Uit Limburg komt het vijftal muzikanten die samen Tonsils vormen. Ze brengen pop en rock en omschrijven zichzelf als een mengeling van dreampop a la Beach House en de gekte van een Pavement. Mooie vergelijkingen en meteen toont het ook dat het niet zomaar popdeuntjes zijn die ze in elkaar steken. Er mag al eens een hoekje af zijn.
Ze brachten al ‘Tumbling’ (2015) en ‘You Know What It Means’ (2017) uit. Nu is er een single met twee mooie tracks op zijnde “Around” en “Forward”. “Around” bevat een warme baslijn (denk aan Metal Molly), een wat gekke tekst en dito synths geven het geheel een niet te serieuze twist. Toch is het een serieus nummer. Het zit goed in elkaar, is catchy en een klein oorwormpje.
“Forward” bevat wat psychedelische en jaren-70 elementen in de song maar is ook wederom goed uitgewerkt. De song bevat ook enkele crazy overgangen. Daarvoor hebben ze waarschijnlijk eerst naar Frank Zappa geluisterd.
Tonsils zal je niet gauw op de radio tegenkomen. Zonde want het is een originele band met een eigen geluid. Om maar te zeggen: je moest deze single eigenlijk al in je bezit hebben. Haast u!
Voor hun tweede album trokken de Wevelgemnaars stadsgenoot Brent Vanneste (steak nr8) aan als producer. Een logische en terechte keuze lijkt mij na beluistering. Het trio brengt muziek met elementen van noise, stoner, alternative rock en indierock in. Een beetje zoals Foo Fighters, Everclear, Kyuss, Biffy Clyro, Monster Magnet etc
Dat levert negen tracks op. Opener “Bored Ass Tony” is meteen een mooie binnenkomer. Een sfeervolle intro, een stonerrock/grunge middenstuk dat zich tot een climax ontwikkelt tot aan het eind van de track. Mooie opgebouwde song. “The Cricket Sound” begint onheilspellend om dan plat gewalst te worden door de logge en zware bassen en de riffs. Krekels? Inderdaad, de vervormde herhaalde gitaaraanslagen doorheen de song kunnen daarvoor door gaan. “Dirty Allen” gaat wat verder op het elan van de vorige song maar is minder opvallend. “All Day” is wat lichter dan de voorgaande songs. Er gloort hier en daar een zonnestraaltje doorheen de donkerte. Het is een vrij catchy nummer ook. Zo ook met “Keep Your Secrets” dat een aanstekelijk refrein heeft. “Dead Inside” drijft weer op de zware gitaren en doet wat van ver aan Audioslave denken. We komen o.a. fijne baslijnen tegen op “My Friend Ed”. Het gitaarwerk galmt bij momenten, vooral naar het einde toe, wat de song wat opentrekt en een gevoel van ruimte geeft. Met “Smack Your Neighbour” wordt er jaren negentig gewijs afgesloten.
‘The Cricket Sound’ is een heel onderhoudend en fijn geproduceerd album geworden. Zeg maar een kopstootje en een kleine wervelwind. Een fijne ontdekking. Wie van rock, grunge en stoner houdt moet dit zeker eens checken. Verder weten de mannen van aanpakken want ze brengen niet alleen het album in eigen beheer uit ze hebben ook een eigen boekingskantoortje opgericht (headachemusicagency.be). Leve de DIY-aanpak dus.
Soms hoor je muziek met een geheel eigen stijl en vibe. ‘Run Boy Run’ van Gurls is zoiets. Fris, catchy en met een eigenaardige muzikale invulling. Drie meiden die muziek maken. Verwacht je niet aan een band zoals The Corrs of Haim. Geen lieftallige samenzang maar potige en eigenzinnig indie/punkpop tunes met een jazzy invloed. Ik weet het: er wordt hier met genres en namen gesmeten dat het een lieve lust is maar hedendaagse muziek neemt heel veel elementen uit verschillende genres om het tot een iets nieuws te vermengen. En hier is het wel degelijks iets nieuws en origineels. Vrij minimaal gedaan en toch bijzonder. Moeilijk te vergelijken met andere acts en toch klinkt het niet arty-farty of heel extreem raar.
Maar ze verrassen wel. Bijvoorbeeld op opener “Worried Bout Ya” is het instrumentaria al bijzonder: sax en jazzy bas en minieme percussie. De song op zich is vrij catchy en aantrekkelijk. Soms is de muziek wat moeilijker. Op “Oui” bijvoorbeeld is het echt meer voor jazz/pop liefhebbers. Hun probleem is waarschijnlijk dat ze op sommige songs teveel mainstream gaan voor de jazz liefhebbers en op andere songs teveel de jazz tour opgaan voor de gewone muziekliefhebber. Een groot publiek lijken ze mij niet meteen te bereiken maar het album bezit wel kwaliteit. Kwestie dat ze bij de juiste luisteraars geraken.
Jazz/Soul/Avant garde
Pieter Vermeyen is een klassiek geschoolde pianist en componist die zich later begon toe te leggen op elektronische muziek. In 2016 bracht hij het conceptalbum ‘Inuit’ uit, opgehangen aan de vaststelling dat de inuit (oorspronkelijke bewoners van Groenland) meer dan 20 woorden hebben om sneeuw aan te duiden. Hij pikte er toen vier sneeuw-benamingen uit voor evenveel composities.
Na ‘Inuit’ begon hij aan zijn volgende project: het weergeven van de schoonheid van de stilte en een ode aan de kunst van het luisteren. Dat doet hij in de eerste plaats door slechts één instrument op de voorgrond te zetten: de piano. Die vult hij heel spaarzaam aan met field recordings en iets tussen spoken word en zingen, een beetje gitaar (Michiel De Vry) en saxofoon (Sebastian Fischer). Op “Turde” speelt Iman Mohammad de tweede piano.
Op deze manier komt Pieter Vermeyen uit bij de adjectieven minimalistisch en neo-klassiek. Zeker niet hoogdravend of experimenteel en ook niet het andere uiteinde: vrijblijvend jazzy jammen. De albumtitel Hygge geeft nog het beste weer hoe het klinkt: warm en gezellig, wegdromen bij gedempt licht. Muzikaal komt dit soms in de buurt van Agnes Obel. Ook Wim Mertens, Tangerine Dream, Clannad, Dead Can Dance, Olafur Arnalds, James Blake en Nils Frahm zijn allemaal ongeveer referenties voor de muziek, de stijl of de aanpak op ‘Hygge’, al helt Vermeyen hier meestal toch eerder over naar het neo-klassieke dan naar de popmuziek.
Het is jammer dat Vermeyen niet ook nog een uitstekende zanger is. Dan zouden we in Vlaanderen onze eigen versie hebben van Obel of Frahm. De meeste tracks op ‘Hygge’ zijn instrumentaal. Op “Orke” zit zijn stem wel heel diep verstopt. Op “Taenke” blijkt dat Vermeyen nochtans een prima Nederlandse tekst kan verzinnen die perfect de melodie vertaalt, maar die misschien, ondanks een goede poging, niet mooi meedrijft op die melodie. Ofwel zet hij door met zingen en met het schrijven van songs die zijn zang dragen en dan kan hij uitkomen bij zijn eigen ‘Limit To Your Love’ van James Blake. Of hij haalt er één of meer anderen bij voor de zang. Maar misschien wil Vermeyen daar net ver van wegblijven.
Ook zonder zang of tekst blijven de composities op ‘Hygge’ overeind. De ondertoon is zowat voor elk nummer hetzelfde: melancholie, wegdromen, een warme rust door je te verliezen in de herhaling en de melodie en het gevoel dat je naar de soundtrack van een film aan het luisteren bent.
‘Hygge’ is een bijzonder welkom rustpunt in een wereld waarin alles steeds sneller en jachtiger moet. Pieter Vermeyen neemt in elk nummer ruim de tijd om zijn melodieën op te bouwen en uit te werken, iets wat heel wat andere artiesten verleerd zijn.
Je kan Pieter Vermeyen op 7 juni aan het werk zien in een voor dit soort muziek ongewone setting: de Kinky Star in Gent.
Sylvie Kreusch toverde de Minardschouwburg om in een broeierige venue waarbij dansen een must werd. Met donkere pop en Afrikaanse invloeden zorgde ze voor een veelbelovende set in Gent. Er waren dan ook enkele notabelen aanwezig. Zo zagen we Maarten Devoldere zijn muze aanmoedigen. Mathieu Terryn (Bazart) kwam meeshaken, net als de mama van Sylvie en we zagen ook nog Simon Casier (Zimmerman).
Want deze show was pas haar tweede volwaardige soloshow. Enkel de single “Seedy Tricks” is al vrijgegeven en zorgde al onmiddellijk voor deining in Gentse muziekscene. Ook live konden we genieten van de onderbuikgrooves van “Seedy Tricks”.
Met nog twee fantastische percussionisten aan haar zij , was de band compleet. Een unieke opstelling, maar wel één die de heupen losmaakte. De Afrikaanse ritmes waren daarin nooit ver weg. Zo waren de djembé en tamboerijn nooit ver weg.
De eerste songs van de set, “Counting” en “Egypt”, toonden de duistere kant van de liefde, zonder dat plakkerige zeemzoete. Plakken deden we van het zweet, want we schoven al dansend mee met Sylvie. Kreusch slaakte af en toe een gilletje, waarna ze nog eens diep door de knieën ging met de handen door het haar en richting haar kruis. Zo moest je tijdens “Voo Doo” geen snelle verstaander zijn om te weten wat put your hands down, down, down betekende. Het was één van de meest sexy songs van de avond. Maar het was niet alleen sensueel.
Ook de stem van Sylvie Kreusch kon bekoren. Met wat elektronica hoorden we de zang echoën, een mooi effect. Roisin Murphy leek niet heel ver weg meer. In “Tinush” mochten we genieten van het perfecte samenspel van de twee drummers. Het nummer kreeg een Oosterse melodie, herhaling was key en het licht ging perfect mee. Alsof ze al op automatisme konden samenspelen. Toch bleef de spanning erin. De drummers bleven een hoofdrol opeisen tijdens “Wild Love”, maar dan tijdens de potente outro die op luid gejuich werd onthaald. De song begon nochtans mystiek met abstracte geluiden en gewaagde stiltes en echo’s. Kreusch betoverde met haar voodoo.
Een uur met Sylvie Kreusch en kompanen is jammer genoeg snel voorbij. Maar niet voordat ze zoveel mogelijk dansers op het podium kreeg. Sylvie deed het in de stijl van Florence and the Machine tijdens “Just Like a Fyah” en “Please to Devon”. Twee mooie afsluiters van een veelbelovende solocarrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sylvie-kreusch-07-05-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
King Buffalo + Elder - Stoner, psych en gelaagde hard rock
King Buffalo + Elder
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-05-07
Sam De Rijcke
Eerder dit jaar waren wij sterk onder de indruk van ‘Repeater’, de nieuwe plaat van King Buffalo die bij ons een licht verslavende werking had dankzij de meeslepende psych rock die lekker voortdrijft op de stonergitaar van frontman Sean McVay. Dat effect wordt ook op het podium bereikt, het begint soms rustig kabbelend om dan stevig uit te freaken middels een stel scheurende riffs en een overstuurde leadgitaar. De drie songs van ‘Repeater’ passeren allen de revue en de titelsong van ongeveer een kwartier lang is daarbij het absolute hoogtepunt. Een song die typerend is voor de sound van King Buffalo, het boeltje komt zeer geleidelijk aan onder stoom, maar eens het trio op dreef is wordt er wel één en ander gesloopt. Een beetje zoals ook Colour Haze dat kan.
Fijne live kennismaking, sterke band en ideale opwarmer voor de gelaagde metal van Elder.
Elder gewoon als metalband omschrijven is trouwens een beetje een te enge benadering. De Amerikanen bedrijven een soort stevige en zeer avontuurlijke stoner rock die af en toe flirt met prog rock en old school hardrock en die bovendien van een psychedelisch randje is voorzien. Als u een band als vergelijkingspunt wil, zoek het dan in de richting van Motorpsycho, de Noorse klasbakken die ook al niet in één hokje zijn onder te brengen.
Elder presenteert hun imposante hard rock in lange songs die nogal wat richtingen uitgaan en daarbij altijd de spanning er in houden. Zeven songs in anderhalf uur, per stuk komen we dus ruim boven de 10 minuten uit, en daarin gebeurt telkens heel wat. De hoge vocals komen er misschien niet altijd loepzuiver uit, maar dit is dan ook maar bijzaak bij deze band. Hier primeren de muzikale hoogstandjes, de loden riffs, de glooiende gitaarsolo’s, de zweverige middenstukken en de vele tempowisselingen.
De songs zijn van voldoende keerpunten voorzien om er voor te zorgen dat het nergens langdradig wordt. Integendeel, met twee gitaristen in de rangen houdt Elder het constant boeiend en zorgt op die manier voor een volle en meeslepende sound.
Elke song is een trip op zich die steevast verre horizonten opzoekt. Via epische stukken als “Sanctuary”, “Dead Roots Stirring”, “Blind” en “Compendium” geraken band en publiek in hogere sferen. Met een kolossaal “Gemini” als finale wordt alles nog wat heftiger, harder en volumineuzer. Een climax, heet dat dan. Maar ’t was al dik prijs van in het begin, als je ’t ons vraagt.
Wij waren eerder al zeer lovend over het laatste album ‘Reflections Of A Floating World’, nu weten we ook dat Elder die imposante sound met glans en klasse live kan neerzetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-buffalo-07-05-2018-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elder-07-05-18-2/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nap Eyes - Canadese gitaarklanken in het café van het DOK
Nap Eyes
DOK
Gent
2018-05-06
Nick Nyffels
DOK mag er nog een jaartje bijdoen, het kraakpandgevoel kan je dus ook in 2018 opzoeken aan de Afrikalaan. DOK en Democrazy organiseren er nog steeds kleinschalige, maar heel interessante optredens. Het was hoogzomer aan het Handelsdok, iedereen genoot van het tropenweer in de ligstoelen of op de bankjes.
Toch moesten we het café in voor een Canadese band die zijn derde plaat, ‘I’m bad now’ kwam voorstellen. Nap Eyes komt uit het minst bevolkte deel van Canada, Nova Scotia en maakt tijdloze gitaarmuziek. Zanger Nigel Chapman heeft met zijn ziekenfondsbrilletje iets weg van de jonge Henry Rollins, maar verwacht geen punk: dit is gitaarmuziek met roots in de sixties, een mix van neo-psychedelica en powerpop. Het is een genre dat de laatste vijftig jaar steeds blijft opduiken, van The Modern Lovers en Big Star in de jaren zeventig, de Paisley Underground in de jaren tachtig, tot The Posies en Pavement in de jaren negentig en Car Seat Headrest en Steve Gunn nu.
Nap Eyes speelden een relatief korte set, om tien uur was het immers sluitingsuur in het DOK. Het was een mooie set, die echter nergens volledig losbarstte, behoudens een occasionele gitaarsolo. Chapman zong met de grove korrel à la Lou Reed, maar gelukkig een heel stuk stemvaster.
We kickten heel erg op de gitaarklank van de leadgitarist, die zowel heel erg retro en scheurend kon klinken (The Dream Syndicate) als cutting edge à la St. Vincent: de juiste keuze aan effectpedalen met andere woorden.
Chapman klonk vrij onwennig en onbeholpen in zijn bindteksten, wat toch wel vreemd is voor een band die al drie albums aan de weg timmert. Maar muzikaal zat het wel snor, met uitstapjes naar garagerock: The Strokes maar dan zonder de attitude, en countryrock.
Nap Eyes sloot af met een langer, psychedelisch nummer, zoals Car Seat Headrest die in de aanbieding heeft, en dat was meteen ook het meest geslaagde nummer van de avond, in een set die mooi was maar soms iets te braaf.
Organisatie: Democrazy, Gent
Metz + guests - Vive La Jungle
Metz, La Jungle, Moaning, Teen Creeps, Budget Trash
De Zwerver (zaal + café)
Leffinge
2018-05-05
Ollie Nollet
Het was een hele boterham die we voorgeschoteld kregen in de Zwerver. Vijf groepen op één avond. Het lijkt veel maar met twee podia bleek het best haalbaar en waanden we ons bijwijlen op een festival.
Moaning, een drietal uit Los Angeles, werd als eerste voor de leeuwen gegooid. De groep bracht onlangs een plaat uit op SubPop (waar ook Metz onderdak vond) en hoewel de gloriedagen van dat label allang geschiedenis zijn , schept dat nog altijd enige verwachtingen. Moaning begon niet onaardig maar al vlug vervielen ze in stereotiepe postpunk met donkere, zeurende zang. Nog een geluk dat de gitaar van Sean Solomon iets luchtiger klonk. Dit was de laatste dag van een lange, slopende tour en soms leek het erop alsof dat zijn tol had geëist. En toch kon het ook anders. Zoals tijdens het voorlaatste nummer toen Solomon bewees echt te kunnen zingen of de brok pure gitaarrock waarmee afgesloten werd.
Het was al een tijdje geleden dat ik Budget Trash uit Brugge nog aan het werk gezien had. Intussen legden ze een mooi parcours af in Humo’s Rock Rally, waarvan ze zelfs de finale bereikten. Of het daar iets mee te maken heeft , weet ik niet maar de vier begonnen in ieder geval met een drietal lichtvoetige, radiovriendelijke indierocksongs. Niet slecht maar geef mij toch maar hetgeen volgde: een versnelling hoger trappende, vrolijk makende garagerock. De zanger bleek behoorlijk flegmatiek terwijl de onbevangen inzet van de rest erg enthousiasmerend werkte.
Opnieuw naar de zaal dan voor La Jungle. Telkens ik dit duo uit Mons terug zie , lijken ze een stuk volgroeider geworden. De twee brouwen nog steeds een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica waarvan de details alsmaar beter kloppen. Terwijl de sensationele drummer, Rémy Venant, een atletische prestatie neerzet , zwiert Mathieu Flasse er ogenschijnlijk banale loops, wat goedkope Casioriedels en enkele vette gitaarriffs over heen met als resultaat een hallucinerende roetsjbaan waaraan niet te ontsnappen valt.
Na een ware uitputtingsslag wordt de roep om een bis handig ontweken door een speelgoedversie van “Wake me up before you go-go” door de boxen te laten jagen. De jongens van La Jungle blijven er erg bescheiden bij, toch was dit internationale klasse.
Een cadeau was het zeker niet om net na La Jungle te moeten spelen. Toch wist het Gentse Teen Creeps, die een bescheiden hype veroorzaakten met hun debuut ‘Birthmarks’, het publiek vlot voor zich te winnen. Hun sound klonk gebraakt en gespogen No Age, iets wat ze trouwens niet ontkennen want “Teen creeps” is ook de titel van een nummer van die Amerikaanse noisepunk band.
Het recept is bekend: schreeuwende vocals, een muur van scheurende gitaren en een wild meppende drummer. Nu laat ik me hier graag door omver blazen, toch vond ik het iets teveel van hetzelfde hebben. Al goed dat er een paar keer wat gas werd teruggenomen waarbij dan telkens Dinosaur Jr. in de verte opdook.
De zanger van Metz (Toronto), Alex Edkins, leek sprekend op de slager uit mijn straat. Aan een rock-‘n-roll imago heeft hij duidelijk geen boodschap. Pas wanneer hij de eerste noten op zijn gitaar aanslaat , komt de ware aard van he beestje boven en die blijkt vrij furieus te zijn. Dit Canadese trio grossiert in ziedende noisepunk/hardcore met gebalde nummers die telkens als mokerslagen in het gezicht aankwamen. De driftige gitaar van Edkins, de donderende drumsalvo’s van Hayden Menzies en de steeds prominent aanwezige bas (jammer van dat storende geknetter) van Chris Slorach schiepen een heerlijk brutaliserende sound die na een tijdje toch wat voorspelbaar klonk.
Net toen ik dacht dat ik het wel gezien had zette de band “Kicking a can of worms” in: een nummer dat begint met een ellenlange drone op gitaar om vervolgens via een schitterende spanningsopbouw in volle glorie open te barsten. De songs die volgden kenden dan plots toch nog de broodnodige variatie zodat ik me opnieuw volledig met Metz kon verzoenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set tijdens Les Nuits Bota 2018 (Metz), de dag voordien
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Rosa Crux - Degelijk met de welgekende ingrediënten
Rosa Crux
Kreun
Kortrijk
2018-05-05
Wim Guillemyn
We konden er niet naast kijken want doorheen gans Vlaanderen hingen posters met de aankondiging van Mortiis en Rosa Crux. De Kreun was dan op deze mooie zomerse zaterdagavond goed gevuld. Een groot deel vanuit Frankrijk. Niet verwonderlijk want de band is afkomstig van het Noord Franse Rouen.
De avond openen was weggelegd voor het Belgische Ashtoreth. Het project van de Antwerpenaar Peter Verwimp. Alleen op het podium was hij in de weer met zijn gitaar, loops en zangeffecten. Dat leverde een soundscape van drones, ambient en aanverwante genres. Boeiend voor een poosje maar gezien het gebrek aan variatie of muzikale ontwikkelingen was een half uur meer dan genoeg.
Mortiis mocht dan optreden. Ditmaal ook zonder band want hij kwam in zijn eentje zijn cultalbum ‘Anden Som Gjorde Oppror’ uit alweer 1994. Dit album bestaat volledig uit synthesizers en is naast dark ambient, ook volledig instrumentaal. Helemaal anders dan zijn later werk dus. Mortiis’ album ‘The Grudge’ uit 2004 werd zelfs opgenomen door de Noorse regering als erfgoed. Alle bibliotheken moesten een exemplaar voorzien zodat iedereen het album gratis kon beluisteren. In het midden van het podium stond een synthesizer opgesteld. Mortiis kwam op en had zijn typisch trollen/elfen masker aan. Op de achtergrond was er een screen en langs beide kanten ook nog banners. De belichting was mooi om naar te zien.
Muzikaal zat alles goed. (misschien een beetje aan de luide kant). Tijdens het optreden bleek ook waarom hij dit album wilde brengen. Dit album bevat slechts twee tracks maar ze zitten heel goed in elkaar. Het klonk bombastisch, melodieus en bij momenten gevoelig. Veel beweging was er niet op het podium maar het merendeel van het publiek kon de muziek en lichtshow wel waarderen.
Rosa Crux draait al mee van 1984. Een eeuwigheid dus. Rosa Crux is ook altijd een buitenbeentje geweest maar toch heel populair. Vooral vanwege hun aparte optredens en muziek. Ze zingen vooral in het latijn wat natuurlijk ook een aparte sfeer schept. Veel releases hebben ze in al die jaren niet gemaakt en daar zijn ze dan ook een beetje tegendraads in want de zanger beweert op zijn minst drie albums in zijn lade te hebben liggen.
Op het podium stond het klokkenspel klaar en de soldaten met trommels. Die laatste zijn een soort van decap-orgels. Een drumcomputer zorgde voor de effectieve drumpartijen. De soldaten waren een mooie aankleding.
Er werd begonnen met de twee vrouwen die midden in de zaal op een verhoogje met middeleeuws vlaggen zwaaiden. Een aantal zangpartijen stonden duidelijk op band. Naast zanger/gitarist Olivier Tarabo bestaat de band tegenwoordig ook nog uit bassist Stéphane Gouby, pianist en klokkenspeler Claude Feeny en Camille Cauvin op de bagpipes. Daarnaast de twee dames die met de vlaggen zwaaien en die hun optreden doen tijdens “Dans De La Terre”.
Het orgelpunt tijdens elk Rosa Crux optreden zijn twee dames naakt gezeten op een tafel midden in de zaal met rode aarde/zand voor hen waarmee ze een performance doen.
Rosa Crux was degelijk en had een evenwichtige setlist met de te verwachten songs in. Op en naast het podium kwamen alle gekende facetten van een Rosa Crux aan bod. Misschien iets te voorspelbaar voor wie hen al in het verleden aan het werk zag. Net iets te weinig pit om meer dan degelijk te zijn maar goed genoeg om te kunnen genieten.
Organisatie: Purple Moon Productions
Les Nuits Botanique 2018 - Trixie Whitley – solo weerbarstig in de weer!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-05
Johan Meurisse
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley kwam voor twee intieme concerten, eentje in de in de AB Club en eentje in de Bota Rotonde , haar favoriete plekje. Beiden waren in een mum van tijd uitverkocht . Ze kwam solo haar nieuw onuitgegeven werk voorstellen . In het najaar verschijnt de opvolger van de tweede plaat ‘Porta Bohemica’ .
Klonken de songs met de jaren meer toegankelijk , poppier, dan kregen we vanavond ruwe bolsters van nummers en dus geen echt radiovoer … alleen op het podium was ze met keys , vleugelpiano en elektrische gitaar , gedragen door haar indringende , emotievolle vocals . Weerbarstig , dreigend, verleidelijk , dampend materiaal in een hobbelige , aanstekelijke ritmiek en melodie , die nog meer armslag en intensiteit verkreeg door haar uitstraling en présence . In een zwart leren tenue zagen we de ruwe bolster - blanke pit , die gedreven, energiek als in een gouden hartje teder, breekbaar en gevoelig was.
De klemtoon kwam op het ritme door elektrogrooves , soundscapes en haar geïnspireerd elektrisch rauw rockend , kronkelend en intens spannend bluesy gitaarspel en -getokkel . We werden meteen ondergedompeld in een mysterieuze muzikale wereld van hoekige, donkere
en lieflijke tunes die ergens refereerden aan een Hobbit sfeertje .
De elektrische gitaar galmde op z’n Lanois’ en de keys dreunden op z’n Suicide’s, puur , oprecht , eerlijk , sober , strak, gespannen en recht vanuit het hart . Niet voor niks was haar driejarig dochtertje zelfs te vinden voor de muzikale ideeën en ritmes die haar mama aan het brouwen was . “Touch” , “Fishing for stars”, “Heartbeat” en “To dare imagining” ,ontleend aan een boek die ze kreeg v Marc Ribot over Koerdische verzetsstrijders, zijn enkele nieuwtjes in een demoversie , waar we reikhalzend naar uitkijken in bandversie . “Long time coming” was messcherp. De nieuwe plaat zal trouwens tot stand komen met hulp van Little Shalimar , die al achter Run The Jewels stond. Duidelijk is dat Trixie in de weer is met synths en drumcomputer.
Enkele oudjes passeerden, weliswaar in een ander gelaat als een “Pieces”, “Breath you in my dreams” en een prachtig “Oh the joy”. “Soft spoken words” wuifde ons na een uurtje definitief uit.
De Gentse New-Yorkse bood hier eens wat anders dan de gekende stijl van doorleefde rootsamericana … industrial en trashy rockabilly gitaarrock kruisten haar talentvol schoon integer sing/songwriterschap.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB Club, Brussel , één dag later http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-06-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Fontaines DC, Idles en Metz - Briesende punk en briljante teringherrie
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-04
Sam De Rijcke
Fontaines DC is de nobele onbekende van de avond. Ze komen uit Dublin en hebben nog maar 2 EP’s uit, maar ze klinken fris, furieus en veelbelovend. Gejaagde post-punk met flink wat opwinding en een lichte zweem van arrogantie, wat altijd welkom is bij dit soort bandjes. Dat één van hun invloeden de band is die hier direct na komt, is geen toeval. Er hangt hier al evenzeer elektriciteit in de lucht en een punky vibe is nooit ver te zoeken. Bovendien heeft Fontaines DC in hun nog beperkte repertoire al een stel ferme kopstoten van songs in de aanbieding, met als voornaamste hoogvliegers “Chequeless Reckless”, “Hurricane Laughter” en “Boys In The Better Land”. Het is maar een kwestie van tijd tegen dat dit energieke bandje de Orangerie op zijn eentje zal komen vullen.
Voor wie er nog mocht aan twijfelen, Idles is één van de heetste revelaties die de laatste twee jaar uit de UK zijn overgewaaid. Een band die in een mum van tijd een concertzaal volledig onder stoom zet, een lefgozer van een gitarist die om de haverklap het wilde publiek in springt, een zanger die ondanks een afzichtelijk hawai-hemdje steeds zijn cool behoudt en in punk gedrenkte songs die bruisen van vitaliteit. In hun korte bestaan zijn ze uitgegroeid tot heuse publiekslievelingen en hebben ze een live reputatie opgebouwd waarbij grote jongens als Libertines en Arctic Monkeys zodanig verbleken dat het lijkt alsof ze twee dagen in de kookwas hebben gezeten. Idles’ felste kopstoten heten “Faith In The City”, “1049 Gotho”, “Divide & Conquer” , “White Privilege” en “Well Done”, met zijn allen razen ze voorbij en beuken ze op de zaal in tot iedereen over de rooie gaat. Wij wisten het al langer, maar voor de slechte verstaanders herhalen we het nog een keer : Idles is geweldig !
Na de Britse pletwals is het hoegenaamd nog niet gedaan met striemende punk. Met dank aan het al even fantastische Canadese trio Metz, een band wiens ziedende noise-sound door merg en been snijdt. Het laatste album ‘Strange Peace’ is gefabriceerd in de Albini studio met Steve achter de knoppen, en dat is er aan te horen. Rechtdoor snijden en beuken, Big Black achterna. Weinig tijd om te ademen bij Metz, de band gaat verschroeiend hard, de gitaar van Alex Edkins staat de ganse tijd roodgloeiend en de Orangerie davert constant op haar grondvesten. En in het lawaai rijzen een stel bloedende songs op, briesende mitrailleursalvo’s als “Mess Of Wires”, “Get Off”, “Cellophane” en “Raw Materials”, om er maar enkele te noemen. Haast geen seconde gaat de voet van het gaspedaal, Metz raast dwars door de muren van de Orangerie en het publiek is er dol op. Briljante teringherrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/idles-04-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fontaines-dc-04-05-2018/
Pics homepag – Metz
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Cocaine Piss & Mette Rasmussen - Pogo Car Crash Control
Les Nuits Botanique 208
Botanioque (Rotonde)
Brussel
2018-05-03
Erik Vandamme
Al zeggen we dit voor de 100ste maal, we gaan het nog eens herhalen. Punk is niet dood, maar geëvolueerd. Dat werd op deze zonnige donderdagavond op Les Nuits Botanique weer eens duidelijk. De Rotonde was vrij goed vol gelopen, maar verre van volledig uitverkocht. Voor Luikse sensatie Cocaine Piss die voor de gelegenheid een samenwerking aanging met saxofoon virtuoze Mette Rassmusen. Het voorprogramma werd verzorgd door jong geweld Pogo Car Crash Control. Die met Déprime Hostile een knallend debuut hebben uitgebracht, dat voornoemde stelling inname nog wat meer in de verf zet.
Pogo Car Crash Control: Als een losgeslagen bulldozer, die over de hoofden raast tot geen spaander geheel blijft van de zaal
Snel, Sneller, Snelst. Het zou eigenlijk de rode draad vormen doorheen de volledige avond. Pogo Car Crash Control liet alvast zien hoe dat moet. Vanaf die eerste noot als een bulldozer over de hoofden van de aanwezigen razen, en niet ophouden tot de zaal compleet plat is gespeeld. Het werd niet alleen een chaotische bedoening op dat podium, ook de aanwezigen genoten zichtbaar van de lekker old school punk feestje dat Pogo Car Crash Control de fans voorschotelt.
https://www.youtube.com/watch?v=m_TmZT7Lhxg
En toch, heel subtiel zit er heel wat melodie in die chaos. Sommige songs klinken zelfs eerder meeslepend, maar ontaarden telkens in een ware wervelstorm die weer eens alles om zich heen verplettert. Dat is niet de verdienste van één bandlid. Eerder de samensmelting van klasse muzikanten, die vlijmscherp en razend snel uithalen van begin tot einde. En een frontman die zijn frustratie uitschreeuwt, maar ook bij cleane vocals je punk hart raakt. Bovendien gaat hij het publiek letterlijk opzoeken, wat een meerwaarde kan genoemd worden binnen het geheel. Als klap op de vuurpijl deelt de frontman ook blikken bier uit aan zijn fans. Beter dan dat kan punk niet zijn, toch?
Besluit: Pogo Car Crash Control drijft het tempo vanaf het begin tot het einde op. Door middel van razend snelle riffs, bulderende vocalen en verschroeiende drum salvo's. Binnen de chaos zit echter voldoend melodie tot subtiele rustpunten - in zoverre we dat zo kunnen noemen - zodat de aandacht scherp wordt gehouden. Vooral ontstaat door deze aanpak een old school punk feest, waarop stilstaan onmogelijk is. Bovendien voel je aan dat hier een boodschap wordt verkondigd, en een spiegel voorgehouden. Net dat laatste trekt ons als punk liefhebber van het eerste uur nog het meest over de streep. De eerlijke en oprechte aanpak, waaruit het genre is ontstaan. Krijgen we hier dus voorgeschoteld. Nee, Punk is niet dood. Dat bewijst een band als Pogo Car Crash Control meer dan uitvoerig!
Cocaine Piss & Mette Rasmussen: De samensmelting tussen uniek Saxofoon spel, een frontvrouw die als waanzinnig geworden de bezoekers opzoekt. En een band die punk brengt zoals Punk moet zijn!
" Trek je zo weinig mogelijk aan van timings, Cocaine Piss heeft slechts een kwartier nodig om jouw oren te laten suizen." Staat te lezen bij de voorstelling van Cocaine Piss op de website van Botanique. Dat laatste blijkt ook te kloppen. De band speelt een ingekorte set, maar heeft dus niet meer nodig om je compleet murw te slaan. Bovendien is er deze keer die bijzondere inbreng van een al even energieke tot hyperkinetische saxofonist Mette Rasmussen. Die met haar tot de verbeelding sprekende saxofoon spel perfect past binnen het aanbod.
https://www.youtube.com/watch?v=MV4Z58-X_1I
Mette opent de set dan ook met een saxofoon intro die het midden houdt tussen oorverdovende noise geluiden naar voor brengen, die de trommelvliezen doen barsten. En alvast zorgen voor de nodige chaos om de afsluiter van de avond met een knaller van formaat voor te stellen. Eens Cocaine Piss zelf op het podium staat, is het hek compleet van de dam. Nee, de band doet inderdaad niet aan 'timings'. Integendeel. Als een wervelstorm ontstaan bij hun voorganger, dan doet deze band, aangespoord door die snerpende saxofoon inbreng van Mette, daar gewoon een paar scheppen bovenop.
" De chaotische aanpak op het podium, er lijkt zelfs niet echt een structuur te zitten in de muziek van Cocaine Piss? Wie maalt daar nog om als na circa drie kwartier de band de zaal compleet plat heeft gespeeld en iedereen totaal verweest achterlaat."
Kort en bondige songs die letterlijk door de strot worden geramd. Een al even hyperkinetische frontvrouw, die als waanzinnig geworden over het podium stormt. Een podium waarop ze niet lang zal vertoeven. Liever stormt de jongedame doorheen de zaal. Van vooraan, naar achter, naar boven en beneden. Tot rollende over de vloer. Aurélie Poppins zoekt voortdurend het publiek op. De energieke wijze waarop de jongedame daardoor telkens haar publiek uit haar hand doet eten, zorgt ervoor dat een optreden van Cocaine piss een vrij unieke belevenis was en nog steeds is.
https://www.youtube.com/watch?v=w3KNdXUz7Fs
Zonder die inbreng is Cocaine Piss echter een zoveelste snoeiharde punk band in een lange rij. Bovendien is er die enorm chaotische aanpak op het podium, er lijkt zelfs niet echt een structuur te zitten in de muziek van Cocaine Piss? Wie maalt daar nog om als na circa drie kwartier de band de zaal compleet plat heeft gespeeld en iedereen totaal verweest achterlaat. Het duurt niet lang of ook het publiek gaat compleet uit zijn dak, en slaat al even wild om zich heen als Aurélie zelf. Mensen rollen op het podium, doen aan een wilde pogo of stagediven. En slaan al even wild om zich heen als de band, frontvrouw en saxofonist van dienst zelf.
Besluit: Vernieuwend kun je Cocaine Piss niet noemen. De band doet gewoon wat bands uit een ver Punk verleden al hebben voorgedaan. Op een snel, kort en krachtig tempo, complete zalen verpulveren. Het is echter die enorm charismatische frontvrouw Aurélie die op en voor het podium tekeer gaat alsof ze waanzinnig is geworden. En haar frustraties letterlijk in je gezicht staat uit te schreeuwen. Dat het verschil maakt tussen 'een zoveelste punk band in een lange rij' of 'uniek binnen de nieuwe lichting punker en noise bands'. Bovendien is de inbreng van de al even waanzinnige saxofoon klank van Mette Rasmussen op deze avond, een grote meerwaarde binnen het geheel. Kortom? Wat ons, en het publiek betreft? Missie geslaagd!
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Pics homepag - Cocaine Piss
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pogo-for-crash-control-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cocaine-piss-03-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Protomartyr - Detroit postpunk city’s finest
Protomartyr
Kreun
Kortrijk
2018-05-03
Geert Huys
Obama of Trump, het maakt weinig of geen verschil voor wie gevangen zit in de onderlaag van ‘the American heartland’. Ook voor het Amerikaanse kwartet Protomartyr maakt het geen ene reet uit wie nu juist de plak zwaait in Washington: overal in de States vinden ze inspiratie om de meedogenloze gevolgen van de fake American Dream stevig te laten doorpruttelen in hun gitzwarte postpunk. Liefhebbers van het genre moesten afgelopen donderdagavond in Kortrijk zijn, waar de band haar voorlopig magnum opus ‘Relatives in Descent’ net na zonsondergang kwam voorstellen.
De sociaal geëngageerde Amerikanen hadden in de Kreun overigens wel wat goed te maken. Hun vorige doortocht in Kortrijk kwam er op uitnodiging van zielsverwanten Viet Cong/Preoccupations die in 2015 de affiche van Sonic City mochten ineen boksen. De toen zwaar benevelde groepsleden van Protomartyr herinneren zich maar weinig meer van dat optreden ... behalve dat het behoorlijk ondermaats was. Frontman Joe Casey verontschuldigde zich vanavond dan ook uitvoerig, voegde er fijntjes aan toe dat artiesten ook maar mensen zijn, en nam een slok van het flesje gerstenat dat gedurende de ganse avond zijn vaste compagnon zou blijven.
Sinds hun overstap naar de vermaarde Engelse indiestal Domino is de sound van Protomartyr een tikkeltje cleaner geworden, maar dat betekent geenszins dat Casey & co aan impact hebben verloren. Zoals opener “My Children” perfect illustreerde schemeren dezelfde inspiratiebronnen nog steeds door in het repetitiehok van de vier Amerikanen: de tribal drums en ijle gitaar uit de intro refereren ontegensprekelijk naar The Cure ten tijde van ‘Pornography’, even later gevolgd door een gortdroog baslijntje en de claustrofobische zegzang waar Joy Division hun volledige erfenis heeft op gebouwd. Verder op in de set zouden met The Fall’s Mark E. Smith (“Up The Tower”) en Nick Cave (“Windsor Hum”) trouwens nog twee andere muzikale rolmodellen van Joe Casey passeren. Het geheel wordt telkens afgekruid met een portie noise die, eigen aan zowat elke gitaarband uit Detroit, geïnspireerd is door de rauwe garageblues van stadsgenoten The Stooges en MC5.
Protomartyr heeft naast Casey trouwens nog een tweede geheim wapen aan boord in de persoon van drummer Alex Leonard. Het is namelijk zijn gegoochel met ritmiek en breaks dat ervoor zorgt dat er in elk nummer een ongemakkelijke spanningsboog groeit.
In tegenstelling tot vele van hun genregenoten lijkt Protomartyr echter geen bende navelstaarders die doen alsof er geen publiek in de zaal staat. De muziek is gevaarlijk, stoer en doomy, maar de stage act is dat niet. Wanneer ineens het nagelnieuwe “You Always Win” wordt aangekondigd , excuseert Casey zich al op voorhand voor eventuele schoonheidsfoutjes. Het nummer is trouwens een buitenbeentje in de set, want elke vorm van traditionele songstructuur moet hier wijken voor log noise experiment en dito feedback. De die-hard fans dienen dus al uit te kijken naar de bijhorende EP ‘Consolation’ die werd ingeblikt met gastbijdragen van Kelley Deal (The Breeders) en ergens volgende maand verschijnt.
Een dik uur lang weet de band moeiteloos het publiek aan zich te binden met afwisselend broeierige en gruizige postpunk zonder ook maar één dieptepunt. Ook de encores bleken allesbehalve afleggertjes. Hier werden vooral fans van het eerste uur verwend met verloren gewaande singles “Why Does It Shake?” en “Scum, Rise!” uit de vorige albums ‘The Agent Intellect’ (’15) en ‘Under Color of Official Right’ (‘14).
De herkansing die Casey & co in De Kreun kregen draaide uit op een glorieuze return to form. Wie sinds Sonic City ‘15 onterecht was afgehaakt , prikt dus best al volgende afspraak: 18 augustus, festival terrein Kiewit, Lift stage, ergens links van de PA.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/protomartyr-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tyvek-03-05-2018/
Organisatie: Wilde Westen
Nederlands 
Français 
