Local Punkheroes - The Spanks - Tijdloze garagerock vol passie

Rock-'n-roll brengt een mens nog eens ergens. Zoals in een godvergeten gat als Schuiferskapelle, deelgemeente van Tielt. Dirty Pik, voorman van The Dirty Scums, organiseert er af en toe, wanneer het hem uitkomt, een festivalletje in zaal Club 77. De release (de 31ste!) van de nieuwe Dirty Scums cd, ‘Before we die!’, vormde de perfecte aanleiding om nog eens enkele lokale punkgroepen op te trommelen.

De eerste twee bands liet ik aan me voorbijgaan en dat had ik met de derde groep net zo goed kunnen doen. Street Rock Rebels uit Maldegem bracht streetpunk, een variant van oi!, en dat is niet meteen het soort punk waar ik warm van loop. Maar met bassist UxJx - alias Jan Vandekerckhove, bekend van onder meer Liar en Congress - had de groep toch een prominent figuur in de rangen, wat mijn interesse wekte.
Hoewel het niet echt mijn ding was, kon ik deze simpele, strak gebrachte, meebrulbare punk best wat smaken. Soms kreeg ik wel de indruk telkens naar hetzelfde nummer te luisteren, iets wat bij "Ghosts & demons" zelfs letterlijk gebeurde. Daar viel nog mee te leven, in tegenstelling tot het oeverloze gezwam tussen de nummers door van Fred Van Opstal, die nochtans als zanger niet onverdienstelijk was, maar met zijn geleuter alle geloofwaardigheid te grabbel gooide.

Daarna liep het zaaltje plots helemaal vol voor The Dirty Scums, de langst onafgebroken spelende punkband van België en wellicht zelfs van West-Europa. Zanger-gitarist Dirty Pik, drummer Dirty Zjantie en bassist Dirty Keez werden als helden onthaald en de sfeer zat er meteen goed in.
Ik keek er wat verweesd naar want de gammele punk van de Tieltse sterren wist me nooit echt te raken. Nieuwe nummers als "Debbie Harry" leken kant noch wal te raken terwijl ik de oudere nummers vroeger zeker al beter gehoord had. Toen de groep de carnavaleske toer opging met nummers als "Rit'n zat te skit'n" en "Bob De Brouwer" haakte ik helemaal af. Ik had toch veel meer verwacht van een groep die al 45 jaar actief is.

Dat smaken verschillen werd duidelijk toen meer dan de helft van het publiek al vertrokken was voordat The Spanks aan hun set begonnen. Vooral de diehard punkers waren met de noorderzon verdwenen. The Spanks zijn dan ook geen punkband.
De groep uit Merchtem zag in 1984 het levenslicht nadat zanger Rik Tielemans en gitarist Jan Van Den Bergh The Nomads aan het werk hadden gezien. Samen met The Paranoiacs en The Mudgang vormden ze het hart van de toen bloeiende Belgische garagerockscene. The Spanks maakten drie albums waarvan ‘In your face’ uit 1990, verscheen op het befaamde Get Hip Records, het label van Gregg Kostelich, gitarist van The Cynics.
In 1992 houden ze er noodgedwongen mee op nadat de gitarist voor zijn job naar Madrid verhuist. Nadat zanger Rik Tielemans ernstig ziek wordt en bassist Willy Annaert sterft, lijkt het einde definitief. Maar wanneer Jan Van Den Bergh terugkeert uit Spanje, worden The Spanks in 2022 nieuw leven ingeblazen. Naast Van Den Bergh maakten ook drummer van het eerste uur Bart Teugels en de nieuwkomers Mike Du Bois (zang) en Willy Douterloigne (bas) hun opwachting.
The Spanks namen een wat aarzelende start en "Keep on hidin'" klonk zelfs wat braaf, al kan een half leeggelopen zaal die indruk versterkt hebben. Heel wild werd het nooit, maar gaandeweg werd het vuur toch steeds meer opgepookt. Wat kon ik mijn hart ophalen aan die met zorg gekozen covers van obscure nummers uit lang vervlogen tijden: "Good guys don't wear white" van The Standells, "Night of the phantom" van Larry & The Blue Notes, "Picture my face" van Teenage Head, "Dateless night" van Allen Page with The Deltones, "Long gone" van The Customs.
Tussen al dat moois verbleekten de eigen nummers zeker niet. Integendeel, "Baby please come back", de gloednieuwe single die net zo goed in de sixties gemaakt had kunnen zijn, zou zeker niet misstaan in dat rijtje. De bevlogen zang en de immer smaakvolle gitaar zorgden voor pretentieloze, tijdloze garagerock die me steeds meer in haar ban kreeg. Zeker toen klassiekers als "Strychnine" van The Sonics en "You're gonna miss me" van The 13th Floor Elevators de zaal in werden gevuurd.
Een enkele keer sloegen ze wat mij betreft toch de bal mis. "(What's so funny 'bout) peace, love and understanding" van Nick Lowe vind ik best een aardig nummer maar het aangemeten garagejasje zat niet echt als gegoten.
Ondanks het fel uitgedunde publiek en het feit dat ze eerder die avond al een set in Gent hadden gespeeld, maakten The Spanks nog tijd voor een uitgebreide bisronde met drie songs die voor eeuwig in mijn denkbeeldige jukebox gestationeerd blijven.
Nadat Mike Du Bois tevergeefs naar zijn mondharmonica had gezocht volgde alsnog een excellente cover van "It's all over now, baby blue" van Bob Dylan, die me deed denken aan de versie van Thee Cha Cha Chas, het duo uit Melbourne, van enkele jaren geleden.
Om het feest compleet te maken volgden nog "Have love will travel" van Richard Berry, vooral bekend in de versie van The Sonics, en "Teenage kicks" van The Undertones. Misschien wat veel covers, maar garagerockbands hebben eigenlijk nooit anders gedaan.
Met een energieke set waar de passie van afdroop, bewezen The Spanks dat ze er weer helemaal staan.

Organisatie: The Dirty Scums

Nashville Pussy - De betere ram-rock

Het Luikse Acid Talk stak de vlam in de pan met een potje ophitsende psychrock à la Osees, Frankie & The Witch Fingers en Psychedelic Porn Crumpets. Zij deden dat wel op hun eigenste manier met lange songs voorzien van geflipte tempowisselingen en hallucinerende gitaren die al eens uit de bocht durfden te vliegen. Fijne band. Hier zat pit in.

Speedozer had hoegenaamd zijn naam ook niet gestolen, hier zat verdomme vaart achter. Het trio raasde doorheen een stel supersnelle, retestrakke en hondsdolle punk’n’roll songs. De volumemeter ging constant over de rooie, de splinterbommen van songs volgden elkaar in ijltempo op, tussenpauzes waren volledig uit den boze. Op het moment dat een normale mens zou denken ‘harder en sneller kan het echt niet meer’, stak Speedozer doodleuk nog een tandje bij. Geniale geëlektrocuteerde pokkenherrie, dat was het.

De teneur van ‘have fun, play fast and en drink beer’ werd fijntjes verdergezet door Nashville Pussy. Want voor geraffineerde of poëtische teksten was je uiteraard ook bij hen niet aan het juiste adres. Voor toogpraat over pussy, whisky, hell en fucking des te meer. Natuurlijk is de soundtrack die daarbij hoort een portie kolkende, vuile en harde rock’n’roll. En die kregen we met volle teugen in splijtende hard-rock songs die naar goede gewoonte gespeeld werden in een no-nonsens punkmodus, zoals in de tracks met fijngevoelige titels “Shoot First and Run Like Hell”, “Go Home and Die”, “Struttin’ Cock” en “Piece of Ass”.
Ook aan ontspoorde southern-rock en dirty-ass blues ontbrak het niet, getuige “Hate and Whiskey” en “Till the Meet Falls of the Bone” dat hier voor de gelegenheid een uitgestrekte versie meekreeg en voorzien was van een guitige klomp boogie-rock.
Nashville Pussy heeft in 8 jaar geen studio album uitgebracht, nieuw werk was er dus niet te bespeuren, wel 2 niet eerder gereleaste songs “Jacking Of and Taking Names en “King Shit of Fucking Mountain”. Daarop geen stijlbreuken, en dat is altijd goed nieuws voor een band als Nashville Pussy.
Dit is immers het soort band waarvan de fans verwachten dat elke nieuwe plaat exact klinkt als de vorige. En daar is niks mis mee, want zo zijn The Ramones, Motorhead en AC/DC groot geworden.

Geen verassingen dus, Nashville Pussy deed wat het al jaren doet en waarin het één van de besten is, namelijk onvervalste, wilde, bronstige en vettige rock’n’roll er op ramkoers doorjagen. Dikke fun.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Machine Head houdt Brussel drie uur draaiende op volle kracht

De verwachtingen waren hoog voor An Evening With Machine Head in een uitverkochte Ancienne Belgique, de Amerikaanse metalveteranen leverden gelukkig een optreden af dat die verwachtingen inloste.
Geen voorprogramma, geen lange wachttijden: drie uur lang stond alles in het teken van Machine Head en hun rijkgevulde catalogus.

Vanaf de eerste noten van “Imperium” zat de sfeer meteen goed. Het nummer werkte zoals het altijd hoort te werken: dreigend opgebouwd, om vervolgens vol open te barsten. Zonder adempauze volgde “Ten Ton Hammer”, meteen twee kleppers na elkaar die de zaal volledig mee hadden. De grote ledwand achter de band zorgde daarbij voor een sterke visuele ondersteuning. Geen overdaad aan effecten, wel knappe projecties, af en toe kracht bijgezet door CO2-fonteinen, die de songs extra diepgang gaven en de show een extra dimensie schonken.
Machine Head hield het tempo in het eerste deel van de set bijzonder hoog met onder meer “CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE”, “Now We Die” en “The Blood, the Sweat, the Tears”. De set voelde bovendien doordacht opgebouwd aan: afwisseling tussen moderne nummers, oudere favorieten en langere epische composities zonder dat het optreden ergens inzakte.
Als je tijdens je tour telkens drie uur speelt, moet je als band natuurlijk zorgen dat je er zelf nog wat plezier aan beleeft. Af en toe zat er daarom wat variatie in vergeleken met eerdere optredens. “Desire to Fire” was een van die subtiele verrassingen in de set. Het nummer werd voor het eerst tijdens deze tour gespeeld en zorgde voor een uitbundige reactie bij de fans die de setlists van eerdere avonden kenden.
Ook “None but My Own” en “Take My Scars” werden enthousiast onthaald door een publiek dat duidelijk voor meer kwam dan enkel de bekendste singles.
Opvallend was hoe weinig bindteksten er eigenlijk nodig waren tijdens de lange set. Machine Head liet vooral de muziek spreken. Toch nam Robb Flynn uitgebreid de tijd voor een persoonlijk moment alvorens “Darkness Within” akoestisch te brengen. Hij vertelde hoe hij tijdens de coronaperiode begon met allerlei akoestische covers en eigen nummers op YouTube te posten en dat deze versie daarvan het resultaat was. Verder biechtte hij op dat het nummer gaat over een periode waarin hij vier à vijf maanden vastzat in een zware depressie. Dit samen met het nummer zorgde voor een ingetogen moment midden in een verder bijzonder intens optreden.
Niet veel later sloeg de sfeer opnieuw volledig om tijdens “ØUTSIDER”, een nummer vanop de laatste worp ‘Unatoned’ (2025). Op vraag van Flynn ging de volledige zaal neerzitten, waarna iedereen tegelijk recht sprong zodra het nummer losbarstte. Wat volgde was pure chaos in de beste betekenis van het woord. De energie in de AB was op dat moment indrukwekkend en bleef ook tijdens “Locust” en “Bulldozer” overeind.
Eén van de aangename verrassingen van de avond was zonder twijfel “BØNESCRAPER”, ook te vinden op ‘Unatoned’ (2025). Live werkte het nummer bijzonder goed, met een refrein dat meteen bleef hangen en opvallend luid werd meegezongen. Mocht dit gelanceerd worden als nieuw WK-nummer, dan zeggen wij alvast geen neen!
Opvallend was wel wat niét gespeeld werd. In tegenstelling tot het optreden in Tilburg de dag ervoor, verdwenen de covers van “Sweet Dreams (Are Made of This)”en “Hallowed Be Thy Name” uit de set. Mogelijk had dat te maken met het feit dat Robb Flynn enkele dagen eerder in het ziekenhuis belandde met longproblemen (“My lungs were burning, man”). Daardoor voelde de bisronde ook net iets minder sterk aan dan mogelijk was geweest. Waar enkel “Halo” als afsluiter overbleef, had een combinatie van “Davidian” én “Halo” als echte encore misschien nog beter gewerkt.

Dat neemt niet weg dat Machine Head in Brussel een ijzersterk en goed opgebouwd optreden neerzette. Drie uur lang kreeg het publiek een set vol hoogtepunten, gebracht door een band die duidelijk weet hoe ze een zaal als de AB in beweging krijgt zonder te moeten terugvallen op overbodige franjes.

Setlist: Imperium - Ten Ton Hammer - CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE - Now We Die - The Blood, the Sweat, the Tears - Is There Anybody Out There? - Desire to Fire  - None but My Own - Take My Scars - SLAUGHTER THE MARTYR - Blood for Blood - Game Over – Old - Darkness Within (akoestisch) – Catharsis – ØUTSIDER – Locust – BØNESCRAPER – Bulldozer - From This Day – Davidian - Halo

Organisatie: Live Nation ism Biebob

Tamikrest bewijst live waarom desert rock springlevend is

Tamikrest bewees dinsdagavond in de intieme setting van de AB Club opnieuw waarom de groep veel meer is dan zomaar het kleine broertje van Tinariwen. Wat begon als een ingetogen desert-blues-set groeide langzaamaan uit tot een bezwerende trip waarin Saharische tradities, psychedelische rock en pure groove naadloos in elkaar overvloeiden.

De geschiedenis van de band hangt onvermijdelijk over hun muziek heen. De leden groeiden op in het noorden van Mali, in een regio die al jaren geteisterd wordt door conflict en onzekerheid. Die achtergrond hoor je in hun nummers: melancholie en strijdlust zitten voortdurend onder de oppervlakte. Toch klinkt Tamikrest nooit zwaarmoedig. Integendeel, hun muziek ademt vrijheid, beweging en verbondenheid (passend voor een band waarvan de naam verwijst naar een “oversteek” of “verbinding”).
Vanaf de eerste nummers bouwde de groep geduldig de spanning op. De repetitieve ritmes en kronkelende gitaarlijnen werkten hypnotiserend. Frontman Ousmane Ag Mossa stond centraal met zijn warme stem en karakteristieke gitaarspel, ergens tussen traditionele Toeareg-melodieën en classic rock in. Invloeden van Hendrix, Pink Floyd of zelfs Knopfler doken geregeld op, maar Tamikrest heeft die invloeden volledig naar zijn eigen universum vertaald.

Live komt hun muziek veel krachtiger binnen dan op plaat. Waar sommige studio-opnames soms wat ingetogen kunnen klinken, ontvouwden de nummers zich hier als lange, ademende jams. De gitaren werden scherper en de ritmes almaar meeslepender. Tegen het midden van de set was stilstaan geen optie meer. Alles draaide om sfeer en collectieve trance.

Ook opener Termal Raison paste perfect bij de avond. Het Brusselse duo bouwde met repetitieve ritmes, drones en subtiele spanningsbogen een set die ergens tussen krautrock, folk en minimalisme zweefde. Geen traditionele support-act dus, maar een zorgvuldig gekozen opwarming voor wat daarna zou volgen.

Tamikrest klinkt tegelijk eeuwenoud en verrassend modern. Blues, funk, psychedelica en Toeareg-tradities vloeien zo natuurlijk samen dat je vergeet hoe uniek die combinatie eigenlijk is.
In een tijd waarin “wereldmuziek” vaak gereduceerd wordt tot een marketinglabel, toont Tamikrest hoe grensoverschrijdende muziek echt kan klinken: eerlijk, intens en volledig zonder berekening.
Na ruim anderhalf uur liet de band een AB Club achter die duidelijk genoten had. Geen groot spektakel, geen overdaad aan woorden of effecten, wel rituele en oerdegelijke woestijnrock. Moet er nog zand zijn?

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel