De ultieme cultgroep, kunnen we misschien wel zeggen. Geen band die sinds 1979 al de ene plaat na de andere uitbracht (zo een dikke 40 stuks,’Ersatz’ heet de nieuwe), daarop steeds hun eigen halsstarrige zin deden, nooit geliefd geweest zijn bij het grote publiek, maar des te meer aanbeden door freaks en een hoop artiesten uit de alternatieve scene. Een invloedrijke band, altijd in de underground gebleven, daar waar het goed vertoeven is en een figuur als Mark E. Smith volledig zijn ding kan doen. Want, laten we duidelijk zijn, Mark E. Smith is The Fall. Verder is de groep een echte duivenpier geweest in al die jaren.
Mark E. Smith, 55 is ie al (ziet er wel enkele jaartjes ouder uit), moet zowat de meest geschifte frontman zijn die we ooit op een podium gezien hebben. Hij zong niet één verstaanbaar woord, trok de meest waanzinnige smoelwerken (heeft die man eigenlijk wel tanden ?), had een soort onbegrijpelijke mimiek en gebarentaal (ergens tussen een spastische Joe Cocker en Mr. Bean), zat voortdurend aan de versterkers van zijn muzikanten te prutsen, bewerkte de drums met zijn micro en zong (of liever, bralde) geregeld door 2 micro’s tegelijkertijd. Gek ? zeer zeker, de man heeft zowat het profiel van de super alcoholicus. Geniaal ? Yep, dat ook.
The Fall was vanavond een strak spelende band met nerveuze gitaren, hakkende drums en af en toe nog wat overblijfselen van eighties keyboards. Met het geneuzel van Mark E Smith daarbovenop resulteerde dit in een smerig potje driftige postpunk. Nog steeds compromisloos, dwars en daarom vrij indrukwekkend.
Dit was zo een optreden die we gewoon moesten ondergaan, ons blind starend op die geschifte kerel op het podium en ons afvragend : is die gast nu gek, acteert hij dit of is hij gewoon ladderzat. Het juiste antwoord zullen we nooit weten, moet ook niet, voor ons is The Fall een legendarische band die best wel zijn geheimen en onzinnigheden kan hebben. Prettig gestoord, noemen we dat.
The Fall was tot op heden nog een blinde vlek op ons ondertussen al omvangrijk concert cv. We zijn sedert vanavond een heuse ervaring rijker, dit hebben we ook alweer gehad.
Organisatie: Aéronef, Lille
De lente hing in de Brugse lucht, maar binnen in het Concertgebouw klonk die avond muziek waarin de herfst maar geen afscheid wou nemen. De solo uitstapjes van zanger Stuart A. Staples, gevolgd door enkele personeelswissels, hadden sommigen nochtans doen twijfelen aan de toekomstperspectieven van Tindersticks. Maar al vanaf opener “If You’re Looking For A Way Out” kon iedereen opgelucht ademhalen: live hebben deze stijlvolle muzikanten nog altijd niets ingeboet aan ingetogen ‘pop noir finesse’ en ook de bariton van frontman Staples leek sensueler dan ooit te klinken.
Het kwintet uit Nottingham speelde die avond geen ‘greatest hits’ show, wel veel nieuwe nummers die stuk voor stuk illustreerden dat ze met hun jongste album ‘The Something Rain’ opnieuw een pareltje toevoegen aan hun rijk gevulde, melancholische oeuvre. Hoopgevend dat een band ook na negen studioplaten kan blijven boeien en een schare trouwe fans inspireren!
Door het subtiele samenspel van orgel, gitaar, bas en drum, die eerder gestreeld werd dan gemept, broeide onderhuids een jazzy sfeertje tijdens “Come Inside”. De uitnodigende nachttrompet op het eind van het nummer deed iedereen overstag gaan om aan te kloppen voor zoveel behaaglijkheid.
Ook “Chocolate”, de opener uit het nieuwe album waarop toetsenist David Boulter een ranzig relatieverhaaltje debiteerde, klokte af op meer dan tien minuten maar verveelde geen seconde.
Wie trouwens beweert dat Tindersticks uitsluitend verzwelgt in deprimerende tristesse is ofwel van kwade wil of mag zich dringend een paar nieuwe oren aanschaffen. Het donkere kantje blijft steeds aanwezig, maar subtiele schakeringen verrijkten de sound van het gezelschap. Op “This Fire Of Autumn” bijvoorbeeld, dat met een licht funky gitaartje enige dans lust los bracht in de zaal, of op “Slippin’ Shoes” waarin zelfs een reggae geurtje op te snuiven viel.
Het bezwerende, door een blazer aan flarden gereten “Frozen”, ook al uit de nieuwe plaat, bleek de ruggengraat van de set, waarin ook “Psychosis” (uit het ‘Waiting For The Moon’ album) als vanouds knipoogde naar The Velvet Underground en Yo La Tengo.
Toch was dit optreden niet geheel vrij van kleine minpuntjes. Al leent de muziek van Tindersticks zich niet echt tot luchtige intermezzo’s, iets meer interactie zou de afstandelijkheid met het publiek in het ruim bemeten Concertgebouw verkleind hebben. Bovendien gaven ze er inclusief twee bisrondes al na anderhalf uur de brui aan. Vanuit onze comfortabele fauteuils hadden we een half uurtje extra nochtans enorm geapprecieerd.
Al was het laatste bisnummer “Medicine” er wel eentje dat we iedereen willen voorschrijven en dat een uiterst aangename bijwerking had op ons gemoed.
Tindersticks, het blijft een verslaving waarvan het ondanks medicijnen moeilijk afkicken is.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Wie de L.A.- funkband Breakestra (nog) niet kent, moet hier maar eens dringend verandering zien in te brengen. Het swingende, funky collectief rond frontman Miles Tackett blijft zich echter doelbewust – en gelukkig ook maar - ‘low profile’ opstellen en je zal hen dan ook nooit in grote en kille concerthallen terugvinden. Dit zou trouwens een immens groot deel van hun charme en gezelligheid laten wegsmelten als sneeuw voor de zon. Iets waar vele succesvolle bands in wording soms beter een voorbeeld zouden aan nemen. Hun twee vorige verschijningen in Gent (Democrazy, 2009) en Kortrijk (De Kreun, 2006) ontaardden telkens in een zwoel en zweterig funkfeest. Ditmaal in de Magdalenazaal moeten ze merkbaar toch harder werken om het net iets te schaars opgekomen publiek ook zover te krijgen.
Eén van de constanten bij Breakestra is dat Miles zich altijd omringt met een horde uitstekende musici en hij maakt er, met welke bezetting dan ook, altijd een feestje van. Opvallend is dat de geweldige soulstem Afrodyete naast Miles Tackett het enige bekende gezicht is op het podium. Na een volledig nieuw instrumentaal nummer wordt ze aangekondigd, waarop ze hinkend als een funky pinguin het podium bestijgt om er voor de rest van de avond een massief ebbenhouten hoofdrol op te eisen.
Het eerste half uur krijgen we naast “Humpty Dump” vooral nieuw en nog onbekend werk te horen. Zou er dan toch een nieuw album in aantocht zijn? Na een ononderbroken half uur barst het feestje los met “No matter where you go” en ander materiaal uit de laatste twee albums. “Come on over”, “Low down stank”, “Gotta let me go”, “Posed to be”, “Show/Prove” en een reggae- geïnspireerde versie van “Ring Of Fire” (Johnny Cash) worden met de zeer typische drumbreaks en gitaarbreaks aan elkaar geregen.
Bij het zeer aanstekelijke nummer ‘‘Getcha Soul Togetha” wordt het publiek gevraagd wat dichter bij te komen. De funky moves van het publiek komen er dit keer zonder uitdrukkelijke vraag van Afrodyete.
Om het publiek nog meer in beweging te krijgen, gooien ze ‘Miss funky sole’ er bovenop. Zonder verpozen blijft Breakestra er het ene nummer na het andere er doorjagen, natuurlijk met de nodige aandacht voor elke muzikant en diens persoonlijk moment de gloire. Het voor mij nog onbekende nummer “Watts break away” dragen ze op aan de onlangs overleden Johny Otis, ook wel de ‘godfather of rythm and blues’ genoemd.
Hun set is een geweldig opgebouwde afwisseling van moods, handig aan elkaar geweven door middel van de steeds ingebouwde drum- en gitaarbreaks. Zo weten jullie meteen ook waar ze hun naam vandaan halen. Hun set valt opnieuw te vergelijken met authentieke jaren zestig en zeventig funk, doorspekt met oude hip hop- samples, dit alles in een hedendaags jasje.
Hun laatste half uur spelen ze vooral nummers uit het album ‘Hit The Floor’, zoals “Stand up”, “Burgundy Blues”, “You don’t need a dance”, “Hiding” en “Family Rap” dat voor de gelegenheid door de geweldige man aan de keyboards wordt ingerapt. Vooraleer ze afsluiten met een nummer uit het eerste album, “Sexy coffee pot” , wordt het kraakverse nummer “Funky Bull” op het publiek succesvol uitgetest. In anderhalf uur presenteren ze met een geweldig aanstekelijke drive het gros van hun repertoire.
Een Breakestra- set kan je vergelijken met een mixtape van een DJ, maar dan enkel met live instrumenten. Eén brok positieve energie dat zelf stijve harken weet te overtuigen tot spontane funky moves. Voor mij mogen ze gerust nog een paar uurtjes doorgaan. Helaas, niets is minder waar…
Tot een volgende afspraak Mr. Miles!
Organisatie: Cactus Club , brugge
… In laatste instantie was er nog een derde groep komen opdagen: White Ass. Vier jongens uit Parijs brachten rammelende en eigentijds klinkende garagerock met een knipoog naar Ty Segall. Soms wat braaf (storen deed dat niet) maar toen op het eind drummer en gitarist van instrument wisselden ging het er plots heel wat ruiger aan toe.
Het wel aangekondigde Catholic Spray, ook al uit Parijs, heeft leden die je zou kunnen kennen van Zyklon Beach of Strange Odd Mysteries. Ik alvast niet maar de drummer kende ik wel... van White Ass. Ook Catholic Spray vonden hun inspiratie in de bloeiende rock-'n-rollscène van San Francisco maar dan meer in de psychedelische garagerock van Thee Oh Sees. Zeer sterk begonnen maar de voortdurende lange pauzes tussen de nummers lieten de set uiteindelijk doodbloeden.
Van Fag-Cop (of is het dan toch nog Ex-Fag Cop?) is weinig geweten. Ontstaan in Lawrence, Kansas met tegenwoordig Kansas City als uitvalsbasis weten we maar namen van bandleden als Cleptonomist, Wayne Pain of Lou Piss helpen ons weinig verder. Zelf noemen ze hun muziek ‘Jizzwave’ (!) en mocht dat staan voor no-fi garagenoisepunk kan ik daar enigszins inkomen.
Dit drietal joeg er losgeslagen rock-'n-roll door alsof hij net was doorgespoeld op het toilet. Vies, smerig en goor maar onder die dikke laag smurrie kon je met een beetje goede wil toch enige sporen van melodie of enkele restanten van het skelet van een song ontdekken. Met zoveel blind geweld, zonder compromissen, en alle regels overboord gooiend lieten ze uit zoveel lelijkheid toch iets bijzonder aantrekkelijks groeien. Of hoe een drummer, toen hij zijn GG Allin t-shirt uittrok, in een zwarte en te krappen leren gilet op het blote vel me toch niet naar de uitgang joeg maar me goedkeurend deed knikken.
Dit soort non-conformisme mis ik tegenwoordig veel te veel op de podia. Dit vergelijken met iets of iemand lijkt totaal overbodig maar toen ze de instrumenten begonnen doorgeven riep dat bijzonder aangename herinneringen op aan de vroege Oblivians en met wat verbeelding hadden enkele 'nummers' ook wel iets weg van hetgeen de helden uit Memphis destijds uitspookten.
Dit was het laatste optreden van hun Europese tour of misschien zelfs het laatste optreden tout court, volgens de drummer. Veel plannen zijn er blijkbaar niet en dat terwijl de weinige aanwezigen unaniem laaiend enthousiast waren.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Anderhalf uur konden we genieten van de versmelting tussen de Europese cultuur van Zita Swoon en de Afrikaanse van Burkino Faso en Mali. Een ontmoeting, een kruisbestuiving die z’n neerslag kende op de cd ‘Wait for me’ met zangeres Awa Démé en balafonspeler Mamadou Diabaté.
We hoorden een stemmig, warm, broeierig, aanstekelijk en energiek kleurenpalet door de afroritmes van de balafon (= een aparte houten xylofoon ) en de dragende stemmen van Démé (energiek en krachtig) en van Stef Camil (licht krakende, hese stem). Wat werd omringd door een goed op elkaar afgestemde band , met enkele ZS leden , percussionist Amel Serra Garcia en Kapinga Gysel , vanavond op toetsen, die met haar indringende backing vocals kracht bijzette . Het materiaal kreeg verder klankkleur door een tweede percussioniste, Karen Willems (glansrol btw) en de bezwerende gitaarpartijen en - slides van Simon Pleysier.
… Een Zita Swoon ‘World’ Group als resultaat …
Ze startten soundtrackachtig met de instrumental “Sia slide” op z’n Ry Cooder’s, die een bluesy background had en dan stapsgewijs de worldritmes liet doorsijpelen . Het broeierige , opzwepende “Sabadu” zette dan de toon . Een evenwichtige ontmoeting hadden we van beide culturen met “A ni baara” , “Ala non man di” en “Nègèn”. “Tasuma/ji , halverwege de set , bracht een eerste échte beweging teweeg door het swingende ritme , waarbij Démé haar danskunstjes tentoon spreidde . Hoogtepunten waren de ‘final’ reeks van hitsende versies van “Taamala fisa”, “Aji majigin” en de instrumental “Ko bènna waati “. Een broeierige spanning dito verrassende wending op z’n Zita Swoon’s hadden we dan eerder in de andere songs, die zelfs een link maakten naar de zydeco/cajun, zonder te tornen aan de traditie van de afroworld.
… Zita Swoon Group was lerend … van een handvol nummers werd de betekenis uitgelegd , een respectvolle interactie tussen Stef Camil en Mamadou Diabaté, wat dankbaar onthaald werd .
Op die manier gidste de band ons doorheen het album ‘Wait for me ‘. Drie nummers kregen we erbij , met o.m. een staaltje van Diabaté’s meesterlijke spel. Prachtig toch hoe de inspiratie en de opgedane ervaring van Stef Camil zo moeiteloos met wereldmuziek kon verweven zijn . Sjeik!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/zita-swoon-group-04-03-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We hadden vanavond een mooie combinatie met Chairlift , die momenteel gespot worden als beloftevolle band, en een The Drums, die twee jaar terug deze stempel op zich gedrukt kregen … Ze hebben alvast NY , een tintelend gitaarspel en donkere elektrotunes gemeen …
Chairlift draait rond Caroline Palachek en Patrick Wimberley en hadden met het nummer “Bruises” een aardige single van hun debuut ‘Does you inspire me’ uit , die als reclamespot werd gebruikt voor de Nano Ipod.
Het naar NY, Brooklyn uitgeweken gezelschap brengt frisse, kunstzinnige indiepop op een ietwat nonchalante , boeiende wijze met donker indringende keys , die de ‘80s wave wat doen opborrelen.
‘Something’ is de nieuwe cd en brengt heel wat ‘lentebloesem’ droompop met een gevoelig, kwetsbaar kantje, maar ook met een artfarty, mysterieus, schizofreen randje. De muziek heeft een link met Stereolab en Bel Canto . Op de eerste songs moest de sound en de vocals van Caroline wat op elkaar afgestemd worden, waardoor een fijne single als “Sidewalk safari” wat de mist inging . Maar na een goed kwartier kwam het beloftevolle kwartet goed op dreef en hadden we dartelende , huppelende engelenpop met “Ghost inside”, “Amanaemonesia”, “Peculiar paradise”, en een forser klinkende “I belong in your arms” en “Met before” . Soms hoorden we geluidjes Depeche Mode, Yazoo, Siouxie Sioux en Annie Lennox in de verte. De single “Bruises” ontbrak niet en ze paaiden de N-Fransen met een in het Frans gezongen “Planet health”.
Chairlift was goed , zonder echte verrassingen.
The Drums dan … In 2010 waren ze een van de meest ‘gehyptste’ bands, deze jonge snaken, onder de ietwat excentrieke zanger Jonathan ‘Jonny’ Pierce. Nogal snel na het titelloze debuut kwamen ze aandraven met de opvolger ‘Portamento’, een logisch vervolg op het debuut, maar die breder , veelzijdige, zalvender klonk door de toevoeging van synths . Het vertrek van rechterhand gitarist Jacob Graham deed de band niet overstag gaan. Ze goochelen met gitaarwaverock en vallen op door stuiterende, hoekige, twinkelende , springerige gitaar – en baslijnen en een galmende, soms hoog uithalende zang van Pierce.
Catchy en aanstekelijk klinkt het allemaal wel , maar er vielen een paar dipjes te noteren; de broeierige en strakke sound die The Drums kenmerken, straalt minder spankracht, dynamiek, ritmiek en friste uit . Alsof ze het wisten , want er werd mooi afgewisseld uit de twee cd’s: met nét niet toevallig de sterkste nummers van de recente cd, de romantische, meeslepende “What you were”, “Money”, “Days” , “I need a doctor” ( die een atmosferische outtro meekreeg) en het sfeervolle “How it ended”, die live een ietwat krachtige scheut kregen; en de vroegere jengelende en huppelende pareltjes “Forever & ever amen”, Down by the water” en “Let’s go surfing” , met een knipoog naar de Psychedelic Furs .
Die keuze trok nét de set naar een hoger niveau, het strakke gitaar- drumwerk, de diep, broeierige bas en de ruimte die door synths werd gecreëerd. Pierce zong de longen uit zijn lijf en de theatrale, spastische bewegingen en de hoekige danspassen zijn een vaste waarde geworden. Al deze elementen samengevoegd, porden het publiek aan en gaven een bruisend karakter! Goed, OK, maar niet verrassend of rakend meer. Of The Drums een blijvertje gaan zijn na de twee cd’s, wordt vanaf nu de vraag … Afwachten dus!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
We hadden vanavond een mooie combinatie met Chairlift , die momenteel gespot worden als beloftevolle band, en een The Drums, die twee jaar terug deze stempel op zich gedrukt kregen … Ze hebben alvast NY , een tintelend gitaarspel en donkere elektrotunes gemeen …
Chairlift draait rond Caroline Palachek en Patrick Wimberley en hadden met het nummer “Bruises” een aardige single van hun debuut ‘Does you inspire me’ uit , die als reclamespot werd gebruikt voor de Nano Ipod.
Het naar NY, Brooklyn uitgeweken gezelschap brengt frisse, kunstzinnige indiepop op een ietwat nonchalante , boeiende wijze met donker indringende keys , die de ‘80s wave wat doen opborrelen.
‘Something’ is de nieuwe cd en brengt heel wat ‘lentebloesem’ droompop met een gevoelig, kwetsbaar kantje, maar ook met een artfarty, mysterieus, schizofreen randje. De muziek heeft een link met Stereolab en Bel Canto . Op de eerste songs moest de sound en de vocals van Caroline wat op elkaar afgestemd worden, waardoor een fijne single als “Sidewalk safari” wat de mist inging . Maar na een goed kwartier kwam het beloftevolle kwartet goed op dreef en hadden we dartelende , huppelende engelenpop met “Ghost inside”, “Amanaemonesia”, “Peculiar paradise”, en een forser klinkende “I belong in your arms” en “Met before” . Soms hoorden we geluidjes Depeche Mode, Yazoo, Siouxie Sioux en Annie Lennox in de verte. De single “Bruises” ontbrak niet en ze paaiden de N-Fransen met een in het Frans gezongen “Planet health”.
Chairlift was goed , zonder echte verrassingen.
The Drums dan … In 2010 waren ze een van de meest ‘gehyptste’ bands, deze jonge snaken, onder de ietwat excentrieke zanger Jonathan ‘Jonny’ Pierce. Nogal snel na het titelloze debuut kwamen ze aandraven met de opvolger ‘Portamento’, een logisch vervolg op het debuut, maar die breder , veelzijdige, zalvender klonk door de toevoeging van synths . Het vertrek van rechterhand gitarist Jacob Graham deed de band niet overstag gaan. Ze goochelen met gitaarwaverock en vallen op door stuiterende, hoekige, twinkelende , springerige gitaar – en baslijnen en een galmende, soms hoog uithalende zang van Pierce.
Catchy en aanstekelijk klinkt het allemaal wel , maar er vielen een paar dipjes te noteren; de broeierige en strakke sound die The Drums kenmerken, straalt minder spankracht, dynamiek, ritmiek en friste uit . Alsof ze het wisten , want er werd mooi afgewisseld uit de twee cd’s: met nét niet toevallig de sterkste nummers van de recente cd, de romantische, meeslepende “What you were”, “Money”, “Days” , “I need a doctor” ( die een atmosferische outtro meekreeg) en het sfeervolle “How it ended”, die live een ietwat krachtige scheut kregen; en de vroegere jengelende en huppelende pareltjes “Forever & ever amen”, Down by the water” en “Let’s go surfing” , met een knipoog naar de Psychedelic Furs .
Die keuze trok nét de set naar een hoger niveau, het strakke gitaar- drumwerk, de diep, broeierige bas en de ruimte die door synths werd gecreëerd. Pierce zong de longen uit zijn lijf en de theatrale, spastische bewegingen en de hoekige danspassen zijn een vaste waarde geworden. Al deze elementen samengevoegd, porden het publiek aan en gaven een bruisend karakter! Goed, OK, maar niet verrassend of rakend meer. Of The Drums een blijvertje gaan zijn na de twee cd’s, wordt vanaf nu de vraag … Afwachten dus!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De echte gelukzakken waren diegene die er zowel op vrijdag als op zaterdag bij waren in de AB, want ze werden de tweede dag getrakteerd op vrijwel een volledig andere setlist en waren dus getuige van twee verschillende concerten, allebei even schitterend.
Enkel een handvol songs uit de laatste plaat passeerden twee maal de revue. Wie regelmatig de setlist van verscheidene bands er op nagaat, zal merken dat dit eerder een uitzondering is, de meeste acts kiezen immers steevast iedere avond voor quasi dezelfde setlist met hooguit twee tot drie wijzigingen. Bij Jeff Tweedy, brein van het fantastische Wilco, is dat natuurlijk anders. De luxueuze keuze uit een hele resem prachtsongs is dan ook natuurlijk een eigen verdienste, Tweedy is gewoon een geniale songschrijver die de ene parel na de andere uit zijn mouw schudt. Een mouw die overigens met 8 uitstekende tot ronduit briljante platen reeds goed volgepropt is.
Maar liefst 24 van die pareltjes werden zowel op vrijdag als op zaterdag in de AB geserveerd en wij halen er hier de hoogtepunten uit (voorzover ze dat eigenlijk niet allemaal waren). Een innemend en fenomenaal “Impossible Germany” was voorzien van een wondermooie gitaarsolo van Nels Cline, een briljant musicus die meermaals een hoofdrol opeiste. In een al even krachtig “Handshake drugs” deed hij zijn gitaar innig scheuren en kraken, en wij waren godverdomme stikjaloers op de fans die de dag voordien het almachtige “Spiders” op hun delicatessenbord hadden gekregen, dit moet adembenemend geweest zijn.
Dit was nog eens zo een zeldzaam concert dat aanhoudend bleef boeien van eerste tot laatste minuut (iemand My Morning Jacket gezien eind vorig jaar ? van die strekking).
Wilco speelde ruimschoots twee uren op eenzame hoogte, zoals alleen klasbakken als hen dat kunnen. Een goedgeluimde Jeff Tweedy was hemels in prachtsongs als ondermeer “Jesus, Etc”, “Capitol city” en het wonderlijke “Heavy metal drummer”. Tot aan het laatste van de maar liefst zes bisnummers, de felle rocker “I’m a Wheel”, getuigde Wilco van een bijzondere klasse en een buitengewoon heldere spontaniteit en frisheid.
Deze jongens aan het werk zien is altijd een ware beleving en een opeenvolging van muzikale hoogstandjes en sublieme songs. Reken maar dat we er de volgende keer terug zullen bij zijn.
Welk festival is kandidaat na Leffingeleuren ? Cactus ? Lokeren ? Festival Dranouter? Of …
Organisatie: Live Nation
… Buraka Som Sistema is live een primeur ... Dit moet je meemaken, gezien hebben en ondergaan! Ze zorgden een paar jaar terug met de cd ‘Black Diamond’ voor een verfrissende en vernieuwende wind binnen het danslandschap. Hun muziekstijl ‘kuduro’ genaamd, emigreerde van Angola naar de buitenwijken van Lissabon, is een losgeslagen mix van reggae, dancehall ,ragga, electro, drum’n’bass, house, trance, Brasil en Cariben. We horen hard pompende, opzwepende ritmes, bongo’s en Afrikaanse invloeden op de achtergrond, met onverwachtse wendingen, explosies , rapsalvo’s en een prachtig zangerig Portugees en Engels, broeierig, aanstekelijk, opwindend en … dansbaar .
Ze hebben na talrijke gigs en DJ sets een tweede album klaar ‘Komba’, die toegankelijker klinkt, gladjes met Westerse dance en dubstep , en niet onopgemerkt voorbijging. Het charismatische gezelschap houdt het ritme hoog en spreekt de dansspieren aan. Er is geen nummer te vinden waar je daadwerkelijk rustig bij in de stoel kunt zitten .
Bijgevolg hadden we een energieke, bruisende en uiterst genietbare set van onze Buraka!
Twee percussionisten, een DJ , twee mannelijke MC’s (Kazlaf en Conductor) en de bevallige MC Blaya stonden er garant voor . Hun ‘kuduro’ was geslaagd en won al bij de eerste tunes en beats het publiek . Projecties op het achterplan kleurden de set . “Macumba /Hangover” met het aanstekelijke refrein “Bababa” zette de toon en zweepte de boel op . Een wervelwind die een goed uur later eindigde met het opbouwende “Lol & Pop “, ook al van de recente cd .
De tempowisselingen , de explosies en de rapsalvo’s boeiden; een hoofdrol was weggelegd voor MC Blaya die met haar sensuele danspassen en bewegingen ons in hoge(re) regionen bracht en elan gaf aan de nummers . Wat dan ook gebeurde met nummers als het opbouwende “Eskeleto/ Tiroza”, de aantrekkelijke single “Up all night”, het zwierige “Hypnotised” en het trancy opbouwende “Komba”. Het afro- mindende “Candonga” linkten ze aan Carlos Santana’s “Jingo la be” . Tussenin zaten ook nog een paar oudjes als “Kalemba”, dynamisch door jungleritmes met de meezingbare ‘Wegue wegue’ en de “Sound of kuduro” , die ietwat gepolijster klonk.
Iedereen werd in deze maalstroom meegesleurd, danste en sprong … Wat afkoeling kregen door een waterpistool en in de bis mochten op het broeierige, hitsende “Tira o pé” een 40 jonge deernes het podium op om hun danskunsten te tonen …
Telkens werd Buraka terug geschreeuwd, maar het feestje was over . Vanavond tekenden ze een blijvertje te zijn . De komende zomer kan het uiterst heet zijn in de danstenten met deze Buraka Som Sistema
Organisatie: Agauchedelalune (ism Grand Mix) , Lille/Tourcoing
Casiokids, een 6-koppige Noorse electro- pop band uit Bergen, dat vaak wordt vergeleken met andere Noorse collectieven als The Whitest Boy Alive of Röyksopp, mag het weekend in de Gentse Charlatan feestelijk komen inluiden. Wie dansend de nacht wil ingaan kan zich maar beter hier komen opwarmen.
Voor we de beentjes uitgooien, luisteren we ook eerst even naar Float Fall. Dit jonge Belgische duo maakt gevoelige popsongs met electronica- invloeden, maar op het podium missen ze duidelijk nog wat ervaring en een nodige dosis spontaniteit om het schaars opgekomen publiek voor zich te winnen. Een technisch probleem in het begin van hun set was natuurlijk ook wel een hypotheek op een ‘smooth’ verloop van de verdere set. Laat hen nog maar even verder rijpen. Misschien bloeit er nog wel iets moois uit hun verdere samenwerking.
Intussen is er gelukkig wat meer volk komen opdagen voor de bebaarde ‘casiokinderen’ uit Scandinavië die na een korte UK- tour en passages in Parijs en Amsterdam terugkeren naar het hoge noorden om ginds de aankomende zomerfestivals voor te bereiden. Deze ‘soft vikings’ die eerder al te gast waren in de Bota en op de Gentse feesten zijn met ‘Abenbaaringen Over Aaskammen’ (Moshi Moshi Records) al aan hun derde album toe en hebben ook en hebben ook een tournee met Hot Chip op hun CV staan. Niet mis voor een in het Noors zingend collectief. “Det Haster!” en “Finn Bikkjen!” klinken in hun radioversies eerder gay maar op een podium lijkt de electro-pop toch eerder over te slaan naar een iets stevigere synth- rock dat binnen een live bezetting veel voller en opvallend minder gepolijst klinkt.
Elk nummer wordt live veel breder uitgesponnen dan op plaat, wat de muzikanten de kans geeft te tonen wat ze werkelijk in huis hebben. Ondanks de taalbarrière weten ze iedereen met hun aanstekelijk ritme en meeslepende, dromerige synth- melodieën in beweging te krijgen. De twee vocalisten/multi-instrumentalisten gaan zo op in hun sound dat ze vaak de indruk geven dat ze in een of andere wondere wereld van trollen en kabouters vertoeven. Op het podium zijn ze, zoals ons beloofd werd, één brok energie en bovenal heel getalenteerde musici! Elk bandlid heeft wel eens achter elk instrument plaats genomen.
We kregen vooral werk uit hun laatste twee albums te horen. We menen ook nog “En Vill Hest” en “Olympiske Leker” te herkennen. Toen ze het publiek net uitbundiger aan het dansen kregen, kondigden ze hun laatste nummer aan.
Het heel aanstekelijke “Fot i Hose” werd stevig ingezet en het podium veranderde in een mum van tijd in een wirwar van rondhuppelende artiesten die ook telkens van instrument leken te wisselen in de heel lang uitgesponnen jams. Ook de intussen volgelopen zaal staat in vlam en de toon is gezet voor de verdere avond.
Casiokids is voor mij een ware ‘aabenbaring’ geweest en heeft me in elk opzicht positief verrast. Tijd om verder de benen uit te slaan op de beats van DJ Tone. Het weekend is definitief ingezet.
Organisatie: Democrazy, Gent
De carrière van de in Schotland residerende Noord-Ierse formatie Snow Patrol leek al na twee albums in het slop te zitten wegens gebrek aan publieke aandacht. Een wijziging van platenmaatschappij, een ruimere promotie en het aantrekken van producer Jacknife Lee veroorzaakte evenwel een ommekeer. Hun album ‘Final Straw’ (2003) sloeg via singles als « Spitting Games », « Run » en « Chocolate » deze keer wel aan bij een groter publiek en ook van andere artiesten ontvingen ze menig schouderklopje. Vooral U2 deed een ferme duit in het zakje door hen op enkele plaatsen te laten fungeren als voorprogramma tijdens het Europese luik van de ‘Vertigo’ tournee in 2005 (wat ze overigens ook in 2010 zouden herhalen tijdens de 360° tournee).
In dat kader stonden ze in 2005 ook in het Koning Boudewijnstadion en waar ze op dat moment nog alles uit de kast dienden te halen om op te tornen tegen de omvang van de locatie en het geluid van het binnenstromende publiek, was het toen reeds duidelijk dat dit slechts de voorbode was voor véél meer. En inderdaad, het in 2006 uitgebrachte album ‘Eyes Open’ – opnieuw in een productie van Jacknife Lee en met singles als onder meer « Chasing Cars » en « Shut Your Eyes » - zorgde voor een echte wereldwijde doorbraak en bracht de evolutie van de groep in een stroomversnelling. Van ‘Eyes Open’ gingen er miljoenen exemplaren over de toonbank en hun aanhang zou almaar blijven toenemen. Maar ook op het podium onderging Snow Patrol een metamorfose. Meer en meer groeiden ze uit tot echte publiekstrekkers en tijdens hun passages in Vorst Nationaal, alsook op Pukkelpop en Rock Werchter bezorgden ze menig bezoeker ware kippenvelmomenten.
En ook dit jaar zal daarop geen uitzondering vormen. Niet alleen staan ze komende zomer opnieuw te prijken op de affiche van Rock Werchter en hoeven ze deze keer op de slotdag enkel de Red Hot Chili Peppers achter zich te dulden maar afgelopen woensdag mochten ze hun sterrenstatus al eens komen onderstrepen door in een al maanden uitverkochte Lotto Arena hun eind vorig jaar verschenen plaat ‘Fallen Empires’ concertgewijs te komen voorstellen. En dit deden ze dit met verve.
Tijdens de instrumentale intro, een remix van « Berlin », waarbij op een videomuur een glazen bol transformeerde tot een wereldbol en het woord ‘Antwerp’ verscheen en ook vanaf het openingsnummer van de set, « I’ll Never Let Go », werd meteen duidelijk dat de meer elektronische invloeden die zich reeds etaleerden op « Just Say Yes » (afkomstig van de compilatieplaat ‘Up To Now’ uit 2009) en in nog ruimere op de jongste plaat terug te vinden zijn, ook live een nieuwe elan kunnen geven aan het repertoire en er wat meer speelsheid in brengen. Dit bleek ook bij « Called Out In The Dark » waar electro, pop en rock zich mooi vermengden en bij het rustige « New York » (dat door diverse fans tijdens de signeersessie die eerder de dag plaatsvond in een Antwerpse platenzaak werd aangevraagd en aldus « The Garden Rules » van de setlist verdreef).
Maar het echte buitenbeentje vormde het uitgesponnen « Fallen Empires » dat ingehouden werd opgestart maar door het toevoegen van extra ritmische percussie in combinatie met synthesizer, zich gaandeweg ontpopte tot een elektronische splinterbom waarbij het leek dat Phil en Paul Hartnoll van Orbital stiekem mee aan de knoppen aan het draaien waren. Niet minder dan bijzonder sterk en apart te noemen.
Verder waren natuurlijk nog steeds de vertrouwde elementen aanwezig zoals het afwisselen van enkele uptempo nummers (« Hands Open », « Take Back The City » en « You’re All I Have ») die allen strak en snedig werden gebracht, met rustige en intense fragmenten als daar zijnde het bijzonder sterke « Set The Fire To The Third Bar » waarbij in Antwerpen ditmaal Eva De Roovere geen opwachting maakte maar de gastenrol was weggelegd voor Shauna Tohill (Silhoutte) die ook basgitaar speelde bij het voorprogramma Ram’s Pocket Radio, het eenmansproject van Peter McCauley.
En tenslotte – hoe kan het ook anders – met « This Isn’t Everything You Are » en publiekslievelingen « Chasing Cars » en « Shut Your Eyes » (waarbij het publiek gevraagd werd om van stil naar luid mee te zingen) ontbraken ook de meezingmomenten niet. Voormelde nummers zijn net als « Crack The Shutters » (mooi begeleid door piano aan het begin) perfect op maat van stadions gemaakt en kenmerken zich doordat vanuit een trage intro wordt toegewerkt naar een climax die rijkelijk voorzien is van hemelse melodieën. Hierin is Snow Patrol door zichzelf door de jaren heen te perfectioneren, heer en meester geworden.
Als toegift kwam vooreerst het ontwapende « Lifening » dat door Gary Lightbody op akoestische gitaar werd ingezet louter aangevuld door wat piano en wat aan The Edge verwante subtiele gitaarakkoorden. Door de opbouwende doch sobere structuur was het niet moeilijk om de capaciteit van de Lotto Arena te doen vergeten en het publiek in de waan te laten zich te bevinden in een kleine club. Wat ons betreft een van de absolute hoogtepunten.
Nadien volgde nog het intussen klassieke « Open Your Eyes » en na ongeveer anderhalf uur sloot « Just Say Yes » de set af waarin geeuwmomenten nooit aan de orde waren en nog maar eens onderstreept werd hoeveel hits Snow Patrol al op hun actief hebben. Zo ontbrak ‘‘Spitting Games » zelfs nog.
Snow Patrol is een groep met een hoge aaibaarheidsfactor. Ondanks dat ze uitgegroeid zijn tot een wereldgroep, zal men hen niet snel betrappen op enige kapsones of sterrengedrag. Zowel op als naast het podium blijven ze steeds vriendelijk en eenvoudig. Dit werd ook tijdens hun set in Antwerpen onderstreept. Hoewel Lightbody zich gaandeweg ontwikkeld heeft als zelfzekere frontman die tijdens het optreden het contact met het publiek intens aanhield (dankbetuiging in het Nederlands, posters in ontvangst nemen en/of signeren, op karton neergepende boodschappen als ‘Free Hugs’ beantwoorden) bleef hij lachen met missers als toen hij in alle enthousiasme op een plateau gesprongen was en zich tijdens zijn terugweg richting podium gehinderd zag wegens een te strakke broek of toen hij tijdens « Run » een verkeerde knop had ingedrukt. Ook verloochende hij niet hoe hard ze moeten knokken hebben om als groep te kunnen slagen en daarom droeg hij ook uitdrukkelijk een warm hart toe aan het voorprogramma Ram’s Pocket Radio die met eigen middelen op elk concert dient te zien geraken.
Dit was een prima concert en wie Snow Patrol afdoet als een flauwe versie van Coldplay, gelieve u op 1 juli eerstkomende van het tegendeel te laten overtuigen.
Setlist :
Berlin
I'll Never Let Go , Take Back The City , Hands Open , This Isn't Everything You Are , Run, Crack The Shutters, In the End , Set the Fire To The Third Bar , New York , Shut Your Eyes, Chasing Cars , Chocolate , Called Out In The Dark , Fallen Empires , You're All I Have
Bis : Lifening, Open Your Eyes , Just Say Yes
Organisatie: Live Nation
Met reeds 4 succesvolle albums heeft Kasabian in de UK al stilaan de status van stadiongroep verworven, en met de laatste ‘Velociraptor’ lijkt het nu ook op de rest van het Europese continent wat los te lopen. Wanneer een band uitgroeit tot stadionproporties is dat echter meestal niet bevorderend voor de kwaliteit van de muziek (zie U2, Coldplay en Kings Of Leon), maar bij Kasabian is dat wel even anders.
Op het podium is het er trouwens aan te zien dat ze tot grootse dingen in staat zijn. Het vertouwen zit er duidelijk in en zanger Tom Meighan zit niet verlegen om een paar epische gebaren (nog geen Bono weliswaar), maar het is vooral drijvende kracht en unieke verschijning Sergio Pizzorno die de show steelt. Gitarist Pizzorno is duidelijk de bezieler van deze band, quasi alle songs zijn van zijn hand en ook op het podium laat hij zien dat hij de groep draagt.
Kasabian is, dankzij het succes en de ervaring van het jarenlange toeren, geëvolueerd tot een goed draaiende machine met een live sound die staat als een huis. Bovendien is de bagage van hun vier voortreffelijke platen al voldoende voor een soort van greatest hits, er wordt keurig geput uit alle vier de albums om een knaller van een setlist samen te stellen.
Kasabian kan het zich perfect permitteren om van start te gaan met één van hun prijsbeesten, de prachtige single “Days are forgotten”. Het tempo houden ze hoog met stomende songs als “Shoot the runner”, “Underdog”, “Velociraptor” en “Where did all the love go”, songs die stuk voor stuk in hun live versie boven zichzelf uitstijgen.
Ze zijn er meesters in om hun songs op een podium te voorzien van een spannende opbouw en die voortdurend tot een climax te laten uitgroeien. De set is eigenlijk een opeenvolging van hoogtepunten waaronder ook als aangename verrassing een fantastische nieuwe song die om onbegrijpelijke redenen de laatste plaat niet gehaald heeft (“It should have” beweert Meighan, en gelijk heeft ie).
Met een uitstekend “La fee verte” (het was ons eerder nog niet echt opgevallen, maar dit is een wondermooie song) wordt op een uiterst mooie manier wat gas teruggenomen, met alweer Pizzorno in een hoofdrol. Enkel met “Goodbye kiss” hebben wij een beetje moeite, omdat we het op die laatste plaat ook al een melige tegenvaller vinden, maar het superhete en pompende “Lost souls forever” maakt alles weer goed.
In de extra’s worden de beats en de bassen nog een stuk opgefokt en ontploft Kasabian met uiterst ophitsende mokerversies van “Switchblade Smiles”, “Vlad The Impaler” (een geweldige boost) en “Fire”. Een bisronde om U tegen te zeggen, drie uppercuts na elkaar en we zijn compleet knock out.
Kasabian heeft hier nog niet de status die ze in eigen land hebben, maar geloof ons, het komt. Ook Werchter zal het gevoelen, komende zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kasabian-28-02-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Nederlands 
Français 
