Mac DeMarco is een Canadese singer-songwriter die zich specialiseert in het maken van absurde videoclips , vergezeld van dromerige nummers. Zijn carrière begon al op jonge leeftijd toen hij tijdens zijn schooltijd in verschillende groepen speelde. Maar hier vond hij niet echt zijn ding en besloot hij om een solocarrière op poten te zetten. Dit resulteerde in zijn eerste cd ‘Rock and Roll Nightclub’. Deze plaat werd opgemerkt door het label Captured Tracks en al snel tekende Mac een contract bij hen. Wat volgde waren twee albums die door alle critici geloofd werden. Onlangs bracht de man een mini-cd ‘Another One’ uit , die hij komt voorstellen in een tour doorheen Europa. Omdat Mac niet naar België komt, gaat België naar hem en namen we een kijkje in de Grand Mix.
Opener was mede-labelgenoot Dinner die met zijn gekke danspassen al meteen het publiek opzweepte. Dinner is het alter ego voor de Deense producer Anders Rhedin. De man is volop bezig met zijn debuutplaat, maar zijn eerste drie ep’s zijn redenen genoeg om toch al een volwaardig concert te brengen. Hij maakt gebruik van beats en vreemde lyrics, maar wat het meest opvalt zijn de opvallende danspasjes van Anders. De aandacht is dan ook voornamelijk op hem gericht aangezien hij zonder band optreedt. Als zanger doet hij denken aan Robert Smith, hierdoor krijgen we een zware stem te horen met lichte, funky beats. De energieke zanger slaagt er in om zijn energie, dankzij zijn gekke moves, over te brengen tot het publiek waardoor deze goed opgewarmd zijn om Mac DeMarco te verwelkomen.
Mac DeMarco besloot meteen om zijn set bedeesd op gang te schoppen met een nummer van zijn nieuwste cd. Met zijn typische klederdracht en kenmerkende pet betrad hij het podium, maar na één nummer verdween de pet al van zijn hoofd. Het publiek bewoog rustig en aftastend mee met de muziek van Mac. Tot er plots een meisje op het podium wordt geroepen om bellen te blazen voor Mac. Hij laat de dame crowdsurfen waarna er bij ieder nummer lustig gecrowdsurft wordt. Dit is vreemd aangezien de muziek die hij brengt zeer rustgevend is en ons doet denken aan een kalme en zomerse woestijn in Mexico, waar iedereen met een sombrero zit te luisteren naar gezellige muziek.
Toch besluit Mac om in het midden van zijn set een felle gitaarsolo in te zetten, dit zorgt er voor dat de toeschouwers alleen maar wilder worden. Sommige mensen moeten van het podium worden gehaald en anderen besluiten om eens van de grond te gaan. Ook de keyboardspeler, die al het volledige concert wordt geviseerd. De jongeman is nog maar nieuw bij de groep en dat moet ook voortdurend worden duidelijk gemaakt. Dit bewijst nogmaals dat de jongens zich amuseren als ze op het podium staan, er wordt gelachen en de hilarische opmerkingen vliegen in het rond. Ook de tourmanager bleek een grappige gast door de setlist te vervangen door titels van seksueel getinte films. Humor voor pubers zo blijkt, maar dan van een net iets hoger niveau.
DeMarco speelt zijn volledige nieuwe cd, omdat iedereen er kennis mee moet maken, zo zegt hij zelf. Het valt op dat deze cd rustiger is dan zijn vorige albums, waardoor er telkens rustpauzes worden opgebouwd tijdens deze liedjes. Maar toch blijven de Fransen even wild bewegen.
Op het einde van de set besluit Mac om zelf eens in de menigte te springen, hierdoor worden ze alleen maar gekker. We eindigen “Still Together” maar ervaren één zaak: live klinkt Mac DeMarco voller en volwassener dan op plaat en hiermee bewijst hij dat een stevige live-reputatie neerzetten zijn ding is.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Yevgueni kreeg verdiend al de prijs van de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek in het Nederlandstalige Lied. Na een afwezigheid van bijna twee jaar komt de band rond Klaas Delrue nu terug op de proppen met een nieuwe langspeelplaat. Op reis in Zuid-Afrika kreeg Klaas Delrue de broodnodige inspiratie voor ‘Van Hierboven’. Deze werd door de pers en het publiek zeer goed ontvangen. Een uitgebreide tournee volgde, de culturele centra werden aangedaan en op die manier kwamen ze ook in Kruishoutem terecht.
Natuurlijk stond ‘Van Hierboven’ centraal. Hoogtepunten uit deze plaat waren "Het is niet veel", "Mensen zijn maar mensen", "Ogen dicht" en “Naar huis" in een intieme setting met een orgeltje.
Delrue is een geboren verhalenverteller en verschillende songs werden dan ook van nodige bindteksten voorzien
Tussenin werden klassiekers naar boven gehaald als "Pannekoeken", "Nieuwe meisjes" en "Niet met mij". Intense songs die warm werden onthaald .
Als groep is Yevgueni gegroeid. Terwijl ze bij vroegere optredens soms nog aan het kleinkunstidioom vasthielden, zagen we hier bij de potige nummers een rockgroep staan die dynamiek en extravertie heeft . Het Nederlandstalig lied en grandeur! Kortom, een geslaagd optreden in De Mastbloem , Kruishoutem
(Pics homepag - Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Cultuurkruis, Kruishoutem
Onze favoriete schijf van 2005 bleek precies dezelfde als die van het gezaghebbende indie-webzine Pitchfork en zelfs die van de Humo redactie. Om maar te zeggen, ‘Illinois’ van de Amerikaanse indiefolk held Sufjan Stevens bleek een album dat door de brede indie gemeenschap werd geapprecieerd, en intussen de status van classic album heeft verworven. In de daaropvolgende tien jaar ondernam Stevens zowat alles behalve een vervolg maken op de weelderig georkestreerde liedjesplaat die ‘Illinois’ in wezen eigenlijk is: hij ging de elektronische weg op wat o.a. resulteerde in het project Sisyphus met Son Lux, hij bracht een 5CD box uit met herwerkte X-mas standards, en hij werd vriend des huizes bij The National en was van de partij op hun doorbraakplaat ‘High Violet’.
Het overlijden van zijn moeder Carrie in december ’12 bleek een emotioneel zware dobber voor de diepgelovige Stevens die hem ook op artistiek vlak zou tekenen. Het lange en moeizame verwerkingsproces mondde dit voorjaar uit in ‘Carrie & Lowell’, een verzameling sobere liedjes waarin hij de complexe relatie met zijn door alcohol, drugs, schizofrenie en bipolaire stoornissen geteisterde moeder en zijn stiefvader Lowell op onnavolgbare wijze beschrijft. In bepaalde muziekmedia wordt nu al gefluisterd dat ‘Carrie & Lowell’ dé plaat van het jaar wordt, waarmee precies één decennium na ‘Illinois’ voor Stevens de cirkel opnieuw rond lijkt.
Het gebeurt niet vaak dat Sufjan Stevens een Belgisch podium opneemt in zijn tourschema, en als dat dan al gebeurt dan verkiest ie steevast de intimiteit van een concert- of theaterzaal boven het rumoer van een festivaltent. Afgelopen donderdagavond was de Brusselse Bozar het toneel van een beklijvend concert van het Amerikaanse jochie met de eeuwige pet dat net 40 is geworden. Maar het moet gezegd, toch leken onze eerste indrukken meer op die van de ontgoochelde fan die tot zijn verrassing moest vaststellen dat Stevens de intimiteit van zijn recentste werkstuk grotendeels had ingeruild voor overdadige bombast. Wat dat betreft ondergingen openers “Death With Dignity”, “I Should Have Known Better” en “Drawn To The Blood” live allen hetzelfde lot. Bij aanvang van elk van die nummers werden we wel nog telkens aan onze roodfluwelen zetel genageld door de fluisterende engelenstem van Stevens die enkel werd begeleid door wat akoestische instrumenten, maar gaandeweg werden knisperende beats, pompeuze synthpartijen en double-track vocals in stelling gebracht die de emotionele opbouw onnodig fnuikten. Dat multi-instrumentalist Stevens en zijn vier kompanen allen uitstekende muzikanten zijn werd op die manier wel snel duidelijk, maar een van emotie doorwrongen plaat als ‘Carrie & Lowell’ heeft in de eerste plaats nu eenmaal meer nood aan een ‘less is more’ invulling.
Door zijn metgezellen even wandelen te sturen tijdens “Eugene” schoot Stevens eindelijk een eerste keer raak. De strak geregisseerde show waarin groepsleden van het ene naar het andere instrument holden werd hier even opzij gezet ten voordele van de singer-songwriter in zijn puurste vorm. Even later deed hij dat nog eens over met de vooruitgeschoven single “No Shade In The Shadow Of The Cross”, deze keer subtiel aangevuld met backing vocals van nachtegaal Dawn Landes.
Doorheen gans het eerste deel van de set, en vooral tijdens die schaarse solomomenten, konden we ons niet van de indruk ontdoen dat Stevens erg gespannen leek. Voor wie de thematiek van de nummers kent is dit wel begrijpelijk, want om dit soort van hoogstpersoonlijke en ingrijpende levenservaringen publiekelijk te delen met een groep vreemden moet je als performer ergens proberen laveren tussen artistieke diepgang en innerlijke weemoed. De projectie van homevideo fragmenten vanaf zijn kindertijd tot aan het afstuderen op high school maakte het geheel zo mogelijk nog persoonlijker, maar tevens toch ook wat luchtiger.
Wat in het eerste half uur minder of niet werkte sloeg daarna vreemd genoeg wel aan. Zo kreeg het anders zo fragiele “Carrie & Lowell” een orkestraal kleedje aangemeten dat nu wel als gegoten zat. In “All Of Me Wants All Of You” wordt de onnatuurllijke relatie tussen moeder en zoon het meest treffend verwoord, want een zin als ‘You checked your text while I masturbated’ verzin je niet zomaar. Het nummer dreef voor de gelegenheid op een poppy discobeat waarbij een voorzichtig heupwiegende Stevens zich zowaar even in het decor van Top Of The Pops leek te bevinden. Atypisch, maar het werkte wel. “Vesuvius”, één van de zeldzame tracks uit de vorige wat moeilijk verteerbare studioplaat ‘The Age Of Adz’ (’10), kreeg een progrock injectie die ons deed herinneren aan de hoogdagen van Genesis. De groep had het toppunt van haar neo-psychedelisch kunnen toen nog niet bereikt, dat was weggelegd voor het afsluitende “Blue Bucket Of Gold” waar Pink Floyd en Air de handen in elkaar sloegen om met een apocalyptische soundclash de traumatische jeugd van Stevens definitief naar het verleden te katapulteren. Het publiek bleef eerst wat verweesd achter, maar veerde luttele seconden later toch snel recht om het Amerikaanse gezelschap op een staande ovatie te trakteren.
Bij aanvang van de bissen bleek Stevens een onwaarschijnlijke metamorfose te hebben ondergaan. De eeuwige baseball pet en de jongensachtige glimlach waren terug, én voor het eerst die avond wisselde hij een woord met het publiek.
Terwijl het eerste deel van de set bijna integraal aan de nieuwe plaat werd gewijd kreeg het publiek nu nog een aantal oldies kado in een zichtbaar erg ontspannen sfeer. Met drie nummers spande ‘Illinois’ hier terecht de kroon. Niet dat we afbreuk willen doen aan de globale prestatie van Stevens & co, maar na anderhalf uur episch experiment klonk de kinderlijke eenvoud van “Concerning the UFO Sighting Near Highland, Illinois” en “John Wayne Gacy, Jr.” als een echte verademing. Tijdens het vanop ‘Michigan’ (’03) geplukte “For the Widows in Paradise, For the Fatherless in Ypsilanti” haalde Stevens zijn banjo boven, alleen een knetterend kampvuur ontbrak nog op dit oerdegelijke staaltje Amerikaanse folk.
Tijdens de ultieme afsluiter “Chicago” bekende Stevens ‘I made a lot of mistakes, in my mind, in my mind’. Een foute keuze is ook een keuze, denken we dan.
Sufjan Stevens schuwde vanavond het risico niet: wat niet werkte maakte ons nieuwsgierig naar het waarom, terwijl in wat wel aansloeg de man een klasse apart blijkt te zijn. Het piekeren over dat eindejaarslijstje kan beginnen.
Organisatie: Bozar + Ancienne Belgique, Brussel
Dat Peter van n’Trap en Den Bras een muziekliefhebber in hart en nieren is, mag zelfs een understatement betekenen. Hij haalt nu een dan een grote naam in zijn kroeg. Nu passeerden de Godfathers nog eens.
Het concert begon met “I want everything because I said so” in ware ‘old school punk’ stijl. Meteen de pees erop en duidelijk speelplezier, al was het voor Peter Coyne even zoeken naar de juiste stem. Gevolgd door een al even stampende “If I had only Time” uit ‘Birth, School, Work, Death’. Hun nieuwe ‘Till My Heart Stops Beating’ bewijst dat ze het nog steeds in hun vingers hebben en trouw blijven aan hun klassieke recept. Drie punk akkoorden op een stevige percussie. Een rifje die ergens naar “Ca Plane Pour Moi” ruikt. “Angry young World” en “Rewind Time” bewijst dat ouderen die over jongeren zingen eenmaal terug in tijd moeten: De punkversie van “Back To The Future”. Twisted rockabilly met “Those Days are over”. “Paranoid” is duidelijk niet die van Black Sabbath, wel komt MC5 even piepen. Het optreden dreigt eventjes te vervallen maar The Godfathers hernemen zich duidelijk met het ironische “I’m Unsatisfied”. Zeer toepasselijke titel. Tenslotte kan enkel een oudere punker een titel zoals “Love is dead” bedenken, om in schoonheid te eindigen met “This is War”.
Den Trap staat er nog!
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
Yamantau - God is an astronaut
DokBox
Gent
Post-rock-avond in Gent deze avond. En daarvoor mag het sold out bordjes opgehangen worden. Altijd leuk om zien dat er veel volk naar dergelijke optredens afkomen. En dat is terecht. Want de headliner deze avond is niet van de minste. Maat daarover later meer.
Eerst is het tijd voor het voorprogramma. Dat was aanvankelijk de fenomenale band Nordic Giants. Maar om onduidelijke redenen had deze band afgezegd. Geen nood, want ook in België lopen er heel wat goeie post-rockers rond. En die van Yamantau zijn één van de toppers. Jonge wolven die allemaal familiaal aan elkaar verbonden zijn. Dat moeten daar leuke familiefeesten zijn. Yamantau waagt zich aan postrock, zonder cliché te klinken. Met vocale samples maar ook met zang geven ze hun optreden net dat tikkeltje meer. Maar het zijn toch de lange instrumentale stukken die mijn voorkeur wegdragen. Soms zeemzoet, soms ongemeen hard. Een gebalanceerd optreden van een band die volwassenheid uitdraagt in hun sound. Nordic Giants worden snel vergeten. Altijd leuk om jonge Belgen hun kans te zijn krijgen en die ook met beide handen te zien nemen.
De toppers van de avond lopen warm om eraan te beginnen. God is an astronaut is geen klein bier. In het post-rockgenre worden ze door velen op dezelfde hoogte geplaatst als Mogwai en consorten. Een hoge eer. Maar maken ze ook de grote verwachtingen waar?
De vorige keren dat ik ze zag , was ik onder de indruk. God is an astronaut heeft altijd al hard geklonken. En waren eigenlijk ook het meest aanleunend bij de post-metal. Eerder dit jaar brachten ze hun 7e album uit, ‘Helios|Erebus’. De Ieren trekken de lijn daarmee door. Een stevig album met momenten.
Live blijven ze echter deze avond een beetje onder de verwachtingen. Hoewel ze met dezelfde bezieling speelden als anders, zat de nodige diepte en zwaarte niet in de muziek. Lag het aan het geluid of aan de band zelf? Ik zou het niet weten. De vorige keren kwam de bezieling die deze band kenmerkt en nodig heeft, wel veel beter tot zijn recht. Ze kunnen beter dan dit. Hopelijk krijgen ze snel een herkansing en kunnen ze zich nogmaals bewijzen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-03-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-03-09-2015/
Organisatie: Democrazy, Gent
My Morning Jacket en Dawes
OLT Rivierenhof
Deurne
De zomervakantie uitwuiven kon niet beter als met My Morning Jacket uit Kentucky, Usa . De band rond Jim James brengt een retrorockend geluid en onderstreept het herfstig palet in het pittoreske Rivierenhof bij valavond . Ze tekenen voor schoonheid, pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept, twee uur lang pittige , broeierige, meeslepende, bezwerende en ingetogen, sfeervolle songs , niet vies van een psychedelisch randje en met een melancholische inslag.
De warme , indringende , hemelse soms hoog uithalende vocals van James zijn met de jaren doorleefd, heser en gedrenkt, doordrongen van whisky.
De Europese festivals weken voor hun concerten in het andere continent; vanavond was het de uitgelezen kans het vijftal aan het werk te zien. Live is en blijft My Morning Jacket een beleven ; de instrumentatie krijgt voldoende ruimte en geeft de songs een subtiele swing wat ze snedig, venijnig , extravert, gedreven maakt .
De heren, in ‘real american style’ , een James in bloemetjeshemd , brengen een heerlijk genietbare, sfeervolle trip die onherroepelijk de 70s doet opborrelen en door het doorleefde karakter het materiaal een saloonbar sfeertje geeft . Crosby, Stills , Nash en Young , The Allman Brothers , Neil Young’s Crazy Horse en Tom Petty zijn ankerpunten; door de jams worden we meegevoerd, -gesleept, die ons nu doen denken aan de gigs van War On Drugs . Ze spelen op kruissnelheid als ’t nodig is, wat we al meteen hoorden op de opbouwende tracks “Circuital” en “Compound fracture” . Hier klinkt het combo potig , compact , directer, zonder de vroegere dromerige inhoud te verliezen . De rauwheid en finesse vloeien in elkaar over . Die oudjes hebben nog dat ietsje meer van emotionaliteit en gevoeligheid , “Way she sings” en “Wordless (chorus)” volgden , en klinken door de begeesterende speelwijze harder; ze houden ons bij de leest en het maakt nu net die band zo mooi en uniek.
Ze wisselden het mooi af , het ouder en nieuwer werk; het warme onthaal dreef de ongekunsteldheid en de stekeligheid naar omhoog , zonder die kenmerkende schoonheid, subtiliteit en finesse te verliezen . Toegegeven , het oude werk koesteren we ; twee zoethouders “The bear” en “I will be there when you” van ‘The Tennessee Fire’ bleven opgeborgen; ze raken ons persoonlijker door het neofolky karakter.
Interessante slepende oudjes “I’m amazed” en “Evelyn is not real” stonden tegenover de nieuwe sterkhouders “Spring among the living” , “In its infancy” en “Believe” van ‘The waterfall’ ; de psychedelica baant zich een baan in het retrorockende concept en James’ stem bleek nu gesmeerder en kon dus hoger uithalen.
Een uitmuntende vertolking hadden we van het opbouwende , hoekig gespeelde “Dondante”, dat lekker mooi uitgesponnen werd en krachtig klonk. Een verdwaalde blazer vulde aan en maakte het plaatje van een donkere, rokerige kroeg compleet. Hier ontbonden ze alle duivels. Een sober gehouden “Bermuda highway” met twee, besloot in alle intimiteit de set . In de bis barstte de band volledig los , “Victory dance” warmde op naar de gekende klepper “Off the record” ; het hypnotiserende” Touch me, I’m going to scream” hanteerde alle stijlelementen en was ‘the big final’ van de set .
In die zestien jaar presteren ze het (nog steeds) om die americana sfeer in z’n extravertie en ingenomenheid in een intense pracht onder te dompelen.
Tja , we werden verwend hoor , in dat alt/americana sfeertje zijn er die andere Amerikanen uit LA, Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith , de ideal geleider op My Morning Jacket.
Ze waren al op tour als begeleidingsband van Conor Oberst, Jackson Browne en klopten ook al aan bij Jim James. Een nostalgisch bed wenkte, die verder ook refereerde aan Wilco en Black Crowes . Ze zijn toe aan hun vierde plaat en brengen een mooi samenspel van hun doorleefde sound, geleverd door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano en gedragen door indringende , meerstemmige vocals. Sterk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dawes-01-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/my-morning-jacket-01-09-2015/
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Cuz
café de Zwerver
Leffinge
Hoog bezoek in café De Zwerver! Mike Watt, vooral bekend als bassist van de legendarische bands The Minutemen en fIREHOSE, kwam er zijn nieuwste project voorstellen. De lijst collaboraties van de man is schier eindeloos (Sonic Youth, The Stooges, J. Mascis om er maar de bekendste uit te pikken).
Dit keer vond hij een partner in Sam Dook, gitarist van de indie-pop band The Go! Team. Gezien het leeftijdsverschil en de verschillende muzikale achtergronden niet meteen voor de hand liggend. En dat is hun muziek ook niet. De titel van de plaat alleen al : ‘Tamatebako’ wat een origami-ontwerp van een kubusje, gebruikt in een Japanse legende, zou zijn. En er zitten nog meer Oosterse invloeden in, vandaar misschien de keuze voor E-da Kazuhisa (ex-Boredoms, Drum Eyes) als (voortreffelijk!) drummer.
Het internationale gezelschap (USA, UK, Japan) beperkte zich tot het spelen van nummers uit die ene plaat en de nieuwe single. Geen oudjes dus of het zou de bis, die me net iets bekender in de oren klonk, moeten geweest zijn. Niet alles was even geslaagd : de spielereien op elektronica en de zoetgevooisde stem van Sam Dook (op gitaar kwam hij wat beter uit de verf) konden me gestolen worden.
Maar zelfs in die zwakke momenten bleef het nog steeds genieten van het onimiteerbare basspel van een erg sympathieke en spraakzame Mike Watt. De nummers waarin hijzelf het voortouw nam mochten er wel zijn. Een paar keer kwam hij in de buurt van Pere Ubu om een andere keer richting jazz af te slaan.
Wellicht stond nog niet alles op punt -dit was pas het tweede CUZ optreden ooit- toch viel er voldoende moois te horen om de afwezigen ongelijk te geven.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Baroness - Sloop die muren met een fluwelen hamer
Baroness
Grand Mix
Tourcoing
2018-08-27
Sam De Rijcke
Tussen de zomerfestivals door (Pukkelpop en Dynamo zijn er geweest, Leeds en Reading zitten er aan te komen) neemt Baroness ook graag nog eens een cluboptreden mee, daarin zijn ze immers niet aan een strakke tijdstabel gebonden en kunnen ze een volwaardige set spelen voor een publiek dat volledig dat van hen is (dit is trouwens in een notendop de reden waarom wij zaaloptredens altijd zullen prefereren boven de festivals).
Het is overduidelijk dat een begeesterd Baroness vanavond met volle teugen geniet van deze clubset en ze smijten zich helemaal, wat van het publiek trouwens ook kan gezegd worden. We herinneren ons nog levendig hun wervelende passage in dezelfde zaal zo een twee jaar geleden, toen ter gelegenheid van het schitterende dubbelalbum ‘Yellow & Green’. U mag er gerust onze review van oktober 2013 terug bij halen, een copy paste is hier verantwoord. We komen tot identieke bevindingen : zelfde gedrevenheid, beestige power afgewisseld met finesse, gitaren die melodie en brute stoomkracht in evenwicht houden en een massieve sound met subtiele ademruimtes.
Kortom, dynamische metal met ballen, brains én gevoel. Als geen ander kan Baroness zalvende intro’s laten overvloeien in granieten metalsongs die staan als een bunker. Het zijn mokerslagen van songs, maar dan toegediend met een fluwelen hamer, check onder meer “Eula”, “The Line Between”, “Isak” , “The Gnashing” en “Take My Bones Away”. Dit is nog zo een zeldzame metalband waar de songs even belangrijk zijn als de decibels die ze veroorzaken.
De setlist is in grote lijnen dezelfde als bij hun vorige Grand Mix doortocht met alweer een flinke hap uit dat fantastische ‘Yellow & Green’ album. De band zit nochtans op een nieuwe plaat te broeden (zou voor het najaar moeten zijn) maar laat het nieuwe materiaal zo goed als links liggen. Dat is het enige jammere aan de avond, we zijn uiteraard zeer benieuwd naar vers gerief en blijven wat dat betreft op onze honger zitten.
De band kondigt echter aan zo snel als mogelijk hier met een nieuwe tournee terug te komen, ons ticket is bij deze al gereserveerd.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Liefhebbers van de Classic rock band Queen zakten massaal af naar Oostende waar in het Kursaal de Queen tribute band Queen Extravaganza op de planken stond. Coverbands, je hebt ze in alle geuren en kleuren en dus zijn er ook van de befaamde Engelse Rockband Queen heel wat afkooksels. Toch heeft Queen Extravaganza zoveel meer en niet op zijn minst omdat deze groep muzikanten door de oorspronkelijke leden zelf werden gekozen. 'Het moederschip' Queen bestaat ook nog altijd en kende sinds het overlijden van boegbeeld Freddy Mercury in 1991 wisselende bezettingen. In de recente geschiedenis was de formule Queen + Paul Rodgers (van Bad Company) best wel de moeite waard. Nog recenter namen Brian May & Roger Taylor American Idol Adam Lambert mee op tour en dit met wisselend succes. Dit jaar werd het concert van Queen in Brussel nog afgelast vanwege stemproblemen bij Lambert.
Terwijl sommige Classic Rockbands krampachtig proberen te overleven - in een al dan niet gemuteerde vorm van de originele bezetting - hebben andere bands er definitief het loodje bij neergelegd. Wat Queen betreft kunnen we voorlopig dus nog van twee walletjes eten. Maar voor hoe lang nog?.......want zowel Brian May (68 jaar) als Roger Taylor (66 jaar) hebben inmiddels de pensioenleeftijd bereikt en lijken tour moe.
De Queen Extravaganza band is ongelooflijk straf en bestaat uit zanger Marc Martel, gitarist Nick Radcliffe, drummer Tyler Warren, bassist Francois-Olivier Doyon en toetsenist-'orkestmeester' Brandon Ethridge. Jeff Scott Soto die nog deel uitmaakte van de band tijdens de vorige toer is er nu niet meer bij.
Het zalige a capella stuk uit "The Prophet's Song" luidde het concert in. Tijdens de beukende opener "Tie Your Mother Down", gevolgd door het sublieme "Don't Stop Me Now" viel meteen de sublieme stem op van Marc Martel. Deze sympathieke Canadees bracht vorig jaar met 'Impersonator' een bijzonder sterk poprock album uit en deze avond bevestigde hij zijn uitmuntende zangkwaliteiten. Vaak kwam hij heel dicht in de buurt van Freddy Mercury maar wist toch met een eigen stemtimbre zich te onderscheiden van zijn grote voorbeeld. Bovendien is Martel ook geen imitatie van Mercury wat andere tribute bands wel eens durven te beogen.
Het Kursaal van Oostende bewees eens te meer over een sublieme akoestiek te beschikken want het geluid in de zaal bereikte de perfectie. Minder geschikt is deze mooie concertzaal dan weer voor een echt rockconcert want ook nu waren er weer kleine conflictjes tussen toeschouwers die rechtopstaand uit de bol gingen en anderen die liever bleven zitten in hun mooie gereserveerde rode zitjes. Rocken deed de band bijna 120 minuten lang met een indrukwekkende setlist vol Queen klassiekers en enkele verrassingen. De diversiteit die Queen doorheen de jaren aan de dag legde werd nog maar eens duidelijk in bijzonder knappe versies van "Save Me" (monsterballad), "Hammer To Fall" (stadion rocker) en afsluiter "Somebody To Love" (gospelsong).
In de set waren ook enkele minder bekende Queen songs opgenomen zoals het door drummer Tyler Warren gezongen: "Dragon Attack" en wat later "Stone Cold Crazy", dat vooraf werd gegaan door een boeiende drumsolo. Knappe drummer met een bijzonder sexy stemgeluid! Voor "Bohemian Rhapsody" kreeg de band in het meerstemmig middenstuk hulp van de originele videoclip, waarbij de band heel even van het podium verdween om na een kort visueel intermezzo de song naadloos te hervatten. Hoogtepunten waren er genoeg maar als ik er toch eentje moet noemen dan was dit voor mij het aan Freddy Mercury opgedragen en kippenvelmoment: "Love Of My Life".
Ook visueel zag alles er keurig uit met enkele videoschermen waarop gedurende het concert leuke animaties en Queen vintage foto's en videoclips verschenen. Een machtige lichtshow zorgde voor een totaalspektakel al moet ik wel beklemtonen dat het toch vooral het muzikale was dat zo sterk imponeerde. Tijdens de wervelende finale met klassiekers als"Show Must Go On", "We Will Rock You" en de afsluiter aller tijden "We Are The Champions" was het alsof het kampioenenfeest van K.V. Oostende al losgebarsten was.
Queen Extravangaza was een waar feest voor elke Queen liefhebber. Op een indrukwekkende manier en met een zekere waardigheid en authenticiteit, slaagden de zeer getalenteerde muzikanten van het Queen Extravaganza project er in om de erfenis, die Freddy Mercury & co ons achterlieten, te laten herbeleven. Queen was één van de succesvolste popgroepen uit de muziekgeschiedenis....vandaag is dit Queen Extravaganza misschien wel beter dan het huidige Queen + Lambert!
Setlist:
*Tie Your Mother Down *Don't Stop Me Now *Save Me *Seven Seas Of Rhye *Killer Queen *Hammer To Fall *Dragon Attack *Crazy Little Thing Called Love *Love Of My Life *A Kind Of Magic *Lazy On A Sunday Afternoon *I'm In Love With My Car *Bohemian Rhapsody *Under Pressure *I Want It All *Another One Bites The Dust *Stone Cold Crazy *I Want To Break Free *Radio Ga Ga *Fat Bottomed Girls *Somebody To Love
----------------------------------------
*The Show Must Go On *We Will Rock You *We Are The Champions
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/queen-extravaganza-13-08-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent
Fuzz, het Californisch Garagerock collectief rond Ty Segall, Chad Ubovich en Charles Moothart hield op hun eerste echte tour door Europa halt in Hasselt. Ty Segall is een gerenommeerd drummer, producer en muzikant die met Fuzz het hevigere werk opzoekt. Geflankeerd door Chad Ubovich (Meatbodies) kan er, qua gitaarspel, alvast niet veel mislopen. Dat ook zijn vaste gitarist Charles Moothart deel uitmaakt van het collectief bewijst des te meer de grote waarde van dit drietal. Live kwamen ze hun tweede album voorstellen dat in oktober uitkomt, maar ook nummers van hun debuutplaat ontbraken niet.
De avond werd weliswaar geopend door de lokale band Double Veterans, die een jaar geleden een bescheiden StuBru-hit scoorden met “Beach Life”. De groep heeft meer in zijn marge dan enkel een kort surfnummer, want live speelden ze alvast een stevige set. Het was vooral gericht op hun psychedelische gitaren, dat wel eens stevig uit de hoek kon komen. Op het einde volgden zelfs enkele lange solo’s om zo het podium te verlaten.
Tweede band van de avond was niet zo lokaal, maar wel nog steeds Belgisch. De Brusselse band Moaning Cities kwam het beste van zichzelf geven op het podium. Hun geluid is exotischer en klinkt zeer zuiders. Dit is vooral te danken aan de eerste twee nummers die met een sitar werden gespeeld. Het concert kwam dus zeer rustig en gezapig op gang waarbij er vooral gedacht werd aan de gouden jaren 60. Maar naarmate het concert vordert en de sitar verdwijnt wordt het concert psychedelischer en heviger. Deze rustige, maar directe opbouw bereidt ons perfect voor op het concert van de hevige bende die straks komt. De set wordt afgesloten met een nummer dat perfect voor een Parquet Courts, Mazes of Thee Oh Sees liedje zou kunnen weggaan.
Fuzz - Net na het laatste voorprogramma gebeurde iets heel vreemd, het volledige publiek werd de zaal uit gestuurd. Dit had waarschijnlijk te maken met Ty Segall en zijn kleine sterallures, gokken we. Maar wat normaal een kwartier duurde werd al snel drie kwartier en de band begon dus met een halfuur vertraging aan het concert. De band had duidelijk wel goed gesoundcheckt want toen de deuren opengingen stonden ze al in zweet. Ty Segall nam met zijn drumstel en geschminkt voorhoofd een opvallende plaats in op het midden van het podium. Hij werd geflankeerd door Chad die voor de gelegenheid een kleurrijk kleed aanhad en Charles die zijn mooiste lippenstift aandeed. Wat volgde was een explosie van geluid, beginnend met een rustige gitaarsolo waarna al snel de zware, donkere en vuile gitaren volgden.
Wat natuurlijk niet mocht ontbreken waren de moshpits, deze werden al vanaf seconde één gevormd en nooit meer ontbonden. Het concert was vooral gericht op zware gitaren zoals ze bij Black Sabbath of Led Zeppelin , die het hen al voordeden. Op bepaalde momenten deed Chad ons zelfs denken aan Ozzy himself, wat op zich al heel straf is. De centrale man in het gezelschap ging bij ieder nummer als een gek tekeer op zijn drumstel. Het was zelfs een mirakel dat het er nog stond op het einde van het concert …
Wat opviel aan de volgorde van de nummers was de uitstekende mix tussen oud en nieuw. Telkens er een nieuw nummer gespeeld werd , volgde er een oud, herkenbaar nummer. Hoewel in ieder nummer dezelfde vuile klanken terugkeerden , was het toch aangenaam om telkens weer iets herkenbaars te onderscheiden. Daarnaast was er ook afwisseling in de vocals, want ieder groepslid zong wel eens een nummer. Toch leken de stemmen sterk op elkaar wegens hun vuile klank.
Op het einde van de set slaagde de band in om een nummer te spelen van iets langer dan tien minuten, dit boordevol solo’s en nagenoeg geen zang. De mensen in het publiek waren niet te stoppen en iedereen belandde in de moshpits.
Het einde van het concert was er al na een kleine drie kwartier; de band kwam nog eens terug. Ty nam een slurp van zijn wijn en zette zijn ‘The Joker’-face nog een laatste keer op. Want door zijn schmink had hij iets mee van deze legendarische super schurk. “What’s In My Head” was de perfecte afsluiter, want in ons hoofd was een tornado gepasseerd die alles eens goed op zijn plaats had gezet. Dat bleek ook letterlijk gebeurd te zijn toen we ons naar buiten begaven …
Organisatie: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
Lamb en A Soldier’s Heart
OLT Rivierenhof
Deurne
Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Midden de jaren 90 gaven ze de triphopscene van Massive Attack, Tricky, Portishead een voorname touch; de donkere dreiging die over de songs heen dwarrelde , werd geïnjecteerd door rollende drum’n’bass en etherische pop , die innemend , kwetsbaar kan zijn . Een evenwicht realiseren tussen melodie en elektronica, vol melancholie en (krankzinnige) geluidjes , een chemie die kan exploderen .
De twee zelf lasten een break , adempauze in; tien jaar terug gingen ze hun eigen weg en kruisten elkaar opnieuw in 2012 , wat meteen de return was om er volle gas tegen aan te gaan met het album ‘5’ .
Een goed afwisselend album weliswaar , die net als het vorig jaar verschenen ‘Backspace unwind’ op de radio als door een breder publiek bizar genoeg geweerd werd .
Lamb verdient meer , afgaand op het werk , hun enthousiasme , spontaniteit, speels- en gretigheid. Lamb heeft een trouw publiek , na hun AB concert was vanavond hier ook heel wat volk opgedaagd in het pittoreske Rivierenhof …
Ze creëerden een broeierige spanning in die unieke combinatie van pop en elektronisch vernuft , dat innemend, pakkend, melancholiek en extravert klinkt; elementen uit de folk, jazz, klassiek , techno en drum’n’bass weten ze bijzonder goed te versmelten . De sound is sfeervol, lieflijk, aanstekelijk, grillig en dansbaar.
Barlow wil geen barrière tussen z’n band en z’n publiek , en dat zagen en hoorden we al bij de eerste twee songs “In binary” en “We fall in love” . Hij hitste het publiek op met z’n knopgefreak, een derde man op staande elektrische bas en cello vulde aan, en de warme , indringende , bezwerende hemelse stem van Rhodes ontroerde. Maagdelijk wit was ze gekleed .
Nummers als “Strong the root” en “What sound” ( in de bis) klonken intenser en hadden een diepere inhoud en vorm , tussen toegankelijkheid en experiment, door het bijhorende drumstel en de (elektronische) djembé.
De drie speelden ontspannen en amuseerden zich , een glimlach , een mop , een plaagstootje, een valse start of een gemiste loop … kijk, het kon allemaal en werd probleemloos opgevangen. Het droeg bij tot de charme van dit concert , dat balanceerde tussen dynamiek en ingenomenheid , en zeggingskracht kreeg door de lichteffects en volle maan .
De crescendo opbouw en de lichte explosies toonde de veelzijdigheid, zorgde voor een heupwieg , een dansmove en hield ons bij de leest; oudjes als “B-line” , “God bless” of het recentere “Seven sails” en “Backspace unwind” , waren erg mooi en geslaagd binnen dit concept .
En soms mocht het wat ‘completely different’ zijn … Een andere wending dus bij de breekbare , tedere , emotievolle nummers; de stem van Rhodes en de sobere aanpak waren hier het raamwerk, ongrijpbaar zelfs als “As satellites go by, “Nobody else” en die gekende single “Gabriel” .
Er viel nog meer moois te noteren, een “Butterfly effect” en “ What makes us human”, huiverden door de intieme en krachtige triphop. “Gorecki”, doorbraaksingle toen, en het apocalyptisch slepende , bezwerende, hitsende soundtrackachtige “Trans fatty acid” , met Rhodes die gitaareffects toevoegt, besloten de set .
Live was Lamb de moeite , het nieuwe materiaal moet niet onderdoen en zat mooi verdeeld in de set. Lamb tekende voor een fijn, leuk , gevoelig, krachtig concertje .
A Soldier’s Heart was op zijn plaats als support … Zij hebben zalvende , pompende psychedelische , kosmische elektronische sounds in hun dreampop verweven . Een groovende, huppelende ritmiek , die kon overslaan op de bandleden , en een zangeres die haar publiek meetrekt in die wondere klankenwereld. Terecht waren ze StuBru’s Nieuwe Lichting , een paar jaar terug …
De elektronica is hen genegen en ze nestelen zich naast geestesgenoten Amatorski en Sx. Ze hebben al een paar aardige nummers uit , die live overtuigen , “African fire”, “Ears & eyes”, “New housie” ; en hoorden we niet ergens middenin een “Broad daylight”?! Aangenaam concertje!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soldiers-heart-29-07-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lamb-29-07-2015/
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
The Hooters - Geniale The Hooters geven fans een uniek verjaardagsfeest!
The Hooters
Rockhal
Luxemburg
2015-03-21
Dominiek Cnudde
The Hooters zijn een Amerikaanse band die in 1980 werd opgericht door Eric Bazilian en Rob Hyman. Hun muziek is een mix van pop en rock met reggae, ska en vooral folk invloeden. De band uit Philadelphia maakte slechts 6 volwaardige studioalbums. Van het tweede album: 'Nervous Night' uit 1985 werden meer dan 2 miljoen kopieën verkocht. In dat jaar stonden The Hooters (later zou blijken dat dit tegen de zin was van Bob Geldof) ook op Live Aid.
Toch werden The Hooters in de States nooit een grote band. In Europa bouwde de band wel een grote fanbasis op. In 1987 werd "Satellite" in de U.K. een bescheiden hit. Ook bij ons kreeg het derde studioalbum: 'One Way Home' toen heel wat airplay.
In 1990 was de band ook te zien in Berlijn, tijdens het imposante 'The Wall' optreden van Roger Waters (hij zou dan wel weer een fan zijn van The Hooters).
In 1993 bracht de band het album: 'Out Of Body' uit, waarna men in 1995 besloot om er een punt achter te zetten.
Tot er in 2007 nieuw materiaal verscheen en het zesde volwaardige studioalbum 'Time Stand Still' een feit was. Sindsdien toerde de band regelmatig in Europa. Al bleef dit wel beperkt tot landen zoals Duitsland, Nederland, Zweden, Noorwegen en Luxemburg.
Deze tour naar aanleiding van hun 35ste verjaardag concentreerde zich op Duitsland (met meer dan 25 optredens) en één enkel optreden in Noorwegen, Zweden en Zwitserland. Gelukkig voor ons passeerde de band ook voorbij Luxemburg waar ze op de Belgische nationale feestdag in de Rockhal van Esch-Sur-Alzette een concert gaven. Omdat ik de band nog nooit live had gezien en het meemaken van een live gig van The Hooters bijzonder hoog op mijn verlanglijstje stond was de verplaatsing naar Luxemburg een absolute must!
De kleine Rockhal Club, die een capaciteit heeft van ongeveer 1000 bezoekers liep slechts halfvol voor een avondje The Hooters. Er was geen voorprogramma voorzien. Toen de band van Bazilian en Hyman met "I'm Alive" openden sloeg de vonk toch meteen over! Onmiddellijk viel ook de opmerkelijke heldere sound op in de hal en was het dus vanaf de start meteen genieten geblazen. De band beloofde een onvergetelijke avond en dat werd het ook!! Er werd geklapt, gezongen, gedanst en het kookpunt in de zaal werd al heel vlug bereikt. Zeker toen tijdens het grappige "Morning Buzz" voor het eerst de accordeon van Rob Hyman werd bovengehaald.
De avond werd een aaneenschakeling van hoogtepunten waarvan het bloedmooie en semi-akoestische "Private Emotion" het eerste was. De band stond op het podium met enorm veel speelplezier en het viel ook op dat elk afzonderlijk instrument perfect in de mix zat. Hierdoor kregen de liedjes alle ruimte om zich te ontplooien en zo kregen we een onvergetelijke uitvoering van de song die ze ook op Live Aid 1985 speelden: "All You Zombies".
Een volgende hoogtepunt was de Don Henley cover "The Boys Of Summer". Wat mij betreft is dit net zozeer een The Hooters song geworden, want door het mandolinearrangement werd deze klassieker naar een nog hoger niveau getild. "Graveyard Waltz" en "500 Miles" kwamen in een medley voorbij. Het folky "Karla With A K" werd bijzonder sterk onthaald.....alsof er een rockstadion gevuld met 30.000 man aan het meezingen was.
De ambiance werd alleen maar groter dankzij een sublieme finale met meezingers zoals: "25 Hours A Day", de hit "Satellite" & afsluiter "And We Danced" met daarin de melodica in een hoofdrol.
Het was ook de verjaardag van zanger/frontman Eric Bazilian. De man werd 62 jaar en had duidelijk een geweldig verjaardagsfeest. Al vlug werd de band terug het podium opgeschreeuwd en bracht men een ode aan de muziek tijdens "Give The Music Back". De blokfluit van Bazilian zette de imposante evergreen "Johnny B" in, wat natuurlijk voor nog meer vuurwerk zorgde. De band kreeg er echter nog geen genoeg van en trakteerde ons op nog een tweede encore ronde met o.a. de Peter Schilling cover: "Major Tom (Coming Home)". Het Luxemburgse publiek werd uitzinnig nu het door Eric in keurig Duits werd toegezongen.
Het van Joan Osborne bekende nummer "One Of Us", (dat geschreven werd door Eric Bazilian en hem ook een Grammy opleverde) en de Cyndi Lauper hit "Time After Time" (maar ook mede gecomponeerd door Hooters boy Rob Hyman) waren de kers op de taart van een onvergetelijk 35ste verjaardagsfeest.
The Hooters waren live een klasse apart. De hechte band speelde een perfecte set en de sfeer in de halfvolle zaal was bijzonder uitbundig. Het geluid in de Rockhal was perfect en ook de man achter de lichtshow mag een dikke pluim op zijn hoed steken.
Na het optreden was er ook nog de mogelijkheid om de heren te ontmoeten tijdens een (kosteloze!!) 'meet & greet'......wat enkele leuke babbels met de band opleverde.
Mijn eerste liveconcert van The Hooters was meteen een van de allersterkste concerten die ik de voorbije jaren zag. Een onvergetelijke concertervaring die ik niet meteen had zien aankomen!
Setlist:
*I'm Alive *Hanging on a Heartbeat *Day By Day *Silver Lining *Morning Buzz *Private Emotion *South Ferry Road *All You Zombies *The Boys Of Summer *Graveyard Waltz *500 Miles *Where Do The Children Go *Karla With A K *25 Hours A Day *Satellite
*And We Danced
----------------------------------------
*Give The Music Back *Johnny B
----------------------------------------
*Major Tom (Coming Home) *One Of Us *Time After Time
Bekijk ook de 'raw video live cuts' van deze magische concertavond van The Hooters in Luxemburg via de link:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbxg66j6piBO_FFo1Aj5GzuV
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hooters-21-07-2015/
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
Nederlands 
Français 
