Ouwe rot Alice Cooper staat nog steeds garant voor rock entertainment van de bovenste plank. Een perfecte balans tussen de gekende horror showelementen en stevige no nonsens hardrock.
Natuurlijk was het allemaal een beetje kitscherig, cliché en héél Amerikaans, maar dat deerde ons niet want de show stond het rockgehalte nooit in de weg. De stevige rocksongs klonken nergens gedateerd en waren nog even potent als in the good old days. Alice Cooper heeft trouwens met ‘Welcome 2 my nightmare’ een niet onaardige nieuwe cd uit maar die werd met uitzondering van de pittige rocker “I’ll bite your face off” volledig over het hoofd gezien. De setlist bestond voornamelijk uit quasi alle klassiekers, tot grote vreugde van de fans. Al vroeg in de set kregen we achtereenvolgens “I’m eighteen”, “Under my wheels”, “Billion Dollar babies” en “No more Mr Nice Guy” ! Dit kon wel tellen, Cooper leek even vitaal als vroeger en zijn verdomd heerlijk denderende band (met maar liefst drie gitaristen!) bracht de vette songs met de nodige power waardoor ze immer fris klonken. Een absoluut hoogtepunt was een lang uitgesponnen “Halo of flies” met solomomenten voor zowat alle bandleden, een heerlijk staaltje hardrock.
Er zat trouwens flink wat vaart en tempo in het ganse optreden, Alice Cooper waagde zich maar aan welgeteld één ballad, het fraaie “Only Woman Bleed” waarin hij innig aan het dansen ging met een nogal morbide lappenpop om ze vervolgens genadeloos af te troeven en hardhandig tegen de grond te smakken. Nadat een reuzenhoge Frankenstein de show was komen stelen en Alice Cooper ook nog eens vakkundig werd onthoofd, kwam de grote finale eraan met een schitterend “School’s out” waarin heel passend een flard “Another brick in the wall” was verwerkt. Als ultieme genadestoot mocht een formidabel “Elected” er een joekel van een punt achter zetten.
Het concert beantwoordde aan al onze verwachtingen : Solide en uitstekende harde rockmuziek gespeeld door schitterende muzikanten, en een hoog show- en entertainmentgehalte met in de hoofdrol een prettig gestoorde halve zot die perfect wist zijn publiek te bespelen. Echt van genoten.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Ergens begin jaren negentig tikten we een sampler op van het Big Cat label, vooral voor de songs van Pavement, Jeff Buckley en Heather Nova. Een van de verrassingen op die sampler was de oudwereldse Americana van Palace Brothers, de eerste incarnatie van Will Oldham. We zijn bijna twintig jaar verder, en hoewel we Oldham altijd zijn blijven volgen, hadden we hem nog nooit live aan het werk gezien. Dus toen we vernamen dat Bonnie Prince Billy in de Aéronef zou komen spelen, twijfelden we geen moment. Oldham heeft ondertussen zijn achttiende (!) album uit, ‘Wolfroy goes to town’, in weer een nieuwe band bezetting, want hij houdt er van om ieder album weer iets anders te doen: waar hij in zijn eerste albums spaars en uitgebeende folk bracht, heeft hij in de loop de jaren ook rijkelijk gevulde opnames gemaakt in Nashville met country-sessiemuzikanten. De laatste plaat hinkt ergens tussen deze twee uitersten in.
De band waarmee hij ‘Wolfroy’ opnam, was meegekomen naar Lille vanavond: zangeres Angel Olson viel niet alleen op door haar ongewone voornaam: het leek wel of ze weggelopen was uit de set van ‘Mad Men’, met haar bloemetjes jurk en fifties brilmontuur. Verder werd Oldham bijgestaan door een toetsenist,een contrabassist, een drummer met een Amerikaans baseballpetje op, en partner in crime op zijn laatste albums, gitarist en Cairo Gang lid Emmet Kelly.
Bonnie Billy, zoals Oldham zichzelf voorstelde, begon zijn set in volle Nashville Kentucky stijl, je waande jezelf in het Amerikaanse midwesten in een traditionele rodeo-bar, tot je op de teksten van de man begon te letten: ““as boys we used to fuck each other, as men we lie and smile” uit : “New Tibet”, associeer je niet meteen met traditionele country waarin God en vaderland centraal staan. Country met een hoek af dus, of “Brokeback mountain” op muzieknoten zo je wil.
Na een goeie veertig minuten, nam de band wat gas terug, maar dat betekende niet dat we plots desolate, kale uitvoeringen kregen zoals we die kennen vanop ‘I see a darkness’ : die meesterlijke song kreeg een warme, gloedvolle uitvoering, met een voorname rol voor zangeres Angel Olsen, die met haar hoge typische country-stem, Oldham prachtig aanvulde, en deze song de peper gaf die hij kan gebruiken.
De meerstemmige zang, van de volledige band, was trouwens de grote troef van dit concert: soms leken we wel naar Gram Parsons en Emmylou Harris te luisteren, zij het in een ietwat minder fotogenieke uitvoering: Oldham heeft zijn baard afgeschoren, zodat zijn diepe oogkassen nu nog meer opvallen. Het is vrijwel onmogelijk om alle nummers uit de uitgebreide catalogus van Bonnie Prince Billy te herkennen, maar we meenden toch “ May it always be”, “Ease down the road” en “Another day full of dread” gehoord te hebben vanavond, in toch wel compleet andere uitvoering dan de studioversies.
Oldham verwende het Noord-Franse publiek vanavond, met een set van ruim twee uur, en een verwarde repliek toen een toeschouwer hem iets toe riep: Will trakteerde de Aéronef in een steenkolen-Frans met zwaar Amerikaans accent op een scabreuze improvisatie waarin hij zowel “un canard dans son cul” liet verdwijnen en hij de wens uitdrukte : “Je veux coucher avec le phantome de Brigitte Bardot”. Bindteksten zijn niet zijn sterkste ding, maar spelen kan de man, alternatieve country en americana op topniveau: twee uren waren voorbijgevlogen, zonder een dipje, en met een traditionele countryfinale sloot de warrige bard uit Louisville, Kentucky, zijn set in de Aéronef af.
Herkansing voor wie de man & band wil zien: Jawel, volgend jaar in januari in de Vooruit op 24 januari 2012 (Organisatie: Democrazy, Gent)
Organisatie: Aéronef, Lille
Na een geslaagde doortocht op Sinner’s day in Hasselt trekt Patti Smith met haar band door Frankrijk voor een kleine akoestische tournee. Jawel, akoestisch, wat wil zeggen dat de volledige band (inclusief oudgediende gitarist Lenny Kaye) present is, maar dat de stekker niet wordt ingeplugd. En dat heeft zo zijn gevolgen, ook akoestisch weet Patti Smith moeiteloos te overtuigen, maar toch hadden wij de ganse set door de drang om uit onze stoel te veren en de stekker in het contact te gaan steken.
Patti Smith is niet bepaald de mooiste dame van de planeet, je kan gerust stellen dat ze het sex appeal heeft van een blinde mol, maar het mens heeft een huizenhoog charisma waardoor het publiek uit haar hand eet. Uiterlijk en imago zijn voor Patti Smith nooit belangrijk geweest, het is nog steeds de meest respectvolle voddenmadam die we ons kunnen voorstellen.
De kracht en intensiteit van haar stem zijn er hoegenaamd niet op achteruitgegaan. Integendeel, in deze intieme akoestische sfeer van het Théâtre Sébastopol, een locatie die nostalgie ademt, was die stem het belangrijkste en meest intrigerende instrument van de avond. In combinatie met een pak onsterfelijke songs als “Pissing in a River”, “Ghost dance” en “Redondo beach” zorgde dit voor adembenemende momenten.
Toch bespeurden wij enkele mindere passages, zo werd de klassieker “Because the night” een beetje zielloos op automatische piloot afgehaspeld. Patti Smith was ook gans het optreden een beetje te goedgeluimd naar onze mening, ze bleek nogal overdreven dankbaar voor het wel zeer enthousiaste en weinig kritische Franse publiek.
Wij hadden ze liever een beetje kwader gezien, zoals in haar beginjaren toen ze niet voor niets in één adem werd genoemd met de belangrijke punkiconen van de jaren zeventig. Net die kwade punk spirit misten we een beetje vanavond, hoewel er op het einde van de set een glimp van tevoorschijn kwam in intense vertolkingen van “Gloria” en “Rock’n’rol nigger”, meteen ook de hoogtepunten van de avond.
Maar goed, het concert was zonder meer overtuigend en was volledig gebouwd op klasse, emotie en beresterke songs. Maar de volgende keer toch graag weer elektrisch, Patti.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
Waar is de tijd dat het muzieklandschap doormidden werd gekliefd van genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. Digital Hardcore … Yeah! Atari Teenage Riot blies alvast die ‘breakcore’ nieuw leven in, midden de jaren ’90, met platen als ‘Delete Yrself’ en ‘The future of war’. Spil was Alec Empire, een Berliner hardcore dissident. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps; we worden letterlijk meegezogen in een electro ‘onder’ wereld van pompende, zuigende beats, gabber, house, jungle, industrial, metal, overstuurde electro en screamo’s, gekrijs, gegil en gemurmel. Een elektronische mallemolen door de salvo’s, het gefreak en de vurige vocals, een concept computergestoord, messcherp, bonkend, swingend en dansbaar! Geschift!
Noodgedwongen moest Alec Empire na 1999 een adempauze inlasten, maar kijk als trio zijn de ‘riot-ters’ er terug bij. Ze spreken een nieuwe generatie aan van ‘Elements’ freaks die houden van electro, breakcore, dubstep, punk en alles wat er mee verwant houdt . Ook de oude ‘electronic body movers’ en ‘gothic/wave-rs’ lusten er papa van . Op die manier hadden we in de Club van de Aéronef een beetje van alle soorten en alle leeftijden.
Anno 2011 heeft Empire met ATR een nieuwe cd uit ‘Is this hyperreal?’ Hyperkinetisch klinkt het nog steeds met de op hol geslagen electrosounds. De vuisten gaan de hoogte in en het trio schreeuwt en briest aanhoudende woede en sloganisme van ‘ons fxx system’ . Aan zeggingskracht hebben ze alvast niet ingeboet …
We werden al goed opgewarmd door hiphopbeats van o.m. NWA en Public Enemy … “Are yo ready to testify?” dreunde het … Als volksmenner had hij meteen ZIJN publiek mee want al na geen 20 seconden waren de eerste rijen aan het diven op die bonkende beats , die de geluidsgrenzen openrekten !Alex en C° overdonderden meteen … Witte flashlights en stroboscoops injecteerden de riot, die met nieuwe schurende nummers als “Activate” en “The only slight glimmer of hope” insloegen als een bom. De nieuwe cd plaatsten ze voorop. Vooraan was iedereen gewoon losgeslagen; een ‘world of computerwars’, - ‘nerds’ en een golf van chaos daalde over de zaal neer. Feest dus . Bands als Prodigy, Nitzer Ebb, Front 242 en de huidige electro van Bloody Beetroots en Justice konden hier een puntje aan zuigen . Ze namen wat gas terug met “Black Flags”, maar wat daarna volgde, was ondergaan op eigen risico … Een ‘Duracell konijnen bulldozer’ sound , een strak en hoog gehouden tempo, onnavolgbare rollin’& scratchings van meer dan 120BPM hoorden we op songs “Into the death”, “Too dead for” en “Sick to death” . De oerkreten van hun “ATR” song was in dit geheel nog het meest toegankelijk. Soms had Empire een megafoon bij zich om het noise en ruisgehalte te vergroten. Explosief, inderdaad … Pokkeherrie op z’n best gezegd! “Codebreaker” en de titelsong van de nieuwe cd ‘Hyperreal” waren mokerslagen en hadden iets griezeligs over zich op deze Halloween …Een Bollock Brothers “Last supper” on speed!
ATR = Mitrailleursalvo’s! De vuist kon nog een keer de hoogte in met “Blood in your eyes” en “Speed”, refreinen en oerkreten werden gebruld . Als een wervelwind ging ATR tekeer … Verslagen werden we achtergelaten . . Wat een energie en intensiteit !
Het Franse Tang hield het bij emocore en had veel geluisterd naar het onvolprezen & het (te vroeg) ter ziel gegane The Spirit That Guides Us . Snedig, spannend en stevig gitaarmateriaal speelde het kwartet , gekenmerkt van verrassende wendingen, ze lieten ruimte voor hun instrumenten en de wisselende samenzang, al of niet met de nodige screamo’s, gaf elan. Tang overtuigde …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie : Aéronef, Lille
Toen we de ondergrondse parking van Euralille binnenreden, wisten we het al, dit zou een thuismatch voor dEUS worden, overal stonden wagens met Belgische nummerplaten geparkeerd.
Net vóór de zomer zagen we dEUS een try-out spelen op Les Nuits Botanique, en toen lieten ze al enkele nieuwe nummers van hun zesde album ’Keep you close’ horen. Dat album is ondertussen uit, en wij vinden hem een stuk beter dan ‘Vantage point’, maar toch nog net iets minder dan ‘Pocket Revolution’: er staan een stuk of vijf nummers op die een verrijking zijn voor de indrukwekkende back catalogue die Barman en Co. in de laatste twintig jaar bijeen gepend hebben, maar ook vier nummers die echt niet blijven hangen, hoeveel je de nieuwe plaat ook oplegt. Een goeie jaargang 2011 voor dEUS dus, maar geen ‘Grand-Cru’.
Op zondagavond vangen alle concerten in de Aéronef vroeger aan dan op een weekdag, dus net na achten namen Barman, Pawlovski en co een vliegende start: de vierde of vijfde reïncarnatie van dEUS, met Pawlovski, Misseghers, Gevaert en overlever Janzoons, is een geoliede strakke rockmachine. Waar in de jaren negentig dEUS live soms compleet de mist in ging, hebben ze anno 2011 hun livesets volledig onder controle: Mauro Pawlovski is de strakke orkestleider op de achtergrond, die in een dienende rol er voor zorgt dat alles netjes op zijn pootjes valt. Het enige minpunt daarvan is dat dEUS live meer en meer richting mainstraim rock opgeschoven is en ze minder verrassen dan vroeger: meer The National en Elbow en minder Tom Waits, zou je kunnen zeggen.
Het geluid tijdens de eerste drie nummers zat overvol, veel power tijdens “Slow”, het niet echt memorabele “The Final Blast” en het zoals gewoonlijk visueel stroboscopisch ingevulde “Architect”. De voorlopende single “Constant now” ging op het zelfde strakke elan verder, maar was toonde ook een rijkheid en complexiteit zelfs zonder de blazers van de albumversie: de baslijnen van Alain Gevaert kwamen er prominent in naar voor.
Maar eigenlijk schoot het concert pas echt uit de startblokken vanaf “Instant street”, vreemd genoeg omdat er gas terug genomen werd en het totaalgeluid minder vol en vooral minder druk was: het eerste deel van “Instant street” steunt op de akoestische gitaar van Barman, en je kreeg veel meer dynamiek: in de break wisselt Barman zijn akoestische gitaar in voor een elektrisch exemplaar, waar op dit nummer echt tot een uitbarsting komt. ”Instant street” is keer op keer een van de hoogtepunten in de live sets van dEUS, en dat was het ook vanavond.
Na deze eerste climax, was het tijd voor een rustpunt, met “If you don’t get what you want”, waarna het de beurt was aan de beste song van ‘Keep you close’: “Dark sets in”, wat Barman aankondigde als een nummer over jaloezie. Misseghers ontketende een drumpatroon dat wel iets weg heeft van “Would?” van Alice in Chains, Pawlovski smokkelde een gesaboteerde gitaarriff in het nummer en zowel Gevaert, Pawlovski en Misseghers namen een deel van de zanglijnen over. “Dark sets in” kan gerust wedijveren met het beste wat Afghan Whigs ooit in de jaren negentig maakten, en vormde voor mij een tweede hoogtepunt van de avond. Nu we het toch over Afghan Whigs hebben, Pawlovski nam als een perfecte kameleon de tweede zanglijn van Greg Dulli over in “Twice”: de emotie zat juist, het nummer handelt over relatieproblemen, en je geloofde wat Pawlosvski zong.
“Magdalena”, met zijn mineur-akkoorden, was vervolgens het tweede rustpunt van de avond, gevolgd door het parlando in “Ghost” waarin Janzoons zich op zijn keyboard kon uitleven. Het titelnummer “Keep you close”, werd net zoals op de plaat heel orkestraal ingevuld, en contrasteerde fel met de eenvoud van “Sister Dew”. Toen was het tijd voor het derde hoogtepunt van de avond: Pawlovski mocht zijn duivels ontbinden op “Bad timing”, het publiek ging dan ook volledig uit de bol.
Bissen deed dEUS met de ondertussen twintig jaar oude klassiekers “Worst Case Scenario”, “Morticiachair”, dat Pawlovski zich helemaal tot zijn eigen nummer weet om te vormen, het overbodige “Easy” en afsluiter “Hotellounge”, waarop de leden van Balthazar kwamen meedoen.
dEUS blijft met voorsprong de beste Belgische band ooit, maar overtuigt toch vooral met zijn oudere nummers, alhoewel “Dark sets in” vanavond die klassiekers meer dan evenaarde.
Setlist dEUS: Slow, The final blast, The Architect, Constant now, Second nature, Instant street, If you don’t get what you want, Dark sets in, Twice (we survive), Magdalena, Ghost, Keep you close, Sister dew, Bad timing
Worst Case scenario, Morticiachair, Easy, Hotellounge
Opener was Balthazar , die samen met Intergalactic Lovers op de festivals Belgisch grondgebied uitgegroeid zijn tot publiekslievelingen. Naast de vele Vlamingen, lusten ook onze Franse vrienden pap van deze beloftevolle band uit (het nabije) Kortrijk wel! Ze speelden een intens broeierige set, waarin naast een puike samenzang vooral de zweverige, diepgrauwe zegzang van Maarten Devoldere opviel. De band ging er duidelijk voor. Spelplezier en enthousiasme sierden de gevarieerde set van o.m. singles “The boatman”, “I’ll stay here”, “Fifteen floors” en de snedige rocker “Hunger at the door”; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een kippenvel acapella outtro … Balthazar, te koesteren, ook in Frankrijk!
Organisatie: Aéronef, Lille
Men kan niet zeggen dat het bijster goed gaat met de rock-'n-roll als zelfs een cultlegende als Jack Oblivian voor zijn Europese tour aan fundraising moet doen om de vliegtuigtickets te bekostigen. Blijkbaar schraapte hij het geld dan toch bijeen en zakte af voor een 40 dagen durende tour. Het concept bleef ongewijzigd, vergeleken met de vorige keer : een totaalpakket van drie bands uit Memphis, met dien verstande dat John Paul Keith deze keer vervangen werd door Limes. Drie groepen is eigenlijk wat veel gezegd : het betrof hier telkens één man aangevuld met een gitarist en een drummer, met zijn vijven in totaal dus waarbij er telkens één aan de kant bleef.
Dit bonte gezelschap hield ook halt in Den Haag, meer bepaald in de SuperMarkt (wat een ellendige naam). Het betrof hier een behoorlijk mooi pand op de gezellige Grote Markt, een ruim café annex (zonder scheiding) een al even ruime zaal met zelfs langs drie zijden een balkon. Ondanks die mooie zaal duurde het behoorlijk lang eer er wat meer volk opdaagde en bleef de sfeer een beetje uit.
Limes trapten af (het voorziene Nederlandse voorprogramma mocht achteraf spelen gezien het waanzinnige tourschema voorzag dat Jack en co nog een tweede optreden die nacht dienden af te haspelen) met Harlan op bas en Jack op drums. Zanger-gitarist Shawn Cripps gromde zich met veel enthousiasme door zijn lome, verhakkelde garagerocksongs. Na enkele nummers vervoegde extra gitarist J.D. Mark (Wiley and the Checkmates en tevens tourgitarist van LCD Soundsystem!) de bende. Het eerste nummer speelde hij al zittend mee, gitaar plat op zijn schoot en zijn aansteker als slide gebruikend. A poor man's lap steel... De heren vonder er ondanks de weinige aanwezigen er steeds meer hun schik in. Shawn Cripps klonk een beetje als Monsieur Jeffrey Evans en de verrukkelijke gitaren leken voortdurend over elkaar te gaan struikelen. Kortom, het soort weirdness waar ze alleen in Memphis een patent op hebben.
Voor het optreden van Harlan T. Bobo verliet Cripps het podium, nam Dustin Crops de drums voor zijn rekening en speelde de multi-inzetbare Jack Oblivian op bas. Harlan, nu met gitaar, koos voor zijn meest rockende nummers zodat de stijlbreuk met Limes niet te groot werd. De man had net die dag zijn eerste tatoeage laten zetten en kon het niet laten ze te tonen. Het bleek niets spectaculairs (hartje met pijl) en ik vermoed dat de enkele vol getatoeëerde aanwezigen eens de wenkbrauwen zullen optrokken hebben. Maar Harlan was bijzonder goed geluimd en dat kwam zijn ‘lovesongs’ zeker ten goede.
Zo waren we voldoende opgewarmd voor de grote Jack Olivian maar dit keer bleef het verwachte vuurwerk wat sputteren. Natuurlijk klonken zijn in soul, country en rock-'n-roll gedrenkte songs meer dan degelijk en zorgde J.D. Mark op gitaar voor een sublieme meerwaarde (vooral tijdens het grandioze "Make your mind up"). We hoorden vooral oude, vertrouwde nummers terwijl de nieuwe plaat verrassend zo goed als helemaal genegeerd werd. En toch bleef het wat stroef. Zo moest hij een nummer (Sweet Thang?) na nog geen minuut afbreken omdat het niet goed zat. Uit ervaring weet ik dat Jack op zijn best is als hij ontspannen is en wat glazen achter de kiezen heeft. Was hij hier gestresseerd door de wetenschap dat ze direct na het optreden in zeven haasten moesten vertrekken naar Eindhoven waar ze om 2u30 nog eens het podium op moesten?
Het zal alleszins ook niet bevorderlijk geweest zijn dat Shawn Cripps regelmatig kwam zeggen hoelang ze nog mochten doorgaan. Zelfs tijdens de eerste van de twee obligate Oblivians-songs zat het tegen toen Harlan een snaar brak terwijl ze met zijn drieën op gitaar ramden. Die werd uiteraard niet meer vervangen. Het was absoluut niet slecht geweest maar toch had ik een knorrend gevoel in de maag die me zei dat er meer in zat.
Na hun beklijvende sets op de Persistence tour in de Brielpoort (december 2010) en op Groezrock in het voorjaar, hielden de vaandeldragers van de New York Hardcore, Sick Of It All, halt in de Trix om hun 25 jarige bestaan te vieren. Het werd één langgerekt feestje.
De show begon met enkele minuten projectie waarin we een overzicht kregen van oude foto's van de bandleden en van enkele affiches door de jaren heen, nostalgische pics die de pure 'old scool' sfeer uit ademden. Even stilte voor de storm heet dat dan...
Direct na het het filmpje doemt het viertal op en slaan ze meteen genadeloos toe met “Clobberin time” en “Built to last” … De toon was gezet en de SOIA trein vertrokken!
Het viertal sinds jaar en dag in dezelfde bezetting onder leiding van de Koller broers en geflankeerd door de stevige fundamenten van bassist Craig Setari en drummer Armand Majidi, hebben er zin in, en in geen mum van tijd is er hier sprake van een kolkende, zweterige massa!
Met een backcatalogue om U tegen te zeggen, varieerden ze naar hartelust met tracks uit de beginjaren en van het recentere materiaal … keuze te over dus!
De intense drive en intensiteit die het viertal groots maakten, is ook vanavond het visitekaartje van de op handen gedragen band. Frontman Lou niet verlegen voor grappen en ‘oneliners’, raakt ook de gevoelige snaar van het publiek; hij bedankt hen oprecht voor de massale support tijdens de optredens.
“Just look around”, “Injustice system”, “Sanctuary” of “Call to arms”, alle classics zitten mooi verweven in een uitgekiende set die afklokt op een setlist van 25 tracks op een dik uur!
Massa's singalongs, dives en een wall of death later krijgen we in het slotkwartier, waaronder “Scrath the surface”, “Uprising nation” en “Step down” ; het moegestreden en uitgetelde publiek ging naar huis met een zalig gevoel; de band genoot gretig na van de show in de coulissen. Volgende week verschijnt het nieuwe verzamelalbum met hun favoriete nummers, die opnieuw werden opgenomen.
Organisatie: Trix ism Heartbreaktunes
Opener Semper Fi uit Koekelare en omstreken (er bestaan ook gelijknamige bands in Melbourne en Aberdeen) had alleszins de verdienste dat ze veel volk meebrachten en begonnen ook niet onaardig. Het mooie gitaarwerk waarmee de set begon liet me vermoeden dat ik een aanvaardbare variant op postrock voorgeschoteld zou krijgen. Maar al vlug schakelde het trio over op -zoals ze het zelf noemen- polderrock. Dat bleek rock om de spierballen bij te laten rollen met veel hardrock invloeden en die me net iets te vaak aan Pearl Jam deed denken, een groep die, buiten hun debuut misschien, niets relevants op de wereld losliet. Het leek wel alsof Semper Fi krampachtig probeerde om aanvaardbaar genoeg voor De Afrekening te klinken. Desondanks hoorde ik toch geregeld flarden die me ervan weerhielden het café op te zoeken. Gelukkig maar want uiteindelijk volgde er nog een onwaarschijnlijke metamorfose. Het voorlaatste nummer leek wel door een andere groep gespeeld. Na een heerlijk lange intro volgde een broeierige song met een fantastische, onder water stuiterende bas. Grote klasse en ook het laatste nummer mocht er zijn : lekker traag en vet. Als die twee songs de richting aangeven waar Semper Fi naartoe wil, dan zitten ze wel heel goed!
The Feeling Of Love uit Metz is het vehikel van G. Marietta, voorheen drijvende kracht achter A. H. Kraken, een groep die een plaat wist uit te brengen op ‘In The Red’, geen geringe prestatie voor een Franse band. En wat mij betreft mag The Feeling Of Love dat nog eens over doen, want dit trio gaf in de 4AD één van de betere concerten van 2011 weg. Daarbij lieten ze zich niet vastpinnen op één genre en creëerden een tamelijk uniek geluid. Deels door de synthetische bas via de keys maar vooral door het magische gitaarspel van S. Marietta waarbij de effectpedalen evenwel onmisbaar waren. Die gitaar klonk nooit spectaculair maar altijd subtiel en zorgde regelmatig voor een onderhuidse spanning. Soms te vergelijken met de gitaar van The Cramps of Wooden Shjips zelfs, maar dan wel wat ingehouden. Bovendien slaagde de groep erin om naast die schitterende sound een reeks nummers te brengen die telkens van begin tot einde wisten te boeien en op hun beurt vergelijkingen opriepen met de Velvet Underground of The Ponys. Een ontdekking!!
Henry's Funeral Shoe (prachtige naam overigens) uit Wales staat voor het broederpaar Aled & Brennig Clifford dat fysiek enige gelijkenissen vertoont met die andere broers, het duivelsgebroed de Gallaghers, maar muzikaal gelukkig uit een ander vaatje tapt. Zelf beweren ze hun inspiratie bij The Who en CCR gevonden te hebben, ik dacht eerder The White Stripes of Le Chat Noir te horen doorschemeren. Net als die duo's grossierden ze in moddervette riffs en explosieve drums maar dan gelardeerd met de wat zeurderige snauw van Aled. Dat zou normaal voldoende moeten zijn voor een avondje spetterende rock-'n-roll maar hier miste het geheel wat scherpte (ik zag ze deze zomer in Binic toch wat snediger bezig).
Vooral bij de zanger leek het vet wat weg van de soep, naar eigen zeggen door het vele toeren. Gelukkig zorgde Brennig voor het nodige spektakel. Hij is het soort drummer die iedereen wel in zijn groep zou willen : lijfelijk onuitputbaar, steeds de gekste grimassen trekkend en zelfs op de dooie momenten een lust voor het oog (goochelen met zijn sticks of ze in de halsopening van zijn shirt steken). Uitschieters waren "Henry's funeral shoe",de song en een uitbundig "Maria, Maria". Helaas was niet alles van dat niveau en leden sommige songs onder het gebrek aan goeie ideeën. Iets waar The Feeling Of Love absoluut geen last van had en zo de overwinning mee naar Frankrijk sleepte.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
We hebben altijd al gehouden van de venijnige, grillige gitaarpop van de Throwing Muses, de band van zangeres/gitariste Kristin Hersh. Midden de jaren ’90 bereikte ze met Bernard Georges (bas) en drummer David Narcizo haar hoogtepunt met de cd’s ‘Red heaven’ (’92), ‘University’ (’95) en ‘Limbo’ (’96), met een handvol interessante singles, “Counting backwards”, “Not too soon”, “Firepile” , “Bright yellow gun”, “Limbo” en “Shark” .
Van ’83 tot ’97 was de band actief, tot Hersh zich toelegde op haar solocarrière, en enkele projecten als 50 Foot Wave; het semi- akoestische “Your ghost” (met Michael Stipe, R.E.M.) groeide uit tot een muziekparel en is in ons geheugen gegrift. Hersh trommelt regelmatig de andere twee op, én ze zijn af en toe aanwezig bij haar soloacts. De drie zijn erg goed op elkaar ingespeeld, wat ook na vanavond zichtbaar was.
The Throwing Muses waren een inspiratie en verademing binnen de ‘90s vrouwenrock voor o.m. The Breeders, Babes In Toyland, Juliana Hatfield, Elastica, Indigo Girls, L7, Luscious Jackson, Sleater- Kinney en Divinyls; recentere bands en dames als Feist, Cat Power , Vivian Girls en Warpaint gaven hen als ‘muse’ aan; ze vormden binnen het bastion van Pixies, Nirvana, Pearl Jam, Dinosaur Jr en Buffalo Tom een goed tegenwicht. Hersh gaf kleur, elan en power aan female bands; eerder maakte Tanya Donelly , later Belly, nog deel uit van de groep; sinds 2002 is ze af toe nog eens te gast op enkele reüniegigs.
Throwing Muses stonden garant voor een levendige sound, ‘postpunk alternatieve gitaarrock’, om het mooi te omschrijven. De sound werd gekenmerkt door verrassende, boeiende en wisselende tempowisselingen; in de ritmes en dynamiek schuilden emotionaliteit en gevoeligheid. De songs, poëtische teksten en gevoelige inhouden, verhalen haar aanvoelen en beleven; haar scherpe, schreeuwende, krijsende en zalvende zang zijn ook iets aparts en uniek . Maw Throwing Muses is wel een voornaam bandje geweest!
De ‘Anthology’ cd , de beste tracks door de band gekozen, aangevuld met (obscure) b-tracks, bracht het trio opnieuw samen; een klein anderhalf uur lang hoorden we een spannende belevenis van het oeuvre … Bijna twintig songs … “Shark” opende de set met haar snedig gitaarspel en huppelende, kinetische ritmes. Qua vocals had Hersh alvast nog niks ingeboet. Al meteen bracht zij haar handelsmerk van stemvariaties aan, die nog steeds verbazen. “Shimmer” en Sstart” hadden dezelfde sterkte.
We leerden eigenlijk de band kennen met ‘The real ramona’ (’91), die opvallend links wordt gelaten in de ‘Anthology’ gigs. Songs als “Soul soldier”, “Mexican woman”, “Vicky’s box” en “Bea”, uit de periode ’86 – ’90, werden terug opgerakeld en kregen bij hun succesvolste periode maar weinig kans om gespeeld te worden . Hier merkten we al dat energie, inventiviteit en emotionaliteit elkaar kruisten.
Het toegankelijke “Bright yellow gun” zat netje in het midden van de set . “You’re so quiet” zei ze zelf stilletjes, maar de belangstelling, het warme onthaal en de enthousiaste reacties deden haar deugd.
Throwing Muses is een intense luisterervaring . Een eenvoudige opstelling, maar een perfecte afstemming van gitaar, bas (5snarige bas btw!) en drums voor de ingenieus in elkaar gestoken gitaarsongs. De latere songs als “Hazing”, “Tar kisses”, “Limbo“ en “Furious” hadden een intense, meeslepende opbouw.
Niet steeds een evidente songkeuze, gezien enkele gekende klassesongs ( “Counting backwards”, “Not to soon”, “Firepile” en ook wel “Your ghost”) opgeborgen bleven. Een nostalgisch concept lieten ze horen, die het stof van onder enkele oude songs wegbliezen.
Het publiek slaagde erin hen twee keer terug te krijgen. “Pearl” huiverde, werd eerst akoestisch toon gezet en werd dan bedolven onder een krachtige aanpak. . Het oude “Mania” maakte een link naar Patti Smith, en met dromerige, broeierige, sfeervolle obscuurtjes “Devil’s roof” en “White bikini sand” kon een definitieve streep getrokken worden van de overtuigende ‘Anthology’ tour in de Handelsbeurs.
Met plezier blikten we met de charismatische band terug naar de nineties. Ze speelden een stijlvolle set, waarbij we zelfs nog konden kennismaken met ‘neverheard’ nummers. Ze zullen opnieuw de studio induiken voor nieuw materiaal. Benieuwd … De start van een derde leven?! Intussen blijft een warm plekje in ons hart gereserveerd voor deze sing/songschrijfster.
Ook het Antwerpse collectief Newtown beet sterk van zich af: emotievolle pop van aanstekelijke, spannende, dromerige en fris opbouwende songs, een zanger/gitarist/toetsenist die zich in de picture speelde en een link naar de hoofdact. Overtuigend mooi setje !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/throwing-muses/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Als KK Null op een affiche prijkt, zijn we er als de kippen bij om hem aan het werk te zien. Zo ook vorige woensdag, toen we richting hoofdstad trokken voor een midweekconcert dat we onmogelijk links konden laten liggen. Enig minpunt bij deze concerten tijdens de week is de curfew die Magasin 4 noodgedwongen moet ondergaan. Een avondklok die om 22h00 ingaat omdat enkele buurtbewoners geen echte fans zijn van alternatief nachtlawaai. We lieten het niet aan ons hart komen.
Y.E.R.M.O., het collectief met core-leden Yannick Franck (sound artist, performer en mede-oprichter van diosyncratics Records) en Xavier Dubois ( gitarist bij Ultraphallus en electro-accoustisch experimentalist), was voor deze gelegenheid aangevuld met de Franse solodrummer Jason Van Gulick (ook gastdrummer bij bvb. The Lumberjack Feedback, Shit & Shine en Carla Bozulich’s Evangelista). Ze zaten al 10’ in hun set toen we om 20h00 de zaal betraden.
We konden echter snel inpikken en zaten direct in een beklijvende opbouwende set met een hoofdrol voor Van Gulick die zich, centraal op het podium, bediende van ettelijke cimbalen, een omgekeerde basdrum en een pauk. Met paukenstokken verkende hij voorzichtig elke cm² van deze niet-alledaagse drumopstelling, daarnaast ook experimenterend hoe een afgenomen cimbaal klinkt als je ze over een paukenvel wrijft.
Ondertussen geflankeerd door twee soundartisten die geleidelijk aan steeds luidere beats, bleeps en noise uit hun laptops en effectpedalen haalden. Franck haalde zijn megafoon tevoorschijn om er de meest bizarre oerkreten in los te laten. Dubois haalde tegelijkertijd angstaanjagende geluiden uit zijn installatie. Van Gulick wisselde in het finale gedeelte van de set zijn zachtere paukenstokken in voor reguliere drumsticks. Zijn repetitief, steeds versnellend drumgeroffel in combinatie met de weirdo sounds vanuit beide flanken had iets weg van een uit de hand gelopen tribaldance van natives die iets teveel Ayahuasca tot zich hadden genomen.
Een trippy climax van een schitterend opgebouwde set.
KK Null en The Noiser waren slechts op het laatste nippertje in Brussel geraakt wegens een gemiste vlucht vanuit Berlijn, waar ze de vorige avond optraden. Doordat ze slechts door overmacht rond 20h00 in Magasin 4 arriveerden, werd er noodgedwongen een ingekorte soundcheck direct na het optreden van Y.E.R.M.O. ingelast.
The Noiser (in het echte leven Julien Ottavi) kreeg – mede door deze uitgestelde soundcheck en de geldende avondklok – slechts een half uurtje om zijn kunsten te tonen. En dat deed hij en verve. We kregen noise en drones om duimen en vingers bij af te likken. Denk aan een kruisbestuiving van Einstürzende Neubauten en Sunn O))).
Stadsgeluiden uit een grootstad in volle expansie. Een kort maar krachtige, gesmaakte set van deze Fransman!
KK Null (alter ego van Kishino Kazuyuki) kreeg iets meer ruimte en tijd. Hij dropte ons midden in het Amazoneregenwoud, waar we in het pikdonker onze weg moesten vinden. Van alle kanten klonken de meest ondefinieerbare oerwoudgeluiden die ons de daver op het lijf joegen. Achter elke tropische boom loerde gevaar. Een dreigende tropische regenstorm kwam onze richting uit. Chaos alom, zoals alleen Japanners gestructureerd ombuigend in onze oorschelpen kunnen blazen.
We werden na 45’ abrupt uit deze nachtmerrie gehaald toen om exact 22h00 de zaallichten aanflopten, na een noodgedwongen einde van deze schitterende set. KK Null kreeg dan ook een daverend applaus vanuit de zaal en bedankte in de twee landstalen het publiek. Nog enkele Oosterse buigingen volgden en de Japanse muzikale duizendpoot verliet met een ‘big smile’ het podium.
We hadden achteraf het voorrecht om nog een praatje te kunnen maken met de sympathieke Japanner. Hij wist ons te vertellen dat er een nieuw album in de maak is van zijn hoofdgroep Zeni Geva en favoriete band van Big Black’s Steve Albini.
We konden onze gelukzalige glimlach niet onderdrukken toen hij ook meldde dat Zeni Geva in 2012 terug zou touren en hij er persoonlijk voor zou zorgen dat België niet ontbrak in het tourschema. We kijken er nu al reikhalzend naar uit!
Blijgemutst trokken we terug naar het verre Vlaanderen. Het was een mooie avond geweest.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
In het kader van de ‘Early Birds’, een nieuw mini-festival van de Zwerver ism Jong Oostende die als doel hebben jonge groepen een kans te geven op diverse podia in Oostende, kwam Hanni El Khatib naar de Manuscript in Oostende.
Met zo'n naam is de link naar wereldmuziek vlug gelegd maar dit product van een Palestijnse vader en een Filippijnse moeder , groeide op in San Francisco, houdt van skaten, gitaarmuziek en pint zich vast aan rudimentaire rock'n’roll. Hanni El Khatib heeft tegenwoordig Los Angeles als thuisbasis. Samen met drummer Nicky Fleming-Yaryan komt hij op de proppen met het debuut ‘ Will the guns come out’, een rauw zompige, ongepolijste, potige en catchy garagerock’n’roll plaat, die americana/punk/blues, fifties, sixties en bands als The Black Keys, The White Stripes en Quentin Tarantino een warm hart toedragen. De single “You Rascal You” plaatste het duo alvast in de spotlights!
Ze hebben er een tour opzitten met Florence & The Machine. Meeslepend materiaal in een nostalgisch kleedje, ingehouden agressie rauw van de knorre, een heerlijke gitaar die kan scheuren, aangevuld met hitsige, opzwepende drums . Naast eigen broeierige songs als “Garbage city”, “Fuck it, you win”, “Come alive”, “Build.destroy.rebuild”, “Dead wrong”, “Loved on” en de single , had het duo wat covers achter de hand , die een unieke, alternatieve wending toegemeten kregen, o.m. "Heartbreak hotel" en Funkadelic’s “I got a thing” ; naar het eind van de set spetterde het met “Millionnaire/Mother” van Danzig, met een bijna onherkenbare Kelis' "Millionaire" erin; de gitaar kreeg plots Latijnse allures. Fantastisch!
We hoorden in de kleine, gezellige Manuscript een vermakelijk, aanstekelijk, geslaagd setje van een beloftevol duo . Hier zit groeipotentieel in, niet …
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Die fameuze debuutplaat ‘The Big Roar’ heeft nu toch al een jaartje een bevoorrechte positie op onze i-pod, we blijven het ding heropzoeken en kunnen er maar niet genoeg van krijgen. We moesten er dus wel bij zijn in de Bota. In maart overtuigde The Joy Formidable nog in de Rotonde zaal (een recensie van JM, onze man ter plaatse en de opper-guru van de alternatieve muziek, vindt u terug op deze site). Nu mochten ze aantreden in de Orangerie en alweer overweldigden ze ons met een ronduit indrukwekkend concert.
De snoezige en immer lieflijke jongedame Ritzy Bryan mag dan al een uiterst knuffelbaar exemplaar lijken, éénmaal ze haar gitaar omgordt komt er een kwade dame tevoorschijn die al haar energie en woede er uitspuwt. De indrukwekkende sound van The Joy Formidable neigt naar een soort van opwindende shoegaze (Raveonettes en My Bloody Valentine zijn altijd in de buurt) waarbij de melodie en noise perfect met elkaar in evenwicht blijven. En dat zorgde meteen voor gensters in “A heavy abacus” en in de vlammende uppercut “The magnifying glass’. En we moesten echt niet lang wachten op het geniale “Austere”, die heerlijke eerste single die hier voorzien werd van een heel ingetogen middenstuk waarbij de zaal muisstil werd, om dan terug volop te ontploffen. Ook een stomend “Buoy” en een fraai “The greatest light is the greatest shade” hielden de zaal flink in hun greep.
De ultieme Joy Formidable song tot op heden en een onvermijdelijke klassieker, is het ongelooflijke “Whirring”. Die moordsong pakte de Bota bij het nekvel en mondde uit in een regelrechte apotheose waar die van Sonic Youth stikjaloers mogen op zijn. Hiermee was The Joy Formidable al aan het eind van de reguliere set toe, maar de bisnummers zouden nog een smakelijk toetje brengen. Op verzoek van de meest bedrijvige fan in de zaal speelde de band het fijne “I don’t want to see you like this”, waarop de jongeman spontaan het podium op klauterde om er onmiddellijk terug met het nodige risico af te diven. Een eerder onzachte landing belette hem niet om de rest van het concert uitbundig verder te staan springen, de kus van een attente Ritzy Bryan helemaal op het eind van het concert had hij dan ook meer dan verdiend.
Afsluiter “The everchanging spectrum of a lie” (de titel is misschien een beetje arty-farty, de song is een meeslepende killer) was er ook eentje om in te lijsten, de prachtsong (die nota bene dat sterke album ‘The Big Roar’ opent) evolueerde naar een explosieve uitspatting van overstuurde gitaren en een muur van distortion. Meteen het decibelrijke einde van een geweldig concertje.
Ritzy Bryan kondigde tussendoor aan dat de band aan een nieuw album bezig is. Een ernstige uitdaging is het om daarmee het torenhoge niveau van ‘The Big Roar’ te evenaren. Na hetgeen we vanavond mochten meemaken, hebben we er alle vertrouwen in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
