Groezrock 2013 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2013
Muzikale diversiteit en iets meer zon kondigde de tweede dag van Groezrock aan. Een programma om U tegen te zeggen met een afwisseling van enkele zwaargewichten en opkomend, jong talent.
Aangezien er 4 stages zijn en een pak bands terzelfdertijd geprogrammeerd stonden , kozen we ervoor om die talenten op te zoeken. We waren uitermate tevreden , gezien een pak ons bij hun eerste kennismaking konden bekoren. Dit is ook de charme van Groezrock: er is ruimte voor nieuwe genres en nieuwe artiesten die even komen piepen; het festival kijkt vooruit en evolueert ieder jaar. Sjiek!
Strung Out uit de Fatwreck stal mag in één adem genoemd worden met generatiegenoten Lagwagon, Good Riddance en Face to Face. Het Amerikaans kwintet – hier vrij vroeg geprogrammeerd - mag volgend jaar 25 kaarsjes uitblazen. Als vanouds speelden ze hier een strakke set en toonden ze de nieuwe kids hoe melodieuze punkrock dient gespeeld te worden. Hun Europese tour werd hier geopend en nadien wordt hun nieuwe 9de plaat ingeblikt! Klassiekers “No voice of mine”, “Matchbook” en “Too close to see'” knalden nog steeds als in hun beste dagen; we kijken uit naar die nieuwe plaat.
Op de Impericon stage kregen we even later het Amerikaanse Attack Attack. Opvallend was de mengelmoes van stijlen die ons om de oren vloog ... Metalcore , posthardcore arrangementen en screamo , met daarbovenop flarden elektronica. De link met Enter Shikari was dan ook snel gelegd. Ook de meerstemmige zang viel op en was een mooie aanvulling op de mokerslagen in de stomende sound. Hondsbrutaal klonk het, maar af en toe ook melodieus; een gewaagd recept dat hier bleek te werken! Met meer dan 100.000 volgers op Twitter en hun Youtube kanaal is dit een band om in de gaten te houden.
Dik feest iets later want het prettig gestoorde gezelschap van Less Than Jake stond op de Monster Stage, één van de absolute publiekslievelingen van het Belgisch alternatieve publiek. Op hun skapunk kan je onmogelijk blijven stilstaan en de voorbije 20 jaar hebben ze overal een aardige fanbase weten op te bouwen. Ook hier noteren we tonnen sfeer en door de toevoeging van sax en trombone waanden we ons door de zachte zonnestralen even in de festivalzomer.
“Johnny Quest Thinks We're Sellout” en “All My Best Friends Are Metalheads” brachten een glimlach op ieders gezicht. De vrolijke melodietjes waren zo aanstekelijk dat de poppunkers nog 10 minuten extra speeltijd kregen.
De Etnies tent geraakte intussen vol voor het geweld van First Blood. Met ex leden van Terror en Merauder weet je dat je pure metalcore voorgeschoteld krijgt. All Out War en Hatebreed zijn naast goeie vrienden ook een voorname inspiratiebron.
De band beukte de ganse set in een hels ritme en legde de nadruk op het fel bejubelde 'Days of betrayal' album. Een zeer actieve moshpit was het gevolg. De kids gaven zich volledig aan de moddervette sound van het viertal. Een ruime Europese tour hebben ze de komende weken te verwerken!
Sparta is al een tijdje geen onbekende meer in het genre en is ontstaan uit de resten van At The Drive-In. Ze lagen een tijdje stil door de ATDI reünie tour maar zijn nu weer klaar om te touren en eind mei zullen ze hun nieuwe album releasen. Een valse start namen ze hier door technische problemen maar eenmaal de Sparta trein goed vertrokken was, toonde de band hun rauwe no-nonsense sound.
Nog steeds drijft de band op die typische post-hardcore golf die hen zo typeerde bij ATDI maar nu slopen ook andere stijlen binnen. Toch is het nu wat anders, iets meer doordacht en geraffineerd maar nog steeds zware materie waar je open moet voor staan. Geen grote opkomst maar we hadden een onderhoudend en catchy optreden van een volwassen band.
We verplaatsen ons naar een uitpuilende Etnies stage voor de Polar Bear Club, onbekend voor mezelf , maar nu geboekstaafd als grote belofte! En die woorden worden kracht bijgezet als we even later horen dat ze de vaste support zijn op de komende 'True North tour' van Bad Religion! Met een mix dat ergens het midden houdt tussen punkrock en post-hardcore gaf deze jonge band een alleraardigst visitekaartje af. De strakke performance en gedrevenheid verraden de ambitie van het New Yorkse kwintet. Hun energieke set werkte aanstekelijk op het publiek , want een pak divers en crowdsurfers werden vooraan.
Een aangename kennismaking van een band die we zeker in zaal nog zullen checken.
Op de Acoustic Stage troepte een pak volk samen voor Rocky Votalato. De Amerikaanse singer-songwriter kreeg met een geweldige présence en dito spel in no time de tent muisstil. De poprock met flarden folk, country en americana klonk fris en Rocky bewees in sommige composities over een schitterende stem te beschikken. Ook op mondharmonica ontroerde hij en toverde hemelse klanken door de speakers. De tent zwol meer en meer aan en was tegen het einde van de set goed gevuld. Alweer een aangename meevaller hier op de Acoustic Stage die dit jaar voor het eerst een volwaardige podium werd en een pak revelaties opleverde.
Zo zie je maar dat naast de onvermijdelijke hardcore en punkrockbands er ook een plaats is voor een bredere waaier die een meerwaarde kan bieden. Een geslaagd weekend dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2013/
John Van De Putte – Johan Meurisse
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2013 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2013
Op zaterdag 27 en zondag 28 april vond in Meerhout naar jaarlijkse gewoonte Groezrock plaats, de jaarlijkse hoogmis van iedere rechtgeaarde liefhebber van muziekgenres als punkrock, hardcore, emo, screamo en ska. Voor de editie dit jaar was een dikke jas door de frisse temperaturen meer dan aangewezen. Het leek ons dat er daardoor iets minder bezoekers in Meerhout waren dan de voorbije jaren. Wie wel aanwezig was, kon (zoals gebruikelijk) genieten van een sterke en gevarieerde affiche.
Zelf probeerden we op zaterdag tijdig in Meerhout te arriveren. Dit had alles te maken met de openingsband op de Monster Stage: het Vlaamse The Rocket is één van de vaandeldragers van het leuke Funtime-Records en bracht vorig jaar met ‘Not Everybody Grows Up To Be An Anstronaut’ een zeer puike poppunkplaat uit. Het vijftal viel op Groezrock allereerst op door hun bijzondere dresscode. De heren zijn dan niet meer van de jongsten maar dit was aan hun schooluniform inclusief debardeur en lange, witte sokken niet te merken. De grote tent was tijdens deze show al vrij goed gevuld, en verschillende enthousiaste fans beleefden met songs “Ready To Make Waves,”, “Nervous”, “Things To Think About” en “Growing Pains” duidelijk veel plezier en waagden zich aan de eerste moshpit van de dag. Ook wij genoten van de leuke poppunkdeunen van een band die door het gebruik van goedgeplaatste keyboards onvermijdelijk aan The Motion City Soundtrack doet denken. The Rocket bleek een leuke opener en een prima begin van de festivaldag (LV).
Een eerste horde stagedivers vond de weg naar de gezellige Etnies-tent voor het optreden van het vijftal Attila. Deze heren uit het Amerikaanse Atlanta staan voor compromisloze maar catchy deathcore met een hoofdrol voor frontman Chriss Fronzak. De man beschikt over een ongelooflijke strot waarbij hij probleemloos cleane vocalen afwisselt met screams en andere geschifte geluiden. De combinatie van technische, complexe gitaarsolo’s met vele breakdowns zorgde voor een een gevarieerde en energieke show (LV).
Er waren hoorbaar heel wat West-Vlamingen aanwezig voor het eerste optreden in de Acoustic Stage. Niet zo verwonderlijk gezien de aanwezigheid van Minx oftewel Dieters Meyns, de frontman van het Brugse Flatcat. Strak in het pak, gel in de haren was rocken zijn simpele devies. De man beschikt over tonnen ervaring en charisma waardoor hij moeiteloos de halfvolle tent wist in te pakken. Het opperhoofd van Flatcat speelde uiteraard verschillende van zijn eigen songs waaronder “Wait And See”, “All Anchors Lost”, “Beautiful in Venice” en “The Great Escape”. Verder liet hij ons met “Taking Shelter” een nieuw nummer horen en vermeldde terloops dat de nieuwe Flatcatplaat door niemand minder dan Bill Stevenson zal geproduced worden! Opmerkelijk was verder dat ene Ann Lemmens in het midden van het optreden voor de nodige piano-ondersteuning zorgde bij “Diamonds” en “Videogames”, nummers van respectievelijk Rihanna en Lana Del Rey. Minx bewees hierbij dat de cover dikwijls een stuk beter is dan het origineel . (LV).
Vlaamse rockbands doen het traditegetrouw goed bij onze Nederlandse buren... Als er nu één Nederlandse band is die alles heeft om groot te worden bij ons, dan is het wel John Coffey. Het vijftal beschikt na twee platen over een collectie memorabele songs en combineert dat live met een ongelooflijke dosis passie, plezier en positieve energie. Op Groezrock startte John Coffey snedig met “ I've got a bastard virus and I don't even know where it came from”, “Bright Companions”, de single” Featherless Redheads”, (onze favoriet) “Whispers” en “The Well”: vijf songs uit hun recente plaat ‘Bright Companions’. Wie de band nog niet kende, was toen al over de streep getrokken. Vervolgens zongen heel wat mensen lekker mee met oudje “Vanity, got shot in the eye last night”. Met de cover “Breed” van Nirvana toonden de mannen van John Coffey daarna respect voor één van hun muzikale helden. Een opmerkelijk moment was er nog tijdens “Oh, Oh Calamity” waar de enthousiaste fans zorgden voor een leuke wall of death. Een eervolle vermelding tenslotte voor David Achter De Molen, de bebaarde man heeft duidelijk geen hoogtevrees en beschikt daarnaast over een ongelooflijke strot. John Coffey kwam, zag en won heel wat zieltjes op Groezrock! (LV)
Net als vorig jaar was Dennis Lyxzén te gast op Groezrock! Sloot hij vorig jaar het festival af met Refused, dan was hij dit jaar aanwezig met het veel minder bekende AC4. Allesbehalve een doorslagje van Refused want AC4 staat garant voor snelle, pretentieloze punkrock! Naast het spelen van snedige, simple songs als “Eye For An Eye”, “We Are The Kids”, “Diabolo” en Break Out” viel Lyxzén vooral door zijn vele gepraat tussen de nummers in. De man liet ondermeer weten de ambitie te hebben de wereld van een nieuwe ‘Gangnam style’ te voorzien... We vrezen ervoor maar genoten toch van dit Zweedse viertal (LV).
Op de Impericon Stage stonden dit jaar de punkveteranen van The Kids. De heren zijn uiteraard niet meer van de jongsten maar desondanks was het pas de eerste keer dat zij op het grootste punkfestival in hun eigen land stonden. Wij pikten enkele nummers mee van het viertal onder aanvoering van Ludo Mariman en zagen dat The Kids gewoonweg over heel wat prima rocksongs beschikken waar menig band ongetwijfeld jaloers op is. Hoogtepunten waren het leuke “Money Is All I Need” en uiteraard het legendarische “There Will Be Know Next Time”. (LV).
Van The Kids naar de leuke Mac Beth Stage waar jonge bands het beste van zichzelf mogen geven! Heel veel van de groepen die op dit kleine podium spelen, keren trouwens op een volgende editie terug in één van de grotere tenten.
Wij bekeken op de Mac Beth-Stage de show van de Zweden van Like Torches. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit samen met Nations Afire een van de twee gevestigde waarden was die zaterdag op dit podium speelde. Like Torches is eigenlijk de verderzetting van de band You Ate My Dog. Het vijftal weet perfect hoe je een prima posthardcore-song schrijft. Wij waren aangenaam verrast door nummers als “Missing It All” en “Keep Your Head High” en we bleken niet alleen: heel veel mensen zochten de zanger van In Torches na de show op om de nieuwe plaat aan te schaffen. (LV).
Op de Acoustic stage heerste er nu een huiskamergevoel door kroonluchters en een luchtig aangekleed decor. Een zeer relaxte setting werd gecreëerd. Onder leiding van Joey Cape ( Lagwagon) – die even daarvoor nog met Joey Cape's Bad Loud op de Impericon stage stond- betrad Scorpios de stage. Het voelde wat onwennig aan want bij hun vorige passage in ons land was Tony Sly nog actief in de band, de frontman van No Use For A Name, die vorige zomer plots overleed. Het optreden stond dan ook volledig in het teken van hem; het werd een pakkende set waarin meermaals gerefereerd werd aan Tony. Het trio, verder nog met John Snodgrass en Brian Wahlstrom, speelde voornamelijk ouder Lagwagon en NUFAN materiaal. We hoorden dus gestripte versies van “Violins” en “Coming to close”. Hier gingen harmonie, melodie en meerstemmigheid hand in hand samen, en “Justified black eye” - meegezongen door alle punkrockfans- bezorgde ons kippenvel.
Een ware hommage werd het , toen ook nog Tim Mcllrath ( frontman van Rise Against) vocaal kwam ondersteunen. De bitterzoete, akoestische songs bleven hangen en een fantastisch orgelpunt kwam er met “To all my friends” (JVDP).
Op het hoofdpodium verzamelden de festivalgangers zich intussen voor het vijfkoppig 'monster' Hatebreed. Jamey Jasta en zijn maats zijn hier graag geziene gasten en trokken van bij de start alle registers open. Naast het nieuwe materiaal uit 'The divinity of purpose' kregen we een pak tracks uit het classic album 'Rise of brutality'. Geen moment rust werd het publiek gegund. De pletwals Hatebreed ging als een bezetene tekeer. “A call for blood”, “Destroy everything”, “Perseverance” en “This is now” waren mokerslagen in de letterlijke zin.
Circle- en moshpits waren schering en inslag en veranderden het losgeslagen publiek in een kolkende massa. Hun beukende metalcore staat anno 2013 nog steeds als een huis, luister maar eens naar die nieuwe plaat!
Na bijna 20 jaar slagen ze erin nog steeds 'fris' in dit genre te klinken, wat niet makkelijk is. De power die de band uitstraalt en hun energieke sound maakten dat deze passage ook opnieuw een onvergetelijke performance werd. Uiteraard werd met slotakkoord “I will be heard” alles en iedereen met 'de grond gelijk gemaakt' en lieten ze enkelingen verweesd achter (JVDP).
Groezrock betekent dikwijls moeilijke keuzes maken. Op hetzelfde moment van Hatebreed stond de invloedrijke, Canadese hardcoreband Grade in de Impericon-stage terwijl in de Acoustic Stage Walter Schreiffels het beste van zichzelf gaf. Deze laatste heeft een CV om U te zeggen (bezoek maar eens z’n Wikipedia-pagina) en was (om het kort te houden) het creatieve brein achter legendarische bands als Youth Of Today, Gorilla Biscuits, CIV, Rival Schools en Quicksand.
De performance die Walter Schreiffels op Groezrock neerzette, was in één woord fenomenaal! Hij had zich in de koude tent lekker in een dikke pull geduffeld en met zijn elektrische gitaar, wat pedaaltjes en een indrukwekkende stem imponeerde hij de vele aanwezigen. Hij bracht songs van zijn soloplaat ‘An Open Letter To The Scene” en verschillende covers van ondermeer Quicksand, Rival Schools en Muddy Water. De versies van “Used For Glue” “en “Thorn On My Side” behoren tot onze favoriete momenten van Groezrock 2013! Ronduit indrukwekkend! (LV)
...And you will know us by de trail of dead was misschien wel de vreemde eend in de bijt op Groezrock, want hoeveel bands die hier speelden kunnen zeggen dat ze reeds op Werchter en 4x op Pukkelpop stonden...Door de concurrentie op de andere podia was er helaas geen al te grote opkomst maar de afwezigen hadden hier ongelijk. De Texanen trokken zich er niets van aan en speelden alsof hun leven er vanaf hing.
De experimentele indierockers brachten zopas hun achtste! album 'Lost songs' uit. De band wordt gekenmerkt door explosieve uitspattingen , waarbij de zangers Jason Reece en Conrad Keely elkaar afwisselen; ook de drums en de gitaren sloeg hier gensters. Met hun dynamische, gedreven aanpak gingen ze zoals steeds furieus te keer en was het genieten van “Will you smile again”, “Caterwaul” en “Mistakes & regrets”. Die turbulente sound en hun nooit aflatende inzet maakten hen geliefd. Intense live acts zoals deze zijn een verademing op dit soort festivals (JVDP).
De heren van Title Fight hadden de ondankbare opgave om op hetzelfde moment als Pennywise te moeten spelen. Wij lopen zeer hoog op met dit Amerikaanse viertal omdat ze staan voor een zeer moeilijk te definiëren en vrij unieke sound. De band speelt dan wel punkrock in het verlengde van bands als Jawbreaker, Kid Dynamite en Lifetime maar combineert dat met geluiden uit de nineties van bands als Nirvana en Sonic Youth. Heel wat fans hebben deze band al ontdekt want de Etnies-Stage was tot de nok gevuld.
Wij zagen slechts de eerste songs van Title Fight maar genoten van het broeierige, ritmische en energieke geluid met een hoofdrol voor de rauwe vocalen van frontmannen Jamie Rhoden en Ned Russin (LV).
Eén van de absolute headers en vaandeldragers van de punkrockscène Pennywise stond eens te meer op het hoofdpodium van Groezrock, met een erg opvallende wijziging in vergelijking met hun vorige komst ... of zoals gitarist Fletcher het zo mooi zei: “Jim Lindberg is back in the saddle”!
Lindberg één van de stichters van de band stapte in 2009 uit de band en werd vervangen door Zoli Teglas (Ignite) die de voorbije jaren meer dan een volwaardige vervanger was. Ook het laatste album 'All or nothing' werd met hem opgenomen. Door onduidelijke redenen – rugproblemen van Teglas werd opgegeven - werd Jim Lindberg op aandringen van Zoli weer in de band genomen. Dat de frontman nog niets aan kracht en charisma had ingeboet , bleek van bij het begin want “Wouldn't it be nice”, “My own country” en “Can't believe it” waren het startschot voor een uurtje ‘feelgood’ punkrock. De typisch snedige skatepunkrock gaat er nog steeds vlot in en met 10 full albums is er al aardig wat keuze uit Pennywise klassiekers.
Weinig verrassingen want traditioneel stonden ook “Peaceful day”, “Fuck authority” en “Society” op de playlist. In hun covers zat er meer variatie want Nirvana's “Territorial pissings” krijgt maar af en toe een plaatsje in hun indrukwekkend setlist.
In hun gekende drive en met de nodige sing-a-longs maken de Californische oerpunkers er weer een dik feest van. In no time passeerden een 20tal nummers de revue en bezorgden ze alle fans weer hun portie onversneden oldscoolpunkrockvibes.Een ruim uitgesponnen “Bro Hymn” was eens te meer het anthem die alles en iedereen deed verbroederen (JVDP).
We sloten de dag af in de akoestische tent met de Amerikaanse troubadour Dave Hausse. Er was opvallend veel volk samengekomen voor deze voormalige roadie van ondermeer Sick Of It All en Bouncing Souls. Tegenwoordig is hij een begenadigd singer/songwriter die al heel wat puike songs voortbracht. Op Groezrock bracht hij uiteraard “Time Will Tell”, Pray For Tusca”, “Melanine” en de klassieker “C’mon Kid” op zijn typische, energieke en ietwat hyperkinetische manier.
De man genoot zichtbaar, nipte af en toe van zijn fles rode wijn, gaf z’n trouwe fans de kans om de vocalen te verzorgen en maakte zelfs tijd om op de foto te staan met een van zijn aanbidders.
Een zeer degelijke show van een artiest die duidelijk zijn hart verloren heeft in Meerhout. Zo sloten we een weliswaar (te) koude maar uiterst geslaagde eerste festivaldag af. (LV).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2013/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Terneuzen on Fire 2013 - Desertfest
Terneuzen on Fire 2013
Podium In Terneuzen (De Pit)
2013-04-27
De aftrap van Terneuzen on Fire werd vrijdagavond reeds geven met bands als Wo Fat, Idealus Maximus, Abrahma en Swamp Machine.
Vandaag prijken 44 Venom, These Mountains Are Ghosts, Forbidden Planet, Komatsu, Castle, The Shrine, Witch Mountain, Cough en headliner Victor Griffin’s In Graved op de affiche.
Bij aankomst is de opkomst minimaal maar ze hebben dan ook zware concurrentie met Groezrock.
Eerste band die we te zien krijgen is Forbidden Planet uit Nederland. Niet de meest originele band maar ze brengen wel de zuiverste vorm van stonerrock met catchy riffs, psychedelische solostukken van een gitarist die z’n instrument beheerst en een bijna monotone grauwe zang. Soms worden er fragmenten postmetal in verweven wat getuigt van creatiedrang maar het komt niet altijd samenhangend over. Het zou een goede coverband kunnen zijn en na drie nummers genieten we buiten nog even van de zon.
Volgende band in de rij is Komatsu, eveneens uit Nederland. Wat Komatsu boeiend maakt is dat ze een vrouwelijke drummer hebben die het ritme stevig vasthoudt terwijl haar elektronische onderdanen een soort doomerige stonerrock uit hun instrumenten slaan. Enkele keren verleiden ze ons tot stevig headbangen maar deze momenten zijn te kort en nemen je niet ten volle mee.
We hopen dat Castle, volgende band in de rij, ons verlossing brengt. Maar ook Castle uit de US overtuigd ons niet hoewel ze het publiek mee lijken te hebben. Ook hier speelt de vrouwelijke bassiste die tevens zangeres is de hoofdrol. Met een diepe, niet toonvaste stem maar pakken attitude brengt Castle een zware gestroomlijnde doom met knipogen naar de hardrockscène.
Fans van Black Sabbath, Judas Priest en Wolfmother kunnen deze band misschien wel pruimen.
De bands die na Castle op het toneel komen zijn allen afkomstig van de US en het wordt een echte desertfest. The Shrine, vorig jaar nog in het voorprogramma van Fu Manchu, brengt acid hardrock die de sfeer van de jaren 80 weer helemaal tot leven roept. We komen toch niet helemaal in de sfeer en zijn nog te veel onder de indruk van de optredens in het Donkey Kollektief en besluiten de avond te eindigen.
We zien dan ook toppers als Witch Mountain, Cough en Victor Griffin’s In Graved niet meer live maar wat we wel kunnen zeggen is dat Podium In Terneuzen een geweldige plaats is voor dergelijk stonerrock gebeuren. We hopen dat de opkomst tegen de avond toe talrijker werd, want de organisatie verdient toch zeker een pluim om bands uit de US een plaats te geven in dit kleine dorp.
Organisatie: Podium In Terneuzen (De Pit) , Terneuzen
Organisatie; Podium In Terneuzen
Donkey Kollektief 2013: Jason Van Gulick – Sequences - Thisquietarmy: The shizzle
Donkey Kollektief
Brugge
We treden voor de eerste keer binnen in het meest ondergrondse gewelf van Brugge, het Donkey Kollectief. Vanavond hebben ze gasten als Jason Van Gulick, Sequences (Niels Geybels) en Thisquietarmy (Eric Quach) op bezoek die samen op doortocht zijn in België. Onlangs speelden deze heren nog in Dok Gent en Magasin4. Wie fan is van het experimentele ambient genre weet dat deze affiche te mooi is om aan ons voorbij te laten gaan.
We worden vriendelijk ontvangen door de vrijwilligers van Donkey Kollektief en na een halfuur in de artistieke gangen en uithoeken van Donkey te zijn gewandeld, zijn onze zintuigen overtuigd dat de optredens van de avond de sfeer enkel nog meer zullen accentueren. Er heerst een vrijheid en verlatenheid, een individualiteit en collectiviteit, een openheid en geslotenheid in dit oud pand. Maar Brugge zou Brugge niet zijn want hoewel een affiche om U tegen te zeggen, is het publiek schaars.
We zagen Jason Van Gulick (zie pics homepag) zich mentaal focussen en plaatsnemen achter zijn minimalistische set; een pauk, enkele cimbalen, en een soort ijzeren tandwielen. De focus gaat verder terwijl Jason het ritme aanslaat. Hij brengt een experimentele set waar de nadruk ligt op de beweging van klank via instrument. Jason Van Gulick is duidelijk een artiest die de grenzen van klank opzoekt. De eenvoud siert zijn set en nadien hoorden we woorden als ‘poëzie’, ‘indrukwekkend’, ‘experimenteel’ en ‘transcendentaal’ weergalmen.
Intussen ademen we de kilte uit en bezinnen we vanbinnen wanneer Niels Geybels, man achter het soloproject Sequences in een andere ruimte plaatsneemt. Niels Geybels is naast muzikant ook grafisch designer en visueel artiest. Sequences is elektronische gitaar met een heleboel effectpedalen voorzien van visuals die de weidsheid van de tonen reflecteren. De set heeft verschillende bewegingen in zich, die laag na laag worden verweven met elkaar. Bijna onmiddellijk wordt je hele Zijn opgenomen in de atmosferische klanken wat je het ene moment bijna in slaap doet vallen van de samengebundelde kracht die ervan uitgaat en het andere moment wakker schudt, je bewust doet worden van het vertragen van je eigen ademhaling omdat de sound inwerkt al was het een meditatieve reis. Je bent tegelijk in het moment en ook weer daarbuiten. Dit schouwspel is meer dan fascinerend te noemen. Zij die het ondergaan blijven als in trance luisteren, zij die het niet begrijpen druipen af naar de bar. Sequences speelt een sublieme set en is zeker voor herhaling vatbaar.
Plots horen we de tonen van Syndrome uit de bar en met voeten die intussen als ijsklompen aanvoelen hopen we stiekem dat beweging het lichaam terug in stroom brengt. Halverwege ‘Now and Forever’ wordt iedereen aangemaand zich naar Thisquietarmy te begeven. Thisquietarmy is het soloproject van Eric Quach uit Canada waar soundscapes verweven worden met pulserende drones. Thisquietarmy zit onder het Belgische platenlabel Consouling Sounds. We zagen Thisquietarmy vorig jaar nog in Magasin4 maar hier, in de stilte van de nacht, in een nog meer ondergrondse plaats, beleven we Thiquietarmy ten volle. Even wanen we ons in een droom toen uit het niets een zwartgeklede zigeunerachtige man ten tonele kwam die in een soort trancedans even de aandacht kwam stelen. We betrappen ons op het oordelen en keren terug naar binnen, waar geen onderscheid is, naar de plaats waar niets en alles is.
Eric verrast ons door de set af te sluiten met een bisnummer. Het luisterend publiek was in de korte interval tussen eind en begin van een nieuw nummer een pratend publiek geworden, en na een welverdiend applaus verlaten we de onderkoelde gangen van het Donkey Kollektief. Jammer genoeg zijn de dagen van dit zelfgebouwd Kollektief ten einde, en scheiden de wegen van zij die Donkey Kollektief hebben gemaakt tot wat het vandaag is. Het is triest dat zo’n uniek project in eigen stad teloor gaat maar de ziel van Donkey Kollektief blijft niettemin leven in dit ondergronds pand.
Onze waardering voor soloprojecten krijgt deze avond een boost want het waren drie mannen met elk hun eigen talent. Zo zie je dat muziek van een hoog niveau gedragen kan worden door een enkele, en niet altijd een band behoeft.
Organisatie: Donkey Kollektief
Roadburn 2013 – dag 2 – vrijdag 19 april 2013
Roadburn 2013
013 – Het Patronaat
2013-04-19
Tilburg
Op dag twee zijn we door de organisatie van Roadburn op de middag uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Dit samen met zakelijk-gerelateerde vrienden van het festival: bookers, promotoren, hoofdjournalisten, vertegenwoordigers van record labels, festivalorganisatoren, managers, artiesten en bands met hun vertegenwoordigers. Kortom een bonte verzameling mensen die voor een informeel gesprek samen komen. Vooral de toespraak van artistiek directeur van Roadburn, Walter Hoeijmakers blijft ons bij. Het wordt één groot dankwoord aan de trouwe bezoekers die dit festival elk jaar weer mogelijk maken. We hebben later aan de bar nog een leuke babbel met Alexander Schulze, de manager van Kadavar, met wie we na dit onderonsje samen zijn band gaan checken in het Patronaat.
En Kadavar heeft er – ondanks het wegvallen van bassist Javier Mammut – duidelijk zin in.
Het Berlijnse trio kan het niet onder stoelen of banken steken dat ze de mosterd bij 70’s bands Black Sabbath, Hawkwind en Led Zeppelin gehaald hebben. Maar wie maalt hierom als al deze invloeden in een dergelijke mate worden omgebogen via een hedendaagse invalshoek tot nieuwe, fris klinkende songs die op geen enkel moment saai overkomen. Integendeel: het dwingt alleen nog meer respect af als je ziet hoeveel bloed, zweet en tranen dit gekost heeft.
Hoogtepunt van de set is ongetwijfeld het moment waar onze Brusselse Shazzula Vultura het drietal komt vervoegen bij “Purple Sage” uit hun titelloze debuutalbum, om er haar psychedelische kunsten op de theremin bot te vieren. Een schitterend begin van de dag!
We besluiten het Patronaat te verlaten en richting bar Cul-de-Sac te trekken waar het Nederlandse Radar Men from the Moon een thuismatch speelt. Deze driemans formatie bezorgt ons een instrumentale trip waarbij een groot stuk lokale spacecake bij verbleekt.
Lekker tijdloos wegdromen op de spacey songs van deze heerlijke band is een prikkeling voor alle zintuigen. Deze band – vorig jaar nog te bewonderen op Yellowstock Winterfest in Geel – laat ons telkens opnieuw met volle teugen genieten van hun magistrale sets en jullie krijgen ook de kans via deze opname van onze fotograaf: http://www.youtube.com/watch?v=dyTfIRhtnVE&list=UU0nJaZQLrAejGzcjVyktzRA
We moeten ons reppen naar de hoofdzaal van de 013 willen we Uncle Acid and The Deadbeats niet missen. We zijn juist op tijd binnen, want de ruimte stroomt in geen tijd vol nieuwsgierigen naar deze hippe Engelse band. Er valt letterlijk geen meter meer te bewegen. Opener “I’ll cut you down” hakt er meteen in en de hoge verwachtingen worden ingelost. Dat het podium voor het overgrote deel van de set verduisterd is, zal ons en de rest van het samengepakte publiek worst wezen. Als sardienen in een doosje worden we levend geroosterd door de opzwepende songs (“Death’s Door” uit hun debuut ‘Blood Lust’ om maar een voorbeeld te noemen) die van de main stage de zaal worden ingepompt. Na een uur kunnen we volledig uitgeput maar gelukkig na zoveel lekkers, terug naar lucht happen.
En dat doen we op een terrasje buiten waar we blijven plakken tot iets na negenen om dan plots het uurwerk in de gaten te krijgen en ons als de wiedeweerga naar Electric Wizard, de ‘must-see’ hoofdact van de dag te begeven. Opperhoofd, cultleider en curator van de dag Jus Oborn blijkt in goeden doen en samen met de ravissante gitariste Liz Buckingham aan zijn zijde, geruggensteund door ritmesectie Mark Greening (drums) en Glenn Charman (bass) worden klassiekers als “Return Trip”, “Witchcult Today” en “Satanic Rites of Drugula” ons om de oren gemept met een adembenemende kracht. We worden bijna verpulverd (letterlijk) in een te kleine hoofdzaal en halen met moeite verse zuurstof binnen. Maar alles voor de kunst natuurlijk. En Electric Wizard bewijst zonder moeite dat het met recht en rede de hoofdact in 013 is. Er volgen nog magistrale versies van een massaal meegebruld “Legalise drugs and murder”, een van acid doordrenkt “Dopethrone” en een orgastisch orgelpunt “Funeralopolis”.
Geradbraakt en nog volledig in trance verlaten we de 013 om nog vlug in het Patronaat een halfuurtje Goat mee te pikken. Dit is echter visueel buiten de waard (in dit geval buiten de security) gerekend. Ook deze zaal blijkt te klein voor de grote schare fans van de Zweedse alternatieve band. We horen dan ook enkel hun opzwepende voodoo-eske sound in de traphal. Jammer, want visueel blijkt Goat ook altijd verrassend uit de hoek te komen. Het geeft ons de gelegenheid om nog wat te bekomen van Electric Wizard. Een aangename bijkomstigheid bij de onaangename situatie waarin we ons begeven. Als je dan na het optreden ook nog eens de ‘big smiles’ op de gezichten ziet van de mensen die wel binnen geraakten, dan heb je alleen maar spijt dat je geen deel mocht uitmaken van dit hoogstwaarschijnlijk schitterend feestje. Het zal voor een volgende keer zijn…
Syndrome, het geesteskind van Mathieu Vandekerckhove, trad op in café Cul de Sac. Na een dag 013 brengt Syndrome een moment van bezinning. Syndrome roept een meditatieve staat op door aan te houden met een langzaam ritme waar minimale beweging het maximum uit dát moment haalt. Want het aanhoudend repetitieve ritme brengt je telkens terug naar het ‘nu’. Na dit enkele minuten vast te houden komt meer beweging in het nummer. Beweging wordt weergegeven in verschillende klankvormen die vanuit een voorgrond door andere klanken naar de achtergrond worden verdrongen om dan op het eind van de set samen te vallen als een implosie. De diepe bijna fluisterende stem van Mathieu kleurt het kader in met een levensadem en dit alles wordt versterkt door grauwe visuals die eenvoud uitademen. Het is mooi om te zien hoe Mathieu de trage, repetitieve bewegingen van het begin van de set aanhoudt doorheen de momenten waar er een hevig opbouw aan ritme is. (dank aan Fleur Coevoet)
Het Patronaat was de grond waar Amenra deze avond hun zwarte adem mocht uitblazen. De geschiedenis lijkt grotendeels uit de zaal te zijn verdwenen maar vlak naast het Patronaat straalt het zonlicht op de Sint Jozefkerk die een vreemde soort van bezieling rond zich heeft. Met de dualiteit van leven en dood, zon en schaduw nabij bewegen de zinderende tonen uit de instrumenten van dit tastbaar heiligdom dat Amenra werd gedoopt. Uit deze repetitieve stromen die je in leven bewegen als een moederschoot komt het geraas van zanger Colin H. Van Eeckhout alle evenwicht verstoren. De stroom wordt een vloed, het wordt harder, moedeloos zwaar tot de diepste diepte is betreden. Daar ontmoeten we het samenspel van licht en donker, daar, op de grens is het stil. Maar net voor die diepte wordt bereikt, worden we fysiek dooreen geschud door een daverende grond. Hoewel de fysieke ervaring een eigen dimensie kan geven aan een optreden houdt het eveneens het risico in dat de nadruk wordt gelegd op buiten en minder op binnen. Amenra stroomt het best van buiten naar binnen in een soort perfect evenwicht van het moment. Het publiek lijkt er klaar voor te zijn, en toch ook weer niet. Het Patronaat was niet de meest idyllische locatie om een levensproject als Amenra te dragen. (dank aan Fleur Coevoet)
We besluiten dan ook in het Patronaat te blijven om er streekgenoten Amenra te bekijken. Beluisteren is het eerder want wat een zware set brengen de Westvlamingen. Swans + SunnO))) indachtig worden we vastgezet, gepijnigd en bijna vernederd door een volume waar de eleven-knop uit de versterker van Spinal Tap alleen maar kan van dromen. Al zal het eerder een nachtmerrie zijn. Beklijvend, beheerst, magistraal, begeesterd, sacraal zijn enkele woorden die spontaan in ons opborrelen bij het aanschouwen van dit vat vol ingehouden woede. En dit terwijl je achteraan in de zaal staat en je naast jou Matt Pike van High On Fire volledig uit zijn dak ziet gaan bij zoveel muzikaal geweld. Wat moet je nog meer hebben. De brandramen, voegen en bakstenen van het Patronaat zullen de doortocht van Amenra niet snel vergeten en wij zéker niet! Wat een afsluiter van dag 2! Een stevig slaapmutsje achteraf blijkt de beste remedie om alsnog de slaap te kunnen vatten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roadburn-2013/
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2013 – dag 1 – donderdag 18 april 2013
Roadburn 2013
013 – Het Patronaat
2013-04-18
Tilburg
We kunnen terug ons geluk niet op, daar we voor het tweede jaar op rij als gast van het 4-daagse Roadburnfestival zijn uitgenodigd in de Nederlandse studentenstad Tilburg. Een stad die jaarlijks halverwege april door een 3000-tal fans vanuit alle windstreken wordt overspoeld en waar het straatbeeld voor enkele dagen verandert in een overload aan zwarte kledij, lange baarden, lange haren en tattoos. Het is donderdagmiddag als we in het Mercury Hotel vriendelijk worden verwelkomd door de persverantwoordelijke , die ons het polsbandje overhandigt: de sleutel tot het heiligdom van het beste uit de psychedelische, stoner, doom, sludge en avant-garde scene.
Vooraleer we richting festival trekken, besluiten we nog even te pauzeren op één van de zonovergoten terrasjes, die zij-aan-zij de weg tussen het Mercury Hotel en zaal 013 flankeren. Het blijkt een goede keuze daar we per toeval een gezellige babbel kunnen slaan met Matt Pike van High On Fire. Die staat doodleuk aan de toiletten wat darts te spelen met een cola-light in de hand. Blijkt het dat zijn rehab van enkele maanden terug dan toch zijn vruchten heeft afgeworpen? Nee, want bij een beetje doorvragen, moet hij toch toegeven dat hij al eens gezondigd heeft wat de inname van alcohol betreft (vooral bij jetlags en de daaraan gekoppelde slapeloosheid). We nemen nog vlug een foto, laten de man rustig verder zijn pijltjes gooien en trekken richting hoofdzaal.
We willen namelijk Pallbearer aan het werk zien. De gehypte band uit Arkansas (USA) die al potten brak als voorprogramma van het legendarische Enslaved maakt meteen duidelijk dat ze niet gekomen zijn voor een rozenkransje! Van de typische zangstijl van zanger/gitarist Brett Campbell zijn we niet echt wild maar wat dit 4-tal aan heavy doom op ons af laat komen is pure klasse. Een groot uur headbangen (zowel op als voor het podium) zorgt terug voor het aansterken van de hals- en nekspieren. Dat er geen koppen rollen blijft een groot vraagteken. Luister eens naar hun debuutplaat ‘Sorrow and Extinction’ en je zult begrijpen wat we bedoelen.
Op Roadburn is het elk jaar kiezen of delen door het overaanbod aan goeie bands. We kiezen voor Blues Pills in een samengepakte Green Room. Het wordt de ontdekking van de dag. De groep bestaat uit 2 Amerikaanse ex-bandleden van Radio Moscow die de ritmesectie vertegenwoordigen, een Franse gitaarvirtuoos en een Zweedse schone met een stem als een klok. Dit stel jonge wolven in schaapsvacht brengt een set waarvan onze haren terug overeind komen als we eraan terugdenken. Terwijl bassist Zack Anderson en drummer Cory Berry de zware en kollosale ondertoon verzorgen, zijn het vooral het vurige gitaarspel van Darian Sorriaux en de verleidende kreten van Elin Larson (de nieuwe Janis Joplin) die onze aandacht trekken. Dit is heavy psych met een bluesy ondertoon om duimen en vingers bij af te likken!
Gravetemple wordt onze volgende keuze, temeer Attila Csihar en Stephen O’Malley van SunnO))) deel uitmaken van dit collectief. Samen met Oren Ambarchi vormen ze een experimenteel trio dat het moet hebben van een resem effectpedalen die Attila’s akelige stem in alle mogelijke richtingen vervormen, terwijl O’Malley en Ambarchi de 013-zaal fileren met zware drone metal. SunnO)))-light is misschien de beste omschrijving van dit uurtje ‘trommelvliezen-jennen’.
En dan is het tijd voor de hoofdact van de dag: High On Fire met onze vriend Matt Pike in een glansrol. Het drietal laat iets op zich wachten waardoor de spanning in een overvolle hoofdzaal alleen maar stijgt. Op de banner achter het drumstel prijkt de originele hoes van ‘The Art Of Self Defense’: een middeleeuwse kruisvaarder rond een vuur van zee kijkt ons dreigend in de ogen. Het is dit – door legende Billy Anderson geproduceerde - debuutalbum uit 2000 dat High On Fire op ons loslaat. Eens op het podium en op kruissnelheid verandert dit drietal in een 3-koppig vuurspuwend monster dat onder geen enkel beding meer te temmen valt. We onthouden verschroeiende versies van “10.000 years” en “Blood From Zion” en een zinderend “Master of Fists”. Matt Pike rijgt de riffs aan elkaar alsof het de gemakkelijkste zaak van de wereld is, terwijl drummer Des Kensel zich volledig uitleeft op zijn drumkit. We krijgen zelfs nog de bonustracks uit de re-issue van 2001 voorgeschoteld: “Steel Shoe” en de Celtic Frost cover: “The Ursurper”. Het moet allemaal in een razende sneltreinvaart de revue gepasseerd zijn, want de heren klokken een kwartiertje vroeger af dan gepland. Maar wat wil je van een niet in toom te houden furieus beest. Pure klasse.
De innerlijke mens moet tijdens dit festival ook wat versterkt worden en daarom trekken we de stad in voor wat spijs en drank, nog hevig nakaartend over het sublieme optreden van High on Fire. Het is pas tegen de klok van elf als we terug onze opwachting maken in de hoofdzaal om er nog een schitterende afsluiter voor dag 1 mee te pikken: The Psychedelic Warlords met bassist Alan Davey van het legendarische Hawkwind in de rangen. We worden van bij de start meegezogen in de spacerock van Hawkwind’s ‘Space Ritual’ album dat exact 40 jaar geleden (1973!) het daglicht zag en nog niets van zijn kracht moet inboeten. We laten ons gewillig de donkere nacht inglijden op de spacey tonen van dit meesterwerk dat bol staat van authentieke psychedelische rock.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roadburn-2013/
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2013 – dag 3 – zaterdag 20 april 2013
Roadburn 2013
013 – Het Patronaat
2013-04-20
Tilburg
Zaterdag 20 april 2013 start zonnig en dat geeft ons zin om na het middageten een terrasje te doen. Dit blijkt achteraf iets uit te lopen waardoor we slechts rond 15h15 uit de zon gaan en de kleine, donkere Stage01 opzoeken om er Raketkanon te gaan zien. Het is wringen geblazen om een plaatsje te bemachtigen juist voor het podium maar het loont de moeite. Want de Belgen maken er 3 kwartier ongecontroleerde, stomende teringherrie die je brein in overdrive zet. Downtuned gitaargeweld (Jef Verbeeck), exploderend drumgeraas (Pieter Dewilde), weirdo spastische droney synths (Lode Vlaeminck) en last but not least de fucked-up vervormde voice van Pieter-Paul Devos (Kapitan Korsakov frontman) zorgen ervoor dat de kleine zaal voor de ene helft in rep en roer staat en voor de andere helft vol gapende mensen die geen enkel besef hebben waar ze zich bevinden. Noiserock met sludge-invloeden, experimentele gekheid en chaotische psychedelica zijn de basisingrediënten van Raketkanon (denk Melvins meet Tomahawk meet Butthole Surfers). Pieter-Paul kan het halverwege de set niet laten om het gapende gedeelte van de zaal wakker te gaan schoppen door er middenin een molenwiekende pogo in te zetten. Plots vallen er confetti en slingers uit de lucht. Kortom: een bizarre set maar wel eentje waar we pap van lusten. Check hun debuutplaat ‘RKTKN#1’ op de site en op Soundcloud en je begrijpt wat we bedoelen.
Ook vandaag is het terug kiezen of delen. Hierdoor missen we een groot stuk van de set van Camera en hebben we alle moeite om de Green Room binnen te geraken. Maar waar een wil is, is een weg en we bereiken zonder kleerscheuren het podium om er nog een half uur hun typische oer-Krautrock te ondergaan. En daar blijken de Duitsers uit het underground circuit van Berlijn heer en meester in te zijn. We laten ons dan ook gewillig meeslepen op een kosmische trip vol improvisatie. Heerlijk!
Als we buiten Shazzula Vultura en vriendin Regina Flaminica De Bestiis (van exotische namen gesproken) tegen het lijf lopen, kunnen we het niet laten om Shazz te feliciteren met het gave optreden van Kavadar (gisteren) en nemen wat sfeerfoto’s. Daarna trekken we nog samen richting Stage01 om er nog enkele nummers van Wo Fat mee te pikken. Lekker vettig swingende stoner rock waar je onmogelijk bij stil kan blijven staan. Luister eens naar “Lost Highway” uit hun The Black Code album van 2012 en shake those hips!
We zorgen dat we tijdig aan de main stage aanwezig zijn want we willen een 2de maal High On Fire door onze aderen laten stromen. In tegenstelling tot donderdag, waar ze hun debuutalbum volledig speelden, is deze set een mengeling van songs uit hun andere albums. Het wordt terug een uur martelen van de trommelvliezen met uitschieters “Devilution”, “Rumors of War” en “Frost Hammer”. Live is dit drietal nooit een teleurstelling. Een zee van langharig headbangende hoofden en opgestoken vuisten in een kolkende massa voor het hoofdpodium. Matt Pike amuseert zich terug te pletter en een lachende grijns komt meermaals te voorschijn op zijn bezweet gezicht. High On Fire was wederom fenomenaal en wij verlieten na een uur, volgepropt met adrenaline, met diezelfde grijns op ons gezicht, de hoofdzaal om aan ons avondeten te beginnen. Blijkbaar heeft dit wild optreden onze honger aangescherpt.
Godflesh willen we voor geen geld van de wereld missen. We waren al eens getuige van hun fenomenale set op Roadburn 2011, toen ze hun album ‘Streetcleaner’ volledig op ons los lieten. Vanavond is het de beurt aan een andere parel ‘Pure’, uitgebracht in 1992. Opener “Spite” wordt in onze gehoorgangen gespit en zet meteen de toon van de set. Industriële metal met de kracht van een dozijn bulldozers die na meer dan 20 jaar nog niets van kracht heeft ingeboekt. Hamer en aambeeld werken overuren en de trommelvliezen staan zo bol dat ze elk moment kunnen exploderen. Justin Broadrick & co laten het Roadburn-publiek een poepje ruiken en wil je jezelf eens onderdompelen in hun industrieel geweld: zet je hoofdtelefoon op en beluister ‘Pure’ op maximaal volume. Dan kom je ongeveer in de buurt van wat wij, zonder tegenzin, te verduren kregen op zaterdagavond. Pure klasse!
Bijna volledig gekraakt kunnen we het toch niet laten om het Schotse The Cosmic Dead nog te gaan checken in de Stage01. Nog een klein uurtje shaken op spacey stoner rock juist voor het slapengaan lijkt ons een goed idee! En deze band is daar het beste middel voor want we krijgen een trippy jam voorgeschoteld die ons brein alleen maar goede vibes bezorgt en zo trekken we rond 01h00 moe maar tevreden de donkere Tilburgse nacht in.
NAWOORD
Voor het derde jaar op rij terug deel te mogen uitmaken van dit bonte gezelschap was een godsgeschenk. We bedanken Walter en zijn crew van harte omdat we er terug mochten bij zijn en we kunnen nog altijd niet zwijgen over dit schitterend georganiseerd festival. We kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2014. Voorlopig hebben we nog een beetje last van een Roadburnout, maar we kunnen niet wachten tot het terug zover is! Roadburn stole our heart again!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roadburn-2013/
Organisatie: Roadburn, Nederland
Nekka-Nacht 2013 – 20 jaar - 19 april 2013 – Sportpaleis Antwerpen – Sfeerverslag + Pics
Sfeerverslag: Nekka-Nacht bestaat 20 jaar en dat ging niet ongemerkt voorbij. Deze keer was er niet één centrale gast, maar een greep uit de centrale gasten van de voorbije edities: Frank Boeijen, Stef Bos, Johan Verminnen, Kadril, Yevgueni, Kommil Foo, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud.
Kortom , een indrukwekkende lijst artiesten die we samen op één podium konden zien.
Er stond ook een klein podium opgesteld, waar wat meer intimistische performances waren , en dat een eindje in ’t publiek opgesteld stond.
Kadril mocht openen op ’t kleine podium en werd al snel bijgestaan op het grote podium door een voltallig meisjeskoor.
Presentator van dienst was Lucas Van den Eynde. Die zong de acts aan elkaar. Een 1e meezinger was “Mooie dagen” van Johan Verminnen. Na het duet met Jelle Cleymans was het tijd voor de uitreiking ‘Vlaamse cultuurprijs voor muziek’ door Joke ‘Decibel‘ Schauvliege. Winnaars waren Yevgueni. Zij brachten o.a. “Als ze lacht”, wat wederom uit volle borst werd meegezongen.
Tijd voor iets NL - Frank Boeijen mompelde z’n fans een warm “Kronenburger Park” toe. Compleet volgens het ‘jong-oud’ principe werd Jackobond erbij gehaald . In duet werd “Aanwezig” gespeeld en gezongen.
Een mooi ingetogen moment was er bij ‘pretraket’ Bart Peeters en Hannelore Bedert die samen op ’t kleine podium “Zonder woorden” brachten. En dan was de rust weg, Bart Peeters liet het ganse Sportpaleis ‘graansveldgewijs’ mee wuiven met nummers als “Messias”, “Heist aan zee” en “Ik hou meer van folk”
Na de break kwam het jonge geweld van de Bandits en zij brachten een cover The Scene. Thé Lau knikte goedkeurend mee en viel halfweg in.
Waarschijnlijk het kippenvelmoment van de avond , werd veroorzaakt door Stoomboot, die in z’n eentje “Zotte Morgen” speelde, een cover van de herstellende Zjef Vanuytsel. ’t Was zo stil dat zelfs de muizen eens kwamen piepen. Magisch !
Ook Stef Bos was ooit een centrale gast en hij nam die gelegenheid te baat voor enkele songs. “Wodka” werd ferm gesmaakt , alsook het duet met z’n leerlinge Mira aan de piano.
“Ruimtevaarder” van Kommil Foo bracht ons terug op ’t kleine podium en op het blokfluit signaal verhuisde het spektakel terug hogerop.
Afsluiter was Raymond van het Groenewoud. Dit betekende ‘Succes verzekerd’! Zwaaien met de bloemen, snipperconfetti en een taptoe van hééééél veel doedelzakspelers rondde de avond perfect af.
Nekka-Nacht: Tal van unieke duetten en beklijvende muzikale momenten, kortom een hoogdag voor het Nederlandstalige Lied!
Uitkijken naar volgend jaar nu met De Nieuwe Snaar als centrale gast. Zij zullen daar hun zwanenzang vieren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nekka-nacht-2013/
Organisatie: Nekka-Nacht
Snowbombing 2013 Een partytrip op het scherp van de sneeuw!
Sowbombing 2013
april 2013
Mayrhofen
Oostenrijk
Lieven Van Keer
Voor wie er nog nooit van hoorde, denk aan een week boarden, beats, bier, babes, Britten, en beestenboel alom! Of zoals ze het zelf cryptischer omschrijven: The craft of daft… The art of noise… The business of snow… The spirit of place… Welcome to Snowbombing 2013!
Het was weer een jaar geleden, we hadden er weer lang naar uitgekeken en dan was het eindelijk weer zover… SNOWBOMBING here we come!!!
Vroeg vertrokken, rap alles pakken, auto ’s vullen en gas geven. Na drie plaspauzes, twee “tankbeurten en evenveel Big Whoppers kwamen we dan toe in het voor ons reeds vertrouwde Mayrhofen.
Meteen eerste biertjes drinken bij Mo ’s. Appartementje gezocht en dan even bij onze buren, Scotland Yard, aperitiefje gaan drinken om dan opnieuw bij Mo ’s binnen te springen voor de jaarlijkse “Big plates”, rijkelijk gevulde schotels vol vettigheid. We konden er dus stevig tegenaan voor de eerste feestjes. Snowbombing was dan nog wel niet begonnen, maar wij wel!
Zondag was niet meteen een zondag. Er waren al vele dikke vlokken uit de lucht gevallen en het zag er niet meteen naar uit dat daar verandering in zou komen. De pittige pistes ruilden we dus in de late namiddag voor de Pilsbar.
Onze snaren waren dus al goed gespannen om de eerste keer naar de Racket Club te gaan. De eerste opslag kwam er van Bootleg Social. Tom Staar sloeg de bal zeker ook niet mis en Above & Beyond smashte alles kapot!
Mooie maandag was daar met een stralende zon en pak sneeuw op en buiten de poederige pistes, zaaaalig! Het was knallen op en rond de pistes, het was duidelijk: Snowbombing was officieel van start gegaan. Terrasjes zaten afgeladen vol en de bombing beats daverden door het skigebied. Afspraak eerste après-ski party was dus al snel in de pilsbar. Nadien belandden we in de Daily Après-ski waar de sfeer er al goed in zat. Scotland Yard riep ons dan voor een culinair hoogstandje, diner aan den toog gevolgd door denderende darts tegen Australië en Duitsland waarin de Belgen duidelijk de bovenhand hadden en de “Aussies” en de “Moffen” serieus afgedroogd hebben. Goed opgewarmd werden deze Belgische stieren dan nog gelost in de Arena waar geen enkele matador vat op ons kreeg.
Dansbare dinsdag was hoogdag, iedereen goed geluimd voor de streetparty die er zat aan te komen. Dagje boarden en dan naar beneden om onze stoute schoenen en andere verkleedkledij aan te trekken en na wat lanceershooters de straat op te gaan! The Cuban Brothers hadden, net als de menigte, knotsgekke kostuums aan. Een kleine performance van niemand minder dan “Hans the butcher” himself was hilarisch. De slijmerige salami ’s van Hans vlogen door de felblauwe lucht. De Dub Pistols maakten het feestje compleet waardoor we goed in vorm onze verantwoordelijkheid namen en de Sportsbar omtoverden tot een danstempel. We rodelden met gevonden materiaal de berg af tot in de Racket Club om nog stevig te eindigen in de Schlussel waar Will Soul en Bicep ons nog van een frisse ziel in een fris lichaam voorzagen.
Weelderige woensdag startte weer met een schitterend dagje op de piste, voor de ene al wat vroeger als de andere. Na wat indrinken en opwarmen waren we weer klaar voor een stevig wedstrijdje tennis in the Racket Club. Het was een echte triller die door Carl Cox besloten werd met een goede spreiding en meerdere winners!
Denderende donderdag ging weer gepaard met veel zon, sneeuw, beats en bier. Na een kleine kroegentocht waren we klaar om aan onze love game te beginnen, die uiteraard in the Racket Club plaatsvond. Mistajam zorgde voor de opwarming. North Base maakte een ace en de Foreign Beggars bestookten de menigte met subtiele dropshots. Rudimental zorgde voor adembenemende rally ’s en Andy C maakte de love game proper af van op zijn baseline.
Vrolijke vrijdag was al onze laatste dag op de piste. De vermoeidheid begon hier en daar al zijn tol te eisen.. toch tijdig alle batterijen kunnen opladen op nog eens het beste van onszelf te kunnen geven. Vrijdag staat garant voor feest op een schitterende locatie. In het bos van Mayrhofen met de bergen op de achtergrond, de plaatselijke postkaarten zijn er niets tegen. Na verkennende penetratie in het bos kwamen we al snel Mistajam en Rudimental, ditmaal live tegen. Dan hield iedereen zich vast aan de takken van de bomen voor Kasabian die het bos en de bergen deden daveren. Dit was voor ons een mooie afsluiter en besloten het hier dan ook bij te houden. Met pijn in het hart, doch meer dan voldaan keerden terug. Tegenstander weggeblazen: game, set, match.. overtuigend gewonnen!!!
P.S.: Voor de twijfelaars: volgend jaar is het tijd voor de jubileumeditie: Snowbombing viert dan diens 10e editie. Niet te missen dus!
Org: Snowbombing - Globalpublicity
PPM Fest 2013 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons! – zondag 14 april 2013
PPM Fest 2013
Dag 3 van PPM Fest. Hell City was de 2de metal-battle winnaar en mocht daardoor de 3de festivaldag openen. Er stond zelfs nog minder volk dan bij Dyscordia de vorige dag en dat was misschien ook een beetje terecht. Op hun facebook pagina staat er dat ze the Belgian heavy metal revelation zijn maar meer dan een potje middelmatige typische female-fronted heavy metal brachten ze niet en ik stond me dan ook meermaals af te vragen waarom ik zo vroeg was opgestaan om dit bandje te bekijken. Hun eerder bescheiden fanbasis die aanwezig was kon ze overduidelijk wel smaken maar het grote publiek bleef weg, de enkele nieuwsgierigen die eens kwamen piepen waren dan ook meestal maar kalm of weer vlug weg. Misschien wel leuk als opener maar zeker niet meer dan dat.
De opener op de Alpha stage vandaag was Sun Caged, een progressieve metal band met onder andere Marcel Coenen op gitaar. Ik ben altijd al onder de indruk geweest van zijn gitaarspel en op het album klonk Sun Caged best wel goed, dus was ik best wel nieuwsgierig naar hoe dit op het podium tot z’n recht ging komen. De band had er overduidelijk zin in en er werd veel materiaal van het nieuwste album gespeeld. Ze waren in topvorm en ik heb als enig negatief puntje dat ze net zoals op album ietsje te zacht zijn naar mijn smaak maar ach,… Dit is duidelijk een band die het achtervoegsel ‘with Marcel Coenen’ niet meer nodig heeft want hij is zeker niet het enige dat deze band te bieden heeft.
Hierna was het de beurt aan de Brazilianen van Shadowside. Hiermee is zowat het interessantste al gezegd over deze band. Voor de rest brachten deze gasten maar een lauw potje heavy metal met wat thrash erin gesmeten. Om de zaken nog erger te maken kon de zangeres werkelijk geen enkel deftig geluid uit haar keel krijgen. Combineer dit met één van de slechtste Motörhead-covers die ik ooit gehoord heb (ze had blijkbaar haar microfoon uitgezet) en je zit opgescheept met één van de slechtste shows van het festival. Next!
Helaas bracht Solisia niet veel verbetering. Ik ben al niet een echt grote fan van het soort prog dat zij brengen en dat werd dan nog eens gecombineerd met een zangeres die zo ongeveer de meest irritante stem had van het hele halfrond. Zingen op een podium was blijkbaar ook totaal niet haar ding want voor toch al een redelijke plaats op de affiche te hebben leek het alsof ze nul procent podiumervaring had en echt niet wist hoe je een publiek moest meesleuren in je set. Gelukkig duurde het niet lang en konden ze weer aanzetten naar Italië.
Helaas zette de trend aan middelmatigheid zich voort. Myrath was één van de bands die ik als must-see had aangeduid maar het ontsprong me waarom. Na hun set vraag ik mij nog steeds af waarom ik in godsnaam die band had aangeduid. Oké, ik moet eerlijk zijn, in het begin van hun set was ik helemaal mee. Hun progressieve metal met oosterse invloeden kon ik best wel smaken en het geluid zat goed. Het probleem was helaas dat je het na 3 nummers wel allemaal gehoord had. Kortom ze speelden constant hetzelfde. Enkel de zang van Zaher Zorgatti ( die blijkbaar pop-idols in het midden Oosten heeft gewonnen) trok het niveau enigszins omhoog maar ook die begon ook al rap te vervelen.
Frankrijk is al lang geen derde wereldland meer als het op metal aankomt. Het land staat voor atypische, tegendraadse bands die je totaal onbekende spectrums van metal laten ontdekken. Neem nu de Franse heavy-metal van Nightmare die echt van topniveau was en waar ik mij in de toekomst zeker eens in ga verdiepen. Toegegeven deze gasten vinden hier zeker niet het warm water uit en spelen wat andere honderden bands ook al gespeeld hebben maar wat Nightmare bracht was boeiend! Tegen het einde van de set stond ik volledig mee te brullen ( met hopelijk de goeie lyrics) en stevig te headbangen met deze jongens. Nog een pluspunt, er was geen gruwelijk Frans accent te horen in hun Engels.
Nu was het de beurt aan het semi-legendarische Tank, zij waren deel van de legendarische NWOBHM-beweging maar slaagden er niet in om net zoals Iron maiden, Saxon en dergelijke om de status van gigantische roem te bereiken hoewel ze toch zeker op hetzelfde niveau spelen. Na ze gezien te hebben op A.O.M. waar ze een fantastische set speelden keek ik erg uit naar deze jongens…maar wat bleek? Geen Doogie White achter de micro maar ex Dragonforce zanger ZP Theart en laat dit nu voor mij het struikelblok geweest zijn gedurende de hele set. ZP Theart is een fantastische zanger maar zijn zang past langs geen kanten bij de heavy metal van Tank, zijn stem is veel te helder. De eerder ruwe stem van Doogie White past hier dus perfect bij, ZP Theart klonk gewoon te clean. Het klonk gewoon niet als Tank voor mij. Het publiek amuseerde zich alleszins enorm en van veel mensen die Tank nog niet hadden aanschouwd kreeg ik te horen dat ze het fantastisch vonden. Ach ja, hopelijk de volgende keer terug met Doogie…
Na Tank was het tijd voor een terugkeer naar de wat meer verfijnde metal en dat in de vorm van Circus Maximus, een band uit het hoge Noorden! Deze Noorse progressieve metalband werd opgericht in 2000 en heeft momenteel 3 albums uitgebracht. “The 1st Chapter” uit 2005 is een album dat ik nog vaak beluister en ook “Nine” uit 2012 is best een interessante plaat. Ik was dus reuzenbenieuwd hoe ze dit alles live zouden gaan brengen. Helaas bleef ik tijdens de ganse set van deze Noren wat op mijn honger zitten. De band klonk superprofessioneel en zanger Michael Eriksen deed z’n best om het gebrek aan présence te compenseren met zijn krachtige stem maar wat ze ook deden de vonk naar het publiek sloeg nooit echt over. Een barslechte eindmix werd de zaal ingestuurd en hiermee is ook het belangrijkste pijnpunt van dit festival blootgelegd. Enkel tijdens “Namaste” en afsluiter “Game Of Life” was het geluid nog best te pruimen…voor de rest worstelden ook deze Noren met de blikken akoestiek van de Bergense Expohal.
Na Circus Maximus stond het alom geroemde en uiterst populaire Firewind op de Alpha stage. Deze Griekse powermetal band van sologitarist Gus G was al meerdere malen te zien in ons land en speelde zo ondermeer voor een overvolle Biebob in 2011(tijdens de Defiance Over Europe tour). Gus G is ‘op papier’ sinds 2009 ook nog steeds de vaste leadgitarist van Ozzy Osbourne dus hij had wel wat te bewijzen. Begin dit jaar liet de band ook weten dat Kelly Sundown Carpenter de nieuwe Firewind zanger werd. Vooral Gus G speelde zich meermaals in de kijker maar ook nieuweling Carpenter paste perfect binnen dit Griekse powermetal plaatje…..Persoonlijk zal ik wel nooit een die-hard fan worden van deze band maar ik kon wel erg genieten van deze technisch hoogstaande powermetal vooral omdat eindelijk de vonk naar het publiek eens goed oversloeg. Een sterke set en de fans dropen dan ook zeer tevreden af om zich vervolgens naar de Omega Stage te begeven voor duidelijk andere kost!
Ken je dat? Er gaat een band beginnen waarvan je wel weet wat ze ongeveer spelen, je weet dat je het ooit eens gehoord hebt en dat je het toen wel goed vond… Dus je besluit om nog eens te gaan kijken, benieuwd wat ze nu te bieden hadden en dat terwijl de verwachtingen eerder beperkt waren…..Wel dat gevoel had ik bij Turisas. Tot voor kort waren ze voor mij slechts één van de zovele folk-metal bandjes die wel eens leuk waren om te horen maar niet meer dan dat. Wat een idioot was ik om dat te denken. Al vanaf het eerste nummer werd ik compleet weggeblazen door de geweldigheid van deze band. Ik stond letterlijk met open mond te kijken naar hoe de band perfect met 4 zangers samen zong en het publiek perfect kon meesleuren in hun epische verhalen. Ook altijd mooi om te zien als de band het flutbier (Maes) die er verkrijgbaar was, de grond inboorde, het feit dat Maes sponsor was namen ze er maar al te graag bij. Het enige minpuntje aan de show was dat het veel maar dan ook veel te kort was want dit was veruit de beste show van heel PPM. De volgende keer dat ze in België zijn ga ik ze zeker gaan bekijken.
Vervolgens opnieuw naar de Alpha stage voor alweer een portie powermetal, deze keer van Duitse makelij. Samen met hoofdact Helloween is Gamma Ray momenteel op tour onder de vlag “Hellish Rock Part 2”. Deze band heeft natuurlijk nog wel meer gelijkenissen met Helloween. Niet alleen komen ze beiden uit Duitsland, ook qua sound zijn er tal van overlappingen. Kan ook moeilijk anders als je weet dat boegbeeld zanger/gitarist van Gamma Ray, Kai Hansen ooit het mooie weer maakte bij Helloween. Uit die begindagen kwam aan het einde van de set zelfs een oude Helloween cover: “Future World”, die song werd luidkeels meegebruld en het was nog maar de vraag of het ‘nieuwe’ Helloween in staat zou zijn een even sterke versie neer te zetten. Tijdens deze set van Gamma Ray was het tijd om de inwendige mens te versterken, zodoende te weinig gezien van Gamma Ray om echt een oordeel te vellen maar de mensen die ik achteraf gesproken heb waren zeer lovend over het optreden.
Een van de bands die mij echt over de streep trok om naar dit festival af te zakken was het Amerikaanse Queensrÿche. Sinds het vertrek (of buitengooien) van zanger Geoff Tate is er al heel wat geschreven over deze band. Feit is dat er momenteel twee bands actief zijn onder de naam Queensrÿche en dat tot een rechter de beslissing heeft genomen over wie nu definitief de bandnaam krijgt toegewezen. Op PPM was het ‘originele’ Queensrÿche te zien met nieuwe zanger Todd La Torre, die we nog kennen van Crimson Glory.
Vorige maand besliste de band om alle geplande live optredens uit te stellen naar het einde van het jaar en de release van het op stapel staande nieuwe album centraal te stellen. Uit dit nieuwe album kregen we al met de song “Redemption” een eerste voorsmaakje van wat we kunnen verwachten in de toekomst. Gelukkig sneuvelde het optreden op PPM niet en konden we onze progressieve Goden van weleer in deze vernieuwde bezetting meemaken. Al van bij de start zat de sfeer er heel goed in…de fans omarmden het nieuwe Queensrÿche erg stevig en de opener “Queen Of The Reich” liet geen enkele fan van het eerste uur onberoerd. De stem van zanger Todd La Torre ging door merg en been. Enkel de erbarmelijke geluidsmix in de hal gooide alweer roet in het eten. Wat volgde was een ijzersterke set met een ontketende La Torre, die Geoff Tate helemaal deed vergeten.
Alle songs kwamen uit de periode 1983-1990…alle acht daaropvolgende albums werden onaangeroerd gelaten. De stem van La Torre leunt immers het sterkst aan tot het Queensrÿche van in de begindagen. Voor we het beseften kwam er met “Empire” een einde aan de veel te korte set. Een enthousiaste band bracht een zeer geslaagd optreden dat duidelijk naar meer smaakte. Toch benieuwd of het ‘andere’ Queensrÿche even sterk voor de dag zal komen….misschien krijgen we ooit ook wel de kans om Geoff Tate’s Queensrÿche live te zien…
Na Queensrÿche moesten we even op adem komen maar veel tijd kregen we niet want headliner Helloween begon meteen aan het slotoffensief. “Wanna Be God” klonk al zeer vertrouwd in de oren en toen golden oldie “Eagle Fly Free” werd aangesneden waren we helemaal mee in het verhaal van de aartsgevaarlijke pompoen. Het waren dan ook vooral de oudere songs zoals “I’m Alive” en de machtige finale met “Dr Stein”, “Halloween” en “I Want Out” die het sterkst werden ontvangen door de fans.
Tijdens deze laatste song mochten de leden van Gamma Ray mee het podium op wat toch nog voor wat extra vuurwerk zorgde op de Alpha Stage. Helloween deed wat het moest doen, zonder echt te verrassen maar was een waardige afluister van PPM 2013.
Setlist Helloween:
Wanna Be God / Nabataea / Eagle Fly Free / Straight Out Of Hell / Where The Sinners Go / Waiting For The Thunder / Are You Metal? (Drum Solo) / I'm Alive / Live Now! / Hold Me In Your Arms / If I Could Fly / Power / Dr. Stein
--------------------
Halloween - How Many Tears - Heavy Metal (Is the Law) / I Want Out / A Tale That Wasn't Right
Bekijk zeker ook eens de video’s van de Queensrÿche show tijdens PPM
Queensrÿche on PPM (Part 1) http://youtu.be/fzdj5qlQWbQ
Queensrÿche on PPM (Part 2) http://youtu.be/Dabc4-k2s5I
Een review over een festival is natuurlijk niet compleet als ook de organisatie niet eens deftig onder handen genomen wordt. Over het algemeen was het dik in orde en dan heb ik het vooral over het strakke tijdschema dat bijna foutloos werd nagevolgd, een dikke duim omhoog hiervoor. Ook een pluspunt is het toch beschikbaar maken van een camping, ok 15 euro is in mijn ogen wel wat veel om je tent op een stukje parkeerstrook te zetten maar toch, het is nog altijd beter dan geen camping. De kostprijs voor een pintje was ook best democratisch als je dat vergelijkt met andere festivals ( het feit dat het Maes was wil ik ze nog vergeven).
Naast het vooral positieve waren er wel wat minpuntjes. Allereerst was het voor ons ( en voor sommige medewerkers) vrij onduidelijk wie waar binnen mocht. Een ander minpunt is het feit dat de toiletten betalend waren (met de nu al legendarische pipi pass), noem me een muggenzifter maar dit is iets waar ik de kriebels van krijg op shows en al zeker als het een meerdaags festival betreft.
Ten laatste mochten er ook wat meer eetmogelijkheden voorzien zijn, nu was er enkel een wel heel gul frietkraam en een pastakraam waar je 6 euro betaalde voor een miezerig potje pasta dat niet eens warm had.
Maar over het algemeen een dikke duim omhoog voor dit festival. Hopelijk mag Musiczine er volgend jaar opnieuw bij zijn! PPM 2014 count us in!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/power-prog-metal-festival-2013/
Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2013 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons! – zaterdag 13 april 2013
Om een belachelijk vroeg uur was ondergetekende al aanwezig voor de opener van vandaag Dyscordia. Zij waren één van de winnaars van de metal battle en mochten daardoor de festivaldag openen. Helaas voor hen begon die vrij vroeg en was er naast hun op het festival aanwezige fans, pers en enkele vroege vogels geen kat in de zaal te bespeuren. Dat hadden de heren zelf ook opgemerkt want ze begonnen met de opmerking dat het had al lang geleden was dat ze nog eens voor een volle zaal hadden gespeeld. Ik had deze heren al reeds mogen aanschouwen, wist dan ook dat ze een deftig potje melodieuze prog konden neerzetten en dat deden ze ook.
Het geluid stond goed en ze waren overduidelijk in topvorm. Tegen het einde van hun set stond er ook al ietsje meer volk dus de kans zit er wel in dat ze enkele nieuwe zieltjes er bij gewonnen hebben. Enkel spijtig dat ze eerst een metal battle moesten winnen om op dit festival te staan want van mij mochten ze onmiddellijk al een beetje hoger staan…
Openers op het klein podium waren de trollen van Aktarum. Het was al een tijdje geleden dat ik ze nog gezien had en wist eigenlijk niet dat ze nog actief waren. Gelukkig zijn ze dat nog want dit is een geniale live-band. Origineel kan je ze natuurlijk niet noemen met hun troll-metal. Alhoewel een zanger met een keytar altijd wel leuk om te zien is, is dat zowat het enige echt weinig voorkomende dat er is aan deze band. Voor de rest spelen ze wat doordeweekse Folk/pagan metal die we al kennen van ( je raad het nooit) Finntroll. Jammergenoeg was het publiek nog te nuchter en is het typische feestje dat je normaal op hun shows ziet weggebleven. Er werd een bescheiden mosh-pitje gestart maar daar bleef het ook bij. Zelfs de band was niet zo beweeglijk als ze normaal zijn. Voor de rest liep alles goed, het geluid was in orde en de songs werden goed gespeeld maar van alle songs die ze speelden is toch enkel het laatste nummer mij echt bijgebleven.
Ach ja, op naar de volgende. Infernal Tenebra was toch wel één van de bands waar ik naar uitkeek dit weekend. Deze Kroaten spelen een mix van Black, death en thrash met enkele progressieve elementen. Op album komt dit heel goed uit maar live was het allemaal maar een beetje slap, bij de eerste songs hadden ze me echt mee maar daarna werd het wat saai. Het geluid sloeg ook wat tegen en op die manier waren ze mijn aandacht halverwege de set kwijt. Met hun laatste nummer sloegen ze wel weer ijzersterk toe maar dit was niet goed genoeg om hun performance als iets hoger dan middelmatig te noteren. Spijtig.
Na het middelmatige van Infernal Tenebra was het de beurt aan de US power metal van Seven Kingdoms. Hierbij had ik al onmiddellijk een priemende vraag. How the fuck zijn die gasten ( en wel heel goed uitziende dame) begonnen? Dit is namelijk een band die enkel goed boert op een groot podium voor een groot publiek want dit zie ik niet onmiddellijk aanslaan in een pub en al zeker niet in de VS waar power metal niet echt populair is. Bon, genoeg met die vragen en op naar de show zelf die belachelijk goed was. Uit de beschrijving ging ik er van uit dat het een slap potje stereotiepe power metal ging zijn maar wat heb ik mij vergist. Deze show was gewoon geniaal. Instrumentaal was het heel sterk maar het was toch vooral zangeres Sabrina Valentine die het meest opviel gedurende de show, naast dat ze er heel leuk uitzag had ze ook een stem van jewelste en slaagde ze er perfect in om het publiek uit haar hand te laten eten. Ook heel sterk waren de momenten waar de gitaristen en bassist samen zongen wat gewoonweg geweldig klonk. Jaja, deze Game of Thrones-fans hebben mij serieus overdonderd en ik zal ze alvast in de gaten houden.
Na dit potje stevige power metal was het de beurt aan iets anders namelijk het Italiaanse Empyrios die al vanaf de openingsriff mijn aandacht hadden, deze heren steken namelijk een serieuze djent-invloed tussen hun progressive metal. In het begin was het wel wat bevreemdend maar naarmate de set vorderde werd het maar beter en beter. Een pluspunt is ook dat het geen gimmick is, het paste perfect bij de muziek en werd er niet zomaar tussen gegooid om interessant te doen. Ook indrukwekkend was de stem van Silvio Mancini die naast zijn indrukwekkende gewone zang er ook wat screams tussen gooide. Het publiek was net iets minder te vinden voor deze band en de reactie was dan ook eerder lauwtjes maar mij hadden ze alleszins helemaal mee.
Net toen het leek een heel goeie dag te worden kwam Astra snel eventjes roet in het eten houden. Op de website worden ze aanbevolen als één van de beste prog bands ter wereld. Ik zal het maar houden op één van de saaiste eerder heavy metal gerichte bands ter wereld. Niet één song lang slaagden ze erin om mij te boeien, mijn vrouwelijke compagnon was wel bezig over dat het best wel hete kerels waren en daarmee hebben we dan ook het beste van Astra opgenoemd denk ik. Voor de rest was ik tevreden dat het voorbij was want ik stond mij daar toch maar te vervelen. Niet dat ze niet konden spelen of zingen, nee het was gewoon saai en zeer middelmatig.
Ken je dat gevoel als je zo heel erg uitkijkt om een bepaalde band live te zien en dan merkt dat het zwaar maar echt zwaar tegenvalt live? Dat had ik nu dus met Manticora. Of het nu aan de wrange nasmaak lag die Astra bij mij nagelaten had, het feit dat ik honger had of gewoon de band die eigenlijk een stuk minder leuk was dan ik had gedacht, ze konden mij echt geen moment boeien. Achter het derde nummer heb ik mij dan ook maar gewoon wat aan de kant gezet en verder geluisterd maar nee. Op album is dit best een goeie band maar live was het echt dat niet, een zware teleurstelling.
Net zoals hun collega’s van Behemoth later op de dag was Rotting Christ toch wel een beetje een vreemde eend in de bijt op dit festival. Niet dat ik dat erg vond want de Black/Thrash van deze heren zorgde voor één van de beste shows van het festival. Ook het publiek vond dit overduidelijk want er werd een stevige mosh pit ingezet en ook de eerste crowdsurfers van de dag vlogen over onze hoofden. De heren hadden er overduidelijk zelf zin in en sprongen gretig in op het wilde publiek. Er werden enkele nieuwe nummers gespeeld maar het oude materiaal kwam ook aan bod. Helaas was het al veel te vlug gedaan.
Kijk ik ga eerlijk zijn voor ik deze review van Orphaned Land begin. Ik heb een hartsgrondige hekel aan alles wat de band doet of speelt. Echt een gegronde reden naast dat hun muziek voor mij even boeiend is als een natte wortel heb ik niet. Ik had ze al eens live gezien op Velorock en ben dan ook de tent uitgelopen en heb mij ook heel erg moeten inhouden tijdens PPM. Bon, objectief was er muzikaal niets mis. Ze speelden geen fouten en Jezus (Kobi Fahri) is dan ook heel goed in het publiek naar zijn hand zetten. Het publiek vond ze dan overduidelijk ook zeer leuk maar mij irriteerden ze de gehele show door..steeds erger en erger. Het hoogtepunt voor mij was dan ook het vrouwelijk schoon dat kwam buikdansen.
Gelukkig was het nu aan één van mijn guilty pleasures, namelijk Amaranthe. Deze wel heel poppy metal met enkele melodic death metal invloeden en heel wat elektrobliepjes is één van de beste live-bands die je kan aanschouwen. Meestal toch, dit keer was het iets minder. Dit vooral omdat 1 van de 3 zangers, Jake E. Berg, een kanjer van een keelonsteking of verkoudheid had. Je zag de arme man gewoon sterven op het podium, dapper probeerde hij toch een paar keer het publiek aan te spreken en wild mee te doen met zijn bevallige vrouwelijke compagnon en de iets minder bevallige grunter maar ik denk toch dat hij vooral blij was dat de show gedaan was. Naast dit was het een feestje van jewelste en Amaranthe is dan ook een perfecte festivalband. Ze slaagden er zelfs in om ondergetekende te laten rondspringen (waarna ik op een iets minder toffe manier er aan werd herinnerd dat ik binnenkort geopereerd mag worden aan mijn knie en Alestorm op één been heb mogen bekijken).
Hierna was het de beurt aan de ultieme party-band Alestorm, die naar eigen zeggen onze vriendinnen door de neusgaten kwamen bevruchten. Na de 8-bit intro barste het feestje los en werd de ene meezinger na de ander op het publiek losgelaten. Het festival werd ook omgedoopt tot Pirates, Pirates, Milk fest en de vikingen werden afgeslacht. Alestorm is zo één van die bands die live nooit teleur stelt en die onmogelijk een lauwe reactie van het publiek kunnen krijgen. Dat publiek was trouwens letterlijk als was in de handen van Chris “the drunk” Bowes die plots uit het niets een vreemde beweging maakte en zei: “Belgium do this”. Je kan al raden wat er gebeurde. Wel opvallend was het ontbreken van crowdsurfers in opblaasbootjes en heavy metal pirates maar ah, dit is zowat het enige dat mij opviel.
Stratovarius is één van de bekendste Power/prog metal bands ter wereld en aan het aanwezige publiek te zien zijn ze dat niet vergeten. Eerlijk gezegd ben ik nooit echt helemaal weg geweest van deze band. Met deze show gaan ze er alleszins niets aan veranderen, de backdrops waren vet en muzikaal was het allemaal dik in orde. Mijn enige probleem met deze bands is dat ik ze ronduit saai vind en voor mij slechts één van die zovele bands zijn die hetzelfde spelen. Ok, ik moet wel toegeven dat veel van die bands in de scène dit spelen net door deze gasten maar op het einde van de dag kan dit niets veranderen aan mijn gevoel tegenover de band. Voeg daar nog eens een totaal overbodige en veel te lange drumsolo aan toe en ze zijn mij volledig kwijt.
Tijd dan voor 2de vreemde eend in de bijt en dan nog wel headliner vanavond Behemoth. Altijd tof om één van mijn favoriete bands aan het werk te zien en dan nog eens op een festival waar je enkel suikerzoete metal zou verwachtten. Er werd geopend met Ov Fire and the Void wat wel vreemd was want dat deden ze ook bij hun vorige passage in de Trix. Jawel hoor, de show was één grote herhaling van die passage. Niet dat ik dat zo erg vond want ze blijven geniaal. Jammergenoeg bleven de grote lichten die op de vlaggen voor de stages schenen aanstaan gedurende de hele set wat de sfeer voor mij wel een beetje verpestte. Maar ah, ze bleven geniaal. Het werd een bloemlezing van nieuw en wat ouder materiaal, nummers uit hun zuivere black metal periode kwamen helaas wel alweer niet voor. Afsluiten deden ze net zoals de vorige keer met het door merg en been gaande Lucifer. Nog steeds een ietwat vreemde maar daarom zeker niet minder goeie afsluiter van de tweede dag van het PPM Fest.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/power-prog-metal-festival-2013/
Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2013 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – vrijdag 12 april 2013
Tijdens dit tweede weekend van april was Musiczine.net te gast op het Power Prog & Metal Festival dat al voor de vierde keer werd georganiseerd in de Expo te Mons. Echt grote namen kon de organisatie ook deze keer niet strikken….wel enkele bekende subtoppers zoals Helloween, Gamma Ray, Stratovarius, Queensrÿche en misschien wel de grootste troef van dit festival op vrijdag…namelijk Tobias Sammet’s Avantasia. Een zeer gevarieerd aanbod aan metalbands uit de verschillende subgenres vervolledigden dit driedaagse festival.
Aangekomen aan de Lotto Expo Hal (lees blikken conservendoos) liep het meteen al ernstig fout. Een bijzonder lange rij had zich gevormd aan de ingang, waardoor we bijna één uur moesten aanschuiven voor we de matig bevolkte hal binnenwandelden. Hierdoor hadden we zowel Fireforce, als Vital Breath gemist en konden we nog net enkele speedmetal tonen opvangen van het in Wallonië vrij populaire Drakkar. Een stevige, gebalde set waarbij het meteen duidelijk werd dat het zeer moeilijk zou gaan worden om in deze blikken Expohal een deftig geluid neer te zetten.
Daarna was Divided Multitude al onmiddellijk een schot in de roos. Ik was ronduit verbaasd want van wat ik had opgevangen was dit een doordeweeks progbandje die niet echt iets nieuws aan de man bracht en eigenlijk redelijk saai was. Dit was dus niet zo. Toegegeven hun progressive metal was vrij traditioneel maar het was ook goed. Ik was onder de indruk van de zang van Sindre Antonsen, die niet enkel zeer melodieus maar ook krachtig uit de hoek kwam. Dit gold trouwens ook voor de rest van de band, die zich gelukkig niet enkel bezig hield met zeemzoete rifjes uit hun mouw te schudden zoals enkele andere bands dit weekend, maar het ging er op veel momenten zelfs vrij hard aan toe.
Na Divided Multitude was het de beurt aan de band van de gastheer zelf. Zanger Tony Max Pie van de Waalse band Max Pie is immers de hoofdorganisator van PPM. Behalve vorig jaar was Max Pie te bewonderen op alle vorige PPM edities. Deze keer programmeerde hij zijn band op het Alpha hoofdpodium…gerechtvaardigd?....Op basis van wat we al gezien hadden wel en na de set van deze sympathieke Walen durf ik te stellen dat ze hun plaats op deze affiche wel verdienden. Begonnen als coverband is Max Pie uitgegroeid tot een begrip in de Belgische progmetal wereld. Ze kondigden hun nieuwe album: ‘8 Pieces 1 World’ aan en we kregen zowaar de eerste semi-ballade van de avond. Sterke muzikanten en een sympathieke zanger die zijn beperkingen kent….maar net iets teveel doorsnee deuntjes om echt te imponeren.
Na Max Pie was het op de Omega Stage de beurt aan Tony’s vrienden van DGM. Een Italiaanse progressieve powermetal band die ook al te gast was tijdens de eerste editie van PPM in 2010. Jammer, maar heel wat bezoekers deden geen moeite om zich naar de overkant van de zaal te begeven en bleven dus gewoon staan voor hoofdact Avantasia. Een matige belangstelling dus voor de naar Dream Theater refererende progmetal van DGM. Een stuk songs kwamen uit het pas uitgebrachte album ‘Momentum’, dat duidelijk voor het meesten nog onbekend materiaal was. De indrukwekkende dubbele basdrum van Fabio Costantino, de uitgesponnen gitaarcapriolen van Simone Mularoni en de krachtige vocale uithalen van zanger Mark Basile zorgden er voor dat ook deze keer hun stevige fanbase kon genieten. Toch bekoort deze band mij veel meer ‘op plaat’ en verliezen ze live al veel te vlug mijn aandacht. Doch, zeker geen slechte liveband voor wie Dream Theater en andere klonen hoog in het vaandel draagt!
Afsluiter en hoofdact van de avond was Avantasia. Deze Duitse Power Metal / Hardrock band rond Tobias Sammet was voor het eerst te zien in België. In 2011 stond Tobias Sammet wel al met Edguy op PPM maar deze keer bracht hij het volledige metalopera gezelschap Avantasia mee naar Mons dat bestond uit: Sascha Paeth (guitars), Oliver Hartmann (guitars, vocals), Felix Bohnke (drums), Andre Neygenfind (bass), Miro (Keyboards) en gastvocalisten Michael Kiske, Bob Catley, Ronnie Atkins, Eric Martin, Thomas Rettke en Amanda Somerville. Voor het eerst ook op dit festival kregen we een mooie aangeklede stage te zien met trappen, prachtige backdrops en een schitterende lichtshow. “Also Sprach Zarathustra”, als introtape bracht ons meteen in de juiste sfeer waarna de band met opener “Spectres”, op plaat ingezongen door Joe Lynn Turner maar nu door Tobias zelf gezongen, meteen stevig van leer trok. Tobias beschikt niet meteen of het meest originele stemgeluid en toch was het opvallend dat hij deze avond best zijn mannetje kon staan tussen de groten uit de hardrockwereld.
Wat volgde was een show van meer dan 140 minuten, waarin iedereen wel zijn persoonlijke hoogtepunten kon aanduiden. Voor mij was dit het stevige “Invoke The Machine” met een ontketende Pretty Maids frontman. Bob Catley’s (Magnum) ronde met het fraaie “The Story Ain’t Over”. Ook de sublieme ballade uit ‘The Mystery Of Time’, het zesde studioalbum van Tobias Sammet’s rockopera Avantasia, “What’s Left Of Me”, gezongen door de atypische dandy rockzanger Eric Martin van Mr. Big, was voor mij een van de hoogtepunten van de avond. “Sleepwalking” met Amanda Somerville was er nog zo eentje en ook de grote finale met “Lost In Space” tot afsluiter “Sign Of The Cross” waren rockmomenten om handen en vingers bij af te likken. Toch slopen er ook heel wat kleine foutjes in de set. Dit was immers het eerste optreden van ‘The Mystery World Tour’, maar die werden met de nodige vakkundigheid en een grote dosis humor perfect opgevangen. Avantasia bracht voor ieder wat wils en sloot de eerste dag van PPM waardig af met een zeer sterk (lang) optreden. Hierbij wil ik jullie de setlist niet onthouden en bekijk ook eens enkele video’s van Avantasia op PPM…kwestie van de sfeer (nog) eens op te snuiven.
Setlist Avantasia:
Spectres / Invoke The Machine (met Ronnie Atkins) / Black Orchid (met Ronnie Atkins) / Reach Out For The Light (met Michael Kiske) / Breaking Away (met Michael Kiske) / Scales Of Justice (met Thomas Rettke) / The Story Ain't Over (met Bob Catley) / The Great Mystery (met Bob Catley) / What's Left Of Me (met Eric Martin) / Promised Land (met Eric Martin) / Sleepwalking (met Amanda Somerville) / The Scarecrow (met Ronnie Atkins)/ Farewell (met Amanda Somerville en Michael Kiske) / Shelter From The Rain (met Michael Kiske en Bob Catley)/ The Wicked Symphony (door Bob Catley, Thomas Rettke, Amanda Somerville en Oliver Hartmann) / Lost In Space / Dying For An Angel (met Eric Martin)
-----------------
The Seven Angels (met Michael Kiske, Bob Catley en Oliver Hartmann) / Sign Of The Cross (het ganse Avantasia gezelschap)
Avantasia on PPM 12.04.2013 (Part 1) http://www.youtube.com/watch?v=qkhJ03hCau0&list=PLrn7uAshsKbw4AGkfN9nzU4kPw6K-rkQy&index=1
Avantasia on PPM 12.04.2013 (Part 2)
http://www.youtube.com/watch?v=R_v6NKub80s&feature=share&list=PLrn7uAshsKbw4AGkfN9nzU4kPw6K-rkQy
Avantasia on PPM 12.04.2013 (Part 3)
http://www.youtube.com/watch?v=TEs4Bic-Wwc&feature=share&list=PLrn7uAshsKbw4AGkfN9nzU4kPw6K-rkQy
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/power-prog-metal-festival-2013/
Organisatie: PPM Festival
Nederlands 
Français 
