In een oud zaaltje in een achterbuurt van Lille gaat een spot aan. Daarin gevangen, een meisje. Een meisje dat haar hoog omgorde gitaar op autoritaire wijze alleen de nacht injaagt op de jankende riffs van “Rider to the Sea”. Welkom in het unieke universum van Anna Calvi!
Alhoewel haar debuutplaat in 2011 al veel hoge ogen gegooid heeft - waaronder een shortlist-nominatie voor de prestigieuze Mercury Prize - is Anna Calvi toch vooral een live-ervaring die geen mens onberoerd laat. Live trekt ze immers haar nummers met vier sterke troeven naar eenzame hoogte: haar prachtige krachtige stem en bezield gitaarspel vormen dé muzikale spil, maar het zijn haar podiumprésence en de manier van omgaan met de dynamiek die in haar songs zit ingebakken, die het geheel tot zulk een adembenemend totaalspektakel maken. De sfeer die het geheel uitademt is zo weggelopen uit een film van David Lynch.
Gedurende de avond passeert de volledige debuutplaat de revue waarin onder meer “No More Words” en - nieuwe single – “Suzanne and I” eruit springen als staalkaarten van haar vocale kunnen. De set wordt daarnaast gekruid met een aantal passende covers, iets waar ze ook veel tijd en moeite in investeert. Zo komen haar singles op vinyl steeds uit met zo’n cover op de B-side, covers waaruit ze iedere keer ook weer de juiste dynamiek weet te puren. In “Surrender”, een cover van Elvis Presley (en de B-side van Blackout) bijvoorbeeld, schurkt ze zich verleidelijk tegen de microfoon aan waarbij ze het publiek zachtjes “be mine tonight” in het oor fluistert. Om even later dan weer alle registers open te trekken voor een bijna onherkenbaar maar witheet verschroeiend “Wolf Like Me” van TV On The Radio. Respect ook voor de begeleidende bandleden die zich nederig ten dienste stellen van hun leading lady daarbij haar dynamiek perfect aanvoelend en aanvullend.
Op het einde van de set nog een onbetwist hoogtepunt met “Love Won’t Be Leaving”. De albumversie laat ze hier ver achter zich, vooral dankzij een geniaal goed gitaar-intermezzo waarin ze ongeremd volledig in haar instrument opgaat.
Het publiek laveert het hele optreden door tussen respectvol muisstil en laaiend enthousiast met lang aanhoudende applausgolven. Zeker wanneer het prachtige en als laatste bisnummer opgespaarde “Jezebel” een - tweetalige - versie meekrijgt waar Edith Piaf fier op zou mogen zijn.
Door de perfecte mengvorm te vinden tussen intimiteit en bombast, tussen stem en gitaar, heeft Anna Calvi met haar atmosferische pop een niche voor zichzelf geboetseerd waarin het aangenaam wegdromen is, op de onaangenaam warme zweetlucht die er in de Splendid hing na misschien. Topprestatie!
Neem gerust een kijkjen aar de pics
Organisatie: Agauchedelalune, Lillle
Zaterdag 1 oktober mochten we de geboorte meemaken van de eerste Full-cd ‘Grab my hand’ van Dear Hearts. Deze jonge punkrock groep uit de streek van Oeselgem is sedert 2009 bezig en het lukt vrij aardig. Het bracht hen al dit jaar naar Engeland en binnenkort staan er een aantal optredens gepland in N-Frankrijk.
Die avond stelden ze hun nieuwe CD voor in het JH in Wakken, die een eerder verschenen EP ‘Tail Lights & Bygones’ opvolgt. Aan de band te horen een fikse onderneming en achterna gezien waren we vrij aangenaam verrast: strak gespeeld door het kwartet, goede baslijnen, prima gitaarwerk, puik drumwerk en een goede zang en samenzang! De volumeknop werd gretig opengedraaid, zonder dat het rommelig en schreeuwerig klonk. Het was duidelijk dat de heren al vele uren in het repetitiekot hadden gezeten !
Scheirder, de bassist en zanger, stond er met z’n band en zorgde tussen de nummers voor leuke grapjes en zelfs een amusante praktische proef. Sammy en David waren duidelijk geen ‘groene’ gitaristjes meer. En Wim, de drummer, sloeg er flink maar gepast op los zodat de sound het juiste ritme en tempo behield. Het kostte hem liters zweet. Feilloos speelden ze de songs.
Het enthousiasme van de groep kwam ook ten goede aan het publiek. Er werd duchtig gecrowdsurfd.
Dear Hearts bracht bijna volledig hun nieuwe CD, aangevuld met het betere werk van hun EP en een cover van de Misfits. Dear Hearts onderscheiden zich en zijn dus goed bezig. Zeker de moeite om te horen, te zien én … te beleven.
Sommige concerten laten voor eeuwig hun afdruk in het geheugen en in het denkbeeldige. omwille van verschillende redenen, die vaak heel subtiel zijn. Voor drie kinderen van elf, negen en acht jaar oud, het allereerste concert samen met papa (papa, dat ben ik), deze avond zal eenvoudigweg onvergetelijk blijven. Er zijn namelijk slechts weinigen die het geluk hebben om gedurende de hele avond alle aandacht van de artiest voor zich te winnen.
Een verslag door de ogen van twee kinderen die betoverd werden door de eenvoud en de vriendelijkheid van een grote artieste.
Vanavond, geen circus, geen cinema, maar voor de allereerste keer, een concert met papa. We ontdekken de Kruidtuin en amuseren ons in zijn gangpaden, totdat papa ons tot de orde roept. Hij wil namelijk voor geen geld van de wereld het begin van het concert missen. Bovendien kunnen we, gezien ons gestalte, maar beter als één van de eersten binnengaan, zodat we een mooi zicht op het podium hebben. Het wachten duurt best lang, maar zal zeker beloond worden. Wanneer EMA het podium opkomt, speelt de violist reeds een sombere en onstuimige intro. Het lichtspel voegt er een bijzondere aura aan toe en brengt ons direct in de stemming. EMA (artiestennaam van Erika M Anderson) stort zich onmiddellijk in een bewogen spoken word die het decor opzet.
Onze handen zijn nog warm van het harde applaus wanneer het volgende stuk wordt opgevoerd. De muziek lijkt mank en slingert tussen zachte krankzinnigheid en opgekropte woede. Mama zou zeggen dat het vals klinkt. En papa zou erom lachen. Emma echter trekt er zich niks van aan, want ze lijkt helemaal opgeslorpt door haar zang en als het ware bewoond door haar muziek. Wanneer ze « Grey Ship » brengt, schommelt haar schip en riskeert het verslonden te worden door de golven, maar als kapitein van haar dronken schip redt ze de situatie en leidt het stuk naar de juiste haven. Intens ontroerd strandt het stuk zachtjes op de oevers van een slecht opgekropte wanhoop. Gewoonweg prachtig.
Na « Milkman » brengt de groep een herwerking van Violent Femmes (« Add it up »), gewoonweg verbazingwekkend. Daarna volgen alle nummers van haar geweldige eerste album « Past Life Martyred Saints », die allemaal dit onwaarschijnlijke gevoel geven van een onzeker evenwicht boven de leegte zonder ooit dreigen te vallen. Deze broze artieste, die emotie, zondvloed van klanken en sombere sferen met precisie weet te combineren, brengt, met haar gekke uiterlijk (ze heeft een ketting rond haar hals, net als een hond, best grappig!) de zaal in vervoering en sleept het publiek, dat voor het merendeel vandaag al haar potentieel ontdekt, met zich mee.
Maar de echte alchemie van het moment speelde zich af tussen haar, mijn broer en mijn zus. Want, geraakt door onze aanwezigheid, uitte EMA meermaals haar pure blijdschap bij het zien van kinderen vlak voor het podium. Een geschenk voor haar, een echte onvergetelijke herinnering voor ons, wij, die zelfs het privilege hebben gehad om haar gitaar in volle concert in handen te mogen nemen. Wel! Kennen jullie veel kinderen van onze leeftijd die geluid hebben gemaakt op het podium van de Orangerie? Vervoerd naar een andere dimensie aanschouwden we hoe ze met haar heupen wiegde, haar lichaam golfde, in vervoering raakte en tot slot zichzelf helemaal overleverde in een show van een zeldzame waarachtigheid. Geen schijn en echte emoties bij de herinnering die gesmoord werd in het stof van een intense en contemplatieve “Red star”.
We konden niet vertrekken zonder haar te ontmoeten, en het is zijzelf die naar ons toe kwam, even vriendelijk en gewoon als ze zich enkele minuten geleden op het podium voordeed. De ster van de avond die ons vroeg om samen met haar te poseren voor een aantal foto’s heeft deze magische avond onsterfelijk gemaakt. We zullen hem nooit vergeten. Dankjewel Mevrouw EMA, u bent een grote dame.
Vertaling Marilien Bultinck
Organisatie : Botanique
Icebreaker en BJ Cole waren voor mij nobele onbekenden, maar na dit concert dus al een stuk minder. Beide heren vertelden tussen de nummers door ook wel een en ander over de oorsprong van dit muzikale project, dat de 40-jarige verjaardag van het Apolloproject viert en ook een hommage is aan de plaat van Brian Eno uit begin jaren 80, één van die platen die van Eno de grondlegger van het genre ambient maakte. Uiteindelijk is Eno nog vooral bekend als producer van Talking Heads en U2 en van hun grote platen uit de jaren 80, wat ook wel te zien was aan het publiek dat toen misschien wel jong en wild geweest zal zijn.
Tijdens het eerste deel van het concert werden nogal experimentele bewerkingen van stukken van Eno gebracht, die ik op zich niet kende en volgens de reacties van het publiek nogal afweken van wat het ooit volgens Eno best geweest was. Interessant maar het liet me een beetje op mijn honger. Iedereen kwam toch vooral voor het tweede deel van het concert.
Het tweede deel van het concert bracht de eigenlijke plaat ‘Apollo’, die behoorlijk getrouw aan het origineel werd gebracht. De grote attractie waren de beelden van de ‘Apollo’-missie die de aandacht opeisten. Die waren blijkbaar uit duizenden uren footage geselecteerd en ze brachten soms adembenemende beelden van de maan, maar net zo goed zenuwachtige ingenieurs op de grond die nagelbijtend sigaretten rookten en grafiekjes volgden. Werkelijk schitterend waren de beelden van de rond hossende astronauten die als en soort teddyberen met motorische deficiëntie het maanoppervlak onveilig maakten en soms gewoon als in een Disney-tekenfilm languit op hun bek gingen.
Het ensemble dat Icebreaker en BJ Cole samengesteld hadden was behoorlijk uitgebreid maar blijkbaar was het allemaal nodig om het goed te brengen, hoewel ik toch een paar goed moest kijken wie nu eigenlijk aan het spelen was en wie niet. Het resultaat lijkt simpel, maar dat is dus blijkbaar bedrieglijk. ‘Apollo’ brengt heel atmosferische muziek, waarin zoals bij alle goeie ambient niet altijd conventionele muzikale structuren in terug te vinden zijn. De ultieme moodmusic dus. Je moet er je dus in onderdompelen, wat uiteindelijk, onder meer dank zij de erg comfortabele stoeltjes behoorlijk goed gelukt is, en bovendien werd nog afgesloten met een heel mooie versie van “An Ending”, wat toch voor mij de mooiste parel is die Eno de
wereld geschonken heeft.
Organisatie: Vooruit Gent (ikv Jazz & Beyond)
Hedendaagse artiesten die een voorliefde hebben voor authentieke soul van eind jaren zestig en begin jaren zeventig, die kunnen daar twee richtingen mee uit. Er zijn er die het boeltje zodanig opkuisen en met een soort designers soul afkomen waar alle passie en vuur uit verdwenen is, zoals Bruno Mars en Aloe Blacc. Maar dan heb je gelukkig nog diegenen die nog eens extra het vuur aan de lont steken en de soul in zijn heetste vorm te grabbel gooien. Black Joe Lewis behoort tot die laatste soort. Na diens ophitsend nieuwe plaatje ‘Scandalous’ waren wij uiterst benieuwd naar wat dit op een podium zou teweegbrengen. Wat blijkt : live is het allemaal nog een stuk rauwer en opwindender dan op het album.
Black Joe Lewis heeft als kleurling de soul en funk in de aderen zitten. The Honeybears daarentegen zijn, op de saxofonist na, zo blank als een ton Dash Ultra White, maar ze swingen wel de pan uit. Het is rauwe soul die gespeeld wordt met luide en knarsende gitaren (garage-soul als u wil) die voortdurend de confrontatie aangaan met superhete blazers. Het bruist dat het geen naam heeft en is bij momenten zo funky dat wij onze kont uit de naad schudden. De ganse set is op het scherp van de snee, Black Joe Lewis zingt fel en snedig als een jonge James Brown en hij jaagt heftig zijn gitaar doorheen bijtende riffs en solo’s. Een song als “She’s so scandalous” is gemene funk gebouwd op een uitermate sexy riff en “You been lyin’” is superhete en keiharde power-soul.
Naarmate de set vordert schakelen BJL en zijn band nog een tandje hoger, de hele zaal raakt oververhit en de pure soul evolueert naar een soort punksoul. In de bisronde vliegt de bende er in met messcherpe versies van “Surfin’ bird” (de allereerste punksong ?), “Louie Louie” en -driewerf hoera- “I got a right” van Iggy and The Stooges.
Als zowel Black Joe Lewis als zijn bassist zich met de nodige risico’s tussen het uitfreakende volk begeven merken we dat ze er zelf ook met volle teugen van genieten en dat ze hun passage in de Club Aeronef niet snel zullen vergeten.
We mogen hier gerust van een legendarisch optreden spreken, wild en onbezonnen. Zo gemeen en recht voor de raap hebben wij onze soul in jaren niet gehad.
Organisatie: Aéronef, Lille
Guillemots, de band van sing/songwriter Fyfe Dangerfield , is een speciaal, bijzonder bandje; ze zijn al toe aan de derde cd, vallen op door pop met rijkelijk geschakeerde elektronicageluidjes en schuwen in hun ‘arty farty’ aanpak progrock en musical niet, wat hen richting Yes en Alan Parsons brengt. Guillemots is niet in één stijl onder te brengen en is op die manier een goed bewaard muzikaal geheim … de paar singles worden verwonderlijk geweerd op de radio … Geen airplay dus … Foei! Ook het recente ‘Walk the river’, oorstrelende muziek, maakt hen totnutoe niet bekender; de songs hebben een dromerig concept met een zekere dramatiek. De klankkleur is erg belangrijk bij deze ingenieuze band. Het kleurrijke pak van de zelfingenomen artiest paste in het muzikale decor.
Vanavond in de bijna twee uur durende gig durfde het kwartet de songs mooi uit te bouwen en konden ze stevig klinken door een laag gitaareffects. Veel boeiende tempowisselingen, eigenzinnig, grillig, maar zonder het toegankelijke karakter uit het oog te verliezen. Live op scherp dus ! We hielden van de aanzwellende kracht en het live karakter!
Ingetogen en traag gingen ze van start; de klemtoon kwam op sfeer scheppen, “Don’t look down” kreeg een forse stoot en explodeerde ergens halfweg . Het muzikaal avontuur en geweld zetten ze zonder schroom verder op “Go away”, dat gierde en raasde, met gitarist McLord Magrao in een hoofdrol . Wat gas namen ze terug op de oude, sfeervolle “Made up lovesong” en het innemende “If the world ends” … voor de eerste keer kwamen de soundscapes op het voorplan door toetsen en synths. Guillemots beklemtoonde z’n veelzijdigheid, de rode draad van de set.
Meteen werden “Vermillion” en “The basket”, single van de nieuwe cd, warm onthaald . “I must be a lover” was een hoogtepunt qua popmelodie en qua creativiteit waren we sterk onder de indruk van “Kriss kross”, uit de tweede plaat ‘Red’ … de popsong had een pak onverwachtse wendingen en stijlen en haalde ‘70’s retro naar boven. Van wegdromen was hier geen sprake, Guillemots dropte je met geweld in de realiteit!
Afsluitende reeks “Trains to Brazil” en “Sao Paulo” werden heerlijk uitgesponnen, - de laatste zelfs ruim 11 minuten -, en hadden heel wat effects ; de 3 heren en dame gingen lekker loos op hun instrumenten.
Het sing/songwriterschap zat netjes verweven in de set, want solo speelde Fyfe “The devils shoes” en “ I don’t feel amazing now”. Hij had het publiek voor zich gewonnen met de wisselende, gevarieerde aanpak. Overtuigend, verbluffend in de bis was “Yesterday is dead”, met ophitsende ritmes, die leunde aan Jon Anderson van Yes; op het eind had het zelfs een meezinggehalte, gezien de eerste rijen het refrein neurieden.
Guillemots toonde aan een extraverte liveband te zijn. De klankkleur en toegankelijkheid behielden ze; de fijne subtiliteit en het dromerige aspect op plaat maakten plaats voor lagen gitaar- en synth effects. Een totaalconcept dat impact had …
Chloë & the Lonesome Cowboy (Bram) zijn al van 2008 bezig en brachten ingehouden, semi akoestische songs, ondersteund van spaarzame drums . Toetsen vulden soms aan. In het voorjaar verscheen het debuut ‘Right at the sun’ … warme melancholie van sfeervolle, lieflijke melodieën. De zalvende treurzang van Chloë neigt naar Hope Sandoval’s Mazzy Star. Met z’n tweetjes speelden ze intieme, hartverwarmende, sobere pop !
Organisatie: Botanique, Brussel
Toen ons enkele maanden geleden het nieuws bereikte dat CIV 3 clubshows zou doen in Europa en één daarvan in Trix zou doorgaan waren we behoorlijk ‘psyched’ om hen terug aan het werk te zien.
Na hun geslaagd optreden op Groezrock dit voorjaar -die overladen werd met superlatieven- waren de verwachtingen dan ook hooggespannen voor het New Yorkse combo.
De band, ontstaan uit de resten van het legendarische Gorilla Biscuits, verbaasde in '95 vriend en vijand met hun debuut ‘Set Your Goals’ dat een echte klassieker werd in het genre.
De plaat geschreven door songsmid Walter Schreiffels – in het verleden ook bij de Biscuits en later bij o.a. Quicksand- leverde de band al snel een cultstatus op...
Maar toen 3 jaar later opvolger ‘Thirteen day getaway’ verscheen, volgde snel de ontnuchtering, het album werd met de grond gelijkgemaakt en de band gooide in '00 de handdoek in de ring.
Op deze warme herfstavond was Trix voor de helft gevuld om de energieke hardcore/punkband onder aanvoering van Anthony Civarelli nog eens te zien schitteren.
Van bij opener “Set your goals” werden we meegezogen in een kolkende, aangename sfeer met massa's singalongs en veel actie in de pit. Alle kleppers passeerden de revue: “All twisted”, “United kids” en “Choices made”, allen klonken ze snedig, fris en tijdloos.
De band was energiek en vol overgave en gaf weinig ademruimte tussen de tracks. Af en toe prevelde kopstuk Anthony de nodige boodschappen en loofde hij meermaals de 'dolle atmosfeer' van het publiek die in de zaal hing.
Opvallend veel dertigers in de zaal die hun jeugdsentiment kwamen herbeleven en alle nummers meezongen, nostalgie ten top dus! Met klassieker “Can't wait one minute more” ergens halverwege de set explodeerde de zaal en werd er lustig gedanst, gemosht en gedived. Alles kon ...
Zonder de minste verslapping kregen we in het slot nog sterke uitvoeringen van "Boring summer " en "Marching goals" en zagen we overal rond ons hoe iedereen genoot van deze ‘oldskool’ set.
In een goed uur werd de volledige debuutplaat erdoor geblazen en baadde de sympathieke Civarelli in het zweet. De band sloot af met de Gorilla Biscuitscover “Hold your ground” en zette daarmee de kers op dé taart
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix)
Sommige bands hebben hun naam echt niet gestolen. Neem nu The Specials, een multiraciaal stelletje muzikale buitenbeentjes dat tijdens de (post) punk hoogconjunctuur aan het eind van de 70ies besloot om een geheel andere kant van het muzikale spectrum te verkennen. Platen van Prince Buster, Desmond Dekker en The Skatalites werden met stapels tegelijk verslonden, wat uiteindelijk resulteerde in het unieke Specials brouwsel met punk, ska, rocksteady en loungepop als hoofdingrediënten, hier en daar wat gedresseerd met de nodige social comment. Volledig volgens de geest van de DIY beweging werden singles en albums van The Specials, maar ook van geestesgenoten als Madness, The Selecter en The Bodysnatchers, geperst in de zelf opgerichte platenstal 2-Tone Records. Ondanks een kort muzikaal leven van ’79 tot ’81 oogt de back catalogue van The Specials ruim drie decennia na de feiten nog steeds redelijk indrukwekkend. Op het live front blijkt de groep sinds hun 30ste verjaardag in 2009 opnieuw springlevend, zij het dan zonder het creatieve mastermind Jerry Dammers maar wel met een ‘waar is da feestje’ mentaliteit om U tegen te zeggen.
Dat het ook op muzikaal gebied echt een feestje zou worden stond al van meet af aan vast. Met “Enjoy Yourself (Reprise)” als intromuziekje stuurden de zeven heren op leeftijd een niet mis te verstane uitnodiging richting publiek, luttele momenten later gevolgd door de heet opgediende krakers “Do The Dog”, “(Dawning Of A) New Era” en “Gangsters”. De propvolle AB mocht dan wel de laatste halte zijn van hun Europese tour, geen van de groepsleden leek echter het minste teken van enige vermoeidheid te vertonen, en op geen enkel moment kon je de groep betrappen op het inschakelen van de automatische piloot.
Nee, anno 2011 zijn The Specials uitgegroeid tot een goed geoliede retro-act die aan een hels tempo, zowaar bijna Ramones gewijs, nagenoeg hun hele oeuvre op goed anderhalf uur er doordraaien.
Zanger Terry Hall, nochtans met voorsprong de bekendste figuur in The Specials rangen, deed zijn uiterste best om zo weinig mogelijk in de spotlights te staan. Die eer kwam Neville Staples toe, die als een volleerde master of ceremony zelfs de meest stijve hark in het publiek een voet deed verschuiven op de tonen van “Monkey Man”, “Rat Race” en “Concrete Jungle”.
The Specials worden misschien wat tegen wil en dank als een party band beschouwd, maar dan wel één met een pak fenomenale muzikanten in de rangen waaronder rockabilly gitarist Roddy Radiation, diens hyperkinetische collega Lynval Golding en de virtuoze drummer John Bradbury.
Met schijnbaar achteloos gemak loodsten zij het publiek zowat integraal doorheen het titelloze debuut (‘79) en de highlights van de toch wat onderschatte opvolger ‘More Specials’ (’81). Met de net niet in elkaar gevlochten “Stereotypes” en “Man At C&A” uit dat tweede album scoorden Hall & co wat ons betreft zelfs de tien meest hoogstaande minuten van de avond. De rest van het publiek was echter een andere mening toegedaan, want zowat iedereen zat te wachten op de zinderende finale. Op de tonen van “A Message To You Rudy”, “Nite Klub”, “Too Much Too Young”, en “Enjoy Yourself (It’s Later Than You Think)” vlogen nu ook de laatste nog gevulde bierbekers genadeloos de lucht (en menige haardos) in.
Ook tijdens de korte bisronde werd het feestje gewoon verder gezet met het van The Skatalites geleende “Guns Of Navarone” en “You’re Wondering Now”. Wie hierna nog hoopte op de enige ontbrekende classic “Ghost Town” kreeg in plaats de zaallichten in de ogen. Eens buiten in de foyer konden die paar licht ontgoochelde die-hard fans zich echter al meteen een officiële live registratie van de AB set aanschaffen om de pensioenkas van Hall & co nog wat te spijzen. Wij zijn hopelijk nog lang niet toe aan ons muzikaal pensioen: ‘Too much (to hear), too young (to stop)’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
Een sympathiek kwartet, de heren van Ganglians, uit Sacramento , California, Usa. Ze brachten al het behoorlijke lofi klinkende debuut ‘Monster head room’ uit en net na de zomer pronken ze hier met ‘Still living’. Leuke, zomers indiepop, met heel wat psychedelica en swamp rock’n’roll, onderhevig aan heel wat reverbsounds en bepaald door een sterke samenzang. Op die manier gidst Ganglians zich tussen Wavves, Avi Buffalo, The Drums, Black Angels, Grizzly Bear, Local Natives en halen ze oudjes als The Cramps en Beach Boys naar boven.
Geen Ganglians op zomerfestivals in Europa, maar daar kan verandering in komen, want ze speelden een klein uur lang een afwisselende, toegankelijke set van catchy melodieën, die een galmende, licht psychedelische inslag hebben. De tegendraadse ritmes waren uitermate zalvend binnen het concept, wat een mooie klankkleur opleverde, o.m. “Drop the act”, “Jungle” en “California cousins”; door de inbreng van synths gingen ze over naar funky grooves en een rammelend trancy dance festijn als op “Things to know” en “The toad” . Het mag alvast vrolijk klinken! Het tokkelende gitaarspel had een lichte wave inslag en zorgde voor aanstekelijke, dromerige melodieën. Op het eind trakteerden ze ons nog op een unknown cover en een nieuw nummer, die nog wat ingespeeld moest worden.
Ganglians is al meteen één van die fijne ontdekkingen in het clubcircuit, dit najaar …
Ook het duo The Lovely Eggs, uit Lancaster Uk, moet echt niet onderdoen; het jonge koppel Holly Ross en David Blackwell zijn al enkele jaren bezig en verdienen een sterkere airplay . Net als geestesgenoten Blood Red Shoes zijn ze erg sympathiek en amicaal. Ze probeerden het publiek goed op te warmen met vaardige, opwindende, genietbare, onstuimige en rauwe gitaarrock’n’roll songs die een punky attitude niet schuwen. Energieke, huppelende eggs dus, niet altijd gaaf, maar ze klonken beheerst, doordacht en zachtaardig.
In een kleine 45 minuten joegen ze er een pak kernachtige, dynamische songs doorheen. De eitjes waren gauw gekookt tijdens deze genotvolle set …
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Hard werd er gewerkt aan de eerste fase van de renovatiewerken aan het Antwerps Sportpaleis. Net op tijd raakte het vernieuwde balkon afgewerkt en zo konden 1.332 mensen meer dan de vorige 5 edities genieten van de ondertussen jaarlijkse passage van Milk Inc in Antwerpen. Geen gewone, ‘Duizend bommen en granaten’. Veelbelovend dus …
De concerten van Milk Inc 2011 staan volledig in het teken van hun 15jarig bestaan. Met meer dan 30 top 10 singles zijn zij de meest succesvolste Belgische danceformatie.
Hoe kan je een verjaardageditie beter starten dan de eerste single ooit in een nieuw kleedje te steken. “La vache” leverde bij het prille begin van Milk Inc meteen goud op en nu was het de gepaste opener van Milk Inc 15. Het vuur zat aan de lont en de gig kon ontploffen … En dit was letterlijk zo. Vuurwerk knalde doorheen het Sportpaleis op de makkelijk verteerbare, trancegerichte beats van Regi (handjes in de lucht) en z’n soulmate/zangeres Linda Mertens . Entertainment, fun, dans en show die de dansspieren aanspreekt en instaat voor een zorgeloos avondje. Ze waren niet vies van medleys van eigen materiaal en linken hitparadesongs met ‘90s Eurodance en ‘80s danceclassics. Een hoogtepunt noteerden we hier met 2 Fabiola en Prodigy. En je kon alvast niet stilzitten bij hun tophits “Never again” en “Sunrise”.
Na de pauze ging de thermometer helemaal in het rood. Zuiderse ,zomerse Brazil tunes leidden in … De ene hit volgde de andere in sneltempo op … Een sliert van een 15tal nummers … Naar de beginperiode van Linda gingen we met “Land of the Living”; vervolgens namen ze het vorige decennia door. Er werd zelfs even stilgestaan bij het eerste album dat ooit het daglicht zag, ‘Apocalypse Cow’ met de single “Oceans”. De eerste zangeres An Vervoort lag ons op de lippen, die vorig jaar in april in trieste omstandigheid was overleden. Hier hadden we het gevoel dat het duo haar even close in de armen hield …
De Franse ‘Rrrr’ van Kate Ryan, de altijd bescheiden Silvy en de knotsgekke Bart Peeters vervoegden de hoofdact van vanavond. Elk op hun manier zorgden ze voor een meerwaarde, “Desenchantée” (Kate Ryan) , “When the morning comes” (Sylvie Silver’s La Luna) en Bart Peeters met een knipoog naar De Kreuners, “Nu of nooit” en Black Eyed Peas’ “I gotta feeling”; maar de echte hoofdrolspelers van de avond bleven Regi en Linda. “I don’t care”, “Tonight” en “Walk on water” ontbraken intussen niet …
Wat halfweg de jaren negentig een schok veroorzaakte in muziekland, is nu niet meer weg te denken uit de hedendaagse dance-wereld. Op 15jaar is deze formatie uitgegroeid tot een volwaardige Belgische topband en biedt een formule waar nog geen sleet op zit.
Ze gingen eruit voor deze editie van 2011 met “In my Eyes” en de laatste woorden van de avond vonden we terug in een single van 2005: “Go To Hell”. De 20.000 aanwezigen namen de laatste noten positief op en noteerden alvast in hun agenda: 12 of 13 oktober 2012 voor het 7e jaar op rij in het Antwerpse Sportpaleis …
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
“There are only 16 rock ‘n’ roll fans in North America”, sneerde Kosmo Vinyl, tourmanager van The Clash doelend op de slechts 16 vernielde stoelen na afloop een optreden in Canada in 1979.
Met dat in het achterhoofd kan je stellen dat er op 21 september in De Vooruit te Gent geen enkele rock ‘n’ roll fan aanwezig was voor het optreden van Baxter Dury.
Ja, Dury, Dury als in ‘Ian Dury’. Dat Baxter Ian’s zoon is, kan hij moeilijk onder stoelen of banken steken. Het zijn niet enkel de teksten, het stemgeluid of de songs, nee, het is ook zo’n gezicht+kapsel, kledij en voor z’n accent die hem ontmaskeren. De kans is dan ook bijzonder groot dat wanneer je aan de aanwezigen in de zaal had gevraagd waarom ze hier waren, je unaniem te horen kreeg omdat Baxter ‘zoon van’ is. Het zal hem een worst wezen, de stoeltjes waren redelijk gevuld voor een woensdagavond.
Samen met z’n begeleidingsband bestaande uit een schuchtere bassist die een gedaanteverwisseling ondergaat eens hij zijn instrument in de handen krijgt, een af en toe geniale solo’s uit z’n mouw schuddende lead –gitarist, een fantastische drummer die alles strak houdt en een blootvoetse keyboardspeelster met een prachtige stem bracht Baxter een geweldige set.
Dat hij zich niet zo op zijn gemak voelde in de all-seater venue werd al snel duidelijk aan de bindteksten, hij had naar eigen zeggen het gevoel een examen aan de universiteit aan het af te leggen zijn.
Met grotendeels nieuw materiaal uit ‘Happy Soup’, en sommige ietwat oudere nummers (zijn vorige wapenfeit dateert al van zes jaar terug) kregen we een bijzondere zomerse sound voorgeschoteld. Persoonlijke hoogtepunten waren “Afternoon”, “Picnic On The Edge”, “Isabel”, “Claire” en het door mij voorgestelde bisnummer “Cocaine Man”. (waarover hij me trouwens backstage vertelde dat het over not liking cocaine gaat.)
Misschien geen muziek om de zaal of stoeltjes bij af te breken, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar staanplaatsen. Maar eigenlijk had dit optreden gewoon in een of andere café moeten plaatsvinden, zijn vader is toch niet voor niks een pubrock legende?
Na afloop mocht ik dus nog even backstage van de roadie om mijn ‘New Boots and Panties’ elpee van Ian Dury te laten signeren, want die kleine jongen daar naast Ian op de hoes is, jawel, little Baxter.
Organisatie: Vooruit, Gent
Vorige week kwam Syndrome (het solo project van Mathieu Vandekerckhove) zijn album ‘Floating Veins’ voorstellen in de Kreun. Mathieu kennen we ook als bandlid van Amenra, Kingdom en Sembler Deah. Zijn album werd gemastered door niemand minder dan Billy Anderson (bekend van zijn werk met bands als Neurosis, Om en Swans).
Het moest zijn dat bijna niemand de weg naar de Kreunzaal vond op deze herfstige vrijdag, want Syndrome startte zijn set voor welgeteld twintig toeschouwers. Wat Syndrome brengt, is natuurlijk geen spek voor de bek van Jan Modaal. Opener “Clot” werd loops-gewijs laag per laag opgebouwd door Mathieu, die na enkele minuten werd aangevuld door Piet Dierickx op drums. Deze laatste, die we ook kennen als drummer van D.A.F.P., was de live-drummer van dienst. De song zwol aan tot een magistrale climax die abrupt werd afgebroken om over te gaan in titelsong “Floating Veins”. Een mooie, gevarieerde song die startte met intimistische ambient en de engelenzang van Zohra Atash en uitmondde in een hypnotische verstrengeling van het gitaargeweld van Mathieu en de drumslagen van Piet.
Op de achtergrond werd het toepasselijke video-artwork van Tine Guns, vriendin van Mathieu, geprojecteerd. Centraal een hemellichaam, voorzien van een wirwar aan aders die vanuit een centraal punt alle kanten opliepen. Achter deze dooraderde bol een synchroon gefladder van een opgejaagde zwerm zwarte vogels of waren het eerder vleermuizen? Volgden nog het onheilspellend openbrekende “Project 5”, doorspekt van zware drones en de logge beats van Piet en het meditatieve, bijna sacrale “Wolf”.
Afsluitende song was “Absence”, de apotheose van deze set! Hier werden alle registers opengetrokken en konden we genieten van een uitbarsting via drones die ons deden denken aan Sunn O)), iele geluidjes genre Young Gods en heavy gitaarriffs die krachtig ondersteund werden door schitterend drumwerk. Dit was grote klasse van eigen bodem! Een gemiste kans voor de afwezigen.
Tien man meer bij de start van de set van Alexander Tucker. What a shame! De Engelsman uit Kent heeft nochtans al een uitgebreid muzikaal parcours afgelegd. Startend in de 90-ies hardcore scene als zanger in de bands Suction en Unhome. Na de split van Unhome in 1999 ging Tucker mee op tour met het uit Detroit afkomstige Fux om er de guitar synthesizer voor zijn rekening te nemen. Daarna ging hij solo en bracht volgende albums uit: ‘Alexander Tucker’ (2003), ‘Old Fog’ (2005), ‘Furrowed Brow’ (2006), ‘Portal’ (2008) en het recente ‘Dorwytch’ (2011). Verder had hij nog zijprojecten met Stephen O’ Malley van Sunn O)) (Ginnungagap, Stephen O'Malley and Alexander Tucker Duo). Met andere woorden: een bezige bij!
Alexander Tucker kwam helemaal alleen afgezakt naar Kortrijk. Ook geen live instrumenten (cello, akoestische gitaar, mandoline) deze keer: enkel een wirwar aan draden verbonden met zijn mengpaneel op een centrale tafel en een resem effectpedalen om U tegen te zeggen. Bij zijn aankondiging in een van echo voorziene mic konden we onze lachspieren niet laten rusten. “Hello (hello, hello,...), I’m (I’m, I’m,...) Alexander (Alexander, Alexander,...) Tucker (Tucker, Tucker,...). Hope (hope, hope,...) you (you, you,...) enjoy (enjoy, enjoy,...) the (the, the,...) show (show, show,...)” … Hahaha, hilarisch maar wat volgde was i-n-d-r-u-k-w-e-k-k-e-n-d!
Een groot uur werden we door Tucker meegenomen op een psychedelische trip om U tegen te zeggen. Voortdurend op het verkeerde been gezet door overschakelingen van freaky folk over spooky drones naar gitaargeweld dat zich uitstrekt van Led Zeppelin tot My Bloody Valentine. Het ene moment doet hij denken aan de fucked up ambient van Aphex Twin, het andere moment zingt hij de pannen ‘mantra-gewijs’ van het dak tijdens een zachter en melodieus gedeelte, het volgend moment zit je middenin psychedelische gelardeerde folk. Je wordt voortdurend van het kastje naar de muur gestuurd, wat ondergetekende een heerlijke ervaring vond. Eén van de hoogtepunten was de kakofonie van tientallen muziekdoosjes bij de start van een song (denk aan de start van “Time” van Pink Floyd en vervang de klokken en wekkers door muziekdoosjes).Wat een set van deze Engelse psychedelische, bebaarde bard!
Een ‘trip at the brain’ [(c) Suicidal Tendencies] waarop we nog tot diep in de nacht bleven doorgaan! Kippenvel! Alex Tucker: een miskend genie...
Organisatie: De Kreun (Kortrijk)
Nederlands 
Français 
