Les Nuits Botanique 2013 – Junip - Low, onder de noemer slowcore/americana
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Intrinsiek schoonheid is het sleutelwoord bij een band als het Amerikaanse Low, als je hun muziek oplegt of naar een optreden gaat. Hoe hun slowmotionpop ook klinkt, minimalistisch of gespierd , het is en blijft al twintig jaar bloedstollend mooi. Toegegeven, niet elke song of elke plaat is even sterk, maar de kalme , intieme , licht dreigende , onheilzwangere muzikale aanpak intrigeert in hun ‘less is more’ princiep .
De recente cd van het trio rond Alan Sparhawk (zang/gitaar) – Mimi Parker (zang/drums), aangevuld met een derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, ‘The invisible way’, werd onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco . We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de laatste platen van Low sterk neigen naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt de cirkel terug rond sie!
Juist, verrassend is het niet echt meer maar hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de subtiel opbouwende, aanzwellende dromerige melodieën, de rauwere, grimmige sound of net de sober gehouden instrumentatie, gedragen door de warme mooie stemmen van het echtpaar Sparhawk - Parker. Een hemels samenzijn, die door de projecties op het achterplan nog werd beklemtoond, want hun trip werd nog adembenemender door oude zwart-wit circusvoorstellingen, allerhande vliegtuigstunts en andere leuke zaken .
Letterlijk werd je meegevoerd , in het eerste deel met de een handvol songs van de nieuwe plaat, “Plastic cup”, “Clarence white” , “So blue” en uitschieters “Holy ghost” en het tot op het bot uitgediepte “On my own”, dat met feedbackgeraas zachtjes durfde te exploderen. De instrumentatie kreeg hier de volle ‘breed veertien’. Een eerste hoogtepunt! Ohja, ook de zang van Mimi kreeg meer dan vroeger een voorbestemd plaatsje in het geheel.
Low grossierde vervolgens in hun rijkelijk gevulde oeuvre, lieten een krachtig “Monkey” en “Witches” horen, en nodigden uit tot een sfeervolle “Waiting” en “Words” . Kippenvelmomenten kreeg je opnieuw door een huiverend “Pissing” , “Especially” en het afsluitende “Canada” . Splinterbommen waren het en een Low op z’n best .
Ze kregen nog ademruimte eentje meer te spelen, “I hear goodnight”, die ergens op een ‘in the fishtank’ plaat staat , de ideale tranquillizer, hypnoticum , om de slaap in te leiden.
Een muzikale trip om u tegen te zeggen . De Low formule en mystiek werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend . Sterk optreden !
We houden van José Gonzalez als band , Junip , liever dan het solomateriaal van de man , dat toch ook al van vijf jaar terug is . Jawel , hij fabriceerde twee onnavolgbare breekbare covers, namelijk “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack), en wereldwijd succes verkreeg hij met z’n melancholische ‘treurwilg’ sing/songwriterpop.
Maar met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums) kwam hij tot Junip, live met zes, die een gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana. Het resulteert in twee fijne platen ‘Fields’ en de onlangs verschenen ‘Junip’. In die hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs krijgen toetsen en synths een prominente rol , zonder het ‘band’ gevoel te verliezen . Junip blaast warm en koud tegelijkertijd en laat zelfs afrotintjes (“Suddenly”) , bassloops (“Line of fire”) en Sigur Ros neigende soundscapes (“Walking lightly”/ “Without you”) op ons los .
“In every direction” was een meesterlijke opener, verder we lieten we ons lekker meeslepen op hun songmateriaal , waarbij de instrumentatie naast de (soms beperkt gehouden) dromerige zang in kracht won. Ze leidden tot een climax op “After all is said & done” en “Line of fire” … Compositorische diepgang en spelplezier !
Ondanks de geconcentreerde , deels afstandelijke Gonzalez, was zowel band als hijzelf sterk geraakt van het puike onthaal.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Connan Mockasin – The Leisure Society – Wave Machines
Les Nuits Botanique 2013
Chapiteau
Brussel
Pas halverwege de set, meer bepaald vanaf het Beegees discofunk nummer “Keep The Lights On” kwam er in de tent aardig wat deining opzetten voor Wave Machines, een kwartet uit Liverpool dat niet aan haar proefstuk toe was op Les Nuits Botanique. Niet echt verwonderlijk, want de eerste helft bleek integraal gereserveerd te zijn voor de voorstelling van ‘Pollen’, het nieuwe album dat opvallend minder hitsig en geil klonk dan het debuut van intussen alweer drie jaar gelden. Live had Wave Machines de witte funk gelukkig nog steeds meer dan aardig in de vingers zitten. Wie, zelfs zonder één pint op, stil kon staan op “The Greatest Escape We Have Ever Made” had waarschijnlijk ergens een verlamming van zijn of haar zenuwstelsel opgelopen. Net iets te voorspellend werd afgesloten met “Punk Spirit”, in eigen land uitgegroeid tot bescheiden ‘national anthem’, maar die avond vooral illustrerend voor een muzikale stijlbreuk die we nog niet volledig verwerkt hebben.
Zanger Nick Hemming was duidelijk in zijn nopjes om voor de verandering pal tussen de symmetrische buxus haagjes in de tuin van de Botanique te mogen spelen. Vermoedelijk was zijn Brits geboortedorp op het platteland, waar niemand trouwens ooit al van gehoord, daar niet vreemd aan. En gelijk had hij, want de bucolische folk pop van zijn band The Leisure Society kwam er meer dan aardig tot zijn recht. Vrolijkheid en somberheid zaten perfect gedoseerd in de tijdloze songs die solliciteerden naar een podiumplaats in de Britse hedendaagse folk. Het nieuwe album ‘Alone Aboard The Ark’ is net uit en heeft de potentie om uit te groeien tot één van de betere albums van 2013.
Eigenlijk zijn we nog steeds niet helemaal ontwaakt uit de roes waarin afsluiter Connan Mockasin (pics homepag) de Chapiteau onderdompelde. Noch is het ons al volledig duidelijk wie of wat er precies tussen de onderbelichte nevelslierten te ontwaren viel. Want veel meer dan vage, in excentrieke klederdracht gehulde silhouetten die je ’s nachts liever niet alleen tussen de bosjes van de Kruidtuin tegen het lijf loopt kreeg je niet te zien.
Dit bizarre gezelschap uit Nieuw Zeeland, vermoedelijk uit een humusrijke streek waar de paddenstoelen nog niet voor massaconsumptie geteeld worden, slaagde er meesterlijk in om een uur lang een soort van bedwelmend parallel universum te creëren waarin alle muzikale conventies overboord gegooid werden. Galmende Cocteau Twins gitaren, dissonante pianoriedels en benepen, infantiele stemmetjes gaven aan de psychedelische parels “It’s Choade My Dear”, “Forever Dolphin Love” en “Faking Jazz Together” een donker, sinister randje alsof de duivel er mee gemoeid leek.
Geen wonder dat het publiek van Les Nuits Botanique, altijd open minded voor een muzikaal avontuurtje, er amper genoeg van kon krijgen. Een absolute ontdekking!
Neem gerust een kijkje naar de pics (alle zalen!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/connan-mockasin-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-leisure-society-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wave-machines-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soley-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rebekka-karijord-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kishi-bashi-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cave-painting-07-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: Daan - !!! – Peter Kernel
Les Nuits Botanique 2013
Op onze ontdekkingstocht op Les Nuits Bota werden we verrast door het Zwitsers/Canadese Peter Kernel (Rotonde), nee geen eenmansartiest , maar een grungy trio rond het duo (tja zo is dat soms) Aris Bassetti (gitaar/zang) en de bevallige wulpse blondine Barbara Lehnhoff (bas//zang) . Ze gingen gretig, gedreven te werk en sloegen wild om zich als in de oude dagen van de grunge scene . In hun rammelende, rommelende sound en in de chaotische wendingen , genoten we net als henzelf van de heerlijk ontspannende set; het spelplezier, de speelsheid en de spontaniteit … Mooi. Een pak korte rockende songs , muzikale schetsen en schreeuwende verbeten zangpartijen , waarbij referenties naar Sleater-Kinney, Throwing Muses , Veruca Salt , Shone Knife en het oude Breeders en Sonic Youth op hun plaats zijn . De wijd-open beenstand , de headshakes , de opzwepende drums en de gitaareffects waren een toffe meerwaarde . Het contact met het publiek nam ook een belangrijke rol in, even met hen dollen, en de kans geven mee op te gaan in hun opwindende sound, behoort tot de pure essentie van de ‘90s grunge. Het trio beklemtoonde het in brio! Sterke set en een fijne ontdekking .
Erg populair en gerespecteerd is hij in ons landje wel , die Daan Stuyven . En eerlijk gezegd, hier kwam ‘Le Franc Belge’ mooi samen in de Orangerie: de Vlaming , le Wallon en de Brusselaar . Tja , zelfs Arno was er en genoot van de belangstelling die zijn poulain heeft.
De muzikale duizendpoot en veertig plusser heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
En hij heeft een goed op elkaar ingespeelde band achter zich . Na het tussendoortje ‘Simple’ wordt hij geruggensteund door Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist/bassist Jean-François Assy, en zijn ze verder met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist .
Met hen is de nieuwe plaat ‘Le Franc Belge’ uit . Ook door de jaren neemt Isolde een meer prominente rol in bij het werk van Daan; ze is een multi-instrumentaliste, die naast de drums zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunt van Daan-Isolde samen: “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn al een paar jaar op het achterplan geduwd. We krijgen een Daan te horen als op ‘Manhay’, een gig met de pas verschenen nieuwe cd in zijn meest eerlijke, pure vorm . Hier spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel en jawel (opnieuw) Arno . Alle songs van ‘Le Franc Belge’ werden voorgesteld . Op die manier geen ‘Best of ‘ of routineuze Daan . We hielden van de afwisseling van de Franse en de Engelse songs , die perfect gespeeld werden als op plaat , en het houden tussen pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg , of een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk ademen .
‘Nachtraaf’ nummers als “Parfait mensonges”, “Ma vendeuse“ en “Mes etats unis” staan mooi naast de orkestratie van “Irrelevant” en de poppy single “Everglades” . Ze werden al brabbelend aan elkaar geanimeerd door mans dagdagelijkse indrukken en droge humor.
In het begin had je al die boeiende variatie van sfeervol, georkestreerd en aanstekelijk materiaal . We hadden die aanpak de ganse set door en tussenin kwam maar 1 oudje “Icon”. “Conducteurs fantômes” overtuigde door de prachtige opbouw , eerst sober ingezet door piano en blazers en ging dan crescendo. Of je had het Franse chanson “Melodies paroles” en “La crise”. En tot slot een rockende Daan op het eind met “Vrai decadence” en “The kid” . Hij onderstreepte op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koesterde door de mix aan culturen !
In de bis hadden we een innemende ingetogen “Belle” en de set werd ‘en verve’ afgesloten met synthpop klassiekers “Swedish designer drugs” , zoals eerder gemeld, een Daan-Isolde hoogtepunt, en “Housewife”, die iedereen tot dansen bewoog en waarop de bandleden eens loos konden loos, ideaal na de aandacht die het overige songmateriaal had opgeëist.
Sterke band – Goed uitgebouwd materiaal – Voldoende afwisseling , kijk, Daan mag terecht een enorm gerespecteerd populair artiest zijn!
!!! (Chk Chk Chk) zorgde voor de partysfeer in de Chapiteau . Hun broeierige, dynamische, opzwepende en intrigerende punkfunk is door de jaren niet echt veranderd en krijgt elan en kleur door de toegevoegde percussie en blazers . Ook spil Nic Offer, met z’n afgeleefde shirt en schort , die hij steevast op elk optreden tijdens de tour draagt, triggert de groovy sound. Door z’n gekke act, sensuele dance moves, brabbelzang en kreten, zet hij probleemloos een weekendgevoel over naar de eerste rijen. De danspassen volgen, het prikkelt en swingt! Natuurlijk kunnen we niet omheen het pas verschenen nieuwe werk van ‘Thr!!!ler’ . Het lang uitgesponnen “Get that rhythm right” is al meteen een bom . Soms noteerden we interessante, tintelende funky rockende jams en vettere housebeats in de nummers . Het klonk allemaal fris, catchy en aangenaam. Iets wat een !!! feestje waardig is .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre . Op het eind is er nog wat gestoei met shirts en donderen ze de nacht in met het aanstekelijke oudje “Me & Guilini down the school yard” , waar het ooit mee begon .
Sterk optreden . Nu maar hopen dat !!! terug een pak fans voor zich wint , na een paar slappe platen . Anno 2013 noteren we een sterke return .
Neem gerust een kijkje naar de pics van o.m. Peter Kernel en Dan Deacon
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dan-deacon-06-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-kernel-06-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - Chilly Gonzales - Muzikale clown in zijn sas
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Nadat Chilly Gonzales solo in het Museum van de Botanique voor één van de hoogtepunten van de vorige editie zorgde, liep het Koninklijk Circus aardig vol voor hetgeen ongetwijfeld ook hoog in ‘the best of Les Nuits 2013’ zal eindigen. Wetende dat de man half december 2012 ook nog eens een volle Ancienne Belgique in vervoering bracht, kunnen we gerust stellen dat deze Canadees ondertussen ‘big in Belgium’ geworden is.
In het begin warmde de sympathieke gastheer zich rustig op aan zijn klavier met behulp van vier songs uit zijn meest recente CD (‘Solo Piano II’). Tijdens die eerste twintig minuten slaagt hij er, met uitzondering van de toelichting bij “White Keys”, grotendeels in om zijn praatgrage mond te houden. Vooral tijdens het vierde nummer wordt het publiek muisstil. Vanaf de eerste noten van de naar Beethoven neigende intro wordt het duidelijk dat de clown even wijkt voor de serieus geschoolde muzikant. Na een klassiek vervolg krijgen we een nogal jazzy tussenstuk te horen om uiteindelijk weer richting klassiek te evolueren en – kwestie van de cirkel terug rond te maken - te eindigen met dezelfde zwaarwichtige Beethoven-toets op het einde. Klassieke klasse! En de perfecte opmaat naar de muzikanten van het Royal Mons Orchestra die samen met drummer Joe extra kleur zullen geven aan hetgeen de muzikale duizendpoot de rest van de avond nog uit de mouw van zijn peignoir zal schudden.
Chilly Gonzales heeft de voorbije jaren al vaker opgetreden met klassieke orkesten en voelt zich dus ook duidelijk in zijn sas. Hij dolt volop met het publiek alsook met zijn muzikanten-voor-één-avond. Meer dan eens dringt hij erop aan om de muzikale oogkleppen te laten vallen. Wie beweert niet van klassiek te houden, heeft geen benul van de gevarieerde rijkdom van dat genre. En wie zijn gading niet vindt in de moderne muziek, zou beter bekennen dood te zijn…of toch minstens muzikaal dan. Tijdens zijn pleidooi voor rap-muziek illustreert hij dat de beste songs in dat genre gelardeerd werden met een piano-riedel. Classics van de Wu Tang Clan, Dr. Dre en Vanilla Ice zouden nooit zo goed geklonken hebben zonder het piano-motief dat erin schuilt. Waarna Gonzales met “Supervillain Music” probeert aan te tonen dat het mogelijk is om te rappen onder klassieke muzikale begeleiding in een 6/8-maat, wat verwachten we ook anders van zo’n naar eigen zeggen muzikaal genie (met een zelfrelativerende knipoog!).
Weggeblazen werden we door het stormachtige spel tijdens het bij momenten naar Wim Mertens neigende “Knight Moves”. Gonzales laat met woord en daad verstaan dat de piano feitelijk een percussie-instrument is. Ook onvergetelijk was de passage van Simon, een jongeman die onlangs de Brusselse versie van een Chilly Gonzales-wedstrijd voor kinderen won en als beloning zijn kunnen mocht etaleren op het podium van het Koninklijk Circus. Het vertederde publiek negeerde de paar steekjes die de veelbelovende piano-leerling liet vallen en barstte na afloop van het wondermooie “Dot” uit in een oorverdovend applaus. Waarna Gonzales nog wat verder speelde met de (door zijn trotse moeder per GSM gefilmde) jongeman alvorens over te stappen naar een bongo-intermezzo.
Omdat de advocaten van Daft Punk niet toelaten dat iemand ook maar één stukje uit hun nieuwe plaat laat horen, toonde Gonzales geluidloos welk stuk piano hij op die langverwachte plaat ingespeeld heeft alvorens een bongo-versie van het wel al te spelen (want reeds als single uitgebrachte) “Get Lucky” te brengen.
Het sterke “The Grudge” begint solo op piano waarna het Royal Mons Orchestra en de drummer inpikken om er een melodieus meer dan geslaagde versie van te maken. Nadien worden melancholische momenten afgewisseld met opzwepende nummers om uiteindelijk een schitterende en erg afwisselende versie te krijgen van het onverslijtbare “Take me to Broadway”. I
edereen laat uiteindelijk aan Chilly Gonzales en zijn muzikanten de handjes zien uit dankbaarheid voor het schitterende schouwspel. Het concert wordt afgesloten met een mash up van “Another one bites the dust” (Queen), “Billie Jean” (Michael Jackson) en “The theme from Knight Rider”.
Twee uur muzikale pret die in de bisronde nog een heerlijke uitloper krijgt tijdens het door Gonzales en de cellist van het Mons Orchestra gebrachte “Cello Moment”.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013: The Lumerians - Girls Against Boys - 20 years and counting
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Chapiteau)
Brussel
Les Nuits Botanique hebben als alternatief indoor festival in hartje Brussel een stevige reputatie opgebouwd dankzij een eclectisch genre aanbod van aanstormend talent en gevestigde waarden. Girls Against Boys (zie pics homepag) moeten we tot die laatste categorie rekenen, sterker nog, we gingen er tot voor kort gewoon van uit dat dit New Yorkse noise gezelschap voorgoed van de aardbodem was verdwenen. Na een trits goed ontvangen indieplaten in de 90ies en early 00ies had frontman Scott McCloud in 2003 de groep immers officieus ontbonden om zich o.a. te concentreren op het meer intimistische Paramount Styles samen met drummer Alexis Fleisig.
Maar kijk, schijnbaar out of nowhere troffen we afgelopen zondag Girls Against Boys in de speciaal voor Les Nuits opgetrokken Chapiteau tent. De vier Amerikanen, intussen allemaal kwieke veertigers, zitten midden in een Europese tour die wordt opgehangen aan de 20ste verjaardag van hun post-hardcore classic ‘Venus Luxure No.1 Baby’. De beukende opener van die plaat, “In Like Flynn”, stak helemaal voorin de set en zette de bijzonder soepel draaiende band meteen op ramkoers. Een erg goedgemutste McCloud en zijn drie makkers hadden duidelijk genoten van het luie lentezonnetje boven Brussel, maar eens in de tent ontpopten ze zich als meesters van groovy noise en beklemmende hardcore.
De basisingrediënten van de befaamde ‘GvsB sound’ blijken hun houdbaarheidsdatum nog niet te hebben overschreden. Meest bepalend blijft de schorre stem van McCloud, een soort genetische mix van Mark E. Smith (The Fall) en Richard Butler (The Psychedelic Furs). Met Eli Janney en Johnny Temple heeft de groep bovendien twee bassisten in huis, die samen voor een dwingende drive zorgen die zijn weg zoekt en vindt tot diep in de onderbuik. Janney laat zijn vier snaren al eens aan de kant voor keyboards, wat nummers zoals het poppy “Park Avenue” van een donker wave randje voorzag.
In een dik uur serveerden Girls Against Boys een snedige bloemlezing uit pakweg de eerste vier platen. Deze keuze resulteerde in één lange en bijzonder strakke aaneenschakeling van enkel maar hoogtepunten. De meeste van hun bekendste nummers annex bescheiden radiohitjes zijn terug te vinden op de bijna doorbraak plaat ‘House of GVSB’ (‘96), die in de Chapiteau werd bedacht met lekkere brokken funky noise als “Super-Fire”, “Disco Six Six Six” en “TheKindaMzkYouLike”. Op het bezwerende “Satin Down” na vielen de rustpunten trouwens op één vinger te tellen. Het contrast met de opruiende post-hardcore van “Explicit Now” en “Bulletproof Cupid” kon daarna niet groter zijn. Wie zich op dat moment in de eerste publieksrijen bevond moest duidelijk tegen een stootje kunnen.
In twee korte bisrondes rakelden de Amerikanen nog een aantal publiekslievelingen op. Dankzij de ongemeen strakke basgroove blijft “Kill The Sexplayer” één van de absolute kroonjuwelen uit de GvsB catalogus, maar even goed imponeerde de groep met een claustrofobische remake van Joy Division’s “She’s Lost Control”. Met “Psychic Know-How” schudden de Amerikanen nog een laatste uppercut uit hun mouw. McCloud hing de gitaar aan de haak en liet zich als een onbezonnen jonkie door het publiek op handen dragen in een rondje crowdsurfing.
De frontman waande zich tijdens die ene minuut ongetwijfeld een stuk of 20 jaar jonger, een gevoel dat wij eigenlijk al gans de avond hadden. Tegelijkertijd lonken Girls Against Boys ook al naar een volgend hoofdstuk. De kakelverse single “It’s A Diamond Life” is al een feit, een nieuwe EP binnenkort misschien ook. Het is een huizenhoog cliché, maar de toekomst ligt wel degelijk bij de meisjes en jongens.
Even ervoor werd het publiek opgewarmd door The Lumerians, een vijftal uit de San Francisco Bay Area dat in Brussel de recente release van hun tweede full album ‘The High Frontier’ kwam opluisteren. De muzikale geschiedenis van hun thuisbasis indachtig zit hun spacerock volgepropt met psychedelische invloeden, hier en daar geïnjecteerd met een verslavende krautrock groove. Niet meteen hapklaar radiovoer dus, wel een stevige aanrader voor liefhebbers van pakweg Hawkwind, Can en early Suicide.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-against-boys-05-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lumerians-05-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/driving-dead-girl-05-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Woodkid & Mons Orchestra – geslaagd en toch …
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Het is zover, het startschot voor alweer een nieuwe editie van ‘Nuits Botanique’ is gegeven. Op zondag 5 mei onthaalde het Koninklijk Circus Woodkid voor één van de meest spannende concerten van deze editie. Het bewijs hiervan is het feit dat het concert al een aantal maanden uitverkocht was. Het moet gezegd dat de media ophef rond Yoann Lemoine de laatste tijd minstens intensief te noemen is. Voor een artiest die ongetwijfeld getalenteerd is (hij heeft de clips verzorgd van onder andere Lana Del Rey, Moby,…) maar nog geen enkel album uithad (enkel twee EP’s), merken we op dat de pers als één blok achter hem stond. Connecties binnen de artistieke wereld zijn duidelijk altijd goed meegenomen. Hoe dan ook, Woodkid was dus present om ons ‘The Golden Age’ voor te stellen, een album dat begin dit jaar is uitgekomen en waar hij jarenlang aan gewerkt heeft. Voor deze gelegenheid was de Fransman in het gezelschap van het Mons Orchestra. Een unieke kans om de grootse werk van deze Franse artiest in volle glorie live te aanschouwen.
Het Koninklijk Circus is afgeladen vol, de toeschouwers zijn ruim op voorhand aangekomen en verzekeren zich een goed plaatsje om ten volle te kunnen genieten van het spektakel.
Er is geen voorprogramma voorzien, dus zullen we onmiddellijk Woodkid voorgeschoteld krijgen. Het podium verklapt dat er ons een show te wachten staat die zowel voor oor als oog aandacht zal hebben. Achteraan het podium hangt namelijk een groot doek. En wie het audiovisuele verleden van Yoann Lemoine en diens zin naar combinatie van muziek en film kent, weet wat we kunnen verwachten.
Rond 20.15 uur verschijnt Woodkid op het podium, vergezeld door zijn muzikanten. Sommigen nemen plaats achter hun keyboard en andere apparatuur , terwijl twee anderen zich achter de drums installeren. Achteraan het podium nemen de leden van het filharmonisch orkest van Mons, dat bestaat uit koperblazers en strijkers, plaats. Woodkid zelf gaat in het midden staan. Alle componenten voor een spektakel van hoge kwaliteit zijn alvast aanwezig.
Vanaf het begin zet de Fransman de toon. Een vol geluid en een perfect lichtspel . Beelden zijn achteraan het podium te zien. Ze doen denken aan het futurisme van de Duitse film ‘Metropolis’. Gezien hun indrukwekkendheid nemen deze het overwicht op de muzikanten. Woodkid probeert ons onmiddellijk mee te nemen naar zijn theatraal universum. Het publiek reageert positief en lijkt voldaan terwijl de nummers (stukken) elkaar opvolgen. De hoofdrolspeler van de avond toont zich tevreden met zo’n ontvangst. Songs van zachte aard wisselen af met deze van een groter popgehalte.
Het hoogtepunt van dit anderhalf uur concert is ongetwijfeld “Iron”. De tribale percussiestukken van de twee slagwerkers in combinatie met de getoonde beelden slaan duidelijk aan. Woodkid maakt er gretig gebruik van om het nummer af te sluiten met een eerder electro-getint deel.
En toch, ergens wringt het schoentje. Al gauw immers, ondanks de talrijke muzikale donderslagen die ondersteund worden door de percussionisten en koperblazers, lijkt de stem van de Franse zanger vaak verloren te gaan in het geheel. Ook al zal hij zich in de loop van het spektakel beetje bij beetje losrukken uit zijn verlegenheid. We moeten hoe dan ook toegeven dat het vocale charisma van de Fransman niet even groot is als dat van zijn muziek. Jammer!
Wat er ook van zij, Woodkid is er in geslaagd zijn publiek tevreden te stellen, en dat is uiteraard het belangrijkste. Maar achter zoveel apparatuur, hadden we misschien nog meer mogen verwachten.
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/woodkid-05-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: How to dress well – British Sea Power – Cold War Kids
Les Nuits Botanique 2013
Botanique
Brussel
Les Nuits Botanique houdt ons alert qua opvolging van jonge artiesten, opkomend talent en bands die al wat honneurs hebben door de jaren .
Vanavond hielden we halt in de Rotonde , waar we onder de indruk waren van de hartverscheurende trippy soundscapes van How to dress well , en in de Chapiteau kwam de noemer op toegankelijke gitaarrock, met enkele snedige , pittige soli. Leuke Les Nuits dus …
Meteen was de aandacht gescherpt door het Canadese Plants & Animals (Chapiteau) uit Montreal, die intensiteit , dynamiek, gretigheid en emotionaliteit samenbalden in fris gedreven rocksongs . We genoten van het bedreven gespeeld materiaal en de prachtige, vaardige, weerbarstige soli. Tja, hier versmolten bands als Neil Young & Crazy Horse , Dinosaur Jr en Arcade Fire. Btw, ze zijn al een kleine vijf jaar bezig, maar hun talent mag nu toch wel eens de verdiende erkenning krijgen .
In de Rotonde werden we meegenomen, meegevoerd op een huiverende , adembenemende trip van How to dress well , het muzikaal laptop project van de Amerikaan Tom Krell . Bijgestaan door een tweede elektronicatechneut, die af en toe ook viool speelde , werden we overdonderd door een pak indringende , smachtende , trippende elektronica, die sfeervol, loungy, dromerig als grimmig, grillig kon zijn; knisperende sounds , zalvende en krachtige beats, reverbs en een variërende falesetto zang vulden aan. Krell experimenteerde gretig met z’n 2 micro’s en hallucinante projecties waren te zien op de achtergrond.
Dagdagelijkse indrukken , gevoelsbeleven en de chaos die we kunnen ervaren, werd muzikaal in een ‘joy of sounds’ omgezet!
Vriendelijk, los, spontaan en speels dropte hij ons in dit muzikaal spel, en loodste ons door de niet eenvoudige set heen. Op het eind werden we zelfs overspoeld door harde staalverwerkende geluiden en liet hij ons verweesd achter. Puike prestatie!
British Sea Power - Buitenbeentje in de Britpop brengen elementen als grilligheid, eigenzinnigheid en toegankelijkheid samen. Een geheel van dwars, tegendraads, beklemmend, bedreven, groots en meeslepend uitgekiend materiaal dat sfeervol en hitsend klonk en in die afwisseling trokken ze ook in de zangpartijen , tussen de gitarist en de bassist, deze lijn door.
We waren op die manier uitermate geboeid in songs als “Machineries of joy”, “Loving animals” , “Carrion” en “All in it” en het belegen oudje “Remember me” . De bombast en de orkestraties die we op plaat kunnen horen , waren op het achterplan geduwd . Af en toe werden songs onderstreept door enkele uitwaaierende partijen. Een kleurrijke vioolpartij voegden ze aan het gevoelige dromerige, rockende materiaal toe .
Niet in 1 hokje te duwen deze Britten, en een referentie aan het miskende An Emotional Fish en Pavement was op z’n plaats!
Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids (zie pics homepag), onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarop een handvol uitstekende singles te horen waren als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Dat is nu al een pak jaren geleden, en eerlijk gezegd, ze konden nooit meer tippen aan dit debuut en niveau zowel qua plaatmateriaal als live . De intimiteit en de extravertie die elkaar uniek kruisten in 1 song , raakten op de volgende platen onvoldoende, ook al probeerden ze tintelende ritmes en een warm, aanstekelijke sound te creëren, door de hotsende, botsende en emotievolle pianopartijen en gitaarriedels .
Gelukkig staan ze op het podium nog niet gestald als een stel tuinkabouters , gezien de energie die het kwintet uitstraalt . Dat maakt veel goed bij de gigs. Naast blijvers “Hang me up to dry”, “Hospital beds” en “St-John” – “We used to vacation” werd doodleuk links gelaten , konden maar een handvol songs overtuigen waaronder een “Occupation”, “Royal blue” , “Relief” en “Fear & trembling” .
Op de koop werd hun set eerder dan voorzien besloten, en kon er zelfs geen bis meer van af. Na een deugddoende avond , kregen we hier wel een koude douche over ons heen , en sloten ze op een eerder trieste manier af .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cold-war-kids-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/british-sea-power-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/plants-and-animals-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/milo-greene-04-05-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek – zondag 5 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Labadoux beleefde een derde 'zonnige' dag. Het terrein werd omgetoverd in een prachtig zomerterras waar jonge gasten konden klinken op de vriendschap, waar kleuters werden geschminkt en waar grootouders het van op afstand goedkeurend bekeken. Intussen klonken uit de tenten en op het plein instrumenten uit de vier windstreken. Bretoense klanken uit Boulogne-sur-Mer of zomerse speedfolk van Radio Negra. De grote tent werd zelf opengemaakt aan de zijkant zodat de verhitte toeschouwers wat koelte kregen. Want daar werd het een muziekfestijn van de middag tot de avond. Toen Raymond iedereen nog een fijne avond had gewenst, was het weer voorbij voor een jaartje. De organisatoren mogen een flinke pluim op hun hoed steken!
Shantalla
Labadoux baadde in een zonnige vakantiesfeer toen we het drukke terrein op zondag verstaken in de richting van de Schots-Ierse geluiden uit de grote concerttent. De Schotse Helen Flaherty genoot zo mogelijk nog meer van haar optreden dan het publiek. Met een brede glimlach zong ze haar ballads die door de kenners in de tent graag meegezongen werden. De stemmen werden alvast opgewarmd voor het optreden van Luka Bloom. De band (die verder uit Ieren bestaat) speelde de pannen van het dak (van de tent). Dit is Labadoux op zijn best: Keltische folk van de bovenste plank op een lazy sunday afternoon.
Toen het optreden goed en wel afgelopen was, zagen we zangeres Helen al langszij de tent binnen komen. Ze was nog in extase en kon dat moeilijk verbergen. Achter in de tent ging ze aan het standje met cd’s een poolshoogte nemen. Na een vijfjarige pauze tussen 2005 en 2010 nam de groep die zijn basis in België heeft hij derde cd “Turas” (=”reis”) op. Met zijn fijne balans van melodische ballades en uptempo reels en jigs in complexe nbewijst deze cd dat Shantalla een internationale ster is aan het folkfirmament!
Bagad An Alarc’h
We steken het grasplein over en de organisatoren zullen dit wel graag zien. Komt het doordat je slechts 8 euro betaalt om op zondag naar Labadoux te komen? Of zit de zon met haar zomerse temperaturen er voor iets tussen? In ieder geval is de sfeer optimaal: vrienden zitten of liggen te babbelen en drinken op de vriendschap, kleuters zoeken hun weg met leuk geschminkte gezichtjes terwijl de moeders hen van op afstand volgen.
Rondom de de weide trekken de standjes heel wat nieuwsgierigen en tussen al dat gekrioel bouwen de Fransen uit Boulogne-sur-Mer (150 km rijden van hier) gewapend met hun slagwerk, doedelzakken en bombardes in het midden van de peloeze een feestje: een echte Bretoense Fez Noz. Ze werden reeds aangekondigd door Alan Stivell die het programma goed bekeken had. “Bagad” is het Bretoense woord voor “groep” terwijl “An Alarc’h” “zwaan” betekent en de zwaan is het symbool van de stad Boulogne. Ze spelen Schotse en Ierse melodieën en Bretoense standards. Maar toch stellen wij ons de vraag hoe een Bretoense muziekgroep uit Pas-de-Calais kan komen. Wat opzoekwerk leert ons dat de twintigkoppige groep, opgericht in 2007, voor de helft uit Bretoenen bestaat. Ze zijn gegroeid uit een begeleidingsband voor dansers, maar wilden zelf meer op het voorplan treden. Gratis lessen doedelzak leverden nieuwe jonge muzikanten op. . Hier kan je een repetitie bijwonen.
Radio Negra
Wat verder was reeds een zuiders feestje aan de gang met een kruidige mix van reggae, ska, salsa en rock. Radio Negra speelde de perfecte soundtrack bij dit zuiderse zondagse weertje en zette de pubtent op stelten. Het was een hele toer om ons nog een weg te banen tot vóór het podium. Daar stonden de die-hards blootsvoets te dansen (opgepast jongedames voor splinters in de houten vloer!) op de tonen van nummers als “Demasiado Corazon” van Mink de Ville of “Clandestino” van Manu Chao. Het jonge volkje was kon de muziek van ouwe jongens Buena Vista Social Club goed smaken. Het is een echte cocktail en die smaakt naar meer!
Sarah Ferri
Als je de fiere moeder bent van een paar radiohits, dan is het fijn om hiermee live uit te pakken. Met “On My Own” heeft ze ongeveer elke Vlaamse zender gecharmeerd. Voor velen klonk het nog “Sarah Wie?” als je haar tipte als een hoogtepunt op Labadoux, terwijl ze reeds in de zomer van 2008 het concours Jonge Wolven won. In 2010 speelde Sarah Ferri op het Dranouter festival. Vervolgens werd ze op sleeptouw genomen als gaste bij Pieter Embrechts & The New Radio Kings en verzorgde ze supports voor grootheden als Jools Holland en Simply Red. Sarah groeide op in een warm Belgisch-Italiaans nest en geïnspireerd door dames als Ella Fitzgerald, Billie Holiday en Nino Simone begon ze met het schrijven van eigenzinnige en creatieve songs. Het is een mengsel geworden van folk en zonnige gipsy jazz. Haar stem heeft een heel ruim bereik en verandert voortdurend van timbre. Dat is duidelijk te horen in “The Man Who was bored”, een song met Django-ritmes en een stemgeluid dat ons doet denken aan Eddi Reader van Fairground Attraction. Op haar website lezen we dat ze op 13 mei is vertrokken naar Yokohama! Way to go Sarah!
Raymond van het Groenewoud
Net zoals op vrijdag en zaterdag, sluit de concerttent op zondag af met een man die er al een carrière van 40 jaar heeft op zitten. En net zoals Angelo en Alan maakt Raymond er geen routinezaak van! Al zong hij zelf “Ik ben God niet”, het is toch goddelijk om te zien hoe een stel jonge leeuwen elkaar vóór het podium verdringt om mee te brullen met oude nummers zoals “Maria” of “Vlaanderen boven”.
In al die jaren veranderde er wel één en andere want nu vult hij zijn dagen met vegetarisch eten en zijn nachten met de Chachacha.
Het eerste half uur mag iedereen vijf frank in de jukebox steken en horen we de ene na de andere hot. Daarna trekt de band een psychedelisch muziekgordijn op en wordt het even stil. Maar dan draait de hitmachine weer op volle toeren en zingt iedereen uit volle borst(en) mee! Zoonlief Leander mocht ook even frontman zijn. Opvolging is verzekerd!
Wie achteraf nog met verzoeknummers wil komen die niet gespeeld werden, wordt nu al door de cynicus het gras voor de voeten weggemaaid: “Voilà, ik heb álle liedjes gespeeld en kom achteraf niet zagen!”
We keerden in de avond zon moe maar tevreden huiswaarts en zetten daar nog eens zijn cd “Tot morgen” op om nog eens naar het gestoorde “Formulieren” te luisteren. Dat had hij niet gespeeld...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek – zaterdag 4 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Zaterdag 4 mei - Labadoux programmeert traditioneel enkele verrassend goede nieuwkomers. De verrassing van 2013 is voor ons niemand minder dan Aissata Djiby! Daar horen we zeker nog meer van. De dag kon niet meer stuk want ook Luka Bloom en Alan Stivell losten alle verwachtingen in!
Aissata Djiby (+E-Liese)
Dit was hun tweede optreden in West-Vlaanderen... Inderdaad, wij waren bij de gelukkigen die ook het eerste gehoord en gezien hadden. Deze revelatie van Labadoux stond op 28 april 2013 al op het podium bij de 7evende namiddag in Sint-Eloois-Winkel.
De achttienjarige Belgisch-Senegalese Aissata Djiby zingt de ‘blues’ zoals we ze vandaag nog zelden horen. Ze brengt een mix van covers (“Way Down in the Hole” van Tom Waits, “Mellow Down Easy” van Little Walter of “Maggie’s Farm” van Bob Dylan) én eigen nummers. Ze schrijft eigen teksten zoals “I’ll Follow My Feet” en “When I Call Your Name”. Begeleid door een aantal briljante muzikanten -Koen Van der Gucht en Tom de Poorter op gitaar, Jef(frey) Thielens op mondharmonica, Dirk Pluim op contrabas en Krisken D’hooghe op drums zijn de Fujirama Blues Band- bewijst deze jongedame dat ze klaar is voor de grote podia. Ze zijn hier in ieder geval onder goed gesternte gestart: de 7de namiddag programmeerde Lady Linn toen zij nog een nobele onbekende was en het Zesde Metaal stond bij hen al op het podium toen niemand in Vlaanderen Wannes Cappelle kende.
Net vóór Aissata en groep eraan begonnen, bedankte E-Liese de organisatie dat ze na de pubtent in 2012 nu op het grote podium mochten betreden. Dan moet men in 2014 Aissata ook op het grote podium programmeren! Doén!
O ja..., gitarist Koen meldde nog dat de groepsleden niet meer weg willen uit West-Vlaanderen... heeft iemand een huis te koop voor hen?
Luka Bloom
‘An Irish man and a guitar’! Meer moet dat niet zijn. In ‘90 en ‘94 stond hij reeds in Dranouter. Toen stond hij scherp en had nog veel te bewijzen. Nu heeft hij al een buikje en is hij een gevestigde waarde, maar hij is met plezier blijven terugkomen en speelt tot op vandaag nog de nummers van “Riverside”, zijn eersteling van toen. Op zijn eentje kan hij een volle tent begeesteren. Hij laat het publiek meezingen want zijn fans kennen de teksten! Achteraf wist hij te vertellen dat ze in Vlaanderen nog net iets beter zingen dan elders. (Of vertelt hij dat overal?)
Hij stelde ons voor aan zijn nieuwe gitaar uit Australië en als er plots een snaar uit de toon viel, werd die opnieuw gestemd tijdens het nummer met de laconieke opmerking “Hey that’s a cool note!”. Ook nu was er een storend geroezemoes achter in de zaal, maar in tegenstelling tot de kleine Italiaan van vrijdag, stoort deze grote Ier er zich niet aan. Hij zet ze te kakken met “I can perfectly hear you in the back!” Als de spionkop vooraan roept dat hij iedereen in de tent op de been moet roepen, is zijn antwoord “It’s a free country, everyone can do as they please.” Niks moet, alles mag...
Het was genieten van het begin en na een uur had hij er in zijn enthousiasme geen benul van hoe lang hij al aan het zingen was: “I’ve got the impression I’m only warming up”. Van ons mocht hij nog een uur doorgaan!
Voor de organisatie van Labadoux had hij ook een boodschap: “It’s five years ago I was at Labadoux. I hope I don’t have to wait another five years to come back!” En toen sloot hij toepasselijk af met “You couldn’t have come at a better time!”
Rapalje
Wij wisten het al. Als je het woord rapalje opzoekt komt je volgende mooie synoniemen tegen 1) Geteisem 2) Gepeupel 3) Gespuis 4) Tuig 5) Gemeen volk 6) Gajes 7) Janhagel 8) Plebs 9) Schorremorrie, enz...
De vier langharige kerels van Rapalje leken weggelopen figuranten van “Bravehaert” of “Highlander”. Maar het zijn gewone jongens uit Groningen die een flink stukje doedelzak, viool of bódhran kunnen spelen. Ze zijn “doorgewinterde” muzikanten wat volgens hen betekent dat ze in alle weer kunnen spelen. Dat was maar goed ook want de vier Groningse Schotten en de drieste dansers vóór het podium uitgezonderd, verkleumde iedereen in de gure avondwind. En (het) Rapalje op het podium speelde als tribute een cover van Luka Bloom en vroegen om geen vergelijking te maken. Dat hoeven we dan gelukkig ook niet te doen...
IK had graag eens het oordeel van de meester gehoord die zich op dat moment aan de andere kant van de Wantebrug bevond. Naast het podium merkten we de aankondiging voor een heus Keltisch feest op in het Stadspark in Groningen waarop alle rapalje is uitgenodigd. Alleen daarheen op 1 en 2 juni!
The Blues Vision
The Blues Vision op Labadoux, …het zal bij velen blijven nazinderen! De set van 45 minuten werd ingezet met het titelnummer van hun 2de cd ‘Counting sheep’ en de sfeer zat er onmiddellijk in. In een mum van tijd liep de foyertent vol! Het gehele optreden werd het uitzinnig publiek verrast met een stomende mix van eigen nummers en covers. “Mushroom”, “Mary had a little lamb”, “When I Get Drunk”, “Funky Shit”, “Hey Joe”,… een resem nummers passeerden in sneltempo de revue in het veel te korte tijdsbestek dat ze toegemeten kregen…Een knallende bis was meer dan terecht, het publiek kreeg er maar niet genoeg van. Hanne, Klaas en Arne bewezen met dit optreden dat ze hun plaats in de Foyer van het Labadouxfestival meer dan verdiend hadden. Wie hen moest missen kan hen de komende maanden nog aan het werk zien in de streek!
Alan Stivell
Op zaterdag sloot de grote tent af met de tweede legende van dit weekend. In 1972 stond de Bretoense bard voor het eerst in de Olympia in Parijs. Daarmee begon de wereldroem en om dit deze veertigste verjaardag te vieren kwam er een dubbele best of-cd uit met een geremasterde versie van de eerste plaat.
De Keltische harp stond centraal op het podium en ook in het optreden. Stivell mogen we gerust de voedstervader van dit instrument noemen. Toen het bijna vergeten was halfweg de vorige eeuw heeft hij ze opnieuw tot leven gewekt.De klanken van een harp doen toch altijd wat bovenwerelds aan. Alsof je terug in de tijd gaat of naar een ander universum van feeën en hobbits voor mijn part.
Maar met Stivell blijf je niet hangen in vervlogen tijden. Als de gitarist zijn akoestisch instrument inruilt voor een elektrische en de violist de snaren van zijn eveneens elektrische fiddle martelt, komen we meteen in de folkrock terecht. Op het einde evolueerde dit zelfs naar een soort ‘speedmetalfolkrock’. Voor ons niet gelaten. De jongeren in het publiek zijn gebleven en de ouderen konden het ook verteren. Als de spionkop, vooraan in de tent meebrulde met ‘Tri Martolod”, zag Stivell de tijd gekomen voor een meezinger: “Son Ar Chistr”. Zegt u niets? Dit nummer was zijn eerste single in 1970 en in 1976 werd het een hit voor Bots als “Zeven Dagen Lang”. De spionkop brulde mee, maar Stivell liet het meezingen, maar niet echt losbarsten zoals Luka Bloom dat wel doet... Toch gingen we voldaan en tevreden huiswaarts. De Bretoen stond toch bijna twee uur op het podium. De man verkeert in uitstekende conditie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek - vrijdag 3 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Labadoux editie 2013 is er eentje om in te kaderen! Elke avond hadden ze een supergroep op de affiche. Branduardi, Stivell, en Raymond. Ook was er telkens iets nieuws te ontdekken voor de fijnproevers. Uit de Foyer en de Pubtent van dit jaar kunnen ze al rekruteren voor de grote concerttent van volgend jaar! We denken maar aan Aissata Djiby of The Blues Vision. Het publiek werd niet teleurgesteld en heel wat artiesten waren zelf in hun nopjes: Luka Bloom en Sarah Ferri kwamen na hun optreden in opperbeste stemming hun publiek backstage begroeten. Alles kreeg een gouden kadertje door de zon die er vooral op zondag een zomerse dag van maakte!
dag 1 - vrijdag 3 mei 2013
Vrijdagavond startte Labadoux onder een stralende zon. Sioen slaagde er als opener in om de tent helemaal vol te laten lopen. Maar toch bleek Angelo Branduardi de man te zijn waarvoor heel wat volk naar Ingelmunster kwam afgezakt. De Italiaan ontgoochelde niet en speelde zowel zijn hits als enkele religieuze "songs" uit de middeleeuwen. Het belooft een mooi weekend te worden!
Mystic Moose
Mystieke Eland klinkt als een scoutstotem. Als ‘scouts’ doen denken aan zomerkampen, dan kan dit misschien kloppen want Mystic Moose dompelde ons direct onder in een vakantie-festivalsfeer! De zanger-gitarist kon aanstekelijk energiek de tent meeslepen en de eerste dansers waagden zich tot voor het podium. Met eigen songs en covers van bv. Absynthe Minded en de Levellers brengen deze jonge gasten aanstekelijke akoestische cross-over. Zij vermengen folk, pop, rock, gipsy, jazz ... tot een bijna vanzelfsprekend geheel. Akoestische nummers met een behoorlijke drive, doorspekt met hier en daar een rustige noot zijn ons handelsmerk. (http://www.mysticmoose.be/ ) Ze eindigden hun optreden met een swingende dansmix waarin de viool “Enola Gay” en “The Final Countdown” vertolkte. Van mix gesproken!
Sioen ft Binti
Voor ons was het ‘long time, no see’ met Sioen. Hij trad ooit op in onze gemeente bij een benefiet in 2006. Toen was hij nog het ‘jongetje van de buren’ achter zijn piano. Op Labadoux was een heel andere Sioen te zien. Nu staat er een man die zijn publiek kan meeslepen; het resultaat van een andere manier van songs schrijven: vroeger alleen op zijn piano terwijl de nieuwe plaat ‘Sioen.’ (mét punt) het gevolg is van tientallen ideeën die geduldig door de juiste mensen zijn gevijld en geperfectioneerd.
Frederik Sioen stond centraal aan de microfoon met de gitaar omgord en liet de piano aan: Peter Lesage. verder line-up: op gitaar: Frederik Segers, bas: PJ Seaux en drum: Pieter De Wilde. Halfweg de set kwamen de zes zingende zussen van Binti de groep vervoegen. Ze brachten onder andere Blackout dat ze in 2012 ook al speelden bij Studio Brussel. Later op de avond (lees: nacht) zouden ze nog hun eigen ding doen op het podium van de pubtent.
We hoorden “Cruisin” en “Ease your mind” uit de beginjaren maar ook nieuwe nummers zoals “Johnny, Mary, Tommy and the sun”. Dit optreden dat eerst een rustig begin voor Labadoux leek te worden, eindigde met het oorverdovende “Reign” waarvoor geen enkele grungeband zich zou schamen! De bomvolle tent werd niet ontgoocheld... Graag meer van dat!
(Met dank aan Sioen.net)
Angelo Branduardi
“Hij stamt nog uit de tijd dat platen in een grote hoes zaten die kunstwerkjes op zich waren. Men noemde dat toen nog een album...” Zo werd de menestreel uit Italië aangekondigd. Wij brachten zelf een exemplaar mee uit 1979 dat inderdaad een prachtig stukje artwork is. En ja hoor, nog vóór het optreden lukte het ons een handtekening te versieren.
Voor dit optreden kwam heel wat volk naar Ingelmunster afgezakt. Sinds “Alla fiera dell'est" uit 1976 is Branduardi een gevestigde waarde waarvoor je naar de grote zalen moet. Labadoux kan terecht trots zijn dat ze hem op de affiche hebben. Na een eerste nummer stamelde de Italiaan “Goede avond en welkom”, waarna hij zich verontschuldigde voor zijn gebrekkig (onbestaand) Nederlands. Hij snapte ook dat Italiaans nog niet door 1% van de tent gesproken werd en vond dan weer dat Engels spreken voor een publiek dat niet Engelstalig is, niet zinvol is. “Dus”, besloot hij, “zal ik niet veel spreken maar vooral veel muziek spelen...”
De bomvolle tent werd op haar wenken bediend: zowel de bekende hits als esoterische nummers werden geserveerd. Het was doodzonde dat er achter in de tent volk stond dat alleen maar gekomen was om te kletsen met elkaar. Blijkbaar hadden ze de pub tent niet gevonden? Branduardi prevelde iets in het Italiaans dat klonk als een vervloeking. En hij had gelijk: het is heel eenvoudig voor 5% van het publiek om 95% van het geluid te maken, terwijl de overige 95% van de mensen ademloos zit te genieten. Maar misschien lopen we nu het risico om ‘onverdraagzaam’ genoemd te worden?
De drummer van de groep zat in een (plexi)glazen kooi, waarschijnlijk om het geluid wat te dempen? Toch beschikte de man ook over een gong die hij regelmatig bediende zoals bij “Il signori di Baux”, een nummer uit “Cogli la prima mela”. Ik maak mezelf graag wijs dat hij dit nummer bracht omdat hij die platenhoes vóór het optreden in handen kreeg. De titelsong van die plaat werd ook het laatste bisnummer! Het was genieten van begin tot einde!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Roots & Roses Festival 2013 – Rootsmuziek op zijn plaats!
Roots & Roses Festival 2013
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
De Dag van de Arbeid betekent in Lessines niet enkel kermis, maar ook het Roots & Roses Festival dat zich afficheert als het festival waar men zich goed voelt. En ook deze editie illustreert hoe men daar telkens beter in slaagt. Op het gezellig ingericht sportterrein aan de Ancien Chemin d’Ollignies staan twee ruime concerttenten voor Roots en Roses, een ruime restauranthal met kraampjes waar enkel kwaliteitsvolle producten worden aangeboden. Nee, hier geen veel te duur aangeboden festivalrommel, maar een pallet aan gerechten en dranken (ook trappisten !) om u tegen te zeggen. Er is zelfs een weide met ligzetels en met het zonnetje paraat werden die gretig ingenomen.
Musiczine liet Lode (L) en David (D) van de Ndl redactie los op dit festival. U leest hieronder hun relaas.
De opener van het festival was onaangekondigd Rockin’ and drinkin’ guys (B). Blijkbaar had Hillbilly Moon Explosion moeten afzeggen, waardoor er wat in het programma geschoven is. Dit Doorniks drietal brengt goedgemutste rock’n’roll uit de jaren ’50 en rockabilly en deed de Roses tent al eens shaken. Best een aangename start voor een festival. (D)
Daarna was het de beurt aan Larry & His Flask (VS) in de Rootstent. Deze bende Amerikanen brengt een mix van blues, folk en punk op een stevig energiek tempo. Niemand zit op zijn gat bij deze band, zelfs de drummer niet! We lopen al de tourdata af om nogmaals te kunnen genieten van deze zotte bende. (D)
Door het verdwijnen van Hillbilly Moon Explosion was Bertrand Lani & Band (B) aan de beurt. Bertrand Lani is de jongere broer van Fred ‘& The Healers’ Lani. Beide broers speelden samen bij Superslinger, ondertussen werkt Bertrand solo met een heel persoonlijke stijl, gebaseerd op hedendaagse Americana folk. Iets minder onze meug, hoewel we hun Ramones cover “I don’t wanna grow up” vanop de zonnige ligweide wel konden smaken. (D)
Bij de prospectie van de festivalaffiche had het zootje ongeregeld van The Urban Voodoo Machine (UK) onze nieuwsgierigheid gewekt. Aangekondigd als een even onwaarschijnlijke als geslaagde mengeling van een blues druipend van rock’n roll en gipsyklanken en feest op het podium, lagen de verwachtingen hoog. En wow werden die ingelost. De elfkoppige band brengt een burleske carnavalshow vol sexy majoretten, zigeuners en zelfs een groene door Frankenstein gefabriceerde drummer. Goed amusement waar het publiek van aan het dansen ging en dat achteraf resulteerde in een hoge merchandiseverkoop. Albums te plaatsen bij Bourbon soaked gypsy blues bop’n’stroll. Hoewel, toen we de groene drummer tegen kwamen in de restauranthal het eerder Bush soaked gypsy blues bop’n’stroll was. (D)
The Urban Voodoo Machine (UK) kwamen rechtstreek vanuit de Uk hun carnaval verder zetten. Deze gimmick hangt samen van de flauwe grappen en clichés en doet een poging tot een feestelijk balkanorkest, die echter bijlange niet het niveau van onze Kortrijkse Vetex haalt. Daarvoor spelen ze iets te onsamenhangend. Maar met hun elven op het podium weten ze het publiek heel goed te amuseren. Je krijgt zowaar zin in whisky. Varieté van je reet dus. (L)
Het opkomend Belgisch talent Madé J deed wat van hem werd verwacht. Hij is zoals die dekselse Gotye ook half Australisch, maar brengt gelukkig welgemeende rechttoe rechtaan punk met een bluesy en rockabilly onderbouw. The Cramps dus. Zelfs zijn stem deed aan wijlen Lux Interior denken. Zijn “Down On The Street” cover van The Stooges miste wel wat power, maar over het algemeen een puik concert. (L)
We kregen niet alleen een palindroom met Amarak IAB met Bai Kamara (B), maar vooral een portie secure Chicagoblues bezongen met een soulstem. Deze perfecte muziek is perfect voor perfecte mensen, maar alles is te puur en te clean waardoor we de bezieldheid missen. Blues in een Armani-pak, maar het mag best iets ruiger. (L)
John Schooley & his one man band (VS) zorgde voor de eerste grote verrassing van dit zeer sympathieke festival. Hij loopt, tapet, dubt en speelt als de beesten, . Heerlijk, eerlijke, rauwe en traditionele blues, alles door één man gespeeld die een fantastische unieke sound creëert. Splitten zal hij niet. (L)
Tegen 17u was het de beurt aan Slim Cessna’s Auto Club (VS). Van deze band hadden we in 2010 zo genoten dat we ze deze keer niet wilden missen, al was het maar om te zien of ze terug zouden dollen met de security en oh yes they did! Het is duidelijk dat deze Baptisten bekend staan als één van de beste live acts in de huidige Amerikaanse scène. Hoewel het verrassingseffect natuurlijk niet hetzelfde was als in 2010, was dit terug een sterk concert en deze keer konden we meezingen. Get a little higher, get a little higher … (D)
Slim Cessna’s Auto Club (VS) deed mij nog het meest aan de beginnende Sixteen Horsepower denken. Banjo, contrabas en verschillende stijlen (folk, rock, soul en country) door elkaar. Passie en vuur, door twee zangers gebracht. Eugene Edwards on speed. Heel bezwerend en zeker een van de beste live bands. Halverwege viel het concert wel even stil toen ze even zoals hun godfather persé the preachy stuff wilden en zowaar een gebed begonnen. Jezus! Gelukkig hebben deze voortreffelijk muzikanten zich snel herpakt. (L)
Daarna stonden de The Godfathers (UK) op het programma. Heel eerlijk, ze zouden er beter mee ophouden. Fout gevoerde nostalgie zonder enig spoor van begeestering. Een beetje als De Kreuners die een ode aan Johnny Cash brengen. Ze kenden een verdienstelijke surfing start, maar enkele minuten later viel het concert als een kaartenhuisje in elkaar. Het was lang wachten op een heel (f)lauwe versie van hun wereldhit “Birth, school, work, dead”. Helaas zijn ze vooral dat laatste en op de koop toe krijgen we nog een waanzinnige verkrachting van Lennon’s “Cold Turkey” in de strot geramd. (L)
The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) is in één woord: GREAT! Een ware verademing na de losers, hierboven beschreven Waanzin op het podium met americana, deltablues en hillbilly. Heerlijke interactie met het publiek, dat Peyton al rap op de handen droeg. Op het podium een drummer die alles als een welgeoliede locomotief stuurt, een gezellige dame met een wasbord en een bebaarde en behaarde medemens die de leukste dingen uit allerlei gitaren, de ene al wat specialer en zelfgemaakter dan de andere, haalt. Nikske truuk, nikske computergestuurd, zijn duim bast en de andere vingers doen de rest. Heerlijk begeesterend, maar zo energievretend dat het zowaar moeilijk een volledig concert vol te houden valt. (L)
Tijd voor kwaliteitsvoedsel om de innerlijke mens te versterken hadden wij The Godfathers links laten liggen, maar The Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS) wilden we zeker zien. Dit was een excellente keuze. Dit drietal uit Indiana brengt een energieke show op unieke muziekinstrumenten; het wasbord en een reeks (zelfgefabriceerde) gitaren. Het publiek was mee! (D)
Jim Jones Review (UK) kwam nieuw werk voorstellen en deed dat met verve. Een Bonn Scott voice en ouderwetse rock met piano worden in een nieuw jasje gegoten. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren ‘70 een dikke negenhonderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly a la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Lessen nog geen Schauvlieghes rondlopen en de band zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten. Laat mij het maar georkestreerde chaos noemen. Het klinkt allemaal rommelig, maar het is het absoluut niet. Tot slot bracht deze bastaard zoon van Scott en Robinson nog een heerlijke Elvis-ode. (L)
The Stranglers (UK) vormden de afsluiter van Roots & Roses 2013. De organisatie had hen gevraagd een semi-akoestische act te brengen, zoals op hun live-album dat ze opnamen in Brugge (2012). Alle respect voor de jaren ervaring en grote naam, maar dit leek totaal zinloos. Een volledige ster van dit mooie festival gaat verloren door het belachelijke unplugged optreden van een vijftal dat zich The Stranglers noemt, maar in de verste verten er niets meer mee te maken heeft. Dit is eerder goed voor recepties van malafide banken of ergens in een naar oude vesten ruikende casino aan de Opaalse kust. (L)
Een dagje Roots & Roses gaf ons niet enkel wat kleur door de aanwezige zon, maar maakt duidelijk dat heel wat festivals hier kunnen uit leren wat sfeer en cathering betreft. Geen grote merken die de weide kleuren met banners en vlaggen. Enkel fruitsap en water uit de regio, regionale bieren (Maredsous, Trolle, Bush, Rose, Chouffe, Moinette etc...) en pils van Brouwerij Dupont. Een vijftigtal koks die het eten ter plaatse klaar maken. Verser dan vers, lekker en zeer betaalbaar. Verder een relaxte sfeer met een goed programma, tegen een eerlijke prijs. Graag tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-roses-2013/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Les Nuits Botanique 2013: Valerie June - Oude wortels, jonge scheuten
Valerie June
Les Nuits Botanique 2013
Wat heeft Dan Auerbach van The Black Keys in hemelsnaam bezield om de rauwe bluesrocker “You Can’t Be Told” als producer uit te lenen in plaats van er “El Camino”, het internationale doorbreekalbum, nóg meer glans mee te geven? Wellicht de jeugdige, zuiderse charmes van Valerie June. Maar zeker ook vertrouwen in haar onmiskenbare talent waarmee ze de 20ste editie van Les Nuits Botanique mocht openen.
Valerie June kreeg blues, folk, soul en gospel in haar thuiswieg Tennessee met de paplepel ingegoten, al vat ze deze traditionele invloeden zelf nog het liefst samen onder de noemer ‘organic moonshine roots music’.
Met volle overgave nam ze opener “Twined And Twisted” solo en akoestisch voor haar rekening, blind vertrouwend op haar meest dierbare instrument: een karakteristieke ‘Memphis voice’ die afwisselend krachtig en weemoedig klonk.
Wat eveneens indruk maakte: haar ontwapenende, van lange dreadlocks voorziene présence. Meer vrolijke hippie girl dan melancholische country madam, al moest het vrouwelijke geslacht tijdens “Somebody To Love” en “Workin’ Woman Blues” toch de nodige ontberingen en beproevingen doorstaan: “I ain’t fit to be a mother / I ain’t fit to be no wife yeah / I been workin’ like a man y’all / I’ve been workin’ all my life", klonk het veerkrachtig op dit laatste nummer.
Valerie June bekende tussen de songs door al vijf venten te hebben versleten, maar diep ongelukkig leek ze daar gelukkig niet te zijn door geworden.
Het nieuwe album ‘Pushing Against A Stone’ verschijnt pas op 6 mei - haar entourage was gelukkig zo attent om naast de Rotonde al enkele exemplaren te koop aan te bieden - maar de heupwiegende soulpop liedjes “The Hour” en “Wanna Be On Your Mind” suggereerden nu al dat deze plaat wel eens vlotjes over de toonbank zou kunnen gaan.
Stond hier een nieuwe Amy Winehouse op het podium? Meestal zat Valerie June met haar fraaie appelblauw zeegroene laarsjes (nog) net iets te stevig vastgezogen in het moeras rond de Mississippi rivier. Maar doorleefd, authentiek en traditioneel klonk het zeker, en is dat niet juist hetgeen waar veel mensen naar op zoek zijn in onzekere tijden?
Wie Valerie June helaas gemist heeft kan haar nogmaals aan het werk zien op 19 juli 2013 tijdens Gent Jazz Festival.
Pics homepag - Met dank aan Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Nederlands 
Français 
