Newmoon – Op hoog niveau!
Newmoon, Teen Creeps, Sunflower
Cactus Club @Biekorf
Brugge
2018-03-30
Didier Becu
De Belgische undergroundscène is tot veel in staat. Bewijs: de grote opkomst in De Biekorf voor drie bands die naar airplay kunnen fluiten, maar door een goed doorgedreven mond-aan-mond reclame steviger in hun schoenen staan dan menig ander band.
Het mooiste aan het verhaal is zonder meer de diversiteit van de genres. De ene kon rekenen op de support van de local scène, terwijl de andere het moest hebben van een tweetal jaar hard zwoegen en nog een ander voor een release waar hard naar werd uitgekeken.
Noem het voor onze part slimme marketing, feit is dat de drie Belgische bands in de Brugse Biekorf bewezen dat de muziekscène van het vaderland steviger dan ooit op zijn poten staat.
Amper twee dagen terug zagen we hoe Sunflower de Gentse Charlatan feilloos inpalmde. We wisten wat we moesten verwachten, maar we hadden in amper 48 uur enorm weer zin in nog een portie Sunflower. Na afloop vertelde iemand die het kan weten dat deze Brugse band hem deed herinneren aan een kruisbestuiving van The Jesus & The Mary Chain en Joy Division. Een vergelijking die ons ook wel iets zegt, want zanger Brent De Wulf lijkt al even bezeten te zijn als Ian Curtis, en die shoegaze (of zo u het wil dreampop) hoor je er zeker in. Voeg daar ook nog wat Iceage aan toe en je komt eigenlijk uit op een band die je doet concluderen dat je met stevig gerief bezig bent. Hoe lang het gaat duren weten we niet, als het al niet gebeurd is, maar Sunflower is een ijzersterke speler in de Belgische scène.
Genialiteit gecombineerd met subtiliteit. De verdrijving van demonen…en als we dat schrijven komen we bijna uit op de tweede act van de avond: Teen Creeps.
‘Birthmarks’, het debuut van Teen Creeps, en wel eentje op PIAS. Fuzzgedreven gitaarnoisepop met wortels in de jaren 90, maar nooit vergeten dat de kalender op 2018 staat. Voor één keer is het geluid van de plaat bijna gelijk aan die van de liveset en in hun geval is dat alleen maar goed, gewoon omdat Teen Creeps voor rauwheid staat. De manier waarop Bert Vliegen zijn teksten zingt (met gevoel, en hoe!), de wijze waarop Joram zijn gitaar behandelt (er alles uitkrijgen wat er in zit) of hoe Ramses zijn drums net niet naar de verdoemenis mept. Buffalo Tom, Dinosaur Jr. of zelfs Nirvana zijn nooit ver weg. Of we dat een bezwaar vinden? Neen, want Teen Creeps laat u op minder dan een uur tijd opnieuw beseffen dat er bloed door je aderen stroomt.
Oefening baart kunst hoewel we geen seconde aan de kunde van Newmoon hebben getwijfeld. Als de teller juist staat is het twee jaar geleden dat hun debuut ‘Space’ uitkwam. Een plaat over het zoeken naar je plaats op de wereld en het besef dat alles niet zo uitzichtloos is of het soms lijkt, aldus frontman Bert.
Het is hoog tijd om een nieuwe plaat in te blikken en dat beseffen de shoegazers zelf ook maar al te goed. Het concert in Brugge was een soort van voorlopig eindstation, maar een perfect aanknopingspunt op de triomf van vorig jaar (hun optreden op Cactusfestival).
Nieuwe nummers werden niet gespeeld. Die zijn er toch niet, of toch niet in de fase dat Newmoon ze wil. Wat wel opvalt is het alsmaar hoger wordende niveau. Je kan wel zeggen dat dit normaal is, hoe meer je speelt hoe beter je wordt, toch staat Newmoon op een zeer hoog niveau. Een optreden dat tot in de puntjes was geperfectioneerd. Nu de studio in en ons wederom verbazen. Makkelijk wordt het niet, wel zijn we zeker dat ze het zullen doen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Fleddy Melculy - Retestrakke metal met humor
Fleddy Melculy
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-03-29
Sam De Rijcke
Fleddy Melculy is geen parodie. Het is eerder een band die een beetje de draak steekt met metal maar tegelijkertijd enorm veel respect betuigt voor het genre en de fans.
Nog waar weinig bands hebben het aangedurfd om hun metal in het Nederlands te brengen, waarschijnlijk uit angst om een beetje potsierlijk over te komen. Bij Fleddy Melculy echter lukt het wonderwel, en dat omdat de band zichzelf niet te serieus neemt en een flinke portie humor in de songs en de act steekt. Zanger Jeroen Camerlynck en de helft van zijn band zijn qua Nederlandstalige rock natuurlijk niet aan hun proefstuk toe, met De Fanfaar draaien ze al jaren mee in het circuit en hebben ze al een viertal platen op hun conto. De Fanfaar toerde ook al regelmatig als begeleidingsband van Urbanus, dus vanwaar de humor komt , moeten we ook niet ver gaan zoeken. De Fanfaar is echter nooit echt doorgebroken, en toen men aanvankelijk voor de grap het metal combo Fleddy Melculy in het leven riep en de single “T-Shirt van Metallica” lanceerde is alles in een stroomversnelling gekomen.
Bij Fleddie Melculy draait het om de fun. De mensen moet zich amuseren, stoom aflaten, er is al genoeg kommer en kwel in de wereld. Doch het moet gezegd, dit is niet zomaar een fase waarin men efkes wat metal wil bedrijven om daarna weer gewoon te doen. Die gasten hebben de metal in de genen en in het bloed en lijken er mee te zijn opgegroeid. Het is met passie en vuur dat ze het genre beheersen. Ze gaan snoeihard, lanceren de ene monsterriff na de andere en hebben de tijd van hun leven. De beukende metal van Fleddy Melculy is hoegenaamd niet voor doetjes, dit is geen hair-metal of AOR rock, het neigt veel meer naar bands als Pantera, Madball of Hatebreed, allemaal geen softies.
Qua ambiancefactor is de combinatie Nederlandstalige metal en mokerslagen van riffs een win-win situatie voor zowel band als publiek. Het is immers mooi meegenomen dat er tijdens de moshpits lekker kan meegebruld worden op anthems als “Feestje In Uw Huisje”, “2 Dagen Te Laat”, “668”, “Apu Van De Nightshop”, “Geen vlees Wel Vis” en natuurlijk “T-Shirt Van Metallica”.
Live zorgt Fleddy Melculy dus voor een dijk van een feestje, en dit met retestrakke en loeiharde metal. Al headbangend stoom aflaten. Hiervoor hulde aan Fleddy Melculy.
Organisatie: Democrazy, Gent
Brutus - Stevige sound, schorre stembanden en statisch publiek
Brutus
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-29
Masja De Rijcke
We kunnen niet meer op ons ene hand tellen hoeveel keren we Brutus al aan het werk gezien hebben. Al van toen deze band nog maar in de kinderschoenen stond , waren we aanwezig op bijna al hun concerten. Zelfs al speelden zij meerdere keren in diezelfde week, niets of niemand hield ons tegen om opnieuw een glimp op te vangen van Stefanie’s overweldigend percussiespel en het onoverwinnelijke gitaargeweld van Peter en Stijn. Toen zij vorige jaar met hun debuutplaat ‘Burst’ op de proppen kwamen , waren wij opnieuw volledig verkocht, en we waren niet alleen. Brutus was niet meer weg te denken uit de Belgische muziekindustrie en werd vervolgens ook opgepikt door Hassle Records die hun platen verdeelde over Europa en Sargent House die dit fantastische plaatje nu ook in de US in de winkelrekken legt.
Na een bewogen 2017 en het vele toeren kwam dit trio nog eens een bezoekje brengen aan de Muziekodroom. We werden bij aankomst al meteen getrakteerd op een nieuw nummer dat op z’n minst gezegd even energiek, stevig en veelbelovend klonk als al het ander geweld dat zij al op hun naam hebben staan.
Al was het publiek niet echt van de nodige energie voorzien. Het viel ons op dat de gemiddele leeftijd in de zaal op en naast 40 à 50 jaar was en een bewegend feestje helemaal niet op prijs stelde. Iedereen stond als hersendode stokstaartjes naar het podium te staren. Jammer, want we kunnen ons heel goed voorstellen dat dit als metalband niet echt motiverend is. Het trio trok zich hier echter niet veel van aan ging gewoon door met hun pittig setje. “Justice De Julia”, “Drive”, “March” en “Bird” werden bovengehaald maar we merkten al snel dat Stefanie’s vocals deze keer wat te kort schoten. We hebben haar keel al in betere omstandigheden mogen meemaken. Nu ja, doe het haar maar eens na, massief drummen en terzelfdertijd uw stembanden volledig schor brullen. Halfverwege de set herpakte de Leuvense schone zich sterk en gooide ze hun parel “Horde” en het intens opbouwende “Dancing on the Face of a Panther” in de strijd.
Vervolgens mochten we nog eens luidkeels meebrullen met “Baby Seal”, “All Along” en “Looking for Love on “Devils Mountain” terwijl het publiek op dat moment nog steeds steevast aan de grond vastgenageld stond. We zijn dan maar op ons eentje beginnen rondspringen.
Eerlijk toegegeven hebben we Brutus al veel beter gezien. Het was helemaal niet zo strak als we gewend zijn. Maar zo een on-enthousiast en saai publiek hebben ze absoluut niet verdiend.
… Volgens ons hadden de aanwezigen zich van concert vergist en waren zij ongeduldig en gefrustreerd aan het wachten op één of andere akoestische luistersessie …
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Het was alweer acht jaar geleden dat Feeder op Belgisch grondgebied speelde. Toen was dat in Trix in Antwerpen, nu kwamen ze naar een bijna volgelopen Kreun in Kortrijk. De band is ondertussen drie albums rijker, met de ‘greatest hits’ die ze vorig jaar uitbrachten meegerekend. We wisten dus wat we konden verwachten, een ‘best of’ van Feeder. In de Kreun zorgde Feeder voor een uitgebreide set waarin stevige gitaren toch wel de kroon spanden. Grootse rock met een streepje subtiliteit, het is een raadsel waarom Feeder nooit is doorgebroken in België.
Openen mochten de rockers van The RG’s. In mei komt hun eerste album uit en daar kregen we nu al een voorsmaakje van. Het drietal bracht een soort van bluesy noise die op het eerste gehoor uniek klonk en zo ook een halfuur bleef boeien. De stem van de frontman is furieus en ze lieten de instrumenten genoeg ademen om zo een strakke set af te leveren die het potentieel van de band bevestigd. The RG’s spatte een halfuur aan een stuk uiteen als een splinterbom, en het was hemelse pijn.
Begin jaren 90 werd een band opgericht die onder de naam Feeder verder ging. Het duurde een tiental jaar voor de groep uit Wales echt succes verwierf. Dit deden ze met een gigantische hit onder de naam “Buck Rogers”. Het album waarop dat stond, ‘Echo Park’, werd in eigen land geprezen, maar bleef buiten Groot-Brittannië vooral onbekend. Het grote succes bleef uit en de band kon nooit echt doorbreken. In Azië daarentegen zijn ze hotter dan hot, vreemd toch? In De Kreun bleek alvast dat ze veel meer verdienen dan dat ze nu krijgen. Ze hebben sterke songs en ook een strakke set.
Met elf albums op je conto, kan je al eens wat overvloed aan keuze hebben. Bij Feeder is dit zeker het geval. De band kreeg een curfew opgelegd van de zaal en mocht initieel maar een uur en een kwartier spelen. Toch bleek op het einde dat Feeder deze curfew gewoon aan hun laarzen ging lappen, en ze nog een halfuur langer verder speelden. Dat toonde meteen ook aan hoe graag de band op het podium staat. Als je na bijna dertig jaar samen spelen nog steeds een groot spelplezier ervaart, dan ben je als band goed bezig.
Dat spelplezier was er van bij het eerste moment in de set. Frontman Grant Nicholas kwam met een gigantische smile op het podium en deze smile ging gedurende het volledige optreden niet meer van zijn gezicht. Je zou denken dat de band best teleurgesteld zou zijn om in zo’n kleine zaal te spelen (ze zijn grotere gewoon), maar nee hoor. Ze leken het wel tof te vinden dat ze eens iedereen in de zaal konden aanraken. De muziek die de band bracht, is wel groots en gemaakt voor grotere plaatsen, maar om dit in zoiets kleins te horen, heeft ook zijn charmes.
Als we bij opener “Feeling A Moment” meteen ook de ‘ooh ooh ooh’s’ horen weerklinken, vrezen we even dat we weg zijn voor een avondje van simpele meezingers, maar niets blijkt minder waar. De stem van Grant Nicholas heeft iets ruw en is tegelijk toch heel afgelikt waardoor de muziek melodieus krachtig is, maar nooit over the top. Het blijft voor iedereen toegankelijk en de stem is net een fris zalfje op een vurige wonde. Dat vuur is meestal vooral te horen bij de gitaren. Daar kan het eens heel zompig en furieus uit de hoek komen, denk maar aan “Shatter” of “Lost & Found“.
Ieder nummer heeft iets in zich wat je na enkele luisterbeurten meteen kan meezingen. Dat kan er voor zorgen dat je het gevoel hebt alles al gehoord te hebben, maar bij Feeder is dit helemaal niet zo. Ze weten in hun nummers zelf ook de nodige tempowissels te stoppen waardoor het altijd boeiend blijft. Niet alles is trouwens stevige rechtdoor rock, er is altijd plaats voor wat zachtheid. Zo laat “High” een zucht van verlossing op het publiek los en brengt “Just The Way I’m Feeling” het publiek voor het eerst in extase. Als daarna “Buck Rogers” als klap op de vuurpijl komt, gaat het publiek helemaal los.
Dan verlaat de band het podium. Dat was niet voor het eerst deze avond. Na “Piece by Piece” had de band dit trucje al eens gedaan, maar werd er wel een muziekje via tape afgespeeld. De band wil gewoon even rust in zo’n strakke set waarin het ene nummer meteen op het andere volgt. Nu was het volledig stil, buiten het publiek gerekend dan. Op de setlist stonden drie bisnummers, want de band had geen tijd om er meer te doen. Feeder amuseerde zich wel heel hard deze avond. Zo hard, dat ze gewoon zes bisnummers speelden.
Dit tot groot jolijt bij het publiek, dat eigenlijk de volledige bisronde in het rondsprong. Niet volledig weliswaar, de eerste twee songs werden akoestisch gebracht en zetten de stem van Nicholas nog maar eens in de verf, een unieke stem zoveel is zeker. Daarna knalt de band gewoon het ene harde nummer na het andere door de speakers. Telkens wanneer je denkt dat het gedaan is, spelen ze gewoon nog ééntje. De apotheose volgt in “Just a Day”, een strakke no nonsense rocker die zelfs voor moshpits zorgt. Nadien wordt de band dan ook uitbundig toegejuicht, iedereen heeft duidelijk genoten van deze lange set.
Feeder speelde 21 nummers en nergens voelde het aan alsof de set te lang was, van ons mocht het zelf meer zijn, straf! Feeder is eigenlijk een grunge band die niet ruig genoeg klinkt om er één te zijn, maar ook niet te plat om als een tweede Nickelback te worden gezien. Een streepje pop punk, een streepje country rock, een streepje indie, het zit er allemaal in. Ze zijn in geen hokje te duwen en brengen hun muziek vol liefde en overtuiging.
Met een avondje Feeder, kan je eigenlijk niet missen. De band heeft goede songs, speelt vol plezier en zelf krijg je er alleen ook maar een goed gevoel bij.
Setlist: Feeling A Moment – Shatter – Renegades - Pushing The Senses - Lost And Found – High - Universe Of Life – Insomnia - Figure You Out - Piece By Piece (tussenstuk Intro Eskimo) – Eskimo - Come Back Around – Borders - Just The Way I’m Feeling - Buck Rogers
Bis: Silent Cry - Children Of The Sun - Yesterday Went Too Soon – Turn - Seven Days In The Sun - Just A Day
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/feeder-28-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rgs-28-03-2018/
Organisatie: Jobrock ism Wilde Westen, Kortrijk
Vorige woensdag stelde Baloji zijn nieuwe plaat ‘137 Avenue Kaniama’ voor in NTGent. Niet geheel toevallig dat de Luikse rapper dat in Gent doet. Baloji woont al een achttal jaar in Gent, al zal hij er zich naar eigen zeggen nooit helemaal thuis voelen.
Er zijn weinig Belgische bands die zo internationaal gelauwerd zijn en er ook naar klinken. Baloji is er zeker één van, toch horen we hem niet al te veel op onze radio. Het heeft waarschijnlijk met de gigantische variatie in de muziek te maken, die niet in een radiovakje te stoppen is. Ook woensdag kregen we een mix van elektrobeats, hiphop en Congolese soukous, zonder in de typische wereldmuziekstijl te vervallen.
Een optreden aftrappen deed de rapper met Congolese roots natuurlijk met “F.I.N.I.” Als er tegen de haren ingestreken kan worden, waarom niet. Het was een uitstekende opener voor een swingend concert in de nogal ongewone zaal van NTGent. Al gauw konden de benen losgegooid worden en tijdens “Bipolaire” was de frontman met zijn lange lijf werkelijk overal op het podium te vinden. Het was waarschijnlijk het meest ‘Afrikaans’ klinkende nummer van de set. Voor die vibes zorgde vooral de 75-jarige (!) gitarist Dizzy Madnjeku, die met zijn rumbariffs net zoveel de ster van de avond was als Baloji zelf. Duidelijk een doorwinterde artiest, die subtiele riedeltjes gebruikte om alles af te werken. Niet voor niets speelde de man ook nog bij Zap Mama. Ook altijd fijn als de muziek wordt verzorgd door een echte band, en niet door de computer. Baloji doet het ook met de glimlach, verfrissend bij een hiphopoptreden, en zeker bij de soms zwaarmoedige teksten die hij brengt.
Na “Bipolaire” kregen we nog “Tropisme” met zwaardere bas en een rustmoment met “Peau de Chagrin – Bleu De Nuit”. Beide nummers zijn te horen op de nieuwe plaat. Daartussen hoorden we “Nazongi”. Maar één van de toppers bleek “Soleil de Volt” te zijn. Anders dan de andere songs, met veel meer funk en gekke elektrobeats langs alle kanten en de synths die zich konden uitleven. Met steeds versnellend tempo zwierden de mensen op het balkon recht uit hun zeteltjes om mee te dansen met Baloji. Ondertussen ging de zanger zijn drummer gaan helpen door de simbalen bijna helemaal door de grond te slaan.
Daarna daagde Baloji ons uit door de intro van “Spoiler” niet helemaal uit te spelen. Een tweetal keer moest het publiek nog even geduld tonen, om daarna los te barsten. De frontman sprong terwijl nog eens lekker tussen de dansende Gentenaars. Tijdens “Congo Eza Ya Biso” werden er nog een megafoon en typisch fluitje bovenop de gewone instrumenten gegooid. Wij maalden er niet om.
Afsluiten deed Baloji met “Ensemble – Wesh”, een heel snel en op tempo nummer. Het publiek was echter nog niet klaar met dansen. Gelukkig kreeg het nog twee nummers. “L’Hiver Indien” was voor alle voetbalfans in de zaal. Niet verrassend, want het is één van de songs op FIFA 18 en bijgevolg waarschijnlijk ook de meest bekende. Een steengoede song, met een perfecte mix tussen melodieuze ondersteuning en raps.
Jammer genoeg was het daarna al tijd voor de laatste van de avond, al werd die wel 10 minuten uitgesponnen. Tijdens “Tout ceci ne vous rendra pas le Congo” werden solo’s van toetsenist en basgitarist ingepast, speelde Papa Dizzy even nonchalant gitaar achter zijn hoofd en paste moeiteloos het melodietje van ‘en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet’ in het nummer. Baloji beloonde de oude man samen met het publiek door ingebeelde bloemen naar hem te werpen. Daarna kwam de onweerstaanbaar schattige dochter mee zingen en dansen op het podium. Er gebeurde dus van alles, en dat terwijl er constant een fantastisch nummer werd gespeeld. Zelden zo’n sfeer meegemaakt op een concert.
Wie zijn gat tijdens dit optreden niet heeft bewogen moet een ongelooflijke zuurpruim zijn, of de journaliste die doorheen de set gericht werd aangesproken en berispt door Baloji.
Kortom, Baloji is een absolute aanrader voor de komende festivalzomer. Het is één van die bands die een ongelooflijke bonus brengt als je ze live gaat bekijken. Voor herhaling vatbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/baloji-28-03-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
Wiegedood – Loodzware live ervaring!
Wiegedood + Newmoon - Een gewaagde maar geslaagde combo
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-28
Masja De Rijcke
Het was eerlijk gezegd een beetje schrikken toen we Newmoon en Wiegedood samen op een affiche zagen. Dromerige shoegaze en Black-metal zijn nu niet persé een ideale combo, maar wij houden ervan als er buiten de lijntjes wordt gekleurd.
Newmoon valt ook niet meteen in een vakje te plaatsen en is een mengeling van een beetje van alles. We horen shoegaze maar evengoed ook wat garage en psych-rock in hun muziek passeren. Ze brachten in 2016 hun eerste album ‘Space’ uit en speelden al eerder samen met Universe het voorprogamma van Oathbreaker in de AB op 20 december. Voor deze mannen was het ongetwijfeld geen gemakkelijke opdracht om een hoopje black metalfans volledig van hun sokken te blazen maar zij zijn daar tot onze grote verbazing goed in geslaagd.
Een statisch doch stevig setje werd ons voorgeschoteld en single “Helium” nam hier ongetwijfeld de bovenhand. Hun sound is over het algemeen vrij traag en opbouwend maar weet af en toe te verrassen met enkele driftige wendingen. Veel kenden we nog niet van dit jonge geweld maar we houden het zeker in de gaten.
Muziekodroom legt de laatste tijd zijn metalfans stevig in de watten en nodigt het Gentse Wiegedood uit om een snedig setje te geven. Ze schoten recht in de roos met hun debuut ‘De Doden Hebben Het Goed’ en mikten nog eens even hard met de opvolger ‘De Doden Hebben Het Goed II’.
Met hun agressieve black-metal gaan zij hun collega’s van Amenra achterna, de trotse oprichters van de Church Of Ra die eveneens onder het Gentse label Consouling Sounds zitten, maar dan enkele versnellingen hoger.
De hypnotiserende black-metal verwijst met het muzikale geweld stevig naar dood en vernieling en maakt dit meteen duidelijk wanneer ze hun massieve, explosieve en intens woeste riffs uit de kast halen.
Hun set bestaat uit enkel 6 nummers waaronder “Svanesang” dat maar liefst 13 minuten lang uw oren molesteert en de “De Doden Hebben Het Goed II”. Van binteksten bleven we gespaard maar daar zat eerlijk gezegd ook niemand op te wachten.
De stiltes lieten ons even op adem komen vooraleer we dit barbaarse geweld opnieuw ondergingen. “Ontzieling” raasde ook voorbij, wat zowat de meeste herkenbare schakel van hun nog kleine repertoire is, gevolgd door het kwellende “Smeekbede”.
Het eindschot werd afgevuurd met “Onder Gaan”, een nummer dat zijn naam in geen geval gestolen heeft en een samenvatting vormt van wat we het afgelopen uur gedaan hebben. Wiegedood is een loodzware live ervaring. Een band die zonder twijfel nog grotere potten zal breken dan dat ze tot nu toe al gedaan hebben.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Greta Van Fleet - Back to the seventies
Greta Van Fleet – Birth Of Joy
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-27
Sam De Rijcke
Het Nederlandse Birth Of Joy overtuigt met potige seventies hard-rock die wordt voortgedreven door een groovy hammond orgel. Een kloeke song als “Join The Game” klinkt als Deep Purple op hete kolen. Verder brengt Birth Of Joy stomende hardrock die zich maar al te graag inlaat met vette garage-rock. Er zit flink wat peper, rock’n’roll en vaart in hun set en het is zeer jammer dat dit al na een half uurtje gedaan is. Smaakt absoluut naar meer. Check het nieuwe album ‘Hyper Focus’, een dijk van een plaat.
Als we u moeten berichten over een avondje Greta Van Fleet dan is de vraag : hoeveel keer zullen we de woorden Led en Zeppelin moeten bovenhalen. We zijn daarin heus niet alleen, de nieuwe band uit Michigan USA wordt overal omschreven als de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden.
Die stem, jongens toch. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van de jonge Zep dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. De inmiddels bejaarde Robert Plant kan gewoon zelf nooit meer zo dicht in de buurt komen van zijn eigen jonge uitgave, dus iemand moet het doen.
Probleempje met Josh Kiska is dat hij maar al te goed weet dat zijn stem tot hoog boven de wolken reikt, hij bezondigt zich dan ook meermaals aan vocale overacting. In “Mountain Of The Sun” bijvoorbeeld gaat hij zodanig in overdrive dat het vals en bij momenten irritant klinkt. Het is meteen ook de zwakste song van de avond. Toch maar een beetje opletten met dat hoog zingen, Josh. Zijn sterkte is dus ook een beetje zijn zwakte, daar moet hij nog wat evenwicht in zoeken.
Hoewel de band geen Zep-covers speelt -dat zou het er een beetje te dik op leggen- hangt de geest van Zeppelin rond in zowat elke song, elke drumslag, elke gitaaraanslag en elke stemverheffing. Ook de seventies looks, outfit en haardracht van de bandleden winden er geen doekjes om, dit kan gewoon geen toeval meer zijn.
De enige cover die ze spelen is “Evil” van ouwe bluesman Howlin’ Wolf, maar Greta Van Fleet’s versie leunt veel dichter aan bij de struise uitvoering van Cactus, ook weer niet toevallig een hard-rock band uit de vroege seventies.
Uiteraard hebben de jonge snaken nog lang niet zo veel klassiekers hun valies zitten als hun grote voorbeelden, ze hebben trouwens nog maar één plaatje uit (‘From The Fires’) met daarop amper 8 tracks. Een aardig album, dat wel, maar je hebt maar één hand nodig om de echte krakers er op te tellen. Deze passeren wel allemaal de revue. Opener “Highway Tune” heeft nog wat te kampen met een zoektocht naar het juiste geluid maar blijft wel overeind. Bij “Edge Of Darkness” zit alles wel perfect en de song ontpopt zich meteen tot één van de absolute sterkmakers van de avond, en dat is vooral te danken aan een weergaloze gitaarsolo die de song een ferm stuk boven zijn studioversie doet uitstijgen. Hebben ze naast de nieuwe Robert Plant dan ook al de nieuwe Jimmy Page in huis ?
Die sterke flow kan Greta Van FLeet helaas niet aanhouden, halverwege begint de motor lichtjes te sputteren, en dat ligt voor een groot stuk aan wat minder songmateriaal en een vaak wat rommelige aanpak. Nieuwe songs als “When The Cold Wind Blows” en de lauwe ballad “You’re The One” bewijzen waarom die het nog niet tot een release gebracht hebben.
Naar het einde toe komt er terug volop pit en leven in de zaak. Het nieuwe “Lover Leaver Taker Believer”, Een forse hard-rock song met beide poten stevig gebetonneerd in de seventies, mondt uit in een jam waarin terloops ook nog wat vette blues passeert (“Rollin’ and Tumblin’”). Daar lusten wij wel pap van.
Greta Van Fleet eindigt in volle hevigheid met “Black Smoke Rising” en “Safari Song”, de twee strafste tracks uit ‘From The Fires’, en doet zo de balans zonder twijfel naar de positieve kant overhellen. Iedereen content, en duidelijk te horen ook een zeer enthousiaste uitverkochte AB Club.
Greta Van Fleet lijdt misschien nog aan een paar kinderziektes en heeft een knoert van een Led Zeppelin-fixatie, maar het is een band met klasse en potentieel. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen en of ze van onder dat Zep juk zullen vandaan geraken. Als ze dat al willen, tenminste.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Rauwe garagepunk. Dat serveren de Nieuw-Zeelanders van The Cavemen op ‘Nuke Earth’, hun derde album. De opnames klinken rommelig en aan de mix werd nauwelijks gesleuteld, maar dat moet het album enkel wat extra cachet geven. The Cavemen willen vanuit het diepste van hun hart rommelig, chaotisch, ongecontroleerd en niet-geproduced klinken. Niet alleen omdat de studio-opnames dan dicht bij hun live-geluid liggen, maar vooral omdat dat bijdraagt tot hun aura van ongeleid projectiel. The Cavemen prijzen zichzelf fier aan als de band die elk publiek de kroeg/tent kan uitjagen. Maar laat je niet afschrikken door al die branie. Achter die façade zitten muzikanten die perfect weten met welke hooks en riffs ze een catchy punkrocksong moeten smeden. Wie voorbij de ruis luistert, krijgt volop ear-candy.
Op ‘Nuke Earth’ klinken deze Nieuw-Zeelandse holbewoners als een huwelijk tussen de Ramones en de Stooges: met diep in de sixties en seventies gefermenteerde rauwe rock en zonder omkijken. Dat ze nog met één been in de tijdscapsule zitten, blijkt ook uit de onderwerpen die ze aansnijden: Tsjernobyl, Jimmy Savile en Elvis Presley.
Ook Heck (toen die nog Baby Godzilla genoemd werden) is een relevante vergelijking als het gaat over de energie van The Cavemen. Vooral het gevaar dat beide bands uitstralen is een gemeenschappelijke factor. Wat opvalt is de prominente plaats in het groepsgeluid voor de bas, zowel in de intro’s als doorheen de nummers. Op dat vlak hebben ze misschien iets opgepikt van bv. de UK Subs.
Het is niet eenvoudig om op ‘Nuke Earth’ nummers aan te duiden die er een beetje bovenuit steken. “Lust For Evil”, “Batshit Crazy” en “Gimme Beer Or Gimme Death” dan misschien. Maar als je die goed vindt, zal je van het ganse album kunnen genieten.
The Cavemen komen regelmatig naar Nederland voor optredens en ook Frankrijk en Duitsland stonden al op hun programma. Hopelijk komen ze binnenkort ook naar ons land om eens lekker keet te schoppen.
https://www.youtube.com/watch?v=6-YgUPuxsGo
De Nederlandse gitarist en componist Arjen Lucassen is een begrip in progrock en metal middens. Dit vanwege zijn projecten onder diverse namen: Star One, Stream of Passion, Guilt Machine (met Jasper Steverlinck) maar vooral met Ayreon waar hij sinds 1995 de lat inzake progrock/rockopera’s hoog heeft gelegd. De releases zijn telkens kwalitatief hoogstaand en ook nog eens fijn verpakt en voorzien van het nodige ondersteunend beeldmateriaal. ‘Electric Castle’ en ‘The Human Equation’ worden gezien als klassiekers binnen het genre. Verder weet hij telkens een hele rij topmuzikanten rond zich te scharen voor zijn albums. Namen zoals Damien Wilson, Anneke van Giersbergen, Ed Garby, Russell Allen, Marcelo Bovio en nog vele meer.
In september 2017 deed hij met Ayreon drie live-shows die nu ook op DVD en CD zullen verschijnen. Die shows waren in enkele uren tijd uitverkocht. Fans keken er al lang naar uit want je hebt niet elk jaar de kans om Ayreon live aan het werk te zien. Zoals we onderhand wel gewoon zijn van Lucassen was ook dit live gebeuren terug tot in de puntjes uitgewerkt. Zowel de lichtshow als de screens zijn adembenemend en hij nodigde een rits gastmuzikanten uit die de songs tot leven moesten brengen. O.a. Floor Jansen (Nightwish), Damian Wilson (Headspace), Hansi Kursch (Blind Guardian), Tommy Karevik (Kamelot), Anneke van Giersbergen (The Gentle Storm), Marco Hietala (Nightwish), Jonas Renkse (Katatonia), Mike Mills (Toehider), Marcela Bovio (Stream of Passion), Irene Jansen, Robert Soeterboek (Star One), John Jaycee Cuijpers (Praying Mantis), Edward Reekers (ex-Kayak), Jay van Feggelen, Maggy Luyten (Nightmare) and Lisette van den Berg (Scarlet Stories) maakten hun opwachting in deze show.
Het resultaat mag er dan ook zijn. Muzikaal een show om vingers van af te likken en visueel werd ook niets aan het toeval overgelaten met o.a. 30 camera’s en visuals. Heerlijk om songs zoals “River Time”, “Loser” of “The Valley of the Queens” ,die we kennen in hun studioversies, ook live te mogen aanschouwen en beleven. Ook komt er werk uit zijn laatste album ‘The Source’ aan bod (o.a. “Star of Sirrah”) evenals werk uit zijn beginjaren (zoals “Merlin’s Will”).
Aan de hand van 28 nummers krijgen we een doorsnee van het werk van Ayreon te horen. Aangevuld met enkele songs uit zijn nevenproject Star One (o.a. “Intergalactic Space Crusaders” en “The Eye of Ra”). De songs zijn nagenoeg perfect uitgevoerd en de vocals zijn van hoog niveau. Het publiek geniet zichtbaar mee en de DVD geeft mij nog iets meer inleefvermogen omdat je het publiek en de muzikanten ziet genieten. Als ik dan toch iets moet opmerken dan is het een klein detail kritiekje. Het ware fijn geweest mocht er rond één song iets speciaals gedaan geweest zijn. Maar het is dan ook wel mierenneuken dat ik hier doe.
Deze DVD is een must have voor de fans en een fijne introductie voor wie niet zo vertrouwd is met zijn werk. Wederom een schitterende release van Luccassen.
Meneer Michiels zal u waarschijnlijk niet zoveel zeggen. Maar als ik ’t hof Van Commerce en 4T4 zeg dan zal je aandacht wel getrokken worden. Want 4T4 is Meneer Michiels. Na ‘Met voorbedachten rade’ uit 2015, die goeie kritieken kreeg, is de man er nu met zijn tweede worp ‘Klets’. De grote vraag was , kan de man de goeie kritieken uit het debuut bestendigen en verbeteren? Daarvoor gaan we het album eens van nabij beluisteren.
Wie denkt Izegems te horen komt bedrogen uit want 4T4 komt uit Leopoldsburg. Gevolg is dat het wat beter verstaanbaar is buiten West Vlaanderen. “Eersteklas” is de eerste single en is catchy, bevat kleurrijke eighties synths en met voldoende melodie. Net zoals op de hele plaat teksten die eigenwijs zijn, met een originele invalshoek.
‘Klets’ lijkt wat elementen van ‘t Hof van Commerce te bevatten of je merkt alleszins hier zijn muzikale invloed op de band. Ondanks hij soms old skool hiphop beats verwerkt in zijn muziek vind ik wel dat hij hier naadloos aansluit met de moderne Belgische rapscéne. Dan heb ik het over acts zoals Stikstof, Brihang of Zwangere Guy en niet over de aan de Amerikaanse hiphop gelieerde acts. Dus radiovriendelijk met de nodige melodie en weerhaakjes in de teksten. Meneer Michiels kent zijn roots en zijn muziekgeschiedenis. Bij momenten hoor je echo’s van vroeger in zijn muziek. Ik denk aan de Beastie Boys op “Keikop”. Maar dan wel zonder dat het als een rip-off of als een kloon klinkt. “Zand in Ons Ogen” klinkt als een dromerige popballad maar de venijn zit hem in de tekst.
Al deze elementen en invloeden mengen zich samen in een uiterst boeiend album dat ons 13 nummers lang meeneemt in de leefwereld van Meneer Michiels. De ene keer al wat serieuzer dan de andere, dat wel. Maar we kunnen stellen dat ‘Klets’ op zijn minst evenwaardig is aan zijn debuut en het bevestigt dat zijn goede kritieken geen toeval waren. Met ‘Klets’ geeft hij ons fijne rapnummers met de nodige muzikale inhoud, kleur en variatie.
Om het album samen te vatten met zijn eigen woorden: “Eersteklas, dikke shtijl, zijt ma zeker!”
‘Firepower’ is zo goed als een afscheidsalbum voor Judas Priest. De creatieve tandem Rob Halford en Richie Faulkner zal het voortaan zonder Glenn Tipton moeten doen. Gitarist Tipton lijdt aan Parkinson. Bij de komende optredens als Graspop, laat Tipton zich daarom vervangen door Andy Sneap van Hell. Maar op dit album speelt Tipton nog mee.
Sneap is behalve interimgitarist ook één van de producers van ‘Firepower’, naast oudgediende Tom Allom. Beiden weten hun stempel te drukken op het album. Bij de openingstracks “Firepower” en “Lightning Strike” waan je je even terug in de tijd van British Steel en dat is toch al goed 50 jaar geleden. Het tempo ligt hoog en de solo’s worden op het scherpst van de snee gespeeld. Daarna gaat de voet van het gaspedaal en zorgen enkel het vakmanschap van Halford, Faulkner en Tipton ervoor dat songs als “Evil Never Dies”, “Never the Heroes” en “Children Of The Sun” overeind blijven en zelfs weten te begeesteren.
De oude honden van Judas Priest kan je misschien geen nieuwe trucjes leren, maar ze laten zich ook niet snel op fouten betrappen. “Traitors Gate” en “Spectre” kan je niet slecht noemen, maar die twee songs halen niet het niveau van de rest op ‘Firepower’.
“Necromancer” doet de passie weer oplaaien. Faulkner en Tipton laten hun tanden zien en hun gitaren spreken. “Rising From Ruins”, “Flame Thrower”, “Lone Wolf” en “Sea Of Red” zijn ook bovengemiddeld goed.
‘Firepower’ bewijst dat Judas Priest nog lang niet op pensioen moet. Zonder Glenn Tipton zal de band niet hetzelfde zijn, maar met een Andy Sneap die zich warm loopt en een Rob Halford die op zijn gezegende leeftijd nog steeds mee kan met de besten in het genre, kan deze legendarische band best nog een paar tournees en albums mee.
Vito is de nieuwe Gentse band van Vito Dhaenens, die het eerst solo probeerde. Ze werden al opgemerkt in talentenjachten als De Nieuwe Lichting van StuBru en Westtalent. Het melancholische “Ever Since I Got To This Town” is hun eerste single.
Zelf zoeken ze inspiratie bij Neil Young, Kurt Vile en Patti Smith, maar dat komt er op de eerste single van dit vijftal nog niet helemaal uit. Het nummer drijft op de beat van wat een drumcomputer lijkt, gecompenseerd door warme gitaren en een melancholisch orgeltje. Vito heeft bovendien hetzelfde warme en soms weemoedige stemtimbre als zijn vader (Dirk Dhaenens van Derek And The Dirt).
Van hun grote voorbeelden zitten ze nog enkele stappen verwijderd, maar met deze worp zitten ze toch al in het spoor van And Then Came Fall, Mooneye en Mark Lanegan. Met een meer klassiek drum-geluid zou zelfs The War On Drugs een referentie geweest kunnen zijn, maar alle respect voor een jonge band die zijn eigen weg zoekt.
Hoe Vito het er live vanaf brengt, kan je op 22 april zelf gaan checken in de Charlatan in Gent.
‘The Magnificent Planet of Alien Vampiro II’ is het tweede album van Häxxan (uit te spreken als chasan). Het trio komt uit Tel Aviv, maar probeert sinds kort vanuit Berlijn Europa te veroveren met zijn psychedelische, naïeve retro-powerrock, met uitstapjes naar garage, noise en seventies-hardrock.
"Silk Worms" heeft een melodie die zich met weerhaken vastzet in je hoofd. Op "Hunter" gaat Häxxan van een grappige beschrijving van het gebroken hart van een schooljongen naar een muur van distortion waar Ty Segall jaloers op zou zijn. In hun meest catchy versie, zoals op het up-tempo “Jeff Casanova”, komt Häxxan in de buurt van L7 en The Breeders, maar dan met rommelig-esoterische vocalen.
Op het instrumentale “Circle Of Quantum” klinken deze Israëliërs als Sonic Youth op een lsd-trip. Hawkwind? Jefferson Airplane en Girlschool komen ook een paar keer langs als referentie, o.m. bij “Snakes In My Hair”. Het tekstvel bij de CD verraadt dat de lyrics vanuit een andere taal naar het Engels vertaald zijn. Grammatisch klopt het allemaal nog net, maar de zinsconstructie en woordkeuze zorgen soms voor grappige momenten. Maar je kan hier vooral perfect van genieten zonder tekstvel. En dan eerder met een pretsigaret of na een paar glazen wijn op een zonovergoten zomerse avond.
‘The Magnificent Planet of Alien Vampiro II’ is een ideale soundtrack voor wie heimwee heeft naar Woodstock en het hele summer of love-verhaal. Of voor fans van The Narcotic Daffodils en Schocking Blue, maar dan met meer gitaren en met meer ballen.
https://www.facebook.com/xhaxxanx/
De jonge Duitse band Pulver heeft een boon voor old-schoolmetal. Dat mag blijken uit hun eerste EP ‘Pulver’. Daaruit blijkt een voorliefde voor bands als Thin Lizzy, Fist, de vroege Judas Priest en Motörhead. De productie van de drie nummers op deze EP is niet fantastisch, maar je krijgt toch al een mooi beeld van het potentieel van deze Duitsers. Pulver moet het als band vooral hebben van het technische kunnen van de twee gitaristen en die leveren prima werk, o.m. op de instrumentale track “Salvation”. Zanger David Fröhlich is een ander paar mouwen. Zijn cleane vocals klinken zo rauw als een Lemmy Kilmister met een verkoudheid. Hij lijkt ook moeite te hebben met het tempo op “Howl”. Ondanks die schijnbare miscast, want je verwacht bij deze muziek toch een heldere, klare stem, zou het kunnen lukken voor Pulver.
Als Pulver de tijd neemt om in de Duitse clubs meer ervaring en vertrouwen op te doen en als ze bij de volgende studio-opnames wat meer tijd en budget krijgen, komt dit wel goed.
Nederlands 
Français 
