De Californische singer/rapper Anderson .Paak kwam in de belangstelling met het laatst album van Dr Dré’s ‘Compton’. De hiphopmaster scoutte dit talent. Op korte tijd heeft hij zich weten te ontpoppen en blaast hij het hiphopgenre nieuw leven in . Hij brengt een sfeervol , gepolijst geluid in het genre en voegt er soul, r&b, p-funk Clinton , Prince, jazz aan toe , wat meer diepgang brengt en de sound voller , steviger maakt in een groovy ritmiek.
We hebben een pak songs , waarvan de helft ons zeker weten te raken , de anderen zitten in een beetje in dezelfde (lome) groove . De afwisseling met een poprockend concept siert .
Live beschikt hij over een heuse band The Free Nationals , is hij te zien op de drums , zingt, rapt hij en dweept hij het publiek op . Sjiek.
We hebben een genietbare , zwoele, aanstekelijke , dynamische sound , scherp , relaxt , dansbaar . Het soult , funkt , groovet, een beetje The Roots met een stikjaloerse Kendrick Lamar achter zich .
Ook hier zijn er verschillende samenwerkingen . De doorbraaksingle “Am I wrong” is er eentje om in te lijsten , verder klinkt hij even overtuigend op “The waters”, “Put me thru”, “Parking lot” , “Come down of tracks”, “Lite weight” en “Heart don’t stand a chance” . Interessante artiest hier met dit plaatje!
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn studiotechneuten en meesters in het brengen van ingenieus , knappe songs door fijne , meesterlijke arrangementen . Een sterk staaltje songschrijverstalent die een toegankelijke als grillige sound produceren . Hun materiaal wordt gekenmerkt van een dromerige inhoud, heeft een lichte groove of ondergaat onverwachtse wendingen en houden van een vleugje experiment . Diverse stijlen kruisen elkaar in een funkend dampend ritme .
Op die manier komen we hier beetje XTC , Prince, Bowie en Television tegen. “The noisy days are over” , is er al meteen eentje om te lijsten, en iets verder koesteren we het smachtend funkende “Same name”. Fascinatie alom , een uurtje lang , waarbij je hun muzikale rijkdom over je heen moet laten gaan.
Het Britse Kula Shaker maakte halverwege de 90s furore als psychedelische rockgroep . Een rits radiovriendelijke singels “Tattva”, “Hey dude”, “Govinda” volgden en het ijzersterk debuut ‘K’ werd een groot succes . Met Cornershop waren ze een nieuwe lichting in het genre, met toevoeging van die Oosterse/Indiase elementen . Ook de cover “Hush” gaf wat elan aan hun werk .
Op de tweede ‘Peasants, Pigs & Astronauts’ kwamen er barsten in hun retrorock en viel de band uit elkaar . Soloprojecten en pogingen tot een comeback mislukten . Een eerste echt resultaat was er in 2007 met de best aardige return ‘Strangefolk’ , maar spijtig genoeg bleef de klik uit en kwam er geen vervolgverhaal .
Terug zovele jaren later gaat het beter , is er de klik en heeft de band rond Crispian Mills er meer zin in . Ook de liefde voor die sound zit er wel voor iets tussen. De band gaat op deze return verder op hun debuut . Eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat we een goed album hebben. De groep toont z’n retro psychedelisch gelaat van weleer , en er sijpelt rootscountry en melodieuze 60s motiefjes door . Een afwisselend album in het genre , “Infinite sun” als sterke opener en de gekende sitar op “Oh Mary”, en “Hari bol (the sweetest sweet)” . “Love B” en “Get right get ready” zijn er dan twee , gekenmerkt van broeierige uptempo’s karakter. Op “High noon” horen we een Morricone inslagje , net als op “Death of democracy”, die verdomd “Camouflage” van Stan Ridgway verraadt . Een stel markante liedjes horen we , die de belangstelling hernieuwt in psychedelische rock.
Ieperfest 2016 – Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 12 augustus t/m 14 augustus 2016
Ieperfest 2016
Festivalterrein
Ieper
2016-08-12 t/m 2016-08-14
Jens Heyerick
De weergoden waren ons goed gezind voor het Hardcore Fest dat met stip stond genoteerd in de agenda van al wie van het zwaardere genre houdt. De zaterdag en de zondag noteerden we Zuiderse temperaturen. Een prachtig weekend vol steengoede bands. En natuurlijk vergeten we de vegan-gerechten en de propere festivalwei niet. Let the games begin!
dag 1 – vrijdag 12 augustus 2016
Nadat ik mijn bandje had, was het tijd om de eerste band te bekijken in de Marquee tent. Een band van eigen bodem, beter kon de dag niet beginnen met de mannen van Eleonora. Met hun emo/sludge/hardcore brachten ze een duistere atmosfeer in de deels lege tent. De zanger kreeg de eerste knikkende kopjes in beweging . Ik vond hen zeker en vast de moeite waard .
Higher Power was de band die de Mainstage mocht inwijden, maar aangezien het vroege uur was er nog niet veel volk. Muzikaal zat het goed bij deze band maar de stem van de zanger was voor mij wat te saai en het kon mij niet echt overtuigen om de hele set te luisteren, dus besloot ik maar achter een frisse pint te gaan en al post te vatten in de Trench.
Wel best gezellig daar in de Trench tent, dus hopen dat Violent Stomp wat leven in de brouwerij zou krijgen. Vergeleken met de vorige band brengen zij datgene waar ik op zoek naar ben. De band brengt een aangename pot groovy New York Hardcore die ik zeker en vast kon smaken, met een kleine knipoog naar Rage Against The Machine.
Dan terug naar de Mainstage om te zien hoe Wolfpack het er vanaf zou brengen. De Parijzenaren spelen een goede set, wel spijtig dat ze niet iedereen meekregen. Dikke beatdowns en een verschroeiende stem waren de ingrediënten in deze set. Beatdown hardcore op zijn best, jammer dat ze zo vroeg speelden , het had voor mij wel nog iets langer mogen duren!
Lifespite is een band van onze Noorderburen en die mochten zichzelf helemaal geven in de Trench tent. Iedereen kon zich volledig laten gaan op hun rap negative hardcore. De tent stond aardig vol. Voor mij persoonlijk was het iets te chaotisch.
Het was nu toch al een enige tijd geleden dat ik Headshot nog eens aan het werk had gezien en tuurlijk mochten ze niet aan deze affiche ontbreken dus vlug naar de Mainstage. En nog alltijd zijn ze de moeite om te bekijken, alleen vond ik de ene zanger zijn stem niet goed door komen maar dat ter zijde , wat een strakke show speelden ze; voor hun 10 jarige bestaan knalden ze o.a “Grown To Hate”, “Unbreakable” en “Skin Disease” op ons af. Doe er nog maar minstens 10 jaar bij zou ik zeggen!
Armsrace set was al begonnen toen ik kwam in de Trench tent, en wat voor verwoestende stem heeft die zanger. De hardcore van deze mannen gaat door merg en been. Lekker hard rammen en de gevulde tent geven waarvoor ze gekomen waren , dat was de bedoeling van deze band en dat hebben ze met grote onderscheiding gedaan.
Burning Down Alaska werd last minute nog geboekt om een van de gecancelde bands te vervangen en dus mochten ze de Mainstage betreden. Jammer genoeg voor de band werden ze niet echt met open armen ontvangen. Het grote deel van het publiek bleef zitten ; vóór het podium was er een grote leegte, ook na meermaals vragen. Toch speelden ze in mijn ogen een goeie set, met wat ze zelf omschrijven als New Wave Hardcore. Nummers als “Clockwork”, “Savior” en “Panthoms” waren sterk . Een handvol mensen, waaronder Roger de festivalman (die juist gearriveerd was) en ook beetje mezelf, staken de band een hart onder de riem. Goede band en show maar misschien niet wat ze hier wilden horen.
Keuzes maken tussen deze bands is niet gemakkelijk, dus besloot ik van alle twee een stukje mee te pikken. Eerst naar de Trench tent waar Violent Reaction de tent onveilig maakte. Ook hier was de tent goed gevuld. En dit is wat ik no bullshit hardcore noem, rappe nummers en continu stagedives , gekke toestanden vóór het podium. Violent as hell! Na enkele nummers besloot ik naar de Marquee tent te gaan om de laatste nummers van Wiegedood mee te maken. Met hun ellenlange rauwe blackmetal brachten ze de duisternis in de tent.
Polar kende ik niet echt goed , dus was het vandaag de ideale kennismaking met de Britse band. Ook hadden ze in het begin niet veel geluk, een beetje hetzelfde verhaal als de vorige band die op de Mainstage stond. Maar naar gelang ze bezig waren, veranderde dit, de band gaf het beste van zichzelf en werd beloond met een paar moshpits. Of het nu metal- of hardcore was , dat maak je best voor je zelf uit , maar aanstekelijk klonk het in ieder geval. De zanger sprong van de ene kant naar de andere kant en worstelde af en toe met de kabels van zijn micro. Zeker een aanrader en mij zien ze zeker terug op hun Never Say Die! Tour.
Nu terug naar de Trench tent om Black Heart Rebellion aan het werk te zien. De Belgen staken afwisseling in hun stijl. Het blijft een plezier om ze te gaan bekijken. Met hun expirementele, duistere en technische sound brengen ze een aparte sfeer in de tent, die aardig gevuld was. Wie de Gentenaren nog niet gezien heeft , heb ik een tip , ga ze zien.
Nadat ik Broken Teeth op Groezrock zag, beloofde het vuurwerk op de Mainstage. 'Lets go fucking crazy' zei de zanger en dat werd het ook. Ze waren duidelijk niet gekomen om veel te praten maar gewoon de wei op een hoopje te spelen. Recht door zee en de mensen laten genieten. De setlist heb ik niet kunnen onthouden, maar wel dat deze band Terror achterna gaat qua energie en support.
Nu moest ik opnieuw een moeilijke keuze maken en besloot ik zowel van Repproach als van King Dude een stukje mee te pikken. Eerste stop was de Trench tent waar Repproach speelde en er al veel beweging was voor het podium. Een mix van trashy hardcore/punk is altijd aangenaam om naar te luisteren en dat was nu niet anders. Na een paar nummers besloot ik nog vlug even naar de Marquee te gaan om een stuk van King Dude mee te pikken. Een unieke ervaring. Aangenaam om naar te luisteren. In hun donkere meeslepende stijl, die folk/blues/country kenmerkt, lijken ze op een duistere versie van Johnny Cash.
The Black Dahlia Murder is een band die je ooit eens moet gezien hebben. Hun deathmetal kreeg de ganse wei mee . Ze maakten er een dik feestje van. Technisch, dikke blastbeats en ellenlange gitaarsolo's galmden over de wei . Echt een top band. En de festivalman wou even een praatje maken met de gitaristen , maar werd vriendelijk verzocht het podium te verlaten. Het werd een mengeling van oud en nieuw werk.
Sick Of It All besloot de eerste dag op de Mainstage. Iedereen weet ondertussen dat ze al 30 jaar bestaan ; na hun passage op Graspop en Groezrock mochten ze dit nog eens over doen op Ieperfest. Het verveelt nooit. De broertjes Koller maken van elke show een volksfeest. New York Hardcore van de bovenste plank. Met nummers als “My Life”, “Us vs Them”, “Sanctuary” en “Build To last” brachten ze de wei naar een hoogtepunt. De gekste dingen gebeurden vooraan, stagedives en moshpits bij de vleet. Ze zijn het nog niet verleerd en er zijn veel bands die een voorbeeld mogen nemen aan Pete Koller die nog altijd één brok dynamiet is . Dat maakt dus 3 op 3 en weer een top show!
Dag 1 van Ieperfest zat vol verrassingen. Ik leerde nieuwe bands kennen. We genoten van al die acts met het goede weer en de toffe sfeer bovenop!
dag 2 – zaterdag 13 augustus 2016
Zomerse temperaturen noteerden we op de tweede Ieperfest dag . De eerste band op de Mainstage stak er nog een paar graden bij. Stab bestaat al 10 jaar en dit was voor hen waarschijnlijk het hoogtepunt in al die jaren. De zanger was de organisatie eeuwig dankbaar en de band zette de toon . “Betrayal”, “Today” en “Open Your Eyes” en de vele breakdowns lieten een goed gevulde wei de eerste moshpits van de dag zien, dit belooft dus!
Dan naar de Trench tent, de Luikenaren Cocaine Piss vlogen uit de startblokken. Dit was niet my cup of tea, met alle respect voor de band , maar de zangeres haar stem was echt niet om aan te horen. Dus besloot ik vlug naar de Marquee tent te gaan om de rest van de show van Goatwhore te checken. Daar kreeg ik een vettige dosis deathmetal naar mijn hoofd , die aanstekelijk klonk . “Fucked by Satan” is één van de nummers; verder geen commentaar zeker?!
Desolated stond klaar op de Mainstage en dat hebben we allemaal geweten. In no time zat de vlam in de pijp. Opzweppende, harde beatdown recht uit de UK. Geen moment was het veilig aan het podium. Nummers als “Death By My Side”, “Suffering” en “End Of The Line” passeerden de revue en maakten van deze show een plezier.
Als je van ‘oi/punk’ houdt, ging je maar beter vlug naar de Marquee tent om de show van Bishop Green te zien. Het was duidelijk dat velen hun show van twee jaar terug nog niet vergeten waren. Een pak volk dus. Een uiterst genietbare set hadden we van begin tot eind , met vele singalongs en danspartijtjes.
H2O bestaat nu al meer dan 20 jaar; er zit nog steeds geen sleet op deze band. Begin af aan was het duidelijk dat ze een energieke set op de Mainstage zouden spelen. De skatepunk/hardcore verveelde geen seconde, “One Life”, “One Chance”, “Sunday” en “Nothing To Prove” waren enkele voorbeelden. Tijdens “What Happened” werd het podium bestormd en werd er in de micro aardig meegebruld "What happened to the passion?"
Ik besloot opnieuw een blackmetal band mee te pikken, dus ging ik van de Mainstage naar de Marquee tent waar Der Weg Einer Freiheit van jetje gaf. Dit genre is niet echt mijn ding maar ik kon het wel smaken. Een rauwe, sferische, melodieuze sound is samengevat wat de band speelt.
Cold Hard Truth is terug van weg geweest. Van zodra de 'Hulk' de Mainstage opkwam werd het even oorlogsgebied in Ieper. Ze overtrefften elke beatdown hardcore band die tot nu toe op de wei was . Op nummers als “20 Yard Hero” en “Trust In Few” was het oppassen geblazen in de pit. Binnenkort komt nieuw werk van de band; als voorsmaakje kregen we “C4-26”. Aftellen dus!
Terug naar de Marquee tent om de mannen en vrouw van Gruesome te zien. Wat begon als Death coverband nam een andere wending. Als deathmetal band zijn ze met eigen nummers als “Forces Of Death”, “Raped By Darkness” en “Open Casket” een hele stap voouit. En natuurlijk speelden ze “Closed Casket” van Death. Een lekker sfeertje voelden we , genietend tot het eind!
MDC ging op de Mainstage van start. Ik besloot de show aan mij voor bij te laten gaan. Aan de reactie te horen, was het niet echt de moeite . Dus ging ik plaats nemen in de Trench tent waar xBishopx hun straight edge hardcore losliet. Rauwe, stugge, harde teksten werden uitgespuwd en ‘violent dancing’ in de moshpit was schering en inslag. 7 jaar waren ze niet in Europa. Ze braken de tent bijna af en hebben de mensen gegeven waar ze voor gekomen waren.
Nu was het tijd voor één van de bands waar ik het meest naar uitkeek. Op de Mainstage kwam I Killed The Prom Queen . Hun vorige passage was nog met JJ Peters aan de drums maar hem zal je morgen aan het werk zien met zijn band Deez Nuts. Het was genieten van begin tot eind. Met hun metalcore brachten ze de wei naar een volgend hoogtepunt. Ze speelden “Thirty One & Sevens”, “Sharks In Your Mouth” en “Your shirt Would Look Better With A Columbian Necktie” , bekende , steengoede nummers, jammer dat het zo vlug afgelopen was.
De opapunks UK Subs bestaan al meer dan 40 jaar, maar dat neemt niet weg dat hun enthousiasme is afgenomen. Charlie Harper , de blauw geverfde haren, speelde in een volle tent klassiekers als “Emotional Blackmail”, “Young Criminal”, “You Don't Belong” en “Hell Is Other People”. De pioneers van de streetpunk mogen op leeftijd zijn, aan hun muziek en show is dat zeker en vast niet te merken, wat een energie in de tent ! Ze verdienden een plaatsje op de Mainstage. Wel jammer dat het geluid even wegviel, maar dat kon de pret niet bederven. “Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Eotional Blackmail”!!! Yes! '
Cro-Mags is een band met vele gezichten (letterlijk dan) . Ze maakten eindelijk nog eens de trip naar België, en wat voor een show speelden ze op de Mainstage. Ze hadden er duidelijk zin in en … het publiek ook. Ze werden verwend met de nummers “We Gotta Know”, “Show You No Mercy”, “Malfunction”, “Street Justice” en ga zo maar door. Wat een moois hoorden we in hun gekende stijl. Het mocht nog wat langer geduurd hebben, met afsluiter “Don't Tread On Me” brachten ze een einde aan hun dikke, vette show …
Tijd voor iets helemaal anders, een vreemde eend in de bijt. Overal waar ze komen wordt de sfeer wat grimmiger en dat was nu niet anders. Atari Teenage Riot besloot als laatste 'band' de Marquee en deed deze daveren op z’n grondvesten. Alec Empire en C° brachten een onvergetelijke set en te gek voor woorden! Met hun digital hardcore zorgden ze voor een echt feestje in Ieper en de tent was bijna volledig gevuld. Je bent er voor of niet maar met een nummer als “Reset” (het enigste nummer dat ik zelf ken) en de rest was het er boenk op.
Jellof Biafra And The Guantanamo School Of Medicine hadden de eer om de tweede dag van het festival te besluiten op de Mainstage. In het begin was ik niet echt overtuigd en dacht ik huiwaarts te keren, maar ik wou het niet opgeven. Best dat ik het niet gedaan heb. Misschien waren zij niet de band voor me die ik verwachtte op dit uur, maar ze hebben toch de juiste muzikale schwung om er een feestje van te maken, al vond ik Biafra’s gepreek soms iets te lang duren; ok, dat was bijzaak. Anti Trump (wie niet?), anti rascisme, verdraagzaam zijn ... allemaal een deel van Biafra zelve alsook “Nazi Punks Fuck Off”, “Satan's Combover”, “Holiday in Cambodia” en “Riot”. De oude Dead Kennedy is een echte showman. Hij bevestigde het door in het publiek te springen en even te crowdsurfen!
Dag 2 was evenwichtig , bracht verrassingen, maar ook een aantal teleurstellingen. Normaal zeker als je vele bands ziet en ontdekt . Op naar dag 3 van dit mooie festival!
dag 3 – zondag 14 augustus 2016
Het beloofde (weer) een warme dag te worden, even bewolkt, maar in no time werd de wei getrakteerd op de zon … Tijd om de laaste dag in te zetten. Benieuwd!
Net op tijd voor xViciousx op de Mainstage. De straight edge hardcore/ Beatdown is niet slecht maar ik bleef wat op mijn honger zitten. Door je te verkleden in een dino maak je het andere niet goed. Eenvoudig goed, maar geen hoogvlieger.
Get The Shot ging van start in de Marquee tent. Een harde pot hardcore met een stem om van over te vallen , is de beste omschrijving. Ik kende de band totaal niet , maar dit was een aangename ontdekking hoor!
Deze band had een plekje verkregen op de Mainstage. Misschien was het wel ongewoon zo vroeg op de dag Deez Nuts aan het werk te zien. Er was nog niet zoveel volk na een zware nacht. Ze speelden een solide show en maakten er het beste van. “I Hussle Everyday”, “Stay True”, “Face This On My Own” en “Band Of Brothers” schudden ons wakker; het startschot voor een top dag.
Ashes was de volgende in de Marquee. De band uit Leuven speelde een super dikke show. Strakke, opzwepende en agressieve hardcore die echt in de oren bleef hangen. Oud en nieuw hoorden we, “Losing Faith”, “Jealous Souls” en “Certain Death” maakten van deze show eentje om niet te vergeten.
Terug naar de Mainstage voor Ironed Out . Deze band kan je lichtjes vergelijken met Knuckledust (hoe kan het ook anders want Wema staat hier ook met een gitaar in zijn handen). Hun rap/hardcore was hier zeker ook op zijn plaats. Binnenkort nieuw werk, nu moesten we het doen met “Us And Them”, “A.C.A.B” en “Bloodlines” en dat smaakt naar meer.
World Eater was nog zo'n band die ik niet echt goed kende , dus hoopte ik op een leuke verrassing in de Marquee tent. Een aangename show en dikke no nonsense hardcore. “Lost”,”Never Cared”, “Wormfeast” waren enkele overtuigende nummers voor me. Ik was aangenaam verrast.
Door enkele cancels mocht Risk It! naar Ieper afreizen om de Mainstage in hogere sferen te brengen. Het was niet de eerste keer dat ze hier speelden en ze hadden direct het publiek mee. “Getting Low”, “Balance Of Power”, “Dissapear” en “Who' Fooling Who” , het zijn enkele nummers in hun brede repertoire die vlijtijg meegezongen werden en zorgden voor de nodige moshpits.
Veel tijd was er niet want Iron Reagan zou binnen enkele minuten in de Marquee tent trakteren op een pot trashy hardcore/punk. En dat kon niet anders dan een succes worden. “Skulls Of Maggots”, “Get The Ruler Out” en “Miserable Failure” klonken bekend in de oren. Vergeten we vooral niet “Your Kid's An Asshole”!
Knuckledust was de band waar iedereen ongeduldig op wachtte . Voor de Mainstage was het op de koppen lopen ', wat letterlijk ervaren werd tijdens de show. Oldschool hardcore waar je van begin tot eind aan de grond genageld werd . 20 jaar staan ze op de planken , nog altijd solide als geen ander. Voor de liefhebbers kwamen “Dust To Dust”, “Lost Politics”, “Two Faced”, “Humanity Nightmare” en “Life Struggle” aan bod en het was aardig wild daar vooraan!
Na al dat geweld, besloot ik gewoon te wachten tot Dying Fetus . Na een uurtje was het zover en ze begonnen aan de brutaalste set van het weekend. De deathmetal van de mannen scheurde door elk hoornvlies. Technisch top, en de wisselende zangpartijen maakten het meer dan af. Voor het eerst werd er aardig mee geheadbanged op “One Shot, One Kill”,”Your Treachery Will Die With You”, “From Womb To Waste” en ga zo maar door. Afsluiten deden ze met “Killing On Adrenaline” en snoerden ze net als de vorige keer de 'haters' de mond.
Pro-pain sloot af in de Marquee tent. Dit was to-the-bone! Strakke show, echte sfeermaker en wel de beste band die ik dit weekend heb gezien. “Unrestrained”, “Standtall”, “Voice Of Rebellion”, “The Kill” en als afsluiter “Fool Taste Of Freedom” waren de klassiekers die de temperatuur deed stijgen!
Dan was het tijdstip aangebroken om de band te zien die Ieperfest 2016 besluit , Agnostic Front. De Mainstage werd in vuur en vlam gezet door deze 'oude garde'. Dat ze er nog altijd staan verwondert mij niet want ze brengen hun shows nog altijd met de zelfde passie. Vinnie Stigma is op het podium een dartelend veulen en Roger Miret zijn stem verveelt geen seconde. “My Life”, “Police Violence”, “Friend Or Foe”, “For My Family” ontbraken niet, net als “Gotta Go” met een stormloop op het podium als gevolg. Wat een afsluiter!
Ieperfest 2016 was er eentje om niet te vergeten. De weergoden waren ons gans het weekend goed gezind.
De organisatie heeft ons een line-up voorgeschoteld waar je niets kon op aanmerken. Ik heb veel nieuwe bands leren kennen, veel verrassingen , maar ook enkele mindere.
Wat mij op viel was dat de festivalwei altijd, maar dan ook altijd , proper lag en dat er veel aandacht werd geschonken aan het ecologische. En zonder er bij na te denken volg je dit gewoon, al was het maar je sigarettenpeuk in de bijhorende 'asbak te gooien'. Hier mogen velen een voorbeeld aan nemen.
Ook dacht ik eerst, o nee toch niet alleen vegan eten, maar dit was een sterke meevaller. Lekker eten van pizza tot wraps tot ijsjes , tot 'gyros'.
Aandachtspuntje is wel dat er een extra bar wordt voorzien, want je moest iedere keer naar de Marquee tent gaan maar dit was geen reden tot klagen.
Dank voor de mooie tijd en tot volgend jaar!
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Melkrock Tielt 2016 - Het sympathiekste festival van Vlaanderen vol topacts
Volgens presentatrice Sofie Engelen is Melkrock het sympathiekste festival van het land. Na afloop bleken haar lieve woorden meer dan waarheid. Het Tieltse festival bevindt zich op een leuke locatie, kindvriendelijk met de nodige animatie, een uiterst vriendelijke en behulpzame crew, technisch alles perfect en vooral een affiche om de vingers bij af te likken. Alleen maar Belgische acts, maar wel met de uiterste zorg geselecteerd en enorm gevarieerd.
De nodige verkeersellende van dagjestoeristen zorgde ervoor dat we opener Hands Off The Barmaid uit Tielt moesten missen (maar dat maken we bij een volgend wederzien goed!). Dan maar beginnen met The Guru Guru, en wat een start!
Met een naam als The Guru Guru lijkt het wel of we iets met yoga op het podium zullen zien, gelukkig is de naam is al lang geen onbekende meer voor muziekfans die een boontje voor melodieuze noiserock hebben. Het festivaldomein was dan ook, ondanks het vroege uur, aardig gevuld. De band goochelt met voor de hand liggende invloeden als Sonic Youth of The Jesus Lizard, maar ze brouwen er hun eigen geluid mee dat wordt voortgestuwd door de energieke zanger Tom Adriaenssens die met een psychotische blik en volle overgave iedere zin uit zijn longen perst. Gespeeld met overgave en heerlijke gezonde waanzin, zeker wanneer hij op het einde van de set als een bezetene over het festivalterrein holt. Een beest dat is losgelaten, geïnjectererd met de rock ’n roll-adrenaline. Knap en intrigerend genoeg om de concertkalender in het oog te houden voor een nieuwe afspraak.
Bezeten performers? Het lijkt wel of het dit jaar de voorwaarde was om op het podium van Melkrock te mogen staan. Gelukkig maar, en als maniakaal rock ’n rollgedrag in Tielt de te volgen regel is dan kan Cocaine Piss niet op het appel ontbreken. Noisekoning Steve Albini is fan (en produceerde hun binnenkort te verschijnen album ‘The Dancer’) en niemand die de legende kan tegenspreken. Zelden zagen we zo’n vitale bende op een podium. Oorverdovende (melodieuze) hardcore met een schreeuwerige vrouwenstem. Ofwel laat het geheugen ons in de steek, maar een frontvrouw als Aurélie Poppins hadden we nog niet eerder in België. Het podium inpalmen is voor haar niet genoeg, ze loopt als de waanzinnige dochter van Kathleen Hanna tussen het publiek door. Soms zie je verbaasde blikken van toeschouwers. De band gaat geen onderwerp uit de weg, rock ’n roll dat als een kopstoot aanvoelt. Shockerend? Neen. Confronterend? Ja. Cocaine Piss is het uitkotsen van je ziel. De set duurt amper twintig minuten (of waren het er achttien?), een tijdspanne waarin de Luikse band veertien smerige punksongs bracht die je niet snel zal vergeten. Cocaine Piss is de livesensatie van het moment, deze band niet zien komt overeen met het missen van essentiële rock ’n roll-momenten.
Datzelde Albini geluid hoorden we ook in Hypochristmutreefuzz. De groepsnaam doet je wel eerder aan één of ander free jazz-collectief denken waaraan geen touw vast te knopen is, nochtans is de band van Ramses Van den Eede (inderdaad, zoon van acteur Peter) wel degelijk gebeten door het rock ’n rollvirus, maar dan wel van de experimentele soort. De muziek van Hypochristmutreefuzz is al even moeilijk als het uitspreken van de naam zonder dat je tong zich verslikt, maar de bizarre (zeg maar eigenwijze) mix van The Birthday Party en Zappa-invloeden leent zich uitstekend voor een festival en daar zit het innemende podiumgedrag van Ramses voor veel tussen. De muziek van Hypochristmutreefuzz is voor muziekfans die net dat tikkeltje extra verwachten, het publiek van Melkrock dus.
Wedden doe je in de muziekindustrie door zijn wispelturig gedrag maar beter niet, niettemin zouden we dat wel met Glints durven. De Antwerpse band ging op hun debuut-ep al in zee met Jergan Callebaut die al met School Is Cool en Oscar And The Wolf samenwerkte, en eens je ze op een podium ziet, weet je meteen waarom. Alternatief maar met veel hitpotentie, en vooral veel variatie en een sound die naar The Streets neigt. Zeg maar hoe hiphop indie en psychedelica omarmt. Het is niet alleen de aparte stem van Jan Lemmens die opvalt, ook het furieuze baswerk van Ferre Marnef (van Soldier’s Heart) imponeert. Nu nog die ene song componeren die aan de broek blijft plakken en Glints is niet meer van de radio weg te slaan.
Faces On TV wordt zowat door iedereen als de revelatie van het jaar beschouwd. Terecht, het is dan ook geen wonder dat “Love/Dead” wordt platgedraaid op de radio. Voor de band was het optreden op Melkrock een soort van generale repetitie, volgende week staat Jasper Maekelberg immers met zijn troetelkind op het Pukkelpop-podium. De biografie van Jasper aanhalen zou ons net iets te ver brengen, de Gentenaar is eigenlijk bij zowat alles betrokken (Warhaus met Maarten Devoldere van Balthazar bijvoorbeeld). Toch is het duidelijk dat de melancholische psychedelica van zijn eigen band hem op het lijf geschreven is. Faces On TV is een collage van minimale superbe geluidjes (van subtiele shoezgazegitaartjes tot verslavende synthstukjes van Dienne Bogaerts) die samengepropt zijn in heerlijke radiovriendelijke, maar uiterst intelligente indiepop. Muziek die ongetwijfeld perfect is voor een warme concertzaal (rep je kans op 27 september in de AB), maar op Melkrock liep alles gesmeerd. Een uiterst geconcentreerde Jasper zorgde voor een concert waarvan je na afloop alleen maar gelukkig van wordt. Jasper zingt wel “Run Against The Stream”, iedereen heeft ondertussen begrepen dat deze band zeer groot zal worden.
Izegem ligt zo’n kleine twintig kilometer van Tielt. Mits wat goede wil kun je stellen dat het optreden op Melkrock een thuismatch was voor Filip Kowlier die samen met Peter (van Gabriel Rios) en rapper Jeffrey Bearelle al maandenlang met Ertebrekers op Vlaamse podia staat. Het is geen pretje om Limburgers West-Vlaamse teksten te laten meezingen, aldus Kowlier, maar in Tielt lukte dit aardig. Ertebrekers was met zijn commerciële good feel pop (nou neen, good feel soul) dat wordt aangevuld met het nodige cynisme die we van Kowlier gewend zijn het buitenbeentje op dit alternatieve festival. Niet getreurd, samen met de blakende zon en dat frisse briesje leek het wel of we ergens op het strand van De Panne stonden, weliswaar zonder die frisco, wel met de aanstekelijke popmuziek van Ertebrekers.
De ruigste band van de avond was zonder twijfel Vandal X. Deze twee Limburgers zijn ondertussen al twintig jaar bezig en geliefd door Steve Albini (ja, hij weer). Het ging er behoorlijk zwaar aan toe in de kleine tent die als zijpodium fungeerde. Je zag lichamen van dansende noiseliefhebbers van links naar recht bewegen, en er was geen speld tussen hun loeiharde noise te krijgen. Onvoorstelbaar wat een lawaai (en vooral energie) Bart Timmermans en Günther Liket uit een gitaar en een drumstel kunnen krijgen. Muziek zonder toegevingen, een aanval op de trommelvliezen, wel heerlijke oorsmeer. Met verve de luidste band op Melkrock, minder hadden we Vandal X eigenlijk niet verwacht.
Als je de beats van de loeiharde beats van Skyve ft. Mc Miyagi & Radikal niet meerekent, was Fifty Foot Combo de hoofdact. Voor zanger Jens de Waele was het beslist eventjes wennen dat hij tijdens zijn geliefde Patersholfeesten op een podium in West-Vlaanderen stond, maar voor het publiek (en voor de band) werd het van de eerste tot de laatste seconde genieten. We hebben er meer dan twaalf jaar op moeten wachten, maar de Gentse surfgitaarlegende is er opnieuw met een gloednieuwe plaat die hun terug op de podia van de clubs, en dankzij Melkrock ook op dat van festivals, bracht.
Fifty Foot Combo is zonder twijfel de enige band met conga’s die zo rauw klinkt. Verwijzingen naar Dick Dale (en dus naar ‘Pulp Fiction’) keren altijd terug als je het over Fifty Foot Combo hebt, maar deze band is in de eerste plaats een perfect geoliede rockmachine waarin alle stijlen verwerkt zitten. Wie de vetkuiven ooit zag, wist het natuurlijk, deze heren (en dame Sandra Hagenaar) zijn geboren voor het podium. Muzikanten die perfect weten wat je dient te doen om een publiek een uur lang te boeien. Respect, en meer dan dat!
Tja, Melkrock 2016 zit erop. Het sympathiekste festival van België? Jawel, Sofie Engelen: je hebt gelijk!
Organisatie: VZW Heelal, Tielt
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 1 - zaterdag 13 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-13
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Het weekend van 13 en 14 augustus kon niet beter beginnen, de zon was prominent van de partij en er stond een metal festival geprogrammeerd in Kortrijk. Jep, Alcatraz Festival stond voor de deur en dus sprong ik in mijn korte broek, wurmde mij in één van mijn metalshirts en vertrok ik goede moed richting ‘De Lange Munte’. Aangekomen op het parkingcomplex van de Expo Kortrijk stonden enkele shuttlebussen de gearriveerden op te wachten zodat ik vlot en veilig afgezet werd aan het festivalterrein. Puik werk en het strakke schema van de shuttlebussen werd nauwgezet gerespecteerd! De eerste punten voor de organisatie waren alvast binnen. Helaas moest ik al direct een pluim van hun hesje aftrekken, want de toegang voor de vips, guests en pers was helaas een ramp. Toeschouwers met een gewoon ticket konden zichtbaar zonder moeite de weide op, terwijl ik samen met een honderdtal personen stond aan te schuiven aan een tentje zodat de registratie kon gebeuren. Neen, gelieve volgend jaar een apart tentje te voorzien voor de mensen van pers, want ik moest de dames van Thundermother met hun rockmuziek aanhoren vanachter enkele hekkens…zonder zicht op de decolletés van muzikanten!
Soit, mijn goed humeur was al een beetje vervaagd, maar gelukkig stonden er nog tal van goeie acts geprogrammeerd op de affiche voor het komend weekend. Ik kroop wat dichter richting podium en de mannen van Metal Church werden door een ferm getatoeëerde dame en haar metgezel aangekondigd. Met oudgediende Mike Howe die opnieuw heeft plaatsgenomen achter de microfoon werd al een eerste kwaliteitsinjectie aan de band toegevoegd en live stond hij dan ook paraat. In een rode broek en zwart shirt bleek hij zo uit een punkband te komen, maar eenmaal hij zijn stem losliet op de weide was er geen houden meer aan. Wat een mooie strot heeft deze man toch. De gitaren en drum kwamen goed uit de verf en meebrullen met openingsnummers “Fake Healer “ en “Start de Fire” was het plan. Persoonlijk ben ik meer fan van hun oudere werk dus ging ik headbangen tijdens de krakers “Beyond the Black” en “Badlands”. Lekker optreden en nu werd het al duidelijk dat de klank en volume op Alcatraz Festival van een hoog en vooral luid niveau was.
Tja, een metalfestival waarbij de muziek uit de boksen springt zou nu eenmaal een verplichting moeten zijn. Andere festivals mogen hier een puntje aan zuigen.
Als je al het podium hebt gedeeld met AC/DC, Deep Purple, The Who, Rolling Stones, Paul Rodgers en Whitesnake, dan wil dat zeggen dat er potentieel in een band zit. Dit is het geval met The Answer, zeker als je dan nog weet dat David Coverdale Alcatraz smeekte om deze band aan de affiche toe te voegen. De aanstekelijke rock van deze Noord-Ieren zorgde voor een lekker klein uurtje aan ambiance en er zat heel veel fut in deze band. Qua nummers was ik niet echt bekend met deze band, maar alleszins een leuke band om op je festival te hebben. Om het over een andere boeg te smijten stond ook een portie doom metal op het programma.
De Zweden van Candlemass kregen in een mum van tijd ondergetekende aan het glimlachen want deze mannen speelden een portie harder dan de vorige bands. De slepende riffs waren een beloning om te aanhoren! Op het einde werd hun debuutplaat ‘Epicus Doomicus Metallicus’ vertegenwoordigd met “Crystall Ball” en “Solitude” die de vuisten in de lucht liet reiken, maar voor mij was het hoogtepunt ongetwijfeld “At the Gallows End” van hun 2e studioalbum ‘Nightfall’. Goed gedaan jongens!
Volgende groep die de bühne betrad, was Avatar. Dat de Zweden de weg naar the prison ground gemakkelijk vonden was te danken aan het feit dat het reeds de vierde keer in een paar jaar tijd was dat ze op Kortrijkse bodem stonden. De formule van het vijftal was nog steeds dezelfde: clownesk gekostumeerd knallen. Een formule die ook deze keer leek aan te slaan.
Zanger Johannes Eckerström wist het publiek aardig op te zwepen en paradeerde met groteske stappen, die zelfs John Cleese jaloers zouden maken, op het podium. Naast werk uit voorbije albums werd vooral veel aandacht besteed aan het nieuwe album ‘Feathers and Flesh’ (2016) dat dag op dag 3 maanden geleden uitgebracht werd. Nummers die het publiek te behappen kreeg, waren o.a. “For the Swarm”, “House of Eternal Hunt”, “One more Hill”…
Hoewel Avatar geen konijn uit de muzikale hoed toverde, brachten de Zweden een meer dan degelijke set en wisten ze het publiek te bekoren.
Opnieuw een totaal andere soort muziek stond ons te wachten met de Zwitserse band Triptykon. Om de mix van gothic, doom, black en death metal te smaken heb je een sterke maag nodig, en op voorhand twijfelde ik of de toeschouwers hier wel klaar voor gingen zijn. Qua enthousiastelingen bleek er toch minder in aantal vooraan het podium te staan, maar diegenen die er stonden hadden zichtbaar plezier. Maar na enkele nummers viel er mij al iets op…neen, het repertoire van Triptykon had heel veel gelijkenis met deze van Celtic Frost, de band van Tom G.Warrior, eveneens de zanger van deze band. Dusja, de mensen die Celtic Frost een warm hart toedragen konden hoogstwaarschijnlijk hun vreugdetranen met moeite verbergen en met nummers als “Procreation”, “Dethroned Emperor”, “Obscured”, het machtige “Circle of the Tyrants” en het onverwoestbare “Morbid Tales” kan ik hen begrijpen. Helaas snap ik niet dat ze dan niet onder de naam Celtic Frost opereren, want er waren ocharme een stuk of 3 nummers van Triptykon zelf op de setlist geprogrammeerd. Soit, ik had er mijn leute in, vooral omdat ik denk dat vele mensen hierdoor zullen misleid zijn. Wel een topset, maar geef mij dan maar een show van deze mannen in een kleine kroeg of kraakpand!
Een feestje bouwen? Geen tijd te verliezen dan want ik haastte mij richting podium om Anthrax van dichtbij mee te maken. De sfeer werd direct losgelaten op de weide want na intro “Impaled” gevolgd door “You Gotta Believe” van hun nieuwe plaat getiteld ‘For All Kings’ werd direct de eerste bom gelost met het aanstekelijk nummer “Caught in a Moss”. Niet dat het materiaal van de nieuwe plaat slecht is, maar ja, de oude nummers blijken nog altijd de mooiste momenten tijdens een Anthrax optreden. Het tempo ging nog wat hoger met “Got the Time” en de gitaarsolo’s in “Madhouse” schalden uit de boksen als een tornado over de weide. Ik amuseerde mij rot en met meezinger “Anti-Social” (meestal op het einde hoorbaar van hun sets), “Fight Em Till You Can” en afsluiter “Indians” kreeg het publiek een spetterend optreden voorgeschoteld. Zanger Belladonna zal na afloop ook moeten napuffen hebben, want hij holde van links naar rechts op het podium. Van interactie gesproken. Anthrax deed wat van hen verwacht werd en zoals het hoort te zijn! Dikke pluim voor dit BIG-4 collectief.
Fan van Industrial Metal? Geen nood, want Al Jourgensen en vrienden stonden al paraat. Op muzikaal gebied ben ik niet zo’n fan van deze Amerikaan, maar als de muziek niet jou dada is, dan zorgen de videoclips die zichtbaar waren op het scherm wel voor jou aandacht. Politiek getinte clips, waarbij vooral Trump veel vuistslagen in zijn smoel te verwerken krijgt, werden samen met samples aan de man gebracht als vermaak. En ik moet zeggen dat dit een uitstekend idee was van Jourgensen. Nummers die mij bijgebleven zijn, waren “Hail to his Majesty” (Al Jourgensen is dit blijkbaar aan de teksten af te leiden), “Punch in the Face” en het gekende “Just one Fix”. Neen, Ministry zal niet veel nieuwe zieltjes gewonnen hebben, maar Alcatraz kan deze naam nu aan hun artiestenlijst over de jaren heen toevoegen. Voor mij persoonlijk was ik content dat er voldoende ‘special effects’ waren om mij doorheen dit optreden te loodsen.
Als roadies een sound wall van Marshall op het podium bouwen, dan verwacht je dat een groep wil ‘blazen’. En dat deed Airbourne ook. De Australische hardrockband rond de gebroeders O’ Keeffe is opgericht in 2003 en bouwt sindsdien met hun recht-voor-de-raap-muziek een serieuze (live)reputatie op.
Met knalopener “Ready to Rock” slaagden ze er in het merendeel van de hoofden richting podium te draaien. Dat de band er duidelijk zin in had, was te merken aan zanger Joel O’Keeffe die straalde als een Brabantse reus in een wortelverwerkend bedrijf. Naast het AC/DC-gehalte van de man viel ook het ADHD-gehalte op: tijdens de set sloeg O’ Keeffe enkele blikken bier open tegen het hoofd en baande hij zich solospelend op de schouders van een medewerker een weg naar het podium van de mindervaliden tijdens “Girls in Black”.
De strakke (hard) rock ’n roll in combinatie met dergelijke frivoliteiten zorgde alvast voor een eerste hoogtepunt op Alcatraz. Hoewel de vergelijking met AC/DC zeker opgaat, kan men Airbourne niet als een afkooksel van de Aussie grootvaders zien. De volgende generatie dan? Dat valt te bezien, maar dit optreden was alvast veelbelovend.
Zanger David Coverdale liet de organisatie van Alcatraz persoonlijk weten dat Whitesnake op het festival zou spelen met hun ‘Greatest Hits World Tour’. Verder deelde hij mee dat deze world tour wellicht ook zijn persoonlijk afscheid van het tourleven zou zijn na 40 jaar rocken.
Of dit afscheid te vroeg of te laat komt, daar valt over te discussiëren. Hoewel het optreden van Whitesnake technisch en muzikaal hoogstaand was, zat er duidelijk sleet op de stem van Coverdale. Vooral bij de nummers “Judgement Day” en evergreen “Here I Go Again” viel dit op. Het inlassen van de 3 (!) gitaarsolo’s tijdens de set zal hier waarschijnlijk mee te maken hebben, want bevorderlijk voor de schwung van het optreden was het niet.
Ondanks de mindere stem van Coverdale wist Whitesnake toch het publiek te omarmen, zij het wel zacht en afstandelijk, met hits als “Slide It In”, “Slow an’ Easy”, “Is This Love”, “Still of the Night”… Hier en daar slaagden de hardrockiconen er zelfs in de ruwe bolster van een (oude) rocker te doorprikken.
Als je het ons vraagt: een mooie groep op de affiche, strategisch en terecht geplaatst als co-headliner.
Hoewel Within Temptation eind jaren ’90 vooral eufore maakte in de underground metalscene, veranderde dit abrupt in 2000. Het gehypete album ‘Mother Earth’ zorgde er toen namelijk voor dat de band sinds de kortste keren aan de top van de symfonische metalpiramide prijkte. Dit succes dat voornamelijk via de charts bereikt werd, zorgde wel voor verdeelde meningen op de weide. Een prima headliner volgens de ene, een band die niet thuishoort op een waar metalfestival volgens de andere.
De Hollanders kozen in Kortrijk voor een podiumopstelling met een verdieping waarop plaatsgemaakt werd voor drummer Mike Coolen en toetsenist Martijn Spierenburg. Dit alles zorgde voor meer beweegruimte op het gelijkvloers. Verder hingen overal lichtschermen: één groot achteraan en verschillende tussen de beneden- en bovenverdieping. Hierop werden regelmatig romantische elementen (engelenkoor, natuurfenomenen…) en fragmenten uit music clips geprojecteerd die een extra dimensie gaven aan het optreden en zorgden voor een letterlijk fantastische show.
Bombastische opener van de set was “Our Solemn Hour” uit het album ‘The Heart of Everything’ (2007). Al snel werd duidelijk dat onze Noorderburen er zin in hadden en er werd dan ook aardig meegezongen met het refrein dat op het lichtscherm verscheen.
Een stevig ingesnoerde Sharon Den Adel ontbond vervolgens haar duivels en liet het publiek met hits als “Faster”, “Stand My Ground”, “Mother Earth”… uit haar fluwelen hand eten. Voor de duetten deed de Hollandse schone beroep op de lichtschermen. Zo verschenen o.a. een digitale Tarja Turunen (“Paradise (What About Us?”) en Xzibit (“And We Run”). Afsluiter van de avond was – hoe kan het ook anders – “Ice Queen”, het lied dat Within Temptation voor het eerst in de charts joeg. Een laatste collectieve zangstonde was dan ook het gepaste antwoord vanuit het publiek.
Het viel op: Within Temptation speelde strak en Den Adel was akelig helder bij stem. Dit optreden was smullen voor de fans en misschien wel een openbaring voor de nog aanwezige metalpuristen.
Iets na één uur schoten enkele vuurpijlen de eerste dag van Alcatraz 2016 naar het verleden. De eerste dag van deze editie was alvast meer dan geslaagd en de 7000-tal festivalgangers dropen dan ook tevreden af richting huis, tent of pint.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 2 - zondag 14 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-14
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Op de 2e festivaldag van Alcatraz stak de zon zich in het begin nog een beetje weg, en onderweg met mijn auto naar het parkingterrein van Expo Kortrijk begon het dan ook nog te regenen. Gelukkig gingen de donkere wolken de andere kant op en waren de zonnestralen opnieuw van de partij bij aankomst via de shuttlebus.
En bij aankomst moest ik niet meer aanschuiven en kon ik met mijn bandje via de fastlane vlotjes richting Flotsam and Jetsam. In het verleden hadden deze Amerikanen helaas de bus gemist, waardoor ze niet het verhoopte succes hebben gekend. Niettemin hebben ze in de jaren 80 toch wel enkele goede platen gecreëerd waaronder ‘Doomsday for the Deceiver’ en ‘No Place for Disgrace’. Uit deze albums werden dan ook de sterke nummers “Desectrator” en het titelnummer “No Place for Disgrace” live gebracht deze dag. In mei dit jaar hadden ze hun 13e studioalbum gereleased die als titel de bandnaam heeft verkregen. Een stevig album en live klonken “Seventh Seal” en “Life is a Mess” dan ook lekker in mijn oren. Het is nooit makkelijk om als openingsband een 2e festivaldag aan te vatten, maar blijkbaar stond iedereen al vroeg paraat om deze mannen aan het werk te zien. Groot optreden!
Nog geen gehoorschade opgelopen? Geen probleem want thrash icoon Exodus ging daar wel iets aan veranderen. De soundcheck werd minutieus uitgevoerd en de gitaren werden met precisie afgestemd zodat ze konden aanvatten met hun recentste (uit 2014) single “Blood in, Blood Out” van het gelijknamig album. De pletwals was gestart en ging vlotjes op zijn elan door met het furieuze “A Lesson in Violence”, het vlugge “Bonded by Blood” en moshpareltje “The Toxic Waltz”. Frontman Steve Souza maande het publiek aan om de eerste wall of death op Alcatraz aan te vatten en deze oproep werd direct door menig man/vrouw aangegrepen. Al gauw volgden de crowdsurfers op de tonen van “Blacklist” en werd een circlepit begonnen bij “War is My Shepherd”. Naar mijn gevoel stond het volume een tandje minder dan de dag voordien, maar het klonk nog hard genoeg om mijn hart te voelen bonken in mijn keel. Dit optreden was veel te vlug gedaan, maar was zeker één van de betere van Exodus die ik de laatste jaren heb gezien.
Dez Fafara en zijn band Devildriver waren nu aan de beurt en ik kon al vlug concluderen dat de klank wat minder goed zat. Het klonk allemaal wat meer onzuiver naar mijn gevoel, waardoor ik al een wat wrange smaak had tijdens hun optreden. Als ik keek naar het podium zag ik ook een 2e Max Cavalera staan, want frontman Dez was sinds enige tijd blijkbaar ook enkele kilootjes bijgekomen. De fans gingen uit hun dak bij “I Could Care Less” en het gekende “Clouds over California”. Circlepits en moshpits, gevolgd door een heuse wall of death werden vlijtig door de camera’s op beeld vastgelegd, maar spijtig genoeg een optreden die mij niet lang zal bijblijven.
Folk en metal…een combinatie die mij nog altijd onverschillig laat, ondanks de belofte dat zelfs iedere criticaster onbevreesd zou deelnemen aan de danspassen van deze Finnen van Korpiklaani. De gewaden waarin sommige bandleden getooid waren deden ook pijn aan mijn oogvliezen, en bij het aanhoren van de eerste melodie via een accordeon kreeg ik een kleine oprisping. Neen, niet mijn smaak, maar aan de diverse danscombinaties van koppeltjes, vrolijke gezangen van een groepje vrienden en de vele bandpatches die op de jeansvestjes waren gestikt, blijkt dat er toch veel Korpiklaani-fans rondliepen in Kortrijk. Hopelijk hebben zij zich geamuseerd, maar ik waag mij niet aan een oordeel over deze band omdat ik al de afloop ken. Ik begaf mij richting de bar van “El Presidio” (die overigens als een sauna aanvoelde), want daar kon ik mij concentreren op een deuntje van Metallica, hehe.
Lita, wie(ne)? Lita Ford! Bij velen – vooral de jongere metalheads – doet ze wellicht geen belletje rinkelen, maar miss Ford is geen onbekende in het wereldje. Ze begon haar carrière als gitariste bij meidenrockgroep The Runaways in de jaren ‘70, maar ging al snel solo. De laatste keer dat ze in België te zien was, was in 1988, samen met Bon Jovi. Voor haar set op Alcatraz putte ze uit haar repertoire van 8 studio-albums (archiefschijf ‘Time Capsule’ (2016) buiten beschouwing gelaten), waarvan het eerste dateert van 1983 (‘Out for Blood’).
Opener was het catchy “Gotta Let Go” dat de wei onmiddellijk liet kennismaken met de typische eighties hard rock sound van Ford. Alvorens “Living Like a Runaway “(uit het gelijknamige album uit 2012) in te zetten, moest het de Amerikaanse toch van het hart dat ze blij was om zoveel vrouwen in de zee van ‘denim and leather’ te zien. Iets wat in haar tijd blijkbaar niet zo was. “Can’t Catch Me” droeg de bijna 58-jarige zangeres (!) op aan Lemmy Kilmister, die het lied samen met haar schreef. De metal horns van menig Motörheadfan sierden dan ook de lucht tijdens dit nummer. De grootste hit die gespeeld werd, was echter wel “Close My Eyes Forever”. Man van dienst voor het duet, normaal gezien Ozzy Osbourne, was deze keer gitarist Patrick Kennison, die zeker niet slecht klonk.
Al bij al verzorgde de Amerikaanse blondine een mooi optreden dat bij de liefhebbers van het genre zeker zal blijven nazinderen.
Toen ik een oude rocker vroeg of hij Children of Bodom kende, keek hij me vreemd aan. De man had er nog nooit over gehoord en kon dan ook niet weten dat een golf snoeiharde melodieuze metal zijn trommelvliezen zou overspoelen het komende uur. De kinderen van het Finse Bodommeer deden wat van hen verwacht werd en mismeesterden op professionele wijze hun V-gitaren. Er werd gretig meegezongen en geheadbangd op hits als “Everytime I Die”, “Hate Me” en “Downfall”.
Zeggen dat zanger Alexi Laiho goed bij stem was, is hetzelfde beweren als dat men op een oude fiets moet leren rijden. Dergelijke uitspraken zijn immers voor interpretatie vatbaar. Feit is wel dat de Fin opnieuw de ziel uit zijn lijf schreeuwde.
De Finnen lieten tijdens de set weten dat de zon in hun ogen scheen, waarmee ze de organisatie wilden duidelijk maken dat ze graag wat later geprogrammeerd stonden. Begrijpelijk, maar ook onmogelijk als je zag welke groepen vervolgens ingepland stonden.
Eén van die groepen is het geesteskind van metal god Max Cavalera. Soulfly opende hard met “We Sold our Souls to Metal” en een eerste moshpit werd dan ook geëist van de dreadlockminnende Braziliaan. Met het tweede lied op de playlist, “Refuse/Resist”, braken de eerste rijen pas echt open. Niemand die er om maalde dat Cavalera af en toe putte uit het rijke repertoire dat Sepultura hem toendertijd opleverde. Hits als “Roots Bloody Roots” en “Arise” kan en mag je immers niet achter de hand houden, maar moet je uitspelen. Naar het einde van de set toe hees Cavalera zich traditiegetrouw in een voetbal jersey van het gastland, wat uiteraard op heel wat gejuich kon rekenen. Het ideale moment om nog eenmaal een mokerslag uit te delen met “Jumpadafuckup/Eye for an Eye”.
Drummer van dienst was Cavalera’s 23-jarige zoon Zyon die op enkele foutjes na het eenvoudige drumstel goed wist te temmen. Soulfly leverde zoals altijd een oerdegelijke, stevige set. Niets meer, niets minder.
Next on stage was Kreator, het trash collectief dat na hun doortocht in 2010 voor de tweede keer het Alcatrazpodium mocht bestijgen. Dat de Duitsers dit niet zomaar gingen laten voorbijgaan, bewees de podiumopstelling. Voor het eerst deze dag werden grote podiumstukken aangevoerd. Resultaat was een groteske TL-muur die niet echt trashy aandeed, maar eerder ontvreemd leek te zijn uit de garage van Gene Simmons (Kiss).
Kreator opende sterk met “Choir of the Damned” en “Enemy of God”. Een confettiregen en rookfonteinen zetten het geheel kracht bij. Showelementen die heel ‘untrashy’ aandeden, maar die zeker gesmaakt werden door het publiek. Zanger Mille Petrozza en co. zagen dat het goed zat en trakteerden de weide op agressieve trash pur sang. Hits als “Phobia”, “Warcurse”, “Civilization Collapse”… konden rekenen op heel wat bijval en de groep die al sinds begin jaren ’80 ‘trash land’ verwondert, deed dat zeker opnieuw. Een opvolger voor hun laatste album ‘Phantom Antichrist’ (2012) is meer dan gewenst!
Terwijl velen na zo’n headbangersfeestje wat bier (en misschien Perdolan) bijtankten, werd alles in gereedheid gebracht voor Avantasia. Deze band werd iets voor de millenniumwisseling opgericht door Duitser Tobias Sammet (Edguy) en is in wezen een project met tal van gastzangers dat symfonische metalopera’s brengt. ‘Ghostlights’ (2016) is hun laatste schijf en werd enkele maanden geleden uitgebracht.
De immer enthousiaste Tobias Sammet opende met Avantasia’s laatste single “Mystery of a Blood Red Rose “ en deed voor de rest van de setlist beroep op enkele gastzangers. Van de partij waren Ronnie Atkins (Pretty Maids), Michael Kiske (ex-Helloween, Unisonic), Jorn Lande (ex-Masterplan, Jorn), Bob Catley (Magnum) en Eric Martin (Mr. Big). Oude knarren die stuk voor stuk nog een aardig mondje kunnen zingen. Bijzondere meerwaarde aan dit optreden was ook de muzikale omlijsting verzorgd door meestermuzikanten als drummer Felix Bohnke ( Edguy) en gitarist Bruce Kulick (ex-Kiss, Grand Funk Railroad).
Opvallend was wel dat het nieuwe album Ghostlights nog niet echt doorgedrongen was tot de Groeningestad, want vooral oudere nummers als “The Scarecrow”, “The Story ain’t Over” en “Sign of the Cross” zorgden voor een ontlading bij het publiek.
Persoonlijk vond ik dit optreden, als fan, een hoogtepunt van de avond, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat leken dit een vervreemdende en misschien wel misplaatst collectief vonden als co-headliner.
Eindelijk was het dan tijd voor de ultieme headliner en afsluiter van het festival : Twisted Sister. De Amerikaanse heavy metalband palmde met hun ‘Forty and Fuck It’ Tour voor de laatste maal een podium in Europa in en dat zal de Alcatraz weide geweten hebben!
Twisted Sister opende met “What You Don’t Know”, “Sure Can’t Hurt You”, “The Kids Are Back” en “Burn in Hell”. Meer was er niet nodig om de toon te zetten. Leadzanger van de partij was nog altijd Dee Snider en bewees met zijn bindteksten en opmerkingen dat hij nog altijd het enfant terrible is van toen. Hij eiste dan ook de hashtag #FuckYeah als bijschrift bij iedere uitspraak en foto.
Daarenboven benadrukte hij dat dit wel degelijk het afscheid van Twisted Sister is en geen reden tot comeback zoals bij The Scorpions, Kiss, Judas Priest… Desalniettemin mochten we dit moment niet opvatten als iets triests, maar als een Ierse begrafenis. Een reden om te feesten dus! Met knallers als “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “I Wanna Rock” en “I Believe in Rock ’n Roll” was dit overigens geen enkel probleem.
Dat Twisted Sister na 40 jaar nog altijd op handen gedragen wordt, bewees ook de 5-malige reprise van het refrein van “We’re Not Gonna Take It”. Woorden die volgens Snider niet religieus of politiek op te vatten zijn, maar eerder te maken hebben met zijn wie je bent en met opkomen voor jouw (muziek)smaak. Velen vatten dit ongetwijfeld op als een reactie tegen moslimterrorisme in de westerse wereld en , driewerf helaas, ook als vrijgeleide om eens onbezonnen “FUCK YOU” te zeggen tegen de vluchtelingenstroom.
Twisted Sister, dat in 2014 al bewees op AMF dat ze een ijzersterke live reputatie hebben, leek zich voor een allerlaatste keer te willen overtreffen, en wat ons betreft lukte dit ook! De band speelde loepzuiver en Dee Snider ging tekeer als een ragebol in een spinnenweb. Dit was een optreden om duimen en vingers bij af te likken. Vuurwerk en een uitgebreid applaus was dan ook een meer dan verdienstelijke beloning voor de afzwaaiende rockers.
Als we moeten terugblikken op Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2016 dan kunnen we niet anders besluiten dan dat dit festival terecht geprezen mag worden. Het festival bood met de gevarieerde affiche, het prachtige decor met ‘vuurtorens’ en de gezellige rockkroeg ‘El Presidio’ een totaalbeleving die internationaal gehoord mag en zal worden! Om dan nog maar te zwijgen van de organisatie en crew die van dit alles een familiaal metalgebeuren maken. Op naar 2017 (#fuckyeah)!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Eurosonic Noorderslag – latest news
Eurosonic Noorderslag gears up for most dynamic and varied edition yet - band application deadline approaching
European showcase event Eurosonic Noorderslag is getting ready for its most dynamic and varied edition to date. The event takes place on January 11th – 14th, 2017, in Groningen, The Netherlands, and features four days and nights of live music, conferences, networking and innovation. Over its 30 year history, Eurosonic Noorderslag has consolidated its position as the stand-out get-together for the European live music industry, while expanding in the fields of digital business and live music innovation. Bands and acts wanting to showcase at the event must apply before September 1, 2016.
Dedicated to the better circulation of European music, Eurosonic Noorderslag has a proven track record for helping break new artists on the international live music scene, kick-starting the careers of European acts such as Ásgeir, Aurora, Birth of Joy, Christine and the Queens, De Staat, Dua Lipa, First Aid Kit, Hozier, James Blake, Franz Ferdinand, Milky Chance, My Baby, Royal Blood and Seinabo Sey. Focus country for the upcoming edition is Portugal, in co-operation with WhyPortugal: www.whyportugal.org
Ticket sales surge
Eurosonic Noorderslag features 340 performing bands and solo artists, over 4,000 delegates including venue bookers and representatives of more than 400 music festivals, as well as 175 panels, meetings, workshops and presentations. A surge in ticket sales for the conference has occurred, signalling a significant increase in interest in this year’s conference. The medium rate of 298 Euros now applies, and tickets at the current rate are expected to sell out in a matter of weeks. Bands and acts applying for a spot at Eurosonic Noorderslag 2017 need to send in material before September 1st, 2016.
ETEP
ETEP, the European Talent Exchange Programme that supports upcoming live talent in Europe - initiated by Eurosonic Noorderslag and sponsored by the European Union - has resulted in 301 confirmed shows by 122 artists from 27 different European countries, performing at over 100 European festivals throughout the summer season. Among the best scoring European artists were Aurora (no), Blossoms (uk), My Baby (nl), Lost Frequencies (be) and Dubioza Kolektiv (ba). ETEP has been instrumental in a significant increase in European talent performing at European festivals, with a total of 2690 shows by 972 artists between 2003 and 2015 (and counting).
EBBA and EBBC
At Eurosonic Noorderslag, the European Border Breakers Awards (the EBBAs) will once more be handed out to new European artists who have been successful outside their home countries. The new European Border Breakers Chart (EBBC) keeps a weekly track of new artists scoring hits outside their country of origin and reveals new talent with exciting repertoire crossing borders.
Lokerse Feesten 2016 – DAG 08 - Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-12
Didier Becu
Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens - Belgen redden popavond
Mits wat puzzelwerk kun je iedere avond op de Lokerse Feesten met een muziekgenre verbinden. Vrijdagavond valt best te omschrijven als pop, en zo je het wil de betere pop. Deze benaming past uitstekend bij Alice On The Roof. Zo’n twee jaar geleden kende niemand Alice Dutoit, het verlegen meisje uit Bergen dat in een recordtempo één van de Belgische popfeeën werd. Aangekomen op de Grote Kaai vertoonde het immense concertplein een wat verlaten indruk, maar eens de Waalse band begon, zag je de mensen toestromen. En vooral, ze bleven staan. Met haar vreemde pak en dito schmink lijkt ze wat op een dromerig gothicmeisje, maar Alice valt vooral voor popmuziek.
Voor een Waalse band is het nooit een sinecure geweest om Vlaamse harten te veroveren, blijkbaar heeft de blondine daar geen probleem mee. Misschien heeft ze nog wat meer zelfvertrouwen nodig als ze een Vlaams podium betreedt, want ze zegt net iets te veel in schattig Nederlands dat ze het allemaal zelf nog niet kon geloven.
Gisteren bewees de band dat meer in zijn mars heeft dan die ene superhit (“Lucky You”). De meeste songs uit hun aanstekelijke debuut ‘Higher’ werden gespeeld met als hoogtepunten “Easy Come Easy Go” dat ons bij momenten deed vermoeden dat Bergen ergens in IJsland ligt of het verterende “Mystery Light”.
Minpuntje? Nou ja, laat die cover van ABBA’s “Dancing Queen” maar achterwege, voor de rest zagen we een band die beslist een blijver zal worden.
De organisatoren konden het natuurlijk niet weten, maar (hoewel het voor een uiterst jong publiek was) bleek de hoofdact van vrijdag wel degelijk Bazart te zijn. Tegenwoordig gaat het snel in de muziekbusiness, volgens Shirley Manson van Garbage die maandag op datzelfde podium stond, zelfs te snel. Een paar maanden geleden kon niemand vermoeden dat het zo’n vaart zou lopen voor zanger Mathieu Terryn , gitarist Simon Nuytten en keyboardspeler Oliver Symons. De band die ooit op Junior Eurosong (jawel) begon, heeft alleen nog maar een EP uit. Twee keer niks dus, maar ze verkochten zonder veel moeite groten zalen uit en ons op baserend op wat we gisteren zagen, zijn ze er ook in geslaagd om alle Vlaamse meisjesharten op hol laten slaan.
Het concept van de boezemvriend van Max Colombie is nochtans simpel: folktronica met Nederlandse teksten. Simpel, maar voor het jonge publiek effectief. Niets mis mee, alleen was het misschien nog leuker geweest mochten diezelfde fans ook eens hun mond houden als hun idolen op het podium staan, dan hadden wij ten minste ook kunnen meedromen op Mathieus mijmeringen. Maar goed waarom klagen, als de band er in slaagt om de hele kaai te doen springen?
Ook tijdens Christine And The Queens zagen we nog een heleboel spandoeken die de liefde voor Bazart uitschreeuwden (de overige fans moesten wellicht tegen middernacht thuis zijn), en bij de slotact merkten we meteen een ander publiek op: één met hoge verwachtingen. Het is moeilijk om een oordeel te vellen over dit Frans collectief, feit is dat je voor een dansspektakel moet te vinden zijn, want de beweging van het lichaam is bij Christine And The Queens minstens even belangrijk als de muziek. De stem van Christine voelt warm aan, en ze toont zich zelfzeker op een podium. Zelfs iets te zelfzeker, want die sneer naar Rihanna en Beyoncé konden we echt wel missen. Technisch valt er weinig op te merken aan deze act: een goed geoliede hitmachine waar iedere dans tot in de puntjes is ingestudeerd, wel kon de muziek wat meer variatie gebruiken en hadden we geen behoefte aan de muzikale interludes van “Pump Up The Jam” en “I Feel For You”.
We zagen dan ook een publiek met gemengde gevoelens. Op de glimlach van sommige bezoekers zagen we dat die het muziekspektakel van het jaar beleefden, zij die huiswaarts trokken wilden waarschijnlijk muziek met meer ballen. Een ding staat buiten kijf: deze Fransen zijn geen eendagsvliegen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 07 – Selah Sue – Fat Freddy’s Drop – Tsar B – House Of Pain
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-11
Johan Meurisse
Het was vandaag een rustige avond op de Grote Kaai . Eén van die avonden ook waar het zomerweer uitbleef . Hoogstens een goed gevuld half plein, waarbij de programmatie weinigen kon warm maken. De populariteit van de House of Pain is geenszins van het niveau Cypress Hill , een tweede sterkhouder bleef uit en vreemd genoeg afsluiter Selah Sue , in Vlaanderen in het hart gedragen, wordt in Wallonië en Frankrijk steeds populairder … Zo zie je maar …
The House Of Pain - Volgend jaar viert spil Everlast feest , House Of Pain bestaat dan vijfentwintig jaar . Drie platen verschenen er midden de jaren 90 . Met regelmaat was hij op tournee en deze zomer klopte hij bij verschillende festivals aan.
Hiphop blijft een gegeerd genre . Anderhalve maand zagen we nog generatiegenoot Cypress Hill schitteren in de AB, Brussel. House Of Pain had het in Lokeren lastiger, en kon minder rekenen op handclaps , ‘oohoohs’ en de ‘are feeling fines’. Minder volk vooraan en dan is alles zo immens, het plein , het podium en op de koop toe hun optreden vóór valavond …
In de originele bezetting alvast waren ze hier te zien met de tweede MC Danny Boy en DJ Lethal , verder live aangevuld met drummer en keys . Zanger en frontman Everlast, al serieus getekend door het leven, houdt van zijn compagnons Cypress Hill, Public Enemy, Snoop Dogg en Fun Lovin’ Criminals, wat doorklonk in de hiphopsounds, samples, scratches en de rhymes.
Een goede 45 minuten kregen we materiaal , netjes verdeeld van HOP en Everlast solo. “Back from the dead” ,” Put on your shit kickers” waren twee straight-in-your-face mokerslagen. “Same as it ever was” was de aanloop naar de band van z’n muzikaal idool Johnny Cash, “Folsom prison blues” en “What it’s like”, die tot op het bot werd uitgediept . Geen raps , maar een sterk doorleefde rauwe zang en een repetitief bluesy semi-akoestisch gitaarmotiefje en - getokkel sierden de twee nummers .
Een goede, gevarieerde set , niet meer, kregen we tussen pop, hiphop , blues en country. En tot slot zorgde de instant klassieker “Jump aroud” voor de eerste echte danspasjes en moves!
Een paar jaar terug leerden we het Nieuw-Zeelandse collectief Fat Freddy’s Drop kennen op Couleur Café , die een potpourri soul , jazz, pop, electro, reggae, dubsounds serveerden. Het klonk aangenaam , zomers , zwoel , sfeervol , loungy. Vanavond viel de kilte over de band en het publiek , het was allemaal wat braafjes , en even dachten we dat het vuur kon ontstoken worden op het podium, door o.m. de bijhorende blazerssectie , maar de lont bleef gedoofd , waardoor zij stilletjes aan ons voorbij gingen . Iets te loom om te triggeren …
Dan maar naar de Red Bull Elektropedia room. Heel erg mooi ingericht om eigen talent een kans te geven . We checkten Tsar B aka Justine Bourgeus, de violiste van School is Cool – die in de spotlights kwam met de “Back to black”- cover met Max Colombie van Oscar and The Wolf eind vorig jaar. Binnenkort verschijnt de EP. Heel wat keys /programming, electrodrums stonden op het kleine podium , waarrond de jonge dame in aparte kledij bewoog en zweefde. Muzikaal zitten we in de trend van FKA Twigs , Poliça, Portishead, Lamb, Tricky en de postdubstep van James Blake. Je hoort het, een triphopsound met een mishmash aan invloeden , onverwachtse , verrassende wendingen , tempowissels, basstunes, tegendraadse geluidjes en fijne melodieën, die dwars door je lichaam trillen .
Een hobbelig muzikaal geluid waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisen, uniek en goed …
Tot slot Selah Sue die vanavond de LF marathon kon besluiten. Niet onverwachts op de affiche trouwens, gezien ze in een ver verleden hiphop in de aderen had. Na haar debuut , nam ze de tijd voor de tweede cd ‘Reason’. Ze had zichzelf tegenkomen, maar stelt het goed nu, ze was extravert, maakte heel wat onderhouden danspasjes en hield het publiek goed bij de leest .
Een paar festivals worden aangedaan als Couleur Café en de Lokerse Feesten. Een heuse band hadden we op het podium , met backing vocalistes en blazerssectie . Een warm aandoenlijke emotievolle set ervaarden we . Kon ook niet anders, haar songs zijn een dampende, swampende fusie van stijlen , hebben een geraffineerde opbouw, zijn spannend en ze zijn mooi uitgewerkt. Zij valt op door haar een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon .
We kregen een afwisselende set , van ingenomen, breekbare nummers tot meer uptempos door de grooves en een zangrap . Twee van haar favorieten kwamen aan bod , eentje van Lauryn Hill en eentje van Billie Holiday. “Alive” en “Reason” staken op sfeervolle wijze de set op gang .
Emotionaliteit is en vormt de rode draad doorheen haar materiaal . Eentje met haar vriend nam het plein pakkend in . Een mooie reeks songs volgden , die het genre afwisselden o.m. “In this world” , “Raggamuffin”, “Fear nothing” , “Alone” en afsluiter “Together” , samen met Woodie Smalls (trouwens opener van de avond) . Hier zat pit in , wat de menigte ophitste.
Selah Sue overtuigde , speelde een erg evenwichtig optreden en zorgde voor heel wat variatie, intimiteit en dynamiek .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 06 – The Sore Losers – Richard Ashcroft – Balthazar - Magnus
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
10-08-2016
Astrid De Maertelaere
dag 6 – Halfweg de Lokerse Feesten! Na Suikerrock, Kneistival, Rock Herk en Rock Zottegem kunnen we The Sore Losers vanavond ook bewonderen op de Lokerse Feesten. Ze hebben de afgelopen maand heel wat Belgische festivals afgeschuimd. Zoals gewoonlijk is het voor de starter van de avond niet evident om het publiek op te warmen. Al hebben we wel het gevoel dat ze er zin in hebben. The Sore Losers vliegen er in met “Blood Moon Shining”, “Got It Bad” en “Cherry Cherry”. Vervolgens was het tijd voor “Emily”, nog zo een pareltje uit hun derde album ‘Skydogs’ dat in maart dit jaar werd uitgebracht. “Dirty Little Pretty Thing” wordt gladjes aangelengd met een korte cover van Golden Earring hun grote hit “Radar Love”. Geen slechte combinatie. Al snel volgt hun eigen hit “Beyond Repair”. Eén van de nummers die het meest bleef hangen was hun versie van MC5’s “Kick Out the Jams”. Het bewijs dat The Sore Losers wel nog even kunnen meegaan in het rock ’n roll circuit.
Terwijl de zon ondergaat in Lokeren, kunnen we aftellen naar Richard Ashcroft. ‘The Verve’ klinkt waarschijnlijk bekend in de oren? Wel, 20 jaar later staat deze Britse singer/songwriter nog steeds op het podium als soloartiest. Na zijn opener “Out Of My Body” maakt hij in zijn setlist al snel plaats voor “Sonnet”. Niet het enige The Verve - nummer dat tijdens zijn set naar boven kwam. Andere successen zoals “Bitter Sweeth Symphony”, “The Drugs Don’t Work” en “Lucky Man” kon Richard toch ook niet laten liggen. Om het met zijn woorden te zeggen “Zet de akkoorden A, E en G in een random volgorde en je kan iets maken waar mensen gelukkig van worden”.
Fijn dat we nog even konden genieten van deze nineties meezingers. Richard bleef echter niet hangen in zijn nostalgisch repertoire, maar stelde ook zijn nieuwe soloplaat ‘These People’ voor. Het sentimentele “This is How It Feels” en “They Don’t Own Me” konden ons wel bekoren. Singer/songwritergehalte, check!
Toch nog een puntje van kritiek. Iets oudere nummers zoals “Music is Power”, “Break The Night With Colour” en “New York” werden helaas wat te lang uitgerokken waardoor het optreden halverwege de set wat langdradig werd. We moeten toegeven: the voice, the looks, the attitude – Richard still got it.
Tijd voor de headliner van deze avond, Balthazar. Reeds de derde keer dat deze band de Grote Kaai van Lokeren mag inpalmen. We hadden het gevoel dat de akoestiek hen af en toe wat in de steek hield, maar hun vertrouwde sound ging zeker niet verloren. Het zelfvertrouwen dat Balthazar uitstraalt, uit zich elke keer weer in sterke nummers. “Then What”, “The Oldest of Sisters”, “The Boatman”, “Fifteen Floors” blijven ons hart veroveren. Bovendien zijn we ook grote liefhebbers van de viool van Patricia Vanneste die in “Decency” en “Bunker” een prachtige rol speelt. ‘Raise your glass to the nighttime’, want zo’n avonden willen we nog meer beleven.
Tom Barman, Tim Vanhamel en CJ Bolland staan al te wachten om deze zesde dag af te sluiten. Magnus is het soort dance-electroproject dat Lokeren zou moeten doen feesten tot in de vroege uurtjes. Al zagen wij de dansvloer helaas al snel leeg lopen. Was het de werkdag die we donderdag nog moesten overwinnen? Of waren we niet helemaal fan van de bizarre klanken die op ons af kwamen? We kunnen niet voor iedereen oordelen, maar wat ons betreft was het toch dat laatste. Met “French Movies” leek de set catchy te beginnen. Het enthousiasme van Tom zorgde tijdens “Jumpneedle”, “Soft Foot Shuttle”, “What It Is” ook voor enkele opflakkeringen. Toch verloor Magnus onze aandacht waardoor we het einde van de avond niet haalden. Sorry Magnus, volgende keer beter?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
In de tienjarige carrière heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef.
En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. De nieuwe vierde, ‘Victorious’, is een nieuwe band. Maar Wolfmother is Andrew Stockdale. Punt . De plaat leunt nauw bij hun meesterlijke debuut aan . Vuige retrorock , tien songs in een goed halfuur , die raken en refereren aan vooropgenoemde bands , verder wat psyche ademt van Pink Floyd, glam op z’n Guns’n’Roses en hardrcok van AC/DC integreert .
We voelen het, het zijn allemaal sterke songs ; de openers “The love that you give” en de titelsong tonen al meteen hoe goed deze band bij de leest is en hoe scherp ze klinken. Af en toe sijpelen de keys door of wordt wat gas teruggenomen , maar wat is het heerlijk als Stockdale en C° onder stoom staan, verder op de plaat met “The simple life”, “Gypsy caravan”, “Happy face” en “Eye of the beholder” , die als afsluiter nazindert … Energiek , strak , gedreven , opwindend . Wolfmother is back!
DMA’s worden wel eens de Aussie Oasis genoemd . Hun debuut heeft er inderdaad veel van mee in de melodieën. Je hoort het in het gitaarspel , de tempowissels , de broeierige intensiteit en dat snerend stemgeluid en de zanglijnen . Het zal de Gallaghers waarschijnlijk worst wezen wat ginder gebeurt , maar hun muziek zit alvast goed in elkaar en boeit door de variaties. Britpop, - rock , een sierlijke, subtiele sound , pittig gekruid door een shoegazegeluidje.
Op die manier gaan we leuk en uiterst genietbaar door de plaat heen. “Timeless” is een sterke opener , “Delete” en “So we know” hebben een intrigerende , spannende opbouw , en de Oasis intimiteit hoor je op een nummer als “Step up the morphine” . Fijn debuut!
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal Scream alle windrichtingen uit , muzikaal alle kleuren van de regenboog. Ook hier word je uitgenodigd op een aangename luistertrip, die ver weg is van hun 90s caleidoscopische werkjes . Aangename groovy poprock staat naast electropop op z’n New Orders en verder wisselen ze het af met ingetogen, sober, sfeervolle nummers en uptempo’s. “Trippin’ on your love”, “100% or nothing” en “Golden rope” (hier Primal Scream op z’n best! met toevoeging van Indiase elementen) staan naast een intiem “Private wars” en het snedig kort rockende “When the black out meets the fallout” .
Op die manier komen we uit op een uiterst boeiend album. Op de cover siert een 20 jaar oude foto van Gillespie, wat toont hoe jong en goed ze zich (nog) in hun vel voelen …
Lokerse Feesten 2016 – DAG 05 – Van Morrison – Arno – Kitty, Daisy & Lewis
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-09
Sam De Rijcke
Een familiefeestje in de zon, dat was Kitty, Daisy & Lewis. Zo’n een muzikale familie kom je maar zelden tegen, broer Lewis Durham die het podium deelt met zijn zusjes Kitty en Daisy (2 bevallige sexy dames, als je ’t ons vraagt, doch dit volledig terzijde) én met moeder op basgitaar en vader op ritmegitaar. De muziek zit duidelijk in de genen. Bovendien wisselden Kitty, Daisy en Lewis voortdurend van instrument. Piano, gitaar, harmonica en drums, het maakte hen niet uit, ze hanteerden het allemaal met de vingers in de neus. En die muziek dan. Hoewel er op hun laatste plaat wat meer pop is naar binnen geslopen, grossierde het gezelschap nog grotendeels in lekkere en authentieke retro muziek, frisse rockabilly en vintage blues. Met sprankelende songs als “Baby Bye Bye” en “It Ain’t Your Business” brachten ze het zonnetje binnen in Lokeren. Toen ze er de ouwe Jamaicaan Eddie ‘Than Than’ Thornton bij haalden werd het al helemaal een zomers feestje met een bekoorlijk reggae tintje. De ouwe snoeperd genoot met volle teugen van de aandacht die hij kreeg en speelde ondertussen een set aardige trompetpartijtjes bij elkaar, de dansspiertjes tintelden gretig.
Kitty, Daisy & Lewis eindigden hun geanimeerde set met hun bijzonder aanstekelijke versie van “Going Up The Country”, u weet wel, die Canned Heat klassieker die voor het leven vereeuwigd is met Woodstock.
Met Van Morrison weet men nooit. De man heeft de reputatie van eeuwige brompot en staat regelmatig flink tegen zijn zin op een podium wat al eens resulteert in tegenvallende concerten. Maar in Lokeren hadden we geluk. Niet dat hij nu plots de wilde publieksentertainer ging uithangen maar hij focuste zich vooral op de muziek, en alleen maar dat. Bindteksten ? nooit van gehoord. Geen tijd verliezen en spelen was de boodschap.
Eén van de allergrootste klassiekers “Moondance” mocht de aftrap verzorgen, toen wisten we al dat het goed zat.
Van Morrison en zijn voortreffelijke band wandelden doorheen diens indrukwekkende repertoire met fluwelen versies van onder meer “The Way Young Lovers Do”, “Someone Like You”, “Cleaning Windows”, “Have I Told You Lately”, “Here Comes The Night” en uiteraard een stevig rockend “Gloria”.
De ouwe knorpot had er duidelijk voor gekozen om zijn publiek te vermaken met een ‘best of’ en natuurlijk was er geen mens die daar om maalde. De melige country die hij op zijn meest recente platen bovenhaalde, was gelukkig nergens te bespeuren. Vandaag stonden subtiele blues, glooiende jazz en glansrijke soul op het programma. Het enige bezwaar dat we konden inroepen was dat het geluid wel heel stil was afgesteld. Wie niet vooraan had postgevat kon de muggen nog rond zijn oren horen zoeven. En dan nog bespeurden we fans met oordopjes in hun flappers, geen idee of die eigenlijk wel iets gehoord hebben.
Alles klonk heel netjes en beschaafd, geen wilde rockshow dus, maar wel een uitmuntende muzikale hoogmis. De bandleden zagen er ook niet bepaald rock’n’roll uit (eerder een verzameling Ierse pastoors) maar ze waren werkelijk op geen foutje te betrappen en speelden akelig perfect.
Van The Man stond ook prachtig te zingen. Zijn stem, waar de leeftijd duidelijk nog geen vat op gekregen heeft, was vanavond één van de hoofdrolspelers. De vocale hoogstandjes werden dan nog eens aangedikt met een heerlijke backingzangeres. Hier werd echt niets aan het toeval overgelaten, dit was een meer dan geslaagd Van Morrison optreden. Nauwelijks of geen interactie met het publiek (op een zeldzame ‘thank you’ na), wel non stop uitstekende muziek van een torenhoog niveau.
De fans smulden er van, maar wie niet vertrouwd was met Van Morrison’s muziek, was hier waarschijnlijk in een diepe slaap verzonken of zat achteraan op het terrein gretig aan de Lokerse paardenworsten.
Ons eigen rock’n’roll icoon Arno kwam dan een goede snok naar rechts geven aan die volumeknop. De man was weer volledig zichzelf en speelde een verdomd strakke set met alle typisch Arno ingrediënten en een reeks onvervalste klassiekers. Wederom liet hij zich hier omringen met die geweldige band waar hij nu al enkele jaren de hort mee opgaat. Zij lieten Arno’s songs, inclusief een stel onsterfelijke TC Matic klassiekers, verduiveld smerig en stevig klinken. Natuurlijk was het allemaal een beetje voorspelbaar, we wisten wat ons te wachten stond, maar toch overdonderde Arno ons nog maar eens met zijn gekende act die overliep van intensiteit, power, humor en rock’n’roll. En we weten intussen al lang dat hij een kleintje heeft, meer ‘t schiet godverdomme nog altijd VERRRREEE !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2016 – zondag 7 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-07
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Even genietbaar was het op de afsluitende dag. We kregen op de Mainstage een breed gamma, de Nederlandstalige pop van Yevgueni , de vrouwelijke sing/songwriting van Suzanne Vega, de soulrootspop van Michael Kiwanuka en tot slot de Franse huppelende chansonpop van de spring-in-t-veld Zaz.
Een overzicht
Yevgueni kreeg verdiend al de prijs van de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek in het Nederlandstalige Lied. De band rond Klaas Delrue en Geert Noppe (zie ook Walrus) hebben hun roots in West-Vlaanderen. Al een handvol platen verschenen, een uitgelezen kans om het oeuvre aan een goed opgekomen publiek in de namiddag voor te stellen.
Yevgueni debuteerde ooit in 2005 op Dranouter , maar als full band was het intussen zeven jaar geleden dat ze hier nog stonden . Ze waren natuurlijk in andere gedaantes wel eens te zien. ‘Van Hierboven’ is de recentste cd (anderhalf jaar oud), een uitgebreide club/theatertour volgde . De inspiratie werd opgedaan via een reis in Zuid-Afrika.
Eerder het weekend waren ze al in sobere bezetting te zien in de Kerk; in de Voute trad ook al Walrus op . Subtiel uitgewerkte popsongs , ingetogen als rockend kregen we te horen . Die Delrue is een ingenieus songschrijver, fascineert en raakt . Het publiek werd nauw betrokken in de set . Iedereen wiegde mee, klapte in de handen of zong het refrein mee van hun parels als “Niet met mij”, “Kom met me mee”, “Aan de arbeid”, “Man zijn” en “Als ze lacht”. En intimiteit troef als hij alleen met Geert op piano/keys is te horen .
Ze trakteerden ons op een fijngevoelig sterk concert , met een knipoog naar Suzanne Vega, de artieste na hen , door een interpretatie van “In Liverpool”. Een innemend “Sarah” besloot de set van deze Vlaamse band , kwalitatief overtuigend.
Een graag gezien artieste op het festival is Suzanne Vega , die al een paar keer te zien was op Dranouter . De New-Yorkse sing/songschrijfster kwam al in verschillende gedaantes met full band, elektronica vernuft , solo als in sobere begeleiding . Ze is nu op tournee met een Ierse gitarist Carson McCullers. De melodieus folky popsongs kwamen op die manier nog beter tot hun recht .
Als een cabaretier in pak en met tovenaarshoed , kwam ze het podium op. Een spaarzame, boeiende set van korte , kernachtige songs hoorden we . “Marlene on the wall” en “Caramel” scherpten al meteen het concert . Het akoestisch, elektrisch gitaarspel en het -getokkel , samen met haar lichthese, innemende melancholische vocals , sieren het materiaal. Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Lover, Beloved: Songs from an Evening’; die ervaringen deelde ze met het publiek . “Fool’s complaint” en “Crack in the wall” daaruit klonken meer uptempo dan we van Vega gewoon zijn.
Bijna twintig songs in een afwisselend timbre noteerden we. Een ingehouden “Left of centre”, een ontroerend “Gypsy” en een aangenaam “Luka” volgden . Tot slot speelde ze samen met haar compagnon een apart mooi uitgesponnen versie van “Tom’s Diner” door de fingertics op gitaar , de soundscapes en beatbox .
Een puike liveset dus van een vastberaden dame op het podium, die een opgestoken kampvuur in onze gedachte kon doen knetteren.
Een midzomeravond gevoel hadden we bij de sfeervol , warm aandoenlijke set van Michael Kiwanuka , die in 2012 ‘de BBC Sound’ won . Je wordt meegevoerd naar een droomwereld op die heerlijk aangename soulrootspop. In de intro werden we ergens gedropt in 70s Jimi en Pink Floyd door de space/psychedelica geluiden en z’n gitaarspel . De singles zaten goed verdeeld , “Tell me a tale” uit het debuut zat vooraan , het nieuwe “Black man in a white world” kreeg wat feedback mee , klonk snedig middenin en tot slot “Home again” wuifde je bijna letterlijk huiswaarts toe .
Het optreden kon ons niet ten volle overtuigen , teveel zakten we eventjes te diep in die intense, rustig voortkabbelende melodieën . Voor een Mainstage mocht het pittiger gekruid zijn!
In het voorjaar kon je niet omheen de Franse pop van Zaz aka Isabelle Geffroy, die op radio 1 werd bejubeld, met haar album ‘Sur la route’ . Opgelet om misverstanden te vermijden, je hebt de Franse zangeressen Zaz en Zazie . De een is bijna twintig jaar jonger dan de andere , maar beiden worden in Frankrijk alvast enorm gerespecteerd .
De jonge spring-in-t-veld , hoewel , de dertig voorbij, combineert de Franse pop en chanson met jazz, cabaret , soul, electro en swing, die een typisch ‘Paris-iènne’ sfeertje ademt . Een heuse band staat dan ook achter haar , met een breed instrumentarium en zeerzeker de blazerssectie! “Paris sera toujours Paris” en “Sous le ciel de Paris” gaven al meteen de toon. De voorliefde aan Edith Piaf stak ze niet onder stoelen of banken . In het plaatselijk dialect voerde ons mee op een enthousiasmerend, leuk , ontspannend , groovy concert. “Si” en “Si jamais j’oublie” , “On ira” en “La légende des colibris” klonken speels , huppelend, bruisend, onschuldig, gevoelig. Ze dartelt op het podium , maakt allerhande bewegingen, houdt het publiek bij de leest en trekt hen mee. Het podium werd door de visuals op de verschillende songs mooi gedecoreerd , die het oude Parijse stadsgevoel beklemtoont.
Een erg meeslepende , indringende set noteerden we van Tout va bien , rond Jan-Wouter Van Gestel, in de Club , een Nieuwe Lichting winnaar een paar jaar terug. De sferische pop werd in finesse en grimmigheid ondergedompeld . Een mishmash wordt verwerkt , pop, elektronica, krautrock , postrock , barok , bombast, gospel , elk geluidje heeft z’n plaats en in z’n totaliteit is het materiaal live niet vies van een rockjasje en Sigur Ros effects . Ook de vocals zijn een belangrijke speler, de ene keer hoog uithalend op z’n Antonys , de andere keer gewoon. Apart bandje toch.
De bittere romantiek van Tout va bien huiverde na , maar wat An Pierlé in de Kerk van Dranouter bracht , fronste evenzeer de wenkbrauwen en had diezelfde broeierige; donkere intensiteit. Door de nieuwe plaat ‘Arches’ zijn heel wat nummers op elektronica/keys/piano/drumcomputer geleest. Met vijf zaten ze waar het altaar staat, twee vocalistes stonden haar bij . We voelden een organisch geluid en een beheerste pathos. De getormenteerde zwaarmoedige stemming die Pierlé wenst uit te stralen met instrument en stem was passioneel en sensueel , treurnis en swing , krachtig en ontroerend en verrassend sober, aanstekelijk .
Net als Tout va bien hadden we hier twee artiesten die een bijzonder plaatsje innemen in onze Belgenpop …
Festival Dranouter kon terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2016 – DAG 03 – Metal-dag! - Loeiharde gitaren, gebrul en ontblote boezems!
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-07
Jens Heyerick
Elk jaar wordt er op de Lokerse Feesten een dag vrijgehouden voor de liefhebbers van de iet wat heavy muziekliefhebbers. Dit jaar hadden ze toch enkele mooie namen kunnen strikken voor hun affiche, die er voor zorgde dat het helemaal uitverkocht was. Inglorious, Red Fang, Suicidal Tendencies, Parkway Drive, Steel Panther, Slayer en jawel Limp Bizkit hadden de eer om dit jaar het podium onveilig te maken. De omroeper beloofde dat het een gitzwarte avond zou worden ...
… Hoewel het weer eerst niet wou meewerken … Iets na 16u werd de metaldag op gang getrapt door Inglorious. Mij zei deze band eigenlijk niets, maar in de England zijn ze toch wel gegeerd. En dat hebben ze zeker en vast niet gestolen, we kregen een lekkere pot hardrock/metal die geen enkele minuut verveelde. Het terrein was nog niet helemaal gevuld maar dat deerde de zanger niet. De trekjes van de gitarist leken toch wel verdacht veel op die van Slash en de stem van de zanger deed denken aan een mix van Axl Rose, Bruce Dickinson en Mattt Barlow, terwijl hun muziek meer naar de kant van AC/DC ging, wat werd gesmaakt door het merendeel van het publiek. Eigen nummers als “High Flying Gypsy”,”Holy Water” en “Girl With A Gun” passeerden de revue en ze waagden zich ook aan een cover van Rainbow “I Surrender” die ze tot een goed eind brachten en zo was de toon van de dag gezet.
Red Fang was de tweede; de Amerikanen mochten voor het laatste optreden van hun tour nog eens van jetje geven. De speed/stonerrock werd door het publiek met open armen ontvangen. Het muzikale was technisch erg goed, maar wat opviel was dat de stem van de zanger op bepaalde momenteel nauwelijks hoorbaar was. Nummers als “Dirt Wizard”, “Malverde” en “The Smell Of The Sound” overtuigden, maar persoonlijk was dit niet echt my cup of tea .
Toen was het de beurt aan Suicidal Tendencies; voor velen onder ons waren zij de band van de dag, wat je kon zien aan de vele t-shirts. Van zodra ze begonnen , vroeg ik mij af of die zanger weggelopen was uit een psychiatrisch ziekenhuis, zijn bewegingen op het podium waren op sommige momenten echt zo overdreven dat het grappig werd. Maar vanaf minuut 1 hadden ze het ganse publiek mee. Hun trashmetal scheurde als een rallywagen over het terrein en maakte van de meesten in de moshpit monsters. Uit volle borst werden nummers als “You Can't Bring Me Down”, “Trip At The Brain” en “Freedumb” meegeschreeuwd.
Toch vermoed ik dat Mike Muir , beter bekend als 'Cyco' zijn beste tijd heeft gehad, maar dat deerde niet veel mensen zo te zien. Wat irritant was het bijna-gesmeek van de band achter 'ST' of 'Suicidal Tendencies' aan het publiek en dat toont voor mij toch dat ze het iet wat te hoog ophebben van zichzelf; trouwens de leden hadden een eigen ‘ST’ t-shirt aan. Deze gegevens terzijde was het een aangename belevenis.
Kort daarna begonnen de mannen van Goe Vur In Den Otto hun plaatjes te draaien, dit deden ze tijdens elke pauze en er werden heel wat klassiekers gedraaid. Het terrein werd meer en meer gevuld en iedereen was klaar voor de Aussies uit Byron Bay. Parkway Drive is niet een van de minste metalcorebands. Ze zitten ondertussen al aan hun 5de album en zijn niet meer weg te denken uit het wereldje, en dat bewezen ze nu weer eens. Beginnen deden ze met “Destroyer” en direct was het koekenbak. Ik vraag mij toch af of Winston Mccall ooit eens niet lacht, en waar hij al die energie blijft halen. Iedere minuut dat er niet wordt gespeeld , is de zanger dankbaar dat hij hier mocht staan en dat we naar hem kijken. Hij vroeg om de haverklap om crowdsurfers en moshpits. En die kreeg hij direct. De show was nog beter dan in Brussel (januari ll) toen ze hun nieuwe album 'IRE' kwamen voorstellen. Met vlammenwerpers, confettie en ontploffingen maakten ze er een spektakel van, al had het nog beter geweest later op de avond. “Carrion”, “Crushed” en “Dedicated” waren enkele nummers die ze speelden. Enig minpuntje was dat het bijna dezelfde playlist was als in de AB en dat ik liever wat meer oudere nummers had gehoord. Toch was het weer een knaller van formaat!
Even gaan rusten na deze set en dan was het tijd voor de volgende band. Deze glamrockers zijn het levende bewijs dat je glamrock niet te serieus mag nemen, met een bassist die zich in elke pauze met een barbiespiegel zijn lippen bijkleurde en zijn haar met wat haarlak bijwerkte. Een hele bende mensen kwamen met plezier deze band bekijken. Overal waar Steel Panther komt , zit er wel kans in dat je een of andere ontblote boezem ziet in het publiek en nu was het niet anders. Ook wanneer de band vrouwen op het podium liet komen waren ze niet verlegen om wat bloot te tonen, het zal maar je dochter of vrouw zijn. Ondanks alles een hoogtepunt in de set, ook muzikaal zat het zeer goed met nummers als “Fat Girl”,”'Party Like Tommorow Is The End Of The World”, “Gloryhole” en “Girl From Oklahoma” als ballad.
Het was een soort talkshow waar er heel de tijd in gepraat werd, nu ja typisch Amerikaans. Maar het publiek liet het niet aan zijn hart komen …
De avond viel en dan was het tijd voor de oude rotten van Slayer. Ruim 30 jaar staan ze er. Na hun passage op Graspop kwamen ze dit nog eens overdoen in Lokeren. Geen overdreven gepraat, nee, gewoon knallen , dat is de formule die Slayer al jaren lang hanteert. Technisch een top band! De stem van Tom Araya klonk sterk en de loeiharde gitaren van Kerry King en Gary Holt keihard. Op hun setlist stonden nummers als “Postmorte”, “War Ensemble", “Dead Skin Mask” en “South Of Heaven”. En of dat nog niet genoeg was , werd na de laatste tunes van “Angel Of Death” hun meestergitarist Jeff Hanneman, die sinds 2013 niet meer onder ons is , geëerd. Met een banner van Heineken was de naam van het biermerk vervangen door Hanneman.
Voor velen was Slayer waarschijnlijk de afsluiter maar dat was buiten Fred Dust en Limp Bizkit gerekend. Fred Durst die zijn omgekeerde rode pet nu had vervangen door een vissers hoedje, staat altijd in de picture en de rest is bijzaak. Toch blijft het voor de meesten onder ons jeugdsentiment en dat zag je duidelijk aan de voorste rijen. Met klassiekers als “My Generation”, “Nookie”, “My Way” en “Take A Look Around” kregen ze de moshpit in beweging. Ook waande Fred zich even in Mexico en in zijn beste Spaans zei hij 'Mucha gracias. We're so happy to be here, Mexico' wat de meesten niet konden smaken op het terrein.
Verder kwamen er nog samples en half gespeelde covers van Pantera, Ministry, Rage Against The Machine en Metallica en volledig gespeelde covers van The Who “Behind Blue Eyes” en George Michael’s “Faith” aan bod , die vooraan op appreciatie konden rekenen. Ondertussen had al een groot deel mensen het terrein verlaten.
Conclusie you hate him or you love him. En na Limp Bizkit zetten de mannen van Goe Vur In Den Otto de feest nacht verder in , samen met de overgebleven zielen op de Grote Kaai.
Het was zeker en vast de moeite waard. Ik heb wel een paar vreemde dingen gezien maar dat kon de pret niet bederven. Goede bands en een leuke sfeer maakten van deze zondag een top dag. Meer dan ooit voor herhaling vatbaar en dus wordt het weer aftellen tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2016 – vrijdag 5 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van vorig jaar … Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter dus . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes die iets dichter bij elkaar staan , wat de gezelligheid bevordert . De vernieuwde formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Dit jaar heeft de organisatie wat gesleuteld aan de ruimte tussen de verschillende tenten en kraampjes. Het zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage (de Nekka stage van vorig jaar met een grotere capaciteit nu) aan de overkant erbij, brengt men goede muziek uit alle windstreken. De aanpassingen tekenen voor een geslaagde intimiteit. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. De terreinaankleding mag soberder zijn , het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek .
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
Over het hele weekend van de 42ste editie werden ruim 45000 bezoekers geteld . De nieuwe formule, met de heroriëntering en z’n verhuis vorig jaar slaat aan. Kortom, een zonnige toekomst voor Festival Dranouter!
Muziek?
dag 1 – vrijdag 5 augustus 2016
Op de eerste dag kwamen al twee gerespecteerde artiesten , Afro Celt Sound System en Arno …
De Afro Celts is een graag geziene weerkerende band voor de organisatie. Ze bestaan dit jaar 20 jaar . Het Britse gezelschap - met alle nationaliteiten - is een avontuurlijke versmelting van Keltische traditionele muziek, West-Afrikaanse ritmes en pop met de huidige elektronische danssnufjes, die ergens in die elektronica een link hebben met Senser uit de 90s (check die band maar eens btw!). De raps en soulfulle vrouwelijke backing vocals duwen de vroegere Keltische zangpartijen op het achterplan . Het publiek werd nauw betrokken in de kleurrijke set . Worldpop ten top in een hypnotiserend , bedwelmend dansbaar concertje .
Arno doet dit jaar maar een paar festivals aan en hij koos dit jaar voor de kleurrijkste. Eerder was hij op Couleur Café , nu was hij er voor een adembenemend, strak concert in Dranouter . Arno klinkt als een TC Matic in zijn hoogdagen , door de hoekige hitsige ritmes en de funky loops, gedragen door z’n rauwe , doorleefde zang. Hij voegt er nog een juiste dosis melange aan invloeden toe. In de set komen zijn andere vroegere projecten (Arno & Subrovniks, Charles & White Trash European Blues Connection) aan bod . Zijn classics (“Vive ma liberté”, “Oh la la la”, “Putain Putain” , “Les filles du bord de mer”) zaten deze keer mooi verdeeld in de set , Arno’s credo , de Frans , Engelse teksten en in ‘Ostends’ dialect , met de obligate ‘godverdommes, kust min kloten’ tussenin, vloog om de oren.
De godfather van de Belgische rock mag misschien uitschijnen dat hij een ‘lonesome old motherfucker’ is op die laatste ‘Human incognito’ , hij bijt sterk van zich af in maatschappijkritiek (o.m. de Brexit of “Brussels” met het addertje “Dancing in the streets of Molenbeek”) verpakt in een stevige rockset. “Bathroom singer” uit zijn debuut mocht de uiterst geslaagde set besluiten . Met plezier hebben we deze 67 jarige freak ontmoet! Top!
Hayseed Dixie heeft een rits aan akoestische , elektrische gitaren, banjo , mandoline, bas en viool. Het kwartet wenst zich niet al te ernstig te nemen en is gericht op ambiance en humor . Grappig geslaagd spelen ze , in hun getokkel , bekende (hard) rock nummers in een hillbilly versie . Ze ontdekten de Vlaamse St-Bernardus en weg waren we voor een goed uurtje fun , bier en muziek. Motorhead , AC/DC , Billy Joel , Queen , Survivor , Bob Marley , Bruce, het zijn gegeerde artiesten en bands in hun coveraanbod . De Broken Circle Bluegrass Band hadden we hier in een nauwgezet rockgrass concept.
De folktraditie werd bij de openingsacts opgestoft door Habadekuk uit Denemarken , die nog meer dan Hayseed Dixie (ze waren dan ook met wel negen mensen op het podium!) een arsenaal aan instrumenten mee hadden als accordeon, viool , gitaar, piano, blazers en drums. Een aangenaam klankenpalet en een uiterst genietbare set kregen we.
Ook Wör in de Clubstage was er zo eentje die de folktraditie behield met hun instrumenten en geluid .
We genoten de eerste uren van het festival van deze fijne geluidjes.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Sfeervolle pop met een ruwer randje. Z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals zijn bepalend . Een elegante stijl. Hij staat hier als kwintet op de stage en heeft al een pak overtuigende singles uit als “High and dry”, “Shadow of a man” ,”Shoulders” en “My escape”, die niet werden vergeten. Het publiek weet hij te entertainen en op het eind dwarrelen ‘de oohoohs’ over de tent …
Over Nive Nielsen en haar Deer Children kunnen we maar weinig zeggen , de artieste arriveerde te laat … en dat was het net tijd voor de Afro Celts …
Berlaen wist ‘s avonds de Voute op z’n kop te zetten. Mijn streekgenoot zingt en enthousiasmeert in het Zults dialect en heeft net z’n derde plaat uit , ‘Van mij erf’ . Op radio 1 breekt hij door met die pientere single “Z’he mij zoeu g’had” . Hij voegt graag deuntjes van andere bands toe als Sly Fox of RHCP in zijn nummers . Hij rockt , groovet en danst met een erg clevere set , o.m. “Brengt ui zuster mee” , “‘K ben nie schui van ui” en “Ge zijt were zat”. Ook Oost-Vlaanderen heeft z’n artiesten met Wim Claeys en deze Berlaen !
Tot slot namen we nog een stukje mee van Emiliana Torrini die in zee ging met het Belgische The Colorist , van enkele gerespecteerde muzikanten als Aaron Jespers (Zita Swoon) en Kobe Proesmans (Gabriel Rios). Vorig jaar nog in de AB, Brussel , nu op Dranouter toont De IJslandse dat ze geen eendagsvlieg was van die doorbraaksingle “Jungle drums”. Enthousiast horen we haar songs in een nieuw kleurrijk kleedje, een breed uitwaaierende, uitgebalanceerde klankkleur en sound van subtiele geluidjes en aanstekelijke grooves in een bezwerende trance. Ze werden in een fleurige outfit geplaatst . Een unieke samenwerking die uitermate mooi was !
Meer dan vermeldenswaard waren de pittige insteeks van Radio Fresnel , aan de ingang!
Een geslaagd, gemoedelijk folkrockend parcours hadden we afgelegd op deze eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – zaterdag 6 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-06
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Een zonovergoten Festival Dranouter geniet van een uitverkochte zaterdag , met maar liefst 15000 bezoekers . De gemoedelijkheid , de gezinsvriendelijkheid , de randanimatie neemt op zo’n dagje een voornaam plaatsje in het muzikaal gebeuren. Het publiek ‘ontmoet elkaar’ en geniet met volle teugen van de kleine dingen. Heerlijk zoiets.
En muziek? Jawel BELGENpop op de mainstage met kleppers Tourist Lemc en Balthazar.
Overlopen we eens ?
Tourist Lemc , de Antwerpse stadstroubadour, brengt ’t Stad een beetje dichter naar West-Vlaanderen of … vinden de West-Vlamingen nu net Antwerpen?! Niettemin , met de tweede plaat ‘En route’ slaat hij de brug tussen beiden; muzikaal hebben we een homogene mengeling van Nederlandstalige pop , folk , hiphop en raps . Hij heeft al een uitgebreide tour achter de rug en ook op de festivals palmt hij iedereen in . Hij beschikt over een erg goed op elkaar ingespeelde band , die aanvult in de zangpartijen . “Koning Liefde” en “Horizon” doen de harten sneller slaan en worden luidkeels meegezongen .
Een ode aan de kleinkunst en de streek wordt niet links gelaten door Willem Vermandere’s “Blanche en zijn peird”. In Antwerpen zou Wannes van de Velde gehoord worden … Tourist Lemc verovert en je moet geen Antwerps verstaan om het goed te vinden …
West-Vlaanderen aan de top ... Balthazar! Hun plaat ‘Thin walls’ vorig jaar , werd succesvol binnengehaald, een kroonstuk in hun tienjarige carrière en een definitieve doorbraak. Een jaar later zijn groepsleden actief in andere projecten als Warhaus en Zimmerman , wat het aantal Balthazar optredens reduceert. Enkele festivals worden aangedaan , Dranouter ontbrak niet en kreeg een ferm gesmaakt , snedig rockoptreden . Een enthousiaste band en een erg uitgekiende set, die grilligheid en melodie samenbrengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Verdomd , die songs zitten ingenieus in elkaar, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het instrumentarium (de viool/keys zijn een grote meerwaarde), de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. De nieuwe “Bunker” , “Wait any longer” klonken even sterk en scherp als de oudere “Fifteen floors” , “Nightclub” , “Sinking ship” en de instant killer “Do not claim them anymore”. ‘Raise your glass to the nighttine’.
Balthzar was samen met Tourist Lemc een absolute voltreffer .
Meer Belgen?
Eerder ontroerde en pakte Patrick Riguelle het publiek in met een best Jacques Brel . Met zijn band (o.m. Jan Hautekiet) kruisten chanson , cabaret en integere , gevoelige pop elkaar in een reeks nummers als “Rosa” , “Mathilde”, “Bxl”, “On n’oublie rien”, “Amsterdam” en “Vesoul” . Het zijn maar een paar classics en minder bekende, waar extravertie en intimiteit elkaar vinden in een volle en sobere instrumentatie . Ook Klaas Delrue kwam eens aankloppen.
In de Voute hadden we het beloftevolle Walrus , de band rond Geert Noppe die ook nog deel uitmaakt(e) van Delrue’s Yevgueni . Walrus is een uitgebreid combo van vijf , en speelt fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. Vocaal niet steeds even scherp vandaag , maar songs als “Op de valreep”, “Maat van de vaat” , “Brakke grond” , “Benjamin en “Iemand moet de slimste zijn” raakten en fascineerden.
Muzikale rijkdom siert ons landje. Later op de avond hadden we Dez Mona, een goed bewaard geheim, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas); ze vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Er sluimert steeds iets mystieks, ook bij valavond . De band mocht liefst nog iets later worden geprogrammeerd. Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad, en met een nieuwe plaat ‘Origin’ , die op de achterplan geprojecteerd stond .
Een pop noir, vaudeville ervaren we . Songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , kortom, een gevoeligheid met weerhaken . Zeker naar het eind met een “Get out of here” en “Lack of love” intrigeerde het gezelschap, de nummers werden volledig tot op het bot uitgediept … Gecombineerd met het apart kitscherig pakje , die stem en de theatrale voordracht van Frateur was dit een sterk staaltje .
En Trixie Whitley? jawel hoor , De Belgisch –Amerikaanse is een graag gezien artieste op de Belgische podia . Ze is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest. Het puike nieuwe ‘Porta Bohemica’ kwam vanavond natuurlijk in de spotlights te staan. Haar elektrisch gitaarspel tintelde . . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
In de interacties was Trixie gul en in goede doen . Ze was zelfs op het eind bij haar publiek te vinden .
De songs konden we ten volle beleven , met haar geoliede band . Nummers , singles als “Breathe you in my dreams” , “ The schack” , “Hotel no name” , “Soft spoken words” , “Closer“ klonken sterk en het afsluitende “Need your love” werd pittig gekruid . Enkele integer momenten noteerden we met het solo gebrachte “Oh the joy” en de emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” . Mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengingen in een rockende set!
Tot slot werden we in loop van de namiddag geraakt door de stemmenpracht van Le Vent Du Nord en Lynched.
De Frans Canadezen Le Vent Du Nord namen het publiek in met hun op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys met foottics en footdrums , die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
Ook het Ierse Lynched in de clubstage zat in diezelfde sfeer, maar hielden het soberder qua instrumentatie . De samenzang was emotievol , pakkend en a capella zorgden ze voor een samenhorigheidsgevoel , hand in hand, op de stage . Fijn!
‘De leute’ staat er op ons festivalbandje . We ervaarden het door de gemoedelijke sfeer, de talrijke kraampjes , de randanimatie , … en de muziek …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
AB, Brussel programmatie + infootjes
New
18-09-16 – Global Street Sounds (info zie site) (Steenstraat + AB)
22-09-16 – Junius Meyvant (AB Club)
23-09-16 - Youngblood Brass Band (AB Box)
26-09-16 – Eric Frye, Jeff Witscher (aka Rene Hell @Huis 23
27-09-16 – Coca-Cola sessions: Faces on tv + Teme Tan (AB Club) (new date!)
28-09-16 – Mitski (AB Club)
29-09-16 – Warp presents Cavern of Anti-Matter (AB Club)
30-09-16 – Chad Lawson: Bach & Chopin Interpreted (AB Club)
01-10-16 - All Tvvins (AB Club) (AB + Liveurope)
01-10-16 – Lapsley (Org: AB + Live Nation)
02-10-16 – JMSN (AB Club)
03-10-16 – Mo (Org: AB + Live Nation)
04-10-16 – North Of North @Huis 23
06-10-16 – Hannah Epperson @Huis 23
07-10-16 – De Staat
07-10-16 – Sarah Ferri (AB Club)
08 + 09-10-16 – Bazart (Org: AB + Live Nation)
11-10-16 – Stars of the lid @Begijnhofkerk
13-10-16 – Amongster (AB Club)
14-10-16 – Dua Lipa
17-10-16 – Seasick Steve (Org: Live Nation)
20-10-16 – Jamie Lidell + The Royal Pharaohs (Org: AB + Live Nation)
21-10-16 - Sophia
21-10-16 – Jenny Hval (AB Club)
22-10-16 – Dub Fx
23-10-16 – In remembrance of David McComb – The Triffids play ‘Born sandy devotional’ – tribute tot he 30 th anniversary of a classic
25-10-16 – Crystal Fighters (Org: AB + Live Nation)
25-10-16 – Kara-Lis Coverdale @Huis 23
27-10-16 – Mira (AB Club)
28-10-16 – Glints (Artist in residence) – EP release (AB Club)
29-10-16 – Adia Victoria (AB Club)
30-10-16 – Whitney, Julia Jacklin (AB Club)
30-10-16 – Daniel Norgren
31-10-16 – Robbing Millions (AB Club)
31-10-16 - Death grips (AB Box ) (Org: AB + Toutartout)
01-11-16 – Dinosaur Jr
02-11-16 – Agnes Obel (Org: Live Nation)
03-11-16 – Badbadnotgood (Org: AB + Live Nation)
04-11-16 – Warhola (AB Box)
04-11-16 – Lil Dicky (AB Club)
05-11-16 – Sch (Org: AA Productions)
06-11-16 – Stormzy (AB Box)
08-11-16 – Jake Bugg (Org: Live Nation)
09-11-16 – Alter Bridge, Like a storm (Org: Live Nation)
10-11-16 – Ryley Walker (AB Club)
11-11-16 – Blues Pills + Kadavar (AB Box)(Org: AB + Liveurope)
11-11-16 – Fatima Yamaha (AB Club)
13-11-16 – Panic! At The Disco (Org: AB + Live Nation)
14-11-16 – The cinematic orchestra (Org: AB + Jazztronaut)
15-11-16 – Fakear (Org: Live Nation)
16-11-16 – Adrien Younge (AB Club)
18-11-16 – Shura (AB Box)
26-11-16 – Noémie Wolfs (AB Box)
26-11-16 – Leyla McCalla (AB Club)
28-11-16 – Tom Misch (AB Club)
30-11-16 – Zimmerman (Balthazar) (AB Club)
03-12-16 - Status Quo (Org: Live Nation)
10-12-16 – Coca-Cola Sessions: New Moon, Whispering sons (AB Club)
12-12-16 – Jain (Org: Live Nation)
15-12-16 – Eefje De Visser (AB Box)
17-12-16 – Crystal castles
20-12-16 – Doc Gynéco (Org: Nada Booking + AB)
21-12-16 – MHD (Org: AA Productions)
18-01-17 – The Scabs unplugged power off
18-01-17 – Echo Collective plays ‘Amnesiac’ @Huis 23
21-01-17 – Kommil Foo
28-01-16 – Kraantje Pappie (AB Club)
30-01-17 – The Felice Brothers, Horse Thief @AB Club
01-02-17 – Epica, Powerwolf (Org: Live Nation)
14-02-17 – A day to remember
20-02-16 – Tom Odell (Org: Live Nation)
22-02-16 – Benjamin Biolay (Org: Live Nation)
23-02-17 – Raymond Van Het Groenewoud @KVS (Org: AB + KVS)
24-02-17 – Kid Noize
26-02-17 – Band Of Horses (Org: Live Nation)
01-03-16 – Flying Horseman: Panama
10-03-17 – Efterklang & The Happy Hopeless Orchestra
15-03-17 – Tinariwen
18-03-17 - Jools Holland
24-03-17 – Chinese Man
01-04-17 – The Delta Saints, Josh Hoyer & Soul Colossal
02-04-17 – John Mayall
20-04-17 - Hooverphonic
Concerten
van 22 aug t/m 26 aug 2016 – Feeërieen – info zie site
van 22 aug t/m 26 aug 2016 – Boterhammen in het Park – info zie site
12-10-16 – Steel Panther (Org: AB + Live Nation)
13-10-16 – Arno (Org: AB + Live Nation)
24-10-16 – Poliça (Org: AB + Live Nation)
27-10-16 – Wilco (Org: Live Nation)
28-10-16 – Wilco (Org: Live Nation)
29-10-16 – Jeremy Loops (AB Box)
07-11-16 – Nathaniel Rateliff & The Night Sweats
10-11-16 – Europe (Org: Live Nation)
16-11-16 – Bear’s den
19-11-16 – Hyphen Hyphen (Org: AB + Progress Booking)
25-11-16 – Alice on the roof
28-11-16 – Beth Hart (Org: AA Productions)
30-11-16 – Tryo (Org: AA Productions)
04-12-16 – L.E.J. (Org: Live Nation)
06-12-16 – Wax Tailor (Org: AB + Jazztronaut)
09-12-16 – Suarez (Org: STLive + Nada Booking)
28-01-17 – K’s Choice
04-03-17 – Natalia (Org: Greenhouse Talent)
INFO http://www.abconcerts.be
Dirty Dancing – the classic story on stage
Dirty Dancing
Kursaal Oostende
Oostende
2016-07-28
Johan Meurisse
Voor de zesde jaar op rij haalde Kursaal Oostende een internationale show naar Oostende . Dit jaar viel de keuze op Dirty Dancing. De swingende musical gebaseerd op het tijdloze verhaal van de cultfilm, waar Patrick Swayze en Jennifer Grey in schitteren , toert ondertussen meer dan 10 jaar en was van 26 juli tot 7 augustus 2016 in Oostende voor in totaal 14 shows. Een musical trouwens van wereldformaat samengesteld met de allerbeste dansers. De hele film werd omgezet waarbij de songs en de bijhorende choreografie centraal stonden. Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal en er was een knap staaltje dans . En voor de meesten puur jeugdsentiment. De musical werd een groot succes en er werd gedurende de 14 shows telkens gezocht naar vrijgekomen plaatsen. De organisatie was dik tevreden met ruim 20000 bezoekers.
Het is een livestory tussen een’ jong’ meisje Frances Baby Houseman en de ‘grote’ charismatische , sexy dansinstructeur Johnny Castle . Het meisje bewijst zich, komt op voor zichzelf , is lerend; Hij de macho , de vrouwenversierder, denkt alles te weten , die eerst neerkijkt , maar stap per stap in de musical groeit er iets tussen de twee en buigt , valt hij voor haar ; op die manier beleven ze de ‘Time of their Life’ .
Een bijzondere wereld van een leven vol dans en plezier opent zich , maar ook een groeiende liefdesrelatie en gelijkwaardigheid , wat de story zo fijn emotioneel sterk maakt.
Dirty Dancing - een voorstelling bol van nostalgie en dans!
Organisatie: Kursaal Oostende
Festival Dranouter 2016 – zaterdag 6 augustus 2016 – indrukken
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-06
Johan Meurisse
Een zonovergoten Festival Dranouter geniet van een uitverkochte zaterdag , met maar liefst 15000 bezoekers . De gemoedelijkheid , de gezinsvriendelijkheid , de randanimatie neemt op zo’n dagje een voornaam plaatsje in het muzikaal gebeuren. Het publiek ‘ontmoet elkaar’ en geniet met volle teugen van de kleine dingen. Heerlijk zoiets.
En muziek? Jawel Belgenpop op de mainstage met kleppers Tourist Lemc en Balthazar.
Overlopen we eens ?
Tourist Lemc , de Antwerpse stadstroubadour, brengt ’t Stad een beetje dichter naar West-Vlaanderen of … vinden de West-Vlamingen nu net Antwerpen?! Niettemin , met de tweede plaat ‘En route’ slaat hij de brug tussen beiden; muzikaal hebben we een homogene mengeling van Nederlandstalige pop , folk , hiphop en raps . Hij heeft al een uitgebreide tour achter de rug en ook op de festivals palmt hij iedereen in . Hij beschikt over een erg goed op elkaar ingespeelde band , die aanvult in de zangpartijen . “Koning Liefde” en “Horizon” doen de harten sneller slaan en worden luidkeels meegezongen .
Een ode aan de kleinkunst en de streek wordt niet links gelaten door Willem Vermandere’s “Blanche en zijn peird”. In Antwerpen zou Wannes van de Velde gehoord worden … Tourist Lemc verovert en je moet geen Antwerps verstaan om het goed te vinden …
West-Vlaanderen aan de top ... Balthazar! Hun plaat ‘Thin walls’ vorig jaar , werd succesvol binnengehaald, een kroonstuk in hun tienjarige carrière en een definitieve doorbraak. Een jaar later zijn groepsleden actief in andere projecten als Warhaus en Zimmerman , wat het aantal Balthazar optredens reduceert. Enkele festivals worden aangedaan , Dranouter ontbrak niet en kreeg een ferm gesmaakt , snedig rockoptreden . Een enthousiaste band en een erg uitgekiende set, die grilligheid en melodie samenbrengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Verdomd , die songs zitten ingenieus in elkaar, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium (de viool/keys zijn een grote meerwaarde), de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. De nieuwe “Bunker” , “Wait any longer” klonken even sterk en scherp als de oudere “Fifteen floors” , “Nightclub” en de instant killer “Do not claim them anymore”. ‘Raise your glass to the nighttine’.
Balthzar was samen met Tourist Lemc een absolute voltreffer .
Meer Belgen?
Eerder ontroerde en pakte Patrick Riguelle het publiek in met een best Jacques Brel . Met zijn band (o.m Jan Hautekiet) kruisten chanson , cabaret en integere , gevoelige pop elkaar in een reeks nummers als “Rosa” , “Mathilde”, “Bxl”, “On n’oublie rien”, “Amsterdam” en “Vesoul” . Het zijn maar een paar classics en minder bekende, waar extravertie en intimiteit elkaar vinden in een volle en sobere instrumentatie . Ook Klaas Delrue kwam eens aankloppen.
In de Voute hadden we het beloftevolle Walrus , de band rond Geert Noppe die ook nog deel uitmaakte van Delrue’s Yevgueni . Walrus is een uitgebreid combo van vijf , en speelt fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. Vocaal niet steeds even scherp vandaag , maar songs als “Benjamin en “Iemand moet de slimste zijn” raakten en fascineerden.
Muzikale rijkdom siert ons landje. Later op de avond hadden we Dez Mona, een goed bewaard geheim, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas); ze vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Er sluimert steeds iets mystieks, ook bij valavond . De band mocht liefst nog iets later worden geprogrammeerd. Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad, en met een nieuwe plaat ‘Origin’ , die op de achterplan geprojecteerd stond .
Een pop noir, vaudeville ervaren we . Songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , kortom, een gevoeligheid met weerhaken . Zeker naar het eind intrigeerde het gezelschap, de nummers werden volledig tot op het bot uitgediept … Gecombineerd met die stem en de theatrale voordracht van Frateur was dit een sterk staaltje .
En Trixie Whitley? jawel hoor , De Belgisch –Amerikaanse is een graag gezien artieste op de Belgische podia . Ze is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest. Het puike nieuwe ‘Porta Bohemica’ kwam vanavond natuurlijk in de spotlights te staan. Haar elektrisch gitaarspel tintelde . . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De songs konden we ten volle beleven , met haar geoliede band . Singles als “Soft spoken words” , “Closer“ klonken sterk en het afsluitende “Need your love” werd pittig gekruid . Een integer moment hadden we met de emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” . Mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengingen in een rockende set!
Tot slot werden we in loop van de namiddag geraakt door de stemmenpracht van Le Vent Du Nord en Lynched.
De Frans Canadezen Le Vent Du Nord namen het publiek in met hun op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys met foottics en footdrums , die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
Ook het Ierse Lynched in de clubstage zat in diezelfde sfeer, maar hielden het soberder qua instrumentatie . De samenzang was emotievol , pakkend en a capella zorgden ze voor een samenhorigheidsgevoel , hand in hand, op de stage . Fijn!
‘De leute’ staat er ons festivalbandje . We ervaarden het gevoel door de gemoedelijke sfeer, de talrijke kraampjes , de randanimatie , samen met de muziek …
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – vrijdag 5 augustus 2016 – indrukken
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-05
Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van vorig jaar … Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter dus . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes , die iets dichter bij elkaar staan wat de gezelligheid bevordert . Dit jaar heeft de organisatie wat gesleuteld aan de ruimte tussen de verschillende tenten en kraampjes. Het zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage (de Nekka stage van vorig jaar met een grotere capaciteit nu) aan de overkant erbij, brengt men goede muziek uit alle windstreken. De aanpassingen tekenen voor een geslaagde intimiteit. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en investeert in randanimatie; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. De terreinaankleding mag soberder zijn , het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek .
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De 42ste editie wenst dit jaar de kaap van de 45000 muziekliefhebbers te bereiken. De nieuwe formule, met de heroriëntering en z’n verhuis vorig jaar slaat aan. Een zonnige toekomst voor Festival Dranouter!
Muziek?
Op de eerste dag kwamen al twee gerespecteerde artiesten , Afro Celt Sound System en Arno.
De Afro Celts is een graag geziene weerkerende band voor de organisatie. Ze bestaan dit jaar 20 jaar . Het Britse gezelschap - met alle nationaliteiten - is een avontuurlijke versmelting van Keltische traditionele muziek, West-Afrikaanse ritmes, pop met de huidige elektronische danssnufjes, die ergens een link hebben met Senser uit de 90s (check die band maar eens btw!). De raps en soulfulle vrouwelijke backing vocals duwen de vroegere Keltische zangpartijen op het achterplan . Worldpop ten top in een hypnotiserend , bedwelmend dansbaar concertje .
Arno doet dit jaar maar een paar festivals aan en hij koos dit jaar voor de kleurrijkste. Eerder was hij op Couleur Café , nu was hij er voor een adembenemend, strak concert in Dranouter . Arno klinkt als een TC Matic in zijn hoogdagen , door de hoekige hitsige ritmes en de funky loops, gedragen door z’n rauwe , doorleefde zang. Hij voegt er nog een juiste dosis melange aan invloeden toe. Zijn classics zaten deze keer mooi verdeeld in de set , de Frans , Engelse teksten en in ‘Ostends’ dialect , met de obligate ‘goverdommes’ tussenin, vlogen ons om de oren. De godfather van de Belgische rock mag misschien uitschijnen dat hij een ‘lonesome old motherfucker’ is op die laatste ‘Human incognito’ , hij bijt sterk van zich af in maatschappijkritiek (“Dancing in the steets of Molenbeek”) verpakt in een stevige rockset.
Hayseed Dixie heeft een rits aan akoestische , elektrische gitaren, banjo , mandoline, bas en viool. Het kwartet wenst zich niet al te ernstig te nemen en is gericht op ambiance en humor . Grappig geslaagd spelen ze bekende (hard) rock nummers in een hillbilly versie . Ze ontdekten de Vlaamse St-Bernardus en weg waren we voor een goed uurtje fun , bier en muziek. Motorhead en AC/DC zijn twee gegeerde bands in hun coveraanbod . De Broken Circle Bluegrass Band hadden we hier in een nauwgezet rockgrass concept.
De folktraditie werd bij de openingsacts opgestoft door Habadekuk uit Denemarken , die nog meer dan Hayseed Dixie (ze waren dan ook wel met ruim mensen op het podium!) een arsenaal aan instrumenten mee hadden , als accordeon, viool , gitaar, piano, blazers en drums. Een aangenaam klankenpalet en een uiterst genietbare set kregen we.
Ook Wör in de Clubstage was er zo eentje die de folktraditie behield met hun instrumenten en geluid . We genoten op de eerste uren van het festival van deze fijne geluidjes.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Sfeervolle pop met een ruwer randje. Z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals zijn bepalend . Een elegante stijl. Hij staat hier als kwintet op de stage en heeft al een pak overtuigende singles uit als “High and dry”, “Shadow of a man” ,”Shoulders” en “My escape”, die niet werden vergeten. Het publiek weet hij te animeren en op het eind dwarrelen ‘de oohoohs’ over de tent …
Over Nive Nielsen en haar Deer Children kunnen we maar weinig zeggen , de artieste arriveerde te laat … en dat was het net tijd voor de Afro Celts …
Berlaen wist ‘s avonds de Voute op z’n kop te zetten. Mijn streekgenoot zingt en enthousiasmeert in het Zults dialect en heeft net z’n tweede plaat uit , ‘Van mij erf’ . Op radio 1 breekt hij door met die pientere single “Z’he mij zoeu g’had” . Hij voegt graag deuntjes van andere bands toe als Sly Fox of RHCP in zijn nummers . Hij rockt , groovet , danst met een erg clevere set , o.m. “Brengt ui zuster mee” , “‘K ben nie schui van ui” en “Ge zijt were zat”.
Tot slot namen we nog een stukje mee van Emiliana Torrini die in zee ging met het Belgische The Colorist . De IJslandse toont dat ze geen eendagsvlieg was van die doorbraaksingle “Jungle drums”; net als haar andere songs horen we ze in een nieuw kleedje, een breed uitwaaierende, uitgebalanceerde sound van subtiele geluidjes, grooves in een bezwerende trance. Mooi!
Meer dan vermeldenswaard waren de pittige insteeks van Radio Fresnel , aan de ingang!
Een mooi gemoedelijk folkrockend parcours hadden we op deze eerste geslaagde dag …
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
The Clement Peerens Explosition (CPeX) - Alraait Piepels!
The Clement Peerens Explosition
De Casino
Sint-Niklaas
2016-08-03
Michaël Bultinck
Een zomer met drie optredens van (één van) de beste Antwerpse bands, is dat niet wat weinig? Onder het motto, ‘wij gaan niet meer naar de boeren, de boeren moeten naar ons komen’ speelt CPeX twee dagen na elkaar op het Linkerwoofer-festival. Toch kon Clement nog overhaald worden om een optreden op ‘de parking’, een try-out in de Casino , Sint Niklaas.
‘Die ‘andere beste’ band van Antwerpen, dEUS , stopt ermee en de beste noot die ze ooit gespeeld zullen hebben , zal de laatste noot zijn op hun afscheidsconcert’, aldus Clement Peerens.
De trend was gezet voor een avond ‘vuile ventepraat’ over de vrouwen, je weet wel, van die thema’s die meestal aan bod komen aan de voorkant van de toog. Al ruim een kwart eeuw kennen we Clement (Hugo Matthysen) met zijn jeansvestje en zonnebril, Sylvain Aertbeliën (Ronny Mosuse) met rastapruik en Lady Dave (Aram Van Ballaert) die nu 100% vrouw is geworden. De kans dat Cois De Bock ( Bart Peeters ) nog ooit terug te zien is als vettige Cois met IKEA-pet en zonnebril , is eerder klein.
Na tijden van groot succes en kleine stiltes is deze band nog steeds enorm populair. Dat blijkt nog maar eens gezien de band zelf geen nieuw werk moet uitbrengen om een concertzaal te vullen.
Drie kwart van wat op de best of ‘Masterworks’ van 2008 staat, werd gespeeld. Wat maakt het allemaal uit, het is komisch, plezierig, niet alledaags, een beetje tegendraads. Teksten over de meest simpele onderwerpen die door Antwerpenaren worden meegebruld en … door niet Antwerpenaren eerder worden gemompeld. Vrouwen die soms de wenkbrauwen fronsen en mannen die denken, ‘da is bij mij ook azo’.
Iedereen kan erom lachen en laat dat nu de bedoeling zijn van Clement Peerens Explosition …!
Setlist:
Loeten - Leve de Clement zijn wijf – Wijven – Ambrayage – Smeerkeis – Dunaldy – Pinokkio - Als ik er enen geef – Asbak – Sylvain - De roos – Hypocriet – Boormachien - Highway To Hell - Dikke lu – Foorwijf – Kaske - Jesus wa was da - Antwerp-Architect – Gat
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cpex-03-08-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
U.S Girls is het alterego van Meghan Remy, de in Canada residerende Amerikaanse. Ze heeft haar avantgardistische muzikale ideeën omgebogen naar een meer indie/electropop groovende sound , luchtig , fris , maar evenzeer donker , melancholisch . Op die manier nestelt ze zich ergens tussen Peaches, St. Vincent en Tune-Yards in. Er komt knip- en plakwerk aan te pas ; we horen funk, kitsch , disco, wave en punk doorsijpelen . In een donker , mistig decor horen we over elkaar gedrapeerde zanglijnen, diepe basses , ijzige, onrustige en diepe vocals in een goed dansbare ritmiek die wordt afgewisseld met soms ontspoorde, slepende ritmes . En dan kom je uit op songs als “Damn that valley”, “New age thriller” en “Sed knife”. Het afsluitende “Woman’s work” is een mooi werkstuk , ruim zeven minuten lang én zindert na … Wat stoer verbeten als gevoelig , pakkend ! Die U.S. Girls houden we best in het oog …
Een interessant zomers, leuk ontspannend plaatje is afkomstig van het vrouwelijke duo The Prettiots , in de titel een samentrekking van ‘Pretty idiots’ . De NY-se dames Kay Kasperhauser en Lulu Prat brengen ‘grotestadsgeklets’ in een reeks korte nummers , die vooral geënt zijn op akoestisch, elektrisch gitaarspel, - getokkel en ukelele .
De teksten niet nagesproken (kunnen onschuldig –giftig zijn!), is de sound onbevangen , speels , onschuldig en ademt een 60s sfeertje .
We snorren door de plaat met nummers als “Move to LA”, “Dream boy”, “Kiss me Kinski” en “Skulls” , sober , goed, aangenaam in zijn totaliteit!
Twee jaar na het debuut , verschijnt van het uit Brooklyn, NY afkomstige DIIV rond Zachary Cole Smith , ‘Is the is are’. In hun sfeervolle indie/dreampop , die refereert aan 90s bands als Pale Saints , Slowdive , is de galm meer gedoseerd.
Resultaat van het indiepopkwartet , is fris , tintelend, hypnotiserend materiaal; gekenmerkt van twinkelende, extraverte gitaarmotiefjes , minder mysterieus, donker dan vroeger. We krijgen een pak songs geserveerd , beetje een overaanbod , gezien ze blijven rondhangen in dezelfde stijl , maar met “Under the sun”, “Valentine”, “Take your time” , “Mire” en de titelsong hebben we alvast een handvol intrigerende songs . Fijn plaatje dus!
Binic Folks Blues Festival 2016 - Schitterend festival met groeipijnen
Binic Folks Blues Festival 2016
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2016-07-29 + 2016-07-30
Ollie Nollet
Na de editie van vorig jaar had ik me nochtans voorgenomen om het Binic Folks Blues Festival (BFBF) voortaan links te laten liggen. Het festival was teveel uit zijn voegen gebarsten. De immense drukte en de talloze mensen die er enkel en alleen waren om zich te bezatten konden me gestolen worden.
Maar zie, de organistoren wisten dit jaar zowat al mijn favoriete groepen te strikken zodat thuis blijven plots geen optie meer was. En hoewel ik er de zondag wegens dwingende familiale redenen moest afknijpen bleken twee dagen BFBF ruim voldoende om een rit naar Bretagne te rechtvaardigen.
BFBF blijft een uniek festival dat dit jaar 50 000 toeschouwers wist te lokken voor niets dan relatief onbekende groepen die anders altijd verbannen worden naar kleine, zweterige clubs. Dit jaar was de ‘grootste’ groep de Oblivians, die het enkele dagen voordien nog moesten doen in de DOKarena, niet meteen een muziektempel van formaat. Vanwaar dan dat overweldigend succes? Het is een gratis festival waar je bovendien de volledige vrijheid hebt om je drank zelf mee te brengen. Er wordt daar dan ook wat afgezeuld. Misschien vreemd in tijden van terrorisme maar hier wordt je nergens gecontroleerd wanneer je de festivalsite betreedt. Hoe wordt dit dan gefinancierd? 15% subsidies, 30% sponsoring en 55% eigen inkomsten (merchandising, drank,...). Nieuw dit jaar waren de drie festivalcampings maar ook dat bleek onvoldoende om alle kampeerders op te vangen. Ander pijnpunt was het schrijnend gebrek aan sanitair, zowel op het festivalterrein zelf als op de campings. Maar voor de rest was de sfeer er optimaal en de muziek beter dan ooit.
Ik begon mijn parcours aan de Scène Cloche, het kleinste van de drie podia. Mr David Viner (Norfolk, UK) werd ooit ontdekt door The Von Bondies, voor wie hij de merchandising deed tijdens hun Britse tournee. Iets wat hij later ook nog zou doen voor de Soledad Brothers. Alleen en op akoestische gitaar bracht Viner een aantal gesmaakte songs met wortels in de country, folk en blues. Songs die handelden over ‘murder, mystery en regret’ en spekende titels hadden als “I love you, I love you, I love you, I love to kill you” en waartussen ook één cover verscholen zat : “Mind your own business” (Hank Williams). Mooi!
Vervolgens zag ik het plaatselijke Buck (St Brieuc) op de Scène Pomellec. Een duo met een virtuoze bassist, die de zoon van Dave Wyndorf had kunnen zijn, en een obscene drummer die meestal ook de zang, die aardig in de buurt kwam van de Tuvaanse keelzangers, voor zijn rekening nam. Bij momenten was hun brutale, luide swamp bluesrock best genietbaar, vooral de cover van Blind Willie Johnson’s “John the revelator” was erg knap. Jammer dat de drummer zichzelf iets te graag degoutant bezig zag. Op het einde kregen ze nog versterking van een saxofonist die er enkele jazzy solo’s tussen manoeuvreerde.
Terug naar de Scène Cloche voor het eerste hoogtepunt van de dag : Gravel Route. Ik had “Electrically recorded”, hun plaat zonder hoes (enkel een binnenhoes) op Beast Records, reeds gekocht en was daar danig van onder de indruk. En ook in de Bretoense buitenlucht zag ik meteen dat dit goed zat. Men zou dit drietal uit Montréal meteen kunnen wegzetten als een banale bluesgroep zoals er dertien in een dozijn gaan. Maar wie wat meer geduld had hoorde fijne lo-fi garageblues met een intrigerende zanger, Patrick Bourbonnais, die niet altijd toonvast was maar wel de intensiteit had van een Skip James of een Jeffrey Lee Pierce! En ook op gitaar wist hij me te verbazen: nooit spectaculair maar altijd bijzonder fijnzinnig en de clichés telkens handig ontwijkend. Meer vintage rock-‘n-roll dan blues en uitstekend door bas en drums op de rails gehouden. “East bound west bound depot bound” en “Shetland pony blues” zijn nummers die zich nu al voorgoed in mijn hersenen hebben genesteld. Achteraf kwam ik te weten dat dit groepje niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Bourbonnais was jarenlang één van de drijvende krachten achter het geweldige Demon’s Claws hoewel hij op het podium toen telkens de schaduw van zanger Jeff Clarke opzocht. Ik had hem niet eens herkend, dat in tegenstelling tot drummer Brian Hildebrand, ook al met een verleden bij Demon’s Claws, die me wel bekend voorkwam. Vreemde eend in de bijt was de klassiek geschoolde en de zich meestal in jazzkringen ophoudende bassist Fred Grenier. Momenteel zijn er nog geen tourplannen maar hou ze toch maar in de gaten : Gravel Route.
King Mud werd hier meteen op het grote podium (Scène Banche) neergepoot en ik was benieuwd of ze hun verpletterende prestatie van in Hoogstade nog eens konden herhalen. Overbodige vraag want vanaf het eerste nummer snoerden ze me de keel dicht: een dreigende en adembenemende interpretatie van Junior Kimbrough waarin een paar van diens nummers tot één geheel werden gesmeed. Nooit klonk Junior Kimbrough beter dan hier. Nogmaals bleek Freddy J IV de duivel zelf op gitaar, die tevens veel ruimte liet voor meesterdrummer Van Campbell. Wat is zijn respect voor die roffelaar groot en terecht. Ik zou haast Jaxon Lee Swain vergeten te vermelden. Bijzonder gretig op bas en daarbij voortdurend gaten in de lucht springend waarbij zijn zonnebril minstens één keer van zijn neus tuimelde. Naast eigen krakers als “Rat time” en “Smoked all my bud” was ook hier “Going down” (Don Nix) onweerstaanbaar. Het intussen flink aangegroeide publiek ging luidkeels tekeer terwijl de eerste crowdsurfers gesignaleerd werden. Grootse band!
Na King Mud had ik eerst wat moeite om de knop om te draaien voor de postpunk van Useless Eaters uit San Francisco. Maar uiteindelijk kon ik er me net als op Rock Zerkegem toch in vinden. De garageaanpak, de nodige agressiviteit en hier en daar wat The Fall-invloeden maakten veel goed.
The Shivas (Portland, Oregon) mochten afsluiten op de Scène Pomellec en dat werd geen onverdeeld succes. Nochtans begon de groep sterk met hun zonnige sixties pop/rocksongs, sterk gezongen door Jared Wait-Molyneux. Maar na een tijdje kwam de kwaliteit van de songs in een neerwaartse spiraal terecht. Melige pop werd ons deel en toen de anders wel ravissante drumster de leadvocals overnam werd het helemaal een ramp. Haar samenzang met Jared vond ik altijd één van de pluspunten, had ze het daarbij maar gehouden. Zaterdag zag ik The Shivas eerder toevallig nog eens terug en het leek wel een andere band. Fris, snedig en erg aanstekelijk zoals ik ze kende van Leffingeleuren en de Water Moulin. Hadden ze hier het slechtste deel van de set al achter de rug, deed het zonlicht hen deugd of was ik de avond voordien zelf in een mindere bui?
Nadat ik afhaakte bij The Shivas zag ik nog Hits uit het Australische Brisbane. Ik kon nauwelijks een vloek onderdrukken bij het horen van een eerste nummer. Kwam ik hier niet te laat? Dit was pure Stooges met donkere, slepende gitaren. Helaas bleef het bij die ene song waarna Hits wegzakte in eerder richtingloze hard(e) rock. De twee gitaristen waren van vrouwelijke kunne en ik vermoed dat The Runaways hen niet onbekend waren. Niets op tegen, alleen vraag ik me af waarom ze die vervelende leraar moraalfilosofie kozen als zanger?
Zaterdag, toen ik opnieuw stond te genieten van de strompelende lo-fi blues van Gravel Route, werd ik even de gelukkigste mens van de wereld toen het nieuws me bereikte dat het optreden van King Mud deze avond met een uur vervroegd werd! Zo moest ik geen hartverscheurende keuze maken tussen hen en de Oblivians en liep ik de rest van de dag op een wolk. En Gravel Route? Die hadden hun set totaal omgegooid zoals het een goede groep betaamt en klonken opnieuw erg verslavend.
Chicken Diamond is een one-man-band uit het Noord-Franse Thionville. Met zijn t-shirtje van T-Model Ford wist je meteen wat je kon verwachten. Rauwe stompende blues, hier gebracht met een scheurende gitaar, een tamboerijn om de ene voet gebonden terwijl hij met de andere een cimbaal torpedeerde. Knap gedaan maar ook nogal voorspelbaar.
The Intelligence (Los Angeles & Seattle) is vooral de groep van Lars Finberg, die een verleden heeft bij A-Frames en Thee Oh Sees. Waar hij aanvankelijk alle instrumenten zelf inspeelde is hij nu toch al een hele poos met een echte groep bezig. Waar hun postpunk op plaat nogal eens in eentonigheid durft te verzanden kwamen ze hier live veel vinniger voor de dag en durfde ik het bijna rock-‘n-roll noemen. Vooral de gitarist dan, nochtans niet meer van de jongsten, die zich achterwaarts van het podium liet vallen op de talrijk uitgestoken handen.
Na hen opnieuw een verzengende set van King Mud. De derde keer in één week tijd dat ik dit trio aan het werk zag en opnieuw was hier niets tegen in te brengen. Bloedstollende blues met een hoog rock-‘n-roll gehalte en een alles spijtende energie. Dit keer opnieuw met het beukende “ I can only give you everything”.
Hoewel ik de indruk had dat er hier nauwelijks iemand de Oblivians kende – het tegendeel zou verbazen – slibde het grote plein aan de Scène Banche zo goed als volledig dicht. “No reason to live” en “Bad man” waren de openers van een set die toch wel wat afweek van hetgeen ik enkele dagen ervoor in Gent hoorde. Het duurde even maar na een tijdje konden hun korte, strak gespeelde garagepunksongs voor de nodige beroering in de moshpit zorgen. Toen Greg aankondigde dat er twee drummers in de band waren en het drumstel een andere opstelling kreeg omdat hij linkshandig is , stuitte dat op enig onbegrip bij het publiek maar toen Jack de honneurs waarnam was dat oponthoud snel vergeten. Opvallend toch hoeveel wereldsongs dit drietal in hun korte bestaan neergepend heeft. Dit was puur genieten. Zelfs het drietal nummers uit hun ’nieuwe’ plaat, “Desperation” (2013), vielen niet uit de toon. Voor de bisnummers werd de opstelling opnieuw veranderd en sloot Greg verrassend af met het trage “Live the life”, een traditional die te vinden is op “Play 9 songs with Mr. Quintron”. Daarna werd er blijkbaar nog druk onderhandeld in de coulissen want ze kwamen toch nog een keer terug om een verzoekje te brengen : “Big black hole”, hier voor één keer met Greg in plaats van Jack op gitaar. De in bloedvorm verkerende Oblivians bewezen nog steeds relevant te zijn. Alleen vroeg ik me af waarom ze de kansen die ze nu, 19 jaar na de split, krijgen vroeger nooit gehad hebben.
Binic was weer mooi geweest en dan had ik James Leg, The Pullmen, Ausmuteants, Roy & The Devil’s Motorcycle, Kelley Stoltz en Ron S. Peno niet eens gezien.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Krankland is een heel interessant project van Thomas Werbrouck van Little trouble kids . Hij kon beroep doen op een handvol artiesten, Janko Beckers – Christophe Claeys – Thomas Mortier, die al hun sporen verdienden bij Faces On Tv, Ministers van de Noordzee, Amatorski, Sx en Yuko , en vrijgeleide kregen om zijn muzikale ideeën verder uit te werken . Op het gevoel af krijgen we een rits intieme, breekbare , meeslepende songs , met klankexperimentjes , o.m. op pedal steel , speelgoedkeys en zoveel meer , naast de basisinstrumentatie. Sing/songwriting in een duidelijke meerwaarde . Niet voor niks werd beroep gedaan op Pascal Deweze die waakt over het intens broeierige materiaal, over de klank en het experiment heen …
Info http://www.krankland.be
Het debuut van LaClaireau houdt het midden tussen sing/songwriting, rootspop en folk . In de sound is de lijn tussen verbeelding, verwondering en verlating flinterdun. Het materiaal klinkt sfeervol, ingenomen door een subtiel instrumentarium als gitaargepingel , bouzouki, dobro, piano, viool, mandoline, klarinet. Het kwintet brengt op die manier een ingenieus, intiem, spannend album af . Puik werk !
http://www.laclaireau.net
Patchanka! Fiesta! Termen die van toepassing zijn voor Skangoeroes – even opwindend , dynamisch als de groepsnaam , huppelend, ritmisch . Het zevenkoppig gezelschap brengt ska , latin , pop , (dub) reggae te samen. Deels instrumentaal , deels gezongen in verschillende talen als in ‘t Nederlands, Frans , Engels , Spaans (“Water”, “Wani magni” en “Wauw”). De uitgebreide ritmesectie zorgt voor een heupwieg, een swing , een friste en tintelt de dansspieren . De song zijn optimistisch, brengen het zonnetje in huis en zijn dus uitermate leuk . “Marcia Baila” van Les Rita Mitsouko wordt in hun mélange gedropt . Zweetdruppels verschijnen op het voorhoofd , een ‘Condens’ meer dan waard …
Info www.skangoeroes.be
Nederlands 
Français 
