Rock dat de Jaren 60 en 70 doet heropleven… dat zit dezer dagen wel in de lift zou je denken. Dat levert best mooie releases op. Vooral als ze iets doen met die elementen zoals ze in een moderne productie gieten of vermengen met moderne elementen. Svartanatt doet daar niet meteen aan mee. Ze spelen hun rock net alsof ze in de jaren 70 leven. Het klinkt dus vintage en erg retro. De songstructuren zijn soms een beetje progressief van aard. Met riffs en hooks die erg jaren 70 klinken. Soms wel een beetje te clichématig of al teveel gehoord. Dat is meteen mijn grootste bemerking bij deze release. Om echt aan te spreken of op te vallen gaan ze hieraan toch nog wat moeten doen.
Svartanatt is een band in progressie. Wanneer hun volgende release nog een stapje verder gaat dan deze dan gaan we ongetwijfeld boeiende dingen te horen krijgen. Voorlopig blijf ik nog een beetje op mijn honger zitten.
Raskolnikov verwijst naar een personage uit een roman van Dostojevski. Daarnaast is het ook de naam van een Frans-Zwitserse band dat in 2015 in Genève opgericht werd. Ze pendelen wat tussen Parijs, Reims en Genève. Een nog jonge band dus dat hier met ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ zijn debuut presenteert. Zeven songs krijgen we op dat debuut. Songs die zich muzikaal ergens tussen Joy Division en Interpol bevinden. De stem en de manier van zingen doet mij erg aan Paul Banks (Interpol) denken. Dit trio brengt postpunk volgens de regels van de kunst. Een wat monotone zang, typische postpunk gitaren en wat synths. Dat levert enkele mooie songs op zoals opener “Stockholm” dat een mooie uitgerekte outro heeft, “Hunde Sind And Der Leine Zu Fuerhen” dat een vinnige track is of “Poddanie Bezwarunkowe” dat vrij catchy klinkt. Als geheel klinkt het album natuurlijk wat zwaarmoedig.
Raskolnikov heeft een heel degelijk album gemaakt dat volledig binnen het genre van de postpunk past. Liefhebbers van postpunk of Interpol kunnen zich dit album blindelings aanschaffen. Voor wie van dit album houdt is er nog goed nieuws want hun opvolger staat gepland voor eind 2018.
Necrophobic draait al ettelijke jaren mee. Hun debuut dateert al van 1993. Ze ontstonden in 1989 en wilden een wat donkerdere death metal maken dan dat er toen bestond. Hun groepsnaam ontleenden ze aan een Slayer-song. Na een winterslaap van bijna vijf jaar (‘Womb of Lilithu’ dateert al van 2013) zijn ze terug met een nieuw album. Er is wel één en ander veranderd aan de line-up tegenover het vorig album. Naast all-time member Joakim Sterner en bassist Friberg heeft men een aantal oudgedienden terug ingelijfd. Deels uit noodzaak want gitarist David Parland pleegde in 2014 zelfmoord en vocalist Tobias Sidegard werd, wegens een veroordeling van huiselijk geweld, uit de band gezet. Zo komt het dat zowel vocalist Strokirk als de gitaristen Ramstedt en Bergebäck terug van de partij zijn. De vraag was dan ook wat dit van invloed zou hebben op het geluid van de band.
Wel men borduurt verder op de ingeslagen weg die men op de laatste albums heeft ingeslagen. Met dit verschil dat ‘Mark of the Necrogram’ een stuk geïnspireerder klinkt dan hun vorig album. De songs klinken vinnig, vrij melodieus en de riffs zijn ook spannender dan op ‘Womb of the Lilithu’. Langs de ene kant krijgen we vrij melodieuze en bombastische tracks zoals “Tsar Bomba” en aan de andere kant trashy tracks zoals “Odium Caecum”. Daartussen ook een sleper zoals “Requim For A Dying Sun”. Voor elk wat wils dus. Alles mooi tot een vrij homogeen geheel gemixt.
‘Mark of the Necrogram’ is een gevarieerd album dat de nodige Necrophobic kenmerken bevat en een stuk beter is dan hun voorganger. Een aangename plaat dat aardige tempowisselingen en overgangen kent. Een geslaagde comeback dat bewijst dat ze de moeilijke periode goed hebben weten om te buigen.
Motsus heeft zijn eerste album uitgebracht. Deze band uit Oudenburg brengt instrumentale stonerrock en bracht eerder reeds enkele demo’s uit.
‘Oumuamua’ is een verzameling van zes songs die – hoewel er geen teksten aan te pas komen – het verhaal vertellen van een vreemde beschaving die onze aarde scant en die hier zijn (muzikale) sporen nalaat. De zes songs zitten lekker in het spoor van Queens Of The Stone Age, Kyuss en onze eigen Cowboys & Aliens en Maria Isn’t A Virgin Anymore. Het rockt, het is bijzonder groovy, het is heet en zwaar en het zweet.
Bij momenten komt de band zo op dreef dat het zelfs bijna dansbaar wordt, zoals op “Warm”. Ondanks het gebrek aan zang wordt het nooit eentonig of vervelend. Het klinkt als een trein die je met plezier over je heen laat denderen.
De tracks die er een beetje bovenuit steken, zijn “Freddy” en “Hoochy Woochy”. Het grillige, nerveuze “Exploder (Part 1)” weet minder te bekoren. Het slome en lang gerokken “Tin Men” heeft wat tijd nodig om open te bloeien. De sample maakt het allemaal wat makkelijker te verteren, maar ook zonder de sample zou die track overeind blijven.
‘Oumuamua’ is een fraai visitekaartje voor Motsus.
Drudkh is één van de ongekroonde koningen van de blackmetal. Deze band uit Oekraïne spreekt reeds enkele decennia uitsluitend via de muziek. Ze geven geen interviews, niet de minste duiding bij hun muziek en ze spelen zelfs niet live. Het mysterie dat ze zo zelf rond hun band hangen, draagt waarschijnlijk voor een groot deel bij tot hun cultstatus.
Het nieuwe album werd ‘They Often See Dreams About The Spring’ gedoopt. De vijf nummers zijn samen goed voor zowat 45 minuten bloedstollende blackmetal. Als geheel helt dit album over naar het atmosferische en het melodische, wat het ook verteerbaar maakt voor wie niet zo thuis is in het genre van de blackmetal. Zeker de eerste vier nummers zijn heel toegankelijk, toch voor blackmetal – het is nog steeds geen popmuziek, natuurlijk. Er zit ook opnieuw een zeker Slavisch-weemoedig pagan-gevoel in, vooral als de synths op het voorplan komen.
Het nieuwe album sluit niet echt aan op de twee vorige, ‘A Furrow Cut Short’ en ‘Eternal Turn Of The Wheel’, maar grijpt eerder terug naar het filmische ‘Autumn Aurora’ uit 2004, één van de albums waarmee ze zich op de kaart gezet hebben. Alle tracks zijn uitstekend, maar als we er eentje moeten aanbevelen, dan toch “Nakryta Neba Burym Dakhom”.
Fortress is een nieuwe Antwerpse synthpop-formatie die bestaat uit Ruben den Brok (producing en synths), Hanne Torfs (songwriting en vocalen) en Anke Verslype (drums). “Wanderlust” is de eerste song die ze hebben opgenomen als Fortress en die ze in eigen beheer uitbrengen. Centraal staat de dromerige stem van Hanne Torfs (van School Is Cool), met daaronder warme beats en hippe laagjes synths.
Denk aan het meest dansbare, zonnige en lichtvoetige werk van SX en Oscar & The Wolf en voeg daar nog wat Soldier’s Heart aan toe. Niet Goose-dansbaar, maar eerder smooth en zelfs een beetje urban. Veel minder donker dan SX en Oscar & The Wolf en eerder vrolijk als Christine & The Queens.
Bij StuBru zaten ze met dit nummer in de eindronde voor De Nieuwe Lichting en werden ze vergeleken met CHVRCHES en The Knife. Dat zijn allemaal heel mooie vergelijkingen, maar het is nu aan Fortress om de in de lucht hangende beloftes te grijpen.
“Wanderlust” is de voorbode van een EP of album en Fortress zal binnenkort ook live te zien en te horen zijn. Benieuwd in welke richting ze hun repertoire zullen uitbouwen.
Humo’s Rock Rally 2018 - 2de halve finale
Humo’s Rock Rally 2018
Vooruit
Gent
2018-03-25
Wim Guillemyn
Gelukkig bestaan er voor beginnende bands nog initiatieven zoals Rock Rally om zich in de kijker te spelen. En nog altijd relevant want ondanks de hoogconjunctuur op het vlak van Belgische bands is het toch niet zo gemakkelijk als nieuweling om de nodige aandacht te trekken van radio en media. Radio en media hebben vooral interesse in bekende acts. Op deze zonnige namiddag zochten we de donkere zaal van de Vooruit op om nieuw talent te ontdekken.
Klokslag 16u begonnen we eraan. Monskopoli had de twijfelachtige eer de halve finale te mogen openen. We hoorden een mooie stem (zus van Brent Vanneste van Steak nr8) en harmonieën. Een degelijke cover van Nirvana met “Something in the Way”. De nummers waren niet geheel onvergetelijk maar het was allemaal heel degelijk.
Emy deed het alleen op het podium. Haar afdoen als een Selah Sue Kloon zou unfair zijn maar haar stem en manier van zingen had er wel wat gelijkenissen. Haar nieuw nummer “See What is Real” was stukken beter dan haar openingssong en haar Bob Dylan-cover was kippenvel. Met de juiste songs schiet ze wel eens raak.
Jozefien Deloof had, naast een gelijkaardig kapsel, ook een zangstijl dat een beetje aan Selah Sue deed denken. Ze had een sterke hese stem en ze bespeelde goed het publiek. Hier en daar konden de songs nog wat bijgeschaafd worden. Haar laatste nummer had wat te lijden onder de basdreunen en het nummer leek wat moeizaam voort te schrijden. Er leek nog wat meer uit te halen. De volgende keer?
Budget Trash was een viertal met een gemiddelde leeftijd dat niet hoger dan 16 jaar leek te zijn. Rechtstreeks uit de garage en surfrock met de nodige branie. Het was niet perfect en het rammelde maar dat is de charme van dit genre. De opener was chaotisch maar nummer twee was er bonk op. Net als hun laatste nummer.
Met Lip Service werd de gemiddelde leeftijd terug opgetrokken tot boven de grens van de meerderjarigheid. Lip Service was ontstaan uit de assen van Momma Said So. Een band met ervaring en dat zag en hoorde je dan ook. Ze stonden er. Het was catchy, grillig en energiek. Ze brachten een overtuigende cover van Berger, Vincent en Maboul met “Je Pleure Tout le Temps”. De eerste band waarvan we dachten dat deze zeker de finale moeten spelen.
Daarna was het aan het zestal Hulder. Ze openden met “The Killing Moon” van Echo & The Bunymen. Het was goed nagespeeld en het was moedig want het is geen gemakkelijke song. Helaas bleef het teveel bij naspelen en te weinig eigenheid. Hun twee eigen songs konden mij wel overtuigen. In de finale zou ik toch een andere cover spelen. Eén die wat beter aansluit bij hun muziek.
Watchoutforthegiants heeft een bedenkelijke groepsnaam. Ze toonden ons een samenraapsel van stijlen en ideeën. Hun tweede nummer was leuk maar de tempowissel was wat geforceerd. De gitaar stond ook wat scherp. Nog wat rijpen?
Walther deed een aardige cover van Jack White. Walter zelf hadden we al eerder zien spelen deze namiddag. Hij was trouwens niet de enige die aan kruisbestuiving deed of op meerdere paarden zijn geld inzette. We hoorden mooie samenzang en synthsounds. Soms breekbaar en ”When The Day is Gone” kon ons zeker bekoren. Dit heeft potentie.
The Waltz had qua zelfvertrouwen al zijn punten. Ze openden met een geluidsmuur vol nuances. De tweede song werd aan het begin al met gejuich onthaald. Ongetwijfeld een finalist als je t mij vraagt.
Laguna dealde in galmende gitaren a la Charlie Burchill en songs die songs waren. “Nothing Less” was dan weer meer punkrock en hun cover “Because The Night” werd goed onthaald. De zang deed mij wat aan die van de White Lies denken.
Het evenement afsluiten was weggelegd voor Berg. Na enkele rockacts was het terug tijd voor iets ingetogener en fragielere electropop. De cover “More Than This” van Roxy Music was gedurfd maar geslaagd. Het haalde het niveau van het origineel niet maar ze wisten het een eigen twist te geven. Verder dromerige muziek in de stijl van SX en Amatorski. We willen daar nog wel meer van zien.
Zo kwam een einde aan deze halve finale waarvan later deze week de jury ging meedelen wie naar de finale mocht gaan. Ik denk dat Emy, Lip Service, Walther, Laguna en Berg het meeste kans maken.
Organisatie HRR + Democrazy, Gent
Volgens een veelgehoord cliché gaat er achter een artiest vaak een timide, getroubleerde persoonlijkheid schuil. Paradoxaal genoeg vervult uitgerekend een podium met publiek voor hen een rol van transformator waarop alle innerlijke belemmeringen wegvallen. Afgaande op het wel erg scherpe contrast tussen de rauwe, geëmotioneerde uithalen op de songs en het schuchtere gefluister tussendoor lijkt dit plaatje ook perfect van toepassing op Adrianne Lenker, de fragiele frontdame van Big Thief.
Verrassender was dat Big Thief, nauwelijks een drietal jaren opgericht in Brooklyn, met slechts 2 platen onder de arm blijk gaf van een uitzonderlijk talent voor song writing, waarop de blutsen en builen die onvermijdelijk gepaard gaan met de jeugdjaren amper te tellen waren. Niet voor niets werd hun tweede plaat ‘Capacity’ in 2017 nog geprezen als één van de meest schandelijk over het hoofd geziene albums in de betere eindejaarlijstjes.
Muzikaal klinkt de indie folkrock van Big Thief nochtans nauwelijks vernieuwend. Daarvoor zetten PJ Harvey, die eveneens in een trio bezetting debuteerde, of Kristin Hersch van Throwing Muses een kwarteeuw geleden al de standaard en genieten ze, wat ons betreft, vandaag nog steeds over een ongenaakbare status. Al deed het wel deugd dat recent enkele opmerkelijke nieuwe gezichten zoals Sharon Von Etten of Angel Olsen aan de oppervlakte kwamen piepen binnen dit genre.
In een volledig uitverkochte Rotonde eiste Big Thief haar plaats in dat rijtje van beloftevolle nieuwkomers op. Dat ze qua muzikale stijl aan sommige nummers nog een extra laagje country Americana rock à la Neil Young of Ryan Adams toevoegden werd bij ons des te meer gesmaakt.
Na een ietwat onzekere en nerveuze start, waarbij de uitstekende debuutsingle “Masterpiece” al (te?) vlug prijsgegeven werd, greep Big Thief ons pas echt bij ons nekvel op “Real Love”, dat uitmondde in een weerbarstige vintage Pixies gitaarsolo die nog steeds door onze oren loeit.
“Shark Smile” en “Coma” klonken als uitlaatkleppen voor opgekropte trauma’s en frustraties uit een niet al te gelukkige jeugd. Je zou voor minder als je, althans volgens de bio, als kind aan je lot overgelaten werd ergens in een mysterieuze Amerikaanse sekte.
“Mary” was zelfs dermate intens en breekbaar dat een emotionele instorting op het podium nabij leek.
En dan moest het beste nog komen. Het op een groovy drumbeat ingezette “Mythological Beauty” klonk nóg mooier en weemoediger dan de titel doet vermoeden (check trouwens ook eens de Game of Thrones in slow motion achtige clip van dit nummer!). ‘Sterk, sterk, sterk’ zaten we na afloop in onszelf te mompelen, en de bebaarde jongeman naast ons knikte instemmend terwijl hij nog eens van zijn pintje nipte.
Big Thief heeft die avond veel zieltjes veroverd in Brussel. Een handvol nieuwe songs, waarvan enkele nooit eerder live gespeeld, doet ons zelfs vermoeden dat het beste nog moet komen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Rhye - Woman bracht Rhye faam, Blood bracht de AB aan het dansen
Rhye
Ancienne Belgique (Ballroom)
Brussel
25-03-2018
Jasper Laureyssens
Niet zo heel lang geleden hadden wij een gezellige babbel met Rhye. Wij zagen toen een erg ontspannen Milosh, die net een tweede plaat had afgemaakt. In de maanden na de release van ‘Blood’ werd het album door honderden recensenten gefileerd en als wij al diegenen mogen zijn die een conclusie mogen trekken, dan kunnen we stellen dat Rhye de muzikale lat hoog heeft gelegd. Wij waren dan ook benieuwd of die lat ook live bereikt kon worden.
Een uitverkochte AB was al weken klaar voor de hoogmis van de electrosoul. En dat deze hoogmis op een zondag doorging, kon gewoon geen toeval zijn. Jens Kuross mocht ons opwarmen. Dit probeerde hij, maar echt slagen deed hij echter nooit. Zijn flauwe mix van James Blake en Coldplay in hun begindagen botste al snel op verveling en werd maar lauwtjes ontvangen.
Het publiek had duidelijk honger en zat te wachten tot deze werd gestild. Dat gebeurde onmiddellijk wanneer Rhye het podium betrad. Een wel erg ingetogen begin in de vorm van “3 Days” mocht de spits afbijten. De sfeer van de avond werd gezet, maar het ijs was nog niet meteen gebroken. Ook niet na fantastische stemmanoeuvres en percussiewerk van Milosh. Laat het ons dan met “Please” gaan proberen moet Rhye gedacht hebben. Een prachtig nummer met een hoog soulgehalte die voor mooi samenspel zorgde tussen de zeskoppige band. Hier en daar kwamen er al wat heupen los en wij hoopten dat dit moment niet beperkt werd in tijd.
Er zijn zo van die nummers die je onlosmakelijk verbind met een band. Zo is het machtige “The Fall” er eentje die ons direct aan Rhye doet denken. Vanaf de eerste noot horen we het publiek de eerste maal uitbundig juichen. Sterk samenspel en alweer een stem in topvorm, lossen de verwachtingen in die aan dit nummer verbonden zijn.
Milosh is duidelijk in zijn element en lijkt de touwtjes goed in handen te hebben. Toch is er bij “Minor Love” wel sprake van onzekerheden en technische mankementjes. Niet in die mate dat je oren er van gaan pijn doen, maar toch. We kunnen ons inbeelden dat Milosh er zich in al zijn perfectionisme toch druk om heeft gemaakt. De Sade toets in Rhye’s muziek is nooit veraf, ook al zegt Milosh dat zij geen invloed heeft gehad op zijn werk. Bij nummers als “Softly” en “Stay Safe” durven we zelf even de ogen te sluiten om de vergelijkende test te doen. En ja hoor, it’s a match.
“Woman” bracht Rhye faam, “Blood” bracht Rhye een dansend publiek. “Count To Five” en “Taste” openen funky en missen hun doel van het dansbaar willen zijn dan ook niet. De vettige bas op “Count To Five” leidde ons naar een muzikale climax waar het publiek duidelijk even stil van werd. Een grandioos applaus is de enige logische uitkomst. Opvallend is dat Rhye iets te vaak het uitrekken van zijn nummers opzoekt, waardoor het soms voorspelbaar en minder spontaan werd. “Last Dance” en “Count To Five” waren in het zelfde bedje ziek, maar we verloren er ons goed humeur zeker niet door, want op andere momenten verheffen de viool en de schuiftrompet nummers als “Waste” en “Phoenix” naar een hoger niveau.
Er was wel degelijk sprake van intimiteit tijdens de set. Bij “Stay” en “Wicked State” hangt de voltallige AB bijna letterlijk aan Milosh’s lippen. Werkelijk momenten om stil van te worden. Na de traditionele bandvoorstelling onder gebruikelijk geklap, volgde een gezellige apotheose. De band schonk ons het prachtige ingetogen “Song For You” in een nog dikkere jas, dan dat die op de plaat te beluisteren valt.
Na een gul anderhalf uur stuurde Rhye ons richting bed, met een warme gloed die onze maandag iets dragelijker deed maken.
Setlist: 3 Days – Please - The Fall - Major Minor Love – Softly - Last Dance – Waste - Count to Five – Phoenix – Taste - Wicked State – Open – Him – Hunger - Song for You
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Mod Loud 2018 - You’re Part of This Tour - Hardcore Still Lives
Mod Loud 2018
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-23
Masja De Rijcke
Muziekodroom trakteert ons de laatste en komende maanden op stevig metaalwerk onder de noemer MOD LOUD. Afgelopen vrijdag kwamen Hardcore fenomenen Deez Nuts en Trash Talk met collega’s Capsize, Brutality Will Prevail en Boundaries opnieuw een bezoekje brengen in het Limburgse Hasselt.
Trash Talk, een hardcore band uit California, heeft zijn limieten weer eens zwaar op de proef gesteld. Deze band bracht zijn laatste opzwepende pareltje ‘No Peace’ uit in 2014 en is sinds kort bezig met het verwerven van nieuw geweld. Diegenen die Trash Talk al kennen weten dat vocalist Lee Spielman een geboren entertainer is en helemaal niet bang is om zichzelf in de gevarenzone te storten tijdens hun shows. Destroy Everything was hier het motto van de avond. Ze wisten een brutaal feestje neer te zetten met veel geweld, voor- en achterwaartse salto’s en benen die kilometers ver de lucht invlogen. We houden van moshpit’s omdat dit voor een onbeschrijfelijke adrenalinekick zorgt maar deze was ons toch een stap te ver. Desalniettemin hebben we ons kostelijk geamuseerd aan de zijlijn, waar we konden meebrullen zonder klappen te krijgen. We konden dan ook veel respect opbrengen toen Spielman oprecht bezorgd was over het meisje dat tegen de grond ging tijdens de moshpit.
Eens Trash Talk klaar was met hun woede uit te spuwen, was de Australische Headliner Deez Nuts aan de beurt. Deze hardcore punkers komen maar al te graag hun show opvoeren in België. Zij komen hier zowat elk jaar een bezoekje brengen aan hun trouwe Belgische fanbase en zetten elke keer opnieuw een show neer om U tegen te zeggen. Deze energieke bedoening werd ingezet met “Binge and Purgatory” van hun laatste plaat met daaropvolgend hun weliswaar meeste bekende “Stay True”. Deez Nuts was het laatste op het programma en genoot dan ook van een iets kalmere moshpit dan zijn voorgangers, maar aan sfeer schoten zij opnieuw niks te kort. De gevarenzone kwam opnieuw op gang toen ze “Tonight Hustle”, “Band of Brothers”, “Commas” en meer van dat geraas door de boxen ramden. We werden met de harde hand aangepakt en kregen ook nog “For What i’ts Worth Mother” en “Rep” tegen ons gezicht. De eer om deze avond af te sluiten ging naar ”Hustle” dat amper een minuutje duurt, maar wat voor eentje! Mooie liedjes duren nooit lang!
Bezweet en nog vol adrenaline konden we richting huiswaarts gaan! We hebben onze portie gitaargeweld nu wel gehad voor enkele dagen. Alhoewel, next stop: Wiegedood en Brutus komende woensdag en donderdag in Muziekodroom!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Eefje De Visser geniet misschien niet de allergrootste bekendheid maar toen ik haar laatste album hoorde (‘Nachtlicht’ , begin 2016”) wist dat we hier met een unieke artieste te maken hadden. Ze wordt meestal in de singer/songwriter hoek geplaatst , maar eigenlijk is ze meer dan dat. Ze maakt een mengeling van electro, kleinkunst en indiepop. Denk aan een kruising van Goose en bijvoorbeeld Norah Jones. Ze doet momenteel solo een kleine tournee door België en Nederland om daarna de studio in te duiken.
Ondanks dat ze alleen was stond het podium vol met materiaal: bas, gitaar, synths en talrijke pedaaltjes. Ze kwam op en was vrij schuchter vond ik. Maar na de openingssong kwam ze helemaal into haar moment. Met songs als “Scheef”, “Wakker”, “Luister”, “Ongeveer” en o.a. “De Bedoeling” wist ze het publiek een inkijk onder haar hersenpan te tonen. Haar teksten zijn introvert en ook ergens kleine observaties. De manier waarop ze met de Nederlandse taal omgaat en het doet klinken is geweldig.
Er passeerde ook een nieuwe song “De Parade” die op het nieuwe album zou moeten verschijnen. Een heel fijne track alvast. Ze was dus alleen op het podium en ze had wel wat werk met al haar instrumenten, alsook het bedienen van de pedalen en loops. Dat haalde er bij momenten de sfeer er een klein beetje uit maar elke track stond wel als een huis. Veel songs die als indiepop songs begonnen om dan uit te groeien in een electrotrack.
Mooi gedaan alsook de visuals op de achtergrond en de lichtshow. Na een uurtje was het helaas al over maar ze kwam graag terug voor een bisnummertje.
Eefje de Visser is een ferme madam die resoluut voor eigenheid, en niet voor de gemakkelijkste weg, kiest. Er mogen gerust meer zo’n madams op het podium kruipen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/eefje-de-visser-22-03-2018/
Organisatie: Wilde Westen
Stikstof - Brussel leeft en Brussel is van Stikstof
Stikstof
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
20108-03-21
Julie Heyvaert
We konden ons gisteren niet meer Brussels voelen dan in de uitverkochte AB Box, in een zaal vol in zwarte sweaters geklede Brusselaars (maar wat deden die twee Franstalige meisjes daar?) die als broers en zussen familiaal de zaal vulden. De voorspelling van Stikstof vooraf was ‘selffulfilling’: 'HET KOT GAAT TE KLEIN ZIJN!' De AB was uitverkocht, wat na hun derde album ‘Overlast’ geen verrassing kon zijn. Met teksten die tot in de diepste metrogangen van Brussel kruipen en Brussel van kritiek en zelfverklaarde odes voorzien, werd het een meer dan goed onthaald album.
En het publiek onthaalde hen even goed in de AB met een fluitconcert toen Deejay Vega achter zijn tafel kroop. 'C'est pas la campagne' zei een Brusselse tussen zijn scratches door. Het was de ideale opstap naar opener "2010", dat Omar-G, ofte Zwangere Guy, venijnig en scherp opende en daarmee de hele zaal meetrok. De zelfreflectie die hij maakte in "Def" deed ons kippenvel krijgen en kreeg de zaal emotioneel mak.
In "Zoizo" zat de dynamiek tussen Jazz, Astrofisiks en Zwangere Guy in de juiste flow en vulden ze elkaar snel aan en de komst van Brihang op het podium in "1000 Milligram" deed daar alleen maar te goed aan. En Brihang was niet het enige gastoptreden, want tijdens het on point "Dobberman" kwam Rosko, ex-lid en vierde man, ook even meerappen. Het publiek smulde ervan. En niet alleen daarvan. "Gele Blokken" werd massaal meegebruld en in "De Toestand" was het makkelijk aanvullen op 'stik' met 'stof'. Simpel. Begeleid van een visual van een paard, liet het hiphopcollectief de armen op en neer gaan in "Ja Dan". 'Wa hebde zoal liggen in de winkel?' werd een mantra waar ze zelf op repliceerden. 'Zonder jullie hadden we niks in de winkel!', riep Zwangere Guy. Waar blijft Ingeborg met haar "Gratitude" als je haar nodig hebt?
De setlist was een opbouw naar de bisronde die een algemene 'fuck you' gericht naar iedereen en alles uitstraalde. Agressief, hitsig en vooral krankzinnig, was hoe ze afsloten met "Frontal" en "Alambetant". 'gijse vieze vuile fucking hoerenzoon' hadden we nog nooit zo makkelijk meegebruld. Het publiek ging mee, en de liefde kwam van beide kanten. Ze bewezen dat de raps niet strakker konden, de visuals niet verblindender en het publiek kon niet gelukkiger naar huis gaan.
Wie er niet bij kon zijn heeft wat gemist. Je kan nog een ticket kopen voor hun show in Het Depot, waar ze Brussel naar Leuven halen. Op 12 mei breken ze daar ‘t spel af. Op zondag 1 juli staan ze op Couleur Café.
Setlist: 2010 – Def - Gele Blokken – Zoizo - 1000 Milligram (feat. Brihang) – Alles - Ja Dan -
Stilte Voor De Storm – Rein - Brussel Bruisend – Resonantie - Tsjingel Tsjangel – De Toestand- Wisselwerking - Samourai Blanche – Overlast – Dobberman
Bis: Frontal – Alambetant
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
30 Seconds To Mars –Band met Praatjes, Praatjes , Praatjes …
30 Seconds To Mars
lotto Arena
Antwerpen
2018-03-20
Niels Bruwier
We moeten het wel toegeven, Jared Leto is één van de weinige personen die er in slaagt om zowel een succesvolle, muzikale carrière als een acteercarrière te hebben. Die eerste zit tegenwoordig wel in het slop omdat Leto heel druk bezig was met acteren in onder meer ‘Blade Runner’. Het gevolg is dat het vijf jaar wachten was op een nieuw album van de band. Op 6 april komt de nieuwe plaat van 30 Seconds To Mars uit, wat we in de Lotto Arena toch een tiental keer mochten aanhoren. Om die plaat wat meer in de verf te zetten, en gewoon nog eens wat shows te spelen, besloot Jared Leto om zijn band nog eens bij elkaar te rapen. Het werd een show waarin we twaalf nummers hoorden in bijna twee uur. Er werd dus heel wat tijd gerekt.
In de Lotto Arena zagen we enkel de broer van Jared Leto en twee muzikanten aan het werk. Tomo Milicevic had de tour vroegtijdig verlaten en dat zorgde er voor dat het centraal podium in de Lotto Arena slechts twee muzikanten herbergde. De twee andere muzikanten werden tactisch achter het podium gedropt zodat ze niet te veel opvielen. Het tijd rekken begon al om 21u. Toen begon een dreigende deun een kwartier lang te spelen om zo de spanning op te drijven. Wij kregen er vooral frustraties door. Gelukkig kwam de band net het podium op toen we op het punt van breken stonden.
Met een dramatische opener op de drums ging de spectaculaire lichtbalk de lucht in. We schetsen even hoe het podium er uit zag. Midden in de zaal werd een platform gezet waar een balk van licht boven stond. Die balk ging dus bij het begin van de set omhoog en nam gedurende de show verschillende vormen aan. Dat was ook bijna het enige noemenswaardige aan de set. Meteen daarna begon “Up In The Air” te weerklinken. Een sterke opener dat meteen alle meisjes tot krijsen aanzet en Jared Leto laat zien waarom hij ook als frontman zijn credits verdient.
Zingen kan hij spijtig genoeg niet altijd evengoed, maar gelukkig had Leto daar een oplossing op gevonden. Bij bijna ieder nummer, maar echt ieder nummer, moest het publiek enkele “ooh ooh ooh’s” nazingen. Dat was nog niet het enige. De vriendelijke Jared liet ze ook nog verschillende refreinen nazingen, sympathiek! Dat hij met het publiek begaan was, bleek wel toen hij na enkele nummers iedereen verplichtte recht te staan en te zingen. Ook de ene man die echt geen zin had om recht te staan en te springen, werd door Leto persoonlijk verplicht om te springen, ocharme.
Verder was er natuurlijk nog een muzikaal aspect te vinden in de show. Hoewel, muzikaal was het niet altijd. Door het gebrek aan gitarist, moest dit allemaal met tape worden gespeeld. Jammer, want hierdoor kon er nergens iets uniek worden bijgebracht. Opvallend, het statief van Jared Leto bevatte plectrums, maar die hield het hele concert geen gitaar vast. Bizar. Het was allemaal groots, speels en bedoeld om het publiek te amuseren. Meer moest er ook niet gebeuren en dat merkte je ook aan het publiek dat volledig wild werd.
Toch waren er ook enkele dipjes. Vanaf dat “Dangerous Night” passeerde, was het kalf al half verdronken. Eerst speelde de band dit akoestisch. Daarna moesten enkele mensen op het podium komen (we weten nog altijd niet waarom) om mensen te bedanken. Tot slot speelde de band het nummer nog eens, maar dit keer niet akoestisch. Als we dan nog eens zeggen dat dit nummer echt erbarmelijk is, dan weet je dat dit geen goed plan was. We waren zes nummers ver en hadden al een uur ‘muziek’ gezien, al was het toch vooral praten, praten en nog een praten. Dat kunnen we jou ook zien doen in je films Jared. Wij komen voor muziek.
Met “The Kill” was er nog een powersong in de set gekropen. Het nummer is eigenlijk het enige hoogtepunt in de set. Je zou denken: “Oke, nu gaat de band verder op dit elan”, maar neen. Een overbodige akoestische cover van Rihanna en het dramatische “City Of Angels” zorgde er voor dat iedereen weer ging zitten. Dit ging zo door tot “Rider”, dat misschien wel het dieptepunt (muzikaal dan toch) van de set was. De fans van “Dangerous Night” hadden geluk, want voor de bisronde knalde de band het nummer gewoon nog maar eens door de speakers. Dat ze zo’n zwak nummer door onze strot durven rammen, verdient gewoon een werkstraf.
“Walk On Water” en “Closer To The Edge” sloten de set af. Beide hadden wel een bepaalde epicness in zich en waren wel groots. De laatste song duurde wederom een kwartier. Hoe doet de band dit toch? Wel Jared Leto had de behoefte om de helft van het publiek op podium te vragen en dat een tiental minuten aan een stuk. Drie minuten duurde het nummer eigenlijk, maar de band rekte het zodat het vijf keer zo lang duurde.
Als een echte ster verliet Jared uiteindelijk het podium en kunnen we concluderen dat Thirty Seconds To Mars niet de kwaliteit kan brengen die je verwacht van een band met zo’n fanbase. Dat je een halve set vult met “ooh’s”, praatjes en andere bijzaken, was niet enkel voor ons storend. Gelukkig was er een mooie lichtshow en kregen we enkele fijne songs te horen. Het kon wel meer zijn, maar dat is duidelijk niet voor deze tour weggelegd.
Setlist: Up In The Air - Kings And Queens - Search And Destroy - This Is War - Do Or Die - Dangerous Night - The Kill (Bury Me) - Stay (Rihanna cover) - City Of Angels – Rider - Walk On Water - Closer To The Edge
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-21-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Idiote groepsnaam en albumtitel (PIL heeft het hen al eens voorgedaan, de grap is dus al af), goeie plaat. Gitaren zijn de baas, en ze hoeven niet persé perfect gestemd te zijn. De vaak gruizige indierock van dirk. heeft duidelijk in de nineties rock zitten graaien maar is gelukkig niet onder dat grunge juk gaan hangen. Er wordt wat met noise en punk gegoocheld maar de songs blijven overeind, en die komen al eens bij Pavement uit, zoals afsluiter “Fuckup”.
Onze favorieten zijn de tracks waar flink wordt doorgescheurd en de gitaren geheid uit de bocht kronkelen, check “Waste” en “Hide”. Songs als “Sick’n Tired” en “Toothpick” hebben heel wat Cloud Nothings in zich, en dat zint ons wel. Iets als “Milk” leunt dan weer dicht aan tegen de huidige lichting energieke Belgische bandjes als Hypochristmutreefuzz en The Guru Guru.
Er is duidelijk iets fris en opwindends aan de gang in de Belgische rock, gitaren zijn niet langer taboe, zie ook Equal Idiots, Fornet en Sons.
Nederlands 
Français 
