Les Nuits Botanique 2016 – Suuns – He died while hunting – Acid Arab: Aangename 3
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-22
Johan Meurisse
Een apart bandje is het uit Montréal afkomstige Suuns . Anderhalf uur werden we ondergedompeld in een intrigerende , ongrijpbare, ondefinieerbare sound . Een claustrofobische, heerlijke, aangename en huiverende trip met weerhaken. De Canadezen slaagden een voortdurende suspense te realiseren, verbaasden , verrasten en fascineerden door de repetitieve, hotsende , botsende , dreinende stekelige groovy ritmes in een miezerig, donker, mistig decor te stoppen , met stoorzendergeluiden , ruis , die felle stroomstoten konden ondergaan. Hun dwarse creativiteit wordt sterk geapprecieerd, met een uitverkochte Orangerie als resultaat .
Suuns brengt een unieke mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica , die schurend , ontregeld , broeierig , bezwerend, onheilspellend , vervreemdend klinkt . Jawel, in die minimalistische hypnotiserende sound voelen we emoties van koel, afstandelijk als warm, sensueel, gevoelig .
Suuns is toe aan de derde ‘Hold/still’ en die kwam behoorlijk aan bod vanavond. Hier sijpelt die oude Suicide sterk door , check maar die paranoia op “Un-No” en “Tesistance”.
Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars, het oude Mercury Rev, integreert dansbare prikkels van Caribou, Underworld (het oudje “Arena” was hier sterk aan gelinkt) en verwerkt de oude synths van Spaceman 3, Kraftwerk, en natuurlijk Suicide. Ergens schuilt er de 60s-70s psychedelica van Pink Floyds Syd Barrett door, wat we dan hoorden op een nummer als “Brainwash” . Jawel , je krijgt nogal een waslijst van aanknopingspunten, die Suuns allemaal in hun mallemolen dropt van gitaren, drums en keys .
Die muzikale leefwereld en indietronica is toch wel iets speciaals, een unieke luisterervaring, die hectisch klinkt , ons verdwaasd achterlaat of de dansspieren durft aan te spreken .
Naast het nieuwe werk haalden ze de sterkste songs boven van hun vorige twee, de lekkere dwarrelende grooves van “2020” , het sfeervol beheerste “Edie’s dream” , de donkere, slepende , opbouwende sounds van “Fear” en de bleep/beats , experimentjes van “Pie XL”. De galm, de vervormde industriële effects van “Powers of ten” tintelde, fascineerde en werd in een soort vergiet gegoten … Suuns zette aan tot dansmoves in een donker moeras .
Sfeer en decor worden niet ongemoeid gelaten; een opblaasbaar , lichtgevend ‘Suuns’ screen werd opgezet als sfeermaker in dit concept …
Al een pak jaar lang weet die Suuns muzikaal de grenzen af te tasten , te combineren en uit te dagen . Spannend en Geniaal Gek dus!
Eerder zagen we Eigen Kweek van He died while hunting (spitsvondige groepsnaam btw!) als support van Spain in de Rotonde . Het uitgebreide combo, met cellist en blazer , klinkt overtuigend en biedt een sterke mix van indie, slowcore en postrock , die sfeervol, integer wordt ingezet, weet op te bouwen en aan te zwellen tot een harder, meer verbeten gierend geluid . Een boeiend opwindend geheel , waarbij de dynamiek in het geluid de instrumentalisten triggert . Heel interessante kennismaking .
Tot slot konden we de derde week Les Nuits definitief uitwuiven met de Franse party Acid Arab , een trio DJ’s die exotisch, explosief klinken, en Afro , Indiase , Arabische sounds, electro en techno aan elkaar rijgen . Een sensuele, aanstekelijke, dansbare sound; hier flitste de ’90s trance dance door en bands als Future Sound Of London, The Orb, Loop Guru werden verweven aan de heftige beats van een Asain Dub Foundation en Fun-da-mental . Een avondje top in de Chapiteau dus met die andere world van Balkan Beat Box en Flexfab .
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
De Roma, Antwerpen – events 2016
Nieuw
10/06 The Sore Losers
19/06 Benefiet voor Café Kiebooms
02/09 Ben Miller Band
04/09 Lou Roman Bandmet Johnny Logan en Barbara Dex
10/09 Meskens in Motown
16/09 Guido Belcanto, Barbara Dex & Jan De Smet
12/10 Sarah Ferri
14/10 Grant-Lee Phillips
14/11 Tony Joe White
17/11 Good Penguin
09/12 Ana Moura
17/12 Badke
28/12 André Brasseur & Band
Concerten – Events
22/05/16 Quintessence Bigband starring Paul Michiels
31/05 Graham Nash
01/06 Daniel Romano, Kacy & Clayton
08/09 An Pierlé: Arches
09/09 Willem Vermandere
20/09 The Jayhawks
29/09 The Dubliners
30/09 Osama Abdulrasol Quintet
09/10 Pasadena roof orchestra
15/10 Will Tura
20/10 Arno – Human incognito tour
26/10 John Scofield
16/11 The Human League
22/11 Frank Woest Quartet ft Dave Douglas
03/12 Luka Bloom
08/12 Alan Stivell
11/12 Fred Hersch solo
23/12 Soulsister
14/01 A Fleetwood Mac tribute
17/02 Brad Mehleu Trio
22/02 Lizz Wright
23/02 10cc
INFOS
- Tramstad – zie info site
- Aandacht naar het klassieke luik + film + Jazzlab Series
- 50 jaar migratie in Borgerhout – zie info site
ZAAL: De Roma, Turnhoutsebaan 286, 2140 Borgerhout (Antwerpen)
TICKETS: € 45 basisprijs / € 43 kortingprijs (-26, +65, inwoners van 2140 Borgerhout en 2060 Antwerpen) via +32 (0)3 292 97 40 en ticketbalie Turnhoutsebaan 327 (iedere werkdag van 9u30 tot 12u30 en van 13u30 tot 17u) - www.deroma.be - Fnac-winkels.
De Roma
Turnhoutsebaan 286, 2140 Borgerhout Turnhoutsebaan 327, 2140 Borgerhout
www.deroma.be
Les Nuits Botanique 2016 - Woodie Smalls/Senamo & Seyté/Tinie Tempah – vurig en dynamisch
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-20
Tine Verschueren
Vrijdag 20 mei beloofde een iconische rapavond in het Chapiteau te worden. Door een gewijzigde line-up verhuisde het concert naar de Orangerie. Resultaat: kleinere opkomst, maar even vurig.
Winnaar van de avond is Woodie Smalls. Samen met zijn kompaan K1D trekt hij de Orangeriezaal op gang. De jonge rapper uit Sint-Niklaas dwingt de toeschouwers om in actie te schieten en laat iedereen klappen, brullen en springen op commando. De zaal loopt al snel warm en Woodie zweet zich te pletter. In witte sneakers danst en glijdt hij over het podium. De heren hebben het enorm naar hun zin en gaan helemaal los. Ze zijn vastbesloten om er iets moois van te maken. Het kost Woodie niet veel moeite: achterover leunend gooit hij er een hele woordenstroom uit. Binnen deze gekke set is alles mogelijk. Als Woodie vraagt om “Fuck Donald Trump” te schreeuwen, dan doen de aanwezigen dat met volle overtuiging. Het publiek explodeert tijdens het laatste nummer en springt voor een laatste keer enthousiast in het rond.
Zo staat het Brusselse collectief La Smala voor een nog grotere uitdaging. Ze krijgen de zware opdracht om Little Simz te vervangen. De Britse rapster liet een dag voordien weten dat ze terug naar Los Angeles vertrok om aan haar album te werken. Aan Senamo en Seyté om dat onverwacht gat in de line-up te vullen met een voorstelling van hun nieuwste werk ‘Trois Fois Rien’. Na Woodie heeft het publiek er zin in, maar het Frans van de rappers blijkt een hindernis te zijn. Slechts enkele fanatiekelingen kunnen meezingen, terwijl de anderstaligen op hun honger blijven zitten. Senamo en Seyté halen er nog een derde lid bij, maar de luide aanpak van F.L.O. brengt geen beterschap. Als het einde nadert communiceert La Smala beter met het publiek en daardoor sluiten ze toch nog goed af.
De Orangeriezaal raakt pas goed gevuld voor de laatste act. Het is duidelijk: iedereen komt voor Tinie Tempah . De Britse rapper heeft de zaal beet vanaf het moment dat hij op het podium springt. Hij brengt de hitjes die we wel verwachten, zoals “Wonderman” en “Earthquake”. Tinie moet het stellen zonder de collaborerende artiesten die z’n tracks groot maken en compenseert dat met hevige R&B- en housebeats. Soms lijkt het zelfs wat op een drum-‘n-bassfeestje. De technici springen dan ook wild om met de lichteffecten. De zaal was niet meteen klaar voor een energiebom als Tinie en davert op z’n grondvesten.
Nummers van het eerste en tweede album en de laatste mixtape ‘Junk Food’ komen aan bod. Gelukkig gunt de rapper ons ook een sneaky listen van zijn volgende plaat. Met “Girls like” (met Zara Larsson in de clip en op de plaat) heeft hij er eentje , die ongelofelijk dampend , zwoel als sexy is . Dat derde album is hopelijk voor september.
Het was een mooie avond voor de rapliefhebbers. Woodie Smalls gaat een beloftevolle toekomst tegemoet. Zijn spontaniteit en vlotheid bombardeerden hem tot publieksfavoriet. La Smala doet het ongetwijfeld goed voor Franstalige toeschouwers, maar kon het gevarieerde publiek dat Little Simz aantrok niet bekoren. Gelukkig was hoofdact Tinie Tempah er nog om de Orangeriezaal volledig in vuur en vlam te zetten.
(dank aan Dansende Beren – Tine Verschueren)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tinie-tempah-20-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/woodie-smalls-20-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/senamo-seyte-20-05-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 – Steve Gunn - Imarhan – Taxiwars: Heerlijke jams & grooves
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-19
Johan Meurisse
Een verborgen parel is Steve Gunn. Een begenadigd gitarist die al deel uitmaakte van Kurt Vile’s Violators en al een handvol eigen platen uitheeft . Les Nuits Bota ligt deze unieke gitarist nauw aan het hart. Vorig jaar was hij hier trouwens te zien met Kevin Morby.
Hij is iemand die de ontdekkingen op Les Nuits kleur geeft en ze alle eer aandoet … We horen bezwerende indie en 70s retro die een V.U., Jimi Hendrickx, Led Zep, Neil Youngs Crazy Horse plaatst bij een Feelies, Dream Syndicate, Built to Spill en het linkt aan de tandem War On Drugs – Kurt Vile . Een logaritmische uitkomst krijgen we van sing/songwriting in een invloedrijk groepsconcept .
In het materiaal horen we een ingehouden spanning , een intrigerende opbouw, een gruizige inhoud , die een beheerste dosis effects toegemeten krijgt en durft te ontploffen om dan opnieuw in de plooi te vallen . Heerlijke trips , jams alsof het niks is ze te produceren; de gitaren spreken, de repetitieve bas ondersteunt en de percussieve lagen zorgen voor de ritmiek. Fijn!
Gunn was hier vanavond met een tweede gitarist/steelpedal , bassist en drummer om de binnenkort nieuwe plaat ‘Eyes on the line’ voor te stellen . Heel veel nieuw werk in dat uurtje dus . De opener “Ancinet jules” werd tot op het bot uitgediept, was de barometer en toonde aan hoe goed dit concert wel kon zijn . Ook de poprock van The Go-Betweens , G.W. McLennan en Soul Asylum kwam even piepen in Gunns sound. Mooi hoe de 70s en de 90s elkaar ontmoetten . Alsof dit nog alles was ervaren we ook de Malinese woestijnblues van een Tinariwen of Tamikrest. Niet voor niks hadden ze een worldcombo in het genre, Imarahan, meegebracht vanavond .
Ongelofelijk wat hier allemaal door ons hoofd flitste bij dit uitermate bescheiden groepje . Het nieuwe “Full moon tide” mag je eveneens inlijsten . Een ingenomen oudje “Milly’s garden” speelden ze met z’n twee op elektrische en akoestische gitaar , en tot slot had je “Water wheel”, die deze genietbare, speelse , frisse set besloot. Sterk zondermeer!
Eén van de supports was Imarhan , een uit Algerije afkomstig gezelschap, die nauw verwant is met de Touareg van Tinariwen , en waarvan de frontman nog deel uitmaakte bij de toer . Vrienden van Steve Gunn ook, gezien ze al toerden met Kurt Vile . De muzikale erfenis van de Touareg wordt in melancholie ondergedompeld, en nemen ze mee in een Europees rockend, funkend jasje , onder bezwerend gitaargetokkel en percussie . Die woestijnblues kent dus heel wat varianten en met deze Imarhan hebben we er een interessant bandje bij …
Tot slot onze Belgische Taxiwars in een nokvolle Rotonde . Ook zij komen binnenkort met nieuw werk. Taxiwars is het project van onze muzikale duizendpoot Tom Barman , die nooit z’n liefde voor jazz onder stoelen of banken heeft gestoken . Een Beefhart is van sterke invloed op Taxiwars , die een jazztrio (saxofonist Robin Verheyen, bassist Nicolas Thys en drummer Antoine Pierre) heeft als rugdekking , die enorm op elkaar is ingespeeld en ons overdonderen met een sfeervolle , krachtige, energieke hippe freejazzy sound. Drie virtuozen dus. Barman slalomt rond z’n micro , gaat naar de coulisse, trekt aan z’n sigaret en geeft op die manier zijn kompanen voldoende ruimte , wat uitermate goed is ; hier kan er danig worden geïmproviseerd en gegrooved, wat het materiaal ophitst en potentieel biedt om de song volledig te laten openbarsten . Anderhalf uur werden we van hun meeslepende, gedreven sound in een wurggreep gehouden. Wauw!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 – Feu! Chatterton, Nicolas Michaux, Radio Elvis – Waalse en Franse poprock
Les Nuits Botanique 2016
Koninklijk Circus
Brussel
2016-05-19
Mei Hsia en Sébastien Leclercq
Drie Franse en Belgische (Waalse) revelaties binnen het Franse chanson werden vanavond voorgesteld in het Koninkljik Circus. En we houden ze maar best in het oog …
Radio Elvis biedt rock en Franse chanson in een modern dromerig jasje. Het ensemble klinkt als Noir Désir en geeft de nummers een energieke boost. De stem van de zanger Pierre is zacht en heeft iets mee van Dominique A. Ze zijn heel enthousiast : “dit is de eerste keer dat we hier spelen, wat een eer voor ons is. We weten dat Nick Cave al naar hier is gekomen”. Het publiek is nog niet in grote getale aanwezig op dit tijdstip (19u30) maar het enthousiasme is al meer dan behoorlijk.
Nicolas Michaux is nog maar 30 en heeft al verschillende muzikale levens achter de rug. Hij heeft o.a. mooie dagen beleefd met het ferm gerespecteerde (in Wallonië) Eté 67. Na z’n vertrek heeft hij rondgereisd. Die ervaringen zette hij om in liefdevolle, politieke songs. De melodieën stralen een enorm popgevoel uit nu … iets te veel voor ons, wat de spanning, interesse deed dalen .
Het ensemble Feu! Chatterton bestaat uit vijf jonge artrockers die elkaar hebben ontmoet in het college. De groepsnaam komt uit de 18e eeuw, van de dichter Thomas Chatterton en het tragische schilderij ‘The Death of Chatterton’. Hun debuutalbum, ‘Ici Le Jour’ heeft in de Franse alternatieve scene wel degelijk wat teweeg gebracht. “Dit is al ons 4e concert in België dit jaar. En dat is altijd aangenaam” , weet de charismatische zanger met zijn crooner look ons te vertellen. In het begin waaronder het nummer « Elodie » werkt hij nog wat aan z’n vocals , die wat moe klonken. Als de problemen van het geluid ook opgelost geraken , voelen we aan dat de orkestratie in de songstructuur mooi in elkaar steekt. De zwaar aangezette elektrische gitaren worden ondersteund door keys en een jazzy ritmesectie.
We denken aan theatrale sets van Jacques Brel of Léo Ferré. Maar er is ook de link met het succesvolle Fauwe, die andere Franse hype band .
Ergens wordt de set van Feu! Chatterton echter wat voorspelbaar. Maar de live performance zit goed in elkaar en het is zeker een te ontdekken band . Ze staan op de affiche van Brussels Summer Festival en het lijkt me zeker de moeite , voor wie de band onvoldoende kent , hen te aanschouwen .
Mei Hsia en Sébastien Leclercq – vertalling Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feu-chatterton-19-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/radio-elvis-19-05-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Jacques + Kenji Minogue + Salut C’est Cool - Een voorsmaakje op Dour!
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2016-05-18
Kimberley Haesendonck
Jacques, Kenji Minogue en Salut C’est Cool, 3 bands waar nog niet iedereen van gehoord heeft. 3 bands die je maar beter opzoekt. 3 bands die je beter even gaat zien indien je naar Dour gaat. Je zal het je niet beklagen.
Jacques had de eer om de avond te mogen openen. Begin van de show klonk vrij onprofessioneel waardoor er wat paniek ontstond, maar panikeren doe je best nooit op voorhand. Zijn show was een en al experiment. Van gooien met pingpongballetjes tot kloppen met staven op de opstelling van het podium. Alles kon, zolang Jacques er maar geluid uit kon creëren. Het publiek leek het in het begin nog niet echt te snappen, maar naar het einde toe danste iedereen toch een beetje mee.
West-Vlaanderen represent! Kenji Minogue zorgt altijd voor het meest rare feestje van de avond. En dat was woensdagavond in de Botanique niet anders. Wie virtuozen aan het werk wou zien, kon beter meteen vertrekken. Wie zin had in een feest, kon blijven. Opzwepende elektronica met de nodige dosis sarcasme. En zelfs de Franstaligen, die er niets van verstonden konden dit appreciëren. “Naam familienaam”, “Danny” en recente single “Luxevrouwen”, alles kwam om aan bod om het feest zo optimaal te maken. Ook werd het opnieuw duidelijk dat waarden en normen niet tellen voor deze twee vrouwen. Ze haalden een man op het podium die waarschijnlijk de tijd van zijn leven meemaakte doordat een van de twee kenji’s hem innig zoende.
Award voor het grootste dansfeest van de avond gaat ongetwijfeld naar Salut C’est Cool. Cool kids uit Parijs die niets liever doen dan feest vieren. Hun muziek is een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. U kan het u al voorstellen. Het publiek was mee vanaf de eerste noot en dat loonde. De show was nog geen 10 minuten ver en iedereen werd al uitgenodigd op het podium om volop met deze Parijzenaren mee te feesten. “La Purée”, “Les Fleurs” en uiteraard het niet te missen “Techno, Toujours Pareil”, zorgden voor de hoogtepunten van de avond.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Uit het Oost-Vlaamse Bentille komen de jonge honden van Suspenders Gravity. De energieke band zag in 2013 het levenslicht en opmerkelijk is dat de vier heren een gezamenlijke passie delen voor onversneden gitaarrock én bretellen.
‘The General Theory Of Relativity’ is hun eerste EP en werd al eind 2015 uitgebracht. De drie songs spatten lekker uit de boxen en tonen een jonge formatie met best wat potentieel. Aanknopingspunten vinden we bij de nummers “The Wolf Within” en “Man in The Bar” overduidelijk bij grungebands uit de nineties (Pearl Jam, Silverchair en Nirvana) Vooral op compositorisch vlak haalt Suspenders Gravity niet hetzelfde niveau maar dat is niet abnormaal. Ook bij het grote Metallica haalde men flink wat mosterd getuige slotsong “Under My Skin” dat stevig refereert aan “Nothing Else Mathers”. Toch is dit mini-album een mooi visitekaartje dat zeker de nodige optredens zal genereren.
Live wist deze band uit het Meetjesland trouwens al positief te verrassen getuige de winst van de Student Kick Off Rock Rally 2016, een passage in de Charlatan en twee live optredens op Urgent.fm.
Zelf luisteren kan op http://vi.be/suspendersgravity, of kijk eens op hun facebook https://m.facebook.com/suspenders.gravity/ en misschien kan je ze eens gaan bezichtigen en deze EP meenemen naar huis!
Die Sore Losers blijven goed scoren . Het rockkwartet rond de tandem Cedric Maes en Jan Straetemans brengen rock’n’roll met het hart op de juiste plaats . We krijgen potig, vurig, intens broeierig materiaal, recht voor de raap en zonder al te veel tralala. Een rauw opwindende, spannende sound door de straffe ritmes , de koortjes en de uptempo’s .
Het kwartet houdt de melodie sterk in het oog en verliest zich nergens oeverloos . “Cherry , cherry” en “Emily” tonen aan hoe afwisselend ze in het genre kunnen klinken. Rock onder hoogspanning als je de tien nummers beluistert. Het oude Black Keys borrelt op! Eerlijk, puur, oprecht, doorleefd.
Die opener “Blood moon shining” mag je zeerzeker inkaderen , een interessante link naar Jane’s Addiction Perry Farrell .
‘Skydogs’ is 70s retro in een opgestoft 2016 jasje . Overtuigende plaat opnieuw.
De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en wist hier echt door te breken met ‘Visions’. De electro chick , blogger darling en partynimf brengt lekker, goed verteerbare aanstekelijke synthpop , synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Hipster music , dames met gekleurd haar en neuspiercings zijn zeerzeker niet vreemd als je haar optredens bekijkt .
De kunstzinnige pop wordt op deze eenvoudigweg verdergezet . Veelzijdige , catchy electropop , waarin verschillende stijlen elkaar kruisen in aangename beats , orkestrale passages en dus sfeervol kunnen rocken. “California” , “Flesh without blood” en “Belly of the beat” zetten in de toon in het genre . Verder op de plaat dwaalt het af naar een onschuldig concept. Wat snedige world hippop met Aristophanes (“Scream”) en een knallend directer geluid worden toegevoegd met Janelle Monae op “Venus fly”.
Het maakt niet uit of die beats nu zalvend, fris, pompend zijn , ze geven een zekere onschuld , en zorgen voor een onthaastingsgevoel in stresserende momenten .
Grimes kwam nog optreden met een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Tja, dit is een beeld dat perfect past bij haar synthpop. Ze wordt door een jong publiekje enorm erkend. Dames , doe kortgerockt je dancing shoes maar aan op die aangename groovy synth ’luister’ pop.
De opvolger van ‘If you leave’ , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , is een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .
We zijn geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klinkt mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang van Elena Tonra
Opener “New ways” brengt je meteen in die muzikale leefwereld . De songs grijpen bij het nekvel. Check iets verder “Doing the right thing” , “No care” , “Fossa” en zeerzeker “How”, die het paradepaardje vormt op de plaat , door de intense opbouw en de verrassende wendingen waar emotie , gevoeligheid en onrust , dreiging schuilt. Ergens dwarrelt hier een Polly Harvey …
Wat zijn we in zijn totaliteit onder de indruk van die plaat - Daughter onderscheidde zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperen tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
Daughter is groter geworden, duidelijk gegroeid. Een ‘hear-feel-see’ band!
Les Nuits Botanique 2016 - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (alle zalen)
Brussel
2016-05-16
Johan Meurisse
Ieder jaar staat de Bota tijdens hun Les Nuits marathon stil bij opkomend talent en enkele gevestigde waarden in ons landje . Vlaamse , Brusselse en Waalse bands en artiesten ontmoeten elkaar . Toegegeven, een Nuit Belge is bijna onbegonnen werk te selecteren en iedereen te plezieren natuurlijk . We zien , horen en ervaren dat de programmatie liefst zo breed mogelijk is. Elf bands stonden hier. Even ons parcours van de avond …
Victoria + Jean brengt Stockholm en Brussel een beetje dichter bij elkaar .. En ze brengen elektro een beetje dichter bij hun rock’n’roll . The Kills zijn hier het ankerpunt . De zangeres is een Alison Mosshart lookalike , zingt , zucht, krijst vurig, hemels als diep , speelt gitaar, slaat op een blikkentrommel en beweegt als een krolse kat op het podium en rond haar micro. De gitarist , ook al iets mee van Jamie Hince, zet z’n gitaar onder hoogspanning en gaat als een bezetene tekeer. En de derde die mept erop los .
Wat elektrowavende beats zweven, dwarrelen, bonken over de hitsige , schurende , scheurende zompige rock’n’roll. Compromisloos gaan ze tewerk . Ruw, scherp en slepend klinkt het allemaal, waarbij het trio de aandacht behoudt en verrast door de gejaagde ritmiek en de onverwachtse wendingen . Ze vliegen uit de bocht , zijn gedreven , explosief en ja ze zorgen zelfs voor een intiem moment . Mooi wat dit trio hier verwezenlijkt . Trouwens ze waren hier al eens eerder en zijn even gretig gemotiveerd . Victoria + Jean klonk overtuigend sterk in een al vroege nokvolle Rotonde . Ze leken wel de ideale geleider voor één van de closing acts, La Muerte.
Oathbreaker zagen we al eens als support van Amenra en dan voel je welke richting het uitgaat . We zitten in een ‘church of ra’ beleven , een stevig harde sound , die zalvend , stemmig kan zijn , en het licht ten alle prijze schuwt . Het klinkt gitzwart in een postblackmetal/sludge/doom decor . De groepsleden houden de haren voor de ogen en weren op die manier oogcontact . De dwarse, donkere , hectische basis klinkt onheilspellend , dreigend , apocalyptisch, ijzig en wekt onrust, spanning, paranoia, angst op. Een heksenketel van emoties. Ze spelen een huiverende , fantastische show , we hebben een energieke performance en we zijn hier vooral onder de indruk dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man! Spijtig genoeg werd de bassdrum kapot gemept , wat de sound nog grimmiger, grauwer deed ruizen .
Pomrad is het alter-ego van de Antwerpse keyboardspeler, producer en live performer Adriaan Van De Velde . Als trio is hij te zien op het podium. We horen hier aangename , groovy, bezwerende hippe hippop/funk. Heel wat 70s retro , die het zoutvat George Clinton , Herbie Hancock , Prince doet strooien. Hij siert de sound met z’n keytar, een midiklavier dat om de schouders hangt als een gitaar . Hij zingt op z’n Peter Framptons met een talkbox . Een dampende , zwoele sound , die je moeiteloos meesleepte en aardig wat mensen (heupwiegend) in beweging bracht . ‘Sunshine vibes met een vleugje nostalgie en moddervette melodielijntjes’ lazen we ergens . Inderdaad , beter kun je het niet omschrijven …
Een verborgen parel is Illuminine, het project rond Kevin Imbrechts , die al z’n strepen heeft verdiend in donkere , duistere tunes, ergens tussen stoner, postmetal en sludge in . Mosquito was alvast één van de projecten . Met Illuminine houden we het op een ambient, minimalistisch geluid . Een serene bevlogen eenvoud , die finesse en subtiliteit kenmerkt , warm en koud tegelijk klinkt , lentefris , betoverend is en door de melancholie je bij het nekvel grijpt . Een cinematografisch beeld van IJslandse vlaktes. Niet voor niks waakt Birgir Jon Birgisson , sound engineer van Sigur Ros over het geluid van Illuminine . Op Dunkfestival stonden ze al geprogrammeerd , vanavond was er de samenwerking met Mons Orchestra, een orkestratie van violen en strijkers. In z’n totaliteit liet dit je niet meer los , was er een oase van rust , gevoeligheid, breekbaarheid , intimiteit en ontroering . In momenten ervaarde je een alleen op de wereld gevoel , waar je verdwaasd werd achtergalaten, of achtergelaten in een droomwereld.
A Soldier’s Heart is er eentje die we maar best in het oog houden . Ze hebben hun langverwacht debuut ‘Night by night’ uit . De frisse, aanstekelijke single “Savage” overtuigt sterk . Zij hebben zalvende , pompende psychedelische , kosmische elektronische sounds in hun dreampop verweven . Een groovende, huppelende ritmiek , die overslaat op de bandleden. Ze hebben een zangeres , Sylvie Kreusch, die haar publiek op erg stijlvolle wijze meetrekt in die wondere klankenwereld. Eventjes stonden we stil bij haar verjaardag vanavond . Een paar jaar terug waren ze terecht StuBru’s Nieuwe Lichting.
De elektronica is hen genegen en ze nestelen zich naast geestesgenoten Amatorski en Sx, minder donker maar catchy van aard en met meer punch. Ze hebben al een paar aardige nummers uit , die live overtuigen , “African fire”, die de doorbraak betekende , en verder met “Let it all end”, “New housie” , “Spasm”, ”Randy” en natuurlijk die huidige single . Beloftevolle band - Aangenaam concert!
Tot slot La Muerte die hier eigenlijk een thuismatch speelde … Ze waren één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen. Beiden waren hier aanwezig ; Mooi.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door een mistgordijn . Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen.
Vanavond was het iets bijzonders . Voor Nuit Belge waren er enkele gasten mee. Oude vrienden Front 242, Richard 23 en Patrick Codenys, en Vive La Fête kwamen even het podium mee onveilig maken in die muzikale gekte . En die gekte kreeg je … “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep . En ja “Headhunter” rockte nog meer dan vroeger …
La Muerte - Een live beleven , een manische pletwals …
Nuit Belge was meer dan geslaagd!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Flat Earth Society ft Mauro Pawlowski - Ham sessions - 'Terms of Embarrassment’
Flat Earth Society
Gentse binnenstad
Gent
2016-05-16
Bob De Rijcke
Niet de ‘wonderbaarlijke’ combinatie AC/DC met Axl Rose, maar wel het veel aantrekkelijker team van Flat Earth Society met Mauro Pawlowski lokte ons op een welverdiende congé pinkstermaandag uit onze luie zetel! De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we eigenlijk al heel goed wisten wat deze combinatie te bieden had. Pakweg twee jaar geleden bracht Flat Earth Society, het 15-koppige collectief rond Peter Vermeersch, samen met onze sympathieke Limburger en duiveltje-doet-het-al, Mauro Pawlowski reeds voor de eerste keer hun ‘Terms of Embarrassment’ op de planken. Dit 'project' was hun gezamenlijke hommage aan wijlen nonkel vlees, Frank Zappa. Niet verwonderlijk, gezien de muzikale output -laat het ons gemakshalve 'jazz' noemen, maar het gaat VEEL verder dan dat- van zowel de Society als voorganger X-Legged Sally (90’s) altijd al heel gevaarlijk dicht in de buurt van planeet Zappa vertoefde, en dat ook de heer Pawlowski zijn lichte adoratie voor De Snor der snorren nooit onder stoelen of banken heeft gestoken. We zagen de big band twee jaar terug niet minder dan 3 keer met hun ‘Terms of Embarrassment’ project en waren er elke keer iets meer van onder de indruk.
2015 spendeerde het gezelschap grotendeels aan ‘Revue Ravage’, een samenwerking met o.a. Tom Lanoye & Josse De Pauw, maar groot was het enthousiasme, toen we hoorden dat het ‘Terms’ project dit voorjaar alsnog tot een CD release leidde en dat het gezelschap, inclusief Mauro terug op de hort ging voor een aantal optredens ter promotie hiervan. Een eerste CD release show was maart ll. in de Bozar, en op Pinkstermaandag was centrum Gent de plaats van afspraak : ‘En petit commité’ op het gezellige Gentse binnenstad jazz festivalletje ‘Ham Sessions’. Het sfeervolle decor voor de sessies was de achtertuin van een Gentse stadswoning, ten huize van Michel Mast, FES saxofonist en tevens organisator van wat toch al de 11e editie blijkt van dit kleinschalig jazzgebeuren.
De 'Terms of Embarrassment’ is een hommage aan Zappa! Enkele covers, maar verder vooral eigen composities, geschreven in de geest van wijlen nonkel Frank en met een vettige knipoog naar diens meer jazzy output (Voor de kenners : lees “Hot Rats”, “Waka-Jawaka”, of grote en kleine “Wazoo” toestanden). Een halve minuut ver in opener “Me standard, you poor” wisten we alweer waar FES voor staat : Een perfecte en goed geoliede machine die ons trakteert op een stomende cocktail van opzwepende blazers, kronkelende gitaren en inventieve percussie, doorspekt met een gezonde dosis humor en enkel voorzien van de nodige vocale omlijsting wanneer de muziek erom vraagt ! Gelegenheidsvocalist Mauro mocht zich bewijzen in “Take your clothes off when you dance” en kon zich vooral ten volle uitleven in een knettergek “City of tiny lites”, beide FZ covers, maar welig gedrenkt in die typische FES marinade en met VEEL ruimte voor Zappa styled gitaarsolo's van zowel Mauro en vaste FES gitarist Pierre Vervloesem. “Solitude” was dan weer een ‘nieuwe’ FZ song : Geschreven door het muzikale genie zelf, maar geen cover, wegens nooit door hem zelf opgenomen. Een rustpunt in de set bleek het : geen weirde jazzy toestanden hier, maar een vrij rustig duetje tussen Mauro en FES ‘tubaiste’ Berlinde Deman. De song illustreert duidelijk ‘s mans voorliefde voor 50’s doowop en vintage R’n’B, destijds een soort rode draad doorheen Zappa’s platen.
Flat Earth Society aanschouwen blijft vooral uitermate spannend : Zowel voor wie de band al enige tijd volgt, als voor wie een eerste keer het FES fenomeen meemaakt, geldt steeds ‘Expect the Unexpected’! FES staat voor een uitbundig muzikaal spektakel dat bol staat van de onverwachte wendingen en instrumentaal vernuft. 'Abracadabra' was zo een grillig huzarenstukje, een opeenvolging van muzikele capriolen, nooit wetende wat een volgende passage zal brengen, maar toch resulterend een prachtige coherente ‘song’. In “Random riffs” werd gepoogd om enkele tientallen FZ gitaar & brass 'riffs' in één 4 minutensong te proppen. Laten we het geen medley noemen, maar veeleer een 'compact carrièreoverzicht', een waar feest van (h)erkenning voor de Zappa fans en bovenal een uitdaging om uit te vissen wat er allemaal de revue passeert.
Het grotendeels ingetogen (op de 5 minuten middenin na!) “Ahmad & Juan” is het pareltje in de 'Terms' set. Pet af voor drummer Teun Verbruggen die dit meesterwerkje met subtiel drumspel gaandeweg naar een hogere dimensie tilt. Gestaag opbouwen naar een climax, met blazers en gitaar, en dan even gestaag terug afbouwen naar een geruisloze finale. Subliem! Daar lijnrecht tegenover stond afsluiter “Rescue shuffle” : Een instrumentale en vocale (Mauro & percussionist Tom Wouters!) apocalyps! Denk aan wat Mauro deed met zijn eigen Gruppo Pawlowski : Hier met een exploderende 'Full throttle' big band in plaats van een klassieke bas-gitaar-drums rockband, maar qua intensiteit en kracht : Hetzelfde of zelfs nog heviger !!!
Missie alweer geslaagd. Rest mij nog één ding te melden : 10 juli, Bijloke, Gent Jazz, Mainstage : Mis ze niet !
Setlist : Me Standard, You Poor - Random Riffs - Chrimatistikology - Graveyard Scuba - Take Your Clothes Off When You Dance - Abracadabra - Drstikova Polevka - Ahmad & Juan - City of Tiny Lites - Rescue Shuffle
Org: Ham sessions
AC/DC – AC/DC en Axl DC - For Those About To Rock! (we salute you)
AC/DC
Festivalterrein
Werchter
2016-05-16
Frederik Lambrecht
Het nieuws sloeg in als een bom…Brian Johnson moest forfait geven voor de geplande optredens van AC/DC wegens gehoorschade. Neen,niet opgelopen van het jarenlange toeren, maar door te staan kijken naar autocross nog wel…tss, de ironie ervan is ver te zoeken, maar soit, het probleem was er dus wel. En jawel, toen ik vernam dat Axl Rose verkozen werd om de microfoon over te nemen tijdens de huidige toer (want jawel, ik heb nog kleine hoop dat we Johnson terug zullen horen in de toekomst) was ik, om het lichtjes te zeggen ,‘not amused’.
88 EUR voor een ticket was er op dat moment toch een beetje teveel aan,met als gevolg dat een 7000-tal fans besloten eieren voor hun geld te kiezen en hun ticket terug te laten omruilen in valuta. Een terechte keuze? Dat wordt verder duidelijk in mijn verslag…
Het publiek werd opgewarmd met support acts Black Box Revelation en Tyler Bryant and the Shakedown en rond 21u was het moment gekomen voor het ‘vernieuwde’ AC/DC. Aftrappen deden we met “Rock or Bust” en toen werd al duidelijk dat de bandleden er dikke zin in hadden. Axl Rose zat weliswaar vastgepind aan zijn troon wegens een beenbreuk, maar verdorie wat was zijn stem van een enorm niveau! De eerste verrassing was een feit, en Angus Young trippelde rond in zijn schooluniform wetende dat hij zijn gelijk ging halen met het verder zetten van deze tour zonder de vaste waarden. “Shoot to Thrill” ging verder op het elan en het publiek begon zich wat losser te gedragen. De bekende en verwachtte hits passeerden de revue en met “Dirty Deeds Done Dirt Cheap”, “Back in Black”, “Hells Bells” en “You Shook me All Night Long” werd het festivalterrein in Werchter in lichterlaaie gezet. De grinta van de bandleden werden overgezet naar het feestvierende publiek en de uitmuntende stem van Axl Rose veegde alle vraagtekens weg.
“Thunderstruck” werd strak neergezet en drummer Chris Slade ontpopte zich tot een oorlogsmachine met zijn hevige uithalen. Duizenden enthousiastelingen overstegen het lawaai van de donder en lieten de bliksem uit hun lichaam vlammen! De sfeer was optimaal, en opnieuw presenteerde zich een verrassing want nummer “If You Want Blood (you’ve got it)” stond op de setlist. Naar mijn weten was dit toch al enige tijd geleden dat dit live werd gebracht. Ander uitschieter was voor mij persoonlijk dan weer “Have A Drink on Me” en “Shot Down in Flames”. Als er dan toch wat kritiek mag zijn dan was het vooral het feit dat AC/DC leep genoeg was om op de gepaste momenten de backing vocals luider te laten klinken dan Axl Rose zijn stem tijdens moeilijkere stukken van nummers. Hierbij denk ik dan vooral aan de nummers “Rock & Roll Train” en “High Voltage” waar Axl Rose af en toe eens naar adem moest happen. Tijdens “Highway to Hell” waren wij getuige van een mirakel, want Axl was verrezen uit zijn troon en kon het volhouden om het gehele nummer recht te staan en de mensenmassa in de ogen te kijken! Tijdens “Sin City” hanteerde Angus zijn das om zijn snaren te bespelen en de reuzengrote pop tijdens “Whole Lotta Rosie” maakte ook haar intrede. Angus straalde tijdens zijn solomoment bij “Let There Be Rock” maar verloor volgens mij de tijd uit het oog want het duurde toch wel heel lang mijn inziens. De kanonschoten bij “For Those About To Rock (We Salute You)” sloten een heel goede show af en gaven alle criticasters een geweldige middenvinger. AC/DC was zoals het zou moeten zijn, strak, zuiver en vooral LUID ;-)
Om te concluderen kan ik dus wel stellen dat de mensen die hun ticket hadden ingeruild of doorverkocht hun golden ticket beter hadden gehouden, want het was meer dan de moeite waard EN Axl Rose was heel goed van stem…zelfs Brian Johnson zal dit ongetwijfeld beamen!! Het was twee uur en een half Bedlam in Belgium J
Setlist: Rock or Bust, Shoot to Thrill, Hell Ain’t a Bad Place to Be, Back in Black, Got Some Rock & Roll Thunder, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Rock ‘n Roll Damnation, Thunderstruck, High Voltage, Rock ‘n Roll Train, Hells Bells, Give the Dog a Bone, If You Want Blood (you’ve got it), Sin City, You Shook me All Night Long, Shot Down in Flames, Have a Drink on Me, T.N.T., Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock, Highway To Hell, Riff Raff, For Those About to Rock (We Salute You)
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2016 - Jack Garratt - One-man wonder op een podium
Les Nuits Botanique 2016
Koninklijk Circus
Brussel
2016-05-15
Kimberley Haesendonck
Opkomend talent en BBC Sound of 2016 - winnaar Jack Garratt stond afgelopen zondag in het Koninklijk Circus om daar zijn eerste plaat ‘Phase’ voor te stellen. Een optreden van jewelste, dat niet snel vergeten zal worden, want deze man is een wonder die met gemak zijn publiek van begin tot eind inpalmt.
Nog een act die avond was Ulysse, een Brusselse band uit Etterbeek. Het sterke aan hun muziek was de dualiteit tussen emotie en energie die ze creëren, terwijl ze straffe beats vermengen met gitaar en zang. De songs klonken af en toe iets te eentonig al kon het publiek deze band wel appreciëren.
Jack Garratt is een man met talent. Dat bewees hij eerder dit jaar al toen hij zijn award bij BBC voor Sound of 2016 mocht ophalen of toen hij zijn debuutalbum ‘Phase’ releasde. Zondagavond bevestigde hij dat talent nogmaals met een show in het Koninklijk Circus waar iedereen verstelt stond naar te kijken.
Synths, een drumcomputer, een echte drum en af en toe nog een gitaar, was wat Jack Garratt nodig had om zijn sound te creëren. Laat ons eerlijk zijn dat wat hij brengt niet uniek is. Hoe hij het brengt , is een totaal ander verhaal. Een persoon die zo veel instrumenten tegelijk bespeelt, is een wonder en vooral iets wat muzikaal Europa nog niet zo vaak is tegengekomen.
Eerste nummer van de avond was “Coalesce (Synesthesia Pt. II)”, wat er meteen boenk op was. Vervolgens en eigenlijk vrij vroeg in de set volgde het nummer “Breathe Life”, het nummer waar Garratt ons Belgen enorm mee bekoorde. Wanneer hij vroeg of we een voorkeur hadden voor cover riep er iemand razend enthousiast “Hit the road Jack”, een nummer van Ray Charles waarna Jack Garratt dat nummer met gemak begon te spelen. Een andere geslaagde cover in de set was “Senorita” van Justin Timberlake.
Jack Garratt is niet enkel een muzikaal talent, ook zijn bindteksten en komische reacties lieten de mensen lachen en maakten van de show een perfect geheel. Als het moet kan hij ook serieus en emotioneel zijn. Bij het voorlaatste nummer “My house is your home” vraagt Garratt voor een keer enorm stil te zijn en het publiek luisterde. Het was zo rustig in de zaal, dat je bijna een naald kon horen vallen.
Zijn set afsluiten deed Jack Garratt met zijn recente hit “Worry” en de wijze woorden “We can’t play music if you guys don’t listen to it”, waarna hij heel dankbaar het podium afwandelde.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Saddle For Sale, een kwartet uit Oostende, waarvan de leden gezegend zijn met welluidende namen als Slim Fab Schweiger (gitaar), KK Country Louis (bas), Jailbird Gene (drums en een met allerhande belletjes uitgerust washboard) en Damn Damn Vandam (gitaar/vocals), had de eer de avond te mogen openen. Ik werd aangenaam verrast door hun broeierige mix van roots en zwalpende country waarin de sterke zang van Damn Damn en de twangende gitaar van Schweiger het meest opvielen. Een cover van Hank Williams (“Mind your own business”) kon uiteraard niet ontbreken en ook “16 tons” (Tennessee Ernie Ford) was niet geheel onvoorspelbaar, maar je hoort mij niet klagen. Hank Williams kan trouwens nooit genoeg gecoverd worden terwijl eigen nummers als “Death row” en “Ol’ no 7” absoluut niet verbleekten naast die monumenten.
Leo ‘Bud’ Welch is een geval apart, dat is wel het minste wat je van de man kan zeggen. Hij debuteerde twee maanden voor zijn 82ste verjaardag met ‘Sabougla voices’. Een jaar later volgde reeds een tweede plaat (‘I don’t prefer no blues’) en nu was hij, na een eerste keer in 2014, opnieuw in Europa, dit keer mét een stop in België. Het heeft dus even geduurd maar nu heeft hij alle remmen los gegooid. Die hoge leeftijd lijkt hem daarbij niet te hinderen want hij oogde verrassend vitaal in de 4AD.
Na een uitgebreide aankondiging door zijn manager, Vencie Varnado, schuifelde hij, al spelend op zijn gitaar, het podium over om aan de andere kant zijn stoel te vinden. Meteen volgde één van de hoogtepunten van de avond : “Praise his name”, een als een opzwepende mantra klinkende gospel waarin Varnado, die het ganse optreden het vuur uit de sloffen zou lopen voor Leo, voor de tweede stem zorgde. Na dit kippenvelmoment liet hij de gospel links liggen en koos resoluut voor de blues. Mooi maar de songkeuze met enkele te vaak gehoorde klassiekers als “I got my mojo working” en “Sweet home Chicago” was niet altijd even gelukkig. Maar laat ik vooral daarover niet zeuren want dit was zo authentiek, eerlijk, recht uit het hart en ook wel uniek. Want dit zou wel eens de laatste van de Mississippi Delta bluesmannen kunnen zijn. De kans dat je er ginds nu nog eentje ontdekt, spelend op een porch, lijkt me vrijwel onbestaande. Maar goed, hier zat er nog één op het podium, die trouwens uitstekend werd bijgestaan door de charmante Dixie Street op drums en dat moesten we koesteren.
Hij leek wel onvermoeibaar, presteerde het zelfs om een dansje te maken met Vencie Vernado (dat is ook de man die hem introduceerde bij ‘Big Legal Mess Records’) en nam zeer ruim de tijd om kennis te maken met het publiek, zowel tijdens de pauze als na het concert. Het bleef nagelbijtend wachten tot helemaal op het einde vooraleer hij de twee beste nummers uit zijn laatste plaat, “Girl in the holler” en “I don’t know her name” prijsgaf. Na die mooie finale wou hij toch nog eindigen met een sereen slot waarvoor hij teruggreep naar zijn gospelperiode met een verfijnd “A long journey”.
Zat er dan helemaal geen sleet op deze 84-jarige knar? Toch een beetje. Zo had hij wat problemen om zijn gitaar gestemd te krijgen en “I woke up” zong hij zowel voor als na de pauze. Maar niemand die zich daaraan een buil viel.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2016 - Kaytranada - Een voorproefje voor de festivals
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2016-05-14
Kimberley Haesendonck
Zin in een groot dansfestijn? Dan moest je op zaterdagavond in de Botanique zijn. De man die zorgde voor dit feest was niemand minder dan Kaytranada, een Canadese producer. Hij bracht begin mei zijn tweede album ‘99,9%’ uit en kwam dat met plezier aan het publiek van de Botanique voorstellen.
Tijdens zijn set ging Kaytranada door allerlei stijlen. Van Jazz en funk tot rap, r&b en house-klassiekers. Iets wat het publiek enorm kon smaken en vrij snel aan het dansen kreeg. Laat ons zeggen dat het festivalgevoel meteen fragrant aanwezig was. Zijn remixen van nummers zoals één van Janet Jackson of N.E.R.D. werden netjes afgewisseld met nummers van onlangs verschenen plaat ‘99,9%’.
Interactie met het publiek was iets wat we wel miste die avond. Kaytrana greep af en toe eens naar de micro, maar enkel en alleen om het publiek wat enthousiaster te maken. Niet dat dat heel erg is, maar laat ons zeggen dat dit toch ietsje beter kon. Opmerkelijk was dat het publiek zich daar niet al te veel van aantrok en gewoon zijn ding deed. Handen werden in de lucht gezwierd, vrouwen werden op de schouders van het mannelijk volk gehesen en er werd volop gedanst. Kaytranada had van ons nog uren mogen doorgaan, maar net zoals bij alles kwam ook aan dit mooie liedje een einde.
Wie dit optreden gezien heeft gaat ongetwijfeld akkoord met het feit dat Kaytranada ergens wel een beetje God is. Voor diegene die er niet konden bij zijn, raden wij aan op 19 augustus af te zakken naar Pukkelpop. Meteen zal duidelijk worden waarom!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Grand Salon)
2016-05-12
Alain Uyttendaele
Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer - Coproductie Kunstenfestivaldesarts & Botanique – Centre Culturel de la Fédération Wallonie-Bruxelles
Muziekquizzers aller lande, vreest niet indien de naam Vincent Glowinski niet meteen een belletje doet rinkelen! De onder het pseudoniem Bonom bekend geworden kunstenaar kan in velerlei disciplines meer dan aardig uit de voeten. Helaas dient deze creatieve duizendpoot het met slechts twee handen te stellen dus het muzikale luik van zijn nieuwste project legde hij wijselijk in de vaardige exemplaren van Walter Hus. Dit manusje-van-alles maakte naam als mede-oprichter van Maximalist! alvorens een heel verscheiden oeuvre als componist op te bouwen. Het is onbegonnen werk om zijn CV te overlopen dus we beperken ons tot twee recente projecten die een diepe indruk nalieten: de strip-opera ‘LINT” en de soundtrack bij ‘Oratorium zonder Doel’. De schitterende symbiose van strip en muziek bij de enscenering van Chris Ware’s klassieker blijft een moeilijk te evenaren hoogtepunt uit de historiek van cross-mediale producties. En ‘Oratorium zonder Doel’, de onlangs op Canvas vertoonde documentaire van Manu Riche, is dankzij de subtiele muziek niet enkel het zien maar vooral het horen waard.
Er werd reikhalzend uitgekeken naar het resultaat van de samenwerking tussen deze artistieke zielsverwanten. Veel muziek- en kunstliefhebbers popelden dan ook vol ongeduld aan de ingang van het cultuurcentrum waar Vincent Glowinski al meermaals zijn kunst(en) mocht etaleren. En de hoge verwachtingen werden bij het betreden van Le Grand Salon al onmiddellijk ingelost want alleen al het decor was zijn geld waard. Als men in zo’n prachtig kader vervolgens ook nog ondergedompeld wordt in een totaalspektakel dat werkelijk geen seconde verveelde, is het niet overdreven om te stellen dat dit buitenbeentje in de programmatie van Les Nuits ons inziens bovenaan de ‘best of’-lijstjes van editie 2016 mag komen te prijken.
De drie muzikanten (naast Walter Hus ook nog drummer Teun Verbruggen en saxofonist Andrew Claes) staken van wal met een portie free jazz die de beelden volgde die Vincent Glowinski ondertussen met verfborstels tevoorschijn toverde. Die verse schilderijen werden vervolgens gevoegd met voorbereide exemplaren en - samen met o.a. in elkaar geknutselde poppetjes en boompjes - visueel verweven tot een live-animatie die het verhaal van Aktaion tot leven bracht. Een gebrekkige kennis van de Griekse mythologie bleek geen hinderpaal want het vernuftige geheel nam de toeschouwer mee in één bezwerende trip die een uurtje duurde maar waarover we nog dagen zouden kunnen vertellen.
Glowinski integreerde dans, theater, tekenen, schilderen, sculpturen, poppenspel en nog zoveel meer in een performance die muzikaal rijkelijk gelardeerd werd met de eclectische mix die Hus en zijn kompanen uit hun instrumenten puurden. Een deel van de compositie werd gebracht door het Decap-instrumentarium waarmee Walter Hus al een vijftiental jaar zijn muzikale universum heeft uitgebreid. Deze voorgeprogrammeerde installaties leverden het muzikale equivalent van de vervreemding die Aktaion ondergaat bij het ondergaan van zijn lot: nadat hij Artemis naakt zag baden, transformeert deze jachtgodin zijn hoofd tot een hertenkop. Het merendeel van de muziek werd echter live gebracht en dit met een intensiteit waaraan velen uit het rock’n’roll-wereldje nog een puntje kunnen zuigen.
Gedrevenheid troef dus bij zowel muzikanten als hoofdrolspeler. Vincent Glowinski gooide zich letterlijk met lijf en leden in de woeste strijd tegen de honden die hem uiteindelijk zullen verslinden. Worstelend met de touwen waarmee hij het monumentale monster bediende dat finaal vanaf het plafond kwam neergezegen, zagen wij een laatste keer kunst die simultaan ontstond en vernietigd werd.
De krachtige kruisbestuiving van een veelheid aan disciplines en stijlen zorgde voor een bloedmooi spektakel. Onvergetelijk!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Mark Lanegan, gothfather van de grunge, en performer van smerige ballengrijpende rock toen de dieren nog spraken, treedt tegenwoordig in theaterzalen met fluwelen stoeltjes en redlight district verlichting op, wat in de jaren 90 waarschijnlijk tot verhitte discussies onder gelovers in de zuiverheid van rock’n roll had geleid, discussies die het punt dachten te moeten maken dat stoeltjes enkel voor mietjes zijn , die in stadions naar stadionrock of Limp Bizkit of zoiets luisteren, zonder dat ze dan al van bij het begin met die vermaledijde stoeltjes hoorden te beginnen gooien.
Verleden tijd zijn dus de stank als een miasma van blauwe rook, verschaald bier en lijfgeuren die vroeger onlosmakelijk met een rockconcert verbonden was en de te kanaliseren agressie die liefhebbers zich al op vroege leeftijd tot het genre deed bekeren. De enige mislukte poging om dat gevoel te doen herleven was het overschakelen op plastic bekertjes in het café van de Vooruit, wat minder dan minnetjes was.
O nee, tegenwoordig hebben we het over iets heel anders. Denk aan softpornosfeerzetting door middel van veel David Lynchblauw aangevuld met vegen boudoirrood en het comfort van een culturele ervaring die je doet mijmeren met meer melancholie dan nodig is dat rebelsheid ook wel zijn beste dagen gehad heeft. Dat is zo kort geschetst de sfeer waarin je tegenwoordig bij een Mark Lanegan concert terecht komt en dat is op straffe van ironie te worden verdacht een heel aangename plek.
Op het podium was zelfs geen drumstel te bespeuren, enkel de tourneebassist Fred Lyenn Jacques en gitarist Duke Garwood die het hele concert behoorlijk op de achtergrond bleven, een eigenlijk beperkte rol hadden, want alles werd gedomineerd door de soms wat al te dominante spacerockgitaar van Jeff Fielder en door natuurlijk die stem, één van de waarschijnlijk meest iconische stemmen van de hedendaagse muziekwereld , nu ze sneuvelen bij bosjes.
Zijn hese, grauwende stem die het gevolg zou moeten zijn van een zondig leven en de altijd weer daarop volgende boetedoening ware het niet dat Lanegan al op zijn 20ste zo klonk, overheerste alles behalve op die momenten dat Fielder loos ging op gitaar, wat wel spectaculaire solo’s opleverde, maar ook een niet te onderschatten stijlbreuk met de sfeer van de songs. Matter of opinion.
Wat valt er zeggen over de nummers die uitgepuurde versies waren van soms op plaat hardere versies, terwijl tijdens het zingen de instrumenten enkel als begeleiding dienden bij de doemverhalen die zo uit Poe of een Zuidelijke swamp weggelopen lijken? Het was recent werk, niet altijd even makkelijk te herkennen want soms echt anders gebracht, maar het is ten andere ook haast niet meer bij te houden in welke verschillende projecten Lanegan allemaal actief is.
Eigenlijk moet je je laten meevoeren met gesloten ogen naar de andere plek waar deze muziek vandaan komt, een plek die je zomaar bleek te kunnen bereiken, een plek die op een hete meiavond zomaar eventjes in Gent bleek te liggen.
Organisatie: Democrazy ism Vooruit, Gent
De voormalige Rock Rally winnaars stelden afgelopen woensdag hun debuutalbum ‘Silver Souls’ voor in de AB. De twee broers zijn met hun nieuwe plaat een toch wel volledig andere weg ingeslagen. Live weten ze de sfeer erin te houden, een stomend concert af te leveren , de AB op hun kop te zetten, en toch … enkele onverwachtse wendingen lieten ons een beetje op onze honger zitten en doorkruisten de lijn van onze verwachtingen.
Over de opener “Silver” konden we niet klagen. Een typische Compact Disk Dummies track waar iedereen op zat te wachten. Een gespierde gitaar die door het nummer raasde en voor de nodige power zorgde. Live dan toch, want op hun album komt dit nummer toch niet helemaal tot zijn recht. Over “Run” en “The Girls Keep Drinking” maakten we ons ook wel een beetje zorgen. Bij beide nummers zat de power verborgen in een veel te klein hoekje, wat meteen een bron van irritatie werd. Al wist Lennert de meisjesharten in het publiek toch te veroveren met zijn wervelende en toch wel aparte danspasjes.
“Monster” kunnen we dan wel bekronen als dansnummer van ‘Silver Souls’, vanaf deze track brak de sfeer los en waren we vertrokken ... op weg naar een stomend feestje. Ook wanneer “Mess with us” terug opgerakeld werd en onze trommelvliezen mocht betreden, werden we spontaan gelukkig en begonnen onze heupen heen en weer te wiegen.
“Holy Love”, hun laatste en allernieuwste single kwam hier ook even tussen piepen met enkele verassende blazers. Maar de echte en oprechte winnaars van de avond waren “The Reeling” en “F.E.E.R.S”. Hiermee bewezen ze hun eerste plaats op Humo’s Rock Rally.
Enfin, aan enthousiasme ontbrak het niet. Maar we moeten toch toegeven dat Lennert en broer Janus even de weg zijn kwijtgeraakt tussen enkele pijnlijke disco elementen verscholen in hun nieuwe songs. Maar dit zal ons zeker niet weerhouden om tijdens de zomerfestivals terug even een kijkje te nemen als zij de tent op zijn kop zetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/compact-disc-dummies-11-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hong-kong-dong-11-05-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ephy is het alter ego van multi-instrumentalist Ephraïm Cielen . Al jaren zingt, arrangeert en speelt hij muziek voor andere groepen en artiesten als Liesa Van der Aa, Ellen Schoenaerts Kwartet en ga zo maar door .
Hij heeft al eerder een paar eigen nummers uitgebracht . “Lips” en “In your eyes” waren er alvast twee die werden gebruikt in de afleveringen van ‘Crimiclowns’.
Op het debuut voelen we een mooie afwisseling van intens broeierige songs als “Comin home”, “Thoughts & songs” en de titelsong die een orkestratie of blazers toegevoegd krijgen, Intimiteit, rust en tederheid heerst op “Reverie” en “Gloomy nights” . En “Holy” is er eentje die een filmische tune heeft .
Sfeerschepping noteren we met fijne dromerige , zalvende ritmes in de sing/songwriting van Ephy . De nummers zijn minutieus uitgewerkt , hebben een spannende opbouw , kunnen verrassende wendingen ondergaan en zijn mooi verpakt . De samenzang verhoogt de kwetsbaarheid. Isbells , Bon iver en Sigur ros behoren tot de invloedssfeer . Melancholie ingebed met een warm hart … Een mooi geheel .
Info op www.ephy.be
Het NYse collectief Animal Collective kwam in de belangstelling met ‘Strawberry jam’ , en wist in 2009 definitief door te breken met ‘Merriweather Post Pavilion’, hun meest toegankelijke plaat . De groep haalt de mosterd bij ‘60’s Beach Boys en de psychedelica van Flaming Lips en het oude Mercury Rev en is zowat het oudere broertje van een Yeasayer!
Zoveel jaar later is het gezelschap (nu tot een trio gereduceerd) nog steeds kleurrijk bezig met hun indietronica, een aparte en unieke mengeling van elektronica, psychedelica, grillige freefolk en avantgarde. Jawel ze houden van die dwarsliggende geluidjes , die bizar, averechts, dolgedraaid kunnen klinken in hun klankenspectrum .
De helft van de plaat behoort hiertoe met die kenmerkende prikkelende , gejaagde , stekelige , weirde ritmes.
We kunnen even op adem komen op toegankelijker materiaal , en maar goed ook om het evenwicht te behouden . We horen dit op nummers als “Floridada” , die de cd opent en de afsluitende reeks “Golden gal” en “Recycling” . De andere “Vertical” , “Natural selection” en “Spilling guts” zitten middenin de luisteroefening die Animal Collective ons voorschotelt . De vocale partijen gaan in laagjes over de ritmes heen .
Kijk hier hebben we te maken met (geniaal) geflipte gekte en plezierig beheerste kunstjes …
We lezen er bitter weinig over, toch kun je bij onze Noorderburen eveneens geregeld een leuke indieplaat met internationale allures ontdekken. Lucas Hamming bijvoorbeeld. Als die naam je niet onbekend in de oren klinkt, dan zou dat misschien kunnen zijn omdat je al eens naar het Nederlandse praatprogramma ‘De Wereld Draait Door’ op de VARA keek, want het viertal is er sinds kort de vaste huisband.
Hoewel bij ons nog zo goed als volslagen onbekend, ontving de band met de vorige singles heel wat mooie prijzen, en nu is de tijd gekomen voor dat debuut. ‘Ham’ is een ideaal product, zelfs een beetje gepolijst, maar dankzij de ijzersterke composities vergeef je dat de Nederlander.
De elf composities die door Jurriaan Sielcken (Jett Rebel) zijn geproduceerd, lopen mooi binnen de lijntjes van de radiovriendelijke indiepop en je merkt dat de band met plezier op de trein springt van populaire alternatieve bands (“Fast and Loose” klinkt zo Tame Impala!), maar is dit erg?
In ieder geval niet in het geval van Lucas Hamming. “Heading Nowhere” speelt wel opvallend buurtje leen bij The Beatles (net als “Make Me Care” dat verduiveld veel op “Come Together” lijkt), wel zijn het songs van wereldklasse.
Tegendraadse rock’n’roll met een hoek af zoals in de meezingbare single “Never Let You Down”, de Oasis-achtige Britpop van “Bedroom Eyes”, ouderwetse Ziggy Stardust-glamrock in “Fool”, of “Don’t You Go” dat je wat aan Jake Bugg herinnert. Het staat allemaal op dit debuut. De mosterd waarvan het komt proef je in een oogopslag, maar goed blijft goed!
Eenvoud siert, dat moet zonder twijfel het motto van de Waalse indiepopband Italian Boyfriend zijn. Het trio houdt helemaal niet van moeilijkdoenerij, popliedjes moeten gewoon eenvoudig zijn, het mag best wat melancholisch zijn, maar ze moeten vooral leuk blijven. Het is een ingesteldheid die hun alvast geen windeieren heeft gelegd, zo staan ze dit jaar op het podium van de Nuits Botanique, en hebben ze na het uitbrengen van hun titelloze EP een eerste plaat uit.
De hoes van dit debuut verraadt meteen de stijl die je hierop mag verwachten: een tekening die is ingekleurd met kleurpotloden. Speels, naïeve, dromerige en vooral eenvoudige indiepop waarin ieder getrainde muziekfan met zijn ogen dicht de invloeden van The Pastels, Pavement, The Delgados en bij momenten Belle & Sebastian kan in ontdekken.
Dat levert soms geslaagde mooie liedjes op, zoals “Everything That I Want of Dance For Two”. Er staan zelfs een paar pareltjes op dit debuut, zo zijn de C86-gitaartjes in “Questions Running Through My Head”, het rommelige “When I Come Home” of het hartbrekende “When I Come Home “ echt verslavend. Helaas vind je er ook tracks op terug die net iets te veel in de middelmaat blijven hangen, (“Taken By The Wave” of het niemendalletje “So French”) waardoor deze cd uiteindelijk een half geslaagd debuut is geworden.
Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas), vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad . Een pop noir, vaudeville ervaren we nu meer op het recenter werk . De stem en de (contra) bas zijn de oude waarden , die we hier terug vinden in een bredere opzet . Leden van DAUU, Dans Dans , Sir Yes Sir, Roosbeef en Black Cassette vullen het duo aan.
De openers “Does it make you, happy?”, “Dirty language” zijn zwaarder van opzet, griezelig paranoïde zelfs . Daarna val je voor hun broeierige , donkere pop en ingenomenheid . Op “Great time “ worden we uitgewuifd waarbij de piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen .
Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht. Dez Mona behoudt z’n originaliteit , heeft opnieuw een zoveelste een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , een gevoeligheid met weerhaken …
De vierde plaat al van Band Of Skulls, maar het ziet er zo naar uit dat ze steeds verder afdwalen van het niveau van dat wervelende debuut ‘Baby Darling Doll Face Honey’, een plaat die rockte als een losgelagen tiet.
Met opener “Black Magic” lijkt het nog wel te gaan lukken, maar de halfbakken glamrock van “Back Of Beyond” heeft maar weinig om het lijf en ook andere pogingen om een nieuwe richting in te slaan lopen op een sisser uit. De lauwe Duran Duran- pop van “Bodies” ruikt naar bedorven vis en de funkuitstapjes die we horen op “So Good” en “Erounds” komen er maar wat slapjes uit. De titelsong is een geforceerde poging tot Britpop maar gaat volledig op zijn bek en “Something” lijkt wel een afleggertje van de betreurde Prince, eentje van het soort die hij zelf nooit zou durven releasen hebben. “This Is My Fix” is een moedige poging om de dansspieren in gang te zetten, wat hier zelfs deels lukt, maar iets meer vet tussen de funk zou wonderen gedaan hebben.
Onrustwekkend is dat de songs die nog het meest de rauwe en pittige sound van de originele Band Of Skulls benaderen (“Little Mamma” en “Embers”) ook maar als lauwe doorslagjes klinken van de stevige rockers die op hun veelbelovende debuut het mooie weer maakten.
Op ‘By Default’ lijkt Band Of Skulls te worstelen met een knoert van een identiteitscrisis. Ze weten dat ze niet eeuwig kunnen blijven doorbomen op hun aan Black Keys en White Stripes gelieerde sound, maar het twijfelachtige alternatief dat ze hier aanbieden is ook niet echt iets om op verder te bouwen. Een reanimatie dringt zich op.
Dit album is samen met Canadese producer en country artiest Daniel Romano opgenomen, die de band ontmoette in Duitsland. Wat begon als het soloproject van We vs Death zanger en drummer Gerben Houwer, is sindsdien uitgegroeid tot deze band. Met deze volledige bezetting namen ze, terwijl de Tour de France door Utrecht raasde, een album op: 'Singing, Dancing, Drinking'. (Alt)country meets (post)punk. Noem het trage, logge en melancholische slowcore.
Opener “Working Man” heeft het van een trage opbouwende intro die meteen de toon voor de hele schijf zet. Ballads ala Nick Cave of zelfs Steward Staples. De combinatie van Gerbens prachtige innemende stem en zijn heerlijk vervormd gitaargeluid valt best te pruimen en is zwaar om te verteren. Gerben zingt in een soort steenkoolmijnengels. De band bestaat naast Houwer uit Jacco van Elst (This Leo Sunrise), Gibson Houwer (de broer van, Lost Bear), Nicolai Adolfs en Bart Looman (Audiotransparent). Ondanks tempowisselingen is er nergens uptempo te bespeuren. “Sorry For The Mess” zal met zijn 80ies sound lang in mijn lader mogen blijven. Zo ook “Runner” en “Simple Solutions”. Onderhuids is er steevast een vulkanische spanning die net niet wil ontploffen. Beklemmend passioneel zonder in arty farty gezeik te vervallen. Alles is mooi minimalistisch en gelaagd opgebouwd en de luisteraar wordt ras meegenomen naar diepe zielenroerselen. Het vergt dus wel enige inspanning om dit mooie debuut in één ruk uit te luisteren.
Tracklist: Working Man/The Patient/Singers/Sorry For The Mess/Runner/Simple Solutions/Flowers/Empire Watertree
Muzikale geniën als Bowie en Prince ten spijt waren wij toch nog altijd het meest van onze melk door het overlijden van onze dierbare Lemmy, een legende die Obelix-gewijs bij zijn geboorte in een vat met whisky doordrenkte rock’n’roll gevallen is.
Op vandaag kunnen we nog troost zoeken in onze batterij Motörhead platen die we om de haverklap loeihard door de boxen knallen, maar live zullen we het moeten stellen met een resem tribute-bands. Amörtisseur is er zo eentje, en ze doen het in het Antwerps. Op zich niet zo een slecht idee, en nog goed uitgevoerd ook.
De Antwerpse Lemmy benadert op een straffe manier de hese strot van het legendarische rock’n’roll icoon en de band weet het vet en de ranzigheid van Motörhead op een getrouwe manier te reproduceren. De heren hebben zich overwegend vastgebeten in Motörhead’s beste periode (ergens tussen 1979 en 1982) en de Antwerpse interpretaties van de songs getuigen van smaak, humor en een stel ferme kloten. “Damaged Case” heet voortaan “Daar Zen Kosten Aan” , “Overkill’ is “Véél The Hard” geworden, “We Are The Road Crew” vertaalt zich in “Mannen Van De Baan” en “Schuppenaas” behoeft natuurlijk geen verdere uitleg. Voor wie het iets moeilijker heeft met het taaltje is er een fijn tekstvelletje bijgevoegd waarmee u naar believen kan meebrullen, … of er bier op morsen, maakt niet uit, dit is tenslotte Motörhead-stuff.
Met zo’n songkeuze en een respectvolle weergave van de gortige Motörhead-sound kan er eigenlijk weinig mis gaan. Zie het als ‘Best Of’ van Motörhead waarbij Lemmy in het ‘Aantwaarps’ zingt. Lemmy de dokwerker, zeg maar.
Mooi eerbetoon.
Aidan Knight – Sing/songwriting met een ruwer randje!
Aidan Knight en Hannah Epperson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-05-09
Johan Meurisse
Die Aidan Knight houden we maar best in het oog , sing/songwriter pop met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert .
Wie betreft het hier ? Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Drie maand geleden kwam hij nog even solo aantreden als support van Half Moon Run en toen zagen , hoorden , voelden we dat hier een talentrijk persoon aan het werk was . Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen . In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Vanavond was hij hier met full band, als kwintet.
Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist , die zijn tweede plaat ‘Small reveal’ uitbracht . Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. De warme samenzang injecteert de gevoeligheid , introspectie en extravertie gingen hand in hand .
Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek. Nummers als “What light never goes dim”, “All clear”, “The arp”, “Funeral singers” of het oude “A mirror” zorgden voor een rode gloed . “St Christina” en “Black dreams” ademden net die melancholieke folk en boden ruimte als solo artiest .
Ergens maakte ik een link naar Marble Sounds met eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Ultieme pracht in een schilderachtig decor. Overtuigend concert
Ook de support Hannah Epperson , evenzeer uit Canada , kwam haar sing/songwriting onderstrepen , enkel begeleid van viool , maar met voorgeprogrammeerde beats en gedragen door haar indringende , ijzige, als hemelse stem . We kregen een sober, ingenomen dromerige set .
Ze heeft al een nominatie als beloftevolle ontdekking in 2013. Ze heeft nog niet de klassieke leest van een Joanna Newsom , maar ze is alvast één de favorieten van deze jonge belofte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lee Fields & The Expressions
Ooit konden we in het Gentse met volle teugen genieten van Saint Paul And The Broken Bones. Een echte soulband in hart en nieren. Echt ‘top’. En zo ook met Lee Fields, maar dan hij alleen. Je hebt gevoel dat deze soulveteraan constant zingt, ook wanneer hij niet aan het zingen is. Hij zingt als James Brown, heeft de warmte van Bobby Womack en de emotie van Otis Redding.
Zijn band The Expressions bestaat gewoon uit huurlingen, en daarmee is veel gezegd, die volgens de playlist supersoul van de bovenste plank zouden moeten spelen. Ze zijn professioneel, zeg maar ‘highly skilled, lowly profiled’. Ze durven wel mooie arrangementen aan met knipogen naar disco, country, blues en vanzelfsprekende diepere soul, maar konden niet echt overtuigen. Meer nog, helaas was het bij momenten slaapverwekkend met on top de saxofonist die breedsmoels stond te geeuwen op het podium. Ook de bassist en pianist slaagden er niet echt in veel soul in de prachtige songs te brengen. De gitarist en bassist zorgden voor wat backing maar hadden voor de schwung eigenlijk beter vervangen geworden door twee vette zwarte soulladies.
Niettemin een aangenaam sfeervol optreden met veel meezingers en handgeklap. Het is een soulgeluid dat tegelijk heerlijk authentiek klinkt, maar citeert uit nagenoeg alle stromingen uit de soulmuziek. Onder meer onze legendarische lokale soulman Gausi freaked his heart out. Zeer bezield, maar The Expressions mogen toch wel iets meer aan expressie doen.
All I Need/Just Cant Win/I Still Got it/Fanfare Ab/Talk to Somebody/Standing By Your Side/Don’t Leave Me This Way/Don’t Walk/My World/Eye To Eye/Two Timer/Money/Faithfull Man/Let’s Go /Summertime/Honey Dove
Org: Kreun, Kortrijk
Labadoux 6-7-8 mei 2016 - – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2016
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-10
Filip Gheysen
Net zoals vorig jaar bulkt de affiche niet van de grote buitenlandse namen. I Muvrini mogen dan wel grootheden zijn op alle folkpodia ter wereld, ik vermoed dat de modale festivalganger niet op hen zat te wachten. Opnieuw wordt vooral de (West-)Vlaamse kaart getrokken. Isbells, Het Zesde Metaal en Urbanus worden klinkende namen op het hoofdpodium en Jasmien Aernouts is nu nog een nobele onbekende in radioland.
Labadoux blijft verder bouwen aan een traditie die onbekende namen een kans geeft in de club- en de pubtent. De fijnproever kan er proeven van folk of blues van Vlaamse of buitenlandse bodem. En met de Dranouterse temperaturen kwam de muziek uit zuiderse sferen nog beter tot zijn recht. Heel wat bezoekers zakten af naar het terrein naast de Wantebrug, maar het weer zorgde er misschien voor dat sommigen minder muziek hoorden in de tent dan erbuiten in het zonnetje. Ieder zijn meug…
dag 1 - vrijdag 6 mei 2016
De camping is dit jaar een groot succes met de zegen van de weergoden en een verlengd weekend lijkt dit voor veel jongeren een voorschot op de grote vakantie. Met bekende namen zoals Isbells en Gabriël Rios verzekert Labadoux (Lx) zich al meteen van een volle concerttent. De echte folkliefhebber komt vandaag al zijn trekken met The Young Folk uit Ierland en de Vlaamse punkrockfolkies van Nevermind Nessie. De sfeer zit er meteen goed in. Het belooft een fijn weekend te worden!
Isbells
De twijfelachtige eer een festival te openen op het hoofdpodium viel Isbells te beurt. Hun dromerige songs leken ons eerder geschikt voor een zaalconcert maar toch zat de tent helemaal vol met een luisterbereid publiek. Voor storende drankorgels was het uiteraard nog te vroeg, alhoewel dit weekend een dag eerder was ingezet. Gaëtan Vandewoude en Gianni Marzo deelden het centrum van het podium met alles wat snaren had. Breekbare songs, zorgvuldig opgebouwd en loepzuiver gespeeld soms naar een volumineus crescendo, zijn hun handelsmerk. Chantal Acda, Christophe Vandewoude en Gerd Van Mulder bespelen een instrumentarium waar de meeste groepen allen van kunnen dromen. Isbells wilden zich professioneel aan het correcte tijdschema houden en Gaëtan verontschuldigde zich er al voor dat er geen tijd meer was voor een afsluiter. Intussen had Gianni al tegengestelde info opgevangen en mocht hij zich gelukkig nog eens over de lapsteel buigen! Op deze eerste zomerse dag van mei was het ijs meteen gebroken.
Nevermind Nessie
In de pubtent klonk intussen al de punkrockfolk van Nevermind Nessie. Links- en rechtsbuiten spelen violiste Charlotte en een fluitist Vincent de folky noten. Centraal ‘ondersteunen’ Hendrik met ruige gitaarriffs, Tijl met vinnige baslijnen en Sam met strakke drums de akoestische folkinstrumenten. De dansers in de pubtent hadden het al moeilijk om stil te blijven staan. Ook dit is Labadoux: folk is nooit ver weg! En al is het dan crossover, hier lopen geen puristen die zuiverheid in de ‘folkleer’ komen prediken. Naast het Kanaal trok niemand zich iets aan van het Monster in het Meer en het enthousiasme spatte van het podium. Meer moet je in een pubtent niet hebben!
Daniël Champagne
In de Clubtent, aan de andere kant van de brug maakte deze jonge Australiër uit de VS een eerste passage dit weekend. Op zaterdag mocht hij nog eens zijn ding doen in de pubtent. En dat ‘ding’ is op zijn zachtst gezegd wel merkwaardig om te beluisteren en te bekijken. Hij bespeelt een gitaar die eruit ziet als een exemplaar dat hij op zolder vond en dat met ducktape werd hersteld. Het is tegelijk snaar- en slaginstrument en Champagne tovert er klanken uit die klinken als een volledige band. Hij begon al op vijfjarige leeftijd op de gitaar en trok als achttienjarige de schoolpoort achter zich dicht en op wereldtournee. Een optreden is voor de luisteraar een dynamische akoestische trip. Zijn speelstijl is een feest voor het oog: terwijl zijn handen de gitaar strelen en slaan, maken zijn voeten in blue suede shoes vreemde danspasjes en hinkstapjes. Tijdens het spelen spant en lost hij de snaren zonder ooit de juiste stemming te verliezen. Voor het publiek gold hetzelfde!
The Young Folk
Deze jonge Ieren zijn pas de jongste jaren de neus aan het folkvenster komen steken. Na het smaragdgroene eiland veroveren ze nu de rest van Europa en de wereld. Ze omschrijven zichzelf als ‘festivalfavorieten’ en zetten zelf Dranouter op hun eigen erelijst. Nu kennen wij hen ook op Labadoux. Het stemtimbre van Anthony Furey doet aan Mumford and Sons denken. Ze brengen melodieuze songs met Furey op gitaar, geflankeerd door bas, drums en toetsen. Opnieuw was de tent gevuld met een aandachtig luisterend publiek. Voor de jonge Ieren stond een druk weekend voor de deur want de volgende dag begin hun Ierse tournee in Galway. Voor hen zat er zeker geen verbroederingsavond met Belgisch bier…
Amour Fou
In afwachting van de afsluiter op het grote podium, konden we in de pubtent gaan proeven van zomerse sfeer met Amour Fou. Met percussie uit Noord-Afrika, blazers uit de Balkan en een Franse accordeon brengt deze groep uit ‘Ingelmunster en omstreken’ muziek van overal. Er stond wel geen tourwinnaar op het podium maar het publiek scandeerde toch de naam van “Eddy”. Het was voor de groep duidelijk een thuismatch voor een voltallige fanclub en ze speelden met des te meer enthousiasme! Laat de echte zomer nu maar komen!..
Gabriël Rios
Geflankeerd door celliste Amber Docters van Leeuwen en contrabasspeler Ruben Samama, bracht Gabriël Rios een prachtige set. De samenwerking tussen dit drietal leidde al tot het succesvolle album ‘This Marauder’s Midnight’, met onder meer het prachtige “Gold”. Op Lx speelde hij een afwisseling van hits en nieuwe nummers die door het publiek echt gesmaakt werden. Vooraan stonden de hardcore fans die elke zin meezongen.
Net zoals bij vorige edities van Lx bleek het weer moeilijk te worden om een volle tent stil te krijgen voor de ingetogen nummers. Rios probeerde het met de belofte van lekkere (muzikale) hapjes oftewel scooby snacks. Dat leek ons ook wel te lukken, alhoewel je in zo’n festivaltent nooit iedereen het zwijgen zal kunnen opleggen …We kregen in ieder geval een heel fijne versie te horen van “Broadday Light” mét blazerssectie en “Gold” werd zowaar een meezinger. Rios speelde met overgave en de eerste rij kon genieten van zijn sprekende gelaatsuitdrukking(en). Die contrasteerden fel met de stoïcijnse celliste.Amber Docters van Leeuwen, een Nederlands van Koreaanse origine die al haar sporen verdiende op klassieke podia.
Achteraf bleek Rios toch geen zin te hebben om met de beloofde Scooby Snacks te trakteren. Wat ons betreft was het in ieder geval een zeer geslaagde passage!
dag 2 - zaterdag 7 mei 2016
Grote namen op de affiche zijn uiteraard I Muvrini en de stoet acteurs uit de West-Vlaamse succesreeks Bevergem. De vraag is of en hoe beiden de verwachtingen zullen inlossen. Men kan zich natuurlijk ook afvragen wàt de verwachtingen zijn van de festivalgangers, als die er al zijn… Opnieuw staan er enkele verrassingen op het programma met Phil Schoenfelt en David Babka en Tin Soldier in the Underwoods om er maar twee te noemen. Een persoonlijk minpunt was dat zowel professionele als familiale verplichtingen onze aanwezigheid hier nu en dan verhinderden. Onze welgemeende excuses voor de ontbrekende groepen!
Il Sogno
Il Sogno is het muziekensemble van De Lovie. Samen met drie begeleiders dromen vijf mensen met een verstandelijke handicap van een gevarieerd programma van hitgevoelige nummers, folksongs en eigen composities. Il Sogno musiceert op een uitgebreid akoestisch instrumentarium en met reeds meer dan 300 optredens op hun actief zijn deze zeker niet aan hun proefstuk toe. Als je een peter hebt zoals Klaas Delrue, dan mag je gerust uitpakken met “Als ze lacht” van Yevgueni. We kregen ook een stukje Rocco Granata en Lady Linn te horen, maar ze hebben meer dan alleen einlands nummers op het repertorium: “Only a Woman’s Heart” van Eleanor McEvoy, brachten ze speciaal voor alle moeders (uitgezonderd de Antwerpse die moeten wachten tot 15 augustus). Op een sympathieke manier werd het publiek aangezet tot ‘spontaan’ meezingen met “Hallelujah”. Het zou vandaag niet de laatste keer zijn dat we deze cover te horen kregen...
3TAL
Met deze vierkoppige band krijgt alweer nieuw talent uit Ingelmunster een stekje op de podia van Lx. De drie vrouwen (met een begeleider op gitaar) bracht een eigenzinnige keuze aan covers. Ieder met een andere achtergrond, drukken de drie vrouwen hun eigen stempel op de muziekkeuze en dat resulteert in mooie meerstemmigheid. Van Hannelore Bedert tot Dolly Parton, van Clouseau tot The Beatles, alles kan in duo of trio gezongen worden. Zelf Metallica en Jeff Buckley stonden op de playlist. Het werd een leuke muziekquiz voor de liefhebbers
Phil Schoenfelt & David Babka
Phil Shoenfelt is een Engelse muzikant die jarenlang in de Verenigde Staten woonde en daar toerde met de postpunk formatie Khmer Rouge. Nadien ging hij solo en trad hij op met Nick Cave & The Bad Seeds. Net zoals bij Cave bevolken psychopaten, junkies of zelfmoordenaars zijn songs. Na een tournee met lokale muzikanten uit Praag streek Schoenfelt in de Tsjechische hoofdstad neer en werkte daar samen met The Southern Cross, de band van David Babka uit Praag. Nu vormen ze een duo naast de groep en stellen hun nieuwe plaat voor op Lx. De donkere bariton van Schoenfelt en het stevige geluid uit de slidegitaar van Babka vormden een combinatie om van te genieten!.
I Muvrini
De Corsicaanse broers Bernardini hebben er intussen al een carrière van 40 jaar op zitten. Met namen zoals Alain Stivell en Angelo Branduardi, de voorbije jaren, houdt Lx ook dit jaar een traditie in stand. Vooraf besluipt ons soms de gedachte: zijn die niet al over hun hoogtepunt? Maar telkens opnieuw bewijzen die mensen dat er niets gaat boven een jarenlange ervaring. We kregen een headliner die de volle tent meesleepte in hun eigen enthousiasme en savoir-faire. We hoorden in de VIPtent dat ze de hele zaterdagvoormiddag uittrokken voor de soundcheck. ‘s Avonds bleek hoezeer ze hun vak ernstig nemen. Het werd een schot in de roos!
Het optreden begon op een indrukwekkend ingetogen manier. Zanger Jean-François Bernardini, zette een witte bloem op zijn piano en begon de toetsen te beroeren. Om de beurt kwam elk groepslid er een kaarsje bij zetten om vervolgens zijn plaats op het podium in te nemen. Algauw verdween de piano op wieltjes en kwam er een gitaar voor in de plaats. Wat eerst nog een leuke intro leek, kreeg algauw meer betekenis bij de eerste aankondiging. Zowel 13 november ‘15 als 21 maart ‘16 werden in herinnering gebracht. ‘Chanter pour Paris et pour Bruxelles’... En nee, het was geen goedkope manier om succes of aandacht te krijgen. De muziek verenigt de zielen. Tenslotte is het dàt waar een muziekfestival om draait.
Voor sommigen zal het “Kyrie Eleison” er misschien wat te katholiek aan toegaan en was voor anderen was de remake van “Imagine“ van Lennon er net één teveel? De set stoomde door met echte Corsicaanse folk, compleet met een gekke doedelzak die heel de tent op zijn kop zette. Tussendoor werd er gefilosofeerd over wat nu het grootste is , een olijfboom of een olijfpit? De aanwezigen kennen het antwoord … Het publiek bleef applaudisseren tot ze terug kwamen en we kregen zowaar een Bretoens bisnummer met “Tri Martoload” of was het “Le Tribu de Dana” van Manau?. En dat ze hun klassiekers kennen, bewezen ze met een cover van één van de Grootste Belgen: “Le port d’Amsterdam” van Jacques Brel.
Dit keer moest er niet om stilte gevraagd worden. Ook meezingen lukte wonderwel. Opzij in de tent zagen we het scherm niet, maar toen bleek dat de tekst daar verscheen, begrepen we hoe het kwam dat deze zaalkaraoke zo wonderwel lukte! Op het einde moest Jean-François het publiek het zwijgen opleggen omdat de tijd erop zat. Hoe lang zouden ze doorgegaan zijn als ze als laatste op het podium stonden?
Tin Soldier in the Underwoods
We zagen het frêle zangeresje al over het terrein trippelen. Maar met een klok van een stem blies ze het publiek in de pubtent van de sokken. Ze kondigt de nummers aan als was ze het vriendinnetje van onze jongste dochter maar brengt diezelfde nummers vervolgens met een présence om U tegen te zeggen. Of het nu gaat om tango of reggae of gewoon een liedje over kindjes maken (het onderwerp van dit nummer blijkt intussen al de gezegende leeftijd van 10 maanden bereikt te hebben), elk liedje krijgt de gepaste dramatiek of humor toegemeten. Een fijne opkikker na het prachtige maar zware optreden uit Corsica en een leuk aperitief vóór Bevergem waarmee de tweede dag wordt afgesloten in de grote tent…
Bevergem Live
Ook wij zaten wekenlang op zondagavond gekluisterd aan ons tv-scherm. De digicorder was geen optie, we moesten elke aflevering van Bevergem live gezien hebben. Shazam kwam er zelfs aan te pas om uit te vissen waar de samenstellers de muzikale mosterd gehaald hadden. Net zoals veel West-Vlamingen waren we dan ook benieuwd wat we hiervan live mochten verwachten. Op het grote scherm zagen we de mysterieuze graancirkel verschijnen met de stem van Freddy Devadder die ons opnieuw op caféfilosofieën uit de serie trakteerde. Toen bracht de cast uit de serie een reeks steengoede klassiekers van Fleetwood Mac, Earth & Fire, Grace Jones, Supertramp en Cindy Lauper. De liveband waarvan de leden al hun sporen verdiend hebben bij Daan en De Mens, zetten ze de tent op haar kop. De prenten die de backingvocals verzorgden overklasten de “sterren”. In de tent werden de washandjes boven gehaald om de bezwete oksels te verfrissen.
Tussendoor kregen we op het grote scherm nog een reeks memorabele scènes die duidelijk herkend werden door het publiek. De Bende van de Rosten stond op het punt om eindelijk een tip van de sluier op te lichten omtrent het mysterie ‘nurfen’ toen de band met een nummer van de Evil Superstars de uitleg overstemde waardoor we nu nog in het ongewisse blijven rond de straf die volgt na verlies bij het ringelen….
Het circus (zoals Gunther Lamoot het zelf noemde) draaide door met microfoonclowns en rolstoelacrobaten. Freddy Devadder bracht op eigen onbeschofte wijze hulde aan Luc De Vos en zette medeauteur Dries Heyneman in de bloemen. De maliën in zijn kolder begonnen ervan te schitteren.
Dit was een leuke afsluiter voor de zaterdagavond en er hoefde niet om stilte gesmeekt te worden. Op weg naar de auto genoten we van de lauwe avondbries en het gekwaak van de kikkers in het Bevergemse kanaal. Toch voelden we ons wat geringeld…
dag 3 - zondag 8 mei 2016
Traditioneel is zondag familiedag op Lx terwijl het mooie weer nog een serieus duwtje in de rug geeft. Het terrein zit dan ook afgeladen vol met zonnekloppers, vakantiegangers en avontuurlijk aangelegde kinderen. Er wordt een afwisselend muziekbuffet geserveerd van Blues tot kinderkoor en experimenteel muziektheater tot de klassieker Urbanus. Vooral die laatste slaagt er nog steeds in nieuw publiek aan te boren. Met deze afsluiter vóór donker, kunnen de tieners die hun eerste festival bezoeken, ervan genieten en nog op tijd in bed geraken… als papa en mama op tijd huiswaarts trekken.
Benson Blues Trail
We moesten ons weer reppen om tijdig de pubtent binnen te rollen. Omdat die vlak naast de weg langs het kanaal staat, hoorden we al van ver een strakke versie Rory Gallaghers “Messin’ With the Kid”. Net zoals Lx de folk niet wil loslaten, dragen ze in Ingelmunster ook de blues een warm hart toe. Gelukkig maar. De vijf doorwinterde muzikanten spelen reeds 20 jaar samen wat resulteert in een overschot aan klasse. Die klasse vinden we ook terug in de keuze van de covers: “Long Distance Call” is een tribute to Muddy Waters terwijl “Folsom Prison” een prettig weerzien is met ‘the man in Black’, Johnny Cash. En met “Hey Hey” van Big Bill Broonzy eren ze één van sleutelfiguren in de ontwikkeling van de blues in de 20e eeuw. Er bekroop ons zowaar een gevoel van spijt dat we de hele set niet gehoord hadden!
Zinget
Toch mooi dat op Lx ook aandacht wordt besteed aan de kweekvijvers van de toekomstige hitmakers of songwriters. Hier kregen we een ‘keurkoor’ aan het werk met de beste zangertjes van verschillende koren. Voor zondagmiddag is dit werk de ideale starter voor de leden van de Gezinsbond. Maar vorig jaar zat hier toch meer volk voor Kapitein Winokio. De trotse ouders zullen er niet minder om tevreden zijn. Een goeie band zorgde voor de begeleiding van diverse bezettingen die elkaar snel afwisselden. Menig zangleraar of koorleider zouden we blij kunnen maken met de partituren van de frisse kinderliedjes die hier werden gebracht. Maar ons hoeft u er niet om te vragen, partituren konden we niet bemachtigen…
Cleo
Nog meer trotse ouders of familieleden zaten in de clubtent voor deze groep jonge gasten. Zanger Nicolas Vlaeminck zingt met de stem van Robert Smith en de looks van Johnny Depp. Ze zijn al een drietal jaar bezig en haalden vorig jaar een finaleplaats in Westtalent . Toch leken ze ons nog wat onwennig op het podium te staan. Met een heel verhaal over de kapo (hoe je een capodaster op de nek van je gitaar moet zetten) kreeg hij de lachers op zijn hand. En dan waren er nog de ‘bakskes’ aan zijn voeten waarmee hij de juiste knoppen moet aanleggen of er zouden rare dingen gebeuren. Het is een leuke gimmick voor de eigen achterban op (één van) je eerste optredens, maar dan mag het ook ophouden. Laat die stem van Bon Iver maar horen. Maak iets van jullie ‘dreampop’ en wordt maar snel groot. We zijn al benieuwd wat dit wordt in de toekomst!
Trotwoar
Bij het heen en weer lopen over het gras van de ene naar de andere tent zou een mens zowaar vergeten dat er nog een ‘Peloeze’ is waar zeker dit jaar heel wat zonnekloppers zaten die ook konden genieten van de muziek die over het gras komt aangewaaid van groepjes zoals Trotwoar. Het geïmproviseerde podium van bierbakken hadden ze grootmoedig afgestaan aan enkel zotte tantes die uitbundig Moederdag vierden op de tonen van de Vlaamse hits die het drietal bracht op accordeon, gitaar en percussie. ‘Internationale stoepmuziek en regionale plankierzang’ of ‘3 rasechte stratiers, met stamboom op aanvraag’ zo noemen ze zichzelf. Mooi om te zien en te horen!
Sarah D’hondt Quartet
Deze zangeres is duidelijk het beginnersstadium reeds lang ontgroeid. Op doorleefde manier brengt ze Franse chansons. Het was echt genieten van haar verhaal als inleiding voor “La Foule” van Edith Piaff. Een aangename kennismaking in deze zonovergoten Clubtent om te onthouden voor een zaaloptreden, liefst in een gemakkelijke stoel met een glas wijn binnen handbereik. Want veel te snel werd het alweer tijd om de grote tent op te zoeken.
Cara
Dit leek ons een rasechte Ierse folkgroep terwijl de Duitse Gudrun Walther het podium deelt als violiste met de Schotse Kim Edgar. Ook de mannen Hendrik Morgenbrodt op uilleann pipes en fluit, Jürgen Treyz op gitaar en Rolf Wagels op bodhrán zijn landgenoten van Gudrun. Op een leuke manier stelde ze deze laatste voor als een dierenarts met een geitenvel als voornaamste grondstof voor zijn instrument. Ze had ook een mooie boodschap in het nummer “North Star”: je moet iemand hebben in je leven die als een Poolster is waarop je je kunt richten.
Ze vindt inspiratie in het hoge noorden van Zweden: Land of the Midnight Sun. De violiste bestempelde Zweden als een land van violen en bracht het nummer in Zweedse speelstijl. Opnieuw kregen we topkwaliteit van groep die tot in de VS op Ierse folkfestivals zijn sporen verdiende!
Dusty Millers
Muzikale duizendpoten Erwin Libbrecht en Heather Grabham brengen met The Dusty Millers aanstekelijke country en bluegrass. Libbrecht stond al met Kadril aan de wieg van de folkrevival in Vlaanderen en was in de grote tent al te zien met Heather Grabham als frontvrouw van Faran Flad. (Eén van de bands die we moesten missen...) . Een opvallend nummer was “Poor Pityfull Me” van Warren Zevon (die we ooit persoonlijk nog op Lx mochten zien optreden, those were the days). Het kwam bij de Dusty Millers terecht via de versie van Linda Rondstadt. “Naked Ride Home” was een minder bekend nummer van Jackson Browne. De banjo van Libbrecht, aangevuld met viool en gitaar vormen een prima begeleiding voor de prachtige stem van de roodharige Heather!
Busmins
Met deze Busmins krijgen we een atypische voorstelling op dit muziekfestival. Naast een virtuoze multi-intrumentalist staat ‘ne busmins’ met filosofische vertelsels van waarvoor ons sappige West-Vlaams eens te meer goed van pas komt. Je zal hier maar als Antwerpenaar of Limburger een festivalletje komen meepikken…”Tied is lik nen tring waar da’j ip zit en ge kunt er niet of of ‘t zoe moet’n zin met uw veste tussen de deure zit en iemand vindt het de moeite om u were binn’n te trekk’n…”
Opnieuw een naam om te onthouden om er eens op het gemak bij te zitten en te genieten… Op hun smoelenboekpagina omschrijven ze zichzelf als ‘Tussn cabaret en muziektheatre, ne West-Vlamske mix van slampoetry, flip-hop en spookn wurd up wéreldmuziek. Over platte katten, uuzn en parkeerwachters…’
Urbanus
Traditiegetrouw sluit Lx af met een grote naam uit eigen land. Urbanus wordt stilaan de ouderdomsdeken op de podia van ons landje. Met De Fanfaar achter zich brengt hij zijn oude hits opnieuw tot leven: “Scratching Zwaantjes” (weet het jonge volkje eigenlijk nog wat “zwaantjes” zijn?) en “Theo”, de goede vriend die een duwtje nodig had op de brug net toen het bruidspaar voorbij kwam… we zijn ermee opgegroeid en de nummers blijven eeuwig jong. Misschien is dat minder het geval voor de moppen die als colle-tout dienden tussen de nummers? Net als de toffe nonkel op elk familiefeest, vuurde Urbanus zijn repertoire moppen op het publiek af. Vooraan stonden vooral kinderen waarvan niet zeker te zeggen was of ze nog in de basisschool zaten of al iets ouder waren. Ze slikten de grappen en grollen als zoetekoek want voor hen was het natuurlijk allemaal nieuw. Het is uiteraard niet slecht gezien dat de oude songs overgoten worden met een nieuwe rocksaus (al werd die oorspronkelijk geserveerd door Muddy Waters). ‘Passagiers met bestemming Wanhopië’ bevatte nog altijd wat maatschappijkritiek en met “Grote wereldbal” kregen we nog eens het goeie ouwe gitaartokkelwerk uit de beginjaren toen ‘kleinkunst’ nog zijn hoogtijdagen vierde.
Urbanus verloor zijn haren maar niet zijn streken, hij is nog springlevend net zoals “Jijippeke” die hem samenbracht met De Fanfaar toen zijn hem vroegen of ze een rockversie van dit oude nummer mochten brengen. Wie het oude werk nog eens wil terug horen, moet hem zeker nog eens gaan beluisteren in de loop van deze zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2016/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt; wat hen in de spotlight brengt en waaraan een tournee gekoppeld wordt . De band is het clubcircuit niet ontgroeid en in Nederland en in ons landje worden ze nog steeds goed ontvangen .
De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt . Een ‘dopestory’ ..
Vanavond een goedgevuld Casino , een tevreden publiek dat kon genieten van wel twintig songs die een trouwe fanbase als (jonge) nieuwsgierigen bereikte.
Hun beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” . De laatste drie werden vanavond gespeeld en zaten dan ook in het tweede deel van de ruim anderhalf uur durende set. Ze klonken nog even aanstekelijk en zetten het publiek in beweging .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Op hun platen zijn er altijd wel een paar leuke nummers. Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Kortom , die elementen samen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
De openers “Mohammed”, “Crack cocaine ranger” klonken best lekker in het genre van de geestesverruimende middelen en hadden dat 70s rauw randje door de pedaaleffects , beheerst ingedrukt en nergens uit de bocht, overstuurd of gestoord. Lichtelijk aangenaam spacey vertier die de groepsnaam alle eer aandoet en ons meteen in de juiste stemming bracht .
”Get off” schudde ons wakker en toonde een gretig spelende rockband .De eerste nieuwkomers, het snedige “Pope Reverend Jim” en het indiepsychedelische “Styggo” konden concurreren . Die “Styggo” was een ideale met dit verlengd zonnige weekend …net het gevoel dat we het strand verlaten hadden met een onderkoelde cocktail , nagenietend van deze dag . Onderhuids waren er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes . Jawel dat eerste half uur hadden we een kwartet op z’n best .
Daarna hadden we een rits gewone nummers , niet slecht , niet goed , maar die ondanks het goede spel , onvoldoende raakten. “I love you” en “The last high” waren in deze reeks de beste nummers door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken . Die muziek riep op tot de verbeelding , zeker als je de toetseniste als een Bez van Happy Mondays ziet huppelen, dartelen met haar tamboerijn of rond haar keys ... Horny as hell …
De stem van Taylor-Taylor mag dan met de jaren wat zijn aangetast , die doorleefdheid geeft charme aan de nummers .
Met de klanken van het bekende “We used to be friends” , komen we toe aan een even schitterend slotstuk van sterkhouders “Solid , “Godless” en “Boys better” , die omgeven zijn van genietbare zweverige intro’s en outtro’s . Hier konden ze rekenen op een warme respons en zagen we heupwiegede bodies.
The Dandy Warhols waren goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-08-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/happyness-08-05-2016/
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
