Madbuzzkwbrg 2013 - Magdalena Solis, Teeth Of The Sea, Mater Suspiria Vision, Psychic Ills, Anika, GNOD
Madbuzzkwbrg 2013
Vanavond staan we vol enthousiasme opnieuw op de betonnen vloer van Magasin 4. Een avond vol psychedelica wordt ons door Buzz On Your Lips, Beursschouwburg en Mad About Music (samengevoegd wordt dat een onuitspreekbare MADBUZZKWBRG) voorgeschoteld. Met groten als GNOD , Psychic Ills en Teeth Of The Sea (zie pics homepag) op de affiche happen we dan ook meteen toe om tot in de late uren ons in de bovenwereld te begeven.
Magdalena Solis, die een soort psychedelische drone over het publiek neerlaat, mag de avond intrappen. Magdalena Solis zijn met twee en kennen een primitieve uitrusting. Met gitaar en laptop brengen ze hallucinante geluiden die een spacy feel geven. Wervelende synths worden gecombineerd met psychedelische gitaar gehuld in een geluid die voortdurend verschuift van dromerig naar bedwelmend. Evenveel aandacht gaat uit naar het creëren van een extatische atmosfeer als de visuele ervaring. Niet vreemd als je weet dat Magdalena Solis als filmproject begonnen is. Na een tijd treedt er echter gewenning op. Het repetitieve wordt bijna langdradig en de aandacht verslapt. Ze staan volgende week op het podium van Roadburn, samen met Teeth Of The Sea, die het volgende optreden in de rij zijn.
Teeth Of The Sea (pics homepag) komen uit Londen en met vier brengen ze een soort experimentele psychrave met hallucinogene beats die gewoon door je oordoppen heen blazen. Wie had gedacht dat dit het meest boeiende optreden van de avond zou zijn? Ze starten met een basis sound en plots knallen ze door en brengen daarbij een bombastische sfeer over de zaal. Het zijn master muzikanten, waarbij elk van hun op elk moment van de show zo gefocust zijn op hun instrument dat het bijna onwerkelijk lijkt dat ze dergelijke focus tot het eind kunnen behouden. Hun muziek vraagt hun tot het uiterste te gaan, en als luisteraar kan je hier enkel dankbaar om zijn. We kunnen hier spreken van een energetische live show, niemand in de zaal staat dan ook stil hoewel… Op een gegeven moment nagelen ze je aan de grond vanuit een trance geïnduceerde hypnose. Zelden overkomt je dergelijke ervaring. En wanneer drummer Matthew Colegate z’n sneller dan snelste ritme speelt, versnelt hij plots het ritme met nog een tempo hoger en sta je vol verbazing te kijken naar de kunde van dit quatro. Teeth Of The Sea vertrekt vanuit de idee de energie die zij beleven in hun muziek over te brengen naar een ruimer publiek. Dat doen ze dan ook met verve. ‘Haunted disco trance’ is een omschrijving die hun op het lijf geschreven is. Visuals hebben ze niet nodig, al zou ik wel benieuwd zijn als er vocals zouden ingezet worden, hoe dit zou klinken. Het is alvast uitkijken naar volgende week, waar ze het publiek van Roadburn vast en zeker zullen wegblazen.
Mater Suspiria Vision brengt een intrigerend schouwspel waar aan alle facetten van de show evenveel aandacht wordt gegeven. Zowel op vlak van klank, beeld en performance. Met hun visuals sturen ze beelden op je af waar beweging, belichting en vervorming een overheersende rol spelen. Met minimale spookachtige drones vormen ze een landschap die eindeloos lijkt te zijn. Mater Suspiria Vision dost zich deze avond uit in een witte en zwarte cape, vergezeld door een soort medusa achtige figuur die in het midden van het podium als een bijna stenen beeld in een soort van devotische houding staat. Religie is dan ook de hoofdrolspeler binnen hun ‘vision’.
Mater Suspiria Vision is echter muziek die moeilijk al staande verteert, beter zou zijn er een cinematografische voorstelling van te maken.
Psychic Ills komen uit de US en brengen ons psyche/space rock. Ze ‘labellen’ onder de fameuze Sacred Bones en brachten in februari een nieuw album uit. Met gemoedelijke ritmes geven ze de beweging van een zachte zomerbries. Het wordt niet explosiever, enkel meer psychedelischer. Ze stellen persoonlijk teleur daar ik de verwachting had dat ze een voller geluid zouden brengen. Na een tijd lijkt elk nummer dezelfde lijn te hebben en wekt het eerder slaap op dan enthousiasme.
Anika zingt in haar zalmoranje kleed liedjes die een Brigitte Bardot sfeer oproepen. Geen zang die je omver blaast, noch intrigeert. Het is deel van een ‘no wave’ decor die het best omschreven kan worden als lo fi avant-garde. Ideale achtergrondmuziek om de nieuwe RifRaf te lezen. Het blijft ons een raadsel waar Anika de ruime interesse van luisteraars vandaan haalt. Het publiek was duidelijk wel fan van dit genre.
GNOD is de afsluiter van de avond en het optreden waar we het meest naar uitkeken. Echter anders dan we van hun gewoon zijn palmen ze het podium in met een mengtafel waar ontelbare effectpedalen worden uitgestald. We houden onze adem in en wachten vol spanning op de eerste klanken. Na wat vertraging als gevolg van technische problemen krijgen we experimentele techno noise over ons heen. Het was al laat en menig man was beschonken. Ze kregen dan ook te maken met een overenthousiaste ethanolgebruiker die ze met veel moeite van het podium konden wegdrijven. De sfeer was voor ons niet aanwezig, en fan van het technogenre zijn we ook niet. Het werd snel duidelijk dat ze hun psychedelische non stop noiserock vanavond niet op ons af zouden sturen.
Teeth Of The Sea was dan ook by far de meest verrassende band van de avond!
Organisatie: Maddbuzzkwbrg (Mad About Music, Buzz On Your Lips, Beursschouwburg) ism Magasin 4, Brussel
Little Waves 2013 – Uitstekende eerste editie!
Little Waves 2013
Het stond vandaag (15 april 2013) te lezen in de metro … Universitairen hebben ontdekt dat goede muziek hetzelfde kan teweeg brengen als eens goed eten of een goede vrijpartij. Een gegeven dat niet te ontkennen valt na het eerste Little Waves festival in Genk. Het festival strikte enkele grote namen zoals Lisa Hannigan, Moddi, Marble Sounds en zorgde zo voor een waarlijk cultureel orgasme. Zoals eerder vermeld vond het festival plaats in het pittoreske Genk, meer bepaald in een oude koolmijnerij. Het pand biedt een perfecte mix tussen de oude Genkse gloriedagen en de nieuwe invulling, een puike prestatie als je het mij vraagt. Wandelend tussen oude machines, buizen, foto’s snuif je een deeltje geschiedenis op. Maar genoeg over het pand zelf laat ons overgaan naar de avond zelf.
De eerste band die onze zintuigen mocht prikkelen was Few Bits, een collectief ontstaan rond de Antwerpse singer - songwriter Karolien Van Ransbeeck. De nummers fladderen tussen fluisterpop en dromerige indierock waarbij invloeden van The Sundays of Lisa Germano terug te vinden zijn. Kenmerken die goed naar boven kwamen tijdens “Sweet Warior”, de intieme sfeer op het podium werd overgedragen via de zeemzoete stem van Karolien. Haar stem roept het vertrouwelijke van de moederkloek en weet zo de hele zaal in vervoering te brengen. Tijdens “People” tilde de band het geheel naar een hoger niveau. Het gebruik van meerdere stemmen creëert een diepgang in het nummer, wat aangevuld met de sterke melodische lijn van de gitaar het vertrouwelijke van de band verder zet. Dit zelfde sfeertje was ook terug te vinden tijdens “One Night Friend”, de hese stem van Van Reesbeeck neemt je mee in een eigen wereldje terwijl ze een verhaal vertelt. Het ontwapenende nummer heeft klanken die terug te voeren zijn naar de vroege Sigur Rós periode. Met nummers zoals “Come on Home”, “Wolves”, “Big Sparks” werd het singer - songwritergehalte doorbroken en toonde de band hun rock kant. “Come on home” wordt gedragen door de bas en dwingt je door de opbouw tot bewegen. “Big Sparks” bracht de meer experimentele kant naar boven, de afwisseling tussen de bas en melodische gitaar zorgde doorheen het nummer voor een Pink Floyd gevoel.
Tussen de bands door kon het publiek kennismaken met enkele singer - songwriters in spe. Utinknesse probeerde het singer - songwriter gegeven te doorbreken door te werken met verschillende loops. Het geheel kon uiteindelijk de zaal niet bekoren. Oakfield Drive bewees dat niet alleen vrouwen of zachtaardige mannen goeie schrijvers zijn. Het rock kantje aan zijn nummers kon het publiek wel bekoren.
Na een ferme vertraging door technische mankementen was het uiteindelijk aan Douglas Firs. Een band ontstaan rond Gertjan Van Hellemont (Bony King of Nowhere) aangevuld met bassist Simon Casier (Balthazar), Laurens Billiet (Spencer the Rover) dook achter de drums en Cleo Janse (Bony king of Nowhere) verving de gebruikelijke pianist. Hoewel het eerste akoestische nummer een prachtige opener was verkies ik toch de full band bezetting. Wanneer de groep inzet tijdens het tweede nummer, “Shimmer and Glow”, vloeit de energie van het podium. De muziek draagt zowel kenmerken van Neil Young als Bob Dylan, Ryan Adams,… Kenmerken die sterk naar boven kwamen tijdens “I don’t think you’re good to have around”. Dit stevige rocknummer wordt opgesierd door blues licks en orgel klanken. Gertjan Van Hellemont weet perfect een set op te bouwen, de overgangen van stevige naar sentimentele nummers weerspiegelen ook de cd (‘Shimmer and Glow’). “Misunderstood”, “Baby jack” balanceren tussen poppy en rock en vervolledigen op deze manier het uitgebreide repertoire van Douglas Firs.
Tijd voor een tweede pauze en ja alweer twee sterke singer - songwriterkandidaten, dit keer kon Songs of Sirens met een iet wat country-achtige stijl de zaal warm maken. Deze werd opgevolgd door Mocking Jay die in vergelijking met de vorige zangers/zangeressen duidelijk meer gevorderd was in het nummers schrijven. Hij brengt een heel volwassen sound die hem uiteindelijk de winnaar van de avond maakten. Een laatste kandidaat was Vince Jaenen, ongetwijfeld een goeie zanger maar het Bieber gehalte konden we toch niet volledig van ons afschudden.
Dan was het tijd voor Marble Sounds, stilaan Belgische trots geworden. Pieter Van Dessel als frontman en Gianni Marzo (Isbells) vormen het meesterbrein van Marble Sounds. Op Little Waves kwamen ze hun nieuwe plaat ‘Dear me, Look up’ voorstellen. “The time to sleep”, het openingsnummer van hun eerste cd, begint zeer rustig om uit te groeien tot een stevig rock nummer. Een nummer dat als verpersoonlijking van Marble Sounds gezien kan worden, zwevend tussen subtiel gitaarwerk en stevige rock. Alvast een perfecte opener. Dit werd gevolgd door “No one ever gave us the right” en “My Friend”. Beide nummers worden gekenmerkt door sterk opbouwend te zijn waarbij de muziek de stem golvend begeleid. “Ship in the sand” , een cover van Sophia, haalde het donkerste kantje van de heren naar boven. De vrolijke muziek met een diep droeve tekst laat je even zweven in melancholie. “Dance Clarence Dance” was net zoals op de plaat de opvolger. Om de woorden van Van Dessel te gebruiken, tijd voor een vrolijk nummer! En vrolijk werden we inderdaad, de stevige melodie dwong ons tot bewegen hier en daar waagde iemand zich aan een voorzichtige danspas maar meestal bleef het bij mee knikken op de muziek. Voor “Sky High” haalde Marble Sounds Karolien Van Ransbeeck op het podium. Spijtig genoeg kon dit nummer het zelfde gehalte als de rest van de set niet bereiken, kwam het doordat Karolien de tekst niet meteen kende, doordat het al zo laat op de avond was? Ik weet het niet maar echt overtuigend was het niet. Ze sloten af met “The summer of the sun” en “Evenings”. Twee nummers die het uiterste bieden van Marble Sounds en de set perfect afronden.
Volgende in rij, Lisa Hannigan voor velen de ster van de avond. De betoverende Ierse met een hemels hese stem, ondertussen wel gekend van de Danone reclame speelde tot voor kort bij Damien Rice. Nadat deze genoeg had van de samenwerking, besloot ze het alleen te proberen. Geluk voor ons! Ondertussen heeft ze twee platen op haar naam staan (‘Sea Sew’ en ‘Passenger’). Deze dame werd op het podium alleen begeleid door een gitaar, ukulele en mandoline. “Little Bird” zette de avond in, meteen werd de zaal ongelooflijk stil. “Passenger” was van het zelfde laken een pak, ditmaal werd de gitaar gewisseld voor mandoline. Het stampen van de voet zorgde voor het ritme en de wondermooie stem maakte verschillende sprongen. Het nummer uitgekleed tot op het been was kwam sterker over dan de cd versie. Na al die serieuze nummers was er ook eens tijd voor humor “Oh Sleep” normaal een duet, werd een solo duet. Verder trakteerde ze ons nog op “Safe Travels, don’t die”, “Lille” en het wondermooie “Knots”. Het was een perfect einde voor het ingetogen maar krachtige optreden.
Volgende aan zet was Winterslag. Een band ontstaan rond Rolf Veressen (ex- Feuerbach, Yuko, The bear that wasn’t), wat begon als een soloproject groeide uit tot een volwaardige band. Verder marcheren in het gelid Renee Sys (Renée), Ruben Lamon, David Broeders en Brecht Plasschaert (Marble Sounds). Ze namen onlangs deel aan Humo’s Rock Rally en brengen een dromerige indie pop. Met de opener “Hometown” werd het soft rock gehalte van de band aangehaald. “After that I fell in the water before that I drowned” volgde en kon ondanks de tweede stem van Renée de zaal niet echt bekoren. “How we lost control” en “Sideways” zijn eerder experimentele nummers met een aparte sound. Om een of andere reden leken de nummers weinig samenhangend maar er was wel een grote muzikale technische vaardigheid merkbaar aanwezig. “A brief Spell” creëerde meer harmonie en samenhang in de set. Het was één van de beter beluisterbare nummers. Al bij al was het een behoorlijk concert van Winterslag, spijtig genoeg kon het mij niet bekoren vanaf het eerste moment. Het experimentele gehalte in de nummers vraagt zeker voor een tweede luisterbeurt waarna de complexiteit van de nummers beter naar voor komt.
En dan was het tijd aan de laatste band van de avond Moddi. Deze Noorse sensatie deed in 2 jaar, 250 concerten waarna hij even rust nam om zich te herbronnen en naar buiten te komen met een nieuwe cd ‘Set the house on fire’. De blootvoetse Pål Moddi Knutsen (zang, accordeon en gitaar) start alleen op het podium. Het Noorse “Heim” lijkt wel universeel te spreken. “Let the spider run alive” wordt met de band ingezet, de accordeon wordt bovengehaald en zowaar ook de beat box talenten van Knutsen. Dit muzikale talent ondersteund door o.a Katrine Schiott (cello), Erik Normann Aanonsen (Bas/contrabass) slaagt er in om de verschillende muzikale lagen in dit nummer tot zijn recht te laten komen. “Soon you’ll love somebody” is een prachtig indiefolk nummer waarbij de gitaar de bovenhand heeft en op ondersteuning kan rekenen van prachtige cello tonen. Onder de oppervlakte voel je de Noorse invloeden sluimeren. Kari Jahnsen aka Farao vervoegt de band op het podium voor het prachtige nummer “Run to the water”. Een nummer geschreven voor een schizofrene vriend. Deze prachtige romantische ballade werd voortgestuwd door cello en piano waarop de twee stemmen elkaar uitbalanceerden. Het concert van Moddi kende een rijke mix tussen zowel nieuwe als oude nummers en beklemtoonde precies waar Knutsen voor staat. Een gevarieerde mix tussen Noorse klanken met hedendaagse folk.
De eerste editie van Little Waves was een waar genoegen om bij te wonen. Volgend jaar graag opnieuw met weer een spetterende affiche!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/little-waves-2013/
Organisatie: Little Waves
Les Paradis Artificiels 2013 – Archive – Fun – The Bewitched Hands
Les Paradis Artificiels 2013
Zénith
Lille
Les Paradis Artificiels 2013 is een jaarlijks muziekfestival, een tiental dagen in Lille in diverse clubs . De mensen van AGDLL zorgen telkens voor een mooi divers overzicht wat het hedendaags muzieklandschap allemaal te bieden heeft . Op de affiche heel wat interessante headlines , alsook ontdekkingen en opkomend talent . Het festival heeft al een uitstekende reputatie opgebouwd .
Muzikale diversiteit, tegenstellingen en aanvullingen, alles kan, een belangrijke troef dus. Vanavond was zo’n voorbeeldje: Archive – Fun – The Bewitched Hands …
Eerste band was van eigen boden , met name The Bewitched Hands ; die ook bij ons al enige airplay heeft verkregen. De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki, I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree , Broken Social Scene en ‘60s Beach Boys. De sprankelende , aanstekelijke , betoverende indiepop van het Franse gezelschap brengt het nodige optimisme; enthousiasme en vitaliteit door de leuke, luchtige en opgewekte tunes .
Het zestal heeft twee cd’s uit ‘Birds & drums’ en ‘Vampiric way’ , waaruit een 45 tal minuten gretig geput werd. Ze betrokken het publiek telkens bij hun korte vakkundige, frisse, broeierige songs . Prima feelgood , vrolijke muziek die meer dan overtuigend werd besloten met die prachtsingle “The laws of walls”.
Totaal andere stuff hadden we om handen met het Amerikaanse Fun , die met de plaat ‘Some nights’ en de single “We are young” ( op plaat met Janelle Monae) een topper hadden in de hitparades vorig jaar . Fun laat letterlijk een ‘happy feeling’ horen als van The Bewitched Hands , zij het dan op een andere manier; we horen popcommercieel werk met grootse arrangementen en een bombastische gladheid , gedragen door een super enthousiaste band en de helder , indringende , soms hoog uitlatende zang van Nate Ruess . The Sound Of Music (van de familie Trapp) , Queen , Mika, My Chemical Romance, de balladpop van Jason Mraz of een mannelijke Kate Perry drongen zich op bij Fun.
Een spring-in-‘t-veld, dit zestal , waarbij ook de pianist/toetsenist/multi-instrumentalist een belangvolle bijdrage levert in het totaalconcept van de jeugdige band . De samenzang speelt een voorname rol , maar was soms overdreven en over-gemoduleerd.
Stadion pop dus, met een paar goede songs, die een doorwinterde muziekfreak maar deels kunnen raken, maar daar zullen de jonge (gillende) meisjes vooraan weinig boodschap aan gehad hebben, want die hadden hun avond wel met die ‘bubbelgum’pop als “Out on the town” , “One foot”, “It gets better”, “All allright”, “Carry on” en die doorbraaksingle “We are young” . Op het eind schotelden ze hun liefde aan The Rolling Stones voor met “You can’t always get what you want”, voorzien van een snedige gitaarsoli. Hier zou Sam De Bruyn van StuBru een vette kluif aan gehad hebben, sie …
Tot slot ‘something totally different’ om Les Paradis Artificiels te besluiten, met het Britse Archive (zie pics homepag) die een intense en gevarieerde set boden .
Archive geniet in België niet zoveel bekendheid. Onbegrijpelijk, want de groep heeft een unieke sound en het talent van de muzikanten staat buiten kijf. Ze combineren elementen uit de hiphop, electronic, progressive rock en klassieke muziek en brouwen er een eigenzinnig geheel van. De knisperende en broeierige elektronica die we ook kennen van Radiohead vanaf ‘Kid A’ neemt een prominente plaats in en zorgt ervoor dat elk nummer een gigantische spanningsboog kent.
Dat Archive live nog een stukje snediger en intenser uit de hoek komt bewezen ze in Lille. De spanning was te snijden en je had het gevoel dat elk nummer uit het niets kon exploderen. Opener “Fish” was nog iets te langdradig en zoutloos, maar vanaf “Wiped Out” schoot de band met scherp. De minutieus opgebouwde compositie resulteerde in een koude oorlog tussen synthesizer, percussie en gitaren. Donkere wolken tekenden zich boven de Zénith Arena en na elke climax bleef de dreiging van een kernexplosie in de lucht hangen.
De lichtshow versterkte dit effect nog en zorgde voor een hypnotiserende en psychedelische trip. Vervolgens kregen we het groovy en catchy “System” voorgeschoteld.
De band heeft verschillende genres onder de knie, maar toch hoor je steeds duidelijk dat het om een ‘Archivesong’ gaat. Op het dansbare en uptempo “Hatchet” mocht zangeres Holly Martin een eerste keer opdraven en dat deed ze met verve. Met haar krachtige en soulvolle stem vulde ze met gemak de hele zaal. Ook in “Violently” met zijn agressieve beats (“When I close my eyes/I think of how you died/Died in me/So violently/Love to close my eyes/Remember how you died/Died in me/So violently”) vertolkte ze een hoofdrol. De mellow violen die op het einde van het nummer opdoken, zorgden voor een mooi contrast, iets waar Archive wel vaker mee speelt.
Het catchy “Fuck U” was nog zo’n hoogtepunt. Doordat de vocalen zich ergens tussen zingen en rappen bevonden zat er een aanstekelijke flow in het nummer en het refrein “So fuck you anyway” smeekte om luidkeels meegekeeld te worden. “Bullets” was dan weer helemaal opgebouwd rond een pianomotief en begon rustig, maar eens de synthesizer inviel, transformeerde de song in een allesverzengende draaikolk. Een betere afsluiter van de reguliere set konden we ons niet bedenken.
De band kwam gelukkig nog terug om “Dangervisit” te spelen, dat van start ging met emotionele zanglijnen maar halfweg overging in hevig gitaargeweld en schreeuwerige vocalen.
Archive zette de puntjes nog even op de ‘i’ en wij waren Fun al lang vergeten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-12-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fun-12-04-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Popallure 2013 – Popallure Ontpopt
Al enkele jaren houdt de Popallure organisatie vinger aan de pols aan Belgisch talent voor hun jaarlijks festival. Opnieuw stonden een paar aardige namen op de affiche als Steak Number Eight, Coely en Maya's Moving Castle, aangevuld met opkomende bands als Londen Bullet, Delvis en Steven H en kon het dansminnend publiek terecht voor Redking & Mr . Noisy , Raving George en Sam De Bruyn.
De organisatie stelt al jaren de Eigen Kweek in de spotlights, en kreeg terecht de titel van de tweejaarlijkse Cultuurlaureaat in Nazareth-Eke . Loon naar werk dus!
Steven H(eyse) knalde meteen en probeerde het aankomende publiek wakker te schudden met z’n aanstekelijke hiphopsounds . Hij rapt en zingt snedig in een West-Vlaams dialect en swingt met een laagje humor , vergezeld van een voorgeprogrammeerde ritmebox. Hij maakte het uitermate creatief en opwindend , hotste heen en weer , en deed z’n lichaam afzien op de beats, alsof de de nieuwe cd ‘Pijn en Lijden ‘ hier letterlijk moest ervaren worden. Fris, speels en opzwepend. Groots entertainer en Artiest met een Feestneus!
Een beloftevolle ontdekking is Maya’s Moving Castle , die eerder al in de finale stonden van Humo’s Rock Rally en de Beloften in Gent . Het kwartet switch met invloeden van de onvolprezen trippop van Lowpass, en de ijle, koele elektronica van The Knife , Bel Canto en ons eigen Sx , gedragen door de dromerige, melancholische zang van Ann-Sophie Claeys. Door het elektronisch vernuft dringt en presenteert zich een droomwereld als een grimmige, mysterieuze, koele leefwereld op; de slepende , onrustige, dreigende als zalvende, betoverende synths , beats en percussie, aangevuld met de nerveuze en ingehouden beheerste gierende gitaar van Nele De Gussum, die Ann-Sophie in de zangpartijen bijstaat, zorgen hiervoor. Bitterzoet materiaal , tussen toegankelijkheid en experiment, dat met “War” en “Next life” al twee sterke singles heeft. Door de finesse en subtiliteit was de livesound niet steeds een evidentie, net als de zang , die een nog meer krachtige uitstraling moet krijgen.
Steak Number Eight mag dan op jonge leeftijd de Humo’s Rock Rally hebben gewonnen , ze hebben in die tijd al drie cd’s uit en live staat hier een evenwichtige band te spelen, die postmetal , postrock , sludge, doom en noise laat versmelten tot sterke songs, zacht, filmisch, opbouwend, hard en exploderend, onder de hels dreigende, indringende zang en screamo’s van Brent Vanneste . Ook al komt de klemtoon nu op ‘meer song’, alle frustraties versplinteren bij de livegig. Ontketend kunnen ze zijn! En net als de andere bands in het genre word je door hun allesvernietigende ‘raw power’ meegevoerd , -gesleurd en -gezogen. Het is heerlijk genietend headbangen , welke song ze ook spelen . Behoorlijk indrukwekkend dus!
Tot slot een klein half uurtje Coely, de 18 jarige Antwerpse met Congolese roots , die in het najaar van 2012 al meteen een grote radiohit op zak had met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song, die live niet ontbrak en de meeste respons opleverde. Gepassioneerd en zelfverzekerd gaat de jonge dame te werk, interacteert met haar publiek, en kan in sommige songs de r&b van Lauryn Hill, Erykah Badu , Mary J Blige en The Fugees; Arrested Devolpment een ferme kopstoot geven . Er is dus ook die lieflijke kant van het genre en dan wordt het uitermate sober gehouden door haar heldere gospel zang . Voldoende variatie dus , al mag haar DJ nog wat meer dynamiek tonen . Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen!
De dansspieren werden al aangesproken bij Coely , de nacht kon worden ingezet met de DJ set van Redking & Mr . Noisy , Raving George en Sam De Bruyn.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site van Popallure http://www.popallure.be
Organisatie: Popallure, Nazareth-Eke
Dunk!festival 2013 – vrijdag 29 maart 2013 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2013
Dunk!festival was dit jaar reeds aan z’n negende editie toe en namen dit jaar ook een risico door van hun basisconcept af te wijken en met twee podia te werken. Hun concept waarmee ze Dunk! begonnen, een tweedaags festival met één podium, leek dan ook op te gaan in de overvloed die ze dit jaar hadden voorzien. Het is dan ook hollen van de downstairs naar de upstairs met een tijdsklok van welgeteld vijf minuten. Wie dan ook nog tussenin merch wil kopen moet wel heel gericht zijn. Bijna zou je wensen dat er minder goede bands kwamen om na een optreden uit te blazen, maar ook dit jaar stelt Dunk! niet teleur. Als een hogesnelheidstrein raasde Dunk! dan ook in volle vaart en leken drie dagen er wel één te zijn.
Het programma zag er op z’n ‘Paas’best uit met grote namen als Kokomo, Syndrome, The Black Heart Rebellion, Stephen O’Malley, The Pirate Ship Quintet, Drums Are For Parades, Joy Wants Eternity en Heirs die tussen minder gekende bands prijkten. Uniek voor dit festival is dat er heel wat bands uit het buitenland voor de eerste maal in België een podium krijgen.
Enkel zat dit programma nu ‘ei’vol met maar liefst 36 bands die uit verschillende delen van de wereld naar Zottegem kwamen om het beste van postrock te brengen aan een publiek die trouw zweert aan dit genre.
Want één ding is zeker, niemand verlaat Dunk!festival met een onverzadigd gevoel. En contraire, dit jaar was er misschien eerder sprake van oververzadiging.
Zowel op organisatorisch als muzikaal vlak haalt Dunk! altijd het onderste uit de kan. Dunk! kan dan ook rekenen op een respectvol publiek die voor de muziek komt en het bier erbij neemt ipv andersom. Elk jaar staat Dunk!festival garant voor een affiche die voor een uitverkocht festival zou moeten zorgen maar spelbrekers dit jaar waren de weersomstandigheden en het vroege tijdstip waarop Dunk!festival viel.
We danken alvast nog eens de fantastische mensen voor en achter de schermen van Dunk!festival en kijken alvast uit naar het tienjarig jubileum!
dag 1 - Vrijdag 29 maart 2013
What The Blood Revealed geeft het startschot van Dunk! Ze komen uit Schotland en brengen instrumentale progressieve rock. Met twee EP’s en een album stonden ze in het verleden reeds samen met grote bands als Kylesa, This Will Destroy You, Maybeshewill, Storm of Light op het podium. . Eind 2012 werd hun eerste LP op de wereld losgelaten, “Harbor of Devils” (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina). En deze plaat komen ze op Dunk met alle plezier voorstellen. De klemtoon ligt bij deze band meer op atmosfeer dan explosie, meer op ritme dan opbouw en zijn hierom dan ook een ideale starter op een nog lege maag.
Celestial Wolves uit Sint-Lievens-Houtem presenteerde hun eerste album ‘Wood for Wood’ en is één van de vele bands onder het Dunk! records label. Met een bezetting van vijf, waarvan drie gitaristen, een bassist en een drummer nemen ze je mee in hun landschap van uitgestrekte sfeer onderbroken door erupties van meer zuivere postrock. Celestial Wolves is een band die teruggrijpt naar de basis van de postrock. Ze kleuren mooi binnen de contouren ervan. Maar als het goed gebracht is en met overtuiging, dan moet dat soms niet meer zijn. Ze bewijzen dat ze hun plaats op het festival zeker verdienen. Ook zij kwamen hun eerste full album voorstellen die is uitgebracht door Dunk! records (de eerste, maar zeker niet de laatste band van het label dat de revue zal passeren).
Kokomo zagen we al eerder op de affiche van Dunk!festival prijken en waren een terechte terugkomer. Kokomo ontstond in 2008 en wordt gedragen door Oliver Ludley, Rene Schwenk, Tobias Stieler and Benamin Helig. In 2009 brachten ze hun eerste album ‘Matterhorn Bob and the Black Fair’ uit en tourden hiermee in Duitsland, Frankrijk en Engeland. Hun tweede album ‘If Wolves’ werd gereleased in 2011 onder Dunk!records en I.corrupt.records. Kokomo is één van de groten die weten waar postrock om draait. Ze combineren een massieve sound met meer melodieuze, trage stukken. Alle albums van kokomo vind je terug op www.dunkrecords.be
Petrels is een eenmansband met een hoop electronica, daar komt het bij Petrels op neer. Zijn soundscapes kunnen echter op niet veel bijval rekenen van het publiek, dat in opvallend lage getale aanwezig is. Wel een ideaal moment om even te verpozen en je neer te vleien op de grond. Of om een drankje en wat eten te halen, want echt beklijven deed hij niet.
Stephen O’Malley is lid van Sunn O))) en is naast muzikant ook componist en producer. Met een tiental versterkers stond O’Malley klaar om ons van de grond te blazen, ware het niet dat de politie -duidelijk indie liefhebbers- met de vinger stond te wijzen naar de geluidsmeter. Stephen werd hierdoor muzikaal in een hoek geduwd maar liet zich niet kennen. Met een zelf geïmproviseerde droneset bracht hij eerder een zinderende sound voort dan z’n gekende opbouw naar droneuitbarstingen. Het verzwakte de vooropgestelde set en de verwachtingen als luisteraar echter en na het optreden kon hij z’n frustratie dan ook niet wegsteken. De politie was die avond niemands vriend…
The Pirate Ship Quintet uit Engeland was aan hun tweede Belgische show toe. Waar ze tijdens hun eerste show speelden voor 5 man en een paardenkop speelden konden ze nu rekenen op een volle zaal. Een niet alledaagse bezetting, door de toevoeging van een cello aan de basis line up zorgen voor een heel mooi geheel. De cellist is een voltijds lid van één van Engelands meest gekende symfonische orkesten. Het warme timbre van de cello wordt begeleid door strakke, bezwerende ritmes van gitaar en drum. Dit alles creëert donkere atmosferische stukken die uitbreken in meer brutale en eigenzinnige sferen. De gedempte zang -die zeldzaam wordt ingezet- wordt aangewend om de instrumentale stukken kracht bij te zetten. Na een klein uur zit de muzikale trip er spijtig genoeg op en komen we weer met onze beide voeten op de grond. Dit smaakte zeker naar meer.
The Pirate Ship Quintet valt onder Denovali Records die hun album Rope for No-Hopers uitbracht.
The Black Heart Rebellion is een band die constant op zoek is naar transformatie. ‘Har Nevo’, hun laatste album, kon reeds op heel wat positieve kritiek rekenen. Ontwaakt in de punkscene in 2004 staan ze vandaag voor een soort film noire waar het obscure vertaald wordt in klank. Met hun tribale klanken en bezwerende ritmes proberen ze het publiek in een trance te brengen. Bij het ene nummer lukt dit al beter dan bij het ander. De oerkreten van de zanger snijden de ene keer soms door merg en been, de andere keer slaan ze de bal volledig mis. TBHR is en blijft een vreemd, intrigerend schouwspel van muziek en licht. De zeldzaamheid van dit samenspel is fascinerend om te horen en te zien want de zanger trekt op een bijzondere manier de aandacht.
Le Seul Elément is een Frans postrock/dark ambient/noise project en was de afsluiter van de avond. Piano en drum vormen het hart van Le Seul Elément omringd met obscure noisesamples.
Ze brengen letterlijk en figuurlijk een schaduwspel die over je heen valt als een donkere nacht door plaats te nemen achter de cellofane schermen van een kubus met daarop zinderende visuals geprojecteerd. De nummers werden ingezet met modern-klassieke pianostukken. Langzaam worden er lagen drum en samples over gewoven die de muziek steeds weer naar een dampende climax brengen om dan weer terug te vallen op de eenvoud van de piano. Ze slaan je tot verbazing, door het contrast die ze op muzikaal vlak creëren door de immense sound die ze als eenmansband voortbrengen tegen de ruimte die ze fysiek innemen Het was vertederend en hartverscheurend tegelijk. Een prachtige manier om een avond af te sluiten.
Le Seul Elément is de parel in een oester en mag zeker meer naam krijgen want dit is muziek die je niemand wil onthouden! Een meer dan terechte headliner! Je kan hun muziek beluisteren en gratis downloaden op http://leseulelement.bandcamp.com/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2013/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2013 – zondag 31 maart 2013 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2013
We Stood Like Kings bestaat uit drie mannen en een vrouw op piano. Tegen alle verwachtingen in is het ook één van de weinige bands die gebruik maken van visuals. Zowel de piano als de visuals vullen het betere gitaar- en drumwerk aan De piano voegt wat lyrische tonen toe in de zachtere stukken. In de zwaardere stukken strekt de band stevig door, echter zonder volledig uit te breken. Muziek als ontbijt, het zou iedere dag moeten kunnen. En deze muziek is daarvoor het ideale gerecht.
Heirs, uit Australië, is iets minder geschikt om op een vroeg uur te consumeren. Zo rond middernacht lijkt een beter tijdstip. Maar in de donkere zaal slaagt Heirs er toch in hun eigen universum te creëren. Ze vullen de zaal met rook en brachten twee geurverdampers mee die vermoedelijk niet tot hun volle recht kwamen in de grote zaal downstairs…Ze zijn een spektakel om als toeschouwer te bekijken, karakterkoppen die hun set als ware het hun levensadem uitademen in de zaal. Lange, dreigende, monotone nummers zijn hun handelsmerk. Ze bezweren en brengen je in trance en zorgen ervoor dat je in de verte al de klok middernacht hoort slaan. Enige voorwaarde is dat je je moet openstellen om de trance te aanvaarden. Je moet bereid zijn de weg af te leggen die zij uitstippelen en je vol overgave storten in de deemoedige wereld van Heirs. Aan frivoliteiten en leuke tonen doen ze niet mee. Het podium wordt overladen met rood licht. Maar nog nooit heeft rood zo zwart geklonken. Ook zij maken deel uit van de Denovali familie en brachten in 2009 het album ‘Alchera’ uit gevolgd door Fowl.
Have to be distanced zijn drie jonge gasten die muziek brengen die nog wat groen klinkt, maar wel bulkt van talent. Hun muziek klinkt heel filmisch, wat duidelijk geïllustreerd wordt door de flarden van Lars Von Triers films worden getoond op de achtergrond. Dat ze in hun filmische wereld het zwaardere gitaarwerk niet schuwen is een understatement. Alles klinkt als één stevig geheel. Daveren deed het zeker. Let yourself be surprised stond er in de aankondiging, maar dat was misschien wel wat overdreven.
Labirinto uit Brazilië zagen voor de eerste maal Belgische grond. Ook zij brengen zeer filmische muziek, maar wel heel wat subtieler en minder hard. De visuals hier zijn door het grote podium naar de achtergrond verbannen. En dat is heel spijtig. Want met wat kleur en beeld zou het geheel gebaat hebben. Het is ook een belangrijk onderdeel van hun liveshow. Labirinto schotelt ons lange nummers. Ze kleuren hun muziek met verschillende tinten gitaar. Alles is heel subtiel en doordacht. Nooit is het drammerig of druk. Maar ondanks de vele lagen blijft de muziek iets te veel op de vlakte. Het gaat nooit onder de huid kruipen, waar zo’n muziek eigenlijk thuis hoort.
My Empthy Phantom, het eenmansproject van Jesse Martin Beaman, is geen ongekende voor Dunk!festival. De muziek kan het best omschreven worden als een clash van klassieke, experimentele, avant-garde, progressieve en ambient geluiden. Jesse is eveneens de eigenaar van Little Wolf Company, een onafhankelijk bookings agentschap en muzieklabel.
Ook My Education uit de Verenigde staten, speelde voor de eerste mail in België. De naam komt van William S Burroughs laatste novelle. Het is een band die z’n geboorte zag in 1999 en intussen vijf albums, verschillende singles en compilaties uitgebracht heeft. My Education heeft met voorsprong de oudste bandleden in hun rangen. En om hun bandnaam alle eer aan te doen zien ze er dan ook nog eens uit als een bende schoolmeesters. Maar looks can be deceiving. Ook hier vormen muziek en beeld één geheel. En dan heb ik het niet over de bandleden, maar wel over de beelden die op de achtergrond worden geprojecteerd. Een psychedelisch gevoel bekruipt je en alles wordt verweven tot een magisch geheel. Soms kleurrijke vlakken, dan weer zwart-wit, net als de muziek: soms heel opgewekt en uitbundig. Dan weer klein en ingetogen. De viool doet hier voor het eerst op het festival zijn intrede. Het versterkt de tragere stukken, maar wanneer het heviger en zwaarder wordt verdwijnt die weer naar de achtergrond. En ondanks die vele wisselingen in klank en ritme, blijft alles klinken als een strak geheel.
The Shaking Sensations uit Denemarken spelen dromerige en atmosferische instrumentale rock en stonden reeds in 2011 op het Dunk!podium. Ze maken gebruik van eenvoudige melodieën die later opbouwen naar een episch tegenspel. Door dit contrast geven ze hun set een energieke power die de kern van postrock benaderd. Door middel van twee drums doen The Shaking Sensations zichzelf alle eer aan. Shaken deed het, maar op een geheel eigen manier. Om de aandacht van het publiek te trekken starten ze furieus, om kort daarna terug te vallen op hetgeen ze het best kunnen. Ze nemen wat gas terug om de harten te beroeren. In de tragere stukken klink Scandinavië duidelijk hoorbaar door, met uitstapjes richting Sigur Ros. Maar ook in de rechttoe rechtaan stukken vergeten ze nooit de ijle gitaren. Maar het zijn vooral de overgangen die echt de moeite lonen. Naadloos gaan ze over van hard naar zacht. Dit zorgt voor een perfecte opbouw van de nummers. Ze sluiten af met vuurwerk (figuurlijk dan). Een ware apotheose.
Pg.lost uit Zweden geeft het beste van zichzelf en is een band die telkens tegemoet komt aan de verwachtingen. Ook zij stonden in het verleden op de affiche van Dunk!festival en kwamen op deze negende editie hun nieuw album voorstellen. Ze zijn meesters der melodieën die de sfeer van melancholie en hoop in prachtige klanken weten om te zetten. Zacht en gemoedelijk, tastbaar en sfeervol die ze zonder de minste twijfel brengen in een spetterende lichtshow. Pg.lost bedient zich van een pikzwart podium en intromuziek om zichzelf aan te kondigen. Ze zijn het schoolvoorbeeld van hoe hedendaagse post-rock moet klinken. Ze hebben de juiste sound, looks, attitude. Ze zijn uitdagend, verrassend en nieuw. Weg met enkel instrumentale nummers. De bassist leent zijn stem om moderne mantra’s voor te brengen die de perfecte toon zetten om deze muziek te beleven. Alles klopt gewoon aan deze band. Hoedje af.
Syndrome is het soloproject van Mathieu Vandekerkhove en brengt een mix van drone en soundscapes van een industrial noise aard. De release van ‘Now and Forever’ kwam zowel op cd als vinyl uit onder het Belgische label Consouling Sounds. Het publiek werd uitgenodigd plaats te nemen voor het witte scherm waar later visuals op werden geprojecteerd. We kozen er echter voor om achter de schermen te blijven staan, want wie de sound van Syndrome kent weet dat er na enkele minuten een donderende ruis optreedt die zoveel kracht omvat dat zitten niet de meest geschikte positie meer is om dit te ervaren. Syndrome is ervaringsgerichte muziek, wat wil zeggen dat je deze sound moet ervaren om te weten wat de zuivere aard ervan is. Woorden kunnen zoiets dan ook nooit helemaal omvatten. Al tijdens de sound check druiste het geluid door merg en been, door hart en ziel. De sound van Syndrome wekt die oerenergie op die in de buik begint, langzaam z’n weg zoekt binnen het lichaam, te sterk wordt om binnen die grens te blijven en getransformeerd wordt naar iets dat grenzeloos wordt. Waar er in het begin van de set nog sprake is van een ‘ik en de ander’ verdwijnt die grens dan ook langzaam aan. Wanneer je geen besef meer voelt van tijd en ruimte weet je dat je in de muziek zit, in het gevoel, in het Alles. Wanneer die ervaring gedeeld voelt wordt het een collectief gevoel. Iets dat transcendeert. Waar Syndrome begint als iets intiem die je voelt opborrelen in jezelf, vervaagt die grens naar iets dat groter is, buiten jezelf. De opbouw van de nummers lijkt een perfecte timing te kennen en geeft de beweging van langzaam stappen in het onbekende, het stille donker om daar even te verblijven, het even te verduren net zolang als nodig is en gaat op een eigen ritme verder. Laag na laag gaat Syndrome door om te eindigen in een bulderend geheel die alle lagen draagt in perfecte harmonie. De diepe, warme stem van Mathieu klonk heel even tussen de sound door en creëert een soort zielerust. Een optreden van Syndrome is dan ook zelden dezelfde. Het is muziek die je tegelijk grijpt, vastzet en in beweging brengt. Syndrome zoekt de fysieke grenzen op en gaat erbuiten. Na Syndrome wil je gewoonweg nazinderen en zoeken we dan ook een plaats op waar stilte heerst. Het is zeldzaam zo geraakt te worden door een optreden en wie als eenling zoiets creëert verdient dan ook het allerhoogste respect. Want dit vraagt onvoorwaardelijke toewijding, energie en passie en dat klinkt dan ook door verder dan het geluid. Dit weten raakt ieders ziel die erdoor geraakt kan worden. Het raakte alvast de mijne en dergelijke optredens zijn er om te koesteren. Merci Mathieu VDK…
Dorena was de afsluiter van de upstairs. In tegenstelling tot de meeste bands start Dorena niet met een wervelend en overdonderd begin. Ze gaan heel zacht van start. Ze wiegen bijna het publiek in slaap (in de beste betekenis van het woord). En net op het moment dat je denkt: blijft het hier nu bij, schakelen ze een versnelling hoger en scheuren ze de nacht in. En het publiek, dat moest van nog geen slapen weten want het reageerde uitgelaten en uitzinnig op het optreden. En dat was volledig terecht. Een dromerige start, maar een klaarwakker einde.
I Like Trains sluit de laatste dag van het festival af. Als afsluiter van het festival hebben ze hoge verwachtingen in te lossen. Maar jammer genoeg slagen ze daar niet volledig in. Niet meteen een afsluiter die je omver blaast, eerder een gemoedelijke stroom van postrock/dark wave waar de zang niet altijd even overtuigend is. I Like Trains is de meest vocale band die vandaag op het menu staat . De stem van de zanger doet bij vlagen aan Interpol en Editors denken. Ze willen ons dansend de nacht in sturen. Maar het publiek zag er moegestreden uit. Toch haalden ze alles uit de kast om er nog wat beweging in te krijgen. Helaas, ons lichaam kon niet meer…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2013/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2013 – zaterdag 30 maart 2013 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2013
Valerinne, een driekoppige band uit Roemenië, komt het podium op met Amen Ra t- shirts wat meestal garant staat voor een band die kwaliteit wil voortbrengen. Ze brengen ingetogen instrumentale stukken met een opbouw die de aandacht vasthoudt om dan abrupt te eindigen. Hun set werd ondersteund met intrigerende visuals die de duistere sfeer accentueren.
Ikebana is afkomstig uit Frankrijk en staan voor dromerige landscapes Ze schotelen ons zeemzoete postrock voor, met een zeker popgehalte. Hun nummers zijn catchy en klinken goed in het oor. De band klinkt als een degelijk geheel, maar zijn nog niet matuur genoeg om dit festival te verrassend uit de hoek te komen.
Tangled Thoughts of Leaving is een Australische band die voor de eerste maal in Europa optreden. Ze worden het best omschreven als progressieve post/mathrock jazz muzikanten die je dooreen schudden door de dynamische, snel afwisselende ritmes die ze creëren. In 2008 kwam hun EP ‘Tiny Fragments’ uit gevolgd door een split met Sleepmakeswaves in 2009. Deaden the Fields is hun eerste album die ze in 2011 uitbrachten gevolgd door een tour doorheen Australië later dat jaar. Hoewel de nodige post-rock-elementen aanwezig blijven in de muziek, is het toch de mathrock die de bovenhand neemt. Met hoekige en tegendraadse ritmes en afwisselende melodieën proberen ze het publiek constant op het verkeerde been te zetten. Op den duur klinkt het meer als free-jazz. Hierdoor worden de nummers te onsamenhangend en te complex om te blijven boeien. Uit de reacties van het publiek blijkt echter dat zij mijn mening niet zijn toebedeeld. Gelukkig kunnen smaken soms verschillen en lijken ze met hun post-free-jazz toch het publiek bijzonder warm te maken.
Met [ B O L T ]. uit Duitsland last Dunk!festival een kort pauzemoment in door hun abstracte ambient drone set. Het publiek wordt dan ook bij de start verzocht om zich neer te vleien en al zittend de muziek te beleven. Dat blijkt heel snel geen probleem te zijn, want echt dansbaar zal het nooit worden. De sound is zeer minimaal en met hun monotone drones wordt het publiek langzaam in een staat van wakende slaap gewiegd. Opnieuw een ideaal rustmoment net als bij Petrels. Dat de twee bands vrienden zijn van elkaar mag dan ook geen toeval zijn. BOLT klinkt echter heel dat donkerder en dreigender dan petrels. Net een onweer dat net niet wil uitbarsten.Binnenkort releasen ze met Petrels een split op aentitainment records.
Kwoon, een band uit Frankrijk, vult het podium met zeven bandleden. Hun naam is het Chinees woord voor een martial arts training hall, het equivalent van een Japanse dojo. Dat de Franse muziek in de lift zit is een understatement. Het land van kaas en wijn mag zich van langsom meer een waar muziekland noemen. Na gisteren al het fantastische Le Seul Elément te mogen aanhoren is het vandaag Kwoon die de eer krijgt Frankrijk op dit festival te mogen vertegenwoordigen. En dat doen ze met verve. Kwoon heeft een heel belangrijk wapen in de strijd te gooien: de fantastische zang van de frontman van de band. Met zijn hoge en ijle stem tilt hij Kwoon naar een hoger niveau. Kwoon leidt je mee op een pad langs weidse landschappen, waarachter ruige bergen je steeds staan op te wachten. Je weet waar de weg naartoe leidt, maar toch klinkt het iedere keer opnieuw verrassend en vernieuwend. Met momenten zie je Sigur Ros van op de achtergrond instemmend knikken. Het laatste nummer van de set is waarlijk superieur. Eén instrumentale trip waarbij alle bandleden het beste van zichzelf geven. Na meer dan 10 minuten eindigt het in een razende orkaan die je gebroken, maar volledig voldaan achter laat. Van mij mocht het nog uren doorgaan. Met tranen in de ogen is het alweer tijd om de downstairs te verlaten. Maar het optreden blijft toch de rest van de dag op de ribben kleven.
Wat een contrast met Ilydean, een Belgische post-rock band met serieuze knipogen naar post-hardcore en post-metal. Om de show nog intenser te maken spelen ze niet op het podium, maar gewoon midden in de zaal, tussen het publiek. Dit zorgt voor de ideale omstandigheden om nog meer in your face te klinken. Ze brengen strakke nummers die ongemeen hard kunnen klinken. Maar het is niet hard om hard te zijn. Er is genoeg afwisseling om de nummers fris en verrassend te laten klinken. Ze bewandelen een grillig pad, zonder te vergeten dat het altijd rechtdoor moet zijn. Straf.
Hun laatste album ‘Disgressions’ brachten ze uit onder Dunk! records.
Toundra wordt aangekondigd als een postmetal band. En dat zullen we geweten hebben. Nog niet helemaal bekomen van Ilydean gaat het er alweer hard aan toe. Met veel tegenritme zorgen ze dat de nummers ietwat hoekig klinken. Maar een mooi vierkant is beter dan een lelijke bol. Toch slaagt Toundra erin om de nodige groove in hun nummers te stoppen, waardoor het geheel toch makkelijk verteerbaar wordt. Ze brengen alles ook met volle overgave en aan een grote speelvreugde ontbreekt het hen al helemaal niet. Aandoenlijk om hen zo hun best te zien doen. Daarvoor kunnen we alleen maar respect opbrengen.
Maar dat het altijd nog harder bewijzen de jongens van Fire Walk With Us al van bij de eerste klanken. Dat ze voordien hun roots terug te vinden in de (post-) hardcore mag dan ook niet verwonderlijk zijn en is zeker te horen. De vloer van de upstairs davert als nooit tevoren.
Joy Wants Eternity kwam helemaal uit de Verenigde Staten om ons onder te dompelen in hun liefdesdroom. Ze brengen zoete, hoge tonen die de zaal vullen met een zachte atmosfeer waarin je kan baden om dan na enkele minuten om te slaan in een melancholisch zinderende zee gebracht door het perfecte samenspel van alle muzikanten. Kwoon is zo’n band die zowel tijdens als na de set zindert door lijf en ziel. Ze brengen intensiteit door de perfecte timing van elk instrument zo in te voeren dat niets op zichzelf staat maar een geheel vormt, een stroom van kracht die elementen van gemoedelijk als weerbarstig in zich draagt. Er bestaan bands met nog meer bandleden die niet de volheid van geluid kunnen voortbrengen die Joy Wants Eternity wel kan.
De bands blijven elkaar in een recordtempo opvolgen en na het zweverige van JWE komen we weer met beide voeten op de grond en tussen opnieuw het zwaarder werk te staan. De upstairs staat volgepakt. Blijkbaar zaten er heel wat mensen op Lost In Kiev te wachten. 5 man verzocht de show, ondersteund door een lap top. Verschoeiend gaan ze te werk. Ze houden het niet alleen bij instrumentale nummers. Enkele worden er ondersteund door hele lappen parlando die de muziek perfect aanvult en waardoor het geheel toch wat opgewaardeerd wordt.
Topper van deze avond zou Maserati moeten worden. Ook zij schuwen zwaardere gitaren niet af, maar weten hun nummers in een zodanig dansbaar kleedje te stoppen dat ze een volledig eigen sound creëren. Ze stralen een zekere onbevangenheid uit en scheuren zich los van eender welk conventioneel keurslijf. Ieder nummer wordt opgebouwd rond één gitaarmelodie, die swingt als een tiet en als een rode draad het gehele nummer ondersteunt en het een eigen smoel geeft. De nummers bulken van de tempowisselingen, maar die klinken altijd organisch en nooit geforceerd. De electro intro’s geven de nummers een kickstart, maar snel erna nemen gitaar en drum het over. Soms klinken ze 80’s dan weer hypermodern. Dergelijke originaliteit kunnen we enkel maar aanmoedigen.
Drums are for parades sluit de tweede avond af van Dunk!festival.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2013/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Terugblik - Snowbombing 2012 – Een partytrip op het scherp van de sneeuw!
Snowbombing 2012
9 – 14 april 2012
Mayrhofen
Oostenrijk
Voor wie er nog nooit van hoorde, denk aan een week boarden, beats, bier, babes, Britten, en beestenboel alom! Of zoals ze het zelf cryptischer omschrijven: The craft of daft… The art of noise… The business of snow… The spirit of place… Welcome to Snowbombing 2012!
Net als vorig jaar werd ook deze keer afgesproken op een onmenselijk vroeg uur als 5u45. Zeker voor een zaterdagochtend en na uiteraard veel te laat gaan slapen te zijn. Maar het is voor de afreis naar het ondertussen onder ons befaamde en bejubelde Snowbombing Festival in Mayrhofen, Oostenrijk! Hoewel het voelde alsof ik me in jaren niet meer op dergelijk ochtenduur als reeds wakkere medemens me op straat had begeven, stond ik, zowel tot ieders als vooral mijn eigen verbazing, als allereerste op plaats van vertrek. Een veelbelovende en uiterst uitzonderlijke start van wat weer een wervelend weekje wil worden!
Meteen worden we al geconfronteerd met de eerste uitdaging. Alle bagage, brol, bier en brandweerpakken (dit gegeven verduidelijkt zich verderop) in de beschikbare auto’s gepropt krijgen. Niet van de poes. Ook al omdat zulke handige bakken op het dak van de wagen, waar velen mee op skivakantie gaan, blijkbaar niet aan ons besteed zijn. Nadat ik mijn stapelkunsten weer eens bovenhaalde en zodoende de eerste teambuildingactiviteit tot een goed einde bracht, konden de Coyote’s en GPS’en hun diensten bewijzen voor een rit van 900 km. In theory that is. Want die berekening was buiten de GPS-instellingscapaciteiten van onze GPS-eigenaar en de voortreffelijke instructies van de teamgenoten gerekend. Al na 850 km naderen we Mayrhofen tot op enkele luttele kilometers. Tot groot jolijt. Die euforie maakt echter al gauw plaats voor dysforie en donderwolken alom. Verkeerde Mayrhofen! Na de nodige woordenwisselingen dan maar GPS-reset en raceke placeren door de bochtige bergen naar onze juiste eindbestemming.
Appartement check-in, bedinpalming, bierzwelging, muziektesting en op verkenning! Al gauw belanden we in Mo’s voor de befaamde Big Plates én big beers. En hoewel er volgens de officiële programmatie nog helemaal niets gepland staat, laten we deze eerste zaterdagnacht niet zomaar voorbij gaan. We komen al meteen een eerste maal terecht in ‘den Brücker’ zoals we zelf zeggen. De originele naam Bruck ’n Stadl krijgen we meestal gewoon niet meer uitgesproken. Na er de nodige natjes achterovergeslagen te hebben, eindigen we met de eerste ‘plakkers’ van de week nog in de toepasselijk genaamde ‘Schlüssel’. Na die dan ook maar letterlijk ‘gesloten’ te hebben, trokken ook wij ons voorlopig terug.
Zondag, eerste dag de sneeuw op. Het weer was weliswaar niet zoals de naam van de dag zelf. Erger nog, wegens mistig en bewolkt kon je geen onderscheid meer maken tussen lucht of piste. Pretty creepy dus. Om het zicht dan maar nóg wat te vertroebelen, belandden we al gauw in de Pilsbar. Dat is zowat dé Snowbombing meetingpoint op de pistes, waar ook de liften van en naar Mayrhofen zich bevinden. Zodra we terug beneden zijn, zoeken we eerst even het lieftallige persmeisje Chloe op om onze accreditaties te bekomen. Met allerlei goodies en een gloednieuwe snowboardvest in hand, doen we nog gauw een tussenstop aan de bar van het Sporthotel. Britse supporters staan er samengetroept om het voetbal te volgen. Wij volgen liever de typische taferelen tot gevolg: een overenthousiaste fan die even vergeet dat hij nog op een vaste barkruk zat toen er een goal viel en zodoende zelf gezicht eerst tegen de grond vloog, eentje die al in dronken dromenland vertoevende mooi gedecoreerd werd, enz. Eveneens tot groot vertier van de leuke locals en shotjes serverende bartenders Jessie en Andy. De officiële festiviteiten gingen deze nacht pas echt van start in de Racket Club. Alwaar wij dan ook niet konden ontbreken. En wederom de toepasselijke sluiting van de Schlüssel. Alwaar de immer shotjesserverende Jessie en Andy ons tot slot nog voorzagen van het ondertussen totaal overbodige slaapmutsje.
Maandag leek eerder zondag wat zon betreft. Dat stond voor een supersnowboardsessie met de Pilsbar als eindpunt. Alhoewel. Met veel toeters en bellen in overvolle liften was de toon voor het verdere verloop al gauw gezet. Van bij de Chinees, over Schotland Yard toch tot in de Belgische skikotbar, om er dan helemaal een Belgisch feestje van te maken met onze nationale held Netsky.
Dinsdag was de zon net als wij weer van de ‘party’. De Pilsbar was weer het decor van de zotste taferelen, wat zich letterlijk vertaalde in overvolle tafels die het begaven onder het feestgedruis. Na een pittige rit met bevallige Britse boardbabes, belanden we back home. Voor mezelf volgde nu een welgekomen midweek spamoment in de thermen van ons appartement. Anderen zochten na een zonovergoten dag de schaduw op bij DJ Shadow.
Woensdag werd wegens het wellnessmoment werkelijk een wervelwind. Na het gebruikelijke boarden en Pilsbarbezoek, bezochten we vandaag eveneens de fabelachtige Arctic Disco. Op de sounds van Seth Troxler was het bezoekje aan deze iglodiscotheek met ijsmeubilair zeker de moeite waard. Lang blijven zat er echter niet in, want we werden alweer verwacht op het press event. Goe gesoigneerd voegden we ons vervolgens, uitgedost als bronstige brandweerlui, bij de uitgeregende maar vooral befaamde en knotsgek verklede street party. Mits de regen en massaal aanwezige Belgische brandweerlui stond het er al gauw in lichterlaaie. Na nog enkele brandjes geblust te hebben, gaf menig brandweerlui er de brui aan. Ik rook echter nog vuur uit de richting van de Racket Club. En ja, hoor. Daar zorgden Groove Armada en Bookashade voor hitsige sets. Maar ook de Belgische beatwizzards als The Glimmers en Aeroplane wisten de Schlüssel in vuur en vlam te zetten. Kris Menace zorgde nog voor een vurige afsluiter en de onophoudelijke regen voor het nablussen.
Donderdag waag ik me dan nog maar eens naar de Gletsjer. De busrit liet ik animeren door enkele eerder leren kennen Russische meisjes. Zij waren echter al gauw uit het vizier van zodra ik de zonovergoten poedersneeuwvlaktes kon berijden. What a feeling. Meteen in slaap op de bus terug, was dan ook een voorspelbaar gevolg. Na een stevige steak, stak de bende Belgen meteen weer van wal in de Belgische Skikotbar. Omdat die er vrij verlaten bij lag, doopten we hem even om tot selfservicebar. Dit was dan weer het ideale voorspel voor een nieuwe nachtelijke escapade. Die werd al meteen goed afgestoken in de Racket Club, met Doctor P, Skream & Benga, Example en Andy C, en vervolgens stevig doorgestoten in den Brücker met de Crookers en zelfs Fake Blood op het einde, gelukkig maar. Dan alles maar wat gaan minimaliseren op Jamies Jones in de Arena. Alwaar we tenslotte onder volledig nuchtere en vakkundige begeleiding van Jessie en Andy alle mogelijke gangen genomen hebben en gegaan zijn.
Vrijdag is eerst en vooral genieten van de laatste dag op de plank. Dus ook een laatste keer in de Pilsbar. Zonnetje, pistje, pilsje en dansje met de ondertussen doorwinterde Snowbombers. Tot mijn grote verbazing wordt er hierna al meteen gepakt en gezakt om die avond zelf al meteen huiswaarts te keren. Hoewel de laatste nacht zeker nog wat in petto had. Traditiegetrouw wordt die laatste nacht van Snowbombing immers al vroeg ingezet met de Forest Party. Een minifestivalletje in het bos. Dit maal is Dizzy Rascal er de laatste massa opzwepende Britse publiekslieveling. En hoewel dit de ideale voorbode vormt voor een laatste feestnacht en in alle clubs nog een nachtje stevig wordt door gefeest, klonk voor ons de laatste beat in het bos als de gong van het einde en de terugkeer naar België. Tot mijn totale onbegrip. Tot mijn allergrootste spijt. Tot volgend jaar!
Org: Snowbombing - Globalpublicity
Sensation 2013 - Source Of Light - Één keer per jaar samen één!
Sensation 2013
Ethias Arena
Hasselt
Een totaal onherkenbare Ethias Arena was ook dit jaar opnieuw de locatie die de caravan van ‘Sensation’ mocht ontvangen. Een tot een dorp omgetoverde concertzaal met verschillende desks, podiums, niveauverschillen, tribunes,… Nog meer dan vorige jaren werd je meegenomen in een uniek decor van opwinding, fantasie en passie. Dat decor was de
locatie waar bijna 20000 partyliefhebbers uit meer dan 30 landen samenkwamen …’Samen, together, één geheel vormen’. Het maakt niet uit vanwaar je komt, hoe oud je bent, welk geslacht je bent ... Er is maar één regel, BE PART OF THE NIGHT, DRESS WHITE, de ontmoeting voor internationale dance-liefhebbers. Voor deze ‘Source Of Light’ editie stonden opnieuw heel wat grote namen op de affiche.
Mr. White, de meest mysterieuze dj van de avond gaf het startschot. Naar jaarlijkse traditie mogen we ook altijd een aantal Nederlandse top-dj’s verwelkomen op Sensation. Die eer was dit jaar voor 2000AndOne, Fedde Le Grand en James & Ryan Marciano. Tussen deze Nederlandse dj’s stond ook nog de beloftevolle Britse dj NIC Fanciulli. En nog een speciale
vermelding is er voor de Belgische ster van de avond, Yves V. , hij is de Belgische trots met al heel wat ervaring zowel in binnen als buitenland.
Al deze dj’s hebben de voorbije edities van Sensation kleur gegeven, en dit jaar was dat niet anders. Opzwepende elektro-house beats die zorgden voor ontelbare hoogtepunten afgewisseld met diverse acts waarbij gebruik gemaakt werd van vuur, rook, confetti en ballonnen.
Alsof dat allemaal nog niet volstond begaven zich verschillende dance-acts doorheen het luchtruim van de Ethias Arena. Met bewondering keken we naar deze uitgekiende show waarbij we soms dachten aan de shows van Cirque du Soleil.
Sensation drukt een internationaal karakter uit en is dé jaarlijkse afspraak en ontmoeting, die houdt van een totaalkader van DJ’s , dance, white dresscodes, glamour & glitter en de sociale sfeer . Elk jaar opnieuw zijn we verwonderd hoe het mogelijk is om zo veel mensen in zo een grote zaal toch één te laten voelen. Dat kan maar één keer per jaar – ‘Source Of
Light’ – ‘Sensation (White)’.
Organisatie Sensation (ID& T en Dp Communications)
Unday Records Labelnight 2013 - Een intieme sfeer met een donker kantje
Unday Records Labelnight
MaZ
Brugge
Unday Records Label vormt een onderdeel van N.E.W.S, een groter Gents gegeven. Onder dit label staat ook de hype van dit moment, Trixie Whitley. Dat het label een oog heeft voor vrouwen met talent werd vrijdagavond in de Magdalenazaal bevestigd. Op het menu stonden drie vrouwelijke singer-songwriters, de ene al wat bekender dan de andere.
Imaginary Family (Joanna Isselé) is voor velen waarschijnlijk bekend door haar single “The Bird Watcher”. Isselé gaf de aftrap met het intieme “Please stop staring” een nummer geschreven over een buurman als we haar mogen geloven. De toon van de avond was gezet, rustige muziek met een ietwat donker kantje, dit smaakte naar meer. Haar muziek kan ietwat vergeleken worden met deze van Love like birds, maar dan met muzikale teksten die je wenkbrauwen doen fronsen. Haar nummer “Mr. Pinguin” past hierbij goed in het plaatje, waarbij ze een verhaal zingt over een eenzame pinguïn. Doorheen de set werd het duidelijk dat Isselé veel belang hecht aan het beschrijvende karakter van haar teksten. Ze nemen je als het ware mee naar een droomwereld waar het verhaal zich ontspint voor je ogen en jij niets anders moet doen dan zitten en luisteren. De set kende een sterke opbouw waarbij de driekoppige band ook af en toe wat explosief uit de hoek kon komen en het lo-fi folk gehalte af en toe doorbraken.
Hierna was het de beurt aan Blackie and The Oohoos. De knipoog van Imaginary Family naar een donkere achtergrond werd vanaf het eerste nummer ingezet door het openlijk staren naar de donkere kanten van het universum. “Song for two Sisters” is een meeslepend, mysterieus nummer dat goed zou thuishoren in een heksenfilm. De stemmen van de zussen Martha en Loesje Maieu vullen elkaar op een sublieme manier aan en tillen het sterke instrumentale nummer naar een hoger niveau. “Nemo” lijkt in eerste instantie te breken met de twee eerste nummers van de set, maar niets is minder waar. Ondanks de opgewekte muziek vertellen de teksten een ander verhaal. Ze trekken dezelfde lijn door naar het dromerige “Sad and Blue”. Met “Young Running” keert het tij in de set, dit vocaal sterk nummer kent een rustige opbouw en sleurt je langzaam mee in een explosie van goed gecomponeerde klanken. Ook het psychedelische in hun muziek schuwen ze niet, “Mistery boys” doet ons terug denken aan de Doors maar dan met vrouwen. Kortom Blackie and the Oohoos brengen een veelzijdigheid van muziek die hen wel past.
De afsluiter van de avond was Maya’s Moving Castle . Tot dan toe onbekend terrein voor yours truly, een zware fout durf ik grif toegeven. Ann-Sophie Claeys brengt muziek dat neigt naar Bat For Lashes en The Knife. Muziek met een hoog droomgehalte dat fungeert als een lichtbaken in donkere tijden. De dromerigheid werd bevestigd tijdens “Pelleas & Mélisande”. De vrolijke muziek, aangevuld met de intrigerende stem van Claeys, deed menig mens in de zaal even naar adem happen. “Sky’s Blue” klinkt dan weer eerder poppy, waarbij de stevige drum het nummer draagt. Opmerkelijk was het gebruik van een marxofoon. Dit is een snaarinstrument waarbij hamertjes de snaren aanslaan. Dit instrument werd enkele keren gebruikt tijdens het concert en had een grote invloed op de melodie van de nummers. “Alas my love” was dan weer het compleet tegenovergestelde, dit eerder sober nummer werd gedragen door de cello en de stem van Ann-Sophie. “80’s Dream” deed ons terug denken aan Depeche Mode door de manier waarop de synthesizer een pertinente rol kreeg in dit nummer. Ook werd de zaal getrakteerd op “Messy”, een nieuw nummer dat volledig in het repertoire van Maya’s Moving castle past. Dit eerder dansbare nummer toont aan dat Maya’s Moving Castle veel veelzijdigheid kent en zich niet zomaar in een hokje laat stoppen.
Unday Label Night - drie vrouwelijke singer-songwriters – Een geslaagde avond - Een intieme sfeer met een donker kantje
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-22-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blackies-and-the-oohoos-22-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mayas-moving-castle-22-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Dag twee van de PIAS Nites begon vroeg, het was nog klaar toen we de terreinen van Tour & Taxis opdraaiden. Vanavond zouden we een mooie mix van nieuwe talenten en vaste waarden van het PIAS-label voorgeschoteld krijgen.
We begonnen er aan met Lord Huron, een Amerikaans vijftal, die 30 minuutjes kregen om hun debuut ‘Lonesome dreams’ voor te stellen. We kregen dus maar een vijf à zes nummers, maar dat was genoeg om ons te overtuigen. Ieder nummer kreeg ondersteuning van soundscapes die meeliepen op een laptop, wat in een nummer technische problemen veroorzaakte bij het aftellen, maar voor de rest was dit heel avontuurlijke Americana, met harmoniezang die wel iets van Fleet Foxes had. Ieder nummer was weer anders, het eerste nummer met zijn polyritmes kon van Foals of Local Natives zijn, in een andere nummer zaten er Afrikaanse gitaarklanken à la Vampire Weekend, de gamelans in een ander nummer konden dan weer de voorloper zijn van een nieuw indie-rock genre zijn, dat we dus maar Bami-rock zullen noemen. Afsluiten deed Lord Huron met stadion-folk, van het soort waar Mumford & Sons een patent op hebben. De ideale opener van deze tweede PIAS nite, als je hun debuut te pakken kunt krijgen, check it out.
Andy Burrows was vroeger de drummer van Razorlight, nam een kerstplaat op met Tom Smith van Editors, en had vanavond zijn band meegebracht om zijn twee album ‘Company” voor te stellen. Burrows speelde zowel gitaar als piano, en had een aantal knappe nummers in huis zoals “ Company”,”Because i know that i can’ en “Hometown”. Toch kon hij mij maar matig boeien, het was allemaal goed gespeeld, maar de emotie in zijn stem was er niet echt. Andy Burrows is een artiest waar ik nooit platen van zou kopen, maar waarvoor ik de radio niet uitzet als een van zijn nummers opstaat.
Champs, een Engels drietal van het Isle of Wight, had de grote hal geopend, maar mocht nog een tweede keer terug komen in de kleine, knusse Pure FM zaal. Champs speelde heel rustiek klinkende folk, een beetje zoals Jake Bugg, maar dan in close harmony. Een album is er nog niet, wellicht dat daar in de komende maanden verandering in komt.
Vorige zomer speelde Grandaddy een van de topconcerten op Pukkelpop. Jason Lytle, de zanger van deze bebaarde jongbejaarde skaters uit Modesto, Californië, kwam vanavond zijn nieuwe solo-plaat, ‘Dept. Of disappearance’, voorstellen. Lytle heeft nog altijd zijn kenmerkende podium-act, de man zat aan zijn keyboard, met zijn gitaar op zijn schoot, in houthakkershemd en met een Noorse muts op, en had een tweede man meegebracht die hem op gitaar mocht begeleiden. Lytle deed koppig zijn eigen ding, wars van alle mode-trends: in mekaar geknutselde, trage nummertjes, die niet echt goed tot zijn recht kwamen in deze grote zaal. Tussendoor zaten er klassieke piano-composities, we kregen een Pixies-cover (“Wave of mutilation”), een nummer kreeg onbedoeld een James Blake-bewerking, door sub-bassen die plots door de zaal daverden, tot ongenoegen van Lytle. Een paar nummers verder kreeg Lytle het zo danig op zijn heupen van de geluidsmix, dat hij even stopte, en met gekruiste armen ging zitten mokken, maar toch ging hij daarna verder, wat tot een buitensporig applaus van het publiek leidde. Een middelmatig optreden, waarbij we vooral de zinsnede “ I may be limping, but i am coming home” onthielden, die dit optreden eigenlijk perfect samenvatte. Grandaddy was grand-cru, dit was een wijntje met kurk.
De Belgische kleuren werden vanavond verdedigd door Balthazar. Dit Kortrijkse vijftal is met zijn tweede plaat ‘Rats’ overal aan het doorbreken in Europa. Live zijn ze ondertussen een geoliede machine, als ze in een hogere versnelling schakelen steken ze Deus of Arcade Fire naar de kroon. De zang van zowel Jinte Deprez als Maarten Devoldere, deed mij heel erg aan Artic Monkeys denken, en zeker als ze met vier de refreinen inzetten, zoals bv in “The boatman” of in “Fifteen floors”, was het heel erg indrukwekkend. ‘The oldest of sisters” was voor mij het hoogtepunt, en de publieksrespons was enorm. Balthazar stond terecht zo hoog op de affiche vanavond.
Vóór Alt-J PIAS Nites mocht afsluiten, gingen we nog even snel naar de kleinere Pure FM zaal, voor Valerie June. Eerder op de avond hadden we deze Afro-Amerikaanse dame gewoon in de zaal tussen het publiek zien staan, en daar viel ze al op door haar opvallende verschijning, een enorme kop rasta-haar, een Japans aandoend kleedje en een presence die heel erg op die van Erykah Badu leek. In tegenstelling tot Badu speelt June geen neo-soul of hip-hop, maar onvervalste deltablues en folk. Het is dan ook niet te verwonderen dat ze het voorprogramma van Jake Bugg mocht doen, en dat haar nog te verschijnen nieuwe album, “Pushin against a stone”, door Dan Auerbach van The Black Keys geproduceerd is. June speelde gitaar en banjo als een oude bluesrat, en we vonden het goed, zo goed zelfs dat het eerste nummer van Alt-j misten. Op 30 april in de Bota ook nog apart te zien!
Van Alt-J hadden we op Pukkelpop in de sauna van de nieuwe Castello tent een halfuurtje meegepikt, want in de grote alternatieve supermarkt die PP is, moet je altijd kiezen. Vanavond kregen we dus de kans om eens ‘An awesome wave’, het zo geprezen debuut van deze Engelse ex-studenten, in zijn geheel te horen.
Dat album mixt alternatieve rock, met dubstep, en is daardoor uiterst origineel, ook door de aparte manier om drums te gebruiken. Soms is het geluid van Alt-J wel wat gezocht en niet alle nummers zijn evenwichtig, dikwijls lijkt het alsof twee aparte nummers op een willekeurige manier aan mekaar geknipt en geplakt worden. We zullen het er op houden dat deze band nog wat aan het experimenteren is, en dat mag. Het publiek vond alles schitterend, de a-capella in “The Ripe and Ruin”, het stuiterend ritme in “Something good”, de Afrikaanse gitaar die de dubstephymne “Tesselate” opvrolijkte, het orgeltje in “Dissolve me” en zong zelfs uit volle borst mee op de slow van de avond, “Matilda”.
Zanger/gitarist Joe Newman heeft een heel uniek stemgeluid, live is de band gegroeid, ze hebben frisse ideeën, het zal nu zaak zijn om zich verder te ontwikkelen, en als ze dat doen, dan verdienen ze zeker een plaatsje tussen bands als Yeasayer en Hot Chip. Met maar een album op hun conto, is de topplaats op de affiche vanavond, en bij uitbreiding de Mercury Prize die ze vorig jaar gewonnen hebben, misschien wat te veel eer voor dit viertal, maar we moeten het dan maar zien als een erkenning van het potentieel van deze band.
De PIAS Nites willen de nieuwe bands uit de stal voorstellen, en dat was goed gelukt vanavond. We ontdekten interessante nieuwe groepjes, zoals Lord Huron, en Valerie June, en de twee hoofdacts van de avond, Balthazar en Alt-J stonden er als een huis, zeker qua publieksrespons.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pias-nites-dag-2-16-02-2013/
Organisatie: Pias
Ieper Hardcore Fest zonder (straight) edge
Ieperfest (wintereditie) 2013
JOC Perron
Ieper
Ieperfest hield z’n wintereditie in het Jeugdhuis Perron. Het merendeel van het publiek bestond dan ook uit jeugd. De plattegrond lijkt treffend op deze van de 4AD in Diksmuide; een ruime zaal, een doorgangsruimte waar platen aan eerlijke prijs verkocht werden en een cafetaria met enkele zetels om te verpozen. Daar ging later op de avond ook een interview door met Colin H. van Eeckhout, zanger van Amenra, die vertelde over het concept van Amenra in verleden, heden en tegenwoordige tijd. Een jeugdhuis die toch wel heel wat te bieden heeft qua ruimte, geluid en aanbod.
De jeugd van tegenwoordig kwam hier vanavond samen om aan hun post hardcore imago te bouwen en zich te amuseren. Dit eerder op een onbewuste manier, nl. door zich te verheerlijken aan bier eerder dan aan de muziek. De principes van straight edge vonden we enkel terug in het aanbod van vegan food. Tegen de avond was Ieperfest uitverkocht, vermoedelijk samen met de biervaten. Men kan dus spreken van een geslaagde editie! Wie echter houdt van de intimiteit van optredens was hier niet op de juiste plaats. Daarvoor was er te veel geruis van enthousiaste jeugd voor, tijdens en na de optredens.
King Hiss was kickstarter van de dag en brengt onstuimige rock in een energiek pakje. Ze stonden reeds samen met Red Fang en Sungrazer op het podium . De zanger steelt de show door z’n enthousiaste act en zingt alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Een typische rauwe stem als Chris Cornell van Soundgarden, in een geheel van vette riffs en strakke drumritmes. Een geheel die soms doet denken aan de Sore Losers. King Hiss liet zich duidelijk niet kennen door het vroege aanvangsuur van hun show. Het publiek evenmin. In april komt hun gloednieuwe EP ‘Snakeskin’ uit.
Het contrast met de verwoestende sound van These Mountains Are Ghosts was dan ook groot. Met chaotische ritmes a la Drums Are For Parades schudden ze je door elkaar. De zang kwam er niet altijd goed door wegens de overweldigende bas en drum waar je haren van gingen rechtstaan. Waarschijnlijk was de bedoeling een wall of sound te creëren maar het zorgde vooral dat alle nummers te veel op elkaar leken terwijl de twee gitaristen hun uiterste best deden op het podium. De zanger leek bezeten te zijn door een soort van oerdrift en brulde erop los, afgewisseld met primitieve bewegingen.
Net tijdens het laatste nummer van The Black Heart Rebellion “Into the land of another” kwamen we terug van een welverdiende pauze. The Black Heart Rebellion bracht begin dit jaar hun nieuwe plaat uit, ‘Har Nevo’, en mocht reeds prijken in zalen als de 4AD en de AB. Ze zijn deel van het collectief Church of Ra, en dit is meteen al een garantielabel. Hun allesomvattende sound vulde de zaal zó dat de ruimte leek te verdwijnen. The Black Heart Rebellion maakt deel uit van de schitterende affiche van Dunk!festival die eind maart doorgaat in Zottegem.
Celeste is een post metalcore band uit Lyon die onder het bekende label van Denovali zit sinds hun begin. Hun idee van een lichtshow is het dragen van rode koplampen omringd door liters mist. Zo plaatsen ze de focus op de muziek en door de zwaartekracht die ze met hun instrumenten en stem over de zaal heen roepen is er geen ruimte voor bezinning. Een bulderende orkaan komt op je af en dit tempo houden ze dan ook aan tot het eind van hun show. Ze waren dan ook de muzikale delicatesse van de avond, op Amenra na uiteraard.
Knuckle Dust vertegenwoordigde van alle bands deze avond de zuivere post hardcore. Non stop gebrul geweven door een standvastig ritme. Voor een leek lijken alle nummers uit hetzelfde te bestaan, maar de ware kenner weet deze band zeker te waarderen.
Amenra was de headliner deze avond, en werd onlangs ook aangekondigd om op de zomereditie van Ieperfest te spelen. Bij het opstellen van hun ruimte komt heel wat voorbereiding kijken. Wat opvalt is dat elk weet wat z’n taak is op het podium en de focus zo gericht is als een arend op zoek naar een prooi. Het zijn duidelijk allemaal dienaars van het grote geheel; het collectief van het leven.
Amenra doet je de goddelijke beweging van een kniebuiging maken, en zij buigen op hun beurt naar de oneindige leegte voor hen. Hun brandende pijn is de jouwe, je kan ze gewoon in hun handen geven en zij geven het aan hun Alles en Niets terug. De kruisiging van Amenra gaat over het verenigen van tegenstellingen. Amenra is een band met een duidelijke visie die ze al jaren zo helder houden dat de core blijft. Het is een band die zowel muzikaal als artistiek nooit teleurstelt. Hoe veel optredens je ook bijwoont, nooit treedt er een gevoel van verzadiging op. Het is altijd Alles en Niets.
Ze slepen je mee tot aan je grens en wanneer je denkt niet verder te kunnen, trekken je ze erover, opnieuw en opnieuw, verder en verder. Het repetitieve in hun muziek is deze beweging. Ze houden je een spiegel voor, wat symbool zou kunnen zijn voor het zwarte doek die in het begin wordt neergelaten. Een spiegel met een oneindige diepte waar je in wordt meegezogen tot je de bodem bereikt. Een bodem waar alles die verscheurd en gebroken leek terug geheeld wordt. Amenra is zoveel meer dan post hardcore. Ze zijn dan ook het lelijke eendje van de avond, in die zin dat ze er uitsteken als band, als geheel. Wat ik mis in de pure hardcore is subtiliteit, het latente. Post hardcore lijkt enkel de rauwheid naar voor te brengen, zonder de tegenbeweging van zuivering. Het raakt de diepte niet, het raakt de ziel niet maar blijft aan de oppervlakte als een soort oerkracht die door het starre vasthouden niet getransformeerd kan raken. Amenra neemt op dit vlak dan ook risico’s, door verder te gaan, dieper en verenigt hierdoor wat manifest en latent is tot één geheel.
Echter een ideaal optreden waar Amenra als hun ware Zelf kan verschijnen en jij samen met hen gewoon kan Zijn bestaat enkel als illusie want waar je ook staat tijdens hun show, altijd is er iemand die niet begrijpt wat niet in woorden uit te leggen valt. Maar misschien is dat net de uitdaging dat wanneer je in contemplatie valt, het leven van alledag je er af en toe uit probeert te halen. Misschien is het de uitdaging om de stoorzenders in het publiek te zien als kansen om je hieruit los te trekken.
Ik quoteer hier graag Rupert Spira daar deze de essentie vat van wat Amenra ís:
“ I, Awareness, cannot be enlightened. I am already the light that illumines all experience. Nor can a separate self be enlightened for when the separate self faces the light, it vanishes, just as does a shadow when exposed to the sun.”
Amenra is dàt wat diep in ieders ziel wordt bewaard. Alta mente repostum.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bands die geprogrammeerd werden
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Vzw De Vort'n Vis en Genet Records)
Nederlands 
Français 
