenbaarder zijn.
“Free From Gravity” combineert de stuiterende ritmes en jagende melodieën van de Talking Heads met zachte, helende en harmonische vocalen. En er zitten wel meer muzikale referenties naar de jaren ’80 in dit album, maar noemt dit zeker geen retro. Django Django staat veel meer in het hier en nu dan pakweg Editors of Elbow. Als er al enige ernst in dit album zit, hebben ze die toch bijzonder goed verstopt.
“The Ark” is een freewheelende space-jazz-improvisatie en “Night Of The Buffalo” is een beetje a-typisch voor Django Django inzake ritme en aanpak . Met de violen in de outro doen ze die song overigens weinig recht. “The World Will Turn” blijft wat hangen in kampvuurnostalgie, terwijl “Hold Fast” een veel te lange Jean-Michel Jarre-intro heeft om deze nochtans niet-onaardige track overeind te houden.
Scoren wel goede punten: “Kick The Devil Out” (doet denken aan het beste van de Inspiral Carpets), de catchy titeltrack “Glowing In The Dark”, het op een coldwave-ritme drijvende “Ask For More” en “Headrush” (een huwelijk tussen The The en Tame Impala).
Als album is ‘Glowing In The Dark’ niet de comeback door de grote poort. Wel bevestigt Django Django hier dat ze nog steeds een reeks catchy, vrolijke-klinkende en verrassende poprocksongs kunnen brengen die zeker een plaats verdienen in jullie platenkast.
https://www.youtube.com/watch?v=fZbjb7QOs_k
In de zwarte scene zal iedereen wel al eens de naam van Xavier Krutz gehoord hebben. De man speelt en zingt al een tijdje en nee; het is geen gothic of iets aanverwants. Hij is eerder een troubadour. Hij speelde mee met de Kinderen van Moeder Aarde en werkte samen met kleinpunker Gert. Op Winterstille maakt hij samen met Gerry Croon liedjes met elementen van folk en kleinkunst.
Ik heb wel al ergens Xavier gezien in filmpjes van één van zijn optredens maar met dit album verrast hij mij wel enigszins. Hierop merk ik toch wel evolutie: in de songs en in de instrumentaria.
Vocaal zal hij wellicht nooit een nachtegaal worden maar ook hier merk ik verbetering en het stoort mij niet zo in dit gegeven. Moest het popmuziek zijn dan ware het een ander verhaal. De arrangementen zijn van Gerry Croon en dat verklaart misschien deels zijn groei.
Opener “Drink nog een Glas” vind ik eigenlijk een goede song die mooi ingekleed is. Het blaaswerk ,dat van het achtkoppig ensemble Crooniek komt, geeft emotie, karakter en schwung aan het nummer.
Op “If i Would Only Know” zingt hij in het Engels. Het nummer zelf vind ik sfeervol en goed. “Boze Wolven” is een kleine lullaby. De folk is hier niet ver weg. “Sans Rien Dire” is in het Frans gezongen maar ik voel dat hij er een beetje mee worstelt. Daardoor plakt het niet bij mij. Dat is mijn mening natuurlijk. “Partizanen van de Volle Maan” bestaat al een tijdje maar bloeit hier wel open in dit arrangement.
Wat kunnen we nog onthouden? “Und Sie Tanzten” is een nummer geschreven door Gerry Croonen. De intro is wat lang uitgevallen. De eerste halve minuut kon wat spannender lijkt mij. Het nummer op zich doet wat aan Goethes Erben denken. Het heeft een beetje dezelfde theatraliteit.
In totaal vinden we hier 10 liedjes terug die in verschillende talen zijn gezongen en die allemaal sfeervol verpakt werden met de hulp van het ensemble Crooniek.
Een plaat waar je als kleinkunst liefhebber zeker eens naar moet luisteren.
Folk/Kleinkunst
Puin van Dromen
Winterstille
‘Beuker’ is het nieuwe album van de Nederlandstalige hardrockband BEUK. De eerste helft van het album zijn nieuwe songs en op de B-kant staan live-versies van ouder materiaal.
Het ‘nieuwe’ van de A-kant mag je met een kleine korrel zout nemen. “Voodoo Child” van Jimi Hendrix is natuurlijk al stokoud. “Station Dementia” is de heropgenomen versie van een track van ‘Strak Plan’. Met beide songs doen ze wel iets moois. Van de Jimi Hendrix-cover kunnen we misschien moeilijk zeggen dat hij beter is dan het origineel, maar van “Station Dementia” kunnen we dat wel.
De drie echt nieuwe tracks zijn “Monster”, “Beuker” en “Konijn Met Wijn”. Zeker de eerste twee kunnen vlot overtuigen. Daarop hoor je hoe het voor BEUK loont om met een producer als Romesh Dodangoda in de UK te gaan opnemen. Dodangoda werkte eerder met Motörhead, Bring Me The Horizon, Bullet For My Valentine, Funeral For A Friend, Sylosis en Bleed From Within. Zo hard als die Dodangoda-referenties klinkt BEUK nu ook weer niet, maar hun sound klinkt hier wel voller, massiever en gelaagder. Meer punch of grinta, of hoe je het ook wil noemen, dan op het vorige album. Meer de nadruk op de rocksound en iets minder op de lyrics, al blijven die netjes te volgen.
De B-kant bevat live-versies van wat we intussen BEUK-klassiekers mogen noemen: “Zo Mooi”, “Strak Plan Jacky”, “Gevaarlijke Hond” en “Delfine Klopt Erop”. De selectie komt uit een livestreamingconcert tijdens de coronazomer van vorig jaar. Ook deze opnames werden door Dodangoda gemixt en gemastered en sluiten inzake sound en grinta perfect aan op hoe BEUK live klinkt.
Er is misschien wat tijd over gegaan, maar BEUK wandelt steeds nadrukkelijker op de weg die ze voor zichzelf uitgestippeld hebben.’Beuker’ is een nieuw hoogtepunt, terwijl je aan alles aanvoelt dat er nog wel meer van die hoogtepunten zullen volgen.
https://www.youtube.com/watch?v=KAfiBF6fsFY
https://youtu.be/tEYeCL_f7xk
A Burial At Sea is een band bestaande uit vijf muzikanten die in de UK verblijven. Enkele komen zelfs uit Ierland. Hun debuut plaat komt uit op Moment of Collapse Records en daar zitten ze muzikaal gezien op hun plaats tussen bands als Cranial, Hexis en Cataya.
In 2017 hadden ze een EP uit en nu een full album. Verder is er weinig info te vinden over de band zelf. De muziek moet het dan maar voor zich laten spreken en dat doen ze met verve.
De intro bouwt mooi op met elektronische klanken tot een climax. Meteen de start van de eerste echte song “You Did Really Grow After… Die kent een mooie, lange opgebouwde intro om dan een tandje bij te steken. De blazers geven de song warmte en melancholie. Een mooie insteek om dit te gebruiken tussen o.a. de gitaren en de synths.
Op “Breezehome” openen ze de track op een ritme, dat vrij ingewikkeld klinkt. Speel dat maar eens na. Uiteindelijk gaan ze daarna iets toegankelijker verder. Het thema blijft erin zitten maar veel minder opvallend. De bas doet hier werkelijk mooie dingen waar ik alleen jaloers kan van zijn.
Halfweg treden zwaardere gitaren naar voor. Op “”Nice From Afar, Far From Nice” openen ze met een zware riff en terug uitmuntend bas- en slagwerk.
Die mannen spelen toch in een andere klasse dan de meeste muzikanten. Halfweg krijgen we een rustige passage waar terug intrigerend percussiewerk te horen is. De blazer zorgt voor melodie en emotie.
Ook “D’ Accord” is van hoog niveau door het mooie gitaarwerk in de intro.
Alle vier staan ze op dit hoog niveau te spelen; klinkt dat niet teveel arty-farty? Nee het klinkt toch vrij natuurlijk , wat ook wil zeggen dat het album vrij goed te beluisteren valt. “Less We Remember” is eerder een sferisch en rustig nummer maar met een heerlijke vibe erin.
Over dit debuut kan ik werkelijkzeggen: het is warm, klasse vol en stilistisch. Schitterend. Ze zetten hier de richtlijn hoog neer voor de andere releases in de post-rock dit jaar.
Postrock
A Burial At Sea
A Burial At Sea
Donder - livestream - Het oorverdovende geluid van de stilte
In 2015 richtten drummer Casper Van De Velde, bassist Stan Callewaert en pianist Harrison Steingueldoir de band Donder op . Vrij snel ontpoppen ze zich tot meesters in uitspitten van geluid en klank. Het ingetogen debuutalbum 'Still 'bewees het uitzonderlijke talent van het trio. De plaat kreeg lovende recensies in de VS en Europa.
Donder (****) stelde in 2019 zijn derde album 'Keukenpraat ' voor op het W.E.R.F-label, omschreven als 'een donkere cinematografische trip met aan David Lynch en Hitchock verwante vibes' . We schreven een recensie die je kunt nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73672-keukenpraat.html
Ondertussen heeft de band al een vierde album uit ' Het Verdriet’, een samenwerking met de Noorse grootmeester en harmoniumspeler Sigbjørn Apeland. Het zijn opnames in de Flagey uit 2019. Rode draad? Het overdonderende geluid van de stilte in al z’n aspecten … De manier waarop de muzikanten hun instrument spelen is zo intens en doordacht, dat er een gemoedsrust over jou neerdaalt.
Neem nu Casper Van De Velde. Hij streelt zijn drumvellen en cimbalen heel omzichtig met allerlei drum sticks, of balanceert net op de grens van die stilte , die lichtjes kan doorbroken worden, door subtiele mokerslagen uit te delen.
Pianist Harrison Steingueldoir spreidt over de hele lijn een bedwelmend klankentapijt uit, en durft te flirten in het overschrijden van de geluidsnormen. De dubbel bas speler Stan Callewaert van zijn kant, klinkt soms groovy en verschroeiend maar kan zodanig stil en ingetogen zijn, dat je een speld hoort vallen in de zaal. Vaak komt er echter, heel subtiel, iets dreigend de kop opsteken, of worden de registers langzaam open getrokken tot een climax. Over de hele lijn is het eerder de ingetogenheid , die ons ademloos doet achterblijven in een donkere hoek van de kamer. Oorverdovend mooi kan de stilte klinken dus.
Donder bestaat dan ook uit drie klankentovenaars die grenzen aftasten van wat mogelijk is binnen het concept klank en geluid, en weet erin grenzen te verleggen. Op het podium blijkt dat ze zelfs improviseren ter plaatse om klanken uit te vinden.
Donder doet de stilte aanvoelen als een oorverdovend geluid; een uniek totaalbeleven van het trio. We hoorden het op het sprankelende debuut 'Still' in 2016, met 'Keukenpraat' en op het vorig jaar verschenen nieuw meesterwerk ‘Het Verdriet’ zetten ze het nog meer in de verf. Minpunten?! Donder maakt zodanig intens mooie muziek dat je uit die wereld niet meer wil ontsnappen.
Een hartverwarmende trip horen we trouwens door hun bedwelmend klankentapijt … Donder is in die dertig minuten erin geslaagd een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Klankentovenaars die, op plaat als live, een ritueel van stilte als overdonderd geluid spelen .
Info https://donderband.com/
Organisatie: Inside Jazz
Inside Jazz - Jens Tytgat - Met de mensen met wie ik samenwerk, samen kunnen blijven groeien; blijven kunnen doen voor een nog heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich
Jazz leeft in ons land, er is een ware scene ontstaan rond die stijl. Jazz is geëvolueerd naar een groot publiek toe. Veel organisaties hebben gezorgd dat dit genre in de schijnwerpers is komen te staan. Eén daarvan is Inside Jazz , die al sinds 2006 veel top muzikanten onder zijn vleugels heeft genomen, o.m. Bram De Looze, Teun Verbruggen, Julien Tassin, Naima Joris, Lara Rosseel en nog zoveel andere.
Check ze gerust uit op de website
https://www.insidejazz.be/
In kader van ‘De Week van de Belgische Muziek’, van 8 februari tot 14 februari, organiseert Inside Jazz streaming concerten, die te volgen zijn via facebook. Belgische jazz parels worden in de kijker geplaatst.
We hadden een lang en fijn gesprek met bezieler Jens Tytgat. Het werd een leuke ontbijt babbel in een ZOOM gesprek , waarbij de koffie en de koffiekoeken helaas ontbraken. Het was een intens gesprek , dat bleef overeind staan. We kregen ook een primeurtje van één van hun grote beloftes voor 2021, Naima Joris. Ook daarover lees je meer in dit artikel.
Voor onze lezers die Inside Jazz niet moesten kennen. Hoe is alles begonnen? Wie/wat is Inside Jazz?
Dat is begonnen circa 15 jaar geleden ongeveer. Ik zat met een maat in de huiskamer een wijntje te drinken, en had wat jazz muziek opgelegd. Je moet weten, ik zat toen een beetje in de rock en metal wereld. Ik had jazz ontdekt rond mijn 15/16. Toen ik dat oplegde bij mijn maat, was ik ondertussen wel al 23 a 24 jaar jong. Ik heb dus circa tien jaar jazz beluisterd op mijn eentje als het ware. Ik sprak hem aan over het feit dat ik zeer graag eens muzikanten in huis zou willen zien optreden. Je moet weten huiskamer concerten was toen niet zo echt ingeburgerd, of toch niet volledig.
Na nog een paar flessen wijn besloten we daar daadwerkelijk iets mee te doen. De locatie was een oude schuur als eindlocatie waar alle groepen samenkwamen op het einde , die we volledig hadden schoon gemaakt, en 4 verschillende huiskamers. En we hadden vijf groepen gecontacteerd. We hadden gewoon via de lokale bakker en o.a. Facebook dat net aan het opkomen was in die periode, een bericht gelanceerd daarover. Dat was niet met op voorhand inschrijven, maar de dag toekomen en we zien wel wat er gebeurt. We hadden het plan opgevat dat de ene groep van de ene naar de andere huiskamer zou gaan, tot de laatste kamer. We hadden gezien dat er ongeveer dertig tot veertig man kon meedoen. Tot onze verbazing stonden er 250 mensen. We hebben besloten om die groep in vier te snijden als het ware, waardoor elke groep kon doorschuiven. Daardoor werd prompt het huiskamer concert in de jazz uitgevonden. Daar waren trouwens heel wat programmatoren bij van culturele centra die dit mee volgden.
We hadden ontdekt dat er in Mechelen wel iets werd georganiseerd maar zij deden dat in fabrieken, musea en dergelijke, maar dit concept ‘jazz in de huiskamer’ was toch heel uniek. Dat concept is een beetje zijn eigen leven beginnen leiden, en is blijven lopen tot circa 2013. Dat begon zelfs groot te worden, we hebben in Gent nog dingen gedaan in die zin voor 600 tot 800 man. Zo ben ik ook in die jazz sector gerold eigenlijk. Er werd me door muzikanten en zo gevraagd of ik het zag zitten om daar iets mee te doen. Ik combineerde dit met mijn opleiding als leraar, ik ben dus ook leraar van beroep. We kregen ook een soort subsidies , en zo is Inside Jazz uitgegroeid tot een volwaardig management rond jazz. En zijn we ondertussen ook uitgegroeid tot een belangrijke speler in de jazz sector.
Jij hebt dus het concept ‘huiskamer concerten’ uitgevonden?
Althans binnen de jazz denk ik, we hadden toen verschillende interviews. Bijvoorbeeld bij Klara, nergens kenden ze dat toen. Men zei me dat er wel locatie concerten zijn rond jazz, zoals in Mechelen dus, rond musea en dergelijke meer. Maar huiskamerconcerten hadden ze nog nooit over gehoord.
De vraag ‘waar staat Inside Jazz voor’ is bij deze beantwoord dan?
Die vraag is inderdaad hierboven beantwoord ‘in uw huis’ dat is uiteindelijk gewoon een zeer mooie naam geworden om te omschrijven hoe wij jazz bij mensen binnen brengen. Daar komt het op neer. Ondertussen is dat echter ook alles wat door elkaar, en niet halsstarrig vasthouden aan het oude swing, dat kan ook uiteraard. Maar ook Elektronica fusions en zo. Maar ook rock, pop toestanden verbonden aan jazz.
Waar komt de interesse voor jazz toch vandaan?
Rond die periode dat ik veertien of vijftien was download ik veel muziek, er werd toen veel muziek gedownload via Napster. Ik had toen nog niet echt geld om cd’s te kopen. Meestal download ik die en beluisterde ze, vooraleer eventueel aan te kopen. Zo was ik tijdens het downloaden, op zoek naar een drum ‘n bass plaat, terecht gekomen bij Art Blakey & the jazz Messengers. Toen ik naar die plaat zat te luisteren was ik daarvan diep onder de indruk.
Ik ben dan nog meer in die richting gaan zoeken en toen kwam ik bij Coltrane en Miles Davis terecht en is er dus een heel andere wereld open gegaan. Miles Davis ging trouwens over van oude Bop naar Elektronische fusion alsof dat de normaalste zaak was. Ik begon gaandeweg dit ook wat breder en breder te bekijken en ondervond dat elk genre dat ik tot op heden leuk vond, terug te vinden was in jazz. Ik hou ook van muziek met heel veel opbouw, heel veel kleur. Een pop of rock nummer dat wat aanmodderde, waar ook niets mis mee is, spreekt me gewoon niet aan. Dat vond ik ook terug in de metal scene, en dat is bij jazz heel veel het geval. Ook niet altijd, maar toch.
Wat is Jazz anno 2021 voor je? Is dat meer improviseren dan vroeger?
Ik krijg het gevoel dat we daar een opsplitsing beginnen te krijgen. Je hebt daar eigenlijk twee generaties in. De generatie die aanleunt bij de veertig tot vijftig en die vind je bij de jazz die aanleunt bij de jaren ’90. Heel mooie jazz, waarbij je soms eens aangenaam wordt verrast. Wat ik nu wel merk bij muzikanten als Lara Rosseel of Julien Tassin en Bram De Looze. Die hebben geleerd van diezelfde mensen, maar zetten dit zodanig naar hun hand dat je je afvraagt is het nu jazz? Blues? Of Americana? En dan verlaat je eigenlijk het pad van dat puur improvisatorisch. Improviseren is voor mij op het podium dat niet perfect naspelen van partituren, zoals in rock of pop nummers. Experimenteel is meer wat ze doen in de niche van de jazz. Dat improviseren wordt nog gedaan, maar tegenwoordig kiezen ze meer voor een vorm die aanleunt bij rock, pop of elektronica binnen die jazz of de pure jazz. Ze willen daarom niet te ver gaan wat dat improviseren betreft.
Het valt me ook op dat er veel jonge mensen op een jazz concert aanwezig zijn, maar ook de muzikanten , die zelf erg jong zijn. Ligt de verklaring bij die uiteenzetting?
Veel jongeren, niet allemaal, kennen doorgaans enkele nummers omdat ze zeer pragmatisch naar luisteren. Dat is meestal de categorie onder de veertig. Ouderen luisteren gemakkelijker naar een volledig album. En die doen daar ook langer mee, voor ze iets nieuws willen leren kennen. Het tweede verschil, veel jongeren willen voortdurend geprikkeld worden. En als je kijkt naar de jazz waar veel jongeren naartoe gaan, die bands en artiesten leunen heel dicht aan bij het geven van prikkels. Vroeger was jazz ook niet echt sexy, nu is dat toch meer interessant gemaakt doordat we in België ook een zeer sterke jazz scene hebben momenteel. Daardoor kiezen ook veel meer programmatoren voor jazz, ook zalen en dergelijke als AB die dat vroeger nooit deden, maken de overstap naar jazz. Het aanbod jazz is door die prikkels ook meer uitgebreider dan vroeger. En daar spelen dus ook bijvoorbeeld Handelsbeurs, of Bijloke en Flagey of Bozar in Brussel gretig op in. Dat was vroeger toch allemaal minder het geval. Door het aanbieden van die bredere omkadering, spreekt jazz trouwens ook meer en meer jongeren aan. En dat verklaart zo een beetje alles.
Tot daar de uiteenzetting van het begrip jazz. Over Inside Jazz - Wat zijn de hoogte- en eventuele dieptepunten tot nu toe?
Een eerste dieptepunt was de moeilijke beslissing om geen huiskamerconcerten meer te doen. Ik kon dat steeds minder combineren met voltijds in het onderwijs staan. En het daarbovenop voltijds begeleiden van muzikanten. Dus moest ik een keuze maken. Langs een kant wel jammer dat ik dit moest opgeven, maar het heeft me de kans gegeven om Inside Jazz meer uit te bouwen zoals het nu is.
Het tweede dieptepunt is wel degelijk de corona tijden waarin we nu leven. Meer dan driehonderd concerten die we moesten annuleren en opnieuw boeken. Dat was jammer, maar het pijnlijke is dat je de muzikanten voortdurend moet teleurstellen. Tenslotte doe ik deze job binnen Inside Jazz nog altijd voor de muzikanten. Als je naast het financiële plaatje, die mensen moet ontgoochelen en dat concerten blijvend worden uitgesteld. Dan weet je dat het bijna niet meer te recupereren valt. Als je dan hoort dat er muzikanten zijn die hun instrument moeten verkopen om rond te geraken en zo, ja dan voelt dit moment wel aan als een groot dieptepunt.
De hoogtepunten? Toch hun succesverhaal , met al die mensen waar ik mee heb samen gewerkt zoals een Bram De Looze die keer op keer een succes was in al zijn projecten, zowel op als naast het podium. Hij treedt ook als trio aan in de Bijloke op 12 februari trouwens .https://soundofghent.be/event/debijloke/bram-de-looze-trio De voorbereiding lopen vlot, dat is weer iets om enorm naar uit te zien. Ook de samenwerking met Stéphane Galland en nu recent Naima Joris en Teun Verbruggen zijn toch hoogtepunten te noemen. Ik durf met mijn hand op het hart zeggen dat er niet alleen Belgische, maar ook Europese toppers zitten bij Inside Jazz en dat is zeker het voornaamste hoogtepunt, om het vertrouwen te krijgen om meer dan tien jaar met sommige van hen te mogen samenwerken.
Wat die artiesten betreft , neem nu Bram De Looze; moest die een Amerikaan zijn, was die in mijn ogen wereldberoemd, hij heeft een uitzonderlijk talent als pianist die je niet elke dag tegen komt
Met Mixmonk, één van zijn projecten met Joey Baron en Robin Verheyen, stonden we in Bozar. Een heel sterke formatie, we gaan trouwens een nieuwe plaat opnemen in 2022. En daarmee ook toeren. Om verder te gaan over die avond in Bozar. Dat was op dezelfde dag dat John Zorn daar ook aanwezig was. Die was enorm onder de indruk van Bram zijn performance in Bozar. Hij wou hem prompt contacteren voor een samenwerking. Bram heeft een artikel mogen schrijven in Zorn zijn boek. Bram mag ondertussen ook samen spelen met enkele grote artiesten binnen de scene zoals Joey Baron . Hij speelt ook bij grote namen als Mark Feldman en dergelijke. De crème de la crème van de huidige jazz eigenlijk. Absolute wereldtop. En allemaal zijn ze diep onder de indruk. Bram blijft daar opvallend ‘down to earth’ bij en dat is meteen zijn grote sterkte. Moest hij nu een Amerikaan zijn , zou het misschien vlotter zijn gegaan, maar zou hij misschien ook bezweken zijn aan de druk door de grote concurrentie, het is dus een beetje dubbel.
Een ontdekking vorige zomer was Naima Joris, ik zag ze ook live (via streaming) op het festival Brussels Jazz Festival. Ze heeft enorm veel potentieel, de enige opmerking die ik kreeg van mensen is dat ze enkel een beetje onzeker op het podium staat
Die onzekerheid is niet zo verwonderlijk, je moet weten , ze is 39 en buiten dat ze met haar vader sporadisch op het podium stond , heeft ze nooit in de schijnwerpers gestaan, en nu plots wel. Ik geef een voorbeeld, ik leer u kennen als een talentvolle poëet die zijn poëzie enkel heeft gedaan in zijn eigen kamer, en plots neem ik u mee om op te treden in een uitverkochte Democrazy of Singel. En er zitten plots honderden mensen voor je, en je mag geen fouten maken want het is voor een zeer professioneel publiek van kenners. Dan kun je je wel voorstellen hoe confronterend dat moet zijn. En dat is bij Naima ook het geval nu, maar ze is zeker aan het groeien en blijft groeien. Ik maak me sterk als haar release van haar EP, die in mei uitkomt, voor de deur staat dat ze nog veel verder zal staan. Stress zal er zeker zijn, maar ze zal dat meer kunnen kanaliseren denk ik. Ik denk zelfs als al die concerten en zo voorbij zijn, na de zomer dat die onzekerheid volledig weg zal zijn. Zeker weten. Ze is zich daar zeker van bewust , ze heeft dat aspect onzekerheid trouwens zelf aangekaart onlangs in een project ‘De wereld staat stil’ in Berchem. Ze heeft daar een nummer gespeeld met Tom Pintens. En heeft dat daar zelf aangegeven.
De reden van dit interview is ‘de Week van de Belgische muziek’ waar ook Inside Jazz iets aan toevoegt. Waar mogen we ons aan verwachten? En hoe gaat het in zijn werk?
Twee jaar geleden was er een Belgium Jazz meeting en we hebben daar club Telex afgehuurd en hebben daar zelf na de uren van de gewone show case, verdere avonden georganiseerd. Dat sloeg enorm aan en het plan was om dat opnieuw te doen, en dus de Belgische jazz in de kijker zetten. We waren van plan om daarrond vorig jaar iets te doen, wegens het welslagen van dat concept en de laaiend enthousiaste reacties in binnen- en buitenland. Ondertussen werden we geconfronteerd met Corona en werden de plannen in de koelkast gestopt. In augustus kwam dat plan weer naar boven, en toen in oktober de tweede lockdown eraan kwam, kwamen we te weten dat er in het teken van ‘De Week van de Belgische Muziek’ wel dingen stonden te gebeuren. Toen waren er nog geen gesprekken geweest met United Jazz. Toen zijn we gaandeweg er beginnen aan bouwen. We wilden vooral iets doen rond die muzikanten die door die corona een heel jaar niet konden spelen. En opeens waren er nog andere muzikanten en organisaties die ons wezen op concerten die werkelijk zo subliem waren dat ze zeker aan dat project mochten worden toegevoegd. Zoals bijvoorbeeld Pentadox op Gent Jazz. Of het optreden van MiXMONK.
Aangezien die concerten toch wel ergens op de websites staan besloten we die ook in dit project in te calculeren. Samen met United Jazz zijn we gaan bekijken wat kan en zo. En zo is dan het plan verder uitgewerkt. Er zitten ook wel enkele verrassingen in zoals de nieuwe single van Naima en zo, enkele belangrijke nieuwigheden die belangrijk zijn voor ons. Op die manier kunnen we de bands die hun toer in het water zagen vallen in beeld brengen, en dat combineren met andere zaken. Door een programma samen te stellen van wat nog moet uitkomen en filmpjes. Het event is via facebook, maar de bedoeling is wel dat er youtube en andere links tussen zitten. Maar allemaal via het event op facebook dus. https://www.facebook.com/events/490999121886741/
Streaming is een alternatieve oplossing in deze tijden, staan er naast deze in kader van ‘de Week van de Belgische Muziek’ nog streaming concerten op de planning?
Ja; die zijn er zeker nog maar enkel als blijkt dat er nog geen live publiek is toegelaten. Dan zouden we die streaming eventueel kunnen gebruiken om een bepaalde band of release daardoor te kunnen promoten. Vooral ook omdat het zo hartverscheurend is om al het werk dat de muzikanten hebben gedaan te moeten verschuiven en blijven verschuiven. Daarom is die streaming een eventuele oplossing om hen een podium plaats te geven. Maar wat er ook gebeurt, met of zonder publiek, elk project wordt sowieso gelanceerd, dat is sowieso onze insteek.
Wat is je mening over streaming feitelijk? Het nieuwe normaal, of liever niet?
Wat dat betreft ga ik een voorbeeld geven. We hadden een reeks van vijftien concerten met Donder op de planning staan. En heel veel organisaties uit verschillende landen belden me op en zeiden me, we kunnen het niet doen zoals gepland met publiek maar willen het wel via live streaming doen. Als ge dat voor een gehele toer moet doen, ligt dat zeer moeilijk. Voor één concert is dat echter wel doenbaar. Maar voor de volledige toer dat doen is gewoon niet interessant omdat als je in Moskou, Gent of New York woont, je kunt sowieso die live stream volgen. Dus heeft het weinig zin dat meerdere keren te doen. En ook , sommige muziek moet je voelen. Plus de interactie met het publiek achteraf is zeer belangrijk. Maar ook wat platenverkoop en zo betreft. Dat heb je allemaal niet met live streaming.
Wat het bekijken en luisteren betreft, ikzelf heb een perfecte installatie in huis waardoor ik op dezelfde manier kan luisteren en kijken alsof ik zelf in de zaal zit. Maar, en daar hebben ze een onderzoek over gedaan, de meeste mensen doen dat gewoon via de boxen van hun computer. En dat is toch niet hetzelfde geluid als in een zaal. Ook daar knelt het schoentje. Maar als alternatief in deze tijden is het natuurlijk een perfecte oplossing, zonder meer. Maar dan eerder dus voor een eenmalige streaming van dat bepaald concert.
Om terug te keren naar Inside Jazz . Welke bands of artiesten moeten we in het oog houden de komende tijden. Geef gerust enkele tips?
Wat wel belangrijk is, ik werk niet echt met bands maar met muzikanten. Om maar te zeggen ik werk bijvoorbeeld met Bram De Looze, en al zijn verschillende projecten. Of Lara Rosseel, en haar uiteenlopende projecten. En zo kan ik doorgaan. Maar het draait dus om die muzikant. Als ik dan zeg ‘ik kan u die aanraden met dit of dat project’ is heel anders dan ‘ik kan u die aanraden’.
Wat 2022 betreft ga je sowieso veel horen over Lara Rosseel. En zeker Julien Tassin. Wat die laatste betreft, het is altijd moeilijk om een Franstalige Vlaamse artiest in onze Vlaamse regionen voet aan de grond te krijgen. De man is nochtans zeer veelzijdig. Een knappe solo coronaplaat gemaakt, een prima trio plaat. Hij heeft toekomst plannen met een Amerikaanse trompetspeler Ron Miles. Het interessante aan Julie Tassin, zijn familie komt uit de Blues traditie en hij gebruikt die informatie om Blues, jazz en Americana te verwerken tot een heel bijzonder geheel. Maar echt zodanig dat je zult weggeblazen worden.
En om nog even terug te komen op Lara Rosseel. Ze heeft een prachtige plaat uitgebracht, ‘De Grote Vrouw’. Het verwonderlijke, die plaat is ondanks dat ze die door corona niet echt goed kon voorstellen, zo goed als uitverkocht. Die is ook op de radio en zo opgepikt. Haar muziek is ook ongelofelijk mooi en uniek. Dat zijn persoonlijk de twee die er bovenuit steken. En ook het tien jaar bestaan van Too Noisy Fish. Veel mensen kennen dat wel als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en dergelijke meer. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen – zowel op nationale als internationale concerten – zijn die vol bewondering voor de intense totaalbeleving van een concert van hen. En ik denk dat veel mensen na corona daar echt nood zullen aan hebben. Dat kunnen ze dus vinden bij deze Too Noisy Fish. Over Bram hebben we het gehad.
Ook iets waar ik naar uitkijk, is een project van Teun Verbruggen. ,een project samen met Bram De Looze Bling IO met Ikue Mori & Chris Speed, gaat op tour in Mei (16/5 tem 21/5). En natuurlijk de toekomstplannen met Naima Joris, We hebben namelijk zeer goed nieuws te melden wat Naima betreft. Ze is verkozen tot Belpop belofte voor 2021 op Radio 1, dat is een beetje hetzelfde als de Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Dat is alvast goed nieuws voor Naima wiens toekomst er in het nieuw jaar veelbelovend uitziet. Ook is het uitkijken naar de release van haar EP.
We hadden het terloops al even over corona, hoe heb je als organisatie (en ook als mens) deze crisis doorstaan?
Als mens ben ik er redelijk ‘zen’ in , moet ik toegeven. Maar de job als management is dat ik als bemiddelaar tussen alle partijen kom te staan; ik hoor dus de bekommernissen vanuit de zaal, de labels, de artiesten .
En ik heb ook mijn eigen frustratie wegens annulaties en dergelijke meer. Bij de eerste lockdown kon ik dat allemaal nogal redelijk goed plaatsen. Maar nu sinds de laatste weken, nadat ik weer die klap heb gehad om alles af te lassen voor maart/april begint het wat zwaar wegen. Het komt zelfs harder binnen dan ik had gedacht.
Wat ik me wel kan inbeelden, als we hier gaan uitkomen dat we er sterker gaan uitkomen dan voordien. Langs de andere kant zal het moeilijk worden om korte tijd weer te komen op een punt waar we voordien stonden. We waren heel hard aan het groeien, 2020/2021 zouden top jaren zijn geweest voor Inside Jazz. En daar had ik het dus wel even moeilijk mee. Maar ik ben ook iemand die dat snel weer kan plaatsen. Ik had het gisteren even moeilijk, kruip in mijn bed en sta met volle moed terug op.
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
De bestaande instanties en de mensen die onder de subsidieregeling vielen zullen dit denk ik wel overleven. Maar velen zullen daar toch heel anders uit komen dan voordien. Als je ziet dat veel boekers naar Busker zijn gegaan, wat op zich een zeer goede set is omdat het goed samen werken is met Busker. En ook zal het voor velen uitkomen, als je mag blijven werken, dat samenwerken beter is. Maar langs de andere kant is het een kind dat je opgeeft. Ook al zijn de perspectieven mooier. Als ik door omstandigheden Inside Jazz moet opgeven om net hetzelfde te doen bij een andere organisatie, doe ik wellicht nog steeds hetzelfde als nu. Maar je geeft wel iets op waar je zoveel jaren je hart in hebt gestoken. Je zal die verandering niet direct merken, maar ook al is morgen alles gedaan , je zult er toch nog een jaar of drie mee zitten met die gevolgen, zonder meer.
Wat zijn de verdere toekomstplannen, in zoverre dat mogelijk is?
We waren enorm druk bezig met Internationaliseren van onze projecten. Er waren al internationale organisaties die met ons wilden samen werken. Door niet naar internationale beurzen te kunnen gaan en dergelijke nu, is dat nu toch mijn doel geworden zo snel als mogelijk die projecten dus verder internationaal verder uit te bouwen.
Naast de recente toekomstplannen, is er een soort einddoel? Of ben je daar niet mee bezig?
Nee, mijn enig doel is balans tussen mijn privé en mijn werk bij Inside Jazz. Waardoor ik dit nog veel jaren kan blijven doen. Dat is zeer belangrijk En ook dat ik met de mensen wie ik samenwerk, samen kan blijven groeien. En dat kunnen blijven doen voor een nog een heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich. Een einddoel is dat niet, want ik zal toch nog een jaar of dertig minstens moeten kunnen doorgaan..
Laten we het daarbij houden ? hopelijk doen we dit gesprek spoedig over tijdens een kop koffie in een bar of wat weet ik veel…
Inside Jazz 2021 - MiXMONK + Too Noisy Fish - Een filmische trip in klank en beeld
Inside Jazz 2021
Inside Jazz
Gent
2021-02-08
Erik Vandamme
In kader van 'De Week van de Belgische Muziek', van 8 februari tot 14 februari, organiseert Inside Jazz streaming concerten, die te volgen zijn via hun facebook. Je kan dus een resem Belgische jazz parels ontdekken …
We legden ons oor te luister bij deze twee kleppers, MiXMONK, het project rond twee Belgische top muzikanten, die hun instrument op buitengewone wijze beheersen. We hebben het over saxofonist Robin Verheyen en pianist Bram De Looze. Voor dit project gaan ze een samenwerking aan met een drum grootmeester, Joey Baron. Vuurwerk verzekerd.
Too Noisy Fish is een legendarisch jazz collectief die hun 10de verjaardag vierde. In een interview zei Inside Jazz bezieler Jens Tytgat over deze band 'Veel mensen kennen het als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en dergelijk meer. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen - zowel op nationale als internationale concerten - zijn die vol bewondering voor de intensieve totaalbeleving van een concert van hen."
Superlatieven genoeg voor deze twee, in het teken van De Week van de Belgische Muziek'.
‘de magie die ontstaat als uitzonderlijke virtuozen elkaar ontmoeten'
De uitzending van MiXMONK (*****) is al van 2018 toen het trio op Jazz Middelheim een ode bracht aan de muziek van piano god Thelonious Monk. De drie tenoren Bram De Looze, Robin Verheyen en Joey Baron hebben samen een tomeloze inzet en virtuositeit; wat een uitzonderlijk talent, een uniek kaliber.
Elk apart zijn het muzikanten die hun instrument perfect beheersen, en er daadwerkelijk klanken uit kunnen toveren. Wat een magie ... Elke keer opnieuw weten ze ons te verbazen met verrassende wendingen. Een unieke samensmelting die zorgt voor een intensieve totaalbeleving, die de fantasie prikkelt en beelden oproept van stille wateren, mooie landschappen en verre oorden. Een visueel totaalbeleven dus.
Het extra leuke aan deze opname van Jazz Middelheim 2018 is ook nog de aanwezigheid van een enthousiast publiek dat, mooi op elkaar gepakt , staat te genieten … Bijna een nostalgisch beeld in deze coronatijd …
‘een ode aan de nacht'
Too Noisy Fish (*****) gaat dieper in op dat visuele aspect van daarjuist. Ze brengen met Trisha De Cuyper/Jan Lapeire (Videografen) en Dimitri Verhulst (schrijver) een drie-dimensionele expositie van 'Nightwatch'. De verhalenverteller van dienst - Dimitri Verhulst - brengt de teksten op poëtische wijze, terwijl de jazz muzikanten een intens groovy klankentapijt creëren.
Een donker beeld wordt geschapen met een bevreemdend, licht erotisch tintje , de rode draad van dit visuele aspect. De beelden zijn één met de muzikale en vocale omlijsting. Het zijn beelden die een ode brengen aan de nacht en alle aspecten daarmee verbonden, vanuit het oogpunt van een nachtwaker, een moeder en een dochter. De nachtwaker , de moeder en dochter zien elkaar niet, maar ze zijn op de een of andere wijze wel met elkaar verbonden, net door die aspecten van de nacht.
De fantasie wordt duidelijk geprikkeld , iets wat je ook terugvindt bij een Einstürzende Neubauten , een interessante referentie voor Too Noisy Fish. Too Noisy Fish verbindt avant-garde met aanstekelijke jazz. Klank en beeld komen letterlijk tot leven, gezien de muzikanten perfect aanvoelen hoe ze die visuele kant kunnen uitbeelden in geluid.
Een uniek totaalbeleven dus, die aan het netvlies blijft kleven. Ademloos blijf je aan het scherm, luisterend naar de poëtische teksten en genietend van die (jazz) klank … tot je zelf één bent met … dé nacht.
Bezetting Dimitri Verhulst: tekst, spoken word, zang en dans - Peter Vandenberghe: composities, piano en keyboards - Kristof Roseeuw: contrabas - Teun Verbruggen: drums en percussie
Wat kregen een mooie, intense filmische trip van deze twee, MiXMONK en Too Noisy Fish.
Meer Inside Jazz concerten tijdens 'De Week van de Belgische Muziek' vind je via de facebook link: https://www.facebook.com/events/490999121886741
Organisatie: Inside Jazz ism VI.BE
Q-some BigBand - Een intens totaalbeleven - Uiteenlopende emoties door een magisch samenspel
We citeren: 'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some Big Band met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een eerste stevige stap zetten als hedendaags ensemble.'
Het volledige nieuws artikel kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/news/item/80721-even-voorstellen-q-some-big-band-release-dreamin.html .
Laten we de clichés rondom big bands maar overboord gooien. Momenteel weten zij elkaar te ontmoeten vanuit uiteenlopende stijlen en genres om zo muziek te brengen binnen een erg breed kader. Jazz overheerst bij Q-some BigBand (*****) . De band stelde zijn debuut 'Dreaming' voor in Bijloke, Gent Wij genoten met volle teugen van het magisch samenspel en de prachtige klankenwereld. Een intens totaalbeleven!
Het extra mooie aan deze streaming is dat de band in een kring zit, een soort verbintenis met elkaar , zeker nu , in tijden dat 'afstand houden' de regel is. Die afstand tussen band en publiek wordt trouwens ook kleiner door Manten Van Gils, niet alleen een virtuoos trombone speler, iemand die zich ontpopt als een ware entertainer naar zijn publiek.
In elke song toont de band perfect aan hoe ze door het divers klankentapijt uiteenlopende emoties losweken. We krijgen koude rillingen als de sax van Marjan Van Rompay in een intens mooi intermezzo door de boxen loeit. Verder weten de muzikanten laag per laag die emoties te doen oplaaien , tot je tot tranen toe wordt bedwongen.
Neem nu die wondermooie song “For Klaus”, een pakkende compositie van Pierre Antoine Savoyat, over een dakloze uit zijn geboortestad; hij ontroert door zijn bedwelmend trompet geschal, zonder afbreuk te doen aan de overige trompettisten , saxofonisten en trombone spelers; elke schakel in het blazers ensemble en zelfs de volledige band is even belangrijk om de intensiteit en uitbundigheid te doen opborrelen.
De sprankelende gitaarriedels van Gabriel die Franco, in de compositie “Blues in F” brengen jazz en blues samen. Ook drummer Brecht Adrianssens toont zijn drum skills en mag op het einde van de set een mooie solo uitvoeren. Trouwens , de soli van de muzikanten zijn adembenemend …
Telkens worden we verrast. De veelzijdigheid van dit ensemble kunnen we maar onderstrepen; ze pinnen zich niet vast op één muziekstijl. Een totaalbeleven en een mooi klankentapijt door het diverse spel en genre, die ons doen wegdromen, en ingetogen- en uitbundigheid doen versmelten
Het publiek thuis heeft ervan genoten , zoveel is zeker, en het voelt onwezenlijk aan dat na elke magische song hier , applaus uitblijft . In de streaming applaudisseerden we maar al te graag.
Q-some BigBand heeft met zijn debuut 'Dreamin' alvast een plaat uitgebracht, die de jazz in een breed kader brengt ; de grens doet vervagen en andere stijlen aanspreekt .
Op basis van deze streaming zien we een big band met enorm veel potentieel. Live ervaarden we het zeerzeker. Wat een klankenspectrum en totaalbeleven in emoties!
Check alle informatie van dit bijzonder getalenteerd ensemble https://www.qsomebigband.com/nl/home/ én vooral … koop de cd!
Organisatie: De Bijloke, Gent ism Q-some BigBand
Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen - Sound of Ghent - Uitbundige klanktapijten, uit het leven gegrepen
Festival van Vlaanderen, Gent neemt ons al enkele maanden mee in de negen symfonieën van Beethoven. We zijn ondertussen aan de 7de symfonie aanbeland. Deze voorstelling vond plaats op 26 september in het Industriemuseum, Gent.
De streaming daarvan werd voorgesteld op zaterdag 6 februari. We citeren even: '' De uitbundige zevende symfonie - Richard Wagner noemde haar 'de apotheose van de dans'- wordt gespeeld door leden van het Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen. Het is een sprankelende versie voor nonet van de hand van hun eigen contrabassist José Andrés Reyes. Bij de première van het werk, in 1813, viel het tweede deel (Allegretto) zo goed in de smaak dat het herhaald moest worden. Het werd ook gebruikt in talloze films, recentelijk nog in ‘The King’s Speech’.''
Een filmische totaalbeleving van uiteenlopende emoties … Het is de rode draad die we ook in de vorige symfonieën van Beethoven - maar ook bij zijn tijdsgenoten -aanhaalden. De wijze waarop de bijzonder getalenteerde muzikanten binnen al die orkesten het spelen, prikkelt ons het meest.
Ook nu valt het op hoe Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen voortdurend speelt met die emoties. Uit het leven gegrepen, net zoals de golven van het leven bestaan uit pijn, verdriet, levensvreugde, uitgelatenheid en diepe smart; wordt door het ensemble een sound, een klank naar voor gebracht, die dit benadert.
Je merkt het niet alleen aan de muziek zelf. Je ziet aan het gezicht van de muzikant hoe hij zelf is verbonden met dit gegeven. Op weemoedige momenten weet de cellist en de dubbele basspeler je met hun instrument tot tranen toe te bedwingen. De gezichtsuitdrukking van de violist verandert van schaterlach tot tranendal. Het klarinet ensemble zit in dezelfde lijn. Vreugde en verdriet dus eigenlijk.
Elke muzikant in dit Orkest straalt even veel spelplezier en ingetogenheid uit. Sjiek. Het 'uitbundige’ van de zevende symfonie komt vooral tot uiting omdat elk onderdeel van de symfonie even intens is. Het is hoe dan ook erg mooi hoe het Symfonisch Orkest van Opera Van Vlaanderen het in een klein uur tijd muzikaal weet te omvatten, van stilte tot uitbundigheid …het is dé prikkel om er terug tegenaan te kunnen …
Uitbundige klankentapijten, uit het leven gegrepen … Zo voelt de zevende symfonie aan, door het indrukwekkende collectief topmuzikanten gespeeld.
Line Up: Melanie Roosken - Fluit / Arie Van Der Beek - Oboe/ Fang Song - Klarinet / Rémy Roux - bassoon/ Bart Cypers - Horn/ Maximilan Lohse - Viool/ Beatrice Derolez - Viool/ Jadranka Casparovic - Cello/ José Reyes - Dubbel bas
Meer Beethoven stelt Sound of Ghent en Festival van Vlaanderen, Gent binnenkort voor:
16 februari: Beethoven 8 met Belgian National Orchestra
26 februari: Beethoven 9 met De Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent (ism Sound of Ghent)
De combat/power metal band FireForce timmert al sinds 2009 aan de weg. Ondanks personeelswissels bewezen ze , op als naast het podium, ijzersterk in het genre te staan. Ze stelden hun nieuwste plaat voor onder een nieuw label , Rock of Angels records en met nieuwkomer Matt Asselberghs , een Fransman. De plaat bevat tonnen energie , er zit veel emotie in en de vocale inbreng is sterker dan vroeger. Van begin tot eind worden we omver geblazen.
"Rage of War" klinkt gedreven , krachtig en doet vermoeden dat de band klaar is om de wereld te veroveren. Dit is het betere heavy/power metal , zeker in de Belgische scene. Op elke song voel je de adrenalinestoten om mee te brullen.
De stem van Matt is een meerwaarde in de sound van FireForce. Je voelt zijn emotie. De power ballad "Forever in Time" laat een band van zijn gevoelige kant zien, maar over het algemeen gaat het tempo de hoogte in. Mokerslagen volgen . "Army of Ghost" is er eentje die je wegblaast en een live gevoel doet verlangen., zeker als je weet wat de muzikale noemer is , combat/speed/power metal. Noteer "Rats in a Maze", "A price to pay" en "Tale of the Desert King", die een verschroeiend slot heeft .
De registers worden op ‘Rage Of War’ open gegooid in een emotionele wervelstorm, door de verschroeiende riffs , de drum salvo's, de mokerslagen en een vocale perfectie. Klasse.
Tracklist: Rage Of War - March Or Die - Ram It - Firepanzer - Running - Forever In Time - 108-118 - Army Of Ghosts - Rats In A Maze (op CD versie) - A Price To Pay (op CD versie) - From Scout To Liberator - Blood Judge (op CD versie) - Tale Of The Desert King (op LP versie)
De Nederlandse heavymetalband Shuulak is geen onbekende in het Belgische livecircuit. In september van vorig jaar hadden ze o.m. op Devils Rock For An Angel moeten spelen, maar we weten allemaal waarom dat feestje niet door is kunnen gaan.
Intussen heeft Shuulak een nieuwe EP klaar. Met ‘Rubedo’ rondt Shuulak zijn reeks af van vier EP’s over het streven van de alchemist naar het ‘grote werk’ en de obsessie van de mens voor dingen die hem uiteindelijk zullen vernietigen. Die reeks startte in 2017 met ‘Nigredo’. Daarna volgden nog ‘Albedo’ in 2018 en ‘Citrinitas’ in 2019. Later dit jaar zullen deze vier delen worden samengevoegd om zo het album ‘Rebis’ te vormen.
‘Rubedo’ is net als zijn voorgangers meer een mini-album dan een EP, met drie volwaardige tracks en dan nog een spoken word-sfeerstuk en een outro (“The Azoth II”). Die laatste heeft geen luide gitaren en wordt bijna fluisterend gezongen door gitariste Eve, wat ze al eens eerder deed op ‘Citrinitas’. De drie ‘gewone’ tracks zijn opnieuw bijzonder sterk van compositie en opbouw, met deze keer “The Azoth” als absolute uitblinker, dankzij een stevig tempo en een refrein dat je bijna meteen lekker kan meebrullen. Ook “Ancient Sins” en “Scourge Of Aeons” zijn zeker sterke nummers. In het algemeen klinkt de moderne heavy metal van Shuulak op dit vierde hoofdstuk agressiever dan op ‘Nigredo’.
En nu maar hopen dat Shuulak in september dan toch naar Devils Rock For An Angel kan komen, of eender welke andere zaal of festival in Vlaanderen.
Zelfs het doemdenken van de donkere jaren ’80 kan niet op tegen de dystopie van een wereldwijde en levensbedreigende pandemie als covid19. Artiesten die de soundtrack van de jaren ’80 schreven, hebben een vette kluif aan deze viruscrisis. Voor synthwave-pionier Enzo Kreft was het alvast de inspiratie voor een volledig album.
Inzake thema’s in de lyrics sluit ‘Different World’ mooi aan op zijn vorige album ‘Control’. Daar ging het erover dat de toekomstige technologische evolutie ons niet bevrijdt, maar eerder onze vrijheid beknot. Dan gaat ‘Different World’ toch wat in dezelfde richting met het duiden van oorzaken en gevolgen.
Op zijn nieuwe album geeft Enzo Kreft zijn persoonlijke dystopie weer. De dag van de eerste lockdown, in België was dat in maart, heeft hij verwerkt in het instrumentale “Day Zero”, die ook het startpunt voor het album is. In “Woke Up This Morning” ontwaakt Kreft vervolgens in deze andere wereld, op een zonovergoten lentedag waarin geen vuiltje aan de lucht lijkt. Maar niets is minder waar. De realiteit overtreft de fictie.
In de gejaagde angsttrack “Viral Paranoia” kruipt Kreft in het brein van een slachtoffer van de samenzweringstheorie die stelt dat het virus ontwikkeld werd in een laboratorium. Vervolgens kijkt hij het virus recht in de ogen voor een gesprek van man tot man op “Breathtaking Beast”. Alleen komen er maar geen antwoorden.
Iedereen herinnert zich de beelden van wilde dieren die tijdens de lockdown de lege straten bevolkten. Dat vertaalde Kreft naar “Nature Isn’t Bound By Borders”, waarbij hij dat extrapoleert naar de onhoudbaarheid van ons economische model waarin groei centraal staat. In “Far Beyond Our Means” kruipt hij in de huid van de overconsumerende westerling met een niet aflatende honger en spilzucht. “Ostrich Politics” beschrijft de struisvogelreflex van machthebbers op het moment dat die geconfronteerd worden met ‘echte’ problemen.
De titels van de instrumentale tracks “Zoonotic Transfer” en “Pandora’s Box In Permafrost” hebben weinig duiding nodig. Kreft is ontgoocheld - zoals velen - als hij ziet welke wereld wij nalaten aan onze kinderen (op “The Legacy”) en stelt tegelijk vast dat het orkest blijft spelen terwijl het schip zinkt (“It’s Going On And On”, misschien wel de beste track van dit album). Het album eindigt dan ook met “Anthropocene’s End”, het einde van het tijdperk van de mens.
Enzo Kreft heeft op ‘Different World’ de nadelen van de lockdown omgebogen naar hard werk in zijn studio. Inhoudelijk heeft dit nieuwe album een grotere sense of urgency dan het meer universele ‘Control’. De songteksten zijn vooral nog een stuk beter, sterker en dieper uitgewerkt. Muzikaal zijn productie en mix opvallend beter, al is het nog steeds zo dat hij echt alles in eigen regie doet en niemand een handje toesteekt. Deze landgenoot jongleert nog steeds met synthwave, EBM, darkwave, new wave en coldwave, maar de melodieën en ritmes zijn deze keer treffender voor de boodschap. Enzo Kreft draait al mee sinds de karen ’80 en grijpt deze nieuwe dystopie met twee handen aan voor een intens en bevrijdend album.
An Pierlé is verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Aangenaam weet ze ons telkens te verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder talentvolle artieste. Avontuurlijk dus.
Haar partner Koen Gisen is een topproducer; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten Wat een kruisbestuiving. 'Wiga Waga' is opnieuw zo’n voorbeeld. Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
“Saturn” bevat groovy jazzy klanken , is breekbaar en staat open voor experiment. Het is een typische An Pierlé song, waarbij haar wonderbaarlijke, variërende stem wordt gecombineerd met spannende pianoklanken.
Het jonge geweld, Hendrik en Casper, krijgen voldoende eigen ruimte en voeren ons naar een melancholische wereld Luister maar naar “Fingespitz”, wellicht de mooiste parel in al het knap materiaal. Een song die kan openspatten eens het jonge geweld alle registers mag opengooien, gedragen door haar hoge vocals en die weemoed .
Een indrukwekkend geheel van jonge artiesten en levenservaring . Elk kan zijn ding doen , dus geen barrières. Magie die An samen met haar Quartet uitstraalt .
Een overtuigend debuut die de doorsnee muziekfanaat als de fervente jazzliefhebber aanspreekt . Luister maar naar het wondermooie op blazers klanken drijvende “Unreal” , eentje die dus zweeft op blazers en gelinkt is aan een popgeluid.
Je kan het Quartet niet zomaar in een hokje duwen . De diversiteit boeit, intrigeert, kleuurijk en aanstekelijk. Op “Go On” experimenteert het kwartet , vocaal als qua instrumentatie; de stem van An klinkt hier bijzonder emotioneel en soulvol, terwijl de muzikanten haar aanvullen en zich rot amuseren. “Imaginary summer”, “Unreal 2” en het afsluitende “Latern” doen ons wegglijden naar verre oorden … .
An Pierlé Quartet heft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt en niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz wordt voortdurend afgetast.
Tracklist: Saturn 05:20 Dissecting The Insect 05:37 Slippery Fish 05:05 Slow Down 04:03 Fingerspitz 06:30 Unreal 02:26 Go On 06:14 Imaginary Summer 06:59 Unreal 2 02:54 Lantern 04:23
De Waaslandse hiphoppers iRRi & Hugo veroverden vanaf 2007 de podia in de buurt. In en buiten hun samenwerking zijn het bedrijvige gasten. Hun lekkere portie hiphop , die een mening heeft en humor bevat, verdient erkenning buiten de streek. ‘Gene Weg Nevest' zet het duidelijk in de verf .
Check het mee uit https://open.spotify.com/album/51EHRa2Ij8ZpcuK2TdhjKJ
Op “Check 2.O” en “Zidde Gij Oek” wordt de toon gezet, hiphop, zonder scrupules en met voldoende zelfrelativering , vanuit het hart en zonder een blad voor de mond te nemen.
'Gene Weg Nevest' is er met medewerking van Powahed, een meerwaarde.
Het duo durft maatschappijkritisch te zijn en zorgt ervoor dat hun HUMOR stevig overeind blijft . Hun tongval van het Waasland geeft de sound kleur .
Op “Laat de Wind maar waaien” en “Laat Ou gaan” houden iRRi & Hugo ons die spiegel voor . Het samenvoegen van hun talent zorgt ervoor dat ze elkaar perfect aanvoelen en aanvullen. Trouwens apart wisten ze ook al te verbazen.
“Laat Ou gaan” is een emotioneel beladen nummer; een hart onder de riem , voor wie het zwaar te verduren heeft . Volhouden is de boodschap , wat in de verf gezet wordt door het sterke duo iRRi & Hugo op “Doe gewoon voort” .
Op 'Gene Weg Nevest' drukt iRRi & Hugo op unieke, eigenzinnige wijze zijn stempel op de Belgische hiphop. Hiphop met een hoek af, in de eigen taal …Kortom, Waaslanders met ballen …
Tracklist: Check 2.0 - Zidde gij oek - Gene weg nevest (met Powahed) - Doorsnee - Ver weg - Laat de wind maar waaien (met Fatih) - Laat ou gaan (Cuts door Level B Low) - Doen gewoon voort (Cuts door Level B Low)
Hiphop/Rap
Gene Weg Nevest
iRRi & Hugo
Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège, nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano, solfège met grote onderscheiding en bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon, als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ).
Met 'In Deep Woods' bracht Tom Kristiaan een album uit , boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht in je hart boren. Hij bewees op de single “Tom’s Gymnopédie” van vele markten thuis te zijn, een meester in weemoedigheid en melancholie.
We ontvingen recent een e-mail van hem over zijn nieuwste single “Seized By The Wind”.
''Ik ben opnieuw de studio ingedoken en heb op de feltpiano een nieuwe ervaring opgedaan, om een zachtere, rondere klank te krijgen !'', zegt hij er zelf over. Opvallend in deze drie minuten song is de soberheid van Tom’s virtuositeit. Hartverwarmende klanken bedwelmen je alsof je rond het haardvuur met een glaasje wijn bij de hand , geniet van de winterlandschappen door het raam, of in de zomer aan een kampvuur bent, het hoofd van je geliefde op je schouder , die een traan wegpinkt van innerlijk genot.
“Seized By The Wind” is een korte, magisch mooie song die je hart verblijdt, ingetogen, zonder al teveel uitbundigheid.
De nieuwe single “Seized By the Wind” is zondermeer een aanrader voor wie houdt van pianoklanken die gevoelige snaren raakt en harten verwarmt , zonder geluidsmuren te verpulveren …
Jazz/Blues
Check het vooral zelf uit: https://open.spotify.com/album/0iOqCOuVda8EsSfwLpfW0Z?si=4ufStyU6TLatOpXltwywBQ
Nederlands 
Français 
