Les Nuits Botanique 2018 – Sylvie Kreusch – Tessa Dixson – Lucy Dacus – Ought!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie – Rotonde)
Brussel
2018-05-02
Erik Vandamme en Johan Meurisse
Sylvie Kreusch werd door de Bota getipt als één van de verrassingen in hun reeks ontdekkingen . En jawel , het ziet er naar uit dat de talentvolle dame van partner Maarten Devoldere, de muzikale ervaringen in het eigen werk meeneemt van Warhaus en haar vroegere A Soldier’s Heart, één van de eerste winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting.
Een warme, sensuele en donkere , mysterieuze sound krijgen we door percussie , elektronica en Kreuschs unieke verschijning in het zwart en een losse gouden bloes . Haar zwoele , sexy danspasjes spreken tot de verbeelding . Als een krolse kat beweegt, hotst ze op het podium . Een sterke uitstraling. Haar stem knauwt , zalft en klinkt indringend , emotioneel.
De muziek hangt ergens tussen Roisin Murphy , Charlotte Gainsbourg, Jah Wobble’s Invaders of the heart en het Zweedse The Knife /Fever Ray rond Karin Dreijer Andersson in . Een dampende, groovende afro world trance baadt in de sound en prikkelt de dansspieren. Meteen werd de aandacht gescherpt met “Counting” en “Egypt” vol exotische ritmes . De temperaturen stegen in de Rotonde .
Ook toont ze een andere kant , met trage, slepende dreigende geluiden , die een soundtrack gevoel ademen op z’n Alien – Prometheus – Covenant. Kreusch wordt geruggensteund door twee leden o.m. Simon Lenski van DAAU, en dat biedt nu net die kleurrijke, dansbare, mystieke , hypnotiserende sound . “Voodoo” hoorden we in één van de nummers en die bedwelmende sfeer is er. De single “Seedy tricks” , goed op het eind bewaard , voert je mee in een helse rit .
Het optreden is straf, overtuigend! Eerder hadden we al een sterk , extravert “Wild love” , die veel ruimte bood aan haar twee muzikanten. “Please to Devon” wuifde de pittig gekruide Oosterse set uit . Hier is een opkomend talent bezig , die verdiend haar plaatsje opeist binnen onze Belgische zangeressen.
Tessa Dixson: Er hangt voortdurend magie in de lucht, als Tessa Disxson de temperatuur weer tot een kookpunt doet stijgen.
Ook voor Tessa Dixson was het haar primeur als solo artieste. Eerder leverde Tessa haar medewerking aan artiesten als o.a. Roméo Elvis en Stereoact. Waardoor ze toch wat ervaring heeft opgedaan. Tessa Dixson laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten die haar stem ondersteunen en perfect aanvullen. Ook Dixson tovert door haar bedwelmende houding, met zelfs een donker kantje de aanhoorder voortdurend. Bovendien beschikt Tessa Dixson over een gigantisch mooie stem, die je hart verwarmt en sneller doet slaan.
"Ze omarmt haar publiek en medemuzikanten met zoveel liefde, dat je als aanhoorder je gewoon gewillig laat meevoeren naar de onaards mooie wereld die de jongedame je aanbiedt."
Betrad de Tessa Dixson in eerste instantie nogal bedeesd en zenuwachtig het podium, dan veranderde dat prompt toen ze haar stem en danspassen in de strijd gooide. Het leek alsof bij elke vurige danspas opnieuw alle zenuwen werden afgegooid. Je zag Tessa naarmate de set vorderde bovendien ook groeien in haar kunnen. Voortgestuwd door de fans die op elk pasje weer enthousiast reageerden. Zeker als ze haar jasje losknoopte, zorgde dat voor een gejoel in de zaal. Tot hilariteit van Tessa zelf. Dat ze haar publiek met zoveel gemak uit haar hand kon doen eten, had dan ook zijn uitwerking op het podium. Op het einde van de set was van zenuwen totaal geen sprake meer, integendeel.
Prayer, haar debuut single stond bovendien vrij vroeg in de set. Door een kleine technische onderbreking, moest Tessa opnieuw beginnen. Het zorgde voor een beetje nervositeit. Maar eens de song terug gebracht, viel ons nog maar eens op wat voor een getalenteerde en enorm professionele tot spontane jongedame Tessa toch is. Ze omarmt haar publiek en medemuzikanten met zoveel liefde, dat je als aanhoorder je gewoon gewillig laat meevoeren naar de onaards mooie wereld die de jongedame je aanbiedt.
https://www.youtube.com/watch?v=2SBU33q5J_c
Tessa Dixson schippert doorheen haar set eveneens tussen intiem je hart diep raken, en binnen een eerder donkere omkadering duister walmen boven de hoofden doen drijven. Afsluiten doet Tessa Dixson met een hartverscheurend mooie samensmelting tussen haar stem en inbreng van viool die de drums ondersteund. Nog maar een bewijs wat voor een getalenteerde en veelzijdige artieste Tessa toch is. Er hangt duidelijk magie in de lucht op dit concert, maar toch zien en horen we nog groeimogelijkheden naar de toekomst toe. Meer nog. Mits het nodige podium ervaring zien we Tessa Dixson uitgroeien tot een uitzonderlijk fenomeen binnen de Belgische muziekwereld. Kortom. Zelfs nu wist Tessa ons al compleet te overtuigen en verdoven, wat moet dat zijn als de nodige podium ervaring zorgt voor nog meer onaardse schoonheid … vroegen we ons af.
We klopten nog aan voor een drietal songs van Lucy Dacus. Een beloftevolle jonge dame , die een link legt met de ‘90s indierock van Throwing Muses en The Breeders . De gitaren namen hier het voortouw , gedragen door haar emotioneel geladen vocals. ‘Historian’ is de nieuwe plaat van deze goed belezen dame . Ik hoorde dat het eerste deel van de set beduidend rustig was , terwijl we net op tijd waren voor het rockende concept . Mooi getimed dus …
Tot slot kwam Ought , één van die fijne postpunkende indiebands uit Canada . De derde plaat ‘Room inside the world’ drong zich op . We krijgen een hoekige sound met een stel fijnzinnige, brandende indie/postpunksongs, die refereren aan de postpunkgolf van The Rakes en Franz Ferdinand, de gekke 70s psychedelische punkcapriolen van Captain Beefheart en tot slot The Fall door de declamerende, (diep) grauwe zang van Tim Darcy.
Als een jonge John Cleese, Alex Kapranos , maakte hij potsierlijke danspasjes en armbewegingen . Een intens broeierige , gedreven , dwarse sound die nu meer subtiliteit, finesse toelaat en wat gelaagder, mysterieuzer klinkt . Eerst werd het nieuwe materiaal voorgesteld, songs die zich nog een plaatsje zoeken naast de gekende oudere, als een fel , indringend “Habit” en “Beautiful blue sky”. “Alice” van de nieuwe plaat , benaderde live het scherpe , frisse , krachtige karakter van vroeger. De afsluitende “Today more than any other day” en “The weather song” van hun debuut , drukten het gaspedaal opnieuw in en tekenden voor heel wat headshakes in het publiek. Het is wat wennen aan het nieuwe werk, die door de bredere invalshoek een minder intense spanning hebben dan het vroegere.
Pics homepag – Sylvie Kreusch
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 – Jungle - Tropische avond in een Botanische tuin!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2018-05-01
Simon Meyer-Horn
Het is al van 2016 geleden dat het Britse modern soul band Jungle in ons land te zien waren. Hun vorige plaat, tevens ook hun debuutplaat, dateert zelfs van 2014, maar op nieuwe muziek van het zevental moeten we gelukkig niet al te lang meer wachten. Ze vertelden ons dat er in mei zelfs twee nieuwe singles uitkomen, iets om naar uit te kijken. Hun concert gisterenavond in een uitverkochte Chapiteau onderbouwde hun sterke live reputatie en toonde dat ze nog heel wat in hun mars hebben!
De Belgische Coline mocht de avond openen en deed dit met een exotische techno set die wel iets in zich had dat we konden smaken. De mix van invloeden leidde tot een dynamische set van 45 minuten die eventjes te kampen had met wat geluidsproblemen, maar al snel werden opgelost. Helaas was het grootste deel van publiek iets minder aandachtig en communiceerde het liever met hun buur dan naar het Brusselse technotalent te luisteren. Dat neemt niet weg dat Coline voor de eerste verrassing van de avond zorgde en we haar graag nog eens aan het werk zouden willen zien, maar dan wel in een andere (intiemere) setting!
Een klein halfuur later is het dan eindelijk aan één van de grootste namen op deze editie van Les Nuits: Jungle. Dat die er zin in hadden, werd meteen duidelijk. “Smile“ was het eerste wapenfeit van de avond en werd al luid onthaald door de tot de nok gevulde Chapiteau. Vroeg in de set passeerde ook fanfavorieten “Julia“ en “The Heat”, waarop stilstaan geen optie bleek te zijn gezien de vele bewegende lichamen. Het meerstemmige zingen van de twee frontmannen en de backing vocals hebben soms wel wat weg van de Bee Gees en zijn naast de typische en herkenbare Jungle-sound de eyecatcher van hun muziek!
De twee frontmannen zochten gisteren meermaals het contact op met het publiek en vonden vrijwel iedere keer gehoor als het ging om bijvoorbeeld meeklappen. Ook de sfeervolle lichtshow zat goed in elkaar en bracht de nummers “Platoon”, het sterk gespeelde “Lucky I Got What I Want” en het catchy “Crumbler” een echte meerwaarde. Muzikaal werd er ook telkens uitmuntend gespeeld. Het zevental wist overal een erg strakke vibe te creëren en hier en was perfect op elkaar ingespeeld. Zo kregen we perfecte pauzes, ideale tempoversnellingen en alleen maar ‘good vibes’.
We kregen gisteren maar liefst zes nieuwe nummers te horen waarvan een aantal heel veelbelovend klonken. Vooral “Happy Man”, “Beat 54” en “House in L.A.“ wisten te overtuigen waarvan laatstgenoemde het meeste respons kreeg van het publiek dankzij zijn catchy refrein en de sterke opbouw van het nummer! “Cherry” vonden we daarentegen iets minder omdat het te weinig de Jungle-sound bevat en kon daarom ook op het minste bijval van de avond rekenen.
Dat Jungle een goed geoliede live act is, bleek nog maar eens in de laatste nummers van het concert. “Drops” begon nog vrij gemoedelijk, maar naarmate het nummer vorderde, brak het meer en meer open en op het einde was er geen houden meer en ging het dak van de tent er bijna af. Op die euforiewolk ging de band uit London verder met hun grootste hit tot nog toe: “Busy Earnin”. De twee songs gingen naadloos in elkaar over en toonden hoe sterk deze band instrumentaal wel niet is. Ook hier smulde het publiek met plezier uit de handen van frontmannen Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland. Nadat ze even in de backstage waren verdwenen, kwamen ze terug om aan de bisronde te beginnen. In het uitgerekte “Time” kreeg iedereen op het podium zijn momentje en sloten ze daardoor de set in stijl af.
Jungle leek zich duidelijk te pletter te amuseren op het podium en dat werkte aanstekelijk op de sfeer in het publiek. Nieuw en oud materiaal werden gretig onthaald en zorgde voor een dynamische set. We zien Jungle graag in de nabije toekomst passeren want als deze band op het podium staat, komt de exotische sfeer van de echte jungle terug op het podium.
Setlist: Smile – Julia - The Heat - Happy Man – Platoon – Casio - Lemonade Lake - Lucky I Got What I Want – Accelerate – Cherry – Crumbler - House in L.A. - Beat 54 – Drops - Busy Earnin’ – Time
Met dank aan Dansende Berende http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jungle-01-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/coline-01-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - U.S. Girls + Wye Oak - Schitteren in het zwart
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-01
Jasper Verfaillie
Dat er op Les Nuits Botanique gegoocheld wordt met line-ups en artiesten, is ondertussen al geen geheim meer. Van creatieve samenwerkingen over thema-avonden tot tegendraadse artiesten op dezelfde bill: de Botanique weet er altijd een mooie legpuzzel van te maken. Op het eerste zicht hadden de sferische rock van Wye Oak en de feministische funk van U.S. Girls weinig met elkaar gemeen. Beide bands hadden onlangs nieuw (en uitmuntend) werk op de wereld losgelaten, opereren al jaren in de indie-niche en hebben een vrouw aan het roer. Die combinatie bleek op de dag van de arbeid goud waard. Liet de mijmerende maar diepgaande rock van Wye Oak ons nog langzaam opwarmen, dan deed U.S. de temperatuur meteen stijgen met haar exotische en funky ritmes. Op een avond waar ook Jungle en L.a. Jungle ergens in de Botanique stonden, kon het dus niet anders dan ook heet worden in de Rotonde.
Met een goeie nieuwe plaat onder de arm, is het altijd makkelijker spelen. ‘The Louder I Call, The Faster It Runs’ is alweer de zesde plaat van de band uit Baltimore en is zonder twijfel hun sterkste werk tot nu toe. Dat de band hun setlist ook gretig vulde met nummers uit die laatste plaat, kwam het concert alleen maar ten goede. Het gierende “The Instrument” trok net als op plaat de boel op gang en deed dat met veel goesting. Wye Oak besprenkelt hun bezwerende rock vaak met vleugjes elektronica, en hoewel die er live sterker doorkwamen, gaven net die fijne details hun nummers wat meer kleur. Zo kregen “Lifer” en “It Was Not Natural” net dat tikkeltje meer cachet.
Slechts twee keer delfde Wye Oak wat oudere nummers op. “Shriek” deed wat zijn titel beloofde en trok nog eens een blik gierende gitaren open, terwijl “Spiral” ons dan weer probeerde binnen te trekken. Dat lukte maar half, want frontvrouw Jenn Wasner leek vaak wat in haar eigen wereldje te vertoeven. Haar intrigerende stem en opvallend gitaarspel konden ons mateloos boeien, al kregen we in het midden van de set vaak het gevoel alsof we naar een mooi schilderij stonden te turen, maar er nooit echt in werden opgeslokt. “We have a lot of songs, but not a lot of time,” merkte Wasner tussendoor op, en dus verspilde ze ook geen tijd met bindteksten of praatjes. Met het smachtende “You of All People” en het met veel plezier gespeelde “Glory” vond Wye Oak wel hun tweede adem om dan af te sluiten met de titelsong van hun nieuwe plaat. Logisch ook, want zo eindigden ze net op zoals ze begonnen waren. Echoënde gitaren op een bedje van minimale elektronica. Het furieuze einde van “The Louder I Call, The Faster It Runs” maakte zo de cirkel rond.
Een politieke boodschap koppelen aan geweldige muziek lijkt nog steeds een aartsmoeilijke opdracht. Father John Misty vatte 2017 perfect samen met zijn Pure Comedy, U.S. Girls heeft alvast met ‘A Poem Unlimited’ een opvolger voor 2018. Op die plaat gaat frontvrouw Meghan Remy flink tekeer tegen de patriarchie en laat ze zich zonder schaamte een feministe noemen. Dat ze haar frustraties nog eens weet te destilleren in uiterst dansbare, funky en sexy nummers zet haar argumenten alleen maar kracht bij. Voor haar show in de Rotonde liet ze zich bijstaan door een zevenkoppige band, inclusief saxofoonspeler en achtergrond zangeres, al mocht die laatste meteen plaats nemen naast Meg vooraan het podium. En volkomen terecht, want ze wierp zich doorheen het concert op als volwaardige co-frontvrouw en verdiende meer dan een plaatsje in de achtergrond. U.S. Girls bleek meteen meer te zijn dan het geesteskind van Meg. Samen met haar sterke liveband vloog ze er meteen stevig in. “Velvet 4 Sale” klonk nog funkier en verleidelijker dan op plaat en de saxofoon op “Rage of Plastics” deed de temperatuur meteen enkele graden stijgen.
Niet alleen de zaal, maar ook het hoofd van Remy maken overuren. “M.A.H.” (een acroniem voor “Mad As Hell”) doet een scheldtirade vermoeden, maar het nummer is een geniale mix van poignante lyrics over Obama’s loze beloftes en funky zomerse ritmes. Die tegenstrijdigheden komen wel vaker terug in de muziek van U.S. Girls. Zo neemt ze net voor “Rosebud” de lyrics ‘Let’s take a moment’ wel heel letterlijk. De hele band blijft seconden lang stil waardoor het publiek niet anders kan dan ook stil te zijn. Een bevreemdend moment, maar de band noch het publiek laat zich uit zijn lood slaan. Integendeel, de doorleefde zang van Remy op “L-Over” en de manier waarop ze zich aan haar bandleden vastklampt doen onze aandacht alleen maar toenemen.
Die emoties zetten zich verder in “I’ll Never Learn”, een fragiele cover van The Shangri-La’s, waarin de toetsenist en de achtergrondzangeres een subtiel en gevoelig duet brengen. Om meteen erna het ruige “28 days” in te zetten, een subtiele verwijzing naar de gemiddelde lengte van de vruchtbaarheidscyclus van een vrouw. Vooral in het tweede deel van de set, waarin wat oudere nummers aan bod komen, lijmt Remy de nummers aan elkaar met samples. Nu eens wat abstracte ruis, dan weer een quote als “Encourage you to not tell women what to do”. Het is duidelijk waar U.S. Girls voor staat, en frontvrouw Meghan Remy laat niet met zich sollen.
Het ouder werk is zo mogelijk nog intenser dan haar nieuwe plaat. “Window Shades” maakt nostalgie haast tastbaar en ontaardt in duisternis in “Island Song”. Remy bespeelt niet alleen het publiek met haar theatrale dansmoves, maar ook haar band. De guitige saxofonist mag haar het hof maken tijdens “Sorority Feelings”, maar ondanks zijn geweldige solo’s wimpelt ze hem af. Wie dacht dat de band daarmee hun beste kruid had verschoten, kreeg er meteen nog een schep bovenop. Het geweldig funky “Pearly Gates”, een verstopte aanklacht aan mannen die hun macht misbruiken, mondde uit in een heerlijk accapella duel tussen Remy, haar toetsenist en achtergrondzangeres. Met afsluiter “Time” zocht Remy samen met haar band dan weer de grenzen van de tijd op. Tijdens de schier eindeloze outro ging ze het publiek uitdagen en opjutten, terwijl de band nog hun laatste restjes energie van zich af speelden.
U.S. Girls was boos, heel boos, maar in plaats van ter plaatse te blijven trappelen, zet ze die frustraties om in ontzettend aanstekelijke muziek. Samen met voorprogramma Wye Oak bewezen de twee frontvrouwen dat hun bands te lang in de schaduw hebben moeten staan. Beide vrouwen waren de hele avond in het zwart gekleed, maar zelden hebben we iemand zo zien schitteren in het zwart als Meghan Remy, haar achtergrond zangeres en Jenn Wasner van Wye Oak. Of het een statement was, hebben we het raden naar. Wat we wel zeker weten is dat voor U.S. Girls de derde keer Botanique voorlopig de beste keer was.
Setlist Wye Oak: The Instrument – Lifer - It Was Not Natural – Shriek – Spiral – Symmetry - Say Hello - Over And Over - You Of All People – Glory - The Louder You Call, The Faster It Runs
Setlist U.S. Girls - Velvet 4 Sale - Rage of Plastics - M.A.H. – Rosebud - L-Over - I’ll Never Learn - 28 Days - Navy & Cream - Window Shades - The Island Song - Sororal Feelings - Pearly Gates – Time
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Jonathan Verschaeve
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanque 2018 - L'Impératrice - Faire - Pépite - Frankrijks meest kleurrijke popgroepen
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-01
Erik Vandamme
Op deze 1 mei waren alle zalen in Botanique uitverkocht. Wat aangeeft dat Les Nuits 2018 een enorm succes is geworden. Want ook op andere festivaldagen staat het bordje 'Sold Out' bij veel aangekondigde concerten. Brussel en Franstalig België hebben altijd een goede band gehad met Franse Chanson tot Franse rock en pop muziek. Dat was wellicht ook de reden dat ook deze avond in Orangerie compleet was uitverkocht. "Frankrijks meest kleurrijke popgroepen" staat als openingzin op de website van Botanique. Om het aantreden van L'Impératrice - Faire - Pépite aan te kondigen, op Les Nuits 2018. Een zinnetje dat ook ons aanzet om die kleurrijke groepen eens onder de loep te nemen.
Pépite - Kleurrijke aanstekelijkheid die aan de ribben blijft kleven
We citeren even de introductie op de website van Botanique: ''Zoals menig andere Franse band laat Pépite zich inspireren door de nabijheid van de Middellandse Zee en het warmere klimaat om broeierige, breezy pop te maken. Nostalgisch naar verre, eenzame reizen klinkt het duo zowel zomers als melancholisch.'' Pépite brengt dan ook een set boordevol fijne, aanstekelijke popsongs die van begin tot einde aan de ribben blijven kleven. Pépite is bovendien een band die goed heeft geluisterd naar het verleden van de Franse muziek, en door een eigenzinnige en hedendaagse inbreng dat verleden heruitvindt. Binnen een gloednieuw concept. Bovendien tuimelt de band, ondanks het brengen van verfijnde popsongs, niet in de val van al te 'kitsch' of oppervlakkig te gaan klinken. Eerder net toegankelijk genoeg om een ruim publiek aan te spreken, en eigenzinnig tot melancholisch genoeg om niet teveel de commerciële toer op te gaan. En ook liefhebbers van eerder alternatieve rock tot pop muziek over de streep te trekken.
https://www.youtube.com/watch?v=jStJop5-R94
Hoewel we strikt muzikaal bekeken de twee bands totaal niet met elkaar kunnen vergelijken. Het aantreden van Pépite deed met wat denken aan menig optredens van Beach Boys. Die met hun aanstekelijke tot toegankelijke Surfrock een heel ruim publiek konden aanspreken. Maar net door een oog voor experimenteren binnen dat genre, ook een zogenaamd alternatief rock publiek kon bekoren. Pépite heeft op ons dus net diezelfde indruk nagelaten, waardoor we net als de aanwezigen in de zaal, prompt over de streep werden getrokken. En de eerste danspasjes van de avond een feit waren. Als de eerste band van een avond de opdracht heeft om de lont aan het vuur te steken om de boel te doen ontploffen? Dan is Pépite daar met brio in geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=KFgzcF42-0M
FAIRE - Hoe Franse Punk klinkt? Check FAIRE
Eigenlijk is de Franse band FAIRE dat label 'punk' opkleven is hen tekort doen. FAIRE is in 2015 ontstaan in Parijs. Hun muziek zouden we eerder onderbrengen in de richting in Surf/wave tot Psych. De band slaat op hun schijf Le Tamale uit met gebalde rave tot experimentele synthscapes lezen we in de biografie op de website van Botanique. Ook dat blijkt in Orangerie het geval te zijn. Hoewel hun muziek dus puur muzikaal bekeken verre van Punk kan genoemd worden. Blijft de zogenaamde 'punk attitude' wel degelijk stevig overeind staan. Vooral de fans vooraan genieten dan ook met volle teugen. In eerste instantie kan niet iedereen deze wervelstorm even goed smaken. Dus legt FAIRE gewoon de lat een beetje hoger waardoor een punk/rave feest losbarst waardoor daken er prompt moeten afgaan.
https://www.youtube.com/watch?v=HNjNVH-Mk6k&t=10s
Besluit: De band maakt er, ondanks vaak heel grappige bindteksten, weinig woorden aan vuil en laat vooral zijn snoeiharde muziek, met experimentele knipogen, voor zich spreken. FAIRE deed met een wervelende show de Orangerie , na een toch wat moeizame start, op zijn grondvesten daveren. Want daarop stil staan is uiteindelijk onmogelijk. Prompt worden geluidsmuren omver geblazen. En de zaal in vuur en vlam staat. Waardoor, na een wat moeizame start, uiteindelijk toch iedereen overslag gaat. En met een goed gevoel vanbinnen de zaal verlaat. Missie geslaagd!
https://www.youtube.com/watch?v=omsFL4lS9c4
L'Impératrice - Aanstekelijke popdeuntjes, die op de dansheupen werken. Gecombineerd met een frontvrouw/zangeres die met haar engelen stem en natuurlijke charisma harten breekt.
Ook nu weer citeren we de introductie op de website van Botanique even: " L’Impératrice weerspiegelt alles wat hedendaagse Franse pop zo interessant maakt. De groep gebruikt invloeden van Air en Sébastien Tellier om tropische, dromerige en lichtjes surrealistische strandmuziek te maken die potentieel heeft tot ver buiten L’Hexagone." De band is aan een steile opmars naar boven toe. Op basis van wat we te zien en horen kregen in de Botanique voorspellen we de band een gouden toekomst in de typische Franse Pop muziek en ver daarbuiten.
https://www.youtube.com/watch?v=_8vPaRa0fMo
De band brengt niet alleen aanstekelijke popdeuntjes, die op de dansheupen werken. Het meest in het oog springende is de wulpse, charismatische en goedlachse zangeres en frontvrouw. Die, door haar spontane en heel charmante uitstraling op dat podium menig harten beroert. En iedereen uit haar hand doet eten.
L'Impératrice zette vorig jaar nog Chapiteau op Les Nuits Botanique in vuur een vlam. Ook de Orangerie ging compleet overslag. Op deze aanstekelijke muziek stilstaan is dan ook onmogelijk, en dat had de band goed begrepen. Zowaar legt L'Impératrice de lat zelfs nog hoger, zodat de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. Zodat uiteindelijk, na een fijne en stomende set, het potje compleet overkookt.
https://www.youtube.com/watch?v=er9q7YA5WyU
Eindconclusie
We kregen op deze typisch Franse avond een gevarieerd aanbod voorgeschoteld van wat leeft binnen de Franse Pop en rock cultuur. Met drie bands die door middel van het brengen van een aanstekelijke tot strakke set meerdere keren het dak van Orangerie er compleet deden afgaan. Met andere woorden, de toekomst van Franse pop en rock ziet er, na het aanschouwen van deze drie bands, meer dan rooskleurig uit.
dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Bij onze eerste kennismaking met Inwolves, de band rond drumster Karen Willems, stelden we reeds vast dat we hier te maken hadden met een uitzonderlijke parel binnen het Belgische muziek gebeuren. Air+ liet in 2014 een onuitwisbare indruk op ons na, … en ook Involves (2016) .
Ook al zat Inwolves even in de koelkast, Karen heeft ondertussen niet stil gezeten. Haar samenwerking met o.a. Dirk Serries, Barst en dergelijke meer laat ook op de nieuwste schijf zijn sporen achter. Color In the Zoo is uit via Consouling Sounds. We namen de plaat onder de loep, en stellen vast dat de donkere walmen nog steeds aanwezig zijn. Maar de band anno 2018 straalt ook een zekere positiviteit en ingetogenheid uit.
De intense drumpartijen van Karen zijn op Color in the Zoo de rode draad doorheen het geheel. Voor deze nieuwe schijf ontpopt Karen Willems zich tot multi-instrumentalist. Naast percussie en drums neemt ze ook bas, gitaar, fluit en veldopnames voor haar rekening. Uiteraard mag de inbreng van een handvol verwante muzikanten als Nils Gröndahl, Barkin Engin, Stijn Dickel, Maarten Flamand en Glen Steenkiste niet worden onderschat.
Vanaf All Construction voelen we al aan dat deze schijf meer de dromerige, melancholische kant uitgaat. Met toch een kleine knipoog naar de donkere walmen van voorheen, maar telkens binnen een intimistische tot psychedelisch aanvoelende atmosfeer.
Het extra interessante aan deze schijf zijn de natuurgeluiden. Zo horen we bij To Louis Hardin geluiden komende uit de diepste bossen. Lichtjes dreigend, met zelfs het geluid dat aanvoelt als een tam-tam van de Afrikaanse volkeren. Inwolves slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Er wordt voortdurend geflirt met geluidsmuren afbreken. Zoals bij het dreigende trommelgeroffel tijdens deze song. Maar de intieme en verdovende tot bedwelmende invloed blijft over de gehele schijf stevig overeind staan.
De veelkleurigheid van deze schijf springt het meest in het oog. Het lijkt wel alsof Karen heel bewust een chaos wil doen ontstaan in ons hoofd. Waarbij percussie de hoofdrol speelt, maar ook fluit en heel bevreemdend aanvoelende geluiden aantonen dat Inwolves op deze schijf niet binnen de lijntjes kleurt, maar eigenzinnig grenzen verlegt. Ook eigen grenzen. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen.
Ook op daarop volgende songs als Under The Radar, Faith, In Paradiso blijft Inwolves improviseren, soms op het absurde af, en vooral binnen die minimaliserende atmosfeer de luisteraar hypnotiseren en in een diepe trance doen belanden. Op deze voorwaarde dat diezelfde luisteraar zich gewillig laat meevoeren over de toch wel vreemd aanvoelende kronkels die Karen uit haar instrumenten tovert.
Want heel bewust heeft Inwolves geen gemakkelijk in het gehoor liggende plaat uitgebracht. Op bepaalde momenten zit er, eveneens heel bewust, zelfs geen echte structuur in. Maar eens je de songs hebt ontleend, en je de muziek gewoon op uw geest en gemoed laat inwerken, ontstaat een wisselwerking tussen het gehoor, het oog en de ziel die met geen woorden valt te omschrijven. Door zoveel chaos en wispelturigheid in de songs te steken, is het eveneens een heel filmische plaat geworden. Waarbij je de beelden zelf kan en mag invullen.
Inwolves blijft anno 2018 nog steeds grenzen aftasten, waar eigenlijk geen grenzen zijn. Improviseren tot het oneindige, waardoor een chaos zou moeten ontstaan die je doet afhaken. Maar net door die eerder vernoemde hypnotiserende tot psychedelische aanvoelende inwerking op je gemoed, blijf je geboeid luisteren en genieten aan Karen haar onuitputtelijke improvisatie.
1. All Construction 04:59
2. She Needs Air 03:50
3. Attack of the Tumbleweed 03:50
4. Wonderwiel 05:05
5. To Louis Hardin 05:02
6. Under The Radar 04:25
7. Faith 03:56
8. In Paradiso 02:55
9. Heen en Weer 03:15
‘The Silent Vigil’ is het tweede album van de Britse deathmetalband Memoriam. Die ontstond uit de assen van Bolt Thrower, aangevuld met snarenplukkers van Benediction. Waar het eerste album, ‘For The Fallen’ vooral voortbouwde op het werk van Bolt Thrower, lijkt de band nu meer een eigen gezicht te hebben. Er wordt vaker melodieus up-tempo (zoals op “From The Flames”) gespeeld dan old-school mid-tempo (zoals op “Nothing Remains”), hoewel dat laatste toch het overwicht houdt. Het groepsgeluid klinkt bovendien organischer, wat ook mag verwacht worden van een band die ondertussen al goed op elkaar ingespeeld is.
De stem van zanger Karl Willets heeft op dit nieuwe album duidelijk meer korrel dan op ‘For The Fallen’. Hij is nooit een nachtegaal geweest en het jarenlange opnemen en touren met een deathmetalband heeft zijn stembanden geen deugd gedaan. Vermoedelijk was het een productionele keuze om niet aan Willets’ stem te gaan sleutelen in de studio, zodat er geen te groot verschil is met wat de band live brengt. In de opnames van de instrumenten ging er veel aandacht naar het vinden van de juiste balans, maar minder naar het zoeken van het perfecte, afgeborstelde geluid per instrument. Dat zorgt voor een lekker rauw geluid.
Het tempo, de opbouw, de hooks en de breaks, zowat alles zit juist. Ook blijft Willets als songschrijver nog steeds overeind. “We Bleed The Same” heeft bv. een stukje van de laatste toespraak van Martin Luther King, maar ook zonder die openlijke referentie geeft deze track een ongemakkelijke update van de discriminatie in de wereld. In “Nothing Remains” gaat het over de impact van dementie op mensen en op “Soulless Parasite” over mensen die zich voordoen als vrienden, maar die achter je rug misbruik van je maken. Heel herkenbaar allemaal.
The Silent Vigil is een fijn deathmetalalbum met een paar kleine verrassingen. Memoriam speelt deze zomer op Hellfest in Frankrijk.
De melodische deathmetalband Nox Aeterna werd opgericht in 2002 in Nederland. De band bracht reeds vier albums uit: ‘Unleashed’ (2004), ‘Immortality’ (2007), ‘Nightblood’ (2012) en ‘The Desperation Deal’ (2015). Het nieuwe album ‘Aurora Borealis’ is een conceptalbum geworden over een reis door een koud en verraderlijk landschap, met als eindbestemming het noorderlicht.
Nox Aeterna vindt al langer inspiratie in Scandinavië, zowel voor de teksten als voor de muziekstijl. Hoewel ze inzake geluid aanleunen tegen de typische Zweedse melodische deathmetal en ook wel wat van Amon Amarth in zich hebben, brengen deze Nederlanders een eigen sound. Die sound drijft op power en agressie, met een opvallende rol voor de synths.
Je voelt meteen bij de eerste luisterbeurt dat deze band heel wat technische bagage heeft. Productioneel, inzake songschrijven en muzikaal-technisch klopt alles. Toch gaat er niet altijd genoeg agressie en dreiging uit van dit voor de rest heel stevige album. De keyboard van Gerard Baai zorgt voor een mooi vol geluid, met meer afwisseling dan in klassieke melodische deathmetal, maar hij vijlt zo ook heel wat scherpe kantjes af van de brutale grunts en de vlammende gitaren. Een beetje een tweesnijdend zwaard, want dankzij die leuke keyboard krijgt Nox Aeterna net ook een eigen gezicht.
Al bij al is ‘Aurora Borealis’ een prima album. De band komt het best uit de verf op titeltrack “Aurora Borealis” en op “Twist Of Fate”.
De Brit Paul Littlewood heeft een prachtige single uit, met zoals in het echte vinyl-tijdperk wel vaker gebeurde, een dubbele A-kant. Het is ook naar die periode dat Littlewood openlijk refereert. Zowel “Today” als “Television” drijven op een gevoel dat je terugvoert naar de Britse popmuziek van de jaren ’70. Denk aan Gilbert O’Sullivan, Leo Sayer, John Lennon en The Kinks.
Littlewood smeedt zijn songs nog artisanaal en dat levert twee keer een onweerstaanbaar mooie popsong op. “Today” is dromerige radiopop die je onmerkbaar vastgrijpt en niet meer loslaat. Op “Television” heeft Littlewood genoeg aan zijn zacht-warme stem en een paar heel eenvoudige gitaarakkoorden om de werkelijkheid even buiten te sluiten. Het doet wat denken aan de neo-psychedelica van de Brian Jonestown Massacre, maar dan in zijn meest poppy vorm.
Paul Littlewood schildert zijn songs met waterverf. Licht en lichtvoetig, heel Brits en toch maakt hij de juiste emotie los.
https://paullittlewood.bandcamp.com/album/today-television
LR Flores (voluit Florian Deroo) brengt zijn debuutalbum uit bij het label Vuilbak. Deroo kan je nog kennen als zanger/gitarist van de veel te vroeg ter ziele gegane Gentse gitaarbands The Caribous en Swap Meet. Swap Meet werd een tijdlang als veelbelovend beschouwd, scoorde redelijk in lokale en nationale bandbattles en bracht in 2016 de veelal met Pavement vergeleken EP ‘Suburboys’ uit. Na 2017 werd het stil rond Swap Meet.
Als LR Flores doet Deroo het solo. Met Swap Meet heeft LR Flores nog vooral gemeen dat de muziek ook hier weerbarstig klinkt, dat de melodie al eens overgeslagen wordt en dat er inzake genre niet één etiket op te kleven valt. Zijn verdwenen: (meestal) de elektrische gitaren, de drums en de noise. Die werden ingeruild voor akoestische gitaar, piano, field recordings (een courant item bij Vuilbak) en heel veel drum- en andere computers.
De songtitels lijken te verwijzen naar de parken (“Parks And Recreation” en “Juju Jubelpark”) en musea waar de inspiratie bij Florian opborrelde. Met die parken en musea heb je ook al een indicatie van de onderwerpen die hij als LR Flores aansnijdt. Zijn tien songs gaan voorts over mijmeringen over het leven, boekenwijsheden en over obscure historische figuren.
LR Flores klinkt als een experimentele versie van Eels, al kom je met het recente werk van The Germans en het eerste eigen album van Pascal Deweze ook al dicht in de buurt, al hebben die laatsten een betere balans gevonden tussen ritme, melodie en experiment. “A Young Turk” en “Labour 16” zijn met veel effectjes opgeleukte klassieke popsongs. “Books” had van Swap Meet kunnen zijn en is in wezen een ietwat vermomde, maar heel genietbare slacker-rocksong.
De meest toegankelijke songs zijn het jazzy en urban “Juju Jubelpark” en het elektro-Eels-achtige “Aubrey Boccanegra”. Evengoed vergeet Deroo soms in al zijn experimenteerdrift dat er onder de effectjes en laagjes ook nog een song moet zitten, zoals op “Night Scene”, “Parks And Recreation” en “The Happy Valley Sect”.
“The Temple” is een meesterlijke, verstilde pianoballad, gelukkig zonder stroperige lyrics, die met de meet bijna in zicht vakkundig om zeep wordt geholpen door er wat kleffe retro-Casio-synths over te gieten. Een beetje als een sportman die alleen voor open doel staat en overmand door twijfel toch nog mist…
https://www.youtube.com/watch?v=AqunQdv9D-g
Setlist: Olivia - Coups de griffe - Sè Zwa Zo - Quel mal homme (new song) - Le ciel - Tatou Kité - Ouvrir la cage - Améthys - Ca Va Pas La Tête? - Menteur - Champion - Carinia Encore: Matiti
dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Porches - Paarse precisie
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-04-29
Sander Blommaert
Zondagavond, half negen, buienradar geeft de zoveelste stortbui aan, maar wij staan al lang te drogen in de Rotonde van de Botanique. Het is druk op festival Les Nuits en dat is niet zo verwonderlijk met namen zoals Témé Tan, Martin Kohlstedt en Luke Howard op de affiche. Gelukkig kunnen wij ons splitsen en dus stonden we ook, al handen wrijfend, te wachten op synth-pop sensatie in de maak: Porches.
Aaron Maine komt in dezelfde formatie op als vorig jaar, toen hij oogopener ‘Pool’ (2016) kwam presenteren in een live jasje. Toen stonden de mensen volledig tot de deur toe volgepropt als spitsuur in een Japans metrostation. Dit jaar echter, mag Maine zich overgeven aan het handjevol trouwe fans dat er speciaal voor hem is, weliswaar vol, maar alle ruimte.
Dat live jasje verwijst naar het gigantische verschil dat Porches op plaat laten horen in tegenstelling tot op het podium. Aaron Maine’s twee laatste albums ‘Pool’ en ‘The House’ zijn beiden elektronisch uitgekiende synth-pop songs die tijdens zijn tour door een live band vertaald worden. Neem het strakke “Now The Water” waarin de gitaren opeens de baas worden over de Wurlitzer tonen en de strakke beat of opvolger “Mood” waarin vooral de bassiste en toetsenist voorrang krijgen op op het geweld van de gitarist achter hen. Techno-hit “Find Me” wordt bijna een Krautrock nummer en “Understanding” blijkt opeens de perfecte interlude voor “Underwater” ook al kennen ze twee jaar leeftijdsverschil.
Het publiek geniet van Aaron zijn lome, maar oh zo schattige voorkomen. ‘In my stoner hour” zingt hij duidelijk onder invloed van zijn onderwerp op het nummer “Hour”. Maine speelt een spelletje met zichzelf en zijn band en neemt het allemaal niet te serieus. De overdreven bewegingen, zijn enigszins valse uithalen waar ze niet nodig zijn, het gewiebel met zijn kont naar het publiek toe, de lyrische toevoegingen om aan te tonen dat hij echt wel nog bij zinnen is. Het is een genot te zien hoe hij een muzikale wereld creëerde waarin hij ook daadwerkelijk volledig zijn gang kan gaan tussen al dat roze en paarse 80’s licht. Wij staan alleen maar te grijnzen en mee te wiegen.
Porches schenkt ons een ontzettend dynamische set waarin ze feilloos switchten tussen nieuwe nummers en (zogezegd) oude nummers. Live is het muzikale gegeven zo zichtbaar dat we op momenten jaloers stonden te zijn op wat voor prachtpartijen de drummer wel niet mocht spelen. Jaloers werden we op hoe goed die band overeen kwam met elkaar. Jaloers werden we op de perfect passende sfeer die ze creëerden met z’n vijven. De manier waarop “Understanding” de zaal volledig stil krijgt ook al valt het niet onder de noemer liederen, “Aken” niet gespeeld wordt ook al is het zijn meest geluisterde nummer op Spotify en hoe de mensen die voor de techno kwamen oké zijn met het hoge rockgehalte, maakt dat Porches precies doorheeft waar hij mee bezig is.
Bij de laatste noot en een slap zwaaihandje valt ons op dat we zijn prachtige single nog niet hebben mogen horen. Gelukkig hoeven we niet lang te treuren als het enthousiaste publiek hen weer op het podium fluit, tiert en brult. Porches sluit inderdaad af met het gevoelige “Country” en plakt daar direct het meest dansbare “Anymore” achteraan.
Porches groeide aanzienlijk in zijn live voorkomen en we kregen niet één, maar twee fantastisch albums in de mix. Wij kijken uit naar meer pop/rock/techno/synth/disco van Porches, of het nu op plaat of podium is.
Setlist: Now The Water – Mood - Find Me – Braid - Be Apart – Hour - By My Side – Wobble – Glow – Goodbye – Car - Leave The House – Understanding – Underwater – Country – Anymore
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Shht - Gek en geniaal
Shht + The Glücks
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-04-28
Masja De Rijcke
Voor wie dit gekke allegaartje nog niet kende, google Shht even. De nieuwste sensatie van het moment. Ze voorzien jou niet enkel van een portie geweldig luistermateriaal maar ook van een sensationele unieke show die je niet snel zal vergeten.
Shht is nog niet zo heel lang in the running maar ze hebben al verschillende stempels achtergelaten in ons muzikaal Belgenlandje. Zij werden door Poppunt in de spotlights gezet met hun hilarische ‘Repetitiekot’ sessie en brachten nog niet zo lang geleden hun nieuwe single “Soup” uit. De bezoekers van de AB mochten geloven aan hun nieuwe gestoorde maar sterk geëvolueerde uiteenzetting. Het sprookje begon allemaal met “Life” die ook op vinyl uitkwam en tot nu toe hun eerste fysiek uitgebrachte single is. Een wondertje om mee te starten! Kort daarna volgde “Soup” waarbij de nieuwe geniale videoclip achteraan werd afgebeeld.
Hun volledige show was voorzien van visuals, prettig gestoorde riffjes en zelfs ingestudeerde danspasjes. Aan hilariteit was hier absoluut geen gebrek. Zanger Michiel en co hadden er duidelijk gigantisch veel zin in slaagden er in om iedereen mee te krijgen in hun aparte vibe .
Fans van Queen kregen hoogstwaarschijnlijk een kleine attaque bij het horen van Shht’s gemuteerde versie van “Bohemian Rhapsody”, maar wij zijn alleszins fan. Alsof de boel nog niet genoeg opgezweept werd, kwam dit er ook nog eens bij. Hoewel het polonaise gehalte hiermee vrij groot was , scheurden ze met deze cover het dak er volledig af. De schijven bleven maar komen en de band had als ultieme verrassing nog voor een jongedame gezorgd die haar prachtige lange lokken live op podium liet afscheren. Het sprookje eindigde met “Masterpiece”, een nummer dat z’n naam niet absoluut niet gestolen heeft en zo als ideale afsluiter bijzonder veel succes oogstte.
Gek of geniaal? Een combinatie van beiden maar zeer vruchtbaar in zijn geheel, al je ’t ons vraagt!
The Glücks hadden hun stevigste gitaren meegebracht en hun strakste show voorbereid, wat zeker geen overdreven moeite is als je na Shht nog eens alles uit de kast moet halen. Ze zijn al enkele jaren langer bezig, beschikken over een stevige garagesound en zijn absoluut gewend om tal van zalen plat te spelen. Dit was hier niet anders hoewel het geen makkie was om het publiek nog tevreden stellen na de braspartij van hun voorgangers. Maar ze slaagden er toch in om met hun scheurende en piepende gitaren het overblijvende publiek mee te krijgen.
De Coca-cola sessies hebben zoals gewoonlijk weer voor 2 schitterende, opzwepende Belgische bandjes gezorgd. We zijn al benieuwd naar de volgende!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2018 - Yellow Days – Insecure Men
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-27
Stefaan De Weireld
Een 7 koppige begeleidingsband die eerder samengesteld leek op basis van excentriciteit (met o.a. lookalikes van Jack Sparrow op lounge saxofoon, van Nick Cave op slide gitaar en van de jonge Lionel Richie op bas) dan op muzikaal talent en die minstens voor de helft permanent in hogere sferen leek te verkeren. Met in het midden de lijkbleke frontman Saul Adamczewski, personificatie van de sympathieke, door meerdere verslavingen aan lager wal geraakte maar toch weer recht gekrabbelde slacker, ontbrekende voortand inclusief, met een hoge aaibaarheidsfactor. Met Insecure Man had Groot-Brittannië die avond voor de verandering nog eens enkele van haar meest veelbelovende high potentials uitgevaardigd naar Les Nuits Botanique.
50 jaar Britse popgeschiedenis vloog live aan je voorbij, met een flinke portie glam rock en sinistere new wave synths, een snuifje exotica om de boel wat op te luchten, maar ook en vooral met die geniale poprefreinen die direct onder je huid kruipen. “I Don’t Wanna Dance (With My Baby”), “Teenage Toy”,… het niet al te talrijk opgedaagde publiek fluit ze sindsdien moeiteloos mee. En maken van dit voorjaar verschenen debuutalbum ‘Insecure Man’ een aanbevelenswaardige luisterervaring, een beetje in het verlengde van de niet minder excentrieke Ariel Pink, voor wie dan toch op zoek is naar een hokje om dit onder te brengen. Na de tragikomische ode “Whitney Houston & I” werd de set geheel en al in stijl afgesloten met het dronkenmanslied “Buried in the Bleak”.
Muzikale ernst is aan de heren van Insecure Man niet besteed, wat in de huidige gespannen tijden al een verademing op zich is.
Wie geblinddoekt de Orangie tijdens Yellow Days zou hebben betreden ? zou wellicht gezworen hebben op een optreden van King Krule te zijn beland. Wat klonk die stem bij momenten akelig gelijkaardig! Maar in tegenstelling tot de meer avontuurlijke, in de nasporen van James Blake met dubstep flirtende songwriters soul van laatst genoemde, klonk Yellow Days, pseudoniem van de 18 jarige Britse plattelandsjongen George Van Den Broek, een pak braver en traditioneler. “That Easy” was zelfs een uitgesproken feelgood belevenis, wat zich vertaalde tot enkele voorzichtige danspasjes in het publiek, terwijl “The Way Things Change” in hetzelfde laidback sfeertje baadde waar Mac Demarco een patent op heeft. Voor de Britse muziekpers al ruimschoots voldoende om tot de next big thing van de ‘northern soul’ gebombardeerd te worden. Zelf hebben we nog enige reserves, maar wie niettemin geprikkeld is , kan deze jongeman nog eens gaan bewonderen op Best Kept Secret.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Blackwave - Een nieuwe golf van talent
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-04-26
Cis Vliegen
Een uitverkochte Rotonde houdt wacht voor Belgisch talent, namelijk Blackwave. Twee gasten afkomstig uit het Antwerpse met een passie voor muziek. Zo heb je Willem Ardui (producer) en Jean Atohoun aka rapper Jaywalker. De twee laten zich live begeleiden door zes muzikanten met een achtergrond in jazz muziek. Het zijn de eerste singles “Flow” en “Big Dreams” waarmee het duo op de radio kwam. Maar “Elusive” zette hen, met een eerste plaats in De Afrekening (lijst StuBru), op de kaart! In 2017 speelden ze al op Pukkelpop en deze zomer staan ze gepland voor Rock Werchter. Ga jij ze kijken?
Het is met “Big Dreams” dat ze het concert openen. Het zalig trompet geluid van de intro zet direct de sfeer en als Willem en Jean daarna al huppelend en zingend het podium opkomen is een wow-gevoel niet weg te steken. De handjes gaan in de lucht en iedereen gaat lekker mee.
De lat ligt hoog, maar ze weten erboven te blijven. Ik verschiet van het feit hoe smooth, sexy, funky en jazzy ze live klinken. Zo wisselen ze de sfeer tijdens het optreden af tussen momenten waar ik liever alleen met mijn lief in het kaarslicht zou zitten en andersom met de massa wil meebouncen. Een ‘wij-gevoel’ krijg ik bij “Hands Up!”. Iedereen steekt hier zijn vuist in de lucht en bewoog deze ten gepaste tijden mee op de beat.
Een theatraal moment is bij “If I”. Hier vraagt Willem om stilte en verdwijnt daarna in het donker waarna Jean zijn rap begint. Als hij uitgerapt is verdwijnt hij op zijn beurt in het donker en verschijnt Willem terug met zijn stukje tekst. Een mooi intiem tafereel. Te theatraal daarentegen noem ik het moment wanneer ze wisselen van outfit voor het nummer “Swangin”. Hier komt Jean op in het, naar eigen zeggen, te warme motorpak vanuit de videoclip en speelt hij alsof zijn homie, Willem, kwijt is. Maar wie ben ik om te zeggen dat dit te theatraal is als het sfeer maakt. Het publiek is mee en dat telt!
Een topmoment is tijdens de bissronde wanneer gastzanger David Ngyah verschijnt voor ‘Elusive’. Zijn stem klinkt live even puur als op de plaat. Een zaligheid! Een andere zaligheid zijn de momenten dat de jonge jazzmuzikanten mogen schitteren. Zo kregen de meeste her en der een subtiel solootje. Deze momenten waren top en ondersteunen het live-gevoel.
Blackwave is geen doorgaans rapconcert. De interactie van het duo met het publiek en de top live band die hen ondersteunt , maakt dat ze zich onderscheiden op verschillende vlakken van andere acts. Simpelweg zoals The Sugarhill Gang zou zeggen “I said a hip hop, the hippie, the hippie, to the hip, hip hop, and you don’t stop”.
Dus Blackwave: don’t stop, keep going! Your show was awesome. Mensen ga ze kijken op Werchter!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blackwave-26-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jakomo-25-04-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Nederlands 
Français 
