Even dacht ik met een tributeband van Hole te maken te hebben, maar The Kut heeft toch wel een eigen gezicht. Princess Maha, de enige constante in de band, heeft een stem die hard lijkt op die van Courtney Love en ze zingt ook nog eens net zo verveeld-boos als de weduwe van Kurt Cobain op het eerste volledige album ‘Valley Of Thorns’ van dit meidentrio.
Maar tekstueel en muzikaal zijn er wel verschillen. Princess Maha is zeker geen doetje, maar ze gebruikt toch minder beledigingen en schuttingtaal als Love. Het groepsgeluid van The Kut zit dichter bij de grunge van L7, Alice In Chains en Screaming Trees, terwijl Hole misschien eerder richting The Melvins en Nirvana zat. Net zo goed zit er wat hardrock en soms wat van de Runaways in deze ‘Valley Of Thorns’.
Er zijn wel meer bands die vandaag teruggrijpen naar de luide gitaarmuziek van de jaren ’90 en The Kut doet dat hier met een raak neergezette sound en brengt alles met veel overtuiging en vertrouwen. Dat mag ook als je in eigen land op de grotere festivals speelt en volop awards en (terecht) lof krijgt.
Maar de tijdsgeest leert ons dat het Belgische publiek op dit moment meer openstaat voor breekbare muziek met veel emotie. Vandaar dat deze Britse band in ons land nog niet verder geraakt is dan de Kinky Star in Gent. Er zijn slechtere plaatsen als startpunt om ons landje te veroveren, maar het zet je als band wel mooi met beide voeten op de grond. Om met deze grunge een Vlaams/Belgisch publiek voor je te winnen, wordt een werk van lange adem.

Little Waves 2018 – Afwisselend sterk programma
Little Waves 2018
C-Mine
Genk
14-04-2018
Erik Vandamme

Bij een trip naar de voormalige steenkoolmijnen van Genk - 125 km voor ondertekende -  loont het de moeite om een uurtje vroeger naar het festival Little Waves af te zakken. De authentieke site is helemaal bewaard gebleven. Met de invoeging van een cinema complex, cultuur centrum en dergelijke meer heeft C-Mine eveneens een andere invulling gekregen. Daardoor wordt je geconfronteerd met een stuk Belgische geschiedenis. Zelfs midden in de zalen van C-Mine, waar Little Waves doorgaat, zie je nog overblijfsels van wat ooit deel uitmaakte van de steenkoolmijnen. Maar sta je eveneens met beide voeten in het heden. Verleden, heden en toekomst geven elkaar daardoor de hand. Liet de omgeving een diepe indruk achter, dan stelt de organisatie alles in het werk om de bezoekers eveneens een indrukwekkend programma voor te schotelen. Ondanks dat de ticketverkoop heel goed is verlopen, was het nooit over de koppen lopen. Er heerste eerder een gezellige drukte
Het publiek was dan ook verspreid over vier podia, of keuvelde gezellig in de omtrek daarvan. Enkele kleppers als Mercury Rev. , Mick Flannery en Douglas Firs slaagden er wel degelijk in om bijvoorbeeld de main stage en Theater (zitplaatsen) vol te krijgen. Maar zelfs op die drukke momenten, bleef de gezelligheid stevig overeind staan.
Verslag van optredens boordevol emoties, melancholie en hartenbrekers.

Bed Rugs: Aanstekelijkheid die aan de ribben blijft kleven
Naast voornoemde melancholie tot harten breken. Is één rode draad doorheen deze avond eveneens het brengen van aanstekelijke muziek - al dan niet rock getint - die bovendien aan de ribben blijft kleven. Openingsact Bed Rugs zet deze stelling alvast in de verf. Na hun debuut 8th Cloud uit 2012 en EP Rapids uit 2014, zet Bed Rugs met hun derde schijf Cycle in 2015 een grote stap voorwaarts naar eeuwige roem. De band brengt dus aanstekelijke shoegaze, die aan de ribben blijft kleven. Gooit daar een saus enthousiaste rock en bedwelmende pop bovenop. Het geheel werd gekenmerkt  met een zekere psychedelisch aanvoelende tongval.
In het theater zaal zorgt dit ervoor dat de luisteraar, waaronder wij, al vanaf de eerste set wordt ondergedompeld in zweverige atmosferen. Het zou niet de laatste keer zijn op deze avond.
Kortom Bed Rugs bevestigt de hoogstaande verwachtingen die we eigenlijk op voorhand hadden, met een set die kan beklijven van begin tot einde. Op een eenvoudige, maar doordachte wijze weet Bed Rugs daardoor alvast de gevoelige snaar te raken.

Catbug: Een nachtegaal, die harten breekt op een eenvoudige maar vooral hartverwarmende manier
Het nadeel van meerdere podia is dat sommige optredens elkaar wat overlappen, waardoor je ergens keuzes moeten. Of dat al dan niet goede keuzes waren laten we in het midden. Blitzen Trapper, die volgens een collega een heel sterk concert brachten, hebben we helaas gemist. Daartegenover lieten we ons in diepe ontroering brengen door Catbug. Op haar doodse eentje op het podium, met enkel een akoestische gitaar, doet Paulien Rondou ofwel Catbug, ons met een breekbare en warm stembereik zweven naar totaal andere oorden. De jongedame staat uiteraard nog maar aan begin van haar carrière, dat is ook duidelijk te merken. Maar ze straalt wel potentieel en vuurkracht uit, om potten te breken in de toekomst. Ons hart lag alvast in gruzelementen op de grond, dankzij de eenvoudige, maar zo hartverwarmende manier, waarop Catbug haar intieme songs de gevoelige snaar wist te raken. Een naam om te onthouden binnen de singer-songwriter en aanverwante gebeuren, deze talentvolle zangeres met een stem als een nachtegaal.

Wartaal: Melancholie gebracht in onze moedertaal, met een lach en een traan
Nederlandstalige rock en aanverwante muziek bomen weer de laatste jaren. Wartaal het alias van Ward Van de Velde, is een rijzende ster binnen die Nederlandse rock en pop cultuur. Na het uitbrengen van zijn eerste EP in 2017, gingen veel deuren open en belletjes aan het rinkelen in radio en muziek land. Er stond dan ook redelijk veel volk op de bovenverdieping om deze klasse singer-songwriter warm te onthalen.
Wartaal brengt een set boordevol pakkende songs die schipperen tussen humor en weemoedigheid. "popmuziek in de moedertaal. Bitterzoet en tegendraads." Zo wordt de muziek van Wartaal in menig biografie omschreven. Nu, die stelling blijkt compleet te kloppen. Eens je bent meegedreven over walmen van pure melancholie, gaat Wartaal over tot een dosis relativeren. Lach en traan zijn dan ook heel nauw met elkaar verbonden bij de muziek die de band naar voor brengt. Daardoor worden uiteenlopende emoties aangesproken, en pinken we een traan weg met de glimlach op de lippen. Wartaal… een naam om te onthouden binnen de typische hedendaagse Nederlandstalige muziek.

Mick Flannery: Een charismatische uitstraling, van eenzaam hoog niveau
Het theater zaal was goed vol gelopen voor Mick Flannery. In Singer-songwriter middens is de Ierse poëet en troubadour geen onbekende meer. In zijn thuisland Ierland speelt hij dan ook voor volle, grote zalen. Mick Flannery is een singer-songwriter die beschikt over een heel integere stem en charismatische uitstraling. Waardoor hij zelfs op zijn eentje een complete zaal ofwel stil kan krijgen, of aan het lachen of een spiegel voorhouden. Mick windt er inderdaad geen doekjes rond, zijn muziek en stem mogen dan zachtmoedigheid uitstralen. De man heeft een uitgesproken mening, die hij zonder scrupuleus of vooroordelen door je strot ramt. Mick Flannery bespeelt daarbij enerzijds de piano, als een ware virtuoos, of pakt de aanwezigen in met een streepje gitaar spel van al even hoogstaand niveau. Net door zijn charismatische uitstraling op dat podium, doet hij iedereen prompt uit zijn hand eten. En slaagt erin het publiek van begin tot einde van zijn set te bekoren en over de streep te trekken. Ook wij zagen een heel sterk concert, van een Ierse, talentvolle singer-songwriter die grenzen verlegt op Little Waves, waar eigenlijk geen grenzen zijn.

Douglas Firs: Een perfecte performance, van een band die volwassen is geworden.
Douglas Firs is het project rond Gertjan Van Hellemont ook gitarist bij The Bony King of Nowhere. De jonge talentvolle artiest laat zich sinds 2012 omringen door al even begenadigde artiesten. Sem Van Hellemont: pianist, oudste broer van Gertjan. Simon Casier: basgitarist: speelt ook bas bij Balthazar en Senne Guns. Christophe Claeys: drummer; speelt ook bij Amatorski en Magnus, speelde eerder bij Balthazar. Het zorgt voor een hemelse kruisbestuiving waardoor Douglas First zowel op als naast het podium al meerdere harten heeft veroverd. We volgen Gertjan echter al van voor het debuut in 2012. Ondertussen is Douglas Firs met een derde album de wereld aan het veroveren, en zien we een artiest en mede kompanen die volwassen zijn geworden. Gelukkig resulteert dit niet in het afleveren van een routineklus. De jeugdige spontaniteit waardoor we ooit vielen voor die stem en uitstraling boordevol melancholie, is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Douglas Firs zet op Little Waves dan ook de puntjes op de 'i' en bewijst dat de lange weg die de band heeft afgelegd, zijn vruchten heeft afgeworpen. Meer nog, met zo een perfecte performance gekruid met de nodige spontaniteit zou de wereld prompt aan hun voeten kunnen en moeten liggen. En ligt de weg naar - zogenaamde - eeuwige roem, wagenwijd open.

This Is The Kit: Met zijn allen gezellig rond het kampvuur
Een band dat op een boogscheut staat van een eventuele grote doorbraak binnen het typische Folk muziekgebeuren? Dat zouden we This is the Kit zeker kunnen noemen. Artiesten als Aaron Dessner (The National), Guy Garvey (Elbow) en Sharon van Etten zijn alvast fan. In 2017  bracht This is the Kit met Moonshine Freeze een pracht van een Folk album uit. Ook live wist de band rond Kate Stables al menig harten te veroveren. Zonder meer slaagt This is the Kit er ook op Little Waves in de Theater zaal onder te dompelen in een gezapig aanvoelende Folk sfeertje. Alsof we prompt allemaal rond het kampvuur aan het luisteren zijn naar aanstekelijke liedjes, die een gelukzalig gevoel over ons doen neerdalen. En waarop stilzitten eigenlijk ook onmogelijk is. This is the Kit combineert dit met een verbluffende knappe performance, zowel vocaal als instrumentaal. Er valt geen speld tussen te krijgen. Hoewel we zeker onder de indruk waren van de betoverende klanken die de instrumentalisten uit hun gitaar en drum naar boven brachten. Was het echter vooral de kraakheldere stem van Kate die ons in hogere sferen deed belanden. De jeugdige spontaniteit, krijgen we daar als kers op de taart gewoon gratis bij. Waardoor we prompt compleet over de streep worden getrokken.

The Academic: Bommetjes boordevol aanstekelijke energie, die bovendien aan de ribben blijft kleven
We hadden het al aangegeven, aanstekelijkheid in al zijn vormen en kleuren. Is zowat de rode draad doorheen Little Waves 2018. Dat bleek ook het geval bij het optreden van The Academic. De jonge talentvolle band bracht met Tales from the backseat een sprankelend debuut uit, waarmee ze prompt hoge ogen gooiden. Ondertussen heeft The Academic het podium gedeeld met o.a. Noel Gallagher, Kodaline en Catfish and the Bottlemen. Ze blijken ook live een sterke indruk na te laten. Op Little Waves zagen we een energieke band, waarvan elk van de bandleden geen moment stil stond. De lat werd vanaf het begin torenhoog gelegd. En de greep op het publiek niet meer los gelaten tot het einde van de set.
The Academic combineren dan ook aanstekelijkheid met fris in het gehoor liggende songs, die je prompt begint mee te zingen. Daardoor kan een ruim publiek over de streep worden getrokken. In Genk bewijst The Academic alvast uit het heel goede hout gesneden te zijn. En dan staan ze nog maar aan de start van een carrière die er nu al meer dan rooskleurig uitziet. Een band een naam om te onthouden naar de toekomst toe. Een wervelende performance, die weer eens aan de ribben blijft kleven.

Yusuf: Een melancholische trip, binnen een kleurrijke en bevreemdend aanvoelende omkadering
Feitelijk moest Yusuf, de band rond Jonas Steurs, rond 21u30 optreden. Door aanhoudende technische problemen begon de band pas laat aan zijn set. Helaas liep het zaaltje AFF stage daardoor nagenoeg leeg, want velen waren al afgezakt naar Theater voor één van de kleppers van het festival Mercury Rev. Yusuf is één van de finalisten van de nieuwe lichting op Studio Brussel. De heren brengen een akoestische, minimalistische set. Waarbij elektronica, bevreemdende geluiden en een broze tot breekbare stem ervoor zorgt dat het zaaltje wordt ondergedompeld in een vat boordevol al even merkwaardig, maar eveneens magisch mooi aanvoelende, melancholie. Het bijzondere aan Yusuf is dat zowel vocaal als instrumentaal onaards aanvoelende geluiden worden voortgebracht, waardoor je onder hypnose wordt gebracht en in een trance terecht komt. Door het geroezemoes in het zaaltje ging de magie een klein beetje verloren. Maar Yusuf liet een bijzonder integrerende indruk achter, waardoor we deze band zeker en vast nog een kans willen geven. Binnen een intieme omkadering, zorgde het alvast voor een intens gevoel van welbehagen. Waardoor ons hart, zwevende naar andere oorden, compleet tot rust kwam.

Mercury Rev: Intimiteit die aanvoelt als een huiskamerconcert
We hebben Mercury Rev. reeds in verschillende gedaantes gezien. In het voorprogramma van The Cure op Lokerse Feesten bijvoorbeeld. Of op Les Nuits Botanique. Deze keer verzorgde Mercury Rev een set binnen een akoestische omkadering. Exclusief kwam de band de 20ste verjaardag vieren van ‘Deserter’s Songs’. Hun vierde album dat zorgde voor de definitieve doorbraak. Perfect passende bij de sfeer in de theater zaal trouwens, met de mooie zitplaatsen. Daardoor ontstond inderdaad een heel intieme atmosfeer, die nog werd versterkt doordat de heel charismatische frontman zijn publiek letterlijk omarmd en aanspreekt. Bij elke song opnieuw hoort een ander verhaal, omgeven door een lach en een traan.
Enerzijds zorgde dat voor een glimlach op de lippen, anderzijds een krop in de keel. Door samenvoegen van al die intieme elementen ontstaat prompt een soort huiskamerconcert sfeer. Waardoor het inderdaad lijkt alsof de band niet voor een volle zaal staat te spelen maar gewoon in je huiskamer. Bovendien wordt de sprookjesachtige atmosfeer, zo typisch aan Mercury Rev  nog meer versterkt door de akoestische setting. Kortom, neergezeten in de zetels, voelde dit concert dan ook aan als een ultiem rustpunt voor hart en ziel. Waardoor we prompt de harde realiteit om ons heen waren vergeten, en ons gewillig lieten onderdompelen in de wondere, kleurrijke wereld die Mercury Rev. ons binnen deze intimistisch set aanbood.

Holly Miranda: Een kruisbestuiving, waardoor harten breken en zielen bloeden van innerlijk genot
Al sinds vele jaren ben ik een enorm grote fan van het instrument saxofoon. Net doordat de sax klanken iets magisch met zich meebrengen, waardoor ik prompt begin te zweven. Als daarbovenop een nachtegalen stem je tegemoet komt. Dan ontstaat een wisselwerking waardoor harten breken en zielen bloeden van puur innerlijk genot. Dit is in het kort hoe we ons voelden bij het optreden van Holly Miranda. De jonge Amerikaanse singer-songwriter is niet alleen een multi-instrumentalist. Ze beschikt over een bijzonder stembereik, dat alle kanten uitgaat. Waardoor je als aanhoorder van begin tot einde aan haar lippen gekluisterd blijft. Eens onder invloed van zoveel innerlijk schoonheid, kom je in een diepe trance terecht waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Bovendien wordt Miranada gerugsteund door klasse muzikanten. Waarbij de bevallige saxofoon speelster het meest in het oog springt. De wonderbaarlijke klanken van de sax gecombineerd met die bijzondere stem van Holly Miranda zorgt voor een Hemelse kruisbestuiving, die de poorten van die Hemel prompt doen open gaan. Een streling voor oog en oor, waarbij prompt ook het hart wordt beroerd.

Tamino: De ultieme kers op de taart, om ons hart te verwarmen.
Als winnaar van de Nieuwe lichting 2017 mocht Tamino de avond afsluiten. Tamino wordt nogal vaak vergeleken met artiesten als Jeff Buckley. En eerlijk is eerlijk. Toen de Belgisch-Egyptische songschrijver het podium betrad, en zijn prachtige stem ons hart beroerde, zagen we daar toch in grote mate een heel stukje Buckley tevoorschijn komen. Echter heeft Tamino ondertussen bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken, en ook dat zet hij met een verschroeiende mooie set nog maar eens in de verf. Als er nog geen harten waren gebroken tijdens de vorige sets, dan heeft Tamino ervoor gezorgd dat dit door hem wel het geval zal zijn. Meerdere kroppen in de keel, werden gevolgt door momenten dat we werden overmand door innerlijk geluk of verdriet.
Tamino is een artiest die bewust speelt met emoties, zoals alleen de groten op aarde dat kunnen. Schijnbaar zonder enige moeite, doet hij iedereen van vooraan tot ver naar achter uit zijn hand eten. Op dit late uur, het was ondertussen bijna half twaalf, liet Tamino trouwens weten dat het zijn tweede optreden was die dag. Dat zorgde er niet voor dat hij hier een routineklus afwerkte. Nee, gerugsteund door zijn top muzikanten, legde Tamino de lat enorm hoog om te zorgen voor de ultieme kers op de taart die we konden gebruiken om ons fragiele hart nog maar eens te laten verwarmen door de bijzondere kruisbestuiving tussen breekbare vocalen en intensieve klanken.

Dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be 
Organisatie: Little Waves

Courtney Marie Andrews: smartlapparels van een ontluikende countrygrootheid.
Courtney Marie Andrews
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-04-16
Nick Nyffels

Nashville lag maandagavond aan de Zenne, de countryliefhebbers vonden de weg naar de AB club voor Courtney Marie Andrews, een 28-jarige Amerikaanse uit Arizona die de laatste tijd dikwijls op Radio Een gedraaid wordt. De jonge hipsters lieten het afweten, de gemiddelde leeftijd van het publiek draaide ergens rond de vijftig.

Andrews kwam haar nieuwe plaat ‘May your kindness remain’ voorstellen, de opvolger van haar doorbraakplaat ‘Honest life’ van vorig jaar, wat ook al haar vijfde album was. Andrews maakt al muziek sinds haar vroege tienerjaren en speelde onder meer bij Jimmy Eat World, Milow en Damien Jurado. ‘Honest Life’ heeft een link met België, de meeste nummers werden in Leuven geschreven toen ze daar met Milow samenwerkte. De nieuwe plaat nam ze op in LA, met een volledige band en met producer mark Howard, die ook aan de knoppen zat bij Lucinda Williams, Tom Waits, Emmylou Harris en Bob Dylan.
Courtney MarieAndrews en haar band brachten vintage country, niet de IKEA-variant van First Aid Kit, maar het authentieke stuff van het Midwesten van de States, en dat zowel in de klank (met Muscle Shoals orgelpartijen en redneckgitaarsolo’s) als in de teksten, die een pak meer levenservaring etaleerden dan je van een achtentwintigjarige zou verwachten: beeldende taal over armoede en depressie in het Amerikaanse Midwesten waar gebrek aan succes alleen maar je eigen schuld kan zijn: de keerzijde van de American Dream. Zo ging het in opener “Two cold nights in Buffalo” over “Cheap motels the wrong side of the tracks”. Andrews heeft één fantastische troef, en dat is haar engelenstem met de typische countrysnik, je zou haar zonder blozen de opvolgster van Emmylou Harris kunnen noemen. In het van tristesse doordrongen “Table for one”, werd haar stem mooi ondersteund in een close harmony van de andere bandleden. “How quickly your heart mends” ging op het smartlap-thema verder,  zo ging het onder meer over “Empty promises and a broken heart”, dit nummer had trouwens een prachtige break, en sloot af met een classic rock gitaar outro om u tegen te zeggen. Mocht Johnny Cash nog onder de levenden zijn, had hij zeker “All I ever wanted was an honest life” gecovered, een nummer dat je niet van een achtentwintigjarige verwacht. Andrew liet na deze titelsong van de vorige plaat, haar gitaar even aan de kant, en speelde keyboard op “This house aint much of a house but it’s my home”, nog zo een smartlap die trailer parks en vervallen houten huisjes met scheefgezakte veranda’s en lekkende daken opriep. Naast al die kommer en kwel, was er ook meededogen en catharsis , bijvoorbeeld in het titelnummer, dat Nick Cave gewijs tot de conclusie kwam: “if your money runs out and your good looks fades, may your kindness remain”: in haar cape leek Andrew wel een predikante in een baptistenkerk.

Bissen deed Andrews met “Irene”, en als afsluiter nodigde ze haar voorprogramma Twain uit om mee te doen op een cover van Little Feat, die Linda Ronstadt haar nog voorgedaan had. Je zal ons niet gauw op een line dance betrappen, maar tegen de onvervalste country van Courtney Marie Andrews zeggen we geen nee.

Setlist
Buffalo – Table for one -Near you- How quickly – Long road back to you – Honest life – Rough around the edges – This House – Kindness of strangers – I’ve hurt worse – Border – Sea town -May your kindness remain – Warning sign
Bis: Let the good one go – Irene – Willin’ (Little Feat cover)

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Amenra - Onze donkerste trots
Amenra
Muziekodroom
Hasselt
2018-04-14
Masja De Rijcke

Een nieuw album en een nieuwe show was wat we te horen kregen van onze Belgische trots Amenra afgelopen zaterdag. Colin Van Eeckhout stelde in de Muziekodroom z’n gloednieuwe show voor die donkerder, moordlustiger en heviger dan ooit klonk. Hij bracht daarvoor zijn goede vrienden van Fär mee als support om deze stevige avond nog sterker te maken.

Fär, die ook een plaatsje wist te bemachtigen onder het het Belgische label Consouling Sounds, kreeg de eer om deze avond te openen. Hun debuut ‘SALUTE’ kwam in oktober vorig jaar uit en stal meteen ons tedere hartje met een pikdonkere sound die niet ver afwijkt van de nieuwe ‘Rumours’ maar nog net over een iets obscuurdere sound beschikt. ‘SALUTE’ is alvast een pareltje dat niet in de platenkast van fans van Amenra en consoorten mag ontbreken.
De band bestaat uit leadzangeres An-Sofie De Meyer, Tim De Gieter, ook bekend van hardcore band Every Stranger Looks Like You en drummer Bert aka Sigfried Burroughs, die sinds kort Kapitan Korsakov van drums voorziet.
Het is een ware live sensatie die de haren op uw lijf doet rechtstaan en absoluut nog potten zal breken in de nabije toekomst! Check vooral hun nieuwe album en als eerste de single “Epicaricacy” om al een vleugje van de sfeer op te snuiven.

We kunnen Colin Van Eeckhout met gemak een muziekaal genie noemen. Hij richtte The Church Of Ra op met bands als onder andere Oathbreaker, The Black Heart Rebellion, … en brengt met Amenra metal naar een hoger niveau. Dit opbouwend, sterk en intens barstend gitaargeweld bracht ook eind vorig jaar ‘MASS VI’ uit en staat nu met dit kersvers plaatje zowat overal in België.
Zonder moeite verkopen zij dan ook de grote zaal van Muziekodroom volledig uit en slagen ze er in om een ruimte met een capaciteit van om en bij de 1000 man anderhalf uur lang volledig stil te krijgen.
We werden in een trance gebracht die bleef aanhouden en we genoten van een combinatie van oud en nieuw werk die op zijn beurt merg een been doorboorde met een overvloed aan kracht en intensiteit. “Boden” beet hier de spits af en werd meteen opgevolgd door “Plus Près De Toi (Closer To You)” die alles behalve veel weg heeft van een Franse ballad maar een diepe snede maakt in uw teerbeminde trommelvliezen. Verder werd ook het nieuwe “Children Of The Eye” op ons afgevuurd en niet zonder slag of stoot naar de voorgrond gebracht.
We genoten zoals gewoonlijk van de getatoeëerde achterkant van frontman Colin maar mochten halverwege de set opnieuw smullen van het verschroeiende gekrijs terwijl Colin een volledige ommedraai maakte en zijn publiek recht in de ogen keek.
Amenra bewees nog maar eens dat zij met hun onverlicht geluid koning zijn van de Belgische metalscene en liet ons nog daarnaast nog verder verdrinken in hun obscuur tafereel met “Thurifer et Clamor ad te Veniat”, “Terziele” en om af te sluiten het aanslepende “Diaken” dat ook ‘MASS VI’ in stijl afsluit.

Wie van dit soort muziek houdt heeft Amenra ongetwijfeld in zijn platencollectie zitten. Indien dit niet het geval is wordt het tijd dat daar snel verandering in komt. Amenra beheert deze scene in België en het lijkt erop dat hen dit niet snel wordt nagedaan.
Tot op Pukkelpop!

Organisatie: Muziekodroom, Hasselt