Dotan - Our little light in the dark
Luca Fogale was onder de indruk van het pittoreske Eeklo, waarnaar hij afzakte om het voorprogramma van Dotan te verzorgen. We vermoeden dat ze in Canada niet zo gewoon zijn aan kasseien en kleine dorpjes, gezien Eeklo weinig te bieden heeft naast de N9, de weg én de concertzaal. En laat het nu net daar zijn waar het te doen was woensdagavond. Concertzaal N9 ligt niet aan de N9, want dat was uiteraard te voor de hand liggend. Gelukkig vond iedereen wel vlot zijn weg naar de ticketverkoop voor het optreden van vanavond, want de enige Belgische show van onze noorderbuur Dotan was razendsnel uitverkocht. En iedereen was zo sympathiek om het gure herfstweer te trotseren om ook opener Luca Fogale aan het werk te zien.
Luca Fogale klinkt misschien onbekend en dat is volledig onterecht. De dertiger bracht zijn debuutplaat Safety uit in 2016. Fogale heeft reeds meer dan 600 shows op zijn naam staan, waaronder het voorprogramma van Dermot Kennedy, Serena Ryder en Hayden. Zijn songs kwamen ook voor in bekende series zoals Grey’s Anatomy en NCIS, zijn grootste hit ‘I Don’t Want to Lose You’ heeft bijna 25 miljoen streams op Spotify. Met enkel zijn gitaar en zeemzoete stem duurde het welgeteld tot zijn tweede nummer ‘Proof’ voor we verkocht waren. It’s enough to just be here, gelijk had hij, terwijl we de laatste regeldruppels van onze jassen klopten.
De jongeman heeft een hoog teddybeergehalte, dat was te merken aan de setlist die ook eerder zacht en fluffy was. We hadden gehoopt op iets meer variatie met af en toe wat krachtiger gitaarspel, maar moesten het doen met zacht getokkel en het geluid van de regendruppels op het dak. ‘Half-Saved’ en ‘Worthy of Love’ deden het ganse publiek wiegen, zelfs onze drankjes durfden we niet luider dan met onze fluisterstem bestellen. Al bij al een mooie ontdekking in Eeklo, maar we werden niet van onze doorweekte sokken geblazen.
Dotan begon zijn set met ‘Heavy’, het eerste nummer van de nieuwe plaat A Little Light in the Dark, dat akoestisch werd ingezet. De energie was hoog, de band had er zin in en we waanden ons al snel op een festival in plaats van dit kleine zaaltje in Eeklo. Daar zaten de lichtjes die voor de show werden uitgedeeld misschien ook wel voor iets tussen. Bij ‘Carry You’ werd de zin Leave a little light in the dark al meteen heel letterlijk genomen. ‘Diamonds in my Chest’ bracht ons voor het eerst wat aan het dansen, meteen gevolgd door ‘Let The River In’ van debuutplaat 7 Layers. Het nummer heeft een geweldige opbouw, vul dat aan met een paar extra trommels en een sterke staaltje lichtwerk en zo mochten we de eerste climax van de avond ervaren.
Wat Dotan en zijn band als geen ander beheersen is harmonische samenzang, dat bewezen ze met ‘There will be a Way’, ‘Porcelain’ en ‘Marygold’ waarvoor ook Luca Fogale nog even kwam meedoen. Kuddo’s voor de trompetist met de goeie snor die ‘Without You’ net een vleugje meer Mumford and Sons maakte.
‘No Kissing on a Sunday’ werd geïnspireerd door de schoonouders van Dotan, boeren uit het eerder conservatieve North-Carolina. Het nummer vertelt ons het zeer persoonlijke verhaal van hoe moeilijk het was voor zijn schoonfamilie om de geaardheid van hun zoon te aanvaarden. Maar ook hoe de liefde het uiteindelijk altijd haalt, hoe er tussen zwart en wit ook altijd heel veel grijs zit. En hoewel de schoonfamilie er nu vrede mee heeft, werd aangeraden om de liefde op zondag in de kerk niet te uiten. Het meest intieme nummer van de set bracht Dotan alleen op zijn gitaar.
Om de set af te sluiten mochten we nog dansen op ‘Fall’, ‘Drown Me in your River’ en rocken op ‘Numb’. Voor de bisnummers bracht Dotan ‘7 Layers’ volledig akoestisch in het midden van de zaal, het werd muisstil en we durfden bijna niet ademen, bang om de magie te verbreken. Bij ‘Louder’ en ‘Home’ vulden we onze longen opnieuw om er de laatste keer alles uit te persen.
Dat Dotan een uitstekende live reputatie heeft en een fantastische band, werd nogmaals bewezen in Eeklo. De variatie die we bij het voorprogramma misten, werd in de set van Dotan meer dan goedgemaakt. Het ritme van de show werd af en toe verstoord door het vele gepraat van de artiest, al hingen we toch telkens aan zijn sympathieke welgevormde lippen. Hier en daar zagen we een vleugje boysband, maar echt erg vonden we dat misschien niet. Zolang er geen bijhorende danspasjes volgen, zien we Dotan graag opnieuw aan het werk, dit op 15 mei in Trix en 21 mei in Het Depot met zijn nieuwe tour A Little Light in the Dark (but bigger).
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Dotan
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7146-dotan-20-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: N9, Eeklo
Amyl & The Sniffers blazen de Ancienne Belgique omver
Amyl And The Sniffers in een uitverkochte Ancienne Belgique. Wie had dit gedacht een paar jaar terug … Wat een avond! De Australische surfpunkband zette de zaal compleet op stelten met hun ruwe energie en ongefilterde punkattitude. En alsof dat niet genoeg was, kregen we ook een voorproefje van hun nieuwe album ‘Cartoon Darkness’, dat net uit is.
De avond begon met de openingsact Party Dozen. Dit duo wist de zaal meteen wakker te schudden met een bizarre, maar fascinerende combinatie van saxofoon en beats. Het was avontuurlijk en een tikje chaotisch, maar het werkte. En goed nieuws: ze staan binnenkort nog in de Botanique in Brussel.
Toen Amyl And The Sniffers eenmaal opkwamen, ging de zaal van 0 naar 120 in een paar seconden. Amy Taylor, de frontvrouw, stormde het podium op als een wervelwind. Met een ongekende energie en een smile tot achter haar oren rende, sprong en schreeuwde ze alsof ze een marathon op punkbeats liep. De rest van de band – Bryce Wilson (drums), Fergus Romer (bas) en Dec Martens (gitaar) – hield de boel strak en loeihard in beweging. Het publiek? Compleet uitzinnig.
En die setlist? Het ene hoogtepunt na het andere. Dit speelden ze:
Setlist: Doing In Me Head 2. Pigs 3. Do It Do It 4. Tiny Bikini 5. Freaks to the Front 6. Motorbike Song 7. Chewing Gum 8. Security 9. Some Mutts (Can’t Be Muzzled) 10. Guided by Angels 11. Knifey 12. Jerkin’ 13. Me and the Girls 14. Balaclava Lover Boogie 15. Big Dreams 16. It’s Mine 17. Got You 18. U Should Not Be Doing That 19. Facts 20. Hertz
Encore: 21. Maggot 22. GFY
De nieuwe nummers van ‘Cartoon Darkness’ kwamen live minstens zo goed uit de verf als de oude hits. Bij “Freaks to the Front” en “Guided by Angels” ging het publiek volledig los. En natuurlijk mochten publieksfavorieten als “Security” en “Hertz” niet ontbreken. Het dak ging er letterlijk af. Overal werd gecrowdsurft en niemand stond stil.
Dit concert had alles wat ik van Amyl And The Sniffers verwachtte: pure chaos, een muur van geluid en een band die écht contact maakt met hun fans. Ze bewezen waarom ze een van de beste livebands van het moment zijn. Dit is niet zomaar een hype, dit was een onvergetelijke belevenis. Als je erbij was, weet je precies wat ik bedoel.
Met dank aan de security die de frontrow veilig hield en crowdsurfers gepast over onze hoofden tilden.
Extra dank aan Amy die mijn signaal zag met de vraag voor een setlist en net voor het einde van de reguliere set haar setlist van het podium scheurde en al sluipend voor een mooie overdracht zorgde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7140-amyl-and-the-sniffers-17-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Fontaines DC – Op naar de Champions League
Een cruciale avond voor de Ierse postpunkband, na een cool Pukkelpop en een strak concert in ’t Wintercircus, Gent … Kunnen ze een uitverkocht Vorst Nationaal naar zich toetrekken in hun wispelturige reputatie. Benieuwd waren we alvast, een volmondig JA volgde na anderhalf uur muzikaal klasse werk.
Op warmer was Wunderhorse. Het vroegere soloproject van zanger Jacob Slater is nu een uit London afkomstig kwartet geworden en bracht rock pur sang. Een zware bas , vette drums en stekelig gitaarwerk, samen met een uitstekend zanger die bijzonder goed van stem en adem was. Regelmatig deed hij ons verbazen met de uiterst lang aangehouden stukken in de song. Ze kwamen hier hun tweede plaat ‘Midas’ voorstellen. Ze lieten een bijzonder goede indruk na. Goed verteerbare nummers die eigenlijk wel bekend in de oren klonken. Goed zo! .
Even over negen kwam het zestal uit Dublin , Fontaines DC, verscholen achter een groot doek , het podium op. Ze zetten in met het titelnummer van hun vierde plaat ‘Romance’. Meteen kwam het publiek in extase. Wanneer het doek viel, zagen we het zestal, met zanger Grian Chatten uitgedost in een gele voetbaltrui nummer 93 en een blauwe plooirok. Grappig maar het paste wel. Het was ook hij die voor de show zorgde, en regelmatig het publiek aanporde, aanvuurde.
Het moet gezegd worden dat die vroegere vrij arrogante punkjonkies en die rommelige indruk, nu zeer professioneel en muzikaal toegankelijk overkwam. Af en toe heeft Grian nog wel de allures van een Liam Gallagher maar hij laat dit op het juiste moment los. Ze zijn duidelijk die jeugdige onbezonnenheid ontgroeid. Gelukkig maar.
Wat ons bijzonder aansprak en plezierde was dat de nieuwe nummers best goed aansloegen. Natuurlijk kende iedereen “Jackie down the line” , “Big” en “Boys in the better land”. Deze werden dan ook luidkeels door zowat iedereen meegeschreeuwd.
Maar deze groep scoorde moeiteloos een 10 met het nieuwe werk. We waren verbaasd en onder de indruk. De opener “Romance”, “Bug”, “Favourite” en de absolute topper en tevens afsluiter “Starburster” zaten sterk in elkaar en overtuigden; woord voor woord werden ze door zowat de hele zaal volmondig meegezongen. Een staande ovatie en minutenlang applaus volgde, zowel tijdens de break als nà het concert. Een uiterst aangename en uitbundige muzikale sfeer daar in Brussel dus.
Met dit topconcert brengen ze hun groep in de hoogste klasse van de muziekranking. Ze zijn klaar om deze zomer nu terecht de grootste podiums op de festivals te bestormen. Eindelijk nog eens een groep die na tien jaar het beste in zichzelf heeft gevonden. Een hoera op z’n plaats!
Organisatie: Live Nation
Jake Bugg - Van melancholie tot meeslepende rock en terug
Jake Bugg + Andrew Cushin
Met een carrière van 13 jaar en intussen zes albums, is Jake Bugg een vaste waarde in de indie rock-scene. Muzikaal heeft hij een opmerkelijke evolutie doorgemaakt, maar zijn LP ‘A Modern Day Distraction’ (2024) is een terugkeer naar zijn rockroots en een verkenning van sociale en persoonlijke thema’s. Hiermee beloofde Bugg zijn publiek een intense en oprechte avond. De intieme setting van de Orangerie was de perfecte plek voor de rauwe kracht van Bugg’s stem en de veelzijdigheid van zijn liveband.
Het publiek keek uit naar een avond vol meeslepende nummers en onmiskenbare Britpop-energie.
De zaal vulde zich met een aangename, verwachtingsvolle sfeer toen Andrew Cushin, met alleen zijn akoestische gitaar, het publiek mocht opwarmen. Cushin, een jonge Brit met een rauw accent en doorleefde stem, putte duidelijk inspiratie uit Oasis, en specifiek Noel Gallagher.
Het enthousiaste publiek waardeerde vooral het nummer "What Went Wrong," dat door Gallagher zelf werd geproduceerd, en Cushins afsluiter "Wor Flags" bracht met zijn wrange teksten en vrolijke lalala’s een knap contrast naar voren. Een sterk Belgisch debuut dat hem zeker nieuwe fans opleverde.
Daarna was het de beurt aan Jake Bugg zelf. De opkomst van Bugg op de elektronische klanken van "Be Someone" werd meteen door luid gejuich ontvangen, en hij wist vanaf het eerste moment te boeien. Met "Zombieland" zette hij een punkachtige toon en nam hij de zaal moeiteloos mee op sleeptouw. De avond ontwikkelde zich in een dynamisch tempo, met energieke uitvoeringen van "Breakout" en "Taste It," waar zijn rauwe, karaktervolle stem op de voorgrond stond. Bij het ingetogen "Never Said Goodbye" nam hij een stap terug, wat een mooi contrast bracht met de punch van eerdere nummers.
Bugg's veelzijdigheid bleek door de vloeiende afwisseling tussen melancholische ballads en stevige rocksongs. De nummers "Slumville Sunrise" en "Instant Satisfaction" klonken nog ruwer en directer dan op zijn albums, wat het publiek zichtbaar wist te appreciëren. Hoogtepunten waren "Seen It All," waarin hij met zijn scherpe teksten en energiek refrein het publiek wist te betrekken, en natuurlijk zijn megahit "Two Fingers" waarbij de zaal uitbundig meezong. Voor “Lightning Bolt” nam Bugg een jonge fan op het podium uit het publiek. Tot ieders verrassing zong hij met opvallend veel zelfvertrouwen en kracht, wat leidde tot een unieke versie van Bugg's grootste hit.
Zijn akoestische uitvoering van "Broken" was een emotioneel hoogtepunt waarin zijn breekbare kant helemaal naar voren kwam, met dankbaar applaus als reactie.
De avond eindigde met een bruisende versie van "All I Need," die Bugg als afsluiter koos. Dit poppy nummer liet een brede glimlach achter op de gezichten van de aanwezigen en toonde zijn talent om verschillende genres en stijlen samen te brengen.
Jake Bugg liet met 25 songs (!) zien dat hij nog altijd blijft evolueren en nieuwe lagen toevoegt aan zijn werk, en met zijn nieuwe album ‘A Modern Day Distraction’ hint hij erop dat het beste misschien nog moet komen.
Setlist
Be Someone - Zombieland - Breakout - Taste It - Waiting for the World - Never Said Goodbye - Trouble Town - Seen It All - Slumville Sunrise - Keep On Moving - Maybe It’s Today - The Love We're Hoping For - Got to Let You Go - Instant Satisfaction - Beyond the Horizon - In the Event of My Demise - Broken (solo) - I Wrote the Book - All Kinds of People - Two Fingers - Lightning Bolt - Still Got Time - Simple as This - Simple Pleasures - All I Need
Organisatie: Botanique, Brussel
Admiral Freebee - Vergeet de Amerikaanse verkiezingen, Admiral for President!
Admiral Freebee bracht een golf van opwindende energie naar de Gentse Ha Concerts met zijn show ‘Back to the Ever Present’, een titel die net zo'n ode lijkt aan de tijdloze aantrekkingskracht van zijn muziek als aan zijn eigen ongrijpbare, entertainende stijl. Twintig jaar mag gevierd worden, en het publiek ontving Tom Van Laere dan ook enthousiast toen de set losbarstte met “Get Out of Town”. Meteen daarna volgde “Rags and Run”, dat een fris, vernieuwd geluid kreeg; en met “Rebound Love”, “Ever Present “en “Noorderlaan” gingen we verder de nostalgische toer op.
Alle 12 nummers vanop de debuutplaat passeerden de revue, enkele andere hits zorgden voor de nodige peper en zout. Met het nieuwe nummer “Not In It 4 Love” wist hij de zaal nog verder op te warmen. Freebee's speelse humor kwam door in de teksten van nummers als “Mediterranean Sea”, ondersteund door een strakke gitaarsolo. Hoewel er verder weinig interactie was met het publiek, liet de band het geluid spreken. De drummer legde een heerlijk groovy fundament, en Tim “Timmie” Coenen creëerde met zijn bas een eigen muzikaal universum, terwijl gelegenheidstoetsenist Senne Guns vloeiende harmonieën toevoegde met zijn piano.
Bij “Einstein Brain” begon het publiek vrolijk mee te zingen, en de kwamen de heren op het podium ook stilaan onder stoom. Zelfs zonder veel bindteksten werd de zaal meegezogen in de wondere wereld van Van Laere, getypeerd door een mix van rock, blues en ongebonden levenslust.
Een hoogtepunt was “Nothing Else To Do”, een klassieker vanop ‘The Great Scam’, ditmaal subtiel begeleid door Guns op piano. Het nummer bracht een zomerse warmte in de zaal het voelde waarlijk plots enkele graden warmer! Freebee’s ironische opmerking over Admiral for President viel eveneens op een passende dag, en werd door de zaal met een glimlach onthaald.
Vanop ‘The Honey and The Knife’ kregen we twee klassieker: “Last Song About You” en “Always on the Run”. Die laatste song kreeg een verrassende twist met een vlekkeloze overgang naar “Don’t Wanna Fight” van Alabama Shakes, wat zorgde voor een feestelijke vibe.
Tot slot kon iedereen nog eens luidkeels meebrullen met “Oh Darkness” en het onweerstaanbare “Living for the Weekend”. De toegift bracht nogmaals “Get Out of Town,” en zo sloot Admiral Freebee af met een knal.
Hoewel Van Laere misschien iets spaarzamer mocht zijn met "woew"-momenten, blijft hij toch een ras-entertainer die pure, rauwe, en spontane rock ’n roll maakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Cactus Club 15-11 (Kristof Acke)
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
Apocalyptica - ‘Strijk gaan’ op Metallica (deel 2)
Daags na Wapenstilstand stond Apocalyptica in de Ancienne Belgique om hun laatste worp ‘(Apocalyptica,) Plays Metallica , Vol. 2’ te promoten. Bijna dertig jaar na hun debuutalbum ‘Plays Metallica by four cellos’ uit 1996 brengen ze zo opnieuw een klassieke, doch eigenzinnige ode aan één van de beste metalbands ooit.
Het idee om Metallica-covers te spelen met enkel cello's en drums zou een flauw karaoke-evenement kunnen worden, maar niets was minder waar.
De avond werd afgetrapt door het Finse Arctis. Hoewel dit slechts hun tweede internationale optreden ooit was, gooiden ze meteen hoge ogen. Dat Finland naast talloze meren ook een vruchtbare kweekvijver voor symfonische metal heeft, wordt zo nogmaals bevestigd. Vooral “When The Lights Go Out” en afsluiter “Theatre of Tragedy” konden ons uitermate bekoren. Verplicht luistervoer voor fans van het genre.
Net zoals bij ieder Metallica-optreden opende Apocalyptica ook op de tonen van ‘The Ecstacy of Gold’ van Ennio Morricone. Dit alles gebeurde terwijl het publiek naar een wit gordijn tuurde. De heren waren namelijk van plan om een grootse entree te maken en dat gebeurde ook. Na de openingstonen van “Ride The Lightning” viel het doek en de kregen we zicht op de ijverig strijkende Finnen die smalend het publiek begroetten. De drie cellisten hadden er duidelijk zin in en ook kersvers drummer Mikko Kaakkuriniemi lachte zijn tanden bloot.
Nadat ze het feest op gang getrapt hadden, waren de Apocalyptica-leden niet van plan gas terug te nemen.
Bij klassiekers als “Enter Sandman” en “For Whom the Bell Tolls” zorgden de diepe, resonerende klanken van de cello’s voor een duistere, opzwepende sfeer. Het publiek werd hierbij door grootse gebaren met de strijkstokken opgejut en aangemoedigd de teksten te scanderen. Hierdoor veranderde het optreden op bepaalde momenten in een enorme, uitbundige zangstonde.
De technische vaardigheid van de band was verbluffend. “Battery” en “Blackened”, nummers die in hun originele vorm al barsten van intensiteit, werden omgezet naar een symfonische storm waarin de ruwe energie nog steeds doorschemerde. “The Call of Ktulu” bracht, met zijn dromerige, mysterieuze klanken, het publiek in een vervreemdende vervoering en liet het ademloos achter door het vakmanschap van de uitvoering.
“Nothing Else Matters”, het emotioneel hoogtepunt van de avond, werd prachtig neergezet. Terwijl de zaal in stilte luisterde, wisten de cello’s de gevoeligheid van het origineel prachtig te vangen.
Na een uitgebreide voorstelling van de bandleden en een krachtig “Seek and Destroy” werd de avond afgesloten met de magistrale herwerking van “One”, waarvoor de Finnen op het nieuwe album samenwerkten met James Hetfield en Roberto Trujilo. De epische, haast filmische vertolking verstilde bij momenten het publiek. Enkel de voice-over van Hetfield leek ons, in tegenstelling tot op het album, overbodig en leidde soms af van de emotionele diepgang die de cello’s zo meesterlijk teweeg brachten.
Apocalyptica was veel meer dan een coverconcert. Het was opnieuw een intens en groots eerbetoon aan Metallica, waarbij de nummers op een verrassende en bijna vernieuwende manier tot leven kwamen. Een tournee met de legendarische trashers zelf dringt zich op!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Apocalyptica
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7111-apocalypica-12-11-2024.html?ltemid=0
Arctis
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7112-arctis-12-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Maria Schneider & Clasijazz Big Band – Bruggenbouwers in verschillende muziekstijlen en uiteenlopende culturen
Maria Schneider & Clasijazz Big Band
Maria Schneider & Clasijazz Big Band (*****) is een combo dat werkt om bruggen te bouwen naar culturen toe. Maria Schneider, die in de klassieke muziek als in de jazz, surplus haar medewerking met David Bowie in de prijzen viel, is een dirigente en componiste die van vele markten thuis is.
Ze stond in een goed vol gepakt De Bijloke met de Spaanse Clasijazz Big Band. .Hier dirigeerde ze hen als een gracieuze ijsprinses. Het is een bont gezelschap aan nationaliteiten, zo te zien, waaronder de Belgische accordeonist Philippe Thuriot. Kortom, een brug over verschillende muziekstijlen heen en uiteenlopende culturen …
Met circa twintig muzikanten op het podium, verzanden ze niet in een chaotische brij. Hier is iedereen elk op zich even belangrijk. De muzikanten in deze Big Band voelen elkaar perfect aan. Ze worden ondersteund en aangespoord door een breed lachende Maria Schneider. Hun virtuositeit, improvisatie, speelsheid en enthousiasme siert op het podium van deze prachte locatie, De Bijloke. Bubbels vanuit elke hoek, dwalen over de hoofden heen.
Hier ontstaat een bijzondere magie. Bijna twee uur lang houdt Maria Schneider & Clasijazz Big Band ons bij de leest. Ze zoeken de intimiteit op, of trekken eventjes de registers open.Het experimenteren meet klanken hoort hierbij. Het resulteert zelfs in gefluit van vogels uit de Braziliaanse bossen. Het wordt mooi gebracht door Maria zelf en is aangevuld met blazers die, mits enige verbeeldingskracht, een confrontatie bieden met de schoonheid van de Braziliaanse natuur.
De enthousiaste houding van Maria Schneider als dirigente en in haar bindteksten, werkt aanstekelijk. Ze weet humor en ernst met elkaar te verbinden.
Maria Schneider & Clasijazz Big Band spreekt een breed en ruim publiek aan. We horen jazz, klassiek en pop muziek de revue passeren. In het overaanbod aan prikkels wordt er toch een strakke lijn aangehouden.
Het publiek geeft haar dan ook een staande ovatie op het einde van de set. Er wordt nog iets moois toegevoegd, die de verschillende aspecten virtuositeit, improvisatie, speelsheid en enthousiasme moeiteloos samenbrengen.
Maria Schneider & Clasijazz Big Band zijn bruggenbouwers die de mensen, culturen en muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het resulteert in twee uur genieten, wat een top avond.
Organisatie: De Bijloke, Gent
Tribute to Wim De Craene - 50 jaar Tim – Wat een mooi eerbetoon, dat met iedereen wordt gedeeld!
Wim De Craene
De hommage aan onze Wim De Craene, een kleine clubtour, wordt sterk ontvangen. We krijgen een twee uur durend fijne terugblik van 50 jaar van deze gewaardeerde sing/songwriter, die de roots van het Nederlandstalige luisterlied mee vorm gaf.
Het eerbetoon aan Wim De Craene kwam tot stand door zoon Ramses. 50 jaar terug schreef papa Wim het nummer “Tim”, net opgedragen aan zijn zoon en genoemd naar de mentor van Wim, Ramses Shaffy.
Ramses deed beroep op een goed op elkaar ingespeelde band, die de kleinkunstpop en de popelektronica van Wim in de vingers heeft en beheerst: Peter Bauwens op piano (hij maakte nog deel uit van de begeleidingsband van Wim), Wim Bartholomeus, bas en contrabas, verder de muzikale kameleon en multi-instrumentalist Bert Verbeke en tot slot vocaal naast Ramses, hebben we de vrouwelijke support van Wanda Joosten en Andrea Croonenberghs.
Het gaat over Wim’s muziek van de jaren 70 en 80 en hoe hij misschien kan en kon klinken; we zien hem zelf op een grote scherm in verschillende gedaantes, al of niet met zijn zoon. In die jaren was er wisselend succes, en samen met o.m. een Kris De Bruyne, gaf hij kleur aan het Nederlandstalige lied, in één adem onder de noemer kleinkunst te plaatsen.
We vinden hem nu nog steeds terug in de Lage Landenlijst op Radio 1 met een rits puike songs door de jaren heen. Er is “Rozane”, “Mensen van 18”, “Tim”, “Tante Emma”, “Marcellino”, “Kristien”, en in de laatste jaren “Kikker van de kant afduwen”, “Ricky” en “Breek uit jezelf”. Deze nummers kwamen ook vanavond grotendeels aan bod. De Craene liet zich inspireren door mensen die hij kende en paste de namen aan in z’n songs.
Met de jaren 80 was er minder response, nam de populariteit af, en kwam hij uit op meer pop en elektronica, met dus nog enkele opmerkzame liedjes. Op 40 jarige leeftijd, in 90, stapte hij abrupt uit het leven … Hij kreeg pas meer erkenning na z’n dood, met de heropleving van het Nederlandstalige lied in de jaren 90 met oa Noordkaap, Gorki, De Mens, The Scene enz.
Vanavond putte het kwintet uit de verschillende platen van mans rijk gevarieerd oeuvre, een setlist van innemend, emotievol, groovy opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Een warme nostalgische trip die sterk werd ontvangen in een vol pittoresk kerkje Sint-Jan in Wingene. Het is trouwens het enige optreden die in een kerk doorgaat. Het was eerst wat wennen in de akoestiek, maar de geluidsman wist het na één nummer voldoende bij te stellen, wat maakte dat het in z’n totaliteit indringender klonk en zorgde voor een mooie totaalbeleving van muziek en locatie.
Ramses, Bert en Andrea gidsten ons doorheen de muzikale leefwereld van Wim en z’n sing/songwriting. Toegegeven, we moesten de zang van de dames en van Ramses wat gewoon worden, maar al gauw werd je losweg, spontaan meegesleept in die muzikale beleving.
“Kristien”, eentje van de jaren 80, was de gedroomde opener, gedragen door een licht zwierige pianopartij, contrabas en drums. De sobere elegantie die de kleinkunst sierde in de oude jaren, kreeg een sfeervolle draai en zwier met “Alles is nog bij het oude” , “Boudewijn de eerste straat” en “Rode heuvel”; ze onderstreepten wat voor een beeldend schrijver Wim wel was.
Het combo wisselde het af met recenter materiaal als het broeierige, meeslepende “Jan” en het gekende “Marcellino”. De ingenomen, kleurrijke instrumentatie en wisselende zangpartijen tekenden de fijne sterke composities.
Papa Wim vroeg aan de kleine Ramses welke nummers hij van papalief graag hoorde, ambiance maker “Kikker van de kant afduwen” behoorde hierbij, maar het was vooral die andere, “Auto & garage” (uit 80) die Ramses intrigeerde, ook zo’n hoempapa meestamper, -zinger, die de veelzijdigheid van de songwriter aantoonde. De handclaps gaven elan aan het nummer.
We slalommen doorheen het brede oeuvre, “Levenslang” uit het afsluitende album ‘Via dolorosa’ (88), klonk als Tamino deze dagen, pakkend, broos, kwetsbaar in de soms hoog uithalende vocals, alsook in het akoestisch gitaargetokkel. Het gegoochel van deze componenten brachten het nummer naar een hoger niveau. Schitterend.
In “De Schoolstraat” voelde je letterlijk dat je kind naar school werd begeleid. En dan … tuimelden we terug naar de begindagen van z’n carrière, met een opgepoetste versie van “Bebdibelem petua”, over z’n verloren gelopen hond, het licht swingende “De kleine man” en de luchtige folkypolka afsluiter van het eerste deel, “Recht naar de kroegen en de wijven”, misschien nu net niet echt toepasselijk in ‘t kerkje, maar met een dosis meezinggehalte; het was ooit z’n eerste single en refereert aan de dagen van Neerlands Hoop.
Na een korte pauze kwam deel twee op gang met het aangename” Ricky”, eentje uit de mid80s, gebed in synthpop. Ramses gaf er nog een eigen tintje aan op z’n keys, wat het nummer uiterst origineel en aangepast in de tand des tijds maakte. De tristesse borrelde terug boven op “Droevig lied” en het aan Shaffy gelinkte “5 uur”. De zegzang en de intieme begeleiding maakten het groots! De klemtoon bleef bij het werk van de 70s met het groovy “Wat ben ik voor een mens” en “Ik sterf van de dorst bij de fonteinen”, wat duister, donker, doorleefd van aard, wisselend in vocals en hier ergens niet ver weg van Dez Mona.
Altijd sluipt er wel iets folky getint in de set, in deel twee “Tante Emma”, met het leuke meezingrefrein ‘elke zondag gezellig naar het oliebollenkraam met Tante Emma’.
“Rozane”, “Mensen van 18” (in een overtuigend duet Bert – Andrea), beiden Lage Landen nummers bij uitstek, effenden het pad naar de hitgevoeligheid. Met z’n zessen staan ze intussen op de stage op het sfeervolle “Tim” , omfloerst van mooie duetten en akoestisch gitaargetokkel en pianoloops; het deinde mooi uit in een a capella outtro. Het poprockende “Breek uit jezelf”, ook van z’n afsluitend album uit 88, én de definitieve afsluiter deze avond, werd gospel-gewijs ingeleid door een ‘happy days’ gevoel. Iedereen veerde recht, zong het refrein mee en gaf het elan door de handclaps. Echt mooi.
Onvergetelijke liedjes van Wim hoorden we, gebracht in een unieke versie door de vertolkers van nu, hoe Wim ze nu misschien zou brengen … Hoedanook, dit was een fijn eerbetoon, nog niks aan kracht ingeboet, aan een man die een goed observatievermogen had, inspirerend was, en sterke melodieën schreef, terug naar de roots van het luisterlied, de kleinkunst, en het graag deelde en wou verder delen met iedereen!
Organisatie: Garifuna ism Bewonersplatform Sint-Jan, Wingene
Tucker Zimmerman - Een magische warmhartigheid
Het was een onverwacht en uniek concert: de nobele, haast vergeten folkzanger Tucker Zimmerman maakte zijn comeback in de Botanique. Na decennia uit de schijnwerpers te zijn verdwenen, werd hij in 2024 opnieuw ontdekt door niemand minder dan Adrianne Lenker van Big Thief, die zijn werk als een grote inspiratiebron beschouwt. Dankzij haar geduld en vasthoudendheid besloot Zimmerman niet alleen zijn oude muziek weer tot leven te brengen, maar ook nieuw werk te schrijven. Een bijzonder verhaal dat een minstens zo bijzonder concert verdiende.
De avond begon met de begeleidingsband van Zimmerman, Iji, een guitige indieband uit Los Angeles onder leiding van Zack Burba. Hun stijl deed denken aan het dromerige geluid van Mac DeMarco, Real Estate en Pavement, met hier en daar een twist richting Villagers. De band wisselde aanstekelijke melodieën af met humoristische bindteksten, die het tempo af en toe wat deden inzakken. Toch bracht Iji met nummers als "I Want It All Back" en "Professional Anything" het publiek meteen in de juiste sfeer – een aangename kennismaking die naadloos overging in het hoofdprogramma.
Toen Tucker Zimmerman, wat fragiel maar met fonkelende pretoogjes, het podium opkwam, was er even sprake van een onwennige sfeer. De 83-jarige Zimmerman leek ondanks een lichte verkoudheid zijn plaats en stem te vinden, en de band had een paar momenten nodig om op elkaar in te spelen. Maar al snel voelde je de magie van het moment: Zimmerman's doorleefde stem en karakteristieke timbre brachten direct een warme gloed door de zaal.
Nummers als "The Idiot’s Maze" en "Burial at Sea" klonken als tijdloze schilderijen, gedragen door de ijzersterke begeleiding van de band.
De intieme setting van het Museum benadrukte niet alleen de puurheid van Zimmerman's muziek, maar ook zijn leeftijd en levenservaring. Tijdens “Old Folks of Farmersville” herinnerde hij het publiek eraan dat er in ongeluk altijd geluk te vinden is. Zijn vrouw zat zichtbaar trots en glimlachend naast het podium.
Tussen de nummers door deelde Zimmerman gedichten en verhalen, waaronder anekdotes over zijn boeddhistische grootmoeder en haar vredeslessen in “Taoist Tale”. Dit alles droeg bij aan de bijzondere sfeer van de avond, alsof het publiek was uitgenodigd voor een persoonlijke vertelling van een oude vriend, ergens rond een grote open haard.
Tussendoor bracht Zimmerman op speelse wijze de gedichten “The Gods Mess Around” en "Potato Salad Breakfast", waarbij de band vrij improviseerde.
Een oprecht dankwoord voor Adrianne Lenker bracht hij met het innige “Dreamtime (For Adrianne)”. Naast al deze warme momenten bleek ook Zimmerman's gevoel voor humor en zelfreflectie nog springlevend. In "Nobody Knows" en het kwieke “Lorelei” toonde hij zijn licht sarcastische kant.
Hij sloot af met "Slowin’ Down Love", een nummer dat zijn eigen kwetsbaarheden en zelfinzicht prachtig onder woorden bracht.
Het publiek kon niet anders dan zich overgeven aan zijn unieke charme en levenswijsheid.
Zimmerman liet zien dat hij ook in zijn tachtiger jaren zijn speelse stijl nog altijd weet te behouden. Het slotnummer "Slowin’ Down Love" klonk als een dankbare erkenning van een onzekere toekomst, een waardig en ontroerend einde van een uiterst bijzonder concert.
Setlist
Idiot’s Maze - Burial at Sea - Taoist Tale - Old Folks From Farmersville - Half Crazy - The Ram-A-Lama-Ding-Dong Song - The Gods Mess Around (gedicht) - Potato Salad Breakfast (gedicht) - Dreamtime (For Adrianne) - (onbekend) - Nobody Knows - Lorelei - Slowin’ Down Love.
Organisatie: Botanique, Brussel
The Black Gasolines - A New Era of Theatrical Rock has started
The Black Gasolines + Komisar
The Black Gasolines hebben een nieuw, tweede album uit, ‘White Residence’, en de Kortrijkse band kwam dat vieren met een releaseshow in de Charlatan in Gent. Omdat we enorm onder de indruk waren van dat album, wilden we wel eens horen en zien of ze die rijke sound ook live konden brengen.
En bovendien hadden ze Komisar mee als support, een band die we al lang eens live willen zien.
Komisar is een jonge band uit de Kempen. Daar steken de jongste tijd heel wat interessante bands de kop op, zoals Equal Idiots, CRACKUPS en Itches. Komisar is in dat rijtje een band die met geduld en veel inzet aan de weg timmert. Ze brengen indierock met een 90’s/00’s-vibe: The Strokes, Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets, … Na prima singles als “Barcelona”, “1954” en “Saturday” zijn ze nu toe aan hun allereerste EP. Daarvoor krijgen ze opnieuw de hulp van producer Niels Meukens (Double Veterans, Psycho 44, Equal Idiots, The Priceduifkes).
Tot dusver heeft Komisar vooral in eigen regio gespeeld. Mogen openen voor The Black Gasolines in de ietwat beruchte Charlatan, toch wel helemaal de andere kant België, is een kans die ze dan ook met beide handen gegrepen hebben. De zenuwen stonden strak gespannen en dan hadden ze meteen de tegenslag dat hun intro-sample niet te horen was. De geluidstechnicus loste het na een minuutje wel op, maar toch een beetje een valse start. Opvallend: op het ‘Hallo Gent’ kwam veel minder reactie dan op ‘Hallo De Kempen’.
Komisar bouwde de set netjes op met aan het begin eerder oudere songs als “Bootheels”, “Saturday” en”1954 “en naar het einde toe meer knallers als “Barcelona” en het nieuwe “El Pantera”, waarnaar ze hun huidige clubtour gedoopt hebben. De sfeer in het publiek is opperbest en voor het podium wordt flink gedanst. Op het podium is het vooral zanger Thomas die met veel swagger de show steelt met zijn Chris Isaak-looks en moves.
Komisar jaagt zijn set er in een snel tempo door en omdat er nog speeltijd over is, gunt de band zichzelf een toegift zonder eerst van het podium te gaan. Die bisronde is voor “Your Eyes” en “Smuggler”, twee nummers waarop het publiek rockend uit de bol gaat. Pas bij de toegift lijkt de band enigszins te ontspannen en durven ze ook elkaar en het publiek in de ogen kijken, in plaats van naar de snaren van hun gitaren. Muzikaal zit alles goed bij Komisar, maar aan de entertainment-factor kan nog wat gesleuteld worden.
Bootheels/Animals/Good Time Girls/1954/Saturday/Oeh Oeh/El Pantera/Barcelona/Your Eyes/Smuggler
The Black Gasolines staan al een paar stappen verder. Na een succesvolle Europese tour in 2023, met haltes in Portugal, Duitsland, Frankrijk en Luxemburg brengt deze Belgische theatrical rockband het nieuwe album ‘White Residence’ uit.
‘White Residence’ is een conceptalbum dat je als luisteraar meeneemt naar een mistige winteravond in een Engelse havenstad in 1920. De band vertelt het fictieve verhaal van Jane, oprichtster van de eerste vrouwelijke politieke partij ooit, The Entrepreneurs, die door het ontstaan van een economische crisis jammerlijk in de criminele onderwereld terechtkomt. De sfeer op het album is geïnspireerd door Peaky Blinders en Bonnie & Clyde. Dit wordt uiteraard muzikaal uitgewerkt maar ook visueel, in videoclips en natuurlijk de albumcover. Ook op het podium van de Charlatan staan The Black Gasolines mooi in het pak, helemaal in de stijl van het albumconcept, en enkele rustieke lampenkappen zijn leuke details.
In de Charlatan speelt de band zijn albumreleaseshow en daarom is de band uitgebreid met twee achtergrondzangeressen en een vierkoppige blazerssectie. De Charlatan is nu niet het kleinste zaaltje van Gent, maar het was met z’n tienen op het podium best krap. De man met de schuiftrombone leek een paar keer te moeten ‘inhouden’ om niemand te raken.
Voor The Black Gasolines is het inmiddels al de derde keer dat ze in de Charlatan spelen. De zaal staat mooi volgepakt, ook al hebben op dezelfde avond op enkele meters van de zaal, de Kinky Star en Trefpunt, ook mooie bands op de affiche staan. The Black Gasolines heeft al een fanbase opgebouwd en die staan uiteraard op de eerste rij. Zanger Bradley kan de jongedames met bijzonder weinig moeite het ritme laten meeklappen en ook zijn vraag om voor een intro een ritme te vingerknippen wordt massaal beantwoord. Bradley is de onbetwiste aandachtsmagneet, maar ook de master of ceremony die het hele circus aanstuurt. Het is zeker geen one-man show, maar hij heeft veruit het grootste charisma.
Bij de albumreview van ‘White Residence’ dachten we een paar keer: leuke arrangementen, maar hoe zullen ze dat live doen? Het antwoord op die vraag houdt meer in dan de extra mensen van de backing vocals en de blazers. Het genie van de theatrical rock van deze band is dat de sound heel rijk en breed is, maar dat de accenten heel organisch gelegd worden en telkens veel tijd en ruimte krijgen. Als Lukas een gitaarsolo weggeeft, is er ook bijna niks anders te horen. Geen enkele song is een onderling gevecht om de aandacht van het publiek. Daar kunnen nog veel jonge bands iets van leren. Ook opmerkelijk: zanger Bradley speelt bas, maar is niet zo zelfingenomen dat niemand anders bas mag spelen. Twee keer geeft hij de bas vlot door: een eerste keer aan de toetsenist en de tweede keer aan één van de achtergrondzangeressen. Alles ten dienste van de songs.
The Black Gasolines heeft ‘White Residence’ opgenomen met een bijzonder groot zelfvertrouwen en bijzonder veel ambitie. De songs zijn bij momenten heel theatraal en extatisch, vooral on-Belgisch extravert. Queen, Joe Jackson, The Sweet en David Bowie waren misschien een inspiratie, of –recenter - The Killers. Queen komt overigens even langs in de Charlatan: als er kort instrumenten moeten gestemd worden bij “Crucify Me” spelen twee bandleden een stukje van “We Will Rock You”.
Het album werd volledig en in ongeveer de album-volgorde gebracht in Gent. De enige ‘oude’ song was “Harmonica Song”, een wervelende bluesrocker met Bradley op mondharmonica.
Hoogtepunten in de set waren onder meer de breekbare pianoballad “Ballroom Song”, “Take Me Anywhere” en “The Final Last Call” waarmee de set werd afgesloten. De volgepakte Charlatan kreeg er niet genoeg van en er werd volop gedanst, meegezongen en gejuicht. Een toegift deed de band echter niet. Het concept was uitverteld en het was mooi zo.
Als deze band nog wat kansen krijgt, zal België straks te klein zijn voor de arty en theatrale rock van The Black Gasolines.
Intro/The Entrepreneur/Tiny Machine/Take Me Anywhere/White Residence/Jane The Vandal/Harmonica Song/Ballroom Song/Hush Hush/Crucify Me/Wildlife/The Final Last Call
Organisatie: Charlatan, Gent
Jenny Don't and The Spurs - Onvermoeibaar en met grenzeloze passie
Jenny Don't and The Spurs stonden al enkele jaren op mijn lijstje met groepen die ik absoluut eens aan het werk wil zien. Om uiteenlopende redenen had ik ze al een paar keer gemist en ook nu dreigde een rokende camionette alsnog roet in het eten te gooien. Gelukkig geraakte de band nog aan een vervangend exemplaar en kon het optreden in de Cowboy Up, zij het met de nodige vertraging (zo'n twee en een half uur), toch doorgaan.
Jenny Don't (echte naam Connors) dankt haar bijnaam aan haar weerbarstige aard waarmee ze in haar jeugd het gezag tartte. Ik zag ze al eens in 2016 in de Pit's met een andere groep, simpelweg Don't geheten, die toen met seventies geïnspireerde rock weinig potten wist te breken. Maar eigenlijk was ze toen al samen met haar vriend Kelly Halliburton, die ik ook ken van P.R.O.B.L.E.M.S. en Pierced Arrows (Fred Cole's band na Dead Moon), bezig met een veel interessanter project waarin ze resoluut voor country koos: Jenny Don't and The Spurs, waarmee ze intussen een viertal LP's, één EP en twee handen vol singles gemaakt heeft. Daarbij bleef ze niet van tegenslagen gespaard. Zo moest ze zelf een stemoperatie ondergaan en twee jaar geleden stierf haar drummer, die voorheen de vellen roerde bij The Wipers, Poison Idea, Napalm Beach en The Rats, aan maagkanker. Ondanks dat alles blijft de groep er vol voor gaan.
Dit jaar verscheen het uitstekende ‘Broken hearted blue’ waarna er een erg uitgebreide tour volgde met de nieuwe drummer, Buddy Weeks.
De groep uit Portland, Oregon begon met het stevige "Flying high" dat voorzien was van een lange instrumentale intro waarin al meteen duidelijk werd dat gitarist Christopher March het geheim wapen van de band is. Een beetje zoals Jerry Miller bij Eilen Jewell: bescheiden maar bijzonder doeltreffend en met een gezonde dosis rock-'n-roll in de vingers. Wat kon hij zijn gitaar verfijnd laten trillen en galmen, niet zelden in de geest van Link Wray of Duane Eddy.
Jenny bleek van haar kant een onvermoeibare spring-in-'t-veld die er alles aan deed om ons dat eindeloze wachten te laten vergeten. Toen iemand riep om "Call of the road" en de gitarist er eerst niet wou aan beginnen omdat het te lang geleden was dat hij het nog gespeeld had, bleef zij aandringen om het toch te proberen wat hij uiteindelijk ook deed. Het resultaat mocht er absoluut zijn, al zal de perfectionist in Christopher March daar misschien anders over denken.
Of het nu outlaw country, honky-tonk of wat dan ook was, Jenny Don't bleef glanzen in het centrum van de actie met haar wankelende, schelle stem en vooral met haar grenzeloze passie. Daarbij werd ze comfortabel in het zadel gehouden door de erg aanwezige bas van partner Kelly Halliburton en de adequate drums van Buddy Weeks. Het absolute hoogtepunt was het bijna strompelende "Unlucky love" waarin Christopher March zich nog eens van zijn fijnzinnigste kant liet zien.
En dan was er nog die fenomenale bisronde met eerst "Your cheatin' heart" van Hank Williams, wie wat mij betreft nooit genoeg gecoverd kan worden.
Eindigen deden ze triomfantelijk met de onversneden garagerock van "Fire in the western world" van Dead Moon, de beste band die Portland ooit gekend heeft volgens Jenny Don't. We hadden lang moeten wachten maar dat was het meer dan waard geweest.
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Der Klinke - Euforisch dansen tussen de chrysanten
Voor de Schakelbox (CC De Schakel) wordt heel breed geprogrammeerd, van Stef Kamil Carlens tot OTTLA, maar in elk seizoen is er plaats om de new wave en gothic-hoogdagen van The Steeple te laten herleven. Of Der Klinke nog in dat illustere zaaltje gespeeld heeft, zouden we eens moeten uitzoeken, maar vandaag is dit een band die zonder veel moeite de fans van het genre uit hun kot kan lokken. De Schakelbox was goed gevuld met enkele honderden fans.
Er was geen support-band. Een opmerkelijke keuze, maar misschien ook een statement. De jongste jaren maken vooral Amerikaanse bands er een sport van om zelfs drie of vier supports mee te nemen op tournee en de fans laten die ‘diarree’ van supports vaak aan zich voorbij gaan en komen pas bij de hoofdact de zaal binnen en hetzelfde geldt steeds vaker voor lokale concerten. Dat is een beetje jammer voor de lokale organisator die wel met hart en ziel beginnende bands als voorprogramma zet omdat die echt de moeite van het ontdekken waard zijn. Het voor- en naprogramma bij Der Klinke in Waregem bleef beperkt tot DJ Blackwaver en het moet gezegd, hij bouwde zijn set mooi op, met een mix van nationale en internationale wave-klassiekers. Er werd vooraan al wat gedanst nog voor de band op het podium stond.
Spelen zonder supportband heeft het absolute voordeel dat echt iedereen in de zaal de nummers van de band op het podium kent. Een kwart van de mensen in de Schakelbox had ook nog eens zijn mooiste Der Klinke-shirt aan en misschien was het meegenomen dat er op een doorgaans trieste ‘feestdag’ als een 1 november toch eens iets anders te beleven was dan chrysanten meenemen naar he kerkhof. Frontman Chesko was alvast aangenaam verrast met de grote opkomst en hoopt dat zijn band voortaan op elke 1ste november naar Waregem mag afzakken.
Der Klinke zit al een tijdje op een goede golf. Bij de tiende verjaardag van deze band waren er nog twijfels om ermee door te gaan, wegens te weinig optredens, maar met de release van het album ‘Facing Fate’ vorig jaar heeft Der Klinke vertrouwen getankt. De optredens in eigen land lopen vlot en ze mochten concerten spelen in onder meer Duitsland en Bosnië-Herzegovina. Het hoogtepunt van die drukke agenda zou de voorbije zomer hun concert op het W-Festival worden in thuisstad Oostende, maar dat werd afgelast. Der Klinke spoelde die ontgoocheling snel door en inmiddels werden in Brugge live-opnames gemaakt die binnenkort uitgebracht worden als album.
De volle Schakelbox en het hernieuwde geloof in de toekomst van de band maakten dat het vierspan met niet te veel stress het podium opwandelde en al meteen een ontvangstapplaus in ontvangst mocht nemen.
De set werd geopend met de nieuwe single “Nearly Drowned” en daarna volgden Klinke-klassiekers als “Someone Who Smiles” en “Who To Deny” om dan al vroeg in de set te pieken met de absolute culthit van de band: “The Doll”. Strategisch was het een prima zet om die kraker al vroeg te brengen en zo het publiek op de juiste temperatuur te brengen.
Daarna volgden de beste nummers uit het verzamelde werk van de band. Hoogtepunten waren “You Look Good In An Elevator” en “Our Dance In Darkness”. Er werd gedanst en meegezongen op dit feest van de herkenning.
Der Klinke heeft sinds kort “White Rhythm” in de set, een cover van één van de vroege songs van Arno’s TC Matic. En dus leek het wel gepast om Arno’s broer Peter Hintjens mee op het podium te vragen voor deze cover (en nog een extra song). Peter zat onder meer in Thin Line Men en speelde mee op ‘Opex’, één van de laatste studio-albums die Arno opnam. Misschien symbolisch mooi; maar niet zo heel voor de hand liggend, want “White Rhythm” is geen Opex-nummer en Peter speelt sax en op het origineel is geen sax te horen. Maar Chesko en zijn band hebben hun versie zo vertimmerd dat het nog steeds een mooie ode was aan Arno en dat de sax van Peter veel tijd en ruimte kreeg. Het publiek smulde ervan en zong gretig mee, hoewel dit niet het bekendste nummer van TC Matic is. Op het videoscherm achteraan het podium komt dan in reuzenletters ‘Merci Godverdomme’, de leuze die Arno zelf gebruikte als bedanking.
De band was de hele avond goed op dreef en speelde strak en foutloos. Bassist Sam was heel enthousiast en zelfs gitarist Marco – die doorgaans braaf op zijn hoekje van het podium blijft – kon verleid worden tot een ‘duel’ met Sam. Toetseniste Sarah combineerde de hele avond leuke synthmelodieën met sensuele moves en frontman Chesko stond te zingen alsof zijn leven ervan af hing. Het geklede jasje ging al na enkele songs in de set uit en de bovenste knoopjes van zijn hemd losten hun greep naarmate het publiek enthousiaster reageerde.
De reguliere set werd afgesloten met “Still Alone” en in de bisronde kreeg het publiek nog het felle “Las Fabricas” en het lang uitgesponnen en luid meegezongen “The River White”.
Daarna probeerde de DJ nog wat danspasjes te ontlokken aan het publiek, maar dat was na een concert van anderhalf uur niet zo evident.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Nederlands 
Français 
