Dé meest gehypte zangeres van dit moment is ongetwijfeld de Schotse singer-songwriter Emeli Sandé. Haar eerste wapenfeit “Heaven”, terug te vinden op de in 2012 uitgekomen cd ‘Our versions of Events’ werd grijsgedraaid op de radio. Voor de release van haar eerste plaat was Sandé al een gerespecteerd songwriter, ze schreef o.a. voor Britains got Talent winnares Susan Boyle en tieneridool Leona Lewis. Recent werd bekend dat ze de comeback van het meidentrio Sugababes in goede banen mag leiden.

Brussel betekende de charismatische nachtegaal met blonde bles haar voorlopig laatste tournéedag op het Europese vasteland en ze beloofde er een feestje van te maken. Starten deed Sandé met “Daddy”, ingeleid door piano en eindigend in een dramatisch hoogtepunt waarin de voltallige begeleidingsband – inclusief twee opvallende backingvocalistes – in werden meegetrokken. Nochtans was het meteen duidelijk dat er slechts één de eerste viool zou spelen die avond en dat was Emeli Sandé. Met een bereik van wellicht vijf octaven, heeft ze zonder meer het patent op de beste stem van het laatste decennium! Wat een kracht en finesse!
Die stem kon ze het best laten horen in de ballads, waarin ze zichzelf begeleidde op piano, zoals op “Suitcase” en “Clown”. Jammer dat deze nummers vaak iets te klef werden door de synthesizer – ik meende zelfs een orgel te horen – die eraan werden geplakt. Daarnaast haalde ze soms wel en soms niet overtuigend uit met de soul in “Tiger”, het reggaegesamplede “Where I sleep” en popnummers zoals “Breaking the Law”. Het best vond ik haar echter in de meeste dramatische nummers “My Kinda Love” en “Read All About It”.
Tegen die tijd was het grootste deel van de zaal al overstag gegaan, maar het was pas bij het laatste “Heaven” dat de toeschouwers uit hun zetels rechtsprongen en zich aan het dansen waagden. Afsluiten deed de sympathieke zangeres, na een korte maar krachtige set, met het bisnummer “Next to me”, één van de hoogtepunten van de avond.

Wie Emeli Sandé dit jaar nog aan het werk wil zien zal het kanaal over moeten of een ticket bemachtigen voor een Coldplay concert in de Verenigde Staten, waarvoor ze nog tot eind deze zomer het voorprogramma verzorgt. Nochtans heeft Emeli Sandé genoeg materiaal en power in huis om zelf de hoofdrol op zich te nemen. Wordt dus zeker vervolgd!

Organisatie: Live Nation

Vorig jaar in juni waren we er ook als de kippen bij toen Primus een come back tournee pleegde, het blijde weerzien op het podium van de AB was een heuse belevenis.
Dus mochten we hun nieuwe doortocht zeker niet missen, temeer omdat wij ondertussen al sterk gebeten waren door de uitstekende nieuwe plaat ‘Green Naugahyde’ waarin Primus de supervorm van hun jongste dagen te pakken heeft. Bovendien had de band een drie uur durende show aangekondigd, dus zou er vanavond nog veel meer zijn om van te snoepen.

Het eerste uur bestond uit een reeks hoogstaande vroege Primus songs en klassiekers, met een setlist die, omwille van het fantastische repertoire van Primus, nogal onvolledig was. Maar ja, dat kon ook niet anders, we zouden wel goed geweest zijn voor een marathon van 5 uur.
Al gauw werd het duidelijk dat Primus hier weer even briljant en virtuoos stond te spelen als vorig jaar. De niet te evenaren baskunstjes van Les Claypool waren alweer buitenaards, de gitaar van Larry La Londe was zonder meer prikkelend, de drums van Jay Lane bekrachtigden het ‘back to basics’ gevoel. De vaak knotsgekke animaties en vreemde beelden op het scherm achter de groep, geposteerd tussen twee reusachtige astronauten, onderstreepten het gevoel van humor die Primus steeds gehad heeft. Het kwam de virtuoze muziek alleen maar ten goede.
Fans van het eerste uur werden flink verwend met een ferme greep uit ‘Frizzle fry’, ondermeer de geweldige titelsong uit die plaat en “John The Fisherman” kolkten als in the good old days. Nog veel meer moois was er, Primus spetterde op “Mr Krinkle”, “Fish On”, “Seas of cheese” en “My name is Mudd” (natuurlijk moest die er tussen). Een uit zijn voegen barstend “Wynona’s big brown beaver” was de geweldige afsluiter van het eerste deel. Na deel één was het al meteen duidelijk, de heren waren nog niks van hun pluimen en gekte verloren.

Een pauze is niet zomaar een pauze bij Primus. Tijdens de break werden er authentieke Popeye tekenfilmpjes afgespeeld, en dat was zonder meer geestig. Zoiets is inderdaad alleen maar mogelijk bij de mafketels van Primus. Toch niet toevallig, zo blijkt, want hoe meer we Popeye aanschouwden, hoe meer we merkten dat Claypool’s vocale prestaties sterk beïnvloed zijn door de spinazie vretende tekenfilmheld. Laten we het zo stellen, mocht Popeye ooit een zangcarrière ambiëren, dan was Primus zijn gedroomde begeleidingsband.

Deel twee was de integrale uitvoering van ‘Green Naugahyde’, die meer dan fantastische en wederom typische Primus plaat die hier magistraal werd vertolkt. We gaan nu niet te veel oplijsten, voor de setlist moet u er maar gewoon het album bij nemen (bijzonder knappe hoes trouwens).
Wel willen we kwijt dat Primus absoluut top was op hete knallers van songs als “Last Salmon man”, “Tragedy’s a comin’” en een zinderend “HOINFADAMAN” met een sublieme gitaarintro. In de outtro van “Eyes of the squirrel” waanden we ons even in de cockpit van de helikopter op Pink Floyds ‘Dark Side of the Moon’ dankzij de wervelende psychedelische trip die Primus hier produceerde.
Doorheen de ganse ‘Green Naugahyde’ blonk Primus uit in klasse en muzikale beheersing, zonder hierbij de intensiteit en die typische geniale waanzin uit het oog te verliezen.
Na die sublieme live vertolking zijn wij nog meer verknocht aan dit superplaatje, we blijven er trouwens bij iedere beluistering nieuwe ontdekkingen op doen.

In de bissen mochten de fans nog eens uitzinnig worden met een splijtend en hitsig “Jerry was a race car driver” en de denderende all time klassieker “Here come the bastards” er achteraan. Helaas was het liedje toen uit en hadden wij weer niet onze Puppies gekregen, wat dan ook de enige ontgoocheling van de avond was. Die godverdomse gelukzakken in de Trix hebben het wel gekregen, het leven is niet eerlijk.

Dit was een fenomenaal Primus, voor de leek misschien een beetje te veel van het goede, maar voor Primus fans als wij mochten ze gerust nog een uurtje doorgaan.  Volgende keer terug van de partij? Reken maar.

Neem gerust een kijkje naar de pics ( van de set in de l’Aéronef, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/primus-31-03-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De spits werd afgebeten door Horses On Fire, geen onbekenden. En dan heb ik het niet over het feit dat hun bassist de zoon is van mijn huisdokter en hun drummer de pizzabakker is van het Italiaans restaurant hier in Deinze, maar over het feit dat ze al passages op ‘De Wereld Draait Door’ achter de rug hebben en Faith No More mochten coveren op StuBru. De Triggerfinger invloed is duidelijk hoorbaar en daarmee geraak je tegenwoordig al een flink eindje.

Minder geslaagd was het voorprogramma dat The Stranglers zelf meegebracht hadden. Mike Marlin was helemaal niet slecht, maar een rip-off van The National met een scheut Elbow is het laatste waarop ik zit te wachten als voorprogramma van The Men In Black. De presentator vertelde trouwens dat de Mike tot voor kort nog een bureaujob had en bijgevolg dacht ik het hele optreden lang aan het nummer ‘Office Rocker’ van Cerebral Ballzy: “the offfice rocker is boring!”

The Stranglers moeten het al meer dan 20 jaar stellen zonder zanger/lead gitarist Hugh Cornwell, maar daarover zagen is verloren moeite: we weten het allemaal en het is nu eenmaal zo, it’s no use crying over spilled milk. Een opvallende afwezige dan weer was de 74jarige drummer Jet Black die, zoals bassist Jean-Jacques Burnel meedeelde, al sinds het begin van de Engelse tour in het ziekenhuis ligt because he’s had too much rock ’n roll in his life. Hij werd vervangen door z’n neefje, muzikaal gezien geen groot verschil, maar met z’n ongeveer 50 jaar jonger visueel gezien natuurlijk wel.

Post Cornwell Stranglers albums zijn meestal geen hoogvliegers en datzelfde geldt ook voor hun nieuwste: ‘Giants’. Desalniettemin kan je ‘Giants’ alles behalve een slechte plaat noemen en waren de nummers die de setlist haalden niet per se minderwaardig. Maar het publiek was vooral –en geeft hen eens ongelijk- gekomen voor het oudere werk. En dat weten The Men In Black ook gewoon zelf. Je zou zelfs kunnen stellen dat ‘Giants’ hun excuus is om nog eens te touren. Opnieuw: geef hen eens ongelijk!
Ze hakten er stevig in met 2 typische, agressieve Stranglers nummer: “Burning Up Time” en “Sometimes” om dan over te gaan naar wat waarschijnlijk hun beste song is: het bijzonder onderschatte “The Raven”. Opmerkelijk was dat bassist JJ Burnel in deze bezetting veel meer de leadzang voor zijn rekening neemt. Tijdens “Hey! Rise Of The Robots” en “Hanging Around” ontstond er wat amok in het publiek, amok die er het hele optreden lang zou zijn. Dat ligt voor een deel in de agressieve muziek die The Stranglers brengen (een soort oerkracht) maar ook door de podiumprésence van vooral Burnel, die als jonge knaap zo ongeveer alles kapot heeft gemaakt wat er kapot te maken viel. En een vos verliest zijn streken niet: ondanks de vele jaren (en kilootjes) die er bijgekomen zijn heeft Burnel niet ingeboet aan agressiviteit.
Wat toen volgde was en intermezzo met hun hitjes. Het drieluik “Golden Brown”, “Strange Little Girl” en “Always The Sun” kregen bijzonder veel respons van het grote deel van het publiek maar ik was meer verrast door het halen van de setlist van “Walk On By”, een cover van Dionna Warwick, een nummer dat ze normaal gezien zelden live spelen. Samen met het hitje “Peaches” (in België vooral bekend door het voetbalprogramma Extra Time op Canvas) schudden ze het publiek terug wakker. “5 Minutes” deed denken aan de hoogdagen van punk, bijzonder strak gespeeld, alweer die agressie en vechtpartijtjes in het publiek! De set werd afgesloten met, zoals wel vaker bij oude punksongs, de nog steeds representatieve nummers: “No More Heroes” en “Something Better Change”.

In de eerste ‘bisronde’ kregen we “Time To Die” en “Duchess”, waarbij Burnel de overige muzikanten terug op het podium riep because they’ve fucked up the last note. Dus speelden ze die laatste noot doodleuk opnieuw.
De 2^de ‘bisronde’ bestond uit hun Kinks-cover “All Day And All Of The Night” (die in tegenstelling tot “Walk On By” geen meerwaarde biedt ten opzichte van het origneel) en afsluiter “Tank” uit hun beste plaat ‘Black and White’.

Organisatie: CC René Margritte, Lessines

Primus zijn weer helemaal terug na tien jaar weggeweest, met het sterke album ‘Green Naugahyde’ (groen kunstleder ofte zoals ze in onze contreien zouden zeggen, groene skai). We zagen ze vorig jaar in een uitverkochte AB, en toen we te horen kregen dat ze in de Aéronef zouden passeren, trokken we met heel veel goesting richting Frankrijk.

We wisten dat het een extra lange show zou worden, maar toch hadden we ons iets misrekend: toen we twintig na acht de lift van de Aéronef uitkwamen, zat Primus al een dik kwartier in de set, zodat we spijtig genoeg opener “Damned blue collar tweekers” misten. We waren niet alleen, ook de vele rokers werden door het vroege aanvangsuur verrast.
Niet getreurd, we murwden ons de zaal in tijdens “Wynona’s Big Brown beaver”, en konden meteen al vaststellen dat de podiumaankleding net dezelfde was als een jaar terug in de AB: een groot videoscherm, twee gigantische astronauten aan weerskanten, die ons gedurende het hele concert onderzoekend zouden aanstaren, en daartussen de drie masters of ceromony van het bandje genaamd Primus: Les Claypool, zwart uilenbrilletje en bolhoed, rechts, guitarhero, Larry Lalonde, links, en daartussen, drummer van het eerste uur, Jay Lane.
De visuele ondersteuning van de nummers was na een jaar touren, veel beter geworden: in mijn favoriet van deze avond, “Southbound Pachyderm” , kregen we animaties van een trampoline springende olifant, een surrealistisch en poetisch beeld wat tegelijk een perfecte illustratie vormde van Primus’ absurde gevoel voor humor. Die surrealistische beelden kwamen later op de avond nog terug met beelden van paardrijdende astronauten.Ik ben er nog altijd niet uit wat die betekenen, maar ik veronderstel dat Primus er net op uit was om met die beelden verwarring te zaaien.
Claypool speelde op drie verschillende bassen, en dus kregen we blokken van drie à vier nummers, die metdezelfde bas gespeeld werden. Die instrumentwissels haalden toch een beetje het tempo uit de set, vooral omdat Claypool het ook nodig vond om telkens een griezelig varkenskopmasker op te zetten iedere keer hij de staande bas ter hand nam. (Denk aan Orwell’s ‘Animal Farm’). De techniek waarmee Claypool die staande bas bespeelde was niettemin indrukwekkend: tegelijkertijd de strijkstok hanteren en de meest ingewikkelde pluktechniek toepassen, is iets wat maar weinigen gegeven is.
In “Mrs. Blaileen”, mocht Lalonde heel even zijn gitaarduivels ontbinden, de man is een schitterende gitarist, die zowel klassieke rockgitaarsolo’s als meer kosmische rockmotieven à la Pink Floyd uit zijn vingers tovert alsof het niks is. Voor de crowdsurfers, was dit het sein om uit de startblokken te schieten, en toen “My name is Mud” door de boxen knalde, was het hek helemaal van de dam. De aanwezige Jupiler zuipende en oerkreten uitbrakende Franse veertigers, dachten dat het pogo-feestje begonnen was, maar toen legde Primus het concert stil en was het pauze, waarin we getrakteerd werden op een drietal vintage Popeye cartoons.

Na een goeie twintig minuten kwam Primus terug, voor het tweede deel van hun drie uur durende set, waarin vooral de nummers van ‘Green Naugahyde’ aan bod kwamen. Dit laatste album is heel politiek en maatschappij-kritisch, Primus haalt hierin fenomenen als overdreven consumentisme,  reality-tv en politiebrutaliteit door de mangel, maar altijd met hun typische cartoonesk gevoel voor humor, wat je vanavond ook weer terug vond in de animaties. Naast die bijtende maatschappij-kritiek, kon er ook een tongue-in-cheek ode aan spaghetti-western bad guy Lee van Cleef van af, en mocht Claypool’s favoriet tijdverdrijf, de hengelsport, natuurlijk niet ontbreken. Het sterkste nummer van dit tweede deel, was ongetwijfeld ‘Tragedy’s a comin”. 
Na twee uur en drie kwartier was het tijd voor de bisronde, met de classics “Ground Hog’s day” en het op een luid gebrul onthaalde “Too many puppies”, met zijn anti-militaristische beelden van dood en verderf in de loopgraven.

Vorig jaar werden we verwend met “Pudding time”, “Jerry was a race car driver” en “American Life”, deze keer was “Too many puppies” de kers op de taart, we zullen nog een derde keer Primus moeten meepikken om “Tommy the Cat” of “Fish On” voorgeschoteld te krijgen: iedere avond is de setlist anders, en dat is, naast het sublieme bas-, gitaar- en drumwerk en de visuals, het sterke punt van een avondje met Primus anno 2012.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/primus-31-03-2012/

Setlist
Those Damned Blue-Collar Tweekers
Duchess and the Proverbial Mind Spread
Wynona's Big Brown Beaver
Southbound Pachyderm
Over the Falls
Mr. Krinkle
Mrs. Blaileen
My Name Is Mud

Interlude (Popeye's cartoons)

Prelude to a Crawl
Hennepin Crawler
Last Salmon Man
Eternal Consumption Engine
Tragedy's a' Comin'
Eyes of the Squirrel
Jilly's on Smack 
Lee Van Cleef 
Moron TV 
Green Ranger 
HOINFODAMAN 
Extinction Burst 
Salmon Men 

BISGroundhog's Day , Too Many Puppies 

Organisatie: Agauchedelalune ism Aéronef, Lille