De Nijdrop was aardig gevuld voor School is Cool. Deze Antwerpse Rockrally 2010-winnaars hebben sinds een maand hun debuut uit, ‘Entropology’, dat ontstond na maanden van live optreden met het songmateriaal, teneinde de beste nummers uit te filteren. Met 16 nummers is dit een heel ambitieus debuut geworden, ietwat te vergelijken met de eersteling van dEUS in zijn ambitie om meer te zijn dan gewoon een debuut van een nieuw Vlaams groepje: Arcade Fire is een duidelijk voorbeeld, en het opzet van School is Cool is om onmiddellijk op dat niveau mee te draaien.
Om het in voetbaltermen te zeggen: School is Cool is een getalenteerde debutant die onmiddellijk al aan de Champions League wil deelnemen omdat ze overtuigd zijn dat ze daar thuis horen, eerder dan een paar jaar in de Belgische competitie te willen meedraaien. In zijn teksten steekt filosofie-student Johannes Gennart literaire verwijzingen (“On the beach of Hanalei” is geïnspireerd op een boek van Haruki Murakami) en gaat hij moeilijke thema’s niet uit de weg.
“Dawn” was vanavond het openingsnummer, en was meteen al een visitekaartje waar de band voor staat: frenetiek drumwerk van Matthias Dillen en multi-instrumentalist Andrew Van Ostade maakten onmiddellijk duidelijk dat School is Cool een band is die zich met volle overgave smijt. De single “The world is gonna end” kwam meteen daarna, Nele Paelinck nam de rest van de band op sleeptouw met haar energieke vioolspel. “Us junkyard kids” stak nog een tandje bij, de speelgoedxylofoon voerde een strak tempo, waarna de dubbele drums het nummer nog verder aanspoorden.
De vijf bandleden wisselden dikwijls van instrumenten, qua filosofie sluit School is Cool heel erg aan bij het Australische Architecture in Helsinki, dat ook dit soort geflipt kunstacademie-gevoel op roept. Op “In want of something” steeg de gekte ten top, dit was Arcade Fire zoals we ze ten tijde van hun eerste plaat in het Koninklijk Circus zagen, enkel de motorhelmen ontbraken. Ook in “The Road to Rome” benaderden School is Cool hun grote voorbeelden, Nele Paelinck was een mooiere versie van Regine Chassagne, die haar troepen aanvuurde, en Johannes Genart de gebrilde Winn Butler die zijn zanglijnen met overtuigende verbetenheid uitspuwde. Ook Talking Heads moesten er aan geloven, hun “Road to nowhere”, kreeg een strijkersarrangement en tribaal ritme, en de volledige band sprong op en neer. Het speelplezier werd zo overtuigend gebracht, dat het oversloeg op het publiek, zeker toen SiC “New Kids in Town” als afsluiter op de Nijdrop afvuurde.
In de bisnummers bewees School is Cool dat ze anders dan anders zijn, ze doken het publiek in, en brachten samen met de leden van You Raskal You een onversterkte reprise van “Car, backseat, parking lot”. Tot onze verrassing sloten School is Cool af met een Pixies klassieker, “Levitate me”, die hun heel goed af ging.
School is Cool heeft net als die andere Antwerpse band, de ambitie om de hemel te bestormen. Vanavond deden ze dat met verve in de Nijdrop, we zijn benieuwd hoe ver hen dat in Europa zal brengen. Dit is een band met de potentie, de ambitie en de juiste attitude om buiten de vierhoek Antwerpen/Leuven/Brussel/Gent door te breken. En daarnaast zijn ze gewoon een beetje zot zodra ze op het podium staan.
Setlist
* Dawn (extended intro) * The world is gonna end * Car, backseat, parking lot * O! delusions * Trouble in the engine room * US junkyard kids * Entropology * On the beach of Hanalei * In want of something * The road to Rome * The road to nowhere
* Warpaint * The underside * Kids in town
* Car, backseat (reprise) * Levitate me
Pics van hun optreden eerder in Depot, Leuven op 16 november ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/school-is-cool-16-11-2011/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
White Lies kwam in de Antwerpse Lotto Arena hun Europese tournee aftrappen. De Londenaars zijn in enkele jaren populair geworden en slagen erin hun donkere, ietwat dramatische sound te koppelen in aanstekelijke, meezingbare songs. Ze speelden al overtuigende concerten bij het verschijnen van de nieuwe cd, o.m. in de AB (Brussel) en in GrandMix (Tourcoing). Klaar voor het grote werk schreven we, met een vraagteken … Tijdens de festivals de voorbije twee jaar tekenden ze eerder voor wisselende gigs. We waren dus benieuwd of het geplaatste ‘vraagteken’ een ‘uitroepteken’ werd, in de zin van hoe ze het er gingen van af brengen in een grotere zaal , en zeker nadat ze zelf hadden laten vallen er veel zin in te hebben.
Voorafgaand op het concert van White Lies mochten 2 bands het voorprogramma verzorgen.
Eerst trad het Oost-Vlaamse Jerusalem Syndrome op. De sound van de band doet wat denken aan die van The Kooks en Freaky Age, en frontzanger Deven lijkt met zijn krullen erg goed op frontman Luke van The Kooks. Deze 5 jongen gasten uit Eeklo, hebben deze kans optimaal benut , om een pittig gedreven setje te spelen. Met hun jeugdig enthousiasme en grote dankbaarheid konden ze vlot de tot dan al half gevulde Lotto Arena moeiteloos boeien.
Na 20 min spelen sloten ze af met “Juliet”, het nummer waarmee ze in 2009 een ‘bandslam’ wonnen op JIM tv en zo een videoclip mochten opnemen. Eerste opwarmer van de avond viel duidelijk in de smaak en iets zegt ons dat wij in de toekomst nog wel eens de naam Jerusalem Syndrome zullen horen waaien.
Tweede opwarmbeurt was van The Duke Spirit; deze Londenaars zijn qua support niet aan hun proefstuk toe, zo mochten ze in het verleden al het voor programma verzorgen van o.m. Queens of the Stone Age, R.E.M. en de Yeah Yeah Yeahs. The Duke Spirit overviel ons met zeer overtuigende garage rock die niet vies was van een vleugje shoegaze op z’n My Bloody Valentine’s. Opvallend was de sterke stem van frontvrouw Liela Moss, die kippenvel bezorgde. In hun klein halfuur durende set speelden ze uitermate gevarieerd, van stevige naar sfeervolle, rustigere nummers. De pianotunes in de innemende songs boden dat ‘ietsje’ meer. Een perfecte opwarmer dus en een aanrader voor fans van Paramore en The Pretty Reckless.
Twee fijne supports hoorden we dus vóór White Lies
Was White Lies nu klaar voor het grote werk? Spijtig genoeg , nee … White Lies kwam traag op gang, met “Taxidermy” en “Strangers”, deze waverockende songs speelden ze eerder op automatische piloot en een mate van onwennigheid drong door op het te grote podium voor de band.
“To lose my life” bracht meer dynamiek en was het eerste nummer die het publiek kon aanporren. Maar dan zakte het opnieuw met songs als “Holy ghost” en “e.s.t.”; de pijnlijke stiltes bij de overgangen stoorden de vaart en het contact met het publiek. Op deze elementen wrong het schoentje! De band raakte maar niet op dreef en ook de stem van zanger McVeigh was eerst niet bepaald toonvast, wat dan halverwege de set in orde kwam. Maar kijk, door de “Price of love” en vooral met “Farewell to the Fairground”, het nummer dat hen de verdiende aandacht gaf, bood een eerste hoogtepunt. Een wondermooie “Death” zat iets verderop. Met “Unfinished Business” sloten ze heel toepasselijk af en in de bisronde kon men niet omheen de doorbraaksingle naar het brede publiek, “Bigger Than Us”, die heel sterk werd onthaald en kon worden meegezongen.
De songs van White Lies kwamen in een grote zaal als de Lotto Arena niet écht tot hun recht; een te groot podium en de staticiteit van de band zorgden ervoor dat de songs onvoldoende raakten en beklijfden, niettemin koesteren we alvast hun platenmateriaal en blijven de optredens in de kleinere clubs in ons geheugen gegrift …
Pics van hun optreden in Lille 18 november ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-lies-18-11-2011/
Organisatie: Live Nation
Het wordt een jaarlijkse gewoonte en gewoontes kunnen soms wel eens het gevoel van sleur opwekken. Of ligt het niet aan ons? Twee jaar geleden Shantel in de AB, vorige winter in Le Grand Mix van Tourcoing en dit keer trokken we opnieuw naar Tourcoing om Shantel and Bucovina (Club) Orchestra in hun nieuwe tournee aan het werk te zien en te horen.
Anarchy and Romance, zo doopte de excentrieke Duitse Roemeen (of is het omgekeerd?) de nieuwe Europese rondgang. Met nieuwe nummers, zo zou blijken, want het Balkangezelschap (Bucovina is een streek tussen Roemenië en Oekraïne, red) dat intussen tien jaar bestaat, is van plan om volgend jaar een nieuw album te lanceren. We waren niet eens benieuwd of de nieuwe show het feestgehalte zou behouden. Daar waren we van overtuigd. Vraag was of de partyambiance geëvenaard dan wel opgeschroefd zou worden.
Maar ons verwachtingspatroon lag misschien iets te hoog. Met eens deels nieuwe bezetting (twee extra zware kopers en een nieuwe zangeres omdat de vorige twee zwanger of studerend zijn) slaagden ze er niet in het aanstekelijke showgehalte over de hele lijn vast te houden. En inderdaad, bij de nieuwe nummers droop de ambiance wat naar af.
Ze begonnen hun toer in Turkije en doorkruisen Europa, tot Groot-Brittannië toe. Met het gekende Disko Partizani-doek als achtergrond. En het was in Tourcoing meteen de beuk erin. Met zaklantaarns stapten ze het donkere podium op en het publiek ging meteen loos. Shantel zelf was de enige met pet en (een blauwe) vest, gecombineerd met een groen hemd en oranje-rode das. De rest had een soberder outfit, ondersteund door witte hemden.
De zevenkoppige band stond een tijdlang in het donker de meute op te zwepen en het beloofde. ‘Anarchy & Romance’ … en ‘Dance’ hadden we er zelf aan toegevoegd,want dansen en springen is hun regel wel, zo ondervonden we zelf voor het eerst op Dranouter Folk Festival jaren terug en na onze vorige bezoekjes aan de projecten ‘Disko Partizani’ en ‘Planet Paprika’.
Tijdens het tweede nummer daalde de Balkangod al even tussen zijn gelovigen. Op zijn gekende mennermanier leidde hij ten dans, liet hij iedereen al jumpen. Zijn trompettist volgde even later de trap af voor diens nummertje. Voor de eerste nieuwe song (“Matia mou”) haalde hij zijn nieuwe Turkse zangeres Damla Pehlevan erbij. Een eerste kleine terugval, al lag het niet aan de stijlvolle dame en stond het nummer op zich er wel. Het was anders dan we Shantel normaal zien doen.
Shantel trachtte wel muzikaal en ambiancevol vuur te spuwen en racete van de ene muzikant naar de andere, niet nalatend hen in de spotlight te brengen. Springen en jumpen, dat kregen we weer toen zijn Orchestra “Disko Partizani” aanhief en het tot driemaal toe plagerig onderbak, terwijl hij deed alsof er een technisch probleem was. Hij reeg er meteen “Disko Boy” aan en zette het feestje alleen in het publiek verder. Het gekende recept: iedereen stil laten zitten en dan exploderen. Het blijft werken.
Daarna ging dame Damla even aan de piano zitten, al kwam die nooit boven de rest uit. Het was trouwens opvallend hoe gespeeld werd met instrumentale protagonisten en echo’s. De mixer van dienst had duidelijk de opdracht gekregen om bepaalde instrumenten op bepaalde nummers uit de luidsprekers te houden en anderen te accentueren of - naar ons gevoel – te fel te laten weergalmen.
De sound van zijn nieuwe nummers klonk ook anders. Een reggaedeuntje ertussen, een snuifje latino, zelfs een seventiessmaak à la Emerson Lake and Palmer (Peter Gunn Theme) schuwde hij niet. Kortom, hij trekt zijn oeuvre duidelijk open en dat vraagt een aanpassing.
Maar de sfeer werd pas opnieuw echt broeierig toen hij het publiek bespeelde op “Bella Ciao” waarbij zijn drummer even een heel podium kreeg. Met “Opa Cupa” sloot hij zijn eerste deel af. We waren 75 minuten ver en er moest nog een feestextase komen.
En die kwam er, met bisnummers als “Planet Paprika” en een ‘Bucovina’-medley waarin hij trommelend de eerste rijen weer nat spatte, nog een beproefd concept uit zijn vorige shows. De party dreigde bij momenten zelfs chaotisch te evolueren toen de womenizer (hij had eerder al de feminine power boven het mannelijke gedeelte geplaatst) een twintigtal dames-meisjes on stage trok en hen liet meedansen. Tot de muzikanten zelf bijna in het geheel verdwenen. Maar ze waren er nog. En flirtten mee. Met het uitgieten van flessen bubbels als bruisend hoogtepunt, al kwam het uitdagend tongende meisjesduo op het podium daar zelf ook dicht bij.
Point final. Toch op het podium, maar Shantel stapte meteen de meute in, schertsend, poserend, uitdagend en toch even serieus. ‘We zijn aan een diaspora (grootschalige verspreiding van een volk over verschillende delen van de wereld, red) bezig’, stelde hij ernstig. ‘Maar de verspreiding van onze soort muziek heeft niets met nationalisme te maken. Integendeel, ik verfoei dat. Ik stel vast dat het in de voormalige Oost-Europese landen de verkeerde kant uitgaat. In 1991 ontstond een verandering en dat was hoopvol, maar wat zagen we: ze gingen allemaal de rechterkant van het politieke spectrum op en dat is beangstigend.’
‘Democratie kan blijkbaar hard zijn. Ik wil me daar met mijn muziek op zich niet in mengen. Maar wat me mateloos stoort is dat we in deze Europese unie amper van een unie kunnen spreken. Het wordt voor ons met de band bijvoorbeeld steeds moeilijker om te touren in Europa omdat we met een mix aan nationaliteiten zitten. Aan de grens met Groot-Brittannië moet je tot vijf uur wachten omdat ze ons niet vertrouwen, terwijl al onze papieren in orde zijn. De Europese Unie, dat is eigenlijk een paradox.’
Een funmaker met een (politieke) visie. En ook met een nieuw album, maar niet van zijn band zelf. Te koop was achteraf immers nog 'Kosher Nostra – Jewish Gangsters - Greatest Hits' (uitgebracht op Shantels eigen label), dat eigenlijk een compilatie is van de muziek die voor zijn optredens door de zaal klinkt.
Setlist 1. Intro 2. Mahalageasca 3. Beeing authentic / Macedonia 4. Matia mou (niew) 5. Ya rayah 6. Da zna zora 7. Sandal 8. Disko partizani 9. Disko boy 10. Usti usti baba 11. Fige ki ase me 12. Ciganka 13. Super bad day (niew) 14. Kosher nostra (niew) 15. Kolo accordion 16. Bella ciao 17. Opa cupa
Bis 18. Citizen of planet paprika 19. Bucovina medley 20. Gadjo dilo 21. Sota 22. Ta pedia tis aminas (niew)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shantel-and-the-bucovina-club-orkestar-28-11-2011-2/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Amatorski startte de avant première van hun theatertour in een uitverkochte Bota Rotonde . De dromerige fluisterpop van de EP ‘Same stars we shared’ (doorbraaksingle “Come home” en “The king” ) en de onlangs verschenen cd ‘TBC’ (prachtsingle “Soldier”), van het kwartet uit Gent/Lier wordt enorm gewaardeerd. Amatorski gaat op de plaat nu iets verder … meer ruimte voor arrangementen en elektronica. De band was al te zien met een blazerssectie en zal tijdens de theatertour werken met projecties, een programma waarin muziek en beeld naadloos in elkaar overlopen; kortfilms aangeleverd door beloftevolle , jonge cineasten met hun muziek als soundtrack of omgekeerd, beelden beïnvloed door hun songs . Vanavond was door één of andere reden de kortfilm tijdens de set niet te zien .
Geen probleem, Amatorski speelde heerlijke, fraaie, kunstzinnige, bedwelmende sfeermuziek en triphopsounds sijpelden door; songs die uitermate sober, intiem, zacht zijn of durven aan te zwellen en een mate van mystiek, dreiging en mysterie uitstralen . Een ideaal geluid voor tijdens deze herfstige, mistige dagen .
Ze hielden het uitermate boeiend hoor , met “Soldier” en “22 februar” die de set openden, een korte gehouden “The king”, de verrassende wendingen op “8 th november” en op de nieuwe “Warshawa” . “Peaceful” en “Never told” hadden binnen het Amatorski concept een traditionele songstructuur. Onder de indruk waren we van het prachtig uitgewerkte “Anthem & é hop” … elektronisch vernuft, soundscapes en gitaareffects sierden de song.
Een klein uur hoorden we emotionele, gevoelige, mooi verslavende, ‘verloren’ zieltjespop in sober gehouden spotlights en lichtbundels van de projector, die schenen en draaiden op de artiesten.
Binnen het donker gehouden decor genoten we van hun eenvoudige, subtiele songs, die werden doorkruist van pianoloops, elektronica, gitaarreverbs en roffelende drums , gedragen door de behaaglijke, fragiele, breekbare, zweverige, ijle zang van Inne Eysermans.
Een geconcentreerd publiek respecteerde de stiltes tussen de nummers , gezien de verbale communicatie verdrongen werd . We droomden weg en gleden af van de dagdagelijkse realiteit; een ijzige wind in de Rotonde ontbrak nog om de Scandinavian/trippop optimaal tot z’n recht te laten komen. Mag dit een tip voor hen zijn om tijdens winteravonden eens buiten te spelen …
Ook al zijn ze intussen “Come home” moe gespeeld, de warmte en genegenheid bracht ons dichter bij elkaar … de ideale afsluiter van hun verstilde pop. Geen bis, maar een gerespecteerde buiging en een schuchtere wuivende hand hadden ze over voor de fans …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amatorski-22-11-2011/
Organisatie: Botanique, Brussel
Bijna exact twee jaar terug stond het Britse progrock vennootschap Yes op de planken van de Koningin Elisabethzaal te Antwerpen. Nu twee jaar later deed de kleinere maar veel gezelligere Ancienne Belgique dienst voor een staand concert van de band. Een goed gevulde (lees: net niet uitverkochte) AB was getuige van een briljant 2,5 uur durende progrocktrip vol eeuwenoude Yes klassiekers. Eveneens kregen we een mooie selectie uit ‘Fly From Here’, het nieuwe studioalbum en het eerste studioalbum sinds ‘Magnification’ uit 2001.
Men durft wel eens te beweren dat de heren tegenwoordig een uitgebluste indruk nalaten en enkel nog toeren om hun pensioen veilig te stellen. Deze kritiek werd stevig van de mat geveegd want na het optreden was iedereen het unaniem eens: Yes heeft nog steeds bestaansrecht en de band is nog altijd in staat om hun fans waar voor hun geld te geven!
Zoals steeds behoefde ook nu weer Yes geen support of opwarmact en daarom startte de band reeds om 20:00 aan het optreden. Onder luid klassiek trompetgeroffel kwam alweer een andere Yes bezetting het podium op. Wie Yes zegt, zegt immers ook bezettingswissels. Line-up wijzigingen zijn er in het Yes kamp doorheen de jaren altijd geweest. Bassist Chris Squire (63), is er sinds 1968 onafgebroken bij. Gitaarvirtuoos Steve Howe (64) en drummer Alan White (62) maken ook nog steeds deel uit van dit seniorenclubje; samen met jong bloed en zanger Benoit David (45) en de terugkeer van toetsenwizard Geoffrey Downes (59) is dit de huidige formatie. Dat bezige bij Geoff Downes (net zoals Steve Howe ook nog actief bij Asia) de plaats nu mag innemen van Oliver Wakeman is een uitstekende zaak want Downes vertoont toch een stuk meer maturiteit in zijn keyboardspel.
Toch was het opnieuw gitaarkunstenaar Steve Howe die de man was van de avond. Hij was trouwens de enige die solo speelminuten kreeg. Opener “Yours Is No Disgrace” en ook vooral het stevige “Tempus Fugit” waren de verrassende openers. Na het nog altijd leuke “I’ve Seen All Good People” kregen we eindelijk ook eens wat nieuwe Yes klanken. “Life On A Film Set” werd bijzonder warm onthaald. Tijdens de nieuwe songs waren we Jon Anderson bijna helemaal vergeten. Benoit David mag dan een minder charismatische zanger zijn, toch bracht hij de nieuwe songs met heel veel klasse en meer met een eigen vocale stijl. Iets minder vast was zijn stem dan weer tijdens de echte grote Yes klassiekers zoals tijdens “And You And I”.
Gelukkig kregen we na Steve Howe’s solospot nog heel wat nieuw werk voorgeschoteld. Het leuke, akoestische: “Solitaire” van Howe vormde zo een bruggetje naar het nieuwe album. Erna kwam meteen het sterkste deel van de show. Dynamiek, virtuositeit en prachtige composities kregen we tijdens: “Fly From Here” Part 1 tot 5. Mooi, evenwichtig en allemaal net iets minder complex en songvriendelijker. De fans genoten blijkbaar ook heel erg van het homogene nieuwe conceptalbum want het applaus nadien werd minutenlang aangehouden! In het slotstuk werd teruggegrepen naar enkele klassiekers waarbij vooral het zeer stevig “Machine Messiah” een absolute bom was! Veel minder warm liep ik voor publiekslievelingen “Starship Trooper” en de enige encore “Roundabout”. Jammer maar die laatste twee Yes songs doen het voor mij niet echt meer. Oh ja, in laatste instantie werd: “Owner Of A Lonely Heart” (hun allergrootste hit) van de setlist geschrapt, maar ik denk dat niemand daar nog op zat te wachten.
Mijn Yes hart klopt sinds het nieuwe album weer als vroeger en ook live is het duidelijk dat de heren nog steeds voldoende aantrekkingskracht bezitten om een avond lang te boeien. Laten we hopen dat ze nog even wachten om op hun pensioen te gaan!
Setlist:
*Yours Is No Disgrace *Tempus Fugit *Your Move / I've Seen All Good People *Life On A Film Set *And You And I *Solitaire / Clap *Fly From Here – Overture *Fly From Here Part I - We Can Fly *Fly From Here Part II - Sad Night At The Airfield *Fly From Here Part III - Madman At The Screens *Fly From Here Part IV - Bumpy Ride *Fly From Here Part V - We Can Fly (Reprise) *Wonderous Stories *Into The Storm *Machine Messiah *Starship Trooper
*Roundabout
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vanavond hebben we onze post rock tour 2011 vervolmaakt. Waarmee we willen zeggen dat we de drie groten van het genre in één jaartje hebben gezien. Begin dit jaar Godspeed You Black Emperor en in maart Mogwai. Met Explosions In The Sky was ons lijstje dus volledig.
De fijne concertzaal van de Kreun was tot de nok volgelopen voor deze post rockers. De dag voordien hadden ze reeds in Hasselt aangetreden en eerder op het jaar was de AB ook al eens volledig uitverkocht. Er is dus duidelijk wel een publiek voor dit soort aangrijpende en meeslepende rock. Veel zal ook te maken hebben met de alweer uitmuntende nieuwe plaat ‘Take care, take care, take care’ die hier vanavond met kracht, gevoel en finesse werd voorgesteld tussen het al even sterke oudere materiaal.
Explosions In The Sky is een groep van weinig woorden, in hun songs wordt geen letter gezongen, maar ook tussenin de songs richtten ze géén enkel woord tot het publiek. De muziek moest dan maar voor zichzelf spreken, en deed dit ook. Het was een lange trip met verstilde momenten, gloeiende uitbarstingen en openbarstende gitaren.
De bandleden gingen zelf nogal op in hun muziek, aan hun mimiek te zien kon je stellen dat ze zich volledig lieten meedrijven in de indrukwekkende soundtrip die ze op het podium wisten neer te zetten. En ook wij gingen gewillig mee, wij surften als het ware op de golven die soms heel lichtjes om ons heen walsten om ons daarna via een geweldige storm brutaal over kop te doen gaan.
De hoofdrol leek duidelijk weggelegd voor het bezwerende samenspel tussen drie gitaren. Geen strijkers dus en een minimum aan elektronica, daarin onderscheidde Explosions In The Sky zich van die andere twee post rock grootheden. Minder avontuurlijk dan Godspeed en niet zo almachtig als Mogwai, maar even innemend en begeesterend.
Weinig adempauzes werden ons gegund, de ene song was nog niet volledig beëindigd toen een ander blik alweer werd opengetrokken. Daardoor werd het één lange adembenemende trip van anderhalf uur. Na de slotnoot kwam er geen bis meer, en dat was ook niet nodig, Explosions In The Sky hadden hun punt gemaakt.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Om op een zaterdagavond op dreef te komen , was een concertje als Foster The People leuk meegenomen . De Californische band rond Mark Foster was een ‘Saturday Night Fever’ geleider … … Voer dus vóór het vertrek naar je favoriete fuif ...
Fris en lekker in het gehoor liggende pop die door de toegevoegde elektronica en percussie gewichtiger klinkt. De groep refereert deels aan het toegankelijke materiaal van MGMT en Phoenix en houdt van ‘80s elektronica .
Een fijn setje speelden ze , en net als Peter, Bjorn & John (single – “Young Folks”), een paar jaar terug , floten we nu ook moeiteloos “Pumped up kicks” mee tijdens de zomer. De single zorgde ervoor dat de band op korte tijd populair werd en dat het concert in de Orangerie uitverkocht was! De jongeren waren op de afspraak en de doorwinterde muziekliefhebber checkte het (zoveelste) beloftevolle bandje …
De dubbele percussie, de toetsen, de elektronicableeps en de stroboscoops op de strakke beats waren een meerwaarde, die de songs een twinkelende, dynamische kwinkslag gaven, zoals op de openers “Houdini” en “Miss you” . De nieuwe single “Call it what you want” (leuke pianotune!), netjes middenin de set, plaatste de popgehalte voorop; “Don’ stop” en “Helena beat” klonken op hun beurt zeemzoeterig. “Life on the nickel” en “Broken jaw” waren de meest inventieve songs live; ze kregen een verrassende, creatieve wending en gingen van een dromerige naar een meer energieke opbouw . Ook zanger Foster wisselde van stem; een moeiteloze overstap was het van indringende, emotievolle vocals op z’n Cold War Kids naar de hoge falset op z’n Wild Beasts. En hij laveert graag van de ene naar de andere kant op het podium en op z’n sensuele danspasjes hoor je wat gegil van jonge meisjes op de eerste rijen. Jonge gasten deden wel eens een skydive.
Het trippende “Pumped up kids” kon niet ontbreken, werd luidkeels meegezongen en – gefloten en was doordrongen van pompende elektro en dubstep , ergens tussen Goose, Netsky en de huidige rits dubstep hitparade artiesten. Om dan in een stevige gitaarsolo te besluiten.
Een gesmaakt optreden hoorden we van de jonge, gemotiveerde band , die ons zoet hield met enkele leuke, ontspannende songs, maar soelaas zullen we pas hebben na een volgende plaat en tour …
Organisatie: Botanique, Brussel
Wie de stilte van de Schotse hooglanden omruilt voor het hectische Los Angeles moet goed gek zijn of beschikken over een geniaal plan. We verdenken de intimistische folktroubadour Alexi Murdoch eerder van het eerste, maar de geschiedenis heeft ons intussen geleerd dat zijn oversteek over de grote plas hem niet bepaald windeieren heeft gelegd. Zo kwam “Orange Sky” uit zijn debuut EP ‘Four Songs’ in geen tijd terecht op de soundtrack van hippe Amerikaanse televisiereeksen als Prison Break, The O.C. en House, en mocht hij in 2009 een groot deel van de Sam Mendes prent ‘Away We Go’ van muziek voorzien. In Europa is Murdoch vooralsnog een goed bewaard geheim, maar gelukkig heeft de man ondertussen toch ook de weg naar België gevonden. Ondergetekende kon afgelopen vrijdag een stoeltje verzilveren in de Gentse Handelsbeurs waar de Belgische maiden trip van de Schot eindelijk een feit was
Wie denkt dat Murdoch de zoveelste verpersoonlijking is van de populaire jongeling met toegankelijke akoestische gitaarriedeltjes leest beter verder want de verschillen met pakweg Milow zijn niet eens op twee handen te tellen. De nummers van de Schot verdragen om te beginnen bijzonder weinig daglicht, zo weinig zelfs dat de set in het pikdonker begon en in de schemering eindigde. Geen kat kon dus met zekerheid verifiëren of de rijzige schim op de planken van de Handelsbeurs wel degelijk die van Alexi Murdoch was, maar de stem van de Schot loog nu eenmaal niet. Net nu we dachten dat we met Lou Barlow en José Gonzalez zowat de meest getalenteerde muzikale nakomelingen van Nick Drake hadden gezien komt Murdoch aandraven met een zo mogelijk nog grotere vocale gelijkenis. De Schot is echter allesbehalve een copycat van de mythische treurwilg Drake. Aan het intussen beproefde minimale folk recept voegt Murdoch via een batterij pedalen met mondjesmaat ambient loops toe waarvan net genoeg dreiging en mystiek uitgaan om te voorkomen dat het in schemering gehulde publiek langzaam in slaap wordt gewiegd.
Met ‘Time Without Consequence’ (‘06) en het dit voorjaar verschenen ‘Towards The Sun’ heeft Murdoch intussen twee full albums onder de arm met voldoende kwalitatief materiaal om een beklijvende set aan op te hangen. Met “Through The Dark”, “Love You More”, “All My Days” en “Someday Soon” zat de set volgestouwd met sterke staaltjes ambient folk die in wezen weinig meer om het lijf hebben dan een akoestisch of elektrisch gitaarlijntje dat bijna onhoorbaar wordt ingezet en langzaam uitgroeit tot een melancholische climax.
Murdoch is echter meer dan een begenadigd snarenplukker, om niet te zeggen een multi-instrumentalist. Tijdens “Towards The Sun” wordt de Schot enkel vergezeld door een klein harmonium, en even later doet een aftandse viool mooi dienst als ukelele. Het hoogtepunt van de avond is echter het moment waarop Murdoch plaats neemt achter een piano en elke stilte ineens even belangrijk wordt als elke noot, wat ons sterk deed terugdenken aan die ene onwaarschijnlijke solo schijf van Talk Talk’s Mark Hollis.
Het karig opgekomen publiek was al die tijd muisstil gebleven uit respect voor zoveel verstilde eenvoud, maar dat was eigenaardig genoeg niet naar de zin van Murdoch die meermaals de stilte probeerde te doorbreken met een cynische kwinkslag. Dat lukte al even met “Slow Revolution”, en pas echt helemaal toen de Schot tijdens de encores een ukelele boven haalde voor een volledig uitgeklede versie van “The Ragged Sea” uit de soundtrack van ‘Away We Go’.
Alexi Murdoch verdween uiteindelijk zoals hij gekomen was: goed aan het zicht onttrokken maar oorverdovend melancholisch.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Voorzien van de nodige dosis scepticisme en een toch niet gering pak vooroordelen trokken wij 18 november ll. richting Lille , waar 30 Seconds To Mars, de Amerikaanse band rond de immens populaire frontman Jared Leto, acte de présence gaf. Leto : Acteur, TV personage, ex van Cameron Diaz, ooit verkozen tot 'Sexiest Vegaetarian', en zo nog van dat-tem ... Volkomen terecht dus dat wij ons vragen stelden naar de muzikale kwaliteiten van dit heerschap : hebben we hier te maken met een acteur met rockster ambities, of een muzikant die zich in Hollywood wist binnen te wurmen, of een celebrity die niet weet van welk hout pijlen maken ?
Wat we wel weten is dat de Leto in 1998 samen met drummende broer Shannon de band oprichtte en dat ze inmiddels 3 CD's op hun conto hebben. Dat de band, of laten we zeggen vooral de inmiddels bijna 40-jarige Leto, de hoofden van menig jong muziekliefhebber op hol doet slaan bleek meteen duidelijk vanaf de eerste noten die de tot de nok gevulde Zenith Arena invlogen.
Maar pas na een 10-tal minuten werd er serieus van leer getrokken en begon het feestje pas echt met een daverend “This Is War” en een al even knallend “Search & Destroy”. Aan het gekrijs en geschreeuw te horen was ook al duidelijk dat het jonge volkje vooral voor Jared Leto naar Lille was gekomen. En dat wist ie zelf ook : Leto kon vanaf dan voor het (toch al op voorhand) uitzinnige publiek al zijn duivels ontbinden, en toonde zich een meester in het bespelen en opzwepen van de fanatieke horde volgelingen. Het continue ‘Jump, jump !!’ & ‘Make some noiiiiiiiiiise !!!’ & ‘Is everybody having a good tiiiiiiime’ werkte op den duur wel op de zenuwen, maar het jonge grut kreeg er niet genoeg van. Het kot stond op zijn kop!
Eén van de absolute hoogtepunten was het massaal meegezongen epische “Vox Populi” (moet ook, met zo een songtitel !), een sterke song, maar waarbij ik toch telkens weer een link naar eind jaren ’80 U2 – zowel qua zang & gitaarljnen – niet uit mijn hoofd kan bannen. Ook in zijn eentje in akoestische solo kwartuurtje, met daarin o.a. een knap “The kill (bury me)”, wist Leto de aandacht vast te houden. Terug de stekker in voor “A Beautiful Lie” en na een (overbodig) intermezzo met Anthony (of was het Antoine ?), een uit het publiek opgeviste Fransman die geen reet Engels verstond, werd afgesloten met “Closer to the Edge” (en met veel confetti !).
Het wachten op de bis(sen) werd voor het nu nog uitzinniger publiek draaglijker gemaakt met een veredelde en ‘artistiek verantwoorde’ videoclip van “Hurricane”, waarna een –het moet gezegd- uitmuntende finale volgde met “From Yesterday” en “Kings and Queens”. Stadionrock pur sang … voorlopig nog in middelgrote zalen, maar daar zal het niet bij blijven.
Wat die vooroordelen betreft : Toch deels uit de weg geruimd! Muzikaal staat de band er wel degelijk, alhoewel Leto het acteren op het het podium niet kan laten. Daarom next time wat minder blahblahblah, en liefst toch iets meer songs ! Volgende afspraak : 30 november, Lotto Arena, A’pen.
En … : Voorprogramma van dienst was niemand minder dan White Lies! Bij onze Noorderburen dus blijkbaar iets minder gewaardeerd dan bij ons! Echter : volledig gemist wegens files in Lille ! Herkansing : 25 Nov. aanstaande, Lotto Arena, A’pen !
Setlist 30STM : Escape – Night of the hunter – This is war – 100 Suns – Search and destroy – Vox populi - L490 – Alibi - The kill (bury me) – A beautiful lie – Closer to the edge – From yesterday – Kings and queens
Neem gerust een kijkje naar de pics
30 Seconds To Mars
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-18-11-2011/
White Lies
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-lies-18-11-2011/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Na tien jaar is de band van Gavin Rossdale, Bush, er terug bij. In de jaren ’90 scoorden zij drie succesvolle platen ‘16 stone’, ‘Razorblade suitcase’ en ‘The science of things’, met een handvol hits, “Everything zen” , ”Glycerine”, “Greedy fly”, “Swallowed”, “Chemicals between us” en “Machinehead”. Ze werden de populairste Britse rockband sinds tijden in de V.S. En dat de VS storm liep voor de sing/songwriter, had ook nog te maken met z’n relatie met Gwen Stefani (eerder No Doubt) .
Toen de gitarist (Nigel Pulsford) na deze succesperiode de band verliet, kwamen de activiteiten op een laag pitje te staan; ook de comeback ergens midden de jaren 2000 had niet het verwachte resultaat. Maar nu dat alles wat op z’n plooi is gekomen muzikaal en in het gezinsleven, heeft Rossdale opnieuw de smaak te pakken en komt hij in een nieuwe band line-up met Chris Taynor en Corey Britz de reünie van Bush inluiden. ‘The sea of memories’ is een gewone rockplaat, eenvoudige stadiongrunge, die niet al te veel potten of pannen zal breken; Bush onderscheidt zich niet meer van de doorsnee toegankelijke stevige en gevoelige rockbands.
De fans van het eerste uur waren hun favoriet niet vergeten, want Bush gaat een succesvolle tour tegemoet, gezien alle optredens uitverkocht zijn. En de betrokkenheid, enthousiasme, spelplezier zijn ‘back’. In de anderhalf uur durende set zaten de classics mooi verstopt, een halve ‘best of’ binnen de nieuwe songs. Goed was dat Rossdale zich niet godverheven voelde, maar een gewone rockartiest was , iets wat in het verleden wel anders kon zijn … hoewel … in België hielden we er een fijne herinneringen aan over en vooral toen hij ternauwernood z’n optreden in de AB moest cancelen, en dan het publiek met het ticket iets later tijdens de tour, een optreden in de Bota Orangerie gunde! Een mooi gebaar ...Zo zie je maar …
Vanavond zette het kwartet een ouderwetse rockshow neer en noteerden we enkele spannende gitaarduels. De eerste songs “Mirror of the signs”, “All my head” en de singles “Machinehead” en “Greedy fly” volgden elkaar snel op. Telkens werden ze warm onthaald; dat deed Rossdale en de zijnen blijkbaar deugd en het doorbrak nogal snel het ijs in het contact.
Rossdale dweepte het publiek op en met z’n band speelde hij hier voor ZIJN fans, dat was duidelijk. De versterker werden opengezet om het nieuwere materiaal als “Sound of winter”, “Heart of their matter” en “People that we love” wat meer draagkracht te bieden . De songs kregen ook meer ruimte door voorgeprogrammeerde synthloops en ze werden gedragen door z’n lichthese stem . Krakers als “Chemical between us”, “Everything zen” en “Swallowed” ontbraken niet! De energie voelde je , dit was pure power van een rockband. Diep in de set nam het kwartet wat gas terug met het sfeervolle , ingetogen “All night doctors” door een zalvend klinkende gitaar, piano en staande bas.
Ze kregen veel complimentjes . Het publiek was uitermate tevreden dat Bush terug was . De nieuwe songs raakten minder , maar de motivatie, de dynamiek, de gedrevenheid en de frisheid maakten veel goed . “Come together” van The Beatles en een lekker uitgesponnen vettige “Glycerine” besloten de opwindende set van het kwartet.
Evaline tourt als support van Bush en heeft momenteel twee hits te pakken met “Picking it up” en “Beneath the fire”. Al tien jaar is de band bezig en pas nu krijgen ze in Europa airplay met de cd ‘Woven material’. Ze speelden eerder al op RW en ook vanavond hadden ze er duidelijk zin in . In de spotlights stond alvast de zanger Richard-Jonathan Perry. Een snedige, pittige gig van afgewerkt melodieus emo materiaal met een rauw randje, dat niet vies was van ‘80s waverock.
Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
Voor een try-out van Arsenal trokken wij naar De Kreun in Kortrijk. Dat Arsenal nog steeds een populaire band is, bewees de hele rij mensen die buiten stonden te wachten om binnen te kunnen. Voor een tjokvolle en uitverkochte zaal openden ze zeer verrassend met “Melvin” gevolgd door “Estupendo”. Deze ijzersterke songs zorgden ervoor dat iedereen al van in het begin mee was. Wij hadden toen al in de mot dat het wel eens een erg zwoel feestje kon worden.
Naast de gekende hits serveerden ze ons ook materiaal uit ‘Lokemo’, hun eerder verschenen 4de album. De nieuwe plaat is iets ruiger en minder zomers dan hun voorhangers maar bevat genoeg variatie om van een behoorlijk geslaagd album te kunnen spreken.
Nieuwe nummers als “Satellites” werd al snel afgewisseld met de gekende en smaakvolle
“ Saudade” en “ Mr Doorman”.
Eerste gastzanger van de avond was Johnny Whitney (The Blood Brothers) die tijdens “High Venus “ de zangpartijen voor zijn rekening nam. Een erg melodieus up tempo nummer waarbij de schreeuwerige zangstijl voor een ruiger geluid zorgde dan dat we van Arsenal gewoon zijn. Even later mocht hij een tweede keer komen aandraven, al was dit een iets minder geslaagd. Het hyper kinetische ‘ge-jump’ en het soms valse geschreeuw viel niet echt mee. Ergens halverwege verscheen Shawn Smith, de Seattle-based rock zanger die vroeger al meedeed tijdens ‘Lotuk’.
We hielden van het fijne samenspel en de tics tussen John Roan en Leonie Gysel, die maar al te graag het publiek ophitsten. Leonie bewees op het wondermooie “Longee” over welke prachtige sensuele stem ze beschikt!
Na iets meer dan een uur hielden ze er mee op. We hoorden een brede waaier aan muziekstijlen, wat resulteerde in een gevarieerde set, waarbij de zuiderse tunes nog steeds de bovenhand hebben. Met een heerlijk zomers gevoel op deze gure, kille herfstdag konden we naar huis
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Stephen Malkmus mag dan al het boegbeeld geweest zijn van de fantastische en invloedrijke indie band Pavement, het zou de fans toch ook niet mogen ontgaan zijn dat hij inmiddels al 5 soloplaten gemaakt heeft die qua klasse niet moeten onderdoen voor het grensverleggende werk van zijn voormalige band. Toch spreekt de naam Pavement blijkbaar veel meer tot de verbeelding dan Stephen Malkmus. Het Pavement reünie optreden van een klein jaar geleden in de AB was op slag uitverkocht terwijl vanavond de zaal Trix amper voor de helft was volgelopen.
Nochtans is het nieuwe album ‘Mirror Traffic’ alweer een bescheiden pareltje. Voor insiders althans, de rest heeft -zo vermoeden wij- de moeite nog niet gedaan om het fijne plaatje een kans te geven, getuige de magere opkomst.
The Jicks hadden er weinig erg in. In een sobere basisopstelling en zonder enige vorm van scrupules (een geposeerde rock’n’roll attitude of uitgedokterd imago zijn zeker niet aan Malkmus besteed) speelden ze met overtuiging een resem sprankelende songs. Spontaniteit en af en toe spitse humor kenmerkten het optreden. En niet te vergeten natuurlijk, een hoop frisse en bruisende songs.
Op een ogenschijnlijk slordige, maar spitse en efficiënte manier speelde Malkmus gitaar. Zijn stijl deed ons meermaals denken aan die van Tom Verlaine, een nummer als “Real Emotional Trash” beschouwen wij als Malkmus’ eigenste “Marquee Moon”. Die schitterende song (goed voor 10 minuten genieten van muzikale hoogstandjes) spaarde hij als apotheose op tot aan het einde van de set nadat hij ons al meermaals had laten smullen van zijn speelse maar vernuftige gitaarstijl.
Het was duidelijk dat Malkmus een vette streep getrokken heeft onder Pavement, elke song of verwijzing naar zijn voormalige band werd gemeden. Centraal stond de nieuwe plaat ‘Mirror Traffic’ waaruit maar liefst 11 songs gespeeld werden, met als uitschieters een gedreven “Senator”, een prachtig “Brain Gallop” (met heerlijke sologitaar) en fijne popsongs als “Tigers” en “Stick figures in love” , die allebei gebouwd zijn op lekker rollende rifs.
Bij momenten stonden Stephen Malkmus & The Jicks ook hevig en driftig te musiceren, zoals in “Tune grief”, de felle punksong die werd opgedragen aan The Kids (de enige echte Belgisch punkband die er toe doet) en in de bisronde met een puntig “Baby C’mon”.
Malkmus kon ons ten zeerste overtuigen zonder één noot Pavement. Daarom moet u, als u er niet bij was, dringend eens ‘Mirror Traffic’ een flinke luisterbeurt geven. Gegarandeerd bent u de volgende keer wel van de partij en speelt Malkmus ten minste voor een volle zaal, en dat verdient hij.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
