The 1975 stond afgelopen woensdag in Vorst Nationaal om hun nieuwe plaat ‘I like it when you sleep for you are so beautiful yet so unaware of it’ aan het Belgische publiek voor te stellen. Of toch vooral aan bakvis Vlaanderen en Wallonië. De groep rond Matt Healy stond laatst in ons land in oktober 2014, voor een net niet uitverkochte Ancienne Belgique. Deze keer probeerden ze groter, maar tevergeefs. Vorst Nationaal was niet eens half gevuld, tribunes werden door doeken afgeschermd en het podium werd meters naar voor geschoven. De Britten lieten dit niet aan hun hart komen en gaven overduidelijk het beste van zichzelf. En de fans? Wel die genoten met volle teugen.
Support die avond kwam van The Japanese House. Een vrouw met een vrij mannelijke stem, catchy melodietjes die op zich ook wel dansbaar waren. Het publiek leek het te appreciëren, al waren wij niet echt mee.
Tijd voor The 1975 dan. Een nieuw album betekent veel nieuwe nummers. Opener “Love Me”, dat ze enkele maanden geleden releasden als eerste single, was er meteen knal op. Andere nummers van het nieuwe album, die tijdens de set voorkwamen, waren onder andere “She’s American”, “Paris” en “Falling for you”.
Dat Matt Healy een man met wijze woorden en een groot hart is, wou hij ook aan Vorst Nationaal even duidelijk maken. Hij betuigde zijn medeleven met de slachtoffers in Parijs en Brussel en droeg een nummer aan hun op. Perfecte manier om het publiek nog een beetje meer te overtuigen over de capaciteiten van deze band.
Ook oude nummers als “Robbers” en “Girls” kwamen aan bod tijdens hun optreden. De bis-ronde bestond dan weer uit nieuwe nummers “If I Believe You”, “The Sound” en het oudere – erg gekende - nummer “Choclate”. Hun set afsluiten deden ze met het nummer “Seks”, waardoor Vorst Nationaal nog één maal de kans kreeg om volledig uit hun dak te gaan, wat gebeurde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-1975-30-03-2016/
Organisatie: Live Nation
Nog maar goed bekomen van de ‘rewind’ ‘Dubnobasswithmyheadman’, vorig jaar in de AB, Brussel (hun doorbraak , 20 jaar terug btw) en het concert dat ze gaven als één van de afsluitende acts in de dance hall op Pukkelpop , overdonderde het Britse trio Underworld ons – opnieuw – met ‘positive feelings’ , ‘smileys’ en ‘handjes in de lucht’.
Liefst twee uur lang hield Underworld zijn publiek stevig vast met een heerlijk genietbare trip, waar we meegevoerd en -gezogen werden op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . De projecties, met selfies van Hyde, vloeistof dia’s en ga zo maar door, ondersteund van kleurrijke en witte flashlights, deden de rest op die sfeervolle en knallende beats .
Vanavond geen echt jong publiek , maar allemaal x-plussers , die in de nineties aanvoelden dat Underworld samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht gaven. En dat publiek genoot, golfde , zwalpte, danste , hotste heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen; een sterk onthaal bij elke wisseling, sfeer , ambiance, kortom een Koninklijk Circus letterlijk op zijn kop . Wat een enthousiasme en uitzinnige menigte!
Positivisme wenst de nieuwe plaat ‘Barbara Barbara, we face a shining future’ , een beetje gekke, omslachtige titel, uit te stralen, -‘you bring light into a dark place’- haalde Hyde ergens aan. Muzikaal heeft het nieuwe werk niet meer het overweldigende niveau van vroeger , maar “I exhale” en “If rah” zijn twee te koesteren nummers, die de set vanavond openden .
Het vaste duo Karl Hyde (zang) en Rick Smith (knoppenfreak) zijn nu al een paar jaar aangevuld met Darren Price. Achter een hoop elektronica staan de drie dicht bij elkaar opgesteld .
Met de eerste twee geraakten we snel in de juiste stemming. De aangename trance, dub, technobeats, de dwarrelende gitaarloops en de zweverige , nasale vocals doen hun werk . De mompelzang van Hyde , op z’n Mark E Smith’s, valt hier het meest op . Een ontspannende, leuke start, heupwiegend en met halfopen ogen werden de eerste danspasjes gezet …
“Dark & long” ( nu omgedoopt tot “Dark train”) en “Juanita” volgden . Vonken en vuur ervaarden we . “Juanita” was een absoluut hoogtepunt, ruim vijftien minuten lang werden we in die repeterende , opbouwende, stuwende ritmiek met z’n kenmerkende subtiele loops en bleeps omgeven. Duidelijk was ook hoe elk geluidje op zijn plaats viel. We klokten op ruim veertig minuten na de vier songs. De chemie van de sound zette zich over op z’n publiek . Af en toe kon en mocht het tempo zakken en dan kwam je al gauw bij de nieuwe terecht “Ova nova” en “Nylon strung” , meeslepende deephouse, rustpunten, die melancholisch aanvoelden en een hemelse zangpartij omvatten.
Elk nummer had zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. “Eight ball” zweefde naar het aard paradijs en “Two months off” verscherpte terug de aandacht en het dansplezier. Het KC werd een danstempel met sterkhouders “Jumbo”, “Push upstairs” en “King of snake”. Ook “Ring road” overtuigde voldoende met z’n rockende dansbare grooves. Na een beheerste “Dirty epic” ( hier “Dirty club”) en het bezwerende “Low burn” , overladen van vocoders, kon Smith zich nu volledig laten gaan op kunstwerkjes “Rowla”, “Rez” en “Cowgirl” , die scheurden en schuurden . En het knalde tot slot op “Born slippy”, die na al die jaren met evenveel opwinding en speelplezier wordt gebracht . Iedereen in extase, niks anders dan dampende lichamen en lachende gezichten, zweetdruppels op het voorhoofd … En dan was het over & out . De drie vielen bijna in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid!
Net als bij hun vorig concerten snoven we hier de clubsfeer op, beleefde iedereen ‘the time of his life’ en hadden we een samenhorigheid . Missie van Underworld geslaagd dus!
Organisatie: Live Nation
Die Gentlemen Of Verona , intussen een trio, houden we al een pak jaar in het oog . Hun drie vorige cd’s wisten ons steeds te overtuigen . De rauwe , ruwe melodieuze sound , de gortdroge drums in de onrustige ritmiek , de broeierige , bezwerende , spannende melodie , en de vrouwelijke vocals van Debby Termonia stralen een donkere dreiging uit . Hier worden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de ladybands L7 en Babes In Toyland jaloers van. Het dichtst neigen ze nog naar het onvolprezen Chunkbelly van zangeres Kristine Verdonck uit onze eigen regio Kortrijk- Gent , die midjaren 90 verrassend klonken met enkele EPs . Die nostalgie dwarrelt rond bij Gentlemen Of Verona . Een doorleefd venijnig , indie/garagerock’n’roll -end noise geluid …
Op die nieuwe plaat wenst het combo een soundtrack uit te bouwen, een back to the future , die de nineties in een sixties jasje stopt en het naar 2016 brengt . Er schuilen ontelbare verwijzingen naar personen , gebeurtenissen en voorwerpen die hun fascinatie hebben en de band heeft gevormd tot wat ze nu zijn …Warren Ellis , één van de bepalende figuren bij Nick Cave hielp zelfs mee en dat komt band en plaat ten goede. Interessant plaatje … Nu benieuwd naar de movie?
Van Arbeid Adelt kregen we eerder op deze nieuwe plaat een box ter gelegenheid van hun 33ste verjaardag . Een ultieme verzamelaar van 81 tot wat ze totnutoe hebben uitgebracht . Marcel Vanthilt, Jan Van Roelen en de ietwat later toegekomen Luc Van Acker brachten pop , elektronica in punkpoëzie mooi samen .
Hun rewind concert van een paar jaar terug was de kans om samen iets terug uit te brengen . Op ‘Slik’ klinkt het trio nog even eigenwijs en origineel . De electrogrooves , de new wave, de aangename stoorzender geluidjes , de bleeps en de rijkelijk gevulde woorden van woordkunstenaar Vanthilt sieren de plaat . “Popcornmario” is meteen een knaller , ook de daaropvolgende “50000 Hi-Hats”, “Apparaat” en “Sarmakarma” zijn fijnproevers . Het toont aan wat het trio allemaal in zijn mars heeft .
De Nederlandstalige minimal wave & elektropop van Arbeid Adelt heeft een anarcho- absurdistisch karakter en intrigeert door z’n vrolijke chaos. 35 jaar later is het trio nog even energiek en dynamisch , leuk , spontaan , speels doordacht met de nodige flair, charme en humor …
The Dead Weather is een van de muzikale speeltjes van Jack White. Zijn speeltjes waren eigenlijk al een tijdje opgeborgen; van The Raconteurs is het al 2008 geleden en The Dead Weather bracht z’n laatste plaat uit , een goede zes jaar terug . En kijk, de single “I feel love (every million miles)” was de aanzet van een nieuwe cd . En wat voor eentje .
Alison Mosshart (frontvrouw van The Kills) is hier terug , samen met gitarist Dean Fertita (QOSA, Hell Fire) en bassist Jack Lawrence (The Raconteurs/City and colour en Jeff The Brotherhood) en … natuurlijk Jack White die hier op drums is.
Opnieuw hebben we een vet, intens broeierig plaatje uit tussen garageblues en classic rock, ergens White Stripes , Jon Spencer en Led Zeppelin. De plaat siert door pretentieloze rock’n’roll, lekker rollende gitaarlicks en hakkende ritmes. “Let me through”, “Open up” en de single putten uit dit vaatje , rauw , kaal , koel , stoer en geil. Het moet niet steeds zo extravert klinken, want een reeks gematigd materiaal in de aanpak en een kwetsbare touch van Alison vinden we hier evenzeer terug.
Een mooi geheel , kortom een overtuigende derde cd . Welcome back .
Uit de zogeheten Bay Area komt het schreeuwerige trio van Scraper! Verwacht geen portie onversneden trash metal maar zet je schrap voor een ongepolijste lap punkrock. De punksound van de drie Amerikanen klinkt op dit tweede full album vrij klassiek maar zeker niet gedateerd. De elf tracks klinken daarvoor te opwindend en te nerveus en zijn steevast opgebouwd uit stevige, snelle maar verduiveld catchy riffs. De authentieke punk wordt daarbij gecombineerd met zowel een flinke scheut rock ‘n’ roll als met wat flarden punkpop. Tracks als “Misery”, meezinger “Raths in The House”, “Trash Can” en de memorabele afsluiter “Nine Minutes in Hell” nestelen zich daardoor na enkele luistersessies blijvend onder je hersenpan. Voeg daarbij nog de spitante, rauwe vocalen van frontman Billy Schmidt en je hebt een punkplaat die aankomt als een meer dan stevige kopstoot!
Meer info op https://www.facebook.com/scrapersband/
Steiger is een jong jazztrio opgericht door pianist Gilles Vandecaveye, bassist Kobe Boon en drummer Simon Raman. Ze staan bekend om hun energieke speelwijze, waarbij interactie en collectieve muzikaliteit voorop staan. Hun muziek vindt zijn invloeden in jazz, pop, rock, elektronische en klassieke muziek. Reeds in 2014 gaven ze een puur en veelbelovend concert op Gent Jazz.
Opener “Struikelgevaar” toont meteen de klasse en kwaliteiten van dit trio. Op het eerste zicht inderdaad ietwat eigenzinnig met duidelijke knipogen naar pop rock en classic. We krijgen een uitgekiend spel waar ieder lid zijn inbreng heeft. De groep brengt dan ook zelfgeschreven, eigenzinnige composities aangebracht door alledrie de leden .
De rest van de EP borduurt verder op dit elan. Op “Dwaallicht” mag bijvoorbeeld iedereen zijn ding doen. Energieke opstoten worden gewisseld met stillere free style momenten. Speelplezier, begeestering en professinaliteit troef. Helaas mis ik in hun ietwat pretentieuze muziek originaliteit. En toch verwachten we Steiger met grote nieuwsgierigheid en plezier op Gent Jazz of andere jazzfestivals. Proud to be from Belgium.
Tracklist: 1 Struikelgevaar, 2 Magnetic Horse, 3 Dwaallicht, 4 Konec Hry, 5 De Herfst is een Schijtseizoen
John Ghost - Heerlijke variaties op minimalisme
John Ghost is de Gentse band rond gitarist/componist Jo De Geest. Ze doken opnieuw de
repetitieruimte in, ontwikkelden een eigen geluid en blikten hun eerste EP in. Ze doen denken aan het legendarische Noorse Jaga Jazzist en staan dus ook garant voor dezelfde kwaliteit, experimenten en gelaagdheid. Prachtig gitaarwerk word afgewisseld met magnifieke percussies , elektronisch en gewoon toetsenwerk. Jo De Geest tovert van die heerlijke intro's uit zijn zessnaar, waar bij het ensemble heerlijk begint met heel gelaagd de mooiste klanktapijten te voorschijn halen. Wat hou ik van die minimalistische insteken. De muzikanten bespelen veel instrumenten in heel veel verschillende stijlen waardoor hun sound uniek, melodisch, delicaat, hypnotiserend en subtiel is. Het klinkt paradoxaal, maar John Ghost steekt enorm veel variatie in hun minimalisme.
Al bij opener "Hypnagogia", wat verwijst naar de toestand tussen slapen en ontwaken, wordt snel duidelijk hoe subtiel en vernuftig verschillende instrumenten en genres de revue passeren, als was het ingestudeerde spontaniteit. Andere titels verwijzen ook naar de slaap. Heel de schijf borduurt verder op dezelfde thema's, ook muzikaal en gaat op geen enkel ogenblik vervelen. Neem nu"Concrete Trees / Wooden Ants": Wiegend wordt gedemonstreerd hoe goed dit sextet op elkaar is ingespeeld. Pure Gestalt: Het geheel is duidelijk meer dan de som van de zes muzikanten. Zowat elk nummer raakt de luisteraar op een of ander vlak. Je voelt gewoon de begeestering van die gasten die hun ziel uit hun lijf spelen.
Hun werken met repetitieve structuren is eigenlijk ook jazz. Tenzij de hardnekkigen Jazz heel nauw en afgebakend willen omschrijven en zich houden aan klassieke Jazz. Soundscapes in het kwadraat. En Zaventem wordt even vergeten. Alles is relatief. En ze weten wat ze doen. Belgium got talent.
Jo De Geest – compositions
Rob Banken – Winds
Karel Cuelenaere (- Keys
Wim Segers – Vibes
Lieven Van Pée – Bass
Elias Devoldere – Drums
Voor het dertiende studioalbum besloot het New Yorkse Dream Theater het over een ander boeg te gooien. 'The Astonishing' is een dubbele conceptplaat geworden waarop maar liefst 34 muziekstukken staan, goed voor meer dan 130 minuten aan nieuw DT materiaal.
In vergelijking met het vorige titelloze studioalbum 'Dream Theater' uit 2013, waarvoor de band een Grammy nominatie kreeg, is dit nieuwe album een stevige stijlbreuk met zowat alles uit de uitgebreide DT discografie. Het dichtst leunt het nieuwe 'The Astonishing' aan bij hun vijfde studioalbum 'Metropolis Pt.2: Scenes From A Memory' uit 1999.
Het concept en het verhaal voor deze nieuwe schijf werd bedacht door gitarist John Petrucci die samen met toetsenist Jordan Rudess de muziek schreef. De Canadese componist David Campbell werd ingehuurd om de plaat om te toveren in een rijkelijk, bombastisch, georkestreerd geheel. Het Fantasy verhaal (met als centrale thema: 'muziek overwint alles') draagt wel een duidelijke ‘Game Of Thrones’ stempel en blinkt niet meteen uit qua originaliteit. Maar het is vooral het overaanbod aan mierzoete ballades die dit album tot een 'love it or hate it' album maken. De vele meningen die floreren op diverse fora gaan van extreem lovende kritieken tot ronduit 'het slechtste wat DT ooit uitbracht'.
Een eerste luisterbeurt van dit omvangrijke werkstuk kon ook mij niet meteen overtuigen. Ik was niet mee in het concept en ik had ook moeite om dit alles als één geheel te ervaren. Nu, vele luisterbeurten later, moet ik mijn eerste mening stevig bijstellen. 'The Astonishing' is een prachtig melodieus album, een meesterwerk. Het is ook vooral een zangalbum geworden en dat veel meer dan een zoveelste krachtpatserij tussen de verschillende virtuoze bandleden. De stem van James LaBrie presteert overuren. 'The Astonishing' draait momenteel ook live in enkele geselecteerde theater settings. De band was in Vorst Nationaal in een Astonishing-theater.
De nieuwe schijf is een grensverleggend, gewaagd, super melodieus epos dat bij elke luisterbeurt groeit. Toch zijn er ook gemiste kansen. Het verhaal had best wat sterker gemogen en de composities ook hier en daar wat agressiever. Ook had de toevoeging van gastzangers best een meerwaarde kunnen betekenen. Maar bovenal is dit een fascinerende schijf die je na slechts één luisterbeurt absoluut niet links mag laten liggen!!
Het is nu al enkele maanden dat wij in het pikkedonker bij het raam zitten te wachten op de aangekondigde komst van de nieuwe Swans, maar ondertussen kunnen we onze met teer gevulde pap ook wel koelen met ‘Baskenland’ van El Yunque.
In het kielzog van lotgenoten als The Germans, The Black Heart Rebellion en The Guru Guru is dit alweer een Vlaamse band die zich met tegendraadse rock en noise ver uit de buurt houdt van de radiovriendelijke en ongevaarlijke eenheidsworst waarmee we de laatste dagen overspoeld worden.
De Limburgers doen regelrecht hun zin en houden zich niet in om een apocalyptische song van ruim 18 minuten op hun plaat te murwen en die de naam ‘Kabeldraad’ mee te geven. Een kronkelende kabeldraad met weerhaken naar ons gedacht, een onrustwekkend schouwspel waarin serieuze brokken gemaakt worden die dan averechts terug aan elkaar gelijmd worden, een klomp geniale pokkenherrie die niet zou misstaan op ‘The Seer’ of ‘To Be Kind’ van Swans.
Bij El Yunque vliegen de gitaren al eens uit de bocht en slaan ze geregeld linksaf daar waar ze eigenlijk naar rechts moeten, wat helemaal niet erg is, bij Captain Beefheart was dit ook voortdurende zo, en hoe geniaal was die niet ?
Ondanks de talrijke hindernissen en dwarsliggers valt alles bij El Yunque opmerkelijk in zijn plooien, er zit structuur in het lawaai en er zit lijn in de stoorzenders. Het is een beetje zoals bij de vroege Sonic Youth, hoe extreem de herrie ook mag klinken, er is altijd een doelgericht spoor.
Eentje met een verslavende werking en één van onze favorieten is “Noztechtransch”, een song die net iets toegankelijker klinkt dan zijn titel laat vermoeden en die drijft op een onweerstaanbare riff waarop we wel een dansje zouden durven wagen, meer bepaald de paringsdans van een dolle chimpansee die zwaar aan de LSD heeft gezeten. Ook de ontspoorde krautrock van “Nátwoord” bijt voortdurend in onze kuiten, we menen er zelfs een flard Primus in te horen, maar dan met een Les Claypool die pas uit een moordlustige nachtmerrie is ontwaakt.
U merkt het, ‘Baskenland’ is geen plezierbestemming om via Neckermann reizen te boeken, het is eerder een avontuurlijke trip doorheen een nog nader te ontdekken rioolnetwerk.
U.S. Girls – Verbeten Peaches achterna!
U.S. Girls, Georgia en Aldous Harding (Les femmes s’en mêlent)
Grand Mix
Tourcoing
20146-03-29
Johan Meurisse
Een DIY aanpak van drie vrouwelijke bands/ artiesten - U.S. Girls, Georgia en Aldous Harding – Les femmes s’en mêlent
U.S Girls is het alterego van Meghan Remy, de in Canada residerende Amerikaanse. Ze heeft haar avantgardistische muzikale ideeën omgebogen naar een meer indie/electropop groovende sound . Het nieuwe ‘Half free’ krijgt een verdiende respons. Ze zit ergens tussen Peaches, St . Vincet en Tune-Yards in . Gebogen over keyboards en een effectpaneel horen we een praktisch onverstaanbaar smachtend , zwoel gehijg en snedige zang in een microfoon vol galm . Ze wordt op het podium bijgestaan door een tweede vocaliste . Op het schaars aangeklede podium , zijn de twee bijna even schaars gekleed , prikkelend voor het oog, maar nog net niet zo erotiserend als dame Peaches (Merril Beth Nisker).
De sound is door de electrogrooves wat stoer , verbeten, voicesampling wordt toegevoegd en in het knip- en plakwerk horen we funk, kitsch , disco, wave en punk doorsijpelen . In een donker , mistig decor horen we over elkaar gedrapeerde zanglijnen, diepe basses , ijzige, onrustige en diepe vocals in een goed dansbare ritmiek die wordt afgewisseld met soms ontspoorde , slepende ritmes . En dan kom je uit op songs als “Damn the valley”, “Window shades” , “New age thriller”, “28 days” , “The island song” en “Incidental boogie”.
We ervaarden voldoende sterkte en overtuiging om dit optreden in ons geheugen op te slaan .
Les femmes s’en mêlent is de titel van deze French tour , die vrouwelijke artiesten , die wat in de underground fungeren in de spotlights te plaatsen; samen met US Girls hadden we verder Georgia , een Brits duo rond Georgia Barnes , die stoeien met pop, elektronica en percussie . Ze traden al op als support van Hot Chip , Kate Tempest , wat zeker een mooi referentiekader is, en jawel Katie B , Charlie XcX of Mo zijn artiesten die haar geluid mee ondersteunen .
Op haar drums met een hoog opgeschroefd cymbaal op z’n Battles en een tweede dame op elektronica kregen we een rits aangename , sfeervolle en meer uptempo songs . Af en toe ging Georgia gejaagd tekeer op haar drums , wat het ritme stuwde , terwijl het tweede lid rustig , koel op de toetsen bezig was . Met songs als “You” , “GMTL”, “Hard lie this” en “Move systems” beweees het duo potentieel in huis te hebben, waarin een 70s disco/wave en electro touch sterk doordrong.
De Nieuw-Zeelandse Aldous Harding opende de avond; tijdens de tour was ze wat ziekjes geworden , maar ze liet zich niet van de kaart brengen . Haar stem probeerde ze op te lappen met een spray ; ze bracht een reeks oude en nieuwe nummers (zoals ze zelf zei) , die haar sing/songwriterstalent onderstreepten . Ze wou er het beste van maken , niet opgeven en speelde , alleen op het podium , een reeks folky songs. Een innemende gitaarpartij, fingerpicking en haar lichthese, indringende stem , waarmee ze nog diep en hoog kon uithalen, droegen de nummers.
Wat mystiek en kwetsbaarheid schuilde in de sober gehouden songs als “Swell does the skull”, “Beast” en “Elation”. Ze durfde zelfs haar stem in deze fase onder spanning te zetten met Roy Orbison ’s “Crying, die de set besloot . De warme respons deed de jonge dame alvast enorm veel deugd .
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Needle and The Pain Reaction uit het Gentse is al zo’n vijftien jaar bezig en toe aan hun vierde cd. We hebben energieke, gedreven , snedige , gebalde rocksongs . Hoekige en weerbarstige powerrock zonder al te veel poeha , maar waarin een intens doorleefde emotionaliteit schuilt .
Al meteen worden we in de juiste stemmng gebracht met “Alone” en “Caught in a trap” . Af en toe wat intenser , gevoeliger , maar algemeen gaat het trio ervoor . Niet vernieuwend , maar dat hoeft ook niet , als t maar goed zit …
Info op www.needle.be
Elefant - Project of band …We laten het in t midden , zeker is dat het Gentse combo een intens broeierige , donkere , messcherpe en schurende sound biedt , die nauw beantwoordt aan Steve Albini’s Shellac en Battles. Een prettig gestoorde verrassende metaalklank , scheurende gitaarherrie die dan weer in een melodieuze omwenteling geraakt en ruimte laat voor de instrumenten. Onheil dreigt in een muzikale apocalyps van hun noiserock.
In dit gezelschap heren die elk hun strepen al verdiend hebben . Wolf Vanwymeersch van The Van Jets is hier met Maarten Flamand (Antler King, Ian Clement), Stijn Vanmarsenille (Future Old People Are Wizards) en Mario Govaert.
De dreiging en gekte in de vijf nummers van het EP‘tje leeft , beeft en werd live opgenomen in de Charlatan, Gent .
Info op http://vi.be/elefant
Paaspop 2016 - Op z’n paasbest!
Paaspop 2016
Festivalterrein
Schijndel
2016-03-25 t/m 2016-04-27
Chandra Rowe en Isabelle Emmers
Als de paasklokken richting Rome vertrekken, weten wij dat het tijd is om richting Schijndel te vertrekken. Daar begint namelijk het driedaags muziekfestival Paaspop. Al bijna 40 jaar vernieuwt en verrast dit oer-Schijndels festival als opener van het Nederlands festivalseizoen. Ondertussen is het festival haast uitgegroeid tot een begrip in binnen- en buitenland. Wederom zijn we blij dat we hier deel van mogen uitmaken.
dag 1 - vrijdag 25 maart 2016
De tent op de camping is opgezet, warme trui is voorzien en we trekken richting weide. Ondanks het feit dat we hier al geweest zijn, staan we opnieuw met wijdgeopende ogen te kijken naar het prachtig decor van Paaspop. Bovenaan de inmiddels, gekende loopbrug waan je je in Las Vegas. Een skyline waar zelfs Tomorrowland zijn petje voor mag afdoen.
Jett Rebel is onze eerste muzikale act voor vanavond. Heeft de man nog introductie nodig? De Nederlandse componist kende de afgelopen jaren veel succes en heeft zijn plaats op het hoofdpodium zeker niet gestolen. Maar het is nog vroeg en de muziek is ons net iets te traag, al was het zeker de moeite waard. We hebben gewoonweg nog een lange avond voor de boeg en doen dat liever met de nodige bruisende energie.
In de Restolounge maken we een pitstop voor een hapje. Daar staat Bootleg Betty op het programma. Een all-female rockabilly band die je met hun muziek alle hoeken van de rootsmuziek laat horen. Sterk staaltje girlpower, helaas moeten we ons alweer opmaken voor een volgende act. Met meer dan 170 acts hebben we een zeer druk programma en moet de aandacht een beetje verdeeld worden.
John Coffey wacht ons en nog vele anderen op in de Phoenix tent. Al verwijst de naam naar de zachte reus uit The Green mile, hun muziek heeft verder weinig met het personage te maken. John Coffey trekt met hun punkrock een ware geluidsmuur op die hoog boven het publiek torent. Het mag voor sommigen dan een opwarming zijn voor de volgende hoofdact, voor ons is het alvast moeilijk verteren.
Voor The Fun Lovin’ Criminals is de hoofdtent meer dan gevuld. Ze stampen meteen de deur in met Stick ‘em up nemen ons zo mee op hun roetsjbaan en niemand die er nog af kan of wil. Het valt wel meteen op wie de band is blijven volgen en wie enkel hun oudere werk kent. Wij horen bij die laatste en gaan ons, ondanks de ongetwijfeld goede muziek, algauw vervelen. Met enige twijfel verlaten we toch de tent en gaan op zoek naar wat dit festival vandaag nog te bieden heeft.
Met enkele omzwervingen langs verschillende tenten belanden we in Thunder Alley. Hier kan je vinyl luisteren en kopen, genieten van speciale bieren of je haren laten knippen door een echte barbier, al is dit privilege enkel weggelegd voor de mannelijke bezoekers. Maar er is ook plaats voor muziek, in deze Alley worden akoestische sessies gehouden dit festival en het is ook geen toeval dat we hier belanden. Joey Cape (frontman Lagwagon) mag hier de avond afsluiten en daar zijn we als allergrootste fans enorm blij om. Dat het geluid binnen een beetje wordt overstemd door de geluiden van buiten nemen we er graag bij. Joey doet het volgend uur waar hij akoestisch goed in is en maakt achteraf nog ruim tijd om met zijn grootste fans een babbeltje te slaan. Ons festival kan in ieder geval al niet meer stuk.
We banen ons nadien een weg terug naar het hoofdpodium, daar speelt Golden Earring al even de pannen van het dak. Gelukkig hebben we niet al te veel gemist en mogen we nog even meegenieten van hits als Radar Love en When the lady smiles, oftewel, save the best for last. Om het vertrekkend volk voor te zijn, besluiten we ons naar buiten te werken voor de laatste noot gespeeld wordt. En maar goed dat we dat gedaan hebben…
Eens buiten staan we oog in oog met de Phillies. De Phillies uit Helmond laten zien dat hiphop en happy hardcore op blaasinstrumenten eens zo cool zijn. De muzikanten staan uitgedost in Adidas training, elk natuurlijk in een ander kleurtje. Ze vuren hits op ons af alsof het niks is. Wat een ambiance! Volledig buiten onze wil staan we mee te hakken, gewoon omdat het kan. Wie hun ooit wil boeken voor een stadsfestival, gegarandeerd feest!
Na het optreden van de Phillies is het voor vandaag echt gedaan op Paaspop. Hoewel dit festival lichtjaren voor staat op eender welk Belgisch festival wat betreft accommodatie, zijn ze gaandeweg vergeten dat sommigen ook graag zich willen gaan uitleven op een afterparty. Al is dat misschien ook wel een berekende keuze, zonder after verschijnt iedereen morgen fris en monter voor dag 2, wij dus ook.
dag 2 - zaterdag 26 maart 2016
Van de 14000 kampeerders op de camping, zijn wij wellicht het eerste wakker. Niet moeilijk wetende dat we onze slaapzak vergeten waren en dat het vannacht heeft gevroren. Gelukkig biedt de campsite wel uitgebreid ontbijt aan en een warme douche. De koude van vannacht is snel vergeten en wij zijn klaar voor dag twee.
Dag twee laat echter nog even op zich wachten, de weide opent pas de deuren om 13u. We schuimen de camping af en kunnen, mochten we dit willen, meedoen aan een rondje Bingo, of even dansen in de refter. We kiezen er voor een klein dutje te doen nu de zon haar warmte loslaat op Paaspop en halen zo de vele verloren uren slaap in.
Opgewarmd en uitgeslapen stappen we richting weide. De eerste muzikale act voor vandaag is Gerson Main. Gerson Main is niet alleen een opvallende verschijning, maar weet ook nummers te schrijven die je verbazen. Hij laat zich inspireren door alles wat er om zich heen gebeurt en schrijft liedjes in een dichterlijke vorm, waar vaak ook nog eens op te dansen valt. Dat dansen doen we vanaf minuut 1 en we zitten meteen in de juiste stemming. De man adviseert ons om te doen waar we zin in hebben en dat is precies wat we vandaag gaan doen.
Qua verdere muzikale acts, komt Paaspop een beetje traag op gang. We besluiten de randanimatie voor onze rekening te nemen, want ook dat is hier voor ons Belgjes onbekend.
Catering op ’t Randje (COR) is in alle opzichten ranzig: erotisch getinte snacks zoals broodjes Krokut, Frikasnollen of Smegma Bitch up saus. Naast de frituur kan je met de pooiers en hoeren van COR op de foto. Ons ranzig moment is alvast vastgelegd op plaat.
De dames en heren van de Love Cabin nemen ons mee in de porno-industrie van ‘vroeger’. In de sfeervolle caravan beleeft iedereen een hoogtepunt, sommigen onder ons verkrijgen zelfs extra lichaamsdelen.
Na het grandioos succes van 2015 is FestivalFeestCafé De Snor terug met nog meer rariteiten, absurditeiten en festiviteiten. Het duurt niet lang of we hangen zelf vol met de talrijk aanwezige snorren.
Helemaal in het hoekje vinden we The Railway to Hell: duistere, obscure figuren voeren Paaspoppers mee met The NighTTrain naar de Rocky Horror show. Via de Railway to Hell belanden ze in een zombie-achtige onderwereld. De muziek in de hel staat ons echter veel te luid en we haasten ons zo snel mogelijk weg uit de onderwereld.
Als laatste wagen we ons aan Kalash & Nikov. Een heus karaoke stand, waar de medewerkers volledig uitgedost in Russisch legerkostuum festivalgangers aanspreken bij hun te komen zingen. Het lijkt in eerste opzicht een beetje vreemd, maar we kunnen u na medewerking het volgende verzekeren: karaoke op een festival is TE GEK!
Tijd voor muziek. In de Stardust staat Beesmunt Soundsystem aan de draaitafels. Of het goed of slecht was zullen we nooit weten. De tent is op dit uur van de dag volledig leeg en dus zien we ook niet veel reden hier zelf te blijven.
We haasten ons naar Theatre voor een cabaretshow van Op sterk water. Jammer genoeg komen we twee minuten te laat aan en wordt ons dus de toegang tot de show ontzegd. Zolang we het volgende niet missen, kunnen we er wel om lachen. We besluiten in het komend uurtje op zoek te gaan naar iets om onze honger te stillen.
Van kroket tot kreeft, begin maar eens te zoeken! In tegenstelling tot de meest doorsnee festivals kan je op Paaspop bijna alles terugvinden, ergens onderweg hebben we zelfs oesters gezien. Met zulk aanbod op elk vlak is het moeilijk een minpunt te vinden op dit geweldige festival.
Na het eten zorgen we dat op tijd terug staan aan Theatre, hier begint zo dadelijk Puppetry of the Penis. In de woorden van de mannen zelf: at the front row of the dick show! Daar zaten we dan, lichtjes in shock na ieder kunstje en met momenten ook schaterlachen. Nooit gedacht dat we naar een festival zouden gaan om mannen met hun gerief te zien spelen, maar het is een ervaring die ze ons niet meer afnemen.
We gaan nog eens een kijkje nemen in Stardust, Flux Pavillon bedient het mengpaneel. De tent is overvol, mensen rondom ons dansen en springen alsof hun leven er van afhangt, wij ook. De sfeer is optimaal, maar net als we jas en trui uitzwieren om ons volledig te geven, schakelt de man over van electro naar zware dubstep. Voor we het weten staan we lichtjes teleurgesteld terug buiten.
In Apollo staat de Deense pop/rock band Saybia. Hun dromerige muziek doet een beetje denken aan My morning Jacket. Voor wie van shoegaze of dreamgaze houdt is dit een ideale uitlaatklep, voor ons dus ook. Het nummer The second you sleep is een zalige afsluiter met een melodie die nog een hele tijd zal blijven hangen.
Als de avond valt is het enkel nog wachten op de afsluiter van vandaag. We zijn moe, heel moe, maar de wil om de laatste act voor vandaag te zien is groot, te groot. We verbijten de pijn in onze voeten en negeren ons gegeeuw, ook hier zullen we op de eerste rij staan.
Een tussenhalte lokt ons eerst nog met de meest heerlijke muziek. Elpee Kafee herinnert ons er aan dat oldies nog altijd het meest dansbaar zijn. Als ware vlindertjes dartelen we over de dansvloer, vergezeld door legendes zoals The Beach Boys, Johnny Cash, The Beatles, Eddie Cochran,… Dat elk nummer op vinyl wordt afgespeeld maakt het voor ons nog magischer, we zouden haast die laatste act nog durven vergeten.
Eerste rij, drukte en volledig opgewekt. Het laatste optreden voor vandaag is een van de hoofdredenen dat we hier zijn. Keith Flint, Liam Howlett en Maxim Reality aka The Prodigy, de echte goden van de dance, pioniers van alles wat ons nu bekend is, zullen hier zo dadelijk hun legertje warriors nog eens volledig uit de bol laten gaan. In gedachten transformeren we al tot de ants die ze verwachten te zien, het is nu enkel nog in spanning afwachten.
Als de toon voor Breathe wordt ingezet ontploft de zaal, we schakelen over naar springmodus en zetten deze het komende anderhalf uur niet meer af. Het zou de mannen geen eer aandoen hun playlist hier op te sommen, de grote hits werden uiteraard gespeeld evenals het laatste nieuwe werk. Wat kunnen we zeggen? The Prodigy is na 20 jaar nog altijd badass, de afwezigen hadden ongelijk.
Anderhalf uur springen en de vele kilometers die we vandaag hebben afgelegd, hebben hun tol geëist. We sleuren ons met moeite tot aan de tent en vallen volledig uitgeput in slaap. Dag drie zal wellicht rustiger verlopen.
dag 3 - zondag 27 maart 2016
Ontbijt, koffie en douche achter de rug, planning voor deze dag overlopen en we kunnen richting weide voor de laatste dag op het Schijndels festival. Geen tijd voor Jos vandaag, zondag is hiphopdag.
Kenny B brengt vooral reggae en dance met een zwoele Caraibische vibe, maar de toon voor deze zondag is gezet. In ware reggae stijl brengt hij zijn sociaal-maatschappelijke boodschappen over via muziek. Hier en daar kan er wel een danspasje af, maar we willen niet al te veel energie verspillen zo vroeg op de dag.
Na Kenny B blijven we hangen in de Apollo, notities samenbrengen en genieten van de rust. Zo dadelijk komt hier Typhoon het mooie weer brengen en we hebben even geen zin om de weide opnieuw af te schuimen. ’s Lands beste rapper zorgt algauw voor een bouncende Apollo en zendt zo een aardschokje over de weide heen. Hiphop is niet meteen spek voor onze bek, maar we kunnen de energie die hier hangt eigenlijk wel pruimen en doen het volledige concert uit.
Thunderbolt, de enige tent waar we dit weekend nog niet zijn gepasseerd en we besluiten een kijkje te gaan nemen. Slash ’n Roses streelt het volgend uur menige oortjes en we zijn blij dat we hier zijn. Niemand kan weerstaan aan de genialiteit van Axl Rose en Slash, ook niet in tribute vorm. We wanen ons haast in Paradise City.
Tijd om te dansen, ons energiepeil vraagt er om. In de Stardust heeft Gui Borrato & Elekfantz net de draaitafels ingepalmd. We springen over de dansvloer en laten ons bijna 2u volledig gaan, precies wat we nodig hadden om de avond in te zetten. Straks zal het hier zeker nog gaan stuiven, maar qua voorloper kon deze toch al tellen.
Daar we te laat zijn voor Band of Glory en de Pubquiz wagen we ons nog eens aan een rondje karaoke en gaan op zoek naar eten.
Mr. Oizo weet heel even onze aandacht te houden, al is dat vooral uit nieuwsgierigheid naar de verantwoordelijke voor die oorworm ergens uit de jaren ’90. Na een kwartier vertrekken we richting Apollo, daar staat wederom De Jeugd van Tegenwoordig en iets vertelt ons dat de tent wel eens afgeladen vol kan zijn.
Willie Wartaal, Vieze Fur en Faberyayo worden als echte helden onthaald, zelfs al zouden ze hier gewoon een uur staan zwaaien, het publiek zou tevreden zijn. Gelukkig brengen ze ook een streepje muziek. Ondanks het gespring, het geschreeuw en het meezingen, is De Jeugd nooit ons volledige goesting geweest vanavond. Enkel Sterrenstof doet een glimlach op onze lippen verschijnen. Het ligt wellicht aan ons, maar de wartaal van Willie gaat algauw monotoon klinken en we stellen ons de vraag watskeburt met De Jeugd?
Het is een beetje spurten om nog de laatste beats van Vitalic mee te krijgen. Vitalic is dreunen, stampen, grinden,…alles waar we op dit moment zin in hebben. Met zijn La Rock 01 wanen we ons op een andere planeet. Vitalic blijft nog steeds een van de groten. Meteen hierna neemt Dr. Lektroluv over, een waardige afsluiter waar we jammer genoeg maar even van kunnen genieten. In de Apollo staat voor de tweede avond op rij een god op het podium.
De laatste maanden verschenen ze wel op meerdere podia, we hebben hun nog aan het werk gezien in december. Hoe dan ook, het is met het grootste ontzag dat we hier staan, want net als de Prodigy gisteren hebben we vandaag te maken met de grondleggers van dancemuziek. De goden vóór de goden, de superhelden van de dance, Underworld zal het laatste restje energie van ons opeisen en nooit meer teruggeven. Een opoffering die we maar al te graag maken. Darren Emerson, Rick Smith en Karl Hyde zien er natuurlijk heel wat ouder uit dan we ons herinneren, maar hun muziek heeft de tand des tijds doorstaan. Toegegeven, we springen minder hard als gisteren, maar dat kan ook aan ons liggen. Als Born Slippy wordt ingezet spreken we af nog een laatste keer alles te geven, voor onszelf, voor Underworld en vooral voor het zeer prachtige Paaspop van 2016.
Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2016/
Organisatie: Paaspop
Monster Magnet mag zich stilaan opmaken om het etiket 'legendarisch band' op te kleven!. Al sinds mensenheugenis vereren zij ons met vaste regelmaat met een passage langs onze vaderlandse podia, maar dit neemt niet weg dat de enige Belgische show in deze tour al maandenlang uitverkocht was. Dit bewijst dat Wyndorf en de zijnen na meer dan 25 jaar nog steeds relevant zijn! De Zwerver in Leffinge was deze keer 'The space' to be !
Aan het Texaanse Scorpion Child de eer om de Zwerver op temperatuur te brengen. Voor de 2e keer sinds kort in onze regio te zien, en zoals een collega scribent hier toen vermelde, konden die gasten aardig uit de voeten met 'een stijl gefundeerd op de klassieke 70's hard-rock sound, heel retro, maar die gretig, fel en fris van het podium komt gewaaid'. Ook vandaag een niet onverdienstelijke set, maar het ontbreekt hen nog aan voldoende sterke songs om een solide set voor de dag te brengen en te kunnen blijven boeien. Dat het er in zit, werd duidelijk met “Polygon of eyes”, een dreun van jewelste, een pareltje in hun prille repertoire dat torenhoog boven de rest van de set uitstak. Meer van datte en we horen hen binnen een paar jaartjes graag terug !
Aan ijzersterk materiaal geen gebrek bij Monster Magnet. Samen met wijlen Kyuss waren zij begin jaren '90 de godfathers van de Stoner-rock, een genre dat de klassieke 70's heavy psych rock uit de catacomben haalde en daar een eigen vettige draai aan gaf. De meeste stoner bands haalden de mosterd bij Black Sabbath, maar frontman Dave Wyndorf modelleerde zijn MM naar de psychedelische heavy sound van eind jaren '60 Blue Cheer en de space-rock van Hawkwind (Check de foto's en let op Wyndorf's T-Shirt !). Niettegenstaande de band na 25 jaar blijft boeien met nieuw werk, was de huidige passage toch een nostalgische trip naar de 90's. Voor deze 'A&M years' tour werd enkel geput uit de 4 klassieke platen die de band tussen 1993 en 2000 opnam voor het A&M label. Drie meesterwerkjes : 'Superjudge', 'Dopes to Infinity'en het magistrale 'Powertrip' en dan nog ééntje dat daar zo wat los achterhuppelde: 'God Says No'.
Wie deze space rock klassiekers kent, weet dat het vanavond niet mis kon gaan. Met als openers 2 kleppers als “Crop circle” en “Powertrip” moet je verdomd stevig in de schoenen staan om de rest van de show te kunnen blijven boeien. No issue for Space Lord Wyndorf : MM moet het niet hebben van veel show & franjes, gewoon rechtdoor rechtuit op de man af ! Wyndorf's vaste stage act -als we het zo kunnen noemen- zal hem (en ons) dan ook worst wezen : Die eeuwige zwarte leren jekker, één voet op de monitor en gitaar losjes om de schouder, een gitaar waarvan we ons nu al jaren afvragen of die ingeplugd is of niet !?. Het maakt echter niet uit, de oppermagneet staat dan wel in voor het gros van de inmiddels klassieke songs, maar het zijn gitaristen Phil Caivano en Garrett Sweeny die het geheel naar een andere dimensie tillen : Een bijtend “Twin earth”, een slepend “Look to Your Orb for the Warning” of “Dinosaur vacuum”, het ultieme space-rock anthem dat die van Hawkwind vergaten zelf te schrijven ten tijde dat vriend Lemmy één van hun dopebrothers was. “Tractor”, vermoedelijk een reflectie van Wyndorf's ervaringen als jobstudent op de boerderij ('Been drivin' a tractor on the drug farm'), knalde als nooit tevoren en het deels akoestische (jawel!) “Cage Around the Sun” deed de nekharen spontaan ten berge rijzen : Grote klasse! En dan vermelden we nog niet eens publieksfavorieten “Space Lord” (MF!!!!!) of afsluiter “Negasonic Teenage Warhead”. Dat zegt genoeg.
'Celebrating the A&M years tour' is een meer dan welkome herwaardering van een aantal classics die al jaren stonden te popelen om nog eens het universum ingeschoten te worden!. Bij deze .....
Setlist : Crop Circle - Powertrip - Melt - Superjudge - Twin Earth - Look to Your Orb for the Warning - Dinosaur Vacuum - Cage Around The Sun - Tractor - Dopes to Infinity - Space Lord - I Want More - Face Down - Negasonic Teenage Warhead
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-26-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/monster-magnet-26-03-2016/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Jess Glynne – Net iets teveel glitz
Jess Glynne
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-25
Er hing een vreemde sfeer in de Botanique vrijdagavond. Veel politie, gefouilleerd worden bij het binnenkomen. Een beetje raar allemaal. Maar de aanwezigen lieten het zich niet aan hun hart komen, en leken wel zin te hebben in de (overigens uitverkochte) passage van Jess Glynne in België.
Jess Glynne als solo artieste is bij ons nog niet zo bekend, maar in Groot-Brittannië schoot haar album naar de top van de charts. Daarnaast lijkt het wel alsof ze als featured artist geen kwaad kan doen. Haar samenwerkingen met Tinie Tempah (“Not Letting Go”), Route 94 (“My Love”) en natuurlijk Clear Bandit (“Real Love” en de alombekende klepper “Rather Be”) hebben haar beslist geen windeieren gelegd.
Ze heeft een erg herkenbare en unieke stem, en net daarom werd er zo uitgekeken naar haar soloconcert. En heeft ze alles waargemaakt? We moeten er eerlijk in zijn: het had beter gekund.
Het valt niet te ontkennen dat de stem van Jess Glynne uniek en indrukwekkend is. Net daarom is het zo moeilijk om te begrijpen waarom het gisterenavond niet lukte. Vooral tijdens de eerste helft van het concert was de sfeer niet 100% juist. Moeilijk te zeggen wat het probleem was, maar we misten iets. Was het misschien omdat ze in de eerste vier songs al haar twee grootste hits speelde? Was het omdat Jess zelf een beetje verloren ging tussen de glitzy backdrop en de krachtige backing vocals? Was het omdat het contact met het publiek toch echt te wensen over liet? We zullen het vermoedelijk nooit weten.
Gelukkig herpakte ze zich in de tweede helft, met een ontroerend “My Love” dat werd opgedragen aan iedereen in België die getroffen was door de gebeurtenissen van de week, gevolgd door een reeks dansbare nummers waar zowel Jess als de band zichtbaar plezier in hadden. Dit trok het concert toch een beetje recht. Ook het publiek genoot er hoorbaar van.
Samengevat: Jess Glynne heeft een fantastische stem, die gerust wat meer zou mogen schitteren. Minder toeters en bellen de volgende keer, alstublieft?
Neem gerust een kijkje naar haar pics op Paaspop, in hetzelfde weekend
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jess-glynne-26-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
Opener Lumbers mocht er wel best zijn. Ze hebben snedige songs, een goede sound en een licht charismatische zanger die goed geluisterd en gekeken heeft naar Eddie Vedder. Een retestrakke Harry, compleet straight in zijn ritme en een leadgitarist die lijn loops mooi beheerst. Meer moet je niet hebben, zou je denken. Het enige wat ik nog miste was een onderlaag. Hammondsgewijs of zo. The Lumbers zitten vol potentieel en zijn goed aan het rijpen.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgt , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand upsgewijze bindteksten en is fucking rock’n’ roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.
Opener “Run Run Run” (niet van Velvet) belooft alles. Al na het zesde nummer werden we getrakteerd op een bloedstollende versie van “Never Look Backk”.Hier bewijst Dick Descamps zijn songwriters kunst. Dick is outstanding op bas. die gast speelt bas én melodie, clean én overstuurd, op het juiste moment. Uitgekiend. Uitgepuurd. Defined. Wouter Spaans is en blijft een sublieme gitarist en een snedige backing vocalist. En met een drummer Tom die er niet bepaald naast mept , heb je niet meer nodig om gawag te maken van een stomende set.
Meer nog dan op hun cd’s heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . Uit de kast komen met de meest sterke, vunzige en smerige punkrocksongs noemen ze dat. Definitieve knock out met “Mosquito”, “The Bill”, “Albania” en “Norton”.
Set: Run run run, Crossing borders, Pakistan, Back, Dance, Killing, Never Look Backk, Little Birds, High, 60.000 miles, Overrated, Bricks To Dust, Mosquito, The Bill, Albania, Norton
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/id-ots-25-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-lumbers-25-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
LFDY, oftewel Live Fast Die Young is een nieuw concept waarbij Democrazy nieuwe jonge en luide bands programmeert. Spectres mocht de spits afbijten.
Luide bands, jazeker, we zullen het geweten hebben.
Als wij quasi een uur aan een stuk overstelpt worden met de meest striemende noise waarover wij dan een zinnig woord moeten verzinnen dan komen wij met een pak al dan niet zinnige commentaren, referenties en trefwoorden opzetten : Sonic Youth meets My Bloody Valentine met de stofzuiger op 2000 Watt, knarsende distortion, barstende feedback, trommelvliesterreur, boormachines, slijpschijven, kettingzagen, straaljagers, bloedende oren, openspattende hersenen, ontstemde gitaren, kapotte knalpotten, krakende pantserdeuren, knarsende vingernagels op een krijtbord, formule-1 race in de houtzagerij, ontspoorde Jesus and Mary Chain in een roestige vleesmolen,…
Ja, wij zijn fan van ‘Dying’, het overweldigende album van Spectres, en dit omwille van de fijne een genuanceerde combinatie van noise en shoegaze die in een stel spannende songs wordt gegoten. Dit is trouwens de reden waarom wij vandaag naar de Charlatan waren getrokken. Maar de live vertolking van dit straffe album verdrinkt zodanig in een overdaad aan lawaai dat het haast niet meer houdbaar is. De vocals komen nooit boven het gedruis uit, de songs zijn onherkenbaar en verzuipen in een zee van rumoer.
Wij zijn nochtans wat gewoon, we zweren bij de meest scheurende Sonic Youth, we kunnen met de ogen toe genieten van een brandend concert van A Place To Bury Strangers en we brengen onze kinderen groot met Swans loeihard in de stereo, maar dit hier is er toch wel over. Zowat alles is bedolven onder een striemende golf van kabaal waaruit elke vorm van raffinement vakkundig is weggehaald.
Bovendien blijken de groepsleden er weinig zin in te hebben. Hun enthousiasme-meter komt niet boven het minimum uit en ook de interactie met het publiek zit onder het vriespunt. Het lijkt alsof ze opzettelijk alle nuances uit de songs hebben weggehaald en die vervangen hebben door een muur van geraas. Geen idee wat hun bedoeling was, een uurtje pokkenherrie komen maken en even de gitaren (ont)stemmen ? Zijn ze in geslaagd.
Doch, we blijven erbij, ‘Dying’ is een dijk van een album. De plaat is beter dan het concert.
Organisatie: Democrazy, Gent
Joey Cape ‘Stitch Puppy’ Tour - Akoestische genieën
Joey Cape
CC De Grote Post
Oostende
2016-03-23
Chandra Rowe
Het is toch iedere keer weer speciaal als uw favoriete singer/songwriter het land passeert. Bij het opkomen van de zon voelen we ons weer kind dat vol ongeduld staat te trappelen om te zien wat de Sint heeft gebracht.
Joey Cape is vooral bekend als zanger van de Amerikaanse punkrockband Lagwagon. Maar je kan hem ook kennen als zanger van de experimentele punkband Bad Astronaut en gitarist van de punk-coverband Me First and the Gimme Gimmes. In 2004 bracht hij samen met Tony Sly van No Use for a Name de CD ‘Acoustic’ uit waarop beide zangers akoestische versies van nummers van hun band brachten. Dit was de start van een succesvolle solo carrière naast zijn drukke bezigheden met Lagwagon. Ditmaal brengt hij in z'n kielzog drie andere artiesten mee met als bekendste naam de frontman van Useless ID : Yotam Ben Horrin.
Een zittend concert is altijd een beetje wennen, ik denk niet dat ik Joey al ooit zittend heb moeten gadeslaan. Maar gegeven paarden worden niet graag in de bek gekeken, dus we stellen ons content.
Laura Mordon mag de avond op gang trappen. Een Australisch talent ontdekt door the man himself betreedt het podium en brengt de meest hemelse klanken die we de laatste jaren al heb mogen horen. Waar nog eerst her en der geroezemoes was in de zaal, is het nu muisstil. Met verstomming blijven ogen en oren gefixeerd op het ietwat verlegen meisje. Tussen de nummers door lijkt ze wel een ontzettend bang wezentje, maar zodra haar gitaar gestemd is en haar stem overneemt, staat hier een klasse madam. Zeker iemand die we met plezier zullen blijven volgen.
Walt Hamburger neemt het van Laura over. In vele opzichten doet de man denken aan Tom Vienne, de gitarist van Benny Zen en daar zijn we blij om. Hoewel zijn grapjes tussen nummers door niet het gewenste effect hebben, kan hij ons toch meer dan behoorlijk bekoren. De rauwheid van zijn stem en de finesse waarmee hij zijn gitaar bespeelt doet ons heimwee krijgen naar Jon Snodgrass. Een andere briljante singer/songwriter die normaliter met Joey onderweg is. Net voor de pauze worden we getrakteerd op een nummer met de drie briljante muzikanten achter de microfoon. Een cadeau die we maar al te graag met twee handen aannemen.
Na een korte pauze, worden we verwelkomd door Yotam Ben Horrin, Israëlisch frontman van Useless ID. Opnieuw zorgt het zangtalent voor een ware streling van het oor. Dat we vanavond getrakteerd op de crème de la crème van singer/songwriters mag ondertussen wel duidelijk zijn. Zomaar even tussendoor waagt de man zich aan “Drain you” van Nirvana, links en rechts bemerken we dat sommigen wel iets herkennen qua melodie, al weten ze precies nooit helemaal wat. Na het optreden had ik een nog een gesprek met Joey, waarin hij beweerde dat men van sommige nummers hoort af te blijven. Maar met de zang- en gitaartalenten van Yotam, wordt het aanraken van Nirvana al vlug vergeven. Als Yotam zijn laatste nummer opdraagt aan de geliefde, overleden Tony Sly, wordt het opnieuw stil in de zaal. Vier jaar later zijn we Tony nog steeds niet vergeten, mooi zo.
Eindelijk! Het moment waarop we al een hele avond wachten, eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat die avond al plaatsvond in november, toen werd namelijk bekend gemaakt dat Joey Cape in Oostende zou neerstrijken.
Dat de man al twintig jaar meegaat en een van de grootste is in zijn vak, zou je nooit zeggen. Roadies zijn niet aanwezig en de man dient zijn eigen gear in te pluggen. Van nederigheid gesproken.
Gezien de naam van de tour wordt verwacht dat er veel van het nieuw album zal gespeeld worden, niets is minder waar. Akoestische versies van welbekende Lagwagon albums worden van voor tot achter meegezongen. Bij het immer mooie “Tracks” krijgt deze recensent het even moeilijk, zonder twijfel het meest mooie, pure nummer wat Joey ooit al heeft voortgebracht.
“I must be hateful”, “May 16th”, “Burden of proof”, het hele rijtje wordt trouw afgelegd, niets nieuw maar daarom niet minder aangenaam. Het blijft steeds een plezier Joey aan het werk te zien, onder eender welk project. Als wordt aangegeven dat “International you day” zal beginnen, schuifelen de meest trouwe fans zich naar het puntje van hun stoel. Voor kenners het ultieme eerbetoon aan Tony Sly en wordt al vier jaar met voldoende emotie meegezongen in zalen over de hele wereld. Overal, behalve Oostende. Een gemiste kans voor het publiek en wellicht ook pijnlijk voor Joey en kompanen. Slechts twee meezingers in de zaal, mezelf en een vriendelijke buurman, nadien werden we dan ook uitvoerig door Joey bedankt. Al weten we niet of dat op zijn plaats is, alle dank is voor hem, wij zijn slechts toeschouwers.
Tijd voor een encore is er niet, wel tijd voor een praatje met de fans en het obligaat uitdelen van handtekeningen. De avond zit erop, voor ons waren het twee magische uren en we kijken uit naar de volgende. De tour wordt nog een week verder gezet, wij zien Joey en vrienden terug op Paaspop.
Organisatie: Eye spy records
Half Moon Run is een kwartet uit Montreal en laat subtiliteit, finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang. Ze zijn toe aan hun tweede cd . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal . Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast. Met “I can’t figure out what’s going on” en “Turn your love” hebben we twee puike tracks , die opvallen door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek . De gevoelige indiefolk hebben we dan bij “Narrow margins”, “It works itself out”, “Warmest regards” en “Devil may care”.
Half Moon Run is zo’n band die z’n song mooi weet uit te diepen. Mooie plaat.
Vreemd dat Marble Sounds, het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel, blijft dwarrelen in de kleine clubs . Als je er de vorige twee platen op nahoudt , hebben we al een handvol ijzersterke nummers als “Leave a light on” , “Time to sleep” en “Good occasions”, ingenieus eerlijke , melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt , die sober sfeervol verpakt waren .
Marble Sounds stoeide toen al met kleuren door toetsen, strijkers en blazers. Op de nieuwe ‘Tautou’ is dit meer uitgewerkt , zonder te vervallen in een bombastisch geluid . Alles is erg goed beheerst gespeeld in die aanzwellende partijen en kompaan Gianni Marzo van Isbells levert hier met zijn gitaarpartijen perfecte bijdrages .
Met “The first try” hebben ze er terug eentje om te koesteren . Extravert klinken ze op “Set the rules” en “These paintings never dry” .
Een schilderachtig decor wordt opgeroepen door de sfeervolle tracks. Vocale bijdrages zijn er van Renée (band Winterslag) en de Nederlandse Kim Janssen . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
De Belgisch-Amerikaanse Trixie is de dochter van de overleden bluersrockende Chris Whitley (2005). Ze pendelt tussen New York en Gent . Een multi-talent die in 2013 debuteerde met de plaat ‘Fourth corner’, heerlijk doorleefde rootsamericana , sfeervol , broeierig en intens spannend. Ook kwam ze in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois .
Intussen 28, jonge moeder , heeft ze opnieuw een sterke , diverse plaat uit , ‘Porta Bohemica’, die verwijst naar de oude spoorlijn die ooit Oostenrijk met Duitsland verbond . Het is een metafoor voor haar eigen expeditie richting de diepten van haar creatieve bestaan .
Ze wisselt af in sfeervol , dromerig , broeierig materiaal, ze rockt op “Closer”, “Soft spoken words” , en haar gitaarspel tintelt op “Hourglass” en "Salt" . Innemender zijn “Faint mystery” , die de cd opent en “The visitor, die de cd besluit, enkel gedragen door sober pianospel en haar indringende, emotievolle stem.
Songs over verlangens, angst en kwetsbaarheid zijn beladen en gaan intens diep.
Mooi allemaal hoe talent , gevoel en emotie samengaan in die negen wonderschone songs.
Een heerlijk lentegevoel hadden we met het sfeervolle , wonderschone concert van Natalie Merchant , die hier vanavond enkele songs van haar debuut ‘Tigerlily’ kwam voorstellen, van twintig jaar terug , onder het mom ‘Paradise is there – the new tigerlily recordings’ hoe ze best nu klinken. De ‘day after’ konden we niet genoeg het tegenoverstelde ervaren met die vreselijke terreur in Zaventem en in de Brusselse metro …
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Voor de jongere generatie – Tip: beslist eens opzoeken!
Inmiddels gaf de 53 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Ophelia’, ‘Motherland’,‘The house carpenter’s daughter’, het imposante gedocumenteerde werkstuk ‘Leave your sleep’ … en haar debuut ‘Tigerlily’ , één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de pop, folk, gospel, country, soul, reggae en bluegrass.
Altijd al een zwak gehad voor deze getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die maatschappijkritisch is en het opneemt voor bos – natuur en dier. Eerst was ze met haar band en strijkersensemble te zien voor een innemend , gevoelig , dromerig , maar evenzeer mystiek concert. De sobere en weelderige arrangementen waren pakkend , konden aanzwellen en bogen nergens naar enig bombast om . Uiterst beheerst kregen we een achttal nummers , waaronder “Vain & careless”, “River” (van haar debuut) en de neofolky van “Maggy & Milly & Molly & May” … Haar fluwelen stem dwarrelde rond de song heen . Bewogen ging ze op in deze nummers en charmeerde op de acapella van “The equestrian”, waar ze tekstuele hulp kreeg van haar band … ‘Brussels was so quiet’ …Muisstil …
Het podium was versierd met een bloementuil, waar af en toe een bloempje uit werd geplukt en aan de eerste rijen werd gegeven . “The worst thing” had een lichte flamenco inslag en een eerste danspasje volgde . “Man in the wilderness” was zwierig door accordeon en na die ingetogenheid dartelde zij over het podium; meer swing , dynamiek op cabaret wijze; er zat zelfs ergens een ‘french touch’ van honderd jaar terug in … .
Met haar band hadden we een meer directe , extraverte aanpak en verhalen kwamen naar boven tussen de nummers in o.m. opvallend van toen haar dochter klein was, haar impressies van het mooie gebouw en de intolerantie, haat , discriminatie van een Donald Trump . “Carnival” en “Texas” werden hier naar een hoger niveau gebracht . Het refrein van “Motherland” werd zelfs lichtjes geneuried.
Het laatste deel van het concert kreeg terug een bredere omlijsting; “The beloved wife”, “Life is sweet” waren hartverwarmend en zorgden voor een samenhorigheid, die sterk aanleunde bij haar folky verleden van 10000 Maniacs .
Een uiterst sfeervol , aangenaam concert van drama en schoonheid, van ingenomenheid en extravertie wisselden af . We werden letterlijk onder de ‘thank you’s’ bedolven en uitgewuifd met een pracht van “Kind & Generous” .
Opnieuw werden we door deze lady ingepalmd. Zij is iemand die haar publiek perfect aanvoelt , een artieste , performster op haar unieke manier … met een lach en een traan ...
Organisatie Live Nation ism Botanique, Brussel
Tien jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET. Brent en co blijven bevestigen. Er is nu eenmaal het gezegde dat kwaliteit zoals olie altijd komt bovendrijven.
Na ‘When The Candle Dies Out’ , ‘All is Chaos’ , ‘The Hitch’ komen onze postrockers het fantastische ‘Kosmokoma’ voorstellen.
Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Gewoonweg door na de eerste noten iedereen naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Speelplezier, professionaliteit, belichting en artwork. Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel sterke en aardige songs. Oud en nieuw vloeien heerlijk in elkaar over. De gitaren van Vanneste en Deman plegen een heuse aanslag met hun typische monolythische riffs, gedragen door de strakste ritmesectie die ik in jaren heb gehoord.
Minpuntje? Ja toch: Als Brent vroeger zijn keelgat open zette en je je zou beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft ( hij zong zijn stem precies net niet naar de kloten ) wordt deze nu door de techniek gehaald waardoor deze niet meer prominent op de voorgrond komt. Gelukkig bleven zijn oerschreeuwen nog overeind. Jammer dus. Terwijl de bas iets teveel overheerste. Met andere woorden, het geluid was niet overtuigend goed en dempte de kwaliteit waar deze knapen van overlopen.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers:
Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. “This is the place when your soul deserves to die”, een zin die lang zal blijven hangen. Je zou zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook moge klinken.
neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-old-people-are-wizards-18-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Als er al één conclusie mag getrokken worden uit het concert van Wilkinson in de Vooruit vrijdagavond dan is dat het volgende: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
De Britse DJ Wilkinson hoeft voor de meesten misschien wel een introductie. Hij heeft weinig singles, herkenbare singles, zeker in België, maar dan begint er iemand smoke and lasers / love and ravers te neuriën en dan valt de frank meestal wel. En toch was het publiek er duidelijk niet alléén voor “Afterglow”, verreweg Wilkinson's bekendste single. Het werd een leuk feestje in de Vooruit, waarbij Wilkinson de ene vocalist na de andere op het podium toverde, mooi ondersteund door zijn live band (vooral de drummer verdient een vermelding, wat een energie!)
Maar goed, voor Wilkinson op kwam was het eerst met Crossbeat te doen, een jong Gents trio dat elektronische muziek maakt met toch wel een aparte twist. Toegegeven, de vocals (toch zeker de mannelijke) kunnen wat werk gebruiken, maar zangeres Manou Maerten stond goed recht in haar schoenen en klonk af en toe erg indrukwekkend. De muziek op zich is wat dromerig, wat losser dan de standaard drum 'n' bass, maar het viel wel te smaken. Misschien toch wel een band om in de gaten te houden.
Het feestje van Wilkinson zelf begon maar om 23u, en duurde amper een uurtje, maar toch slaagde hij er in om zeer veel feestvreugde in dat uurtje te steken. Voor zeker de helft van het publiek hoefde hij in elk geval geen introductie, en de andere helft stond naar het einde van het concert toe ook uitbundig te dansen. Niet verbazingwekkend ook, want de beats zijn bijzonder aanstekelijk, en de mooie afwisseling van vocals zorgde ervoor dat de set nooit repetitief werd.
Het werd een avond van "Let me see your hands" en "I want to see everybody jump!" maar waarom niet, eigenlijk?
De wervelende massa vóór het podium had er zin in, kreeg ook alles wat ze gevraagd hadden en gaf in ruil daarvoor erg graag hun energie en enthousiasme terug aan de artiesten op het podium. En ja, de handjes gingen de lucht in, en ja, iedereen sprong gretig op en neer (of het nu wel of niet gevraagd werd), en dat is nu net waarom het zo'n plezante avond was!
We zeiden het al, en we zeggen het nog eens: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
Organisatie: Democrazy, Gent
De West-Vlamingen van Steak Number Eight zijn toe aan hun vierde cd ‘Kosmokoma’. Een uitgebreide clubtour is het gevolg en graag meegenomen om die vier jonge gasten aan het werk te zien . Jong voelen ze én zijn ze nog steeds … ooit de jongste Humo’s Rock Rally winnaars een kleine tien jaar terug, toen ze maar goed vijftien waren . Dat ze die wonnen , mag een wonder heten, zeker als je er op nahoudt hoe de winnaarslijsten van de jury ervoor en erna waren , met bands, artiesten die een meer afgelijnd indie geluid en sing/songwriting hebben; tja, ook De Nieuwe Lichting is ervan geïnjecteerd . Maar bon soit , het siert de vier stormtroopers van Brent Vanneste en C° en het siert de jury van toen dat ze hen hebben binnengehaald.
Een soort energieke, loodzware , slepende wall of sound creëren ze, tussen de post metals, - rock en-hardcores in; met een knipoog naar And so I watch you from afar, Godspeed, 65 days of static , of een Pelican, Neurosis en verder een Mogwai. Tja ook een felle , psychedelische Tool of het hardere geweld van Mastodon eist zijn plaatsje op bij deze hongerige wolven , die op intense, speelse, professionele wijze hun songs kracht bijzetten . De screamo’s en zangpartijen van Vanneste baden zich een weg .
Al meteen een knaller met een tot op het bot uitgediepte “Space punch” om in de juiste stemming te geraken Wat een power en scherpte in hun slepende, snedige, harde sound. De projecties op de achtergrond doen hun werk .
We werden ondergedompeld in hun loeiharde hypnotiserende trip die je naar de donkerste uithoeken van je ziel brengt. “Your soul deserves to die twice” (nieuwe single) is een statement die het kwartet typeert . De grimmige, bloedmooie melodie, de hectische ritmiek en de donkere soundscapes maken en houden het genre boeiend .
Werk van de vorige cd ‘The hitch’ hadden we o.m. met “Crogenius” en “Black eyed” , die al vroeg in de set werden gespeeld, maar de echte oudjes als “The sea is dying” of “Dickhead”, zaten in het tweede deel van hun ruim uur durende set; ze gingen naar een climax en benaderden het oergevoel van de muzikale gekte van Swans. Lawaai , maar lawaai dat raakt en snijdt . De nieuwe “Gravity giants” en “Return to the koloman” zijn er om te koesteren door de gitaarcapriolen , de mokerslagen en de diepgrauwe zang . Zonlicht wordt geschuwd , het onheil dreigt , het schuurt en scheurt de wereld en laat je verdwaasd achter in eenzaamheid … de ideale track van de binnenkort te verschijnen ‘Independence day 2’ . Een ruw, rauw geluid , een indrukwekkend slot .
Steak Number Eight , tien jaar later, is nog steeds imposant en overweldigend . Een sterk doorbakken steak. En ze zijn nog (zo) jong meneer …!
Vooraf waren er nog de sets van Crowd of chairs, Hypochrystmutreefuzz
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun , diezelfde week
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Aroma Di Amore was in de jaren 80 een van de meest originele binnen de Belpop. Ze waren bij de eersten om elektronica te combineren met rock, maar het was vooral de mix van vlijmscherpe, maatschappijkritische Nederlandstalige teksten met onconventionele songstructuren die hen een cultstatus opleverde.
Ze debuteerden op Humo's Rock Rally 1982 en brachten in de daaropvolgende jaren een reeks platen uit die hun weg vonden naar een klein maar loyaal publiek.
Met ‘Samizdat’ uit 2012 tekenden ze voor een sterke comeback en dat ze er opnieuw ‘Zin’ in hadden . Omdat de groep nog lang niet is uitgepraat … Over de essentie, in de muziek, in de wereld. Het vuur brandt nog even heftig als vroeger.
‘Anger is an energy’ bewijst hoe strijdbaar Aroma Di Amore rond Elvis Peeters, gitarist Fred Angst en bassist Lo Meulen is . Een weerbarstige combinatie van gitaren en elektronica , tussen rock , punk en chanson . Een divers album met slepend materiaal en een donkere tune als “Kwaad bericht”, “Dansen op de korte golf” , “De nacht en zijn kwaad” en de titelsong. Puik werk!
Nog geen anderhalf jaar na hun debuut zijn deze uit Londen opererende Cheatahs al terug met een nieuwe , ‘Mythologies’ . Ze komen uit alle landstreken, en vinden elkaar onder de noemer van shoegazepop . Hun tweede gaat lekker verder op het debuut , met prikkelende , stuwende en zweverig, dromerige songs , die de 90s Ride/My Bloody Valentine/Swervedriver en Pale saints doet opborrelen .
De extraverte nummers zijn diegenen die het sterkst bijblijven als “Channel view”, “Colorado” en “Su-pra” met heel wat effects , maar ook de dromerige songs raken waaronder opener “Red lakes” en “Signs to Lorelei” .
Je hebt ook nog een rits broeierige spannende nummers (btw er staan er dertien op deze plaat), wat doet besluiten dat we hier met een gevarieerde, boeiende plaat te maken hebben. Ze werden als ‘veelbelovend’ onthaald vorig jaar , nu bevestigen ze.
Het Londense duo , Anthony West en Josephine Vander Gucht, hadden nog maar een EP uit of ze werden al op handen gedragen door een jong (vouwvolk ) publiek . Muzikaal zitten ze ergens tussen The xx , James Blake en London Grammar in. Een hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound waait over ons heen, innemend, loom en energiek onder hun aangename tweestemmigheid .
Vijftien songs in z’n totaliteit, kort en goed van aard , passeren op een ontspannende , plezierige , vermakelijke wijze. Een handvol leuke , dromerige popelektronica songs met zalvende beats o.m. met “Livewire”, “Without you” en de single “Drive” voorop. “Technicolour beat” valt dan op met z’n diepe donkere , dansbare beats . Hoedanook , hun sfeervolle, weemoedige en uptempo tunes koesteren we …
Net als zo een dikke 40 jaar jaren geleden heeft Iggy Pop een punt gezet achter The Stooges om zich aan een solo uitstap te wagen. Ook nu weer heeft dat een en ander te betekenen. De rauwe proto-punksound is weg, de vernietigingsdrang is ingetoomd, het beest in Iggy is vastgeketend. In de plaats krijgen we een sound die teruggrijpt naar de periode van ‘The Idiot’ en ‘Lust For Life’, een tijd waarin Iggy onder de creatieve vleugels van zijn leermeester en dierbare vriend David Bowie vertoefde. En dat is geen slecht nieuws, stel dat we hier moesten schrijven dat Iggy terugging naar de tijd van ‘Party’, ‘Blah Blah Blah’, ‘Avenue B’ , ‘Preleminaires’ of het ronduit verschrikkelijke ‘Après’, dan zaten we hier nu met een serieus misbaksel opgezadeld (met deze opsomming van bedenkelijke werkjes weet u ook meteen welke schijfjes u in de afprijsbakken moet laten zitten).
We lezen overal dat ‘Post Pop Depression’ wel eens zijn laatste plaat zou kunnen zijn, dus het mocht deze keer geen afgang worden, en dat is het ook niet.
Iggy wordt hier in goede banen geleid door stonerrock-wonderboy Josh Homme, ook niet bepaald de eerste de beste. Homme heeft meteen ook Dean Fertita meegebracht, zijn rechterhand bij Queens Of The Stone Age, en terloops is hij nog even gaan aankloppen bij Arctic Monkeys’ drummer Matt Helders. Schoon volk natuurlijk, maar wie durft er nu neen zeggen tegen een samenwerking met levende legende Iggy Pop?
Van een huwelijk tussen de grootvader van de punk en één van de grondleggers van de stonerrock zou je misschien een hondsbrutale scheurende rockplaat verwachten, maar niets is minder waar. Zonder zich uit te drukken met wilde gitaren is Homme’s invloed wel duidelijk aanwezig, hij zorgt voor groove, variatie en enkele geniale riffs. In het vermakelijke en dansbare “Sunday” komt er een sexy riffje opzetten die enkel maar van zijn hand kan zijn, en het onweerstaanbare basloopje op “American Valhalla” mogen we ongetwijfeld ook op zijn rekening zetten.
Iggy zelf begeeft zich geregeld in andere vocale watertjes dan wat we van The Stooges gewoon zijn. We krijgen veel meer de half croonende Iggy, niet de woeste en ontembare wolf. U mag dat misschien jammer vinden (volledig normaal, ’t is voor ons ook soms nog wennen) maar het opent wel andere deuren en leidt tot een handvol sterke songs die zo op ‘The Idiot’ hadden gekund, check “Break Into Your Heart” en “Into The Lobby”, fraaie tracks die ver buiten het geweld van The Stooges een nieuw en verrassend blik opentrekken .
De seventies referenties zijn zeer present en, we kunnen er niet van onderuit, songs als “Gardenia” en “Chocolate Drops” ademen zoveel Bowie uit dat het bijna geen toeval meer kan zijn. Sedert hij dood is, leeft Bowie meer dan ooit en nu dwarrelt zijn geest ook nog eens rond op de nieuwe plaat van Iggy Pop.
Overal wordt de loftrompet gezwaaid over wat Iggy Pop zijn zogenaamde zwanenzang moet heten, maar een meesterwerk zouden wij het nu ook weer niet durven noemen. Al die superlatieven zijn een tikkeltje overdreven en resulteren veeleer uit een alomtegenwoordig respect voor één van de grootste nog levende rockiconen. ‘Post Pop Depression’ is immers niet zijn beste solo-album, maar als het al zijn laatste plaat zou zijn dan is het toch een waardig slot van een bewogen carrière.
Dat Iggy nu maar niet te snel het pad van zijn goede vrienden Lou Reed en David Bowie volgt, want dan zouden ook wij met een knoert van ‘Post Pop Depression’ komen te zitten, en we zijn nog niet helemaal bekomen van onze ‘Post Lemmy Depression’.
Sam De Rijcke
Iggy Pop - Post Pop Depression - Een testament dat er geen is
Terwijl zijn partners in crime Reed en Bowie zich naar de eeuwige jachtvelden hebben begeven, gaat James Newel Osterberg met zijn alter ego nog even een schijf en annex tournee op ons loslaten. Het klinkt allemaal veelbelovend als je weet wie hij daarvoor onder zijn armen neemt.
Hij Die Er Intussen Uitziet Als Een Gegrilde Scampo sloeg voor dit album de handen in elkaar met Joshua Homme van Queens Of The Stone Age. En ook Dean Fertitia van diezelfde band en Matt Helders, drummer van Arctic Monkeys hielpen aan de plaat mee. Ook samenhokken met Josh stond op het programma. Deze twee verse vrienden maakte de plaat puur voor zichzelf en twijfelden zelfs even om Pot Pop Depression uit te brengen.
Maar het resultaat mag er best wezen. We zijn van De Man Die Tegenwoordig De Aders Aan De Buitenkant Van Zijn Lichaam Draagt gewoon dat zijn studioplaten niet echt de middelmaat overstijgen. Enkele sterke nummers en wat vulling. Maar deze zeventiende benadert danig het geniale niveau van pakweg ‘Idiots’, ‘Lust For Life’ en het onderschatte ‘Kill City’. Iggy blijkt nog steeds in topvorm en kijkt zowel achteruit als vooruit. De plaat bruist van energie en alles draait wederom om dood en seks. Getuige hiervan “American Valhalla”. Hij flirt met zijn nakende dood in “I’ve nothing but my name” en blijkt er ook in te berusten. Josh is een blijft een fantastisch gitarist en drukt, zij het wat ingetogen, zijn stempel op onder meer “Break Into Your Heart” en “Vulture”. Noteer dat vooral Iggy en zijn stem op de voorgrond blijft. Even verwijst hij in “German Days” naar zijn lad Bowie. Osterberg blijkt ook een verborgen poëet te zijn. In afsluiter “Paraguay” wordt er weer typische ‘fuck you all ‘ lel van jewelste verkocht. Laat ons hopen dat dit niet zijn laatste wapenfeit wordt.
Lode Vanassche
Tracklisting Post Pop Depression
Break Into Your Heart
Gardenia
American Valhalla
In The Lobby
Sunday
Vulture
German days
Chocolate Drops
Paraguay
Nederlands 
Français 
