Jasper Steverlinck – Here’ to love
Jasper Steverlinck
Vooruit
Gent
2018-04-25
Eva Coudyzer
14 jaar na ‘Songs of Innocence’ kroont Jasper Steverlinck zich opnieuw tot de ultieme koning van de weemoed en de liefde met ‘Night Prayer’, een album voor liefhebbers van singer-songwriting in zijn puurste vorm. Na een geslaagde passage in de Handelsbeurs, bracht de Gentse zanger woensdag de Vooruit in vervoering met zijn loepzuivere stem en schijnbaar eenvoudige, maar krachtige melodieën.
Het dramatische “Sad Reminders”, Jasper Steverlinck solo aan de piano, zet meteen de toon voor de rest van de avond: prachtige liedjes over de liefde en het leven, gezongen met een stem die elk bereik aan kan – en wat voor een stem! We konden hem alvast op geen valse noot betrappen.
De zanger laat zich begeleiden door pianist Valentijn Elsen en een strijkerskwartet, zoals in “Colour me Blind”, “So far Away from Me” en “Someday”. Nummers uit ‘Night Prayer’ worden afgewisseld met nieuwe nummers, een voorsmaakje van een volgend album dat bijna af zou zijn… De singles “Here’s to Love” – nu al legendarisch als soundtrack bij De Warmste Week - en “That’s Not How Dreams are Made” werden dan weer met bekroond met een allesomvattende ‘wow’ van een toeschouwer.
Tussendoor vertelt Jasper Steverlinck over de totstandkoming van ‘Night Prayer’, het verhaal is ondertussen alom bekend. Steverlinck werkte aanvankelijk samen met Jake Gosling – producer van onder meer Ed Sheeran (“Ah, diene kleine kennen jullie wel!”) – maar was niet tevreden over het eindresultaat: de ziel was uit de muziek, de schoonheid, de echtheid van muziek kwam er niet uit. Toen werd Jean Blaute erbij gehaald die tot de analyse kwam: “Jij wil zingen zoals John Lennon. Het enige wat je nodig hebt is een microfoon en dan gewoon…zingen. Maar niet veel mensen kunnen dat!”. Nadat Steverlinck dit in de studio had geprobeerd, moest Blaute toegeven: “Gij kunt dat!”. Het nummer “Need Your Love” klonk op deze manier al veel beter, aldus Steverlinck.
De geest van John Lennon waart inderdaad rond in het bluesy “Things That I Should Have Done”. “Broken”, de album opener, zwelt aan, breekt open en leest als een wedergeboorte:’ breakdown the old door, break up the old floor, we have no use for it here. Shut down the old light, I'm doing alright’. En alweer die stem die een paar octaven beslaat.
Jasper Steverlinck is momenteel te zien in het tv-programma Liefde voor Muziek, daaruit bracht hij o.m. de cover “My Day Will Come” van de Dinky Toys. Afsluiten doet hij met drie bisnummers, waaronder het bloedmooie “On This Day”, een nummer dat Bob Dylan is vergeten te schrijven, aldus de zanger met een knipoog.
Jasper Steverlinck rekt het beproefde recept tot het uiterste en er valt dus weinig muzikale variatie te bespeuren, wat dan ook het enige punt van kritiek zou kunnen zijn. Maar meegaan in het universum van Jasper dat betekent terugkeren naar de pure ambacht, zonder computers en arrangementen, en genieten van een stem, hooguit een paar instrumenten en een melodie. De Eva Cassidy van de lage landen, om dan toch een vergelijking te maken. … Here’s to beauty…
Pics homepag @Bjorn
Organisatie: Democrazy, Gent
We zagen de laatste tijd een aantal jonge honden de revue passeren die allen snedige en punky rock brengen. We denken aan Sons, Equal Idiots, … Daarnaast zijn er ook een aantal oud gedienden die, met verve, terug van zich laten horen. La Muerte, Red Zebra zijn daar een voorbeeld van en sedert 2010 ook terug The Definitivos. Ontstaan in 1979, het punkjaar bij uitstek, en vooral actief in de eerste helft van de jaren ‘80. In 2010 kwam een Anthology uit ‘Courtrai Tonight’ en vanaf 2012 treden ze terug op.
Nu is er via het, eveneens Kortrijks, label Mayway Records ‘Courtrai Moderne: Definite Definitivos’. Een compilatie op gelimiteerde vinyl en via download.
Je hoort van een aantal songs dat ze geproduceerd werden door Serge Feys (T.C. Matic). O.m. “Courtrai Tonight” die wat van Serge zijn funky gitaarspel in de song gemeen heeft. De song “Take Over” doet soms wat denken aan tijdsgenoten The Scabs ( ten tijde van “Here’s To You Gang”) die indertijd dezelfde spirit hadden. Ook de echo van The Kids zijn nooit ver weg zoals op “Mr C”. De songs zijn eenvoudig maar to-the-point. Na al die jaren bezitten ze nog steeds hun charme en blijven ze genietbaar. Alle dertien tracks misstaan hier niet. Vooral “All I Know”, “In This Head”, “Lahaut” en de punkwave song “Sight’Seeing” zijn interessante nummers. Als bonus krijgen we nog de recente song “2017” als toemaatje. Een sterke song: catchy, snedig en rockend. Een beetje zoals de comeback van The Paranoiacs een aantal jaren terug.
Wie ‘Courtrai Tonight’ uit 2010 heeft mislopen kan zich tegoed doen aan deze compilatie. Wie wil horen hoe hedendaagse bands zoals Sons of Budget Trash begin de jaren 80 hadden geklonken moet deze schijf zeker in huis halen.
Het harde seizoen bij muziekodroom is nog steeds niet voorbij. Daarom kwam Converge met nog enkele hardvochtige collega’s afgelopen dinsdag een bezoekje brengen aan de Grote Zaal van de Muziekodroom. Stevige gitaren zijn we nu ondertussen wel gewoon maar deze mannen heisten de term ‘hard’ naar een nog hoger niveau waar we toch nog geen pap van gegeten hebben.
Converge is een hardcore / metalband die in de vroege jaren 90 uit de Amerikaanse grond werd gestampt. Ze mogen zichzelf zonder enige twijfel pioniers noemen in de wondere wereld van de mathcore, metal in zijn meest extreme vorm.
Hun gedruis is absoluut niet voor gevoelige oren bestemd. Deze duivelse muzikanten hebben al een mooi repertoire aan albums verwezenlijkt en in 2017 kwam hun laatste album ‘The Dusk In Us’ uit. Ze brengen een mix van razend snel obscuur geluid dat meteen kan omzwaaien naar loodzware gitaren die dan weer zeer traag aanhouden. We vonden weinig tot geen structuur terug in hun nummers. Onverbiddelijk snel en hard werd constant afgewisseld met slepende noisy gitaren die op dat gelijke moment voorzien werden van het geschreeuw van frontman Jacob Bannon.
Het extreem geweldige “Repitilian”, wat als laatste op hun nieuwe plaat staat, beet meteen met veel lawaai de spits af. De intro deed ons flashbacken naar de fantastische Amenra show waar we twee weken geleden bij aanwezig waren. We werden vanaf nummer één al volledig klaargestoomd voor een onbeheerste explosie.
We waren soms wild van hun passief geluid maar moesten wel elke keer opnieuw wennen wanneer zij hun sluizen openenden en hun snijdende sound bovenhaalden.
We werden door hun vele verschillende wendingen telkens uit onze trance gehaald en daar hadden we het toch een beetje moeilijk mee.
De pannen werden stevig van het dak geramd en het publiek bleef van begin tot einde blinken van enthousiasme, maar wij zijn toch meer fan van collega’s als Amenra en consoorten.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
De Vlaamse punkband Bruce bracht zopas "Fix My Brain" uit als single. Die single is eigenlijk nog van het vorige album 'My Latest Popstar Crush', terwijl de band onlangs de studio in trok voor de een nieuw album.
Dat nieuwe album wordt 'Captain, we've lost Bruce' en krijgt acht tracks die net als “Fix My Brain” kort en catchy punkrock zijn die eerder leunt op de Australische en oude Britse punksound dan op de (gladde) Amerikaanse.
Bart Van Lier van The Agitators zit ook opnieuw achter de knoppen.
www.facebook.com/brucepunk
‘I refuse to give up’ is één van de eerste zinnen op ‘Ashes Of Hope’, het nieuwe album van de Vlaamse death/thrashband Chalice. Het is misschien ook één van de sleutelbegrippen van het album, want opgeven staat niet in het woordenboek van bassist Chris, na 20 jaar het enige overgebleven originele bandlid van de band. Opgeven is overigens niet aan de orde. Afgaand op ‘Ashes Of Hope’ gaat het uitstekend met Chalice.
‘Ashes Of Hope’ is nog maar het vierde album van deze band. Ze kiezen eerder voor kwaliteit dan voor kwantiteit en als band zetten ze hier collectief een stap vooruit. Voor de liefhebbers van death en thrash is dit dan ook een album om duimen en vingers bij af te likken. Een bijzondere heldere geluidsmix, gerijpte en mooi dooraderde composities, vonkende gitaren, strak en gevarieerd drumwerk, veel variatie in het stemgebruik van de zanger, … alles zit goed. Ook inhoudelijk klopt het verhaaltje bij de muziek. Rauwe emotie en maatschappijkritiek wisselen elkaar mooi af op een bedje van agressie en melodie.
De beste songs zijn “Amongst The Damned”, “Cult Of Serpents” en “For You”, maar het knapste werkstuk van het album is zonder meer het afsluitende “A Death Without Warning”. Een bijzonder nummer over hoe zelfmoord gewoon logisch is voor de betrokkene, terwijl de omgeving soms niets doorheeft. Deze track heeft zowel muzikaal als inhoudelijk een louterende en zinderende intensiteit die je kan vergelijken met het beste van Amenra (inhoudelijk) of Wiegedood (muzikaal). In de liveset van Chalice is dit al langer het sluitstuk en elke keer moet het publiek even bekomen van deze stomp in de maag.
Met ‘Ashes Of Hope’ zet Chalice zich na 20 nog maar eens op de kaart. Hopelijk weigeren ze nog lang om op te geven en kunnen we binnen vijf jaar een volgend en opnieuw bijzonder sterk album beluisteren. Voor zoiets willen we wel even geduld hebben.
Bij het conceptalbum ‘Decameron’ moeten we toch een woordje uitleg geven. De songs situeren zich in de veertiende eeuw en gaan over een aantal mensen die op de vlucht zijn voor de zwarte dood. Daarvoor heeft de band zich gebaseerd op het boek “De Decamerone” van de Italiaanse dichter en schrijver Giovanni Boccaccio il Decameron (eveneens uit de veertiende eeuw). Het resultaat is een donker en doomy album dat bij momenten toch vrij melodieus uit de hoek kan komen.
Producer Magnus ‘Devo’ Andersson (Marduk) is erin geslaagd om de band een modern geluid aan te meten. Hij weet de gitaren een atmosferisch, melodische en doomy sound mee te geven en de drums de nummers te laten voortstuwen. Dat geeft als resultaat dat het album veel variatie bezit. “The Plaque Ships” bevat al die eerder opgenoemde elementen en in de bridge ruikt de song zelfs naar progmetal (Opeth komt hier eventjes voorbij). Ook het titelnummer is een sterke en sfeerrijke track. Luister eens naar de nostalgisch en klassiek klinkende intro. Daarna breekt de song langzaam open. Haast bombastisch. De vocals zijn monumentaal en intrigerend. De tempo- wisselingen en overgangen zijn talrijk en hebben toch een natuurlijke flow.
‘Decameron’ is een album dat van een hoog niveau is. Een album dat ook niet snel zal vervelen. Haast een meesterwerk dus. Een modern stukje Black/Death metal dat vol met goede ideeën zit en ook goed uitgewerkt is. Voor de liefhebbers van het genre (en van bands zoals Amon Amarth en Behemoth) kan ik maar één ding zeggen: een toppertje dat je in huis moet hebben.
Ady Seven is een bijzonder homestudio-projectje uit Nederland. De band bestaat uit één man die graag anoniem wil blijven en zijn als vrouw opgedirkte crash test dummy. Met z’n tweetjes spelen ze de gitaarpartijen in en componeren ze de rest van de sound in de stijl van de dance van de jaren ’90. Het inzingen gebeurt door D'Layna Huguez-Dixon, een ervaren rot in de dancewereld. En dat levert bij momenten fraaie dancemetal op.
Ady Seven lost de nummers individueel op Bandcamp. De recentste single “Feel Your Soul” heeft, zoals dat in de dance gebruikelijk is, tekstueel weinig om het lijf. De track moet het vooral hebben van een pushende beat, catchy synths en een stevige gitaar-riff. Die gitaren zijn hier wel iets minder prominent aanwezig dan op eerder werk van Ady Seven.
“Feel Your Soul” is beter geslaagd dan het losjes op Peaches & Herb-geïnspireerde “Bring Me Joy”. Wie graag nog meer metal in de mix wil, moet zoeken naar “Water On The Rocks”, waar je meteen de intro van “Smoke On The Water” van Deep Purple zal herkennen, of naar “The Power” uit 2017 of “Say No Mo” uit 2016.
Het is vrolijk en het is dansbaar en het is verrassend dat de luide, shreddende gitaren zo goed in de toch ongebruikelijke setting passen. Een splijtende gitaarsolo zou eens mogen, of een cool basloopje, of een stevige grunt. Maar op zich is dit reeds interessant en vooral leuk. Een antigif voor al het slechte nieuws dat je naar je hoofd geslingerd krijgt.
https://adyseven.bandcamp.com/
Hardcore mengen met metal en toch heel poppy klinken, zelfs dat kan. De Amerikaanse band Sink The Ship toont hoe dat moet op hun debuutalbum ‘Persevere’.
De band leunt sterk op de easycore en de erfenis van de Amerikaanse punkrock, met catchy, energieke en doorgaans poppy gitaarriffs en explosieve drumpartijen. Bij momenten is ook de nu metal niet veraf meer. Het wisselen tussen cleane vocalen en growls en grunts maakt dat deze band moeilijk in één hokje te duwen valt, maar het klinkt wel nieuw en fris.
Zelf zeggen ze dat ze zwaar beïnvloed zijn door posthardcorebands en moderne metal, maar dat hoor je niet altijd terug. Op “Domestic Dispute” zijn er natuurlijk wel de gast-vocalen van Bertrand Poncet van de Franse posthardcoreband Chunk! No, Captain Chunk! En op “Everything” hoor je Levi Benton van de Amerikaanse metalcoreband Miss May I. Maar het gaat soms alle kanten op.
De beste nummers zijn “Second Chances”, “Out Of Here” en “Put Up Or Shut Up”.
Het popgehalte ligt al bij al hoog genoeg om nog gespeeld te kunnen worden op Studio Brussel, terwijl de bezoekers van Ieperfest zich net zo aangesproken zullen voelen.
https://www.youtube.com/watch?v=jzkrjmsyag4
‘Run Amok’ is de opvolger van het debuutalbum ‘Youth On Stuff’ van The Glücks. De luisteraars krijgen van het duo uit Oostende opnieuw een mix van The Cramps, The Cavemen en de Jon Spencer Blues Explosion. The Glücks bestaat nog altijd uit Tina op drums en Alek op gitaar. Net als op ‘Youth On Stuff’ zingen beiden, soms om de beurt, soms samen.
‘Run Amok’ bouwt voort op de funderingen die gelegd werden op het debuut, met toch een paar verschillen. Het lo-fi-gehalte werd nog opgetrokken en de reverb en de galm op de vocalen werden nog wat dikker in de verf gezet. De rockabilly is zo wat prominenter aanwezig in het verhaal. De garage, noise, punk en fuzz worden ook al eens opgesmukt met wat psychedelica en rauwe blues. Het geheel klinkt wat meer naturel en volwassen.
The Glücks halen de inspiratie voor hun muziek in de retro, maar in hun teksten staan ze met beide voeten in het heden. “Generation Undefined” geeft aan dat we na generatie X en generatie Y maar beter kunnen stoppen met een hele generatie over één kam te scheren. “Uninvited” is een uithaal naar de politiek en het bedrijfsleven. Meer in het algemeen gaan de lyrics over zich onbegrepen voelen, buiten de lijntjes kleuren en het zoeken naar voldoening en geluk in een maatschappij die net dat tegenwerkt.
Enkele van de beste nummers op ‘Run Amok’ zijn openingstrack “Why Do I Love You”, het punky “Nobody Knows” en “Spit It Out” en “Recipe For Disaster”.
De Australische punkers van de Cosmic Psychos teisteren reeds sinds 1982 de podia en clubs overal ter wereld, maar hun hart ligt toch in Europa. In een recent interview zingt de band de lof van Fransen, Duitsers en Nederlanders. Maar als het op bier aankomt, en de band bestaat uit ervaringsdeskundigen, hebben ze een boon voor Belgisch trappistenbier. Vooral een Westvleteren weten ze te waarderen, al hebben ze het niet zo voor de heisa die er soms over gemaakt wordt. Maar het hoge alcoholpercentage is dan weer een troef voor deze Psychos.
Dat de band bestaat uit ervaringsdeskundigen inzake alcoholconsumptie, blijkt maar weer eens als je de songtitels en de teksten op ‘Loudmouth Soup’ overloopt. Het album opent met “100 Cans Of Beer” en daaruit blijkt dat ze bier nog liefst in grote hoeveelheden consumeren. Voor het eerst in de geschiedenis van de band hebben ze met de Ramones-pastiche “Feeling Average” ook een kater-song, hoewel ze aangeven dat ze daar nog nooit last van gehad hebben. Ook aan zelfrelativering geen gebrek bij de Cosmic Psychos: “Too Dumb To Die” gaat over henzelf.
Muzikaal tappen de Cosmic Psychos nog steeds uit hetzelfde vaatje punkrock als bij de start in 1982 met een fuzzed-out bas en wah-wah-gitaren. Pubrock die in een verfijndere en meer uitgewerkte vorm de basis heeft gevormd van de sound van AC/DC. Zover geraken de Cosmic Psychos niet, maar dat is ook nooit hun bedoeling geweest. Het levensplezier dat ze halen uit een beperkte reeks akkoorden, aangevuld met vrolijke nonsens in de teksten, werkt aanstekelijk. Daarom zijn ze reeds meer dan 30 jaar zo populair. En dat zal zo blijven tot hun lever het finaal begeeft.
Chalice - Chalice vertaalt sterk album naar zinderende liveset
Chalice
JC Tranzit
Kortrijk
21-04-2018
Filip Van Der Linden
De West-Vlaamse deathmetalband Chalice stelde op 21 april zijn nieuwe album voor op een releaseshow in JC Tranzit in Kortrijk. Ondanks het fantastische weer waren vele fans al vroeg op post. Twee bands mochten het publiek opwarmen. Fragmentum opende de debatten met melodische deathmetal. De band bestaat momenteel uit het duo Gunnar en Jan. Ze zoeken nog een bassist en een drummer, maar in afwachting daarvan treden ze op als duo, met de drum- en baspartijen die uit de laptop rollen. Beiden zingen en spelen uitstekend gitaar, maar door hun aanpak is hun show wel statisch. Het duo spoort het publiek aan tot wat meer interactie, maar het is pas bij de afsluiter, “Dark Path” van Amorphis, dat dat ook gebeurt. Dat is onterecht. Het is te gemakkelijk om deze band af te rekenen op de vooraf opgenomen stukken. Het foutloos meespelen met een tape wordt onderschat en verdient evenveel respect als het wachten op een drummer en bassist van vlees en bloed.
Metalbands verliezen zich bij de start van hun liveset soms al eens in een bombastische of dreigende intro en bij voorkeur veel rook uit een machine. Niet zo bij sludgemetalact Growing Horns. Zanger Dafus Demon komt gewoon als laatste op, gaat rustig schouder aan schouder staan met elk van de andere bandleden, geeft hen een schouderklopje of kust ze op de kale knikker, knoopt dan zijn dreadlocks los, nog een knikje naar het publiek en dan begint hij eraan. Zo kan het dus ook.
Growing Horns brengt sludgemetal met flink wat doom en soms wat death in de saus. Denk aan Down en Goatwhore en vooral aan het bij ons iets minder bekende Acid Bath. De band gaf in Kortrijk alles wat ze in zich hebben en speelde een prima set, maar de warmte in de zaal had het grootste deel van het publiek reeds murw geslagen. In de koelte van de buitenlucht hoorden die slechts flarden van een nochtans prima en bezield optreden. In de eerste rijen voor het podium was er wel wat beweging en gingen de hoorns vlot in de lucht.
Voor Chalice was er van bij de start volop enthousiasme tot achter in de zaal en ook de band zelf stapte met een brede glimlach het podium van de Tranzit op. De liveset volgde helemaal de volgorde van het album ‘Ashes Of Hope’, van “Amongst The Damned” tot “A Death Without Warning”. Zelfs backingvocaliste Febe mocht – net als op het album - meedoen op de outro van “Cult Of Serpents”. De band bleef in Kortrijk heel dicht bij de sound van het album, al gingen een paar details verloren door de zinderende energie en intensiteit.
Zanger Pieter kwam op met een vreemdsoortig masker en een touw om de hals als zou hij na de show opgehangen worden. Het masker werd al snel weggegooid, maar het touw bleef de hele set rond de nek bungelen. Veel meer decor en props heeft Chalice niet nodig en zelfs zonder zou de band nog steeds veel indruk maken op het publiek. Alle vijf leden van Chalice stonden/zaten zichtbaar te genieten op het podium. Misschien de ontlading na het lange wachten op het album dat maar net op tijd klaar was voor de releaseshow. Pieter is de voorbije vijftien jaar uitgegroeid tot een podiumbeest dat met veel vertrouwen het publiek bespeelt, zowel als hij al gruntend door de eerste rijen wandelt als wanneer hij theatraal tegen de vlakte gaat (en verder schreeuwt) in het slot van “A Death Without Warning”. Ook de nieuwkomers in de band zijn snelle leerlingen gebleken.
Om het feestje compleet af te maken, deed Chalice een toegift van vier nummers uit het vorige album ‘There Is Nothing’: “Parasites Of Hatred”, “Reflect”, “Dead Nations” en “When Your Gods Are Sleeping”.
Organisatie: Chalice/JC Tranzit
Arcade Fire - Arcade Fire slaat publiek Sportpaleis tegen het canvas
Arcade Fire
Sportpaleis
Antwerpen
2018-04-19
Gerrit Van De Vijver
Als band behoor je tot de wereldtop van de ‘festivalbands’. Alles gezien en meegemaakt. En nooit ontgoocheld. Met de ‘Infinite Content Tour’ gaat men nu vaak indoor, en moet ook daar de lat hoog gelegd worden. Dat wordt een gevecht, een gevecht in ….een boksring.
Hoe lang kan je als band aan de top staan, en daar ook blijven? Heel lang zo blijkt. Door constant te innoveren, paden te bewandelen die anderen links laten, verder te gaan als de anderen en vooral … massa’s talent. Elk bandlid speelt een legio aan instrumenten, en dat creëert ongeziene mogelijkheden. En daar maken ze in deze tour ook handig gebruik van. Veel bands hebben het al gedaan, een beetje ‘centercourt’ spelen. Maar niet zoals Arcade Fire het doet. Het podium wordt gemetamorfoseerd in … een boksring. Bijna centraal, een evenwichtiger plaats, want als je pech hebt sta je soms meer dan 100 m ver van het podium. En ook de gecreëerde meerwaarde wordt handig benut in de machtige lichtshow.
Je behoort tenslotte tot de ‘heavy weight’ van de indierock-scene, en dan moet je als dusdanig ook aangekondigd worden. En het touren wordt ook letterlijk genomen. Bij elk nummer wisselt men van plaats, zo versterk je de interactie met het publiek. Als je dan nog elk nummer naadloos aan elkaar laat vloeien, zie je pas hoe volleerd deze band is.
De ‘5e van Beethoven’, geeft iedereen de tijd om de smartphone klaar te houden, want de goden banen zich direct een weg door de fans. Van direct contact gesproken. ‘Ready to rumble’!
“Everything Now”, de ‘core’ van deze tour, zet meteen de toon als openingsnummer. Met 9 zijn ze, maar de Obelix van de bende is ongetwijfeld William Butler. Die moet toch bij de geboorte in een vat met energydrank gevallen zijn, kan niet anders, en dat bewijst hij ook bij “Rebellion”. Gelukkig staan de elastieken nog recht van de boksring en kan hij wat op adem komen tijdens “Here comes the night time” en “Peter Pan”. De registers worden een eerste keer open getrokken bij “No cars go”, het Sportpaleis kleurt rood. Wie nu geen oordopjes heeft, is er aan voor de moeite.
Régine Chassagne mag een eerste keer schitteren met “Electric blue”, met een mooi uitgekiende , blauwe sfeer, versterkt door de 2 gigantische discoballen. En interacteert daarna met manlief Win Butler tijdens “Put your money on me”.
Heerlijk wegdromen is het bij “Neon bible”, “Roccoco” en “Suburban war”. Ook in het creëren van sfeer zijn ze heavy weights. Dat LED-verlichting zo warm kan zijn, kan alleen maar aan deze mooie nummers liggen.
We cruisen door de setlist met “Neighborhood #1” ( tunnels ), “The suburbs” en “The suburbs ( continued )” .
“Ready to start” maakt van het Sportpaleis ineens een dancing, en iedereen blijft rechtop met “Sprawl II”, waar Régine soms de grenzen van haar stembereik opzoekt, “Reflektor” en “Afterlife”.
“Creature comfort“ en “Neighborhood #3” brengen ons in een soort ‘Matrix’. Je waant je in een soort vacuüm, als een bokser die een uppercut krijgt, en zwevend naar het canvas gaat, maar nog niet
neergaat. Je kijkt , maar ziet niks meer, je hoort, maar het wordt schimmig en gevoileerd. Irreël universum qua sfeer.
De encore werd ingezet met het integere “We don’t deserve love”. Versterkt met de Preservation Hall Jazz band ( het zeer originele voorprogramma ), werd nog een verlengstuk gebreid aan “Everything Now” en “Wake Up”.
Geheel in New Orleans style werd afscheid genomen van het Sportpaleis , door het publiek heen.
Wat deze band zo uniek, groots, geweldig, een must-see band maakt is moeilijk in één zin te vatten. Ze cumuleren zo veel stijlen, dat je Arcade Fire niet echt kan labelen. Laat hun volledige playlist spelen , en je denkt op 4 uur tijd 5 verschillende bands te horen passeren.
Maar ook hun passie voor publiek, elkaar en muziek is aanstekelijk.
Ze maken geen muziek, ze ‘beleven’ muziek. Telkens zijn ze de collega’s een stapje voor. Wat een ander doet, werken ze nog dieper uit. Wat een ander krankzinnig vindt, is voor hen de norm. En ze leven NU. Everything now, ALLES NU!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arcade-fire-19-04-2018/
Organisatie: Live Nation
Everything Everything - slecht begonnen, maar toch gewonnen!
Everything Everything
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-18
Cis Vliegen
Everything Everything is een Brits quatro afkomstig uit Manchester, opgericht in 2007. Sindsdien brachten ze vier albums uit waarvan hun laatste ‘A Fever Dream’ in 2017. In 2018 verrasten ze met een EP ‘A Deeper Sea’ met twee nieuwe nummers en twee alternatieve versies van bestaand werk. Mijn eerste oppervlakkige luisterbeurt van de band gaf me het gevoel van doorgaanse popmuziek. Ik had duidelijk niet goed geluisterd. Ze brengen ritmische kunstwerken met politiek-kritische teksten. Hiermee verklap ik al iets. Namelijk: ik ben fan (geworden).
Als opener staat O.R.A. gepland. Een Belgische band die staat voor Organic Random Atmosphere. Een naam die ze eer aan doen. Hun nummers laten je dromen, zweven, nadenken, … Een mooie term zou zijn: ritmische hypnose. Live een supersound, maar misschien net te rustig en dromerig om de zaal op te warmen voor Everything Everything. Ik concludeer: O.R.A. is zeker een band om in het oog te houden!
Everything Everything neemt een trage start. Ze openen de show met “A fever Dream”. Een pracht nummer dat helaas zijn energie verliest door het live gebeuren. Dit geldt ook voor het daarop volgende “Desire” en “Cough Cough”. Het zit er gewoon niet in. Leadzanger Jonathan Higgs en de backings zingen regelmatig naast de toon en Jonathan af en toe ook nog eens naast zijn micro. Dit zorgde voor een teleurstellende start, want laat Jonathan’s stem nu net het hoofdingrediënt van de nummers zijn. Zonder die stem heb je geen eten en ik had honger. Het zijn vervolgens de tonen van “Regret” die klinken.
Ik zet me schrap voor een volgende teleurstelling, maar ik zit fout. Plots is de roest op de stem van Jonathan verdwenen en volgt er een geoliede muzikale show waar ik niets op aan te merken heb. Het is alom genieten van zijn hoge tonen die aanvoelen als een koude wind die zorgt voor kippenvel.
Voor de rest is de show sfeervol, met hier en daar wat handgeklap, en wordt er ‘thank you for coming’ geroepen. Ook krijgt het publiek een prachtige setlist. Zo verrassen ze met oude nummers als “Kemosabe” en “Qwerty Finger”. Voor een muzikale prestatie blijf ik ergens wel op mijn honger zitten omdat de nummers trouw blijven aan de versies op plaat. Er wordt niet mee geëxperimenteerd of iets extra aan toegevoegd. Dit hoort voor mij ergens bij de live ervaring. De lichtshow daarentegen vind ik spectaculair goed. Opvallend zijn de kleuren van hun albumhoes ‘Get To Heaven’ die vaak terugkomen in een leuke blend met de muziek.
Ik vat samen: Everything Everything is een zowat een ‘alles alles’ mix van muziekstijlen zoals pop, R&B, rock en new wave. Ze klinken live superstrak mits een kleine opwarming en laten je lekker dansen. Ik vind Jonathan zijn stem super en zeker een meerwaarde om live te horen. Langs de andere kant zal ik verder genieten van hun muziek op plaat en heb ik voldoende aan deze éénmalige live ervaring.
Setlist: A Fever Dream, Desire, Cough Cough, Regret, Run The Numbers, Big Game, The Wheel, Good Shot Good Soldier, Put Me Together, Night Of The Long Knives, Qwerty Finger, Kemosabe, Spring/Summer/Winter/Dread, Can’t Do, Ivory Tower; Biss: Breadwinner, Distant Past, No Reptiles
Organisatie: Botanique, Brussel
De titel van het album zegt al wat je kan verwachten van dit album. Met name jazz. Jazz heb je natuurlijk in allerlei gedaanten. Van freejazz tot fusion en diets meer. Helemaal thuis ben ik niet in dit genre maar ik kan wel zeggen dat dit redelijk lounge en laidback klinkt. De piano, niet zo verwonderlijk want Iberg is een pianist, speelt een grote rol in de nummers. Op een vorige release, ‘Standards and Vanguards’, deed hij wat hij nu terug doet: bekende standards een nieuw jasje geven. Er staan hier nummers op van o.a. The Beatles, Thelonious Monk, Jerome Kern, Henry Mancini en andere grootheden. Erg herkenbaar zijn de nummers niet meer. Ze werden grondig herbouwd en in een jazz jasje gestoken. Het is meer dan covers spelen dat de man hier met deze muziek doet. Daarbij maakt hij gebruik van instrumenten zoals de sax, bass, piano, vocals en drums. Het klinkt vrij klassiek, speels zoals de hoes en niet erg zwaar op de hand.
Intelligente muziek dus dat een tweede leven geeft aan bekende standards.
Nederlands 
Français 
