Cymbals eat guitars uit NY rond Joseph D’Agistino is een bandje die we maar al te graag koesteren binnen de indiescene . De dromerige, twinkelende sound kan schuren, heeft een donker shoegaze randje en klinkt gevoelig , breekbaar. Door de variaties levert de band een rits fijne songs af en hebben we een overtuigende plaat. Hier komen bands als Built To Spill als Pavement samen .
Jawel “Finally” heeft een sterk startschot , de groep rammelt graag door, maar nooit te ver en te lang . “Wish”, “Close” en “4 th of July , Philadelphia (Sandy)” zijn er zo drie. “Beam” is een rechttoe-rechtaan rocker en de afsluitende twee “Well en “Shrine” trekken de stofwolken terug op .
‘Pretty years’ is een ambitieus , broeierig album in die indiescene die gevoeligheid en extravertie in elkaar weeft! Mooi dus!
Wand - Straffe band in snikhete DOKkantine!
Wand
DOK
Gent
2017-06-20
Didier Becu
Mensen die een plonsje wagen in het vervuilde water aan de Portus Ganda-site. Het is een tafereel dat je niet alle dagen ziet. Dit maar om te zeggen dat het beestig warm was. Zelfs Wand was stomverbaasd dat België zo ‘geteisterd’ kon worden door een hittegolf, en zeggen dat deze muzikanten uit het zonnige Californië komen!
Noem het gerust zelfkastijding, maar een honderdtal muziekfanaten gaven geen moer om verfrissing en wandelden als gewillig zweetvee de kantine van DOK binnen om Wand aan het werk te zien.
Dat hoeft eigenlijk niemand te verbazen, want Wand is hot en vooral hip. Hun eerste twee platen ‘Ganglion Reef’ en ‘Golem’ kregen van de toonaangevende muziekbladen het maximum aantal sterren. Ze toerden uitgebreid met wonderkind Ty Segall en alsof dit alles niet genoeg is, werd hun meest recente plaat ook nog eens geproducet door Chris Woodhouse die eerder werk leverde voor Thee Oh Sees. Of voor slechte verstaanders, Wand is één van de bands die behoorlijk wat nieuwsgierigheid opwekt bij garagerockliefhebbers.
Om klokslag half negen begonnen de Amerikanen aan hun missie. En dat was niet om vliegensvlug uit de alles verschroeiende hellhole (voor één keer met dank aan Trump!) te komen, want Wand zou de laatste minuut toegelaten speeltijd (die curfew weet je!) gebruiken.
Gewapend met droge humor ontketende Cory Hanson een salvo van garagerock, folk en je hoorde er zelfs wat metalinvloeden in (nou ja, de gitaren klonken in ieder geval stevig).
De band uit Los Angeles deed hun genre alle eer aan. Het rammelde langs alle kanten, de gitaren maakten geregeld een piepend geluid, maar het klonk vooral eerlijk. De fuzzgitaren van Robert Cody en Lee Landey gingen geregeld in het rood, terwijl de keyboards voor een 60s-sfeertje zorgden.
Het siert Wand dat ze op het podium niet het geluid van hun platen najagen. Is het op vinyl wat braver (bijna schreven we Tame Impala), dan is dat op scène heel wat rauwer. De zwemmers die we een paar uur geleden zagen , hadden misschien wel een frisse kop (dat denken we toch), maar wie druipend nat van het zweet uit de DOK-kantine kwam, kon ten minste zeggen dat hij een heel straffe groep heeft gezien.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Best Kept Secret 2017 – Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2017
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
16-06-2017 t/m 18-06-2017
Jasper Verfaillie
Ook dit jaar kon je Musiczine.net ism Dansende Beren terugvinden op Best Kept Secret, het fijne festival aan het meer van de Beekse Bergen in Hilvarenbeek. Na vijf edities heeft het festival geen geheimen meer voor ons. Of toch, hoe hebben ze in godsnaam Radiohead en Arcade Fire kunnen strikken? En hoe groot zal hun omzet zijn, nu je met het cashless betalen geen idee hebt hoeveel geld je eigenlijk uitgeeft? Een antwoord op al je vragen, vind je in dit groot overzicht. Geen stress want wij delen onze jaarlijkse ‘Best of Best Kept Secret’ uit. Imaginaire awards voor al het goede en minder goede dat we de afgelopen drie dagen hoorden, zagen, proefden en wisten te smaken op het festival terrein.
dag 1 – vrijdag 16 juni 2017 - een eerste lading laureaten
Moedigste opener: Leif Vollebek
Een festival openen is altijd een ondankbare taak. Om het dan nog eens op je eentje en in de kleinste tent van het festival te moeten doen, maakt het zo mogelijk nog moeilijker. Leif Vollebek probeerde gewapend met een piano en een gitaar het publiek warm te krijgen. Jammer genoeg was datzelfde publiek zo vroeg gekomen om vooral wat bij te praten en moest Vollebek constant het gezellig gekeuvel trotseren.
Witste kostuum: Amber Arcades
Haar paasbest kostuum had Annelotte Van der Graaf aangetrokken om met haar band Amber Arcades de stage two te openen. Helaas viel haar set even bleek uit als haar hagelwit pak met olifantspijpen. Het uptempo “Right Now” bracht wel wat zoden aan de dijk, maar het constant wisselen tussen snel en traag werkte alles behalve goed. Nieuwe single “It Changes” en “Fading Lines” kwamen te laat om de sputterende motor nog op gang te krijgen.
Lekkerste baslijn: Metronomy
Welke plek is er beter om te genieten van Metronomy’s frisse, zomerse funkpop dan aan het meer van BKS? “The Bay” leek zich even verplaatst van Miami naar Tilburg al waren de snikhete temperaturen (gelukkig? jammergenoeg?) thuis gebleven. Het publiek kreeg dan wel genoeg om zich aan op te warmen: het springerige “Love Letters”, de lekkere baslijn van “The Bay” en “Night Owls”. Frontman Joseph Mount kruidde het allemaal af met op tijd en stond een solo op bongo’s of cowbell. Een zwoelere versie van LCD Soundsystem met fijne nummers die je onbewust doen dansen: meer moet dat soms ook niet zijn.
Beste karma: Sundara Karma
Dingen ook mee naar de prijs van beste willekeurige Britse band, maarde jongens van Sundara Karma verdienen meer dan dat. De gouden kopstem van frontman Lulu heeft alles om een wei in te pakken al werkte het publiek niet altijd mee. 3FM single “Flame” kreeg hen wel aan het dansen. Ook “Loveblood” en het nagelnieuwe “Exporer” kregen de beentjes los. Sundara Karma heeft de présence (die lange haren en maniertjes), de stem en het talent om het te maken. Enkel tijd zal uitwijzen hoe ver deze jongens het gaan schoppen.
Eerste crowdsurfer: The Parrots
Wie voorspelde dat een Spaanse band de eerste crowdsurfers van het festival zou hebben, zou wellicht zot verklaard worden. Maar kijk, The Parrots uit Madrid konden omstreeks 19u de eerste waaghalzen tot crowdsurfen verleiden. We zouden in een klap ook de band gek kunnen verklaren, want hun punky rockabilly raakte kant noch wal, maar was zo aanstekelijk en energiek dat niemand stil kon blijven staan. “No me gustas, te quiero” raasde als een dolleman doorheen de stage five tent en straalde zoveel energie uit dat we plots alle vermoeidheid kwijt waren.
Beste thuismatch: Millionaire
Ondanks alle Nederlandse bands op het programma was het toch een Belgische band die de grootste thuismatch mocht spelen. Wie vorig jaar op het festival vertoefde zag toen een massa Rode Duivelssupporters voor de match tegen Ierland. Bij het optreden van Millionaire zagen we gelijkaardige taferelen van blijdschap, euforie en tricolore. Tim Vanhamel, de Vlaamse Jack White zeg maar, is dan ook een Belg om trots op te zijn. Zakte de set in het midden nog wat in, dan schudde de band het publiek bruusk wakker met het furieuze een-tweetje “I’m on high” en “Champagne”. België boven!!
Beste ‘concert’: Hundred Waters
Achteraf is het altijd makkelijk praten. Vooraf twijfelden we tussen de dreampop van Real Estate of de dreampop van Hundred Waters, om dan uiteindelijk voor die laatste te zwichtten. Een keuze die we ons nu kunnen beklagen. Hoewel de band uit Florida wel probeerde, slaagden ze er niet in om te blijven boeien. De stem van Nicole Miglis klonk goed, de vele nieuwe nummers helemaal niet zo slecht en toch bleef het publiek gewoon kijken. We werden niet meegesleurd in de droomwereld van Hundred Waters. De band speelde dus gewoon een concert, niet goed, niet slecht. Gewoon een concert ¯\_(ツ)_/¯.
Meeste ooh’s en aah’s: Kelly Lee Owens
Brits producertalent Kelly Lee Owens stond voor een moeilijke opgave. Haar minimalistische elektronische muziek werd al vroeg op de dag geserveerd wat er voor zorgde dat het publiek moeite had om los te komen. Toch slaagde Kelly erin haar duistere en ijle techno aan de man te brengen. Het materiaal uit haar debuut werd dan ook extra gespierd uitgevoerd met de nodige vocale uithalen en ooh’s en aah’s er boven op, zonder aan de intimiteit en het mysterie in te boeten. Die mix van dromerigheid en beats werkte voortreffelijk. Zo eindigde het optreden alsnog met een publiek dat danste op het ritme van Kelly’s aanstekelijk enthousiasme.
Breedste grijns: King Gizzard & The Lizard Wizard
Soms is iemand gelaatsuitdrukking een perfecte weergave van het concert. De man met de breedst mogelijke grijns op zijn gezicht die naast ons stond tijdens King Gizzard & The Lizard Wizard is zo’n voorbeeld. Niet meezingen, zachtjes headbangen maar vooral die grijns die niet van zijn gezicht weg te krijgen was. Halverwege de set verdween hij wel in wat zo mogelijk de grootste moshpit was in stage two. We hebben hem daarna niet meer terug gezien. Opgeslokt door de hongerige mond van de salamander. Mocht u zich nog afvragen of King Gizzard & The Lizard Wizard goed was: moet u dat echt nog vragen?
Beste niet-afzegging: The Japanese House
Dit tekstje hadden we eigenlijk op de vorige editie willen schrijven, want ik 2016 moest The Japanese House noodgedwongen afzeggen. Een jaar later is het project rond de Britse Amber Bain wel van de partij en ze bedankte het publiek met haar zoete dreampop die makkelijk te verteren viel. Denk aan The 1975 zonder maniertjes en met meer integriteit. De hele set baadde in een roze waas en elk nummer leek zonder einde te stoppen. Bain was wel heel dankbaar en zei haast na ieder nummer ‘Thank you’. Dat was ook het gevoel dat het publiek had na het optreden. Bedankt dat ze deze keer niet afzegde.
Beste dansfeestje: Run The Jewels
Hoe kan je zien of een headliner slaagt in zijn opzet? Als tot ver weg van het podium mensen zich laten gaan op de steenharde beats van Run The Jewels, dan weet je dat Killer Mike en El-P hun plekje zeker verdienden. Het publiek dat dicht genoeg stond, at uit hun handen en beleefde 75 minuten lang het beste hip-hop optreden uit de geschiedenis van BKS. De voze lyrics, de jongensachtige grapjes en de politieke boodschappen nam het publiek er maar al te graag bij. G – O – L – D.
Vooraf vreesden we dat RTJ de intensiteit geen uur en een kwartier zou kunnen volhouden. Ze schoten straf uit de startblokken, vuurden al snel “Legend Has It” en “Nobody Speak” af en hielden gelukkig nog wat overschot voor op het einde. Onderweg hielden “Stay Gold” en “Everybody Stay Calm” het interessant al hoefden ze echt geen tijd te maken om de moshpit-etiquette uit te leggen. Een festivalganger weet dat ondertussen wel. Met afsluiter “Run The Jewels” en bisnummer “Down” gaven RTJ een duidelijk antwoord op de vraag “Past een hip hip act als headliner van een festival?”. Ja, godverdomme ja!
dag 2 – zaterdag 17 juni 2017
Dag twee van Best Kept Secret kondigde zich aan als de overtreffende trap van dag één. Mooier en warmer weer, Arcade Fire in het vooruitzicht en tussendoor heel wat fijne bands die de verschillende podia onveilig maakten. Afwisselend tussen stage Two, Three, Five en heel af en toe One legden we ongetwijfeld heel wat kilometers af om alle bands aan het werk te zien. Maar dat was het meer dan waard. Hadden we op dag één nog wat gemengde gevoelens, dan verdwenen die als sneeuw voor de stralende zon. Dag twee werd er eentje om duimen en vingers mee af te likken, met een overheerlijke headliner als kers op de taart.
Vroegste voltreffer: Wildes
Omstreeks 12u30 besteeg Wildes het podium Three. We wreven nog maar net onze ogen uit of ze sprongen al vol tranen. Want de gevoelige pop van Wildes wist perfect onze juiste snaren te raken. Met echoënde gitaren en een straffe stem hield de band het midden tussen Daughter en London Grammer en pakte ze moeiteloos het nog slaapdronken publiek in. Afsluiter “Bare” was de mooie strik er bovenop.
Warmste tent/Beste quote: Whitney
Net toen de zon doorbrak, begon Whitney aan hun set in de overvolle tent op stage Two. Overvol én oververhit, want de combinatie van Whitney’s romantische muziek, de liefde van het publiek en de warme temperaturen deden het kwik al snel stijgen. Al van bij “Golden Days” zat de sfeer er al goed in, om pas helemaal over de rooie te gaan met een geniale cover “Magnet” en absolute prijsbeest “No Woman”. Tussendoor kregen we een mooi nieuw nummer, de theme song van The Golden Girls, een kus voor de camera en een sterke kandidaat voor quote van het festival: “Is everyone allright? This next song is about dying.”
Meeste Courtneys: The Courtneys
Soms moet je het niet ver zoeken om een bandnaam te zinnen. Drie Courtneys startten samen een band, de naam is een al even logisch gevolg. The Courtneys maken compromisloze garagerock die vooral niet te moeilijk mag zijn. Simpele drums, gitaren en schreeuwerige zang zijn ingrediënten waar wel wat mee te maken valt, maar het ontbrak hen aan de intensiteit om echt meeslepend te worden. Dan hebben we meer een boontje voor die andere Courtney (Barnett).
Grootste tegenvaller: Best Kept Secret 2018
Ja, u leest het goed. De editie van volgend jaar zal al zeker voor veel festivalgangers een tegenvaller worden. Niet omwille van een headliner die al bekend werd, maar wel omdat het festival een week vervroegd werd. Op de ommezijde van het programmaboekje viel te lezen: “see you next year, 8-9-10 June.” Omdat Pinkpop volgend jaar zich in hetzelfde weekend gaat nestelen, besloot de organisatie van BKS om de ongelijke strijd niet aan te gaan en dan ook maar te verhuizen. Slecht nieuws voor alle studenten die net gedaan hebben met examens. De kans dat je dat volgend jaar kan vieren op Best Kept Secret is heel klein.
Beste vrouwelijk duo: Honeyblood
Als er één ding is waar je Best Kept Secret niet van kunt betichten, dan is het vrouwonvriendelijkheid. Naast The Japanese House, The Courtneys, Mitski, Amber Arcades … staan er heel wat vrouwelijke (of overwegend vrouwelijke) acts op de podia. Toch gaat de hoofdprijs naar een vrouwelijk duo dat ons van bij het begin wist te overtuigen. Honeyblood is de alias van twee Glasgowse dames die aan een drum, een gitaar en tonnen energie genoeg hebben om een publiek enthousiast te maken. Met ‘Babes Never Die’ hebben ze dan ook een aanstekelijk album onder de arm. De gelijknamige single en “Killer Bangs” klonken als babykatjes die gevaarlijk kunnen klauwen.
Beste niet saaie concert: Mitski
Van Mitski hadden we al vaak gehoord dat ze live niet helemaal tot haar recht komt en zelfs ronduit saaie sets kan neerzetten. Daar kwam op zaterdagnamiddag in de Five gelukkig niets van in huis. Zagen we vorig jaar nog een artiest die moeite had met haar band, dan stond er nu wel een groep op het podium die wist wat ze deden. Haar gezicht stond nog steeds op onweer, maar de muziek klonk bijna net zo goed als op plaat. Dat nog eens het overgrote deel van de set uit het uitstekende ‘Puberty II’ kwam, deed alleen het optreden alleen maar goed. Het vlammende “Your Best American Girl”, het ironische “Happy” en kort maar krachtige “My Body’s Made of Crushed Little Stars” deden eindelijk haar potentieel openbarsten. Heeft Mitski eindelijk de juiste balans gevonden? Op Best Kept Secret deed ze ons alvast geloven van wel.
Beste concert dat we niet gezien hebben: Circa Waves
Eerlijk is eerlijk. We zagen Circa Waves de afgelopen jaren al zodanig veel dat ze een garantie zijn op stevige concerten. Daarom namen we ook de tijd om een andere band te checken en lieten we de sympathieke Britten links liggen. Toch kunnen we met al onze ervaring een berekende inschatting maken van het optreden te maken (indien u er wel bij was, voel u vrij om aan te vullen). De jonge honden begonnen met “Wake Up”, speelden tussendoor fijne meezingers “Stuck” en “Stuck In My Teeth” en brachten de weide aan het zomeren met “T-shirt Weather”. Is Circa Waves dan voorspelbaar? Misschien wel, maar de band rijgt de goeie optredens aan elkaar en zijn dus de best mogelijke vorm van voorspelbaarheid.
Beste wetenschappelijk experiment: Floating Points
Niemand wist beter waar hij mee bezig was dan Floating Points zelve. Uit bliepjes en oscillators toverde hij stevige beats om ze daarna vakkundig in de prak te rijden. Noem het een wetenschappelijk experiment waar Floating Points op zoek ging naar de meest spacey dansmuziek voor mensen die houden van Jon Hopkins of Nicolas Jaar. De wetenschappelijke visuals met geometrische figuren deden denken aan de resultaten van een leugendetector en maakten het helemaal af.
Beste imitatie van een wervelwind: Cloud Nothings
Een festival in het zand is allemaal goed en wel – het constante gevoel dat je op het strand zit is best wel fijn – maar de constante stofwolken doen niet enkel de bancontactmachientjes sputteren, het pakt ook op je adem en durft al eens voor stof in de neus en ogen zorgen. En als er dan nog eens een band als Cloud Nothings de wind doet keren en op stage Two een regelrechte wervelwind ontketent, zoek je beter dekking. Hun rammelende garagerock speelden ze aan zo’n sneltreinvaart dat het zand spontaan opsteeg. Na “Here and Nowhere Else”, “Fall In” en absoluut hoogtepunt “Wasted Days” moesten we het zand van onze lichamen schudden.
Meeste petjes/Langste haren: Andy Shauf
Dat we meer hebben zitten kijken naar Andy Shauf zijn lange haren en de petjes van zijn band, zegt misschien ook wel iets over zijn set in Three. Want als we echt eerlijk zijn, verloren we halverwege de interesse voor het optreden van Andy en band. Zijn liefelijke liedjes lagen wel goed in het oor, maar bleven daar nooit lang hangen. Op den duur begon het ook allemaal wat gelijkaardig te klinken. De fijne toevoeging van klarinet maakte het net iets anders, maar meer dan luisterliedjes om lekker in de zon te liggen chillen bracht Andy Shauf niet. En dus moesten we wel de daad bij het woord voegen en zochten we ons een geschikt plekje aan het meer.
Beste band die klinkt als die andere band waarvan we nu niet op de naam kunnen komen: Froth
De jongens van Froth zijn eigenwijs en weten wat ze willen. Met alweer hun derde album ‘Outside (Briefly)’ overtuigden ze ons onlangs nog op Les Nuits Botanique, maar hun scherpe/dromerige gitaarrock kwam nog beter tot zijn recht op een festivalpodium. Frontman JooJoo Ashworth liet zijn gitaar spreken met simpele maar effectieve gitaarsolo’s en motiefjes die hij op tijd en stond vocaal aansterkte. De band wisselde gierende gitaren af met dromerige passages en het was net dat contrast dat je bij de les hield. Ook het gierende “Post Card Radio” was een hoogtepunt in de set.
Beste 3voor12 sessie: STUFF.
Gezien we zaterdagavond voor een dilemma stonden (Floating Points vs. STUFF.), maakten we de knoop ietsje makkelijker door te hakken door de 3voor12 sessie van STUFF. mee te pikken. Of toch dat dachten we. In werkelijkheid werkte het net andersom. In het kleine kwartier dat de Belgische trots speelde, bliezen ze moeiteloos het dak van de veel te kleine en uitpuilende 3voor12 tent. “Skywalker” bracht ons meteen onder hypnose om pas bij de laatste drumslagen van “Strata” terug op aarde terug te keren. Het was met spijt in het hart dat we de volledige set van STUFF. aan ons voorbij lieten gaan.
Meest trippy visuals: Kaitlyn Aurelia Smith
Wie na Arcade Fire honger had naar experimentele elektronische muziek, was aan het juiste adres op de Five. Naast een DJ-set van Laurel Halo en een staalharde set van Vatican Shadow, was er ook plaats voor de verfijnde elektronica van Kaitlyn Aurelia Smith. Op haar analoge synthesizers wist ze te multitasken als de beste. Vooraf opgenomen lagen waren niet aan de orde. In de plaats kregen we een Kaitlyn die in volle concentratie zweefde tussen haar synths en ons doorboorde met ijle vocals. Alsof dat nog niet interessant genoeg was, werd het optreden ook een visueel feest. De trippy projecties achter haar maakten het plaatje af en brachten ons in een trance waar moeilijk aan te ontsnappen viel.
Beste band met Thurston Moore: The Thurston Moore Group
Levende legende Thurston Moore wist zo net voor de headlineset van Arcade Fire toch opvallend veel volk naar stage Five te lokken. Om een oud lid van Sonic Youth aan het werk te zien, hadden we dan ook de hele wandeling ervoor over. Moore speelde hard als het kon, zacht als het moest, maar was altijd meeslepend. Veel te vertellen had hij dan weer niet. Hij bedankte de ‘hard core motherfuckers’ die enthousiast en gefascineerd luisterden. Want er was ook veel te genieten. sterke instrumentale nummers met ongezien gitaarspel. ‘Tomorrow is Paul McCartney’s birthday, just sharing some information’ gooide Moore halverwege in het publiek waarop hij het striemende “Aphrodite” opdroeg aan de jarige Beatle. Thurston mag in november het Sonic City festival cureren in Kortrijk. Benieuwd of hij dan even sterk voor de dag komt.
Beste shlagerdisco: Arcade Fire
Zowat alles klopte tijdens de headlineset van Arcade Fire. Regine zwaaide met haar flosjen op “Sprawl II”, Win Butler gooide als een halve gare met zijn trom op afsluiter “Rebellion/Lies” en tijdens “Here Comes The Night Time” ging de zon ook daadwerkelijk onder. Alsof de band hemel en aarde kon bewegen, deden ze hetzelfde met het publiek dat zich een breuk danste op hun nieuwste disco hit mét boodschap “Everything Now”. Bijna elk nummer toverden de Canadezen om tot wereldhits. Zelfs het oude “Windowsill” kreeg de handen op elkaar.
Ook de setlist zat vernuftig in elkaar. Uit elk album werden sterke nummers geplukt die perfect hun nut hadden in de set. “Neon Bible” werd dankzij de indrukwekkende zee van lampjes een onverwacht hoogtepunt, “The Suburbs” liet ons dan weer op adem komen om meteen erna de boel weer aan te zwengelen met “Ready To Start”.
Arcade Fire liet ons geen moment met rust. De manier waarop “Creature Comforts” overliep in “Neighbourhood #3 (Power Out)” en uiteindelijk afsloot met het uitzinnige “Rebellion/Lies” was ronduit indrukwekkend. Zelden kwam de band zo krachtig en meeslepend uit de hoek. Extra toegift “Intervention” stond niet eens op de setlist en daarmee gingen ze zelfs overtijd. ‘We might get cut off’, waarschuwde Win Butler nog.
dag 3 – zondag 18 juni 2017
Op dag drie was het al Radiohead dat de klok sloeg. De gedroomde headliner stond eindelijk op het hoofdpodium en de organisatie kon zich geen beter verjaardagsgeschenk dromen. De vijfde editie van het festival blonk ook dit jaar uit in veelzijdigheid en dat was op de laatste dag niet anders. Van orkestrale minimal pop over Japanse krautrock tot baslegendes en verloren zonen. De blakende zon deed de vermoeidheid nog harder toeslaan, maar het vooruitzicht op twee en een half uur Radiohead deed ons moedig voort ploegen.
Beste manier om wakker te worden: RY X
Oké, technisch gezien is het om 13u15 geen ochtend meer, maar op een festival lopen ochtend, middag en avond na drie dagen wat door elkaar. Met zijn sferische en melancholische folkpop was het best fijn ontwaken bij RY X. Two stond de voorbije dagen nog nooit zo vroeg zo vol. Maar het had zijn redenen. “Shoreline” kreeg het publiek al meteen stil (met behulp van 5 strijkers) en de Australiër liet je niet meer los. Na “Sweat”, “Only” en “Howling” voelden we ons weer fris en monter om de laatste dag door te komen.
Meest onuitspreekbare naam: Kikagaku Moyo
Ze komen uit Japan en hebben een bandnaam waar je je tong over kan breken. Probeer het eens vijf keer snel na elkaar uit te spreken? Makkelijk? En probeer het nog eens na een aantal pintjes? De Japanners zelf waren al heel blij dat ze voor de eerste keer op het festival mochten spelen en bedankten het publiek in aandoenlijk Japanglish. Tussen de gierende gitaren, Japanse motiefjes en jazzy drums door vroegen we ons toch af of Kikagaku Moyo nu echt vijf klonen op een podium waren. Alle vijf de bandleden hadden lang sluik zwart haar, hetzelfde gezicht en identieke kleren en leken nog het meest op dat angstaanjagend meisje uit The Ring. Stay weird, Japan!
Meest enthousiaste Nederlanders: Canshaker Pi
Over het festivalterrein lopen heel wat uitbundige Nederlanders rond – hoe later op de avond, hoe meer – maar de meest enthousiaste noorderburen op een podium moeten wel die van Canshaker Pi zijn. Waren onze voeten niet al kapot van twee festivaldagen, dan deden we zeker mee met hun springerige garagerock. Een streepje “Hey Ya” van Outkast, een sound die klinkt als een volwassen Xink! en veel gusto: meer moet dat niet zijn op de laatste dag van het festival.
Beste terugkeer: Strand of Oaks
Het is altijd fijn om sympathieke peer Timothy Showalter terug te zien en dat gevoel was duidelijk wederzijds. Ondanks de bakkende zon die vele mensen richting het meer dreef, wist hij met zijn band Strand of Oaks tegen het einde van de set een gezellig hoopje publiek te verzamelen. Naast zijn charisma waren het natuurlijk ook de steengoeie nummers die het publiek konden overtuigen. Na het opruiende “Radio Kids” mende hij op “Heal” het publiek als een bezeten sjamaan. Een iets loggere versie van “JM” en “Goshen 97” deden de rest. Toffe Timothy scoorde zelfs bonuspunten met zijn bedanking om op hetzelfde podium als Radiohead te mogen staan. ‘A dream come true’.
Meest nobele onbekende: Fil Bo Riva
Hij is een Iers-Italiaanse singer-songwriter van 13 in een dozijn en was voor ons eerlijk gezegd een nobele onbekende. De kans is echter groot dat dat na zijn optreden op Best Kept Secret ook zo zal blijven. zijn combinatie van rock en pop met een soulvolle stem klinkt op papier goed, maar live is het zo clichématig dat we er al snel op uitgekeken waren. Een fijne cover van Johnny Cash’s “Folsom Prison Blues” was een zeldzaam hoogtepuntje.
Beste moment om een duikje in het meer te wagen: Kadhja Bonnet
Was het de vermoeidheid of lag het aan de lieflijke muziek van Kadhja Bonnet? Veel mensen gingen hoe dan ook tijdens haar set door de knieën en besloten het zittend te volgen. Haar loepzuivere stem en jazzy gitaar werden in het begin nog wat geplaagd door technische problemen, al werd dat vakkundig weggemoffeld. Maar zelfs daarna werd de set er niet beter op. Goeie stem, flauwe liedjes. Dat veel mensen net buiten de Three tent besloten om een duikje in het meer te wagen, had wellicht alles met het weer te maken. De muziek van Kadhja Bonnet kon hen niet tegen houden.
Meest geforceerd epische set: Zeal & Ardor
Neem de stem van Nickelback, de harde drums van System Of A Down en de gierende gitaren van een willekeurige hardrock band (denk Foo Fighters op z’n hardst) en je krijgt iets wat op Zeal & Ardor lijkt. De spetterende lichtshow maakte veel goed, al kon die toch niet verbergen dat het genre waarin Z&A toeft, al eerder en beter is gedaan. Het begin was veelbelovend, maar doorheen de set verloor de band zichzelf wat in teveel genreclichés. Brommende Latijnse teksten en metalscreams mogen dan wel episch klinken, in het geheel pasten ze nooit echt helemaal.
Vetste baslijn: Thundercat
Op dag één hadden we al meteen de award voor vetste baslijn uitgereikt aan Metronomy. Een beetje voorbarig, weten we nu. Want het verschil tussen Metronomy en Thundercat is net als dat tussen leerling en meester. Zoek bij Thundercat niet naar een vetste baslijn, het hele optreden was één vette, geile baslijn. Het eerste nummer mondde al meteen uit in een stevige jam en dat zou zo voor de rest van het concert duren. Samen met zijn al even getalenteerde pianist en drummer, nam Thundercat, getooid in korte broek, sandalen en afschuwelijk lelijk rood haar, je mee op een psychedelische trip en ontspoorden ze vakkundig elk nummer. In het middenstuk stal de drummer even de show, al was het uiteindelijk Thundercat zelf die zich als een modern basgitaargenie profileerde. Beluister die baslijnen uit “A Fan’s Mail”, “Them Changes” of “Friendzone” maar eens. Flea, eat your heart out!
Oudste nieuwkomer: American Football
Eventjes een quizvraagje. Noem een band die al 20 jaar bestaat en nu pas zijn debuut maalt op een Nederlands festival. American Football bracht in 1997 hun debuut uit, splitte al in 2000, kwam terug in 2014, bracht in 2016 de langverwachte opvolger uit en staat nu in 2017 eindelijk op Nederlandse bodem. Heel wat mensen gingen om tactische redenen naar James Blake (lees: een goed plekje voor Radiohead veroveren), maar zij mistten zowat het beste optreden van dag drie. De mooie, cleane gitaren spraken elkaar tegen en vulden elkaar aan. Alles was perfect gedoseerd, een streepje zang, een streepje piano, rustige drumfills en op tijd en stond een beetje trompet om de nummers aan elkaar te lijmen. Constante gitaarwissels gingen zo vlot dat niemand ze opmerkte. Tijdens “Desire Gets In The Way” stopte frontman Mike Kinsella zelfs eventjes het nummer om zijn gitaar juist te stemmen. Zo’n gevoel voor perfectie zien we graag. Opener “Stay Home” greep ons al meteen bij de keel om pas na afsluiter “Never Meant” los te laten.
Vervelendste naam om te typen: Junun ft. Shye Ben Tzur & The Rajashtan Express
Wie de sneltoetsen ctrl-c en ctrl-v heeft uitgevonden, verdient een standbeeld, want voor de review van Junun ft. Shye Ben Tzur & The Rajasthan Express (of kort Junun) hebben we te weinig tijd om de bandnaam steeds opnieuw te typen. Laten we het dan over de muziek hebben. Junun nam ons mee op een retourritje richting India, gaf onderweg een initiatie buikdansles en speelde muziek alsof er slangen bezworen moesten worden. Wie dicht genoeg stond, kon zien hoe Colin Greenwood langs de zijkant mee stond te kijken hoe zijn broer Johnny meespeelde met de bende leutige Indiërs. Een lekker exotisch dansfeestje dat ons inspireerde tot een eigen versie van de Bedoeïenendans.
Meest eigenzinnige setlist: Radiohead
Best Kept Secret Festival was er dit jaar al heel vroeg bij met de eerste naam. Logisch, want het feit dat niemand minder dan Radiohead deze editie zou afsluiten, was nieuws dat zowel de organisatoren als de bezoekers nooit durfden dromen. Ze zorgden ervoor dat de tickets in een mum van tijd uitverkochten. Bijgevolg stapelden de fans zich al redelijk vroeg op tijdens het optreden van James Blake om toch maar dat ideale plaatsje te bemachtigen om Thom en co. aan het werk te zien.
Dat band niet de meest voor de hand liggende set zou afleveren, stond in de sterren te schreven. Radiohead trok zich er niets van aan dat ze op een festival stonden. Hits zoals “Karma Police”, “Fake Plastic Trees” of zelfs “Creep” (dat recentelijk af en toe nog eens opduikt) ontbraken, wat waarschijnlijk niet naar de zin was van een deel van de mensen die een ticketje had bemachtigd. In de plaats kregen we een verstilde set met intiemere nummers en favorieten van de fans. Zo werd er moedig geopend met het subtiele “Daydreaming” uit hun recentste album. Ook tijdens het duistere “Climbing Up The Walls”, “Street Spirit (Fade Out)” en vooral “Exit Music (For A Film)” kon je een speld horen vallen. Daarnaast zorgden de talrijke songs uit ‘In Rainbows’ en een voortreffelijke uitvoering van “Let Down” voor een warm moment. Nummers zoals “Idioteque” en “The Gloaming” belichaamden dan weer de oncomfortabele elektronica die de groep in al die tijd gecreëerd heeft.
Een uitgelaten mood hing niet in de lucht. Radiohead staat dan ook niet bekend als de meest vrolijke band van de wereld. De band bewees met hun kwalitatief optreden waarom ze zo geliefd zijn, maar een publieksfavoriet of twee zou de twijfelaars over de streep kunnen getrokken hebben.
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2017/
Organisatie: Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Graspop Metal Meeting 2017 – Warme editie met Underdogtoppers!
Graspop Metal meeting 2017
Festivalterrein
Dessel
2017-06-15 t/m 2017-06-18
Frederik Lambrecht
préday - donderdag 15 juni 2017 - Carnation een band om in de gaten te houden + Brides of Lucifer zorgen voor spektakel!
Zoals enkele jaren het geval is, gaat Graspop in feite van start op donderdag in de late middag, waar enkele Belgische bands de kans krijgen om hun kunnen te tonen. Maar bij aankomst aan de ingang van de loketten waar de elektronische tickets werden uitgelezen, bleek dat het een eindje zou duren vooraleer je binnen zou geraken en jezelf zou kunnen settelen met de tent, om dan het ultieme moment -het betreden van het festivalterrein -kon aandoen. Gelukkig is dit voor de pers niet echt het geval, want het aanschuiven in de rij mogen wij overslaan, zodat we direct onze taak kunnen uitvoeren.
Zodoende stond ik dus bij aanvang van de Antwerpse death metal band Carnation te headbangen tijdens het nuttigen van een deugddoende pint. De op Entombed geschoold death metal klonk lekker vet, en zanger Duson was speciaal voor dit optreden met zijn hoofd in een pot rode verf gekropen zodat hij toch voor wat extra showgehalte kon zorgen. Met nog maar 1 EP achter de kiezen konden ze natuurlijk niet voor uren muziek zorgen, maar de 40 minuten hebben ze alvast met beide handen gegrepen!
Qua death metal was helaas weinig te beleven dit jaar, dus gelukkig was ik op tijd om bij dit feestje te zijn.
Voor de rest kon mij de donderdag niet veel bekoren, behalve enkele nummers die ik nog van de metalcore/melodische death metal band Hexa Mera heb beluisterd in de Metal Dome, tijdens het zoeken van wat afkoeling. Gelukkig was ook op deze vooravond de Classic Rock Café open, alwaar hitjes uit de jaren 70, 80 en 90 uit de boxen schalden.
Wel wil ik nog meedelen dat er een surprise act gepland was, maar deze was al enkele dagen geleden uitgelekt (Brides of Lucifer), maar deze stonden later op het festival ook gepland. 13 jonge deernen stonden in fantastische kostuum uitgedost hun engelengezang op het publiek los te laten. Voor diegenen die het nog niet wisten, dit is een project met Scala zangeressen (een meisjeskoor) onder leiding van Kolacny die covers uit de metalmuziek aan de man brengt. Speciaal is een understatement, maar het sloeg in als een bom. Voor herhaling vatbaar? Zeker en vast, want de covers van Dio (“Holy Diver”), Pantera (“Walk”), Slayer (“South of Heaven”), …waren een schot in de roos.
dag 1 - vrijdag 16 juni 2017 - Twisted Sister was uitstekend…euh Dee Snider, Emperor verwelkomt het duister op een hoofdpodium dan nog wel en Rammstein maakt minder indruk dan voorzien…
De zon warmde vlug de tenten op, dus lang blijven liggen was uit den boze op vrijdagmorgen, vooral als je de voorgaande edities vergelijk waarbij je wakker werd in de koelte maar wel de aangekoekte modder van je ellebogen moest likken. Richting festivalterrein was dus de boodschap en beginnen deed ik met de Belgische speed metal van Evil Invaders. Nog niet zo lang bezig maar nu als mogen openen op het hoofdpodium?! Wie doet hen dat na? Het klonk zoals ik ze kende…snel, heel snel, sterk uitgevoerde riffs en een stem die de zon deed verbleken. Speed metal op zijn best dus.
Ik slofte richting de Marquee alwaar Decapitated klaar stond. De technische death/groove metal knalde als een bom uit de boxen en aan sfeer was geen gebrek. Mochten we het allemaal op voorhand weten, dan stonden deze Polen zeker enkele uurtjes later geprogrammeerd, want blijkbaar lagen nog veel fans te verhitten in hun tent gezien het aantal toeschouwers dat maar opdaagden. Soit, ik heb mij alvast geamuseerd.
Terug richting hoofdpodia, waar op Main 2 Mike Howe al klaar stond in rode broek om de set van Metal Church af te trappen. Vorig jaar op Alcatraz fest was ik fan van de show, dus hoopte ik opnieuw op een leuke show. En het is hen gelukt ook, waarbij oudjes “Beyond the Black” en “Badlands” opnieuw de toppers waren.
Onder het motto “Who’s fist is this anyway” stond ik mee te bangen en moshen tijdens Prong in de Metal Dome. Fans van gitaarwerk konden hier hun hartje ophalen en met nummers “Beg to Differ”, “Cut & Dry” en de kraker “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” was dit een optreden van hoogstaande kwaliteit! Dank u Tommy Vicor!
Wegens enkele afzeggingen moesten nieuwe bands gezocht worden en het meest in het oog springend was uiteraard Dee Snider. Ik was overtuigd dat er geen enkel nummer van Twisted Sister ging gespeeld worden, maar man, ging ik daar serieus in de fout. “The Kids are Back”, “The Price”, “I wanna Rock” en ongetwijfeld de grootste meezinger van Graspop “We’re Not Gonna Take it” stonden op zijn setlist. Neen, afscheid nemen is moeilijk, en Dee Snider bewees dit. Hij is ondanks zijn leeftijd nog in topform en hij rende van links naar rechts op het podium om met zijn fans leute te maken. Ook een grote duim voor de cover van Soundgarden getiteld “Outshined” als eerbetoon aan Chris Cornell.
Een optreden die niet mocht gemist worden was deze van The Dillinger Escape Plan, want na 20 jaar geven ze er de brui aan met de mededeling dat ze willen stoppen op hun hoogtepunt. De mathcore klonk overtuigend, maar voor ondergetekende was deze muziek niet echt zijn ding. De fans zullen ongetwijfeld eventjes geslikt hebben tijdens het laatste nummer maar de toekomst zal uitwijzen of ze ooit nog terugkomen.
Ik heb nog enkele nummers van rockband Europe kunnen meepikken waaronder meezinger “The Final Countdown” die gans de weide deed meezingen.
Maar ik stond aan de hoofdpodia voor een totaal andere reden want de Noorse black metal band Emperor ging bijna van start gaan. De afwezigen hebben absoluut een topoptreden gemist en zullen zich dus beklagen dat ze niet mee headbangden op “Inno A Satana”, “Curse You All Man” en “I am the Black Wizards”, tevens de beste nummers van deze band en ook de nummers die deze vette show afsloten. Wie zegt dat Black metal niet op een hoofdpodium moet geprogrammeerd staan , zal vandaag wel eens goed in zijn ogen gewreven hebben. Bij deze Graspop: Dimmu Borgir zal volgend jaar ook wel fantastisch zijn ;-)
Afsluiten deze vrijdag deden we in stijl met de spektakelband Rammstein. Hun shows zijn altijd gevolgd met nieuwe snufjes, lasers en vuur, heeeeel veeeeel vuur…gelijk dat het nog niet warm genoeg was. Het hoofdpodium waar Rammstein ging spelen was enkele meters groter dan het hoofdpodium ernaast want blijkbaar moet dit podium veel gewicht dragen, maar ik weet niet of iedereen daarop gelet heeft. Helaas was ik niet onder de indruk…neen, ik heb ze al beter gezien. Oké, de hitjes waren paraat (“Reise Reise”, “Feuer Frei” met de eerste ontbrandingen op het podium, “Links 2-3-4” die een vette knipoog is naar Duitsland, “Ich Will”, “Du Hast” met de raketten die werden afgeschoten, meezingers “Sonne” en “Engel” en een pianoversie van “Ohne Dich” die de set deed afsluiten. Het uur en een half vloog voorbij maar zoals gezegd, miste ik iets aan het optreden. Wat precies kan ik niet zeggen, maar misschien omdat we telkens meer en meer van Lindemann en co verwachten. Maar ondanks dat ze minder waren, was Rammstein wel een terechte headliner van deze dag.
dag 2 - zaterdag 17 juni 2017 - 1 woord: Mayhem!
Ook op deze zaterdag was het heel goed weer en opnieuw was lang in je tent blijven hetzelfde gevoel ondergaan als een gepocheerd eitje.
As Lions was de eerste band die ik aanschouwde en zanger Austin Dickinson heeft al vele malen aangegeven dat zijn band niet populair is door zijn achternaam, maar wel meer door de muziek zelf. Spijtig genoeg spreek ik dit wel tegen want bij het aanhoren van de muziek moest ik constant denken: jaja, hij klinkt echt wel op enkele raakvlakken als zijn vader. De hardrock op zich had weinig om het lijf helaas.
Enkele stappen verder stond er wel een band waarop aan het wachten was, want de kleurrijke en progressieve sludge/rock band Baroness ging hun kunstjes tonen in de Metal Dome. Technisch een heel sterke band, maar als je geen fan bent van de zanger dan kon dit wel eens een domper zijn. Niet voor ondergetekende, want ik vond het een puik optreden.
De gebroeders Cavalera waren ook uitgenodigd met hun nostalgische blik richting het uitstekende album ‘Roots’, maar als ik nu iets zeg van dit optreden dan komt Max mij hoogstwaarschijnlijk persoonlijk opzoeken. Neen, spijtig dat ze zelf niet doorhebben dat ze dit album onrecht aandoen, en als je dan nog een oorkonde aan Lemmy wil geven die totaal mislukt dan stopt het voor mij…
Mayhem was ook zo’n band die op mijn to-do-list stond en dus stond ik te popelen in de Marquee tot ze begonnen. En ja, er was ook een verrassing van deze Noren gepland want ze gingen integraal het album ‘De Mysteriis Dom Sathanas’ spelen. Diegenen die nog nooit van dit album gehoord hebben: get a life, maar nummers als “Funeral Fog”, “Freezing Moon”, “From the Dark Past” en het titelnummer zelf blijven mij de rillingen geven als ik ze hoor. En vandaag klonk het duister en lekker smerig, zoals het hoort! Voor mij één van de hoogtepunten deze editie! Een mix van blues, stoner en rock? Ok, Clutch levert wat je vraagt J Lekker toegankelijk, maar toch zo goed.
Wegens weinig interessante bands voor ondergetekende ging ik naar de rustige rock van Alter Bridge kijken op een bankje die uitkijkt richting de 2 hoofdpodia, alwaar velen rustig aan het genieten waren van een deugddoende rustpauze en pintjes. Met dit weer mochten er voor mijn part wel 2 van zo’n tenten gestaan hebben. De setlist klonk nog redelijk leuk en paste perfect bij het bezinningsmomentje.
Ministry zette zich schrap in de Marquee en frontman Al Jourgensen had opnieuw vele clips mee zoals bij voorgaande optredens. “Just One Fix”, “Punch in the Face” & “Psalm 69” klonken als vanouds de beste nummers van de setlist. Industrial metal met een hoog tripgehalte!
Deep Purple was de ‘grootste’ afsluiter (in feite sloot In Flames af) op deze zaterdag en de oudjes bewezen dat ze nog steeds kunnen rocken! Van een originele bezetting is al lang geen sprake meer want enkel Ian Paice heeft zich staande kunnen houden. En het is ook al lang geweten dat het tijdloze nummer “Child in Time” niet meer op hun setlist staat wegens niet meer haalbaar voor de hoge uithalen. Gelukkig kunnen ze rekenen op vele anders nummers die ze in hun carrière hebben gemaakt met “Smoke on the Water” als summum. Was dit een legendarisch optreden? Nee, maar slecht was het allesbehalve. Dit blijkt hun afscheidstoer te zijn, ondanks dat ze nog maar net een nieuwe plaat getiteld ‘Infinite’ hebben gereleased. Hun oorkonde hebben ze alvast al ontvangen…een plek in de Rock and Roll Hall of Fame! En zo gingen we nog wat verder feesten tot diep in de nacht in de Classic Rock bar.
dag 3 - zondag 18 juni 2017 - Memoriam houdt Bolt Thrower levend en Suicidal Tendencies zet de Jupiler stage droog
Vorige week stond Slayer te spelen in de Ancienne Belgique in Brussel en was het voorprogramma The Charm the Fury. Ik kon ze niet aanschouwen en had ook totaal geen idee wie deze band was. Welnu, ze openden zondag Main 2 en wat was ik onder de indruk…van de frontvrouw. Qua muziek blijkbaar in stijgende lijn betreffende populariteit, maar de Nederlandse metalcore vond ik persoonlijk wat braafjes. Maar met de frontvrouw zou ik alvast niet braaf zijn ;-) Soit, na het geilen op de frontvrouw spurtte ik naar de Marquee, want daar stond wel een band die mijn interesse opwekte.
Vorig jaar werd beslist dat Bolt Thrower er mee ging stoppen na de dood van drummer Martin Kearns. Een aderlating voor vele old school death metal fanaten, maar gelukkig wist zanger Karl Willets dat hun muziek niet mocht verloren gaan. Met enkele oud leden van BT & Benediction werd een nieuwe death metal formatie opgestart genaamd Memoriam. Ondertussen is er al 1 full-length album gereleased (‘For the Fallen’) en hij klinkt lekker log. Live werd nogmaals bevestigd dat er leven is voor old school death metal. Topoptreden!
‘You know why they call pirates pirates?? Cause they Aaaaaaarrrrrrggh en zodoende ging ik met enkelen mee richting Alestorm. In mijn ogen ludieke power/folk metal met zangteksten die niet van hoogstaande kwaliteit zijn. Helaas hadden ze mij ook te grazen, want na het optreden zong ik lustig mee met “I’m here to drink your beer”. Echte rock ’n roll? Jap!
… Echte rock ’n roll? Jap … Airbourne kan dit als geen ander…ze namen de gitaren bij de hand en plagieerden de stijl van AC/DC. Hiermee bedoel ik dus niet dat ze slecht zijn want ik hou wel van stijl van deze rockers. De bierblikjes werden gretig uitgedronken op het podium en het publiek lustte er pap van!
Ik bleef rond de mainstages staan, want nu was het de beurt aan Hatebreed. Met hun nieuw album ‘The Concrete Confessional’ konden ze nieuwe nummers aan de man brengen, maar zoals meestal wordt de meeste leute nog gemaakt bij de toppers waaronder “To the Treshold”, “Perseverance”, “Live for this “, “This is Now” en zoveel meer. One family met moshpits en circlepits die het zand van tussen je oren wegblazen.
Suicidal Tendencies stond geprogrammeerd op het kleinste podium – the jupiler stage, maar het kon hen zichtbaar niet deren. De sfeer was uitstekend en de band was vandaag in topform. Dit optreden vloog voorbij en voor ik het wist stond er een massa volk op het podium mee te zingen met de crossover/hardcore/thrash metal van deze Amerikanen! Op hun menu stond een “Trip of the Brain”, gevolgd door een “War Inside My Head”. Maar ze waren zoals al vermeld “Subliminal” en ik was betoverd want ik was “Posseded to Skate”.
Opnieuw richting Main 2 want Rob Zombie had zijn podium al klaargezet. De shockrock heeft mij zelden ontgoocheld en deed dit wederom niet. “Dragula” en de Ramones cover “Blitzkrieg Bop” deden Dessel op zijn grondvesten daveren!
Afsluiten deed ik in de Marquee met Primus uit nostalgische overweging, maar ook omdat de headliners mij absoluut niet konden bekoren. Sorry smaken verschillen, maar Evanescence, Scorpions en Sabaton? Neen dank u. De alternative rock van Primus klinkt aanstekelijk, maar “Too Many Puppies” blijft toch hun absolute blikvanger.
Graspop editie 2017 zat er alweer op en opnieuw heb ik mij geamuseerd. De sfeer hier is subliem, enkel raakten de headliners minder dit jaar voor mij persoonlijk . Moeder natuur krijgt van mij dit jaar pluspunten, want er was enkel op donderdag bij aankomst een regenbui te bespeuren, maar dan wel een deugddoende. En we kunnen weer aftellen naar volgend jaar!
Organisatie: GMM, Dessel
Chelsea Wolfe – de pracht van de duisternis …
Chelsea Wolfe – Moon Duo
Trix
Antwerpen
2017-06-19
Didier Becu
Maandagavond, het kwik raakt maar niet onder de dertig en iedereen vult zijn eigen dagen op zijn eigen manier op. Gelukvogels die snel genoeg waren voor tickets stonden in de Lotto Arena om ene Eddie Vedder te zien, driehonderd meter verder kozen anderen ervoor om hun lijf door elkaar te laten schudden op de Sinksenfoor en wie deze afstand nog eens aflegde stond in de Trix Club voor een uitverkocht concert van Moon Duo en Chelsea Wolfe. Puffen, net niet stikken, en dan hebben we het nog niet eens over de verkeersellende die zich de laatste maanden meester over Antwerpen maakt. Kortweg, gisteren kreeg zweten een iets andere dimensie. Wie bereid was voor zo veel foltering, moest daar natuurlijk muzikaal voor beloond worden. Je doet immers niet voor niets in het leven!
Een double bill werd het. Niet omdat dit beter klinkt, gewoon omdat beide acts een volwaardige set zouden brengen waardoor het aanvangsuur stipt op acht uur werd gehouden. Nobel, maar ook op de sociale media heel wat vloekende concertgangers die muurvast op de Ring zaten. Het leven van een concertfreak is niet altijd bezaaid met rozen…
Voor het Amerikaanse Moon Duo is de Trix inmiddels al lang een bekende plek. Als onze calculator niet door de hitte is gesmolten, was dit hun derde passage in de Antwerpse undergroundtempel. Het begon in 2009 als een projectje (zien wat we kunnen) van Ripley Johnson en diens vriendin Sanae Yamada, maar is ondertussen uitgegroeid tot een psychedelisch rockmonster dat zonder haperen het beste uit zichzelf haalt. De muziek van Moon Duo is natuurlijk wel retro, het lijkt wel alsof je met een tijdsmachine ergens in 1969 bent beland, maar het is wel goede retro. Wat we hebben gehoord op de nieuwe ‘Occult architecture vol. 1’ vertaalde zich eveneens op het podium, psychrock van een zeer hoog niveau, de tonnen zweetparels kreeg je er gratis en voor niets bij. Als je goedlopende treinen niet bij onze spoorwegen vindt, boek dan de volgende keer een plaatsje bij Moon Duo.
Het dakterras van de Trix werd meteen overmeesterd door mensen die nood hadden aan frisse lucht, nou ja, gewoon lucht. Veel tijd was daar niet voor, want in een snel tempo werd het podium klaargestoomd voor Chelsea Wolfe. Eerder werd bekend gemaakt dat deze priesteres van de duisternis op 22 september een gloednieuwe plaat zou uitbrengen op Sargent House, het label waarop je tegenwoordig ook onze nationale trots Brutus aantreft. De nieuwe songs werden voor het einde gespaard, eerst bewees de Californische muzikante waarom ze de laatste jaren alsmaar meer muziekharten wist te winnen. Juist, door goed te zijn …
Het werd meteen duidelijk waarom Chelsea Wolfe de gedroomde partner van Moon Duo voor een dubbelconcert was. Net zoals bij de openingsact, kun je de songs van deze band meer als een trip zien. Wat ooit begon als doomfolk of gothic, is uitgegroeid tot een heerlijke mengelmoes van alle mogelijke donkere stijlen. Dat eerste zit er trouwens nog altijd in, want de stem van Chelsea Joy Wolfe (haar echte naam) zweeft tussen die van Zola Jesus en Julianne Regan van All About Eve), maar het reikt verder dan dat.
De Amerikaanse die tien jaar geleden haar eerste songs opnam was karig met woorden, het kon ook de warmte zijn, toch zag je haar glunderen toen ze pijlsnel de tevreden gezichten van de zaal in haar vizier kreeg. Een artieste die enorm is gegroeid en meespeelt op het allerhoogste niveau, wellicht nooit een radiohit zal scoren, maar door haar kwaliteit voldoende in huis heeft om jarenlang in de harten van muziekfans een plaats te krijgen.
Twee trips voor de prijs van één. De ene voortgestuwd door de spirit van de psychedelische sixties, de andere door de pracht van de duisternis. Het zou ons verwonderen dat ze dat op de foor, of zelfs in die Lotto Arena ook gekregen hebben.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
Goede Franse bands kan je op één hand tellen. Goede Franse metalbands kan je al op twee vingers tellen, één vinger voor Alcest, een andere voor Gojira.
Gojira is al zo een kleine 20 jaar het zwaarste metaal aan het bewerken en heeft na jaren pompen en hameren ook gaandeweg buiten de Franse landsgrenzen de nodige erkenning gekregen. Met het nieuwe alom geprezen album ‘Magma’ is die buitenlandse interesse een fors stuk aangegroeid en mag de band stilaan op een serieuze internationale aanhang rekenen.
Eerder dit jaar beukten ze nog los door een uitverkochte AB en gisteren walsten ze met ware orkaankracht over de weide van Graspop, maar wij vonden het wel eens interessant om de band op eigen bodem te gaan aanschouwen in het sympathieke concertzaaltje Le Splendid in Lille. We mochten er plaatsnemen tussen een stel losgeslagen Franse metalheads die bij een temperatuurtje van ruim boven de 30 graden compleet uit de bol gingen op een portie stomende en brutale metal.
Gojira speelde genadeloos hard, met de intensiteit van een ontketende F1 bolide en de kracht van een heuse atoombom, Le Splendid was vanavond heel even Hiroshima.
Het majestueuze album ‘Magma’ vormde de hoofdmoot van het bombardement met verschroeiende versies van onder meer “Only Pain”, “Silvera”, “Stranded” en “The Cell”, mokerslagen die onverbiddelijk hard tegen de muren kwakten en nog een stuk wilder klonken dan de albumversies, voor zover dit al mogelijk was. De onvermurwbare ‘wall of sound’ die Gojira hiermee creëerde mankeerde wel een beetje de subtiliteit van de albumversies van de songs, maar zorgde daarentegen wel voor een tomeloze energie die zijn effect op de fans geenszins miste, dat Franse zootje ongeregeld ging meermaals uit zijn dak.
Ook wij ondergingen met de glimlach de onmetelijke decibels en de overdaad aan heavy riffs, maar wat ons een beetje tegenwerkte was de wat te nadrukkelijke aanwezigheid van de dubbele snare-drums. We weten het, die dingen zijn onvermijdelijk in dit genre, maar om in quasi elke song hetzelfde staccato-drumtruukje op te voeren is een beetje te veel van het goede. De dooddoener was dan ook nog eens een compleet overbodige drumsolo, toch ook weer één van die valstrikken van het genre waar menig bandje hardleers blijft in lopen. Maar goed, die drumsolo duurde nu ook weer niet zolang en werd meteen opgevolgd door een geweldig “The Shooting Star”, onze favoriet uit ‘Magma’, waarna we ook nog eens getrakteerd werden op een verpletterend “Pray”. Hiermee waren we meer dan content. Net zoals de bandleden zelf trouwens, want zij kwamen na de laatste mokerslag “The Gift Of Guilt” hun publiek uitvoerig bedanken voor zoveel enthousiasme.
Een avondje verschroeiende metal in een bloedhete uitverkochte zaal ,tussen de extreme zweetlijfgeuren van een bende uitzinnige Fransozen. Weer een ervaring rijker.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de AB, Brussel , maart ll
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gojira-20-03-2017/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Vapors of Morphine – Intense concertervaring met Morphine in het achterhoofd
Morphine
DOK
Gent
2017-06-18
Wouter De Sutter
De tijd vliegt, dat zwaar belegen gezegde kwam zondagavond meer dan eens voorbij gezoefd toen Vapors Of Morphine het Gentse publiek succesvol aan het entertainen was in DOK met de low rock die de bandleden eigenhandig vormgaven in de late eighties, vroege nineties. De zwoele zomerzon brandde de melancholie niet volledig weg.
Vapors of Morphine, de wettelijke erfgenaam van Morphine, houdt het intussen al bijna net zo lang vol als het moederschip dat in de vroege zomer van 1999 jammerlijk kapseisde. Een zware hartaanval op een Romeins podium maakte toen een einde aan de levenswandel van Morphine – uithangbord Mark Sandman. Begiftigd muzikant met een mening en charismatisch as hell.
De veel te vroege passage van magere Hein maakte dat uw man-ter-plaatse de driekoppige formatie slechts één maal live aan het werk zag, op één van de laatste edities van Rock Torhout. Op het kleine festivalpodium (nou ja), een concert van onvergetelijke orde dat doorging onder een loden zon.
Een bijzonder goede match, de sound van Morphine vormt de perfecte muzikale omlijsting van dog days. Zoals afgelopen zondag, als de thermometer piekt en niemand nog zin heeft om een klap uit te richten.
Vapors of Morphine, aanvankelijk bedoeld als een one off – aangelegenheid in Italië n.a.v. de 10de verjaardag van het overlijden van Sandman, ademt dezelfde warme sfeer uit en gaat voor dezelfde basic aanpak en instrumentatie als weleer.
Het repertoire, gebracht door de originele bandleden Dana Colley (bas sax) en Jerome Dupree (drums) bijgestaan door Jeremy Lyons (bas & gitaar), beperkt zich niet tot de Morphine-catalogus. Covers en nieuw werk zitten ook in de bagage.
Twee Vapors-albums tot dusver: ‘The Ever Expanding Elastic Waste Band’ in 2010 en, meer recent ‘A New Low’, een vette knipoog naar de roepnaam van het eigenhandig ontworpen (sub)genre dat slome bluesrock en jazz combineert tot een uniek, herkenbaar geheel. Gesmaakt door een bescheiden maar uiterst hardnekkige fanbase langs beide kanten van de oceaan.
Ook voor het concert in DOK mocht de belangstelling groot heten. Anders dan aangekondigd startte de show niet om half negen. De curfew (22h sharp) en de wens om zoveel te spelen als enigszins mogelijk, maakten dat het trio een kwartier eerder dan aanvankelijk gepland uit de startblokken schoot. Zelden meegemaakt. Maar met welgemeende excuses aan het adres van de rij wachtenden.
Vapors Of Morphine bracht zondag op de meest ongedwongen manier denkbaar een evenwichtige bloemlezing uit de Morphine-catalogus en het nieuwe werk. Over de opbouw was goed nagedacht; geen aanloop met uitsluitend nieuw materiaal om dan gauw af te sluiten met een reeks klassiekers aan het eind.
Oud en nieuw werk werden perfect op elkaar afgestemd, niets viel uit de toon. Net zo goed plaats voor “Mary” (Morphine) als “Irene” (Vapors) op de playlist. De nieuwe plaat werd niet uitdrukkelijk in de vitrine geplaatst. Dana Colley zorgde voor de kurkdroge bindteksten tussen de nummers door. Er mag al eens gelachen worden.
Het concert werd na een uur en drie kwartier besloten met “Buena”. Geen bis wegens geen tijd meer over. Het 20ste nummer –“The Night” stond op de setlist vermeld als laatste – bleef noodgedwongen in de coulissen.
Een ovatie dan maar van het dankbare publiek. Dik verdiend als u het ons durft te vragen, Vapors of Morphine tekende voor één van de meest intense concertervaringen van de voorbije jaren. Amen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
GravelRoad - Met veel respect en passie
GravelRoad
café de Zwerver
Leffinge
2017-06-16
Ollie Nollet
Met hun achtste, ‘Capitol Hill Country Blues’, maakte GravelRoad uit Seattle één van de betere platen van het voorjaar en dat was De Zwerver, zoals steeds met de vinger aan de pols, niet ontgaan. De plaat, die geproducet werd door Jack Endino (Nirvana, Soundgarden, Mudhoney,...), is niet meteen te catalogeren en blaast je ook niet van bij de eerste minuten omver maar heeft wel een onverklaarbare aantrekkingskracht die bij iedere beluistering groeit.
En zoals ik vooraf vermoedde en vooral hoopte wisten ze die aantrekkingskracht op het podium nog eens extra te kristalliseren.
Drie eenvoudige kerels die je niet kon betrappen op zelfs de minste zweem van pretentie maar wel een grenzeloze passie voor muziek uitstraalden en veel respect betoonden aan hun helden die zich situeerden in de Fat Possum-stal van rond de eeuwwisseling.
Vooral T-Model Ford, met wie ze een drietal jaar tourden en twee platen opnamen, werd meermaals bewierookt. Een tweetal covers van de man konden dan ook niet uitblijven. Maar ook RL Burnside (“Fireman rings the bell”) en de onvolprezen Junior Kimbrough (“Sad days lonely nights”) vielen die eer te beurt. Dat laatste bezorgde me bijna een delirium maar dit geheel ter zijde.
Toch moest hun eigen werk absoluut niet onderdoen voor deze covers, integendeel. Er werd vooral geput uit hun laatste worp maar ook de drie voorgaande platen en een binnenkort te verschijnen gloednieuw album kwamen ruimschoots aan bod.
Hun stijl bleek live al even moeilijk te definiëren. Basis bleef evenwel steeds de deep (trance) blues waaraan dan elementen uit uiteenlopende genres als psychedelica, southern rock, garagerock, hardrock of punk werden toegevoegd om zo een unieke sound te creëren. Centraal stond de immer subtiele, wat loom klinkende gitaar van zanger Stefan Zillioux die vakkundig begeleid werd door een erg wendbare zessnarige bas (Joe Johnson) en de stevige drums van Martin Reinsel. Die laatste fungeerde ook als spreekbuis en zorgde met zijn bindteksten (Seattle is net als België, het regent er ook elke dag) meermaals voor hilariteit terwijl zijn grijns Jack Nicholson uit The Shining liet verbleken.
Hoogtepunten vraagt u? Ik hoorde haast niets anders. Toch wil ik graag het slepende en lijzig gezongen “Back yard” vermelden of het lange Black Sabbathiaanse “Asteroid”.
Mijn favoriet, het instrumentale “Green lungs”, haalde die kwalificatie net niet omdat die, voortdurend aan de ketting rammelende, tweede gitaar van op de plaat hier noodgedwongen ontbrak. Jon Kirby Newman was er immers niet bij maar zelfs dat kon mijn euforie niet temperen.
En, alsof we dat al niet wisten, bewees GravelRoad tijdens de bisnummers dat ze niet voor één gat te vangen zijn met twee ultrakorte, nijdige punksongs (“Monkey with a wig” en “Medpass”).
Concertje om in te lijsten!
… Wwie ze alsnog wil zien : 01/07 De Giraf, Zwalm
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Primal Scream verkoopt ons een lel van jewelste
Primal Scream
De Roma
Antwerpen
2017-06-16
Lode Vanassche
MannGold zien er niet uit als de grootste fuifbeesten, maar ze spelen wel mokersgewijs de grootste pareltjes progrock. Twee drummers en bas sturen bij momenten loodzware instrumentaaltjes die vaak aan de gelaagdheid van Mogwai en Godspeed, overgoten met een , hoe paradoxaal ook, een Stooges of MC5 sausje. Hou deze knapen in het oog, ze verdienen grotere podia.
‘And now, for something completely different’: Primal Scream. Drummer Bobby Gillespie verlaat in 1984 The Jesus And Marychain om zelf met de Stone Roses gitarist Duffy de hort op te gaan. De rest is (wereld)geschiedenis. Wat kan je life verwachten van een groep die gospel, psychedelica, rock, R&B, funk, punk en electro speelt? Veel dus. En ze hebben met verve een mix van dit alles gebracht, met een opeenvolging van hoogtepunten en crowd pleasers.
Er wordt uit verschillende vaatjes getapt en daar is voor alle duidelijkheid niets mis mee. Booby weet al lang dat het warm water is uitgevonden en koos voor een basic Scream opstelling. Bas, toets, gitaar en zang. Kwatongen beweren dat ze na een optreden in de Melkweg in Amsterdam vaak niet meer te pruimen zijn door de inname van een buslading leuke substanties, maar daar viel in de Roma niets van te merken.
De bloedvorm werd alras getoond met opener “Swastika Eyes”. Gevolgd door een zorgvuldig uitgekozen playlist uit hun complete repertoire. Wie verwachte dat ze integraal hun laatste ‘Chaosmosis’ gingen spelen, was eraan voor de moeite. Als een ware volksmenner laat Zijne Eigenzinnigheid onder andere “Jailbird” , “Slip inside this house” op het publiek los. Het nieuwe “Feeling Like a Demon Again” past perfect in het rijtje. Met een potige versie van “Get Your Rocks off” kan het Oerschreeuwfeest niet meer stuk. En dan het moment…… ‘ Just what is it that you want to do? Well, we wanna be free, we wanna be free to do what we wanna do. And we wanna get loaded and we wanna have a good time. And that's what we're gonna do (away baby, let's go). We're gonna have a good time, we're gonna have a party ‘ “Loaded”: Daarvoor alleen heb je een arm veil.
Tevens mochten we een ijzingwekkend goede rockversie horen van hun gospel klassieker “Movin’ on Up”. De definitieve knock out is er met “Come Together”, een oproep tot eeuwige ongehoorzaamheid tegen over het systeem.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Qua revival van de nineties gitaarrockgroepen werden we al wat verwend de laatste tijd. Amper een week na de fantastische doortocht van Buffalo Tom was het nu de beurt aan The Afghan Whigs om te schitteren in de AB. In tegenstelling tot Buffalo Tom, die uitvoerig de 25ste verjaardag van hun meesterwerkje ‘Let Me Come Over’ kwamen vieren, was het concert van The Afghan Whigs minder op nostalgie gericht. De band had daar een goeie reden toe, er moest een nieuwe plaat ‘In Spades’ worden gepromoot. Daar hadden wij niks op tegen want ‘In Spades’ is een bijzonder sterk werkje, evenals ‘Do The Beast’ van drie jaar geleden, waaruit hier trouwens ook uitvoering werd geput. In de periode voor ‘Do The Beast’ leken The Afghan Whigs trouwens 16 jaar van de aardbol verdwenen, maar alle goeie dingen komen vroeg of laat terug boven water. En of ze terug zijn ! we zullen het geweten hebben.
The Afghan Whigs stonden immers scherper dan ooit en speelden bij momenten snoeihard. Na een fijnzinnige intro “Birdland”, met enkel Greg Dulli in de hoofdrol, trok de band bijzonder fel van leer met een verschroeiende aanvangsronde met “Arabian Heights”, “Matamoros”, “Honky’s Ladder” (het eerste oudje ) en “Light As A Feather “. Bij momenten werd hier een geluidsmuur met maar liefst 4 gitaren opgetrokken, geen moment van ademruimte werd ons gegund. En dan kwam die fenomenale muilpeer “Debonair” er al aan. De AB kookte over, en het was verdomme al zo warm. “Debonair” was trouwens één van de twee songs die uit hun meesterwerk ‘Gentlemen’ werden gehaald. Die andere was een uitzinnig “Fountain & Fairfax” dat stoomde als een ontketende The Who in hun jongste jaren. Had u ons op voorhand gezegd dat The Whigs maar twee songs uit het onevenaarbare ‘Gentlemen’ gingen spelen, wij zouden met een serieus pruilmondje naar Brussel getrokken zijn. Maar jeetje, hebben zij dat met verve opgelost. En dat vooral door de sterkste momenten uit hun twee recente albums (“Algiers”, “Demon In Profile”, “Into The Floor”,…) uit te strooien tussen een hoop onvervalste klassiekers als “John The Baptist”, “Sometin’ Hot” en “Going To Town”.
De bisronde was er ook eentje om van te smullen. Na de verrassende Faces cover “Ooh La La” pakten The Whigs uit met een krachtig en fel rockend “Parked Outside” en een intens “Summer’s Kiss” om er dan met de gevoelige snaar van “Faded” op een briljante manier uit te gaan. Het kon misschien ook wel een beetje van de warmte zijn, maar wij waren hier serieus aan het smelten.
The Afghan Whigs stonden vanavond met één been in het heden en met één in het verleden. Beide benen waren in topconditie.
Ook vernoemenswaard was Ed Harcourt, die al een pak soloplaten uitheeft , maar nog steeds in de vergetelheid bezig is , zo blijkt. Solo of met een violist bracht hij enkele innemende songs , haalde hij eens fors uit met gitaar of experimenteerde hij in een klankenspectrum. Na de set vervoegde hij een goed kwartier laten de heren van The Afghan Whigs.
Organisatie: Live Nation
Met ‘In Mind’ blikte Real Estate, een jong vijftal uit New Jersey, dit voorjaar al hun vierde plaat in die weinig nieuws laat horen dan op haar voorgangers. Live heeft dit zo zijn voor- en nadelen. In het beste geval sleuren ze je mee in een langgerekte muzikale trip waartoe hun licht psychedelische sixties Westcoast sound à la The Byrds en The Grateful Dead, of recenter, Teenage Fanclub en The Shins, zich prima leent. In het andere geval dreigt al vlug verveling toe te slaan. Dat gebeurde die avond helaas net iets te vaak om van een volledig geslaagd concert te kunnen spreken.
De Orangerie was nochtans goed gevuld voor een groep die tot dusver nog op weinig noemenswaardige concertagenda’s of festivalfiches in ons land mocht prijken. We vermoeden dat de doorgaans positieve reviews die in de blogosfeer over deze band circuleren daar voor iets tussen zitten. Louter instrumenteel vonden wij Real Estate op zijn sterkst, en dat niet alleen omdat Martin Courtney niet meteen de meest charismatische frontman is die er dezer dagen rondloopt. De uitgesponnen melodieuze gitaarsolo’s op nummers als “Darling”, “Talking Backwards” en publieksfavoriet “Had To Hear” werden in de zaal op beleefde herkenningsapplausjes onthaald. Maar er was ook voldoende gelegenheid om zachtjes weg te mijmeren op het tragere, oudere werk als “Easy “ of “Green Aisles”.
Al bij al een aangename soundtrack dus bij een luie, warme zomeravond. Als het zo blijft zomeren gaan wij hun albums nog vaak draaien thuis.
Organisatie: Botanique, Brussel
The Narcotic Daffodils uit het Brusselse hebben hun derde album, ‘Summer Love’, uitgebracht bij het Antwerpse Starman Records. Ze weten de tijdsgeest van die zomer van de liefde perfect te vatten in licht verteerbare, psychedelische pop voor liefhebbers van Shocking Blue en Middle Of The Road. Ook Jefferson Airplane, Iron Butterfly en Buffalo Springfield zijn nooit ver weg. Maar er zijn ook nog wat werkpuntjes.
Bezieler Simon Rigot (die je misschien nog kent van newwaveband Berntholer en hun culthit “My Suitor” en later van Les Cactus met o.m. Perry Rose en Dirk Schoufs) richtte The Narcotic Daffodils op in 2009. Na twee albums verlieten drie leden de band en moesten vervangers gezocht worden. Met drie nieuwe, jonge muzikanten (Maria op gitaar, Luna op orgel en zang en Arne op drums) brengen ze op zes nummers een fijne en heel aanstekelijke mix van psych, acid en bluesrock. De nieuwelingen moeten nog een beetje groeien in hun rol in de band, maar met wat meer podium- en studio-ervaring komt dat goed.
Op het vorige album hadden ze hun sound een moderner jasje aangemeten, maar op dit derde album keren oprichters Simon Rigot (sitar en keyboards) en bassist Flupke terug naar de psychedelische pop en rock. De band haalde voor dit album zijn inspiratie opnieuw uit de wilde jaren ‘60, een tijd waarin alle experimenten mogelijk waren, van de flower power, de seksuele revolutie en het leven in communes tot de invloed van Indiase muziek, psychedelische bluesrock en breed uitwaaierende Hammond-orgels.
De sfeer en de composities zitten alvast heel raak. Alleen laat de band punten liggen inzake de teksten. In de sixties hadden liedjes toch vaak een verhaallijn en die ontbreekt hier meestal. Ook de productie en geluidsmix kunnen beter, of het moet zijn dat die moeten bijdragen aan het retro-garagesfeertje. Maar er zijn genoeg momenten dat alles juist zit. Het lang uitgesponnen “Atomic 53” doet een beetje denken aan de vroege albums van Fleetwood Mac (Black Magic Woman, Albatross) en aan The Fifth Dimension en daarmee zitten The Narcotic Daffodils toch al zeker in het juiste tijdvak.
‘Summer Love’, de track dan, opent met een prachtig Hammond-geluid dat op zich alleen al de hele song overeind houdt tot aan de psychedelische outro. Ook “Naturally High” teert hard op het geluid van de keyboards.
“Guardians” is een straffe track met heel uiteenlopende ingrediënten: rock, acid, garage, fuzz en zelfs een beetje punk. “Hypnotized” is zonder meer de leukste en interessantste track op dit album. Hier zit alles juist.
“Bruxelles” is een beetje een buitenbeentje op dit album en niet alleen omdat hier niet in het Engels gezongen wordt, maar in het Frans en in het Nederlands. De verstaanbaarheid kon beter, vooral omdat deze song wel iets te vertellen heeft. Zoals de titel laat vermoeden is het een ode aan de stad Brussel, met als ruggengraat de haltes van belangrijke metro- en tramlijnen. Dit guitige lied sluit ook minder aan bij het psychedelische van eind jaren ’60 zoals de andere songs en past eerder bij het begin van de sixties, bij de jonge France Gall en Françoise Hardy.
Echt een instant hit of een spontane meezinger scoren The Narcotic Daffodils niet op ‘Summer Love’. Het is wel een ideaal plaatje voor in de auto, deze zomer op weg naar het zuiden van Frankrijk of naar Italië. Ook festivals en broeierige muziekcafés kunnen met deze band hun voordeel doen.
Info http://vi.be/thenarcoticdaffodils
We zijn al halfweg 2017 maar kregen hier een album dat sedert December 2016 uit is. Na de nodige interne wissels lijkt deze Italiaanse band terug op cruise snelheid te zitten. Voor het geluid werd beroep gedaan op Joost Van Den Broeck (Epica, Ayreon, Xandria…). Er werd dus niets aan het toeval overgelaten.
Het album klinkt vol en stevig. ‘Vertigo’ is een soort van conceptplaat dat zich in de Victoriaanse tijd afspeelt en losjes gebaseerd is op verhalen van Dante. Dit is te merken aan de klankkleur van het album. De muziek is tevens vrij theatraal opgebouwd en de klassiek klinkende backings en achtergrondkoren versterken dat nog.
Er is veel te ontdekken in de tracks: luister maar eens naar alle details in bijv. “Metamorphosis”. Talrijke twist and turns, koortjes, piano en gitaarsolo’ kleuren de song. De zang klinkt karakteristiek en Fabio heeft soms een wat benepen stemgeluid. Maar over het algemeen valt er niets negatiefs over te zeggen. Ook in de negen andere tracks krijgen we al deze elementen te horen: veel bombast, fijne details en krachtig gitaar- en percussiewerk.
‘Vertigo’ klinkt krachtig en vol. Soms als een subtiele pletwals. Ze hebben vijf jaar de tijd genomen voor hun opvolger en ze hadden intussen de nodige personeelswissels. Aan het resultaat te horen is het de moeite waard geweest om zolang te wachten.
De Luxemburgse band My Own Ghost heeft haar tweede album uit. Een album dat wat radiovriendelijker en minder metal klinkt dan hun debuut ‘Love Kills’. Rock met elektronische ondersteuning en een vocaliste in de vorm van Julie Rodesch. Ze presteert over het algemeen heel goed en zorgt voor de melodische noot in de songs. Maar dat is al meer detailkritiek. De songs zijn over het algemeen sfeervol en met melodisch gitaarwerk. Opvallend is “The Night I die” die de akkoorden van Chris Isaac zijn “Wicked Games” als uitgangspunt neemt. Het is dus geen cover geworden maar eerder een vertrekpunt. Een mooie ballad. “Hope” is een mooi opgebouwde ballad dat het vooral van de zang en de synths moet hebben. Net als “If I Stay” dat als een donkere elektro track klinkt. Ook enkele meer uptempo nummers zijn erg geslaagd: “Don’t Say You Love Me”, “Everytime I Break” of opener “Life on Standby” (mooie gelaagde vocalen).
My Own Ghost heeft een album gemaakt dat licht verteerbaar is maar toch kwalitatief genoeg is om er genoeg luisterplezier aan te beleven. Het zal niet eenvoudig zijn om op te vallen tussen de resem releases maar de stem en elektronische toets zijn hun pluspunten hiertoe.
Nederlands 
Français 
