Julien Tassin - Hermia - Joris – Hoe jazz en blues elkaar vinden en binden
Julien Tassin solo - Tassin-Hermia-Joris

Julien Tassin is een veelzijdig gitarist. Hij brengt aan de lopende band releases uit, zit in tientallen projecten en zijn muzikaal spectrum is enorm divers. Op zijn laatste solo plaat 'Wild Around', een persoonlijk meesterwerk, bindt hij moeiteloos jazz en blues aan elkaar en is improvisatie de troef . Samen met saxofonist virtuoos Manuel Hermia en percussie wizard Chris Joris voegt hij op 'Midnight sun' er Afrikaanse invloeden aan toe. Het zorgt op plaat voor een divers aanbod wat leidt tot een oneindig improviseren.
Benieuwd hoe dit live zou klinken , zakten we op zondagnamiddag af naar De Casino. Filmische muziek met een verhaal, bleek later!

In het eerste luik mocht Julien Tassin (*****) solo, op akoestische gitaar, zijn veelzijdigheid onderstrepen. Het klonk timide, intimistisch. Je voelde letterlijk de emotie in die sound.
In de blues , waarbij de registers konden worden opengetrokken open getrokken, hoorde je de aanklacht tegen wat mis gaat in onze maatschappij. Ook een boodschap van hoop hoorden we uit die bluessound. Muisstil werd het.
Julien Tassin wist op zijn eentje een erg gevoelige snaar te raken in zijn intens gitaarspel.

In het tweede luik traden ook Hermia en Joris aan. Tassin - Hermia - Joris (*****) klonk intiem, maar door de saxofoon echter ook lekker groovy en aanstekelijk. De spraakzame Hermia nam vaak het voortouw en de percussie van Joris viel binnen dit trio sterk op. De drumvellen worden gestreeld en de cimbalen zachtmoedig aangepakt. Het geheel klinkt deels ritmisch, alsof je in een Afrikaanse oerwoud bent aanbeland.
Het brede arsenaal aan percussie was hier nu niet aanwezig, maar de extra toeters en belletjes zorgen wel voor een heel aparte sfeer, die tot de verbeelding spreekt.
Tassin vult dit duo perfect aan met z’n kenmerkende gitaarlijntjes en improvisatie, die meer naar jazz neigen tegenover z’n traditionele blues. Een song als “Midnight Sun” , van de gelijknamige plaat, duidt aan waar het bij dit trio echt om draait … Op doordachte wijze improvisatie van jazz met die typische Afrikaanse muziekstijl. Magisch.
Afsluiter was “La Danse des larmes”, het perfecte slot die de versmelting vormt van de emoties van Julien Tassin’s persoonlijk meesterwerk, Blues en jazz versmelten tot een verhaal … met Afrikaanse invloeden. De groovy saxofoon is mee bepalend.
De betekenis rond dit nummer zegt voldoende '”Het idee rond deze song is dat we soms verdrietig zijn, maar steeds, ondanks die pijn, moeten we proberen daar toch iets moois van te maken. Het gaat er dus om hoe je pijn probeert te vertalen in iets dat aanleunt bij de viering van het leven, of iets dergelijks. ", zei Julien in een interview achterna.
We hoorden dus een soort verhaal van een spannend boek, wat in schoonheid eindigde.
Een bisnummer was er dus niet bij. Was ook niet nodig na zo’n betekenisvolle emotievolle set.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: Jazzlab + Cultuurcentrum Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas

Nicole Selivan was nog maar 20 toen ze twee jaar geleden de oorlog in haar thuisland Oekraïne ontvluchtte en haar nog prille muziekcarrière achterliet. In Brussel ontmoette ze King Viktor-leden Arno De Ros en Tom Stokx (zie ook The Haunted Youth) en onder de magisch mystieke noemer Salvia sloegen ze de muzikale handen in elkaar.
De bandnaam lijkt wel oké. Toch zijn er al op z’n minst een hardrockband in de VS en een Griekse postpunkband met exact dezelfde naam. Het vat met pakkende groepsnamen is niet onuitputtelijk, maar met een beetje moeite zat hier misschien wel een mooie samenstelling met Salvia in.

Maar terug naar de muziek. Een strakke baslijn en pulserende elektronische drums geven Salvia’s muziek een duistere en tegelijk dromerige energie die verwant is aan de dreampop, new wave en gothic. In het promo-praatje vallen dan interessante namen als Boy Harsher, Lebanon Hanover, Current Joys, The Cure, Whispering Sons en The Haunted Youth. Afgaand op debuutsingle ‘Time’ houden wij het op een bruisende mix van Baby’s Berserk en Sylvie Kreusch, of van SX en Dead Astropilots, of van Oorpool en Nel & JP, maar dan in het Engels.
De sombere kant van Selivans muziek en lyrics is naar verluidt terug te voeren naar haar jeugd in Kiev, waar ze opgroeide als kind van begrafenisondernemers. Omringd door smart, verlies en afscheid ontwikkelde ze een onvoorwaardelijk respect voor de dood, vergankelijkheid en de tijd. “De tijd ontziet niemand en stopt niet”, zegt Selivan. “Daarom is het mijn levensdoel om in het nu te leven en mij over te geven aan emoties. Ook mijn muziek staat in het teken van emoties, doorgaans donkere. En ik hoop dat de luisteraar ook zulke emoties toelaat, om even te ontsnappen aan de rauwe ratrace van het moderne leven en gewoon méns te zijn.”

Salvia is met ‘Time’ geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Stubru en wat ons betreft is dit één van de betere deelnemers van deze lichting. Je vindt ‘Time’ nu al op Spotify en straks waarschijnlijk overal op het grote net.

Time - song and lyrics by SALVIA | Spotify

Daemonia Nymphe - We maken kunst om het werk te ervaren dat we zelf willen horen. Als andere mensen het mooi vinden is dat nog beter, zo niet, dan hebben we er geen invloed meer op

Daemonia Nymphe bestaat officieel 30 jaar! We leerden het project kennen in 2021, toen we een interview hadden over het project ‘Witches Lullaby’. Door de pandemie kreeg het project een beetje vertraging. Maar Deamonia Nymphe blijft op schema, ook in 2025. We hadden een interview met Spyros Giasafakis, een man met vele vaardigheden. We praten over zijn projecten, ambities en oekomstplannen.

Ons laatste interview was in 2021, ondertussen hebben jullie niet stilgezeten. Hoe is alles tot nu toe gegaan?
Dat was inderdaad in 2021, en ja, je hebt gelijk, we zijn sindsdien niet gestopt met werken aan nieuw materiaal (dat doen we eigenlijk nooit), of het nu voor Daemonia Nymphe is, voor mijn solowerk of een ander zijproject, zoals het recente ‘'Witches’ Lullaby: Whispers from the North, South, and East'' EP. Het kan verwarrend zijn voor ons publiek, maar we hebben het altijd op deze manier gedaan; sinds we zijn begonnen, zal  je de vele verschillende projecten opmerken waar we op verschillende momenten aan hebben gewerkt (Love Sessions 2002, Improvisation in Ancient Greek Instruments 2004, Ghost Fish 2005, Daemonia Nymphe Remixed 2005). Zulke projecten zijn niet gepland; het componeren van muziek voor theater, films en andere dingen kan ons inspireren en op unieke ideeën brengen die we nog niet eerder hebben onderzocht.  Als we iets intrigerend ontdekken, kunnen we het verder ontwikkelen en uitdiepen en zo verschillende variaties creëren. In dit geval kreeg het originele stuk, ''Witches' Lullaby'' voor het toneelstuk Macbeth, positieve reacties van het publiek over de hele wereld. Om een voorbeeld te geven: een van de reacties kwam uit Oekraïne; een moeder vertelde ons dat ze elke dag met haar 3 maanden oude zoontje naar het slaapliedje had geluisterd! Voor sommige mensen is het een emotionele ervaring, terwijl anderen rust vinden of zich zelfs in de armen van Orpheus wanen terwijl ze ernaar luisteren. De verschillende ervaringen met onze muziek zijn een belangrijke inspiratiebron voor ons om dergelijke projecten te ondernemen.

Toen we dit interview hadden, was er nog steeds die pandemie … Was deze tijd een inspiratie voor toekomstig werk?
Nou, het was de tijd dat we besloten om tussen Groot-Brittannië en Griekenland te gaan wonen, omdat we het om verschillende redenen niet verstandig vonden om tijdens de pandemie in Londen te blijven. We hadden net ook een paar van onze beste concerten in Griekenland gegeven (na een pauze van 10 jaar) en toen gebeurde het allemaal... Niet de beste periode voor ons, maar we vonden de tijd om de eerste vier stukken van het Lullaby-project af te maken, waarvan de zangtracks al sinds 2017 lagen te wachten om te worden verwerkt. Een goede gelegenheid dus om die af te maken. 

Jullie hebben ondertussen verder gewerkt aan het 'Witches Lullaby project'. Kun je er ons wat meer over vertellen?
Omdat we niet alle improvisaties voor de release van 2021 hebben afgemaakt, hebben we besloten om de resterende variaties af te maken om het project te voltooien. Het "Witches Lullaby" project is in werkelijkheid een doorlopende gezamenlijke inspanning. Aangezien er meerdere artiesten bij betrokken zijn, is het een uitdaging om het traject van het project en de tijdlijn voor de voltooiing ervan te voorspellen. We verwachten echter nog meer vrouwelijke vocalen van andere artiesten die ons hun versie zullen geven, dus het is onmogelijk om te weten wat de volgende stap zal zijn. Op dit moment is het duidelijk dat onze primaire focus zal liggen op het aankomende Daemonia Nymphe album, wat ons belangrijkste project is en waar ons publiek reikhalzend naar uitkijkt.

‘Witches' Lullaby - Whispers from the North, South and East” is dus eigenlijk een logisch vervolg op de EP uit 2021? Wat is het verschil tussen de releases? Ik weet van samenwerkingen met een groot aantal artiesten en muzikanten. Kun je er wat meer over vertellen? Op welke basis zijn ze gekozen voor dit project?
Ja, het is inderdaad de opvolger van de 2021 EP. Het idee achter het werk is min of meer hetzelfde, met als belangrijkste verschil de veel duidelijkere asmr-achtige fluisteringen, dit keer inclusief echte woorden. Het maakt niet echt uit waar de verhalen over gaan, de woorden zijn voornamelijk onhoorbaar door de manier waarop we aan elk geluid, stem en instrument hebben gewerkt; het idee was om een soundscape te creëren die de geest kan laten wegreizen uit het alledaagse leven. Luisteren met een koptelefoon en in een donkere kamer (weg van andere afleidingen) is de beste manier om de slaapliedjes te ervaren. Voor de eerste EP werkten we samen met de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf, die ook deel uitmaken van de band. Evi Stergiou van Daemonia Nymphe deed ook mee met haar versie, een track die meer weg heeft van een ‘echt’ nummer en minder van een soundscape. Voor ''Witches' Lullaby - Whispers from the North, South and East'' werkten we voor de tweede keer samen met Victoria Couper en Rey Yusuf om een variatie van de track te maken die dichter bij het originele stuk staat dan alle andere improvisaties. De EP gaat verder met de Duitse Joran Elane, de Palestijnse Enas Al-Said en de Britse India Blue die elk hun eigen bewerking bijdragen. We hebben de kans gehad om verschillende van deze artiesten persoonlijk te ontmoeten en anderen via online platforms. We hebben veel respect voor hun muziek en zijn zeer vereerd met hun bereidheid om mee te werken.

De EP is uitgebracht eind december 2024; hoe waren de reacties tot nu toe? Heeft dit project deuren voor je geopend als artiest/muzikant?
We hebben een aantal zeer positieve reacties ontvangen van mensen die vonden dat het heel therapeutisch voor hen was. Het zijn tenslotte soundscapes, ze creëren beelden en sferen in plaats van een pakkende hook. De EP is behoorlijk filmisch, maar niet zozeer in de zin van epische Hollywood-soundtracks, meer in de zin van zachte sfeer en levendige illustraties.  Zoals ik in het begin al zei, is het voor ons een natuurlijk proces om aan verschillende projecten te werken, dus we zullen dat blijven doen en samenwerken met andere muzikanten. Het leven van een artiest is een eenzaam leven, maar als artiesten met elkaar samenwerken, resulteert dat in gelukzaligheid.

Hoe was het jaar 2024 verder voor jullie?
Hetzelfde als 2023, werken in de opnamestudio voornamelijk voor het nieuwe Daemonia Nymphe album. De reden dat het zo lang duurt voordat we het album af hebben, is dat in tegenstelling tot de meeste bands, wanneer we de studio ingaan, het werk nog niet klaar is, het is altijd een ‘werk in uitvoering’ proces. We werken in de studio net zoveel als thuis of als we buiten aan het wandelen zijn of onze dagelijkse bezigheden aan het doen zijn; het is een doorlopend proces, het eindigt nooit echt totdat het eindigt.

Er komt nieuw werk uit in 2025, vertel er wat meer over alsjeblieft?
Aan het nieuwe album waar we aan werken wordt al een tijdje gewerkt en wat we in dit stadium kunnen zeggen is dat er een aantal geweldige artiesten op zullen staan waarvan we de namen in de nabije toekomst zullen onthullen. In dit nieuwe werk, hoewel we onze eigen speciale identiteit behouden, verkennen we ook andere gebieden die we nog niet eerder hebben verkend.  In die zin bewandelt het nieuwe album paden die soms bekend en soms nieuw en onontgonnen zijn.  Binnenkort zullen we de titel van ons nieuwe album onthullen, evenals de mogelijke releasedatum.  Tot slot kunnen we ook onthullen dat het opnameproces tot nu toe heeft plaatsgevonden in Athene, Thessaloniki, Heraklion, Londen en Colmar (Frankrijk). We houden ervan om nieuwe geluiden en landschappen te ontdekken en onszelf te herdefiniëren met nieuwe termen, melodieën en ritmes. Zoals altijd zullen de ‘oude’ Griekse instrumenten een belangrijke rol spelen in het eindresultaat, evenals de traditionele en modernere instrumenten.

Wat zijn naast deze release de toekomstplannen voor 2025?
Ons belangrijkste doel is om het komende album af te maken, om zowel de muziek als het visuele aspect van het werk af te maken. Er is nog zoveel te doen dat we niet echt vooruit kunnen kijken naar de release van het album.

Je inspiratie blijft eindeloos, waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Inspiratie komt van alles en overal. Zoals ik al eerder zei, krijgen we inspiratie als we iets onderzoeken of terwijl we ons dagelijks leven leiden. Inspiratie komt ook van de reacties van ons publiek/luisteraars, want zo is het wiegeliedjesproject geboren. Daemonia Nymphe is sterk geïnspireerd door het oude Griekenland en vooral door de mythen en verhalen uit ons verleden, de beeldende kunst en alles wat er bekend is over de muziek uit die tijdperken.

Wat zijn de ‘doelen’ en ‘ambities’ - “De reis is altijd het doel, dus het is eigenlijk een eindeloze ervaring. Het is een strijd om aan een nieuw project te werken, maar het geeft zo'n voldoening als iets af is, dat we op zoek gaan naar meer inspiratie." Is dat nog steeds het doel? Waar zie je jezelf dan over 10 à 20 jaar?
Zoals we al vaker hebben gezegd, is ons belangrijkste doel het creëren van nieuwe muziek en niet het reproduceren van oude Griekse muziek. Natuurlijk hebben we fragmenten van oude Griekse muziek uitgevoerd (die ons inspireren in onze composities) maar dit is een ander aspect van ons werk parallel aan het werk dat we voor de band hebben gedaan.  Ik kan niet echt voorspellen wat er de komende tien of twintig jaar zal gebeuren. Ons hoofddoel blijft om muziek en kunst te blijven produceren, consequent nieuw werk te maken en uit te brengen.  Hopelijk zullen we nog steeds in staat zijn om deze inspanningen te delen met ons geliefde publiek. 

De meeste artiesten willen beroemd worden, op een bepaalde manier heb ik het gevoel dat jullie zich comfortabel voelen in wat jullie ‘underground’ bezig zijn; is dat waar? Of hebben jullie in zekere zin ambities om beroemd te worden?
We maken kunst om het werk te ervaren dat we zelf willen zien/horen. Als andere mensen het mooi vinden is dat nog beter, zo niet, dan hebben we er geen invloed meer op. Kunst is een esoterisch proces, het is het creëren van iets van binnen, een werk dat we willen communiceren met andere mensen, daarom publiceren we het. Wat betreft de acceptatie van onze kunst, het hebben van een totaal van 12 miljoen streams voor een van onze albums bijvoorbeeld (Psychostasia) is iets heel onverwachts maar ook zeer gewaardeerd. We componeren geen muziek met de gedachte hoe het succesvoller zou kunnen zijn, het publiek zal altijd kiezen wat hen aanspreekt en wat niet. Sommige creaties vinden gewoon de weg in de harten van de mensen!  Ons meest recente voorbeeld is het nummer ‘La nana de las brujas’ van de vorige ‘Witches’ Lullaby' EP, dat verbazingwekkend vaak is gedeeld op sociale media platforms, waarmee een heel ander publiek wordt bereikt dan de typische luisteraars van Daemonia Nymphe (dat is tenslotte het mooie van het internet).  Een ander voorbeeld is ‘Hypnos’, een track uitgevoerd met een oude Griekse Kitharis en vrouwelijke vocalen/whispers door Evi Stergiou, die twee keer werd aangevraagd door het kolossale modebedrijf Gucci voor hun shows. En natuurlijk ''Deo's Erotas'', ''Dance of the Satyrs'', ''Daemonos'' en ''Thracian Gaia'' onder andere, die vele miljoenen streams hebben op Spotify. Was het onze bedoeling dat deze tracks succesvol zouden worden? Hebben we ze gepromoot, geadverteerd, etc.? Absoluut niet, maar hier zijn we dan... Je kunt nooit voorspellen wat succesvol zal zijn en wat niet. Dat is het mooie van kunst, je brengt het uit en het vindt zijn eigen weg.

Hebben we nog iets over het hoofd gezien?
Nee hoor. Hartelijk dank voor het interview. Daemonia Nymphe bestaat officieel 30 jaar! We zijn van plan om dit te vieren met onze volgers op social media, dus als je hier meer over wilt zien/horen, volg ons dan hier: https://linktr.ee/daemonianymphe  
Als soloartiest ben ik van plan om dit jaar mijn volledige album af te maken, ik heb al verschillende singles uitgebracht en er komen er nog meer aan! Kijk hier voor meer updates: https://linktr.ee/spyrosgiasafakis
Andere platformen waar de mensen ons kunnen vinden:
https://distrokid.com/hyperfollow/daemonianymphe/witches-lullaby-whispers-from-the-north-south-and-east
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=lWDbFPyMbMo
bandcamp: https://daemonianymphe.bandcamp.com/album/witches-lullaby-whispers-from-the-north-south-and-east

Bedankt!

Dyscordia - We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer om te blijven doorgaan

Opgericht in 2010 heeft Dyscordia in België en internationaal geen introductie meer nodig. Hun progressieve insteek op de metal zet hen sinds het debuut 'Twin Symbiosis' (2013) op de kaart in ons land en in het buitenland. Inmiddels is de groep aan zijn vierde album toe: 'The Road To Oblivion.' De band kende ondertussen ook enkele wissels, maar staat nog steeds stevig te spelen. Dat bewezen ze nog in het najaar van 2024 op Plutofest.
Lees gerust  https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/96741-pluto-fest-2024-wat-een-nederlands-belgische-pletwals.html
We hadden naar aanleiding van dat live optreden en de release van ‘The Road To Oblivion’ een fijn gesprek met Martijn Debonnet. We spraken over de plannen, de ambities en over de toekomst, alsook de feestelijkheden rond hun 15 jarig bestaan …

Ons laatste interview was in 2021, toen stonden jullie op Alcatraz. Een mijlpaal … Hoe is het met de band de laatste jaren gegaan?
We stonden dat jaar inderdaad op Alcatraz met het album ‘Delete/Rewrite’. Toen de plaat echt uitgekomen was, was er COVID en vielen alle gemaakte plannen in het water. We hadden een tour gepland. Zo mochten we mee met DORO doorheen heel Europa. Dat is eerst uitgesteld geweest, en uiteindelijk is die tour gewoon niet doorgegaan. Dat was een streep door de rekening. Daarna is mijn broer Wouter gestopt als drummer. Dat was denk ik 2022. De zoektocht naar een nieuwe drummer was niet gemakkelijk, want het waren grote schoenen om te vullen. Maar uiteindelijk hebben we met Chevy Mahieu een perfecte opvolger gevonden. Een fantastische jonge getalenteerde drummer, die vol enthousiasme direct mee was in de vibe rond Dyscordia.

Zonder COVID hadden jullie wellicht veel verder gestaan… En dan zijn er ook de personeelswissels, want naast Wouter heeft nu ook Stefan Segers de band verlaten …
We hebben ondertussen wel nog op Alcatraz gestaan met ‘The Road to Oblivion’. Een album waar ik heel trots op ben. Leuk is dat veel nummers geschreven zijn met Wouter, maar ook Chevy er duidelijk zijn inbreng in heeft gehad. We hebben ook twee clips gemaakt ‘Hell’ en ‘The Passenger’. En toen hebben we dus vorige zomer wederom op Alcatraz gestaan. Alcatraz was het laatste optreden van Stefan Segers.

Stefan en Wouter waren toch steunpilaren binnen de band; sommige bands hadden er al de brui aan gegeven maar jullie blijven doorgaan, proficiat! Maar wat is de drijfveer om toch door te gaan dan?
We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer. Stefan uit de band zien vertrekken heeft wel enorm pijn gedaan, het was niet simpel om hem te vervangen. We zijn, redelijk recent, op Jens Novotni gebotst. Die heeft de rest van de concerten reeks in 2024 afgewerkt. Op korte tijd heeft hij heel wat nummers leren spelen. We zijn blij verrast van Jens, want hij staat er zowel op repetities als op het podium. Zijn grunts klinken anders dan die van Stefan, maar zeker ook goed. En zijn gitaarwerk is gewoonweg subliem.

We hebben een overaanbod aan top muzikanten, van wereldklasse. Maar wat ik steeds jammer vind, zowel voor een band als Dyscordia maar ook vele andere bands, is dat je als ‘Belg’ steeds op die muren blijft botsen. Ondervinden jullie dat probleem ook? En is het niet slechter geworden voor jullie sinds COVID?
Eigenlijk is het dubbel. Het landschap is heel veel veranderd sinds Corona. Er zijn gewoonweg erg veel heel goede bands, maar die willen ook allemaal optreden. Er is dus een overaanbod. Daartegenover staat dat organisatoren overkop gaan omdat ze hun tickets niet verkocht krijgen, waardoor zij die overblijven op veilig spelen. Om hun zaal vol te krijgen. Veel mensen kopen geen tickets meer in voorverkoop. Bovendien is een Belg niet echt chauvinistisch. Als het over eigen artiesten gaat is een Belg doorgaans heel sceptisch, mensen kopen liever een ticket voor een Amerikaanse of Scandinavische band dan een band van eigen kweek. Als je het als Belgische band echt wil maken in België, moet je dus eerst in het buitenland doorbreken. In de rest van de wereld is dat vaak net omgekeerd, krijgen eigen bands net méér kansen.

Het is opmerkelijk, want een band als jullie verdient dat gewoon. Neem nu ‘The Road to Oblivion’. Qua sound is er niet echt veel verschil met de vorige ‘Delete/Rewrite’ , het klinkt wat verfijnder.  En het epische neemt wat meer de bovenhand. Wat is volgens jou het grote verschil tussen de vorige en deze plaat?
We schrijven de muziek die we voelen, en dat is iedere keer wel een beetje anders. Een mens evolueert, en dat hoor je ook in onze muziek terug. Als band blijven we verder evolueren. Het is niet zo dat we op voorhand al weten welke richting het zal uitgaan, we gaan op ons buikgevoel af. Het zijn meestal Guy en ik die zoeken welke richting het eventueel kan uitgaan. Op die manier schrijven de nummers een beetje zichzelf. Een deel van ‘The Road to Oblivion’ hebben we geschreven net na Alcatraz 2023. We hadden zoveel inspiratie, direct na het festival en we hebben direct enkele nummers geschreven. En voor de rest blijft het verder groeien. Ik zeg wel ‘de nummers schrijven zichzelf’ maar er gaat gewoonweg heel erg veel energie naar het maken van een nummer om ervoor te zorgen dat het goed in elkaar zit , dat het goed klinkt, en dat het past bij waar Dyscordia echt voor staat.

Al 15 jaar slagen jullie erin de live sound op plaat perfect weer te geven. Mooi, hoe doe je dat toch?
Dat komt door waar we het net over hadden.. we steken enorm veel tijd in hoe songs  moeten klinken. We hebben daar veel aandacht voor. Soms hebben we een heel symfonisch orkest in een nummer zitten, soms enkel gitaareffecten. We zijn daar allemaal zeer intens mee bezig, met het schrijven en arrangeren van nieuwe nummers. Elk nummer moet echt af zijn, en heeft een eigen benadering. En dat brengen we ook live. Automatisch heeft het ene veel met het andere te maken. Veel klanken en toevoegingen zijn hetzelfde live als op cd. Maar op cd maken we het vaak toch nog “bigger than life” omdat je daar de kracht en volume niet hebt van een optreden. 

Hebben jullie nooit gedacht om een echt concept album uit te brengen, want deze leunt wel een beetje naar een concept plaat maar is het dan ook weer niet…
‘Twin Symbiosis ‘is een beetje een concept album. Het is uitgebracht in tijden toen alle bands concept albums maakten en wij wilden iets totaal anders doen. En wij wilden liever iets anders doen. Dus hebben we bewust geen concept album gemaakt (haha)

Ik heb het gevoel dat er in ‘The Road to Oblivion’ ‘een verhaal schuilt achter zit; is dat zo met de nieuwe plaat?
The Road to Oblivion is ook geen conceptalbum, alle nummers hebben afzonderlijk hun eigen identiteit. Het is aan de luisteraar of de lezer om er al dan niet zijn/haar eigen verhaal of fantasie in te herkennen.
Voor de ene lijkt het oppervlakkig, een ander vindt er dan een diepere laag in. Als er ook maar één iemand ons dan komt zeggen dat hij/zij zich in een nummer herkent of zich ermee kan identificeren dan geeft ons dat voldoening. En méér moet dat niet zijn.

De plaat werd dan ook sterk ontvangen?
We maken uiteraard geen muziek voor de pers, maar maken muziek die we graag horen uiteraard. Maar de reacties waren zeker positief.

Kan dit het moment van de grote doorbraak worden voor Dyscordia?
Wij hopen dat, het zou heel leuk zijn. We hebben er zeker wel plannen mee. 2025 is ook het jaar dat Dyscordia 15 jaar bestaat, daarrond gaan we ook wel dingen doen. Er zijn dus zeker plannen voor het nieuwe jaar. We staan alvast op MentalFest op 22 februari in Roeselare: https://mentalfest.be/  waar we zowel ouder als nieuwer werk zullen spelen. Aangezien Jens ondertussen helemaal ingewerkt is. De gehele bloemlezing van Dyscordia zal gebracht worden aldaar. En eigenlijk willen we dit jaar ons 15-jarig bestaan gewoon uitgebreid vieren. Dat is het grote plan voor 2025 eigenlijk. We zijn optredens aan het plannen in België maar ook in het buitenland. Zodra we kunnen, maken we alles bekend op de website en onze socials. En we zullen wel zien waar ons dat brengt…

Misschien eindelijk nog eens Graspop …
Dat zou prachtig zijn, we hebben ze alvast gecontacteerd…

Maar dan zit je weer met die muur … Hebben jullie de ambities, door o.a. COVID en niet steeds de erkenning te krijgen die jullie verdienen, moeten verleggen als band?
We vinden het gewoon plezant, zoals eerder al aangegeven. Zowel het muziek schrijven, samen repeteren als optreden is een passie voor ons allemaal. En of dat optreden nu kan in Spanje, Duitsland of onze thuisbasis Kortrijk, het is gewoon plezant .. ook na 15 jaar. We willen natuurlijk groter worden en ergens doorbreken, maar ook als dat niet gebeurt gaan we gewoon muziek blijven maken. Uit liefde voor de metal! Daar doen we het voor.

Hier in ons landje, kan het zijn afhankelijk van waar je bent, soms minder feedback krijgt? Ondervinden jullie dit onder Dyscordia?
Dat heeft volgens mij niet echt iets te maken met een afkeer, maar met het feit dat we bijvoorbeeld veel meer spelen in Kortrijk en omstreken, en mensen ons daar dus beter kennen. En doordat we in Antwerpen iets minder spelen, zijn we daar minder bekend en komt daar wat minder volk op af.

En anders, kan het zijn, indien een Amerikaan hoort dat het een Nederlandse band is,  zal hij de oren spitsen; bij een Belgische of Vlaamse band fronst men de wenkbrauwen. Ondervinden jullie dat ook, ‘zo’n muur’?
We zouden het fantastisch vinden wat meer erkenning te krijgen. Laat dat duidelijk zijn. Maar we laten ons er ook niet door ontmoedigen. Als dat voor ons wel kan, en we die kans kunnen krijgen om die muur af te breken? Dan zijn we direct vertrokken! Lukt dat niet? Dan is dat ook maar zo…

Er schuilt in de nieuwe plaat een streepje Powermetal, ervaar ik persoonlijk, een genre populair bij een groot publiek. Is het niet interessant in de toekomst eens andere wegen uit te proberen? Hoe sta je er tegenover?
We zijn al bezig met ideeën voor een nieuwe plaat. We gaan onszelf geen beperkingen opleggen, of bij voorbaat zeggen ‘we gaan nu die of die richting uit gaan’. Het moet een natuurlijk groeiproces blijven. Dat is altijd zo geweest bij Dyscordia. We gaan dus ook nu weer af op wat we voelen op het moment. We hebben nu twee nieuwe muzikanten in de band, en hun inbreng zal zeker zijn invloed hebben op de nieuwe sound van Dyscordia.  Jens en Chevy schrijven nu ook mee muziek, dus we zullen zien waar ons dat brengt.

De inbreng van nieuw bloed kan een sound drastische veranderen, bij jullie ook?
De drum van Chevy is al heel anders dan Wouter zijn drumwerk. Dat merk je ook op de optredens, en dat heeft zeker zijn invloed op de toekomst. Ook de inbreng van Jens zorgt voor andere invalswegen, nu al. Het zal zeker en vast Dyscordia zijn, en toch anders klinken dan deze plaat, dat is het enige wat zeker is.

Jullie zijn dus al aan nieuwe nummers bezig. Zijn er al concrete plannen wanneer een eventuele volgende plaat zou uitkomen dan?
Dit jaar is vooral zoveel mogelijk optreden in het oogpunt van ons 15 jarig bestaan. Het zal dus zeker niet voor dit jaar zijn, zelfs mogelijk nog niet voor 2026 denk ik. 

Wat ik zo indrukwekkend en uniek vind aan Dyscordia (we hadden het er al eens over in een vorig interview, is die Army op Facebook, dankzij Pascal). Uniek toch. Heeft die Army ook een invloed op jullie muziek of vormen ze een inspiratiebron?
We zijn zeer gelukkig en dol op die Army, zoveel is zeker. We kijken graag om eens iets speciaal te doen voor hen, zeker en vast. Ze beslissen niet mee welke richting we muzikaal uitgaan, dat dan weer niet. Maar een inspiratie zijn de Army zeker en vast voor ons, zoveel is zeker!

Past een speciaal feestje voor hen, naar aanleiding van jullie 15 jarig bestaan ook in de planning die jaar?
We gaan zeker iets doen voor de fans van de Army.. Maar daar kunnen we op dit moment nog niet over uitweiden. Hou zeker de socials en de website in het oog!

Ik zie er naar uit naar meer dit jaar … Tot op MentalFest alvast