Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel rammelt , garagerockt , postpunt, kortom een zwarte postpunkmis! Ssongstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning,  door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De nummers voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . “Memory” met z’n elf minuten is hier het sterkst! Precoccupations zorgt voor een unieke sfeer ,  bouwt op , bijt van zich af en nestelt zich tussen onze oren . Hier komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages.
Het materiaal klinkt tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Anxiety”, “Degraded”  en “Stimulation” brengen allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. “Sense” en “Forbidden” brengen ons even op adem.
We worden in een houtgreep gehouden in hun verzwelgende sound.

Dunk!festival 2017 – Postrock in al z’n aspecten – Op z’n ‘Postrock’ best!
Dunk!festival 2017
Jeugdheem De Populier
Zottegem (velzeke)
2017-05-25 t/m 2017-05-27
Simon Van Extergem

Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock en zijn genres . Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het prachtige mooie zomer weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam …
Dunk!festival blijft voor mij het aangenaamste festival. Qua sfeer kan er niets aan tippen. De gemoedelijkheid bij zowel de bezoekers als de organisatie is typerend. Waar anders krijg je nog gratis parking, gratis camping, gratis koffie en gratis ontbijt. De locatie en de integratie van het bos is een meersterzet die het festival opnieuw doen groeien. De zorg voor het podium en de geweldige lichtshow zijn bijna ongeëvenaard.
We mogen trots zijn dat dergelijk festival hier in België mogelijk blijft. Ik zie jullie allen graag volgend jaar op Dunk!festival.

dag 2 – vrijdag 26 mei 2017
Door omstandigheden op het werk moest ik, tot mijn scha en schande forfait geven door de eerste dag van hét Dunk!festival. Ook op dag 2 kan ik pas laat vertrekken. Hierdoor mis ik onder andere het optreden van All We Expected, waar ik zo hard naar heb uitgekeken. Jonge (West-)Vlaamse wolven die mijn hart altijd verblijden. En van wat ik van het publiek achteraf gehoord heb, heb ik inderdaad een fenomenale show gemist. Maar ik krijg ongetwijfeld nog wel eens een herkansing.

Gelukkig ben ik wel net op tijd voor Aidan Baker en Karen Willems. Een tijd geleden heb je ze al eens samen gezien en nu wat het opnieuw prijs. 2 grootheden uit de alternatieve scene. Hij bij onder andere Nadja, zij van onder meer Inwolves. Maar eigenlijk van zoveel meer. Een prachtige impro-set die het beste van hun twee werelden combineert. Drone en gitaarnoise, freaky jazzy drum met ongelofelijk veel gevoel,... Bevreemdend en verbijsterend. Enig nadeel van de show: deze set past veel beter in een donker zaaltje, niet in een half-open zonnige tent. Maar dat kan de pret niet drukken.

We werpen een blik op de mainstage, die ondertussen al aardig in de zon aan het bakken is. Daar speelt het Australische Meniscus. Ze zijn meegekomen in het zog van We Lost The Sea, die later deze avond nog eens langs komen. Klassieke post-rock nu, die prachtig balanceert tussen hard en zacht, tussen droom en daad, tussen gebalde vuisten of een zalvende hand. Een mooie toevoeging aan het festival en dus niet zomaar een bandje uit het package deal om de grotere band ( en hun management) tevreden te stellen.

De tijd was rijp en de temperatuur hoog genoeg, om ons te verplaatsen naar het bos. Vanaf dit jaar is het bos een integraal deel van het festival geworden. Niet alleen moet je erdoor om je te verplaatsen van de stargazer naar de main, er is ook plaats gemaakt voor een mooi podiumpje. Dit ligt diep in het bos verscholen, aan de voet van een glooiende helling. Op die manier wordt er een natuurlijk amfitheater gecreëerd. Een prachtig kader voor prachtige optredens. Daar horen we True Champions Ride On Speed. Ze brengen experimentele math-rock. Ikzelf vind math-rock op zich al vrij experimenteel, maar deze jongens gaan nog enkele stappen verder. Ze brengen nummer die alle conventionele ideeën en opvattingen over nummers overboord gooien. Nummers die wringen en botsen en die veel inspanning vragen van het publiek. Ze geven je nooit een gemakkelijk gevoel. En van waar die verwijzing naar speed komt, werd ook snel duidelijk.

Verbaasd, maar voldaan haasten we ons naar de onverwachte topper van vandaag: We Lost The Sea. Deze Australische band verlaat voor de eerste maal hun heimat. Het is dus ook vandaag hun eerste keer in Europa. Waarom het zo lang geduurd heeft is mij nog steeds een raadsel. Ze bestaan inmiddels al 10 jaar. Vandaar dat er ook van zenuwen geen sprake was. We lost the sea is een prachtige geoliede machine. Ze brengen moderne post-rock, in de lijn van landgenoten Sleepmakeswaves. Eén gigantische bal energie die de tent plat walst. Ze zien er ook niet meer van de jongste uit, maar aan kracht en motivatie geen gebrek. Dit is voor mij DE ontdekking van dit festival. Ik hoop dat ze niet nog eens 10 jaar wachten om in onze contreien te vertoeven. Ik zal er opnieuw staan.

Tijd voor iets totaal anders nu: Alma. Door de organistoren van Dunk!festival werden ze ontdekt tussen al het geweld op Arctangent. Ze hebben een a-typische sound voor een post-rockfestival en toch passen ze wonderwel in deze line-up. 3 jonge Britten, waarvan er één begunstigd is met een fenomenale stem. Hoog en ijl, maar prachtig in alle soberheid. Het doet mij ongewild denken aan Sigur Ros, bij momenten. Ook de nummers worden prachtig opgebouwd rond de stem en zorgen dat deze schittert. Ze blinken uit in eenvoud. De band brengt zeker niets nieuws, maar doet het wel op fenomenale wijze.

And So I Watch You From Afar mag als voorlaatste de mainstage entertainen. En dat is hetgeen ze het beste van al kunnen: entertainen. Het is niet de eerste keer dat ik ze zie. Ik kan het waarschijnlijk niet meer op twee handen tellen. Maar nog nooit hebben ze mij ontgoocheld. Telken male bevestigen ze hun status van topper binnen het genre. Hun mix van post- en mathrock laat je niet onbewogen. Tegenwoordig klinken ze nog strakker dan vroeger. De eerste nummers beuken er hevig op in en daarmee is ook de toon gezet voor de rest van het optreden. Met een rotvaart denderen ze doorheen hun set. De nummers met samenzang zijn nog steeds niet mijn favorieten, maar op deze avond kunnen ze zeker geen kwaad.

Malämmar mag dan al Zweeds of Deens klinken, maar ze komen gewoon uit het zonnige Spanje (Barcelona). Maar zonnige muziek is het zeker niet. We krijgen Doom- en Post-Metal te horen. In het zonnige bos op een zomerse dag, kan een gezonde dosis donkere en loodzware muziek zeker deugd doen. Ze brengen hun platen uit op het Dunk-label (want dat doen de heren van het festival ook nog) en rechtvaardigen hun plaatsje op het label en het festival zonder problemen.

Afsluiter van de avond is Earth. Reeds 30 jaar maken ze hun mooie liedjes. Ze hebben een heel typische sound. Met hun traag uitgesponnen drone-metal mocht ik ze al eens aanschouwen op Eindhoven Psychlab. Ik vond ze toen weinig overtuigend en ik moet toegeven dat het mij vanavond ook niet echt kon boeien. Ik denk dat hun traag opbouwende en zeer repetitieve sound niet echt voor mij is weggelegd. De band kwam mij ook vrij arrogant en routineus over, wat zeker ook al niet de pret bevordert. Maar geen nood, want morgen is het opnieuw vroeg dag en staan we weer klaar voor de volgende lading bands.

dag 3 – zaterdag 27 mei 2017
We openen deze bloedhete dag met een band uit eigen land. De heren/dames van Briqueville zijn de Belgische trots en de hype van het moment. Die hype werpen ze vakkundig zelf over zich door getooid te gaan in maskers en capes en hun ware identiteit nooit te onthullen. Dat idee van die maskers en capes zal hen vandaag niet zo goed bevallen zijn, want de tent is verandert in een zeer goed werkende sauna. Dus chapeau voor hen om in dergelijke omstandigheden te blijven gaan. En gaan doen ze zeker. Op hun 2^e elpee bewandelen ze iets andere paden dan op de eerste. Ze gaan iets meer de prog-rock kant op. Ook horen we wat meer Oosterse invloeden en veel meer tempowisselingen. Ik ben blij met de koerswijziging, maar toch is het laatste nummer (één van hun eerste) die het meest naar de keel greep.

Daarna zoeken we onze heil op het Stargazer-podium. Daar speelt Xenon field ten dans. En dat mag vrij letterlijk genomen worden. De Ierse band brengt een mix van noise en beats, die op de betere dancefestivals zeker niet zou misstaan. Met hun manier van muziek maken creëren ze een geheel eigen sound. En hoewel het in eerste instantie vrij bizar aanvoelt om dergelijke muziek op dit festival te horen, ben ik na de eerste verbazing toch wel redelijk geïntrigeerd in deze band. Een mooie en unieke combinatie. Chapeau.

Loeiharde bassen en drum blazen ons tegemoet vanop de mainstage. Tijd dus voor Set and Setting. En dat betekent ook tijd voor post-metal. In het kielzog van bands als Russian Circles en Pelican proberen deze heren toch een apart kantje aan deze muziek toe te voegen. De rustigere stukken voelen veel meer post-rock aan. Het daverende sludge-gedeelte blijft in de oren kleven. En keihard gaat het wanneer het (post-) metalgedeelde voorbij dendert. Een mooie mix die je meeneemt doorheen de verschillende genres en een moedige poging op hun eigen sound te creëren. Niet echt muziek die je verwacht wanneer je aan Florida denkt, maar dat is wel de plek waar ze ontstaan zijn.

Barst mag het startschot geven van het heerlijke drieluik in het bos. En dat startschot wordt met verve gegeven. Een werkelijk briljante show! Woorden schieten vaak tekort wanneer ik Barst moet omschrijven, omdat de muziek eigenlijk niet echt in woorden te bevatten is. Denk aan een combinatie van noise, sludge, drone, new-wave, electro,… Een eclatante mix, die door de heren en dame tot een perfect geheel worden gekneed. Als ze dan nog eens op een subtiele manier een irritante fan afwimpelen die de show stoort, kan er zelfs een voorzichtig applaus van af bij het publiek. Voorzichtig, om de band en de muziek zeker niet te storen. Het feit dat het bos het perfecte decor vormt voor deze band, schept de sfeer enkel nog meer. “Het leek even op Live in Pompeii van Pink Floyd voor ons” hoorde ik één van de leden ontvangen. En dat was zeer terecht.

Pray for Sound mag ons even entertainen in de hoofdtent. We krijgen loepzuivere post-rock te horen. Jammer genoeg klikt alles een beetje stereotiep en voorspelbaar. De goede prestaties van de muzikanten gaat een beetje teloor door de klassieke sound van de band.

Dan toch liever Syndrome in het bos. Hij stelt nooit teleur. Naar goede gewoonte krijgen we een ingetogen set met traag opbouwende nummers die laag voor laag worden geplamuurd door de geweldige muziekstukadoor Mathieu Vandekerckhove. Zijn zwarte mist wordt tot diep in het bos gespuwd over een voorbeeldig publiek dat volledig lijkt verzwolgen door de prachtige klanken. Tijd om even te verstillen en te bewonderen en verwonderen. Mooi vakmanschap, een echte stielman.

Mooncake slaagt erin om 52 minuten te laat te beginnen. Een communicatiestoornis met de organisatie , zo bleek achterna … Omdat er op dat moment niets anders speelde, stond er heel wat volk te wachten voor de deuren, want er mocht ook niemand de soundcheck bekijken. Daardoor was de goesting bij mij al over en wou ik niet te lang blijven staan om niet te veel te missen van de volgende band. De Russen van Mooncake lieten bij mij een arrogante en ongeïnteresseerd indruk na. Het was het wachten niet waard.

Ergste van al was dat ik daardoor een groot deel van de show van CHVE heb gemist. Want zijn muziek leent zich perfect tot de setting. Gewapend met enkel een draailier trekt Colin ten strijde om heel de wereld het zwijgen op te leggen en te laten stilstaan bij zijn prachtige stem. Jammer dat hij zijn vuur niet had meegebracht want het ging nog meer sfeer geschapen hebben. De set van het in de buurt spelende Arms and Sleepers verstoorde jammer genoeg wel de verstilde pracht van CHVE. Maar hij laat het niet aan zijn hart komen. En wij ook niet. Even één worden met de natuur, de muziek en de nacht.

Het festival wordt op glorieuze wijze afgesloten door de post-rocktoppers van deze editie God is an Astronaut. Indien je deze nog niet live hebt gezien, dan moet je al heel hard je best hebben gedaan. Grootheden in het genre die terecht de toppositie mogen claimen. En ze maken hun rol meer dan waar.

Daverend de nacht in en de rest van het jaar nog teren op deze 2 dagen. Ik kijk alweer uit naar de nieuwe editie.

Neem gerust een kijkje naar enkele pics die werden genomen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2017/

Organisatie: Dunk!festival, Zottegem

Priests – Nog net niet ‘the next big thing’
Priests + The Courtneys
Trefpunt
Gent
2017-05-28
Didier Becu

Niets dat Democrazy kan stoppen. Meer dan duizend man present in de Vooruit voor de Syrische cultmuzikant Omar Souleyman en een al even goed gevulde Trefpunt voor de nieuwste Big Next (lees gloednieuwe band die het wel eens zouden kunnen maken). En dat op één dag! Puffend van de hitte betraden we de snikhete concertzaal, en hoewel het zomers briesje uitdagend werkte om niet naar binnen te gaan was de rock ’n roll-adrenaline net iets te sterk. Op het zondagmenu: The Courtneys en Priests.

The Courtneys uit Canada! Deze dames uit Vancouver hebben een onvoorwaardelijke liefde voor Courtney Love en alle drie hebben ze hun eigen troetelnaampje die refereert naar de rebelse Riot Grrrl die het Amerikaanse medialandschap grondig dooreen schudde. Crazy Courtney bespeelt de bas, Classic Courtney vind je achter de gitaar en de micro en Cute Courtney zit achter de drums, en zingt ook mee. Het gaat steeds beter met deze dames. In Australië hebben ze de back-up van het legendarische Flying Nun Records en na te hebben getourd met hippe mannen als Mac Demarco werd na de release van hun nieuwste plaat (simpelweg The Courtneys II) de tijd rijp geacht voor een Europese tour. Een dagje na London Calling in Amsterdam, in Gent. Soms kan het leven niet beter zijn…
Hoewel het drietal er duidelijk plezier in had en na een paar minuten in de zweetparels verdronk, hadden ze niet veel zin in bindteksten. Nou ja, “The Lost Boys” werd opgedragen aan ene Keifer Sutherland, you know the guy from 24. Voor de rest bracht het trio oerdegelijke rock ’n roll die zich tussen Sleater-Kinney en de begindagen van Lush bevond. Zeer 90’s dus. Ademnood, en het keelgat kon niet vlug genoeg gespoeld worden, maar het publiek was in ieder geval laaiend enthousiast. Wij ook.

Tijd voor Priests, een band die door Pitchfork de hoogte wordt ingejaagd en wat dus resulteert in te klasseren als een bandje (nou, band) die het wel eens ver zou kunnen schoppen. Het is moeilijk om een etiket te kleven op hun muziek, maar als een surfpunk-westcoast versie van Pixies bestaat dan heten ze zowaar Priests. Gitarist GL Jaguar lijkt zelfs wat op Joey Santiago!
Een band die het liefst alles zelf doet, zelfs het opzetten van een eigen label: Sister Polygon Records. Het begon met wat tapes en dit jaar verscheen hun allereerste album: ‘Nothing Feels Natural’. Een plaat vol kritiek, en een band die sympathiek oogt, maar niet op zijn mondje is gevallen.
“You’re not fake” riep iemand uit het publiek. “What’s fake and what’s real?” vroeg frontvrouw Katie Alice Greer, en met een antwoord als “Ask Donald” was meteen het ijs gebroken om wat te babbelen over Gent, en die mijnheer uit het Witte Huis. De geïmproviseerde talkshow was ook nodig, want gitarist GL Jaguar brak tot twee keer zijn snaren. Komt ervan als je zo op je instrument staat te rammen. En tja, wat gebeurt er als blijkt dat die niet onmiddellijk voorradig zijn? Dan praat je maar wat met je publiek.
Lag het aan de onverdraaglijke warmte (wat ons betreft een meer dan geldig excuus) maar op talrijke YouTube-filmpjes zie je hoe deze Amerikanen net niet door het lint gaan, maar in Trefpunt bleef het vrij rustig. Muzikaal zat alles wel snor en Katie Alice Greer is een frontvrouw die weet wat ze moet doen om het publiek rond haar vingers te winden. Vreemd trouwens dat we steeds aan Debbie Harry hebben gedacht…
Of we nu the next big thing hebben gezien? Om in het kielzog van Debbie te blijven: als je een nieuwe Blondie wil, dan ja. Maar volgende keer mag het een pak stouter, en wie weet hebben we het daadwerkelijk over een next big thing…

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Democrazy, Gent

Wacken Battle 2017 - Speed Queen wint Belgische Wacken Battle
Wacken Battle 2017
Zaal Volkskring, Zingem
27-05-2017
Filip Van der Linden

Speed Queen wint Belgische Wacken Battle
Wacken Battle 2017 - Speed Queen + Eternal Breath + Phoenix Rebellion + Barricade + As Echoes Fade + Corpse Mutilation

Speed Queen heeft zopas de finale van de Belgische Wacken Battle gewonnen en mag deze zomer op het legendarische Duitse festival gaan spelen. In een bloedhete Volkskring in Zingem haalde Speed Queen het van As Echoes Fade, Barricade, Phoenix Rebellion, Eternal Breath en Corpse Mutilation.

De zaal stond lekker vol en er was sfeer op overschot, maar het is toch opvallend hoe weinig zo’n Wacken Battle tot de verbeelding spreekt bij de lokale metalscene. Zingem ligt op een steenworp van Nazareth, Deinze en Gent, allemaal gemeentes en steden met een (ooit) bloeiende metalscene. Maar om het kruim van de Belgische metal aan het werk te zien, komen ze hun huis niet uit. En dat mag jammer genoemd worden, want aan talent en sfeer was er op deze finale van de Wacken Battle zeker geen gebrek.

Barricade mocht de avond aftrappen met zijn grinding/hardcoremetal. De leden zijn niet aan hun eerste band toe en die ervaring in o.m. Krossbreed, Everyone Dies Alone, GoreForce5 en Prophecy Of Crows komt in Barricade duidelijk boven water. De band zwoegt zich met veel energie door zijn set en doet goede pogingen om het publiek mee te krijgen, maar daarvoor is het blijkbaar nog wat te vroeg op de avond. Dat is de ondankbare taak die elke opener op zo’n battle voor de kiezen krijgt.

Eternal Breath brengt nogal klassieke heavy metal in de lijn van Iced Earth en Iron Maiden. De band draait al meer dan twintig jaar in het circuit, bracht reeds vier albums uit in eigen beheer en speelde op enkele buitenlandse festivals. Dat maakt dat deze band het klappen van de zweep kent: mooie composities, knappe solo’s en een zanger met een flinke dosis pathos en drama. Ook de jongelingen in de band doen hun best om niet de hele tijd naar hun instrument te kijken, maar oogcontact met het publiek  is niet evident.

Dat is bij Speed Queen dan weer minder een probleem. Deze band heeft duidelijk nog meer live-ervaring dan Eternal Breath, al ligt de gemiddelde leeftijd een stukje lager. Deze jonge wolven halen – afgaand op hun T-shirts - de mosterd bij Motörhead, Led Zeppelin en Iron Maiden. Zet AC/DC daar ook nog maar bij. Maar met die invloeden brouwen ze iets van dat je nog het best kan omschrijven als speedrock. Die kruising tussen snelle hardrock en heavy metal brengen ze dan ook nog eens wijdbeens en met veel branie, overgave en enthousiasme, wat dan weer overslaat op het publiek. Een terechte winnaar die het ongetwijfeld goed zal doen op Wacken Open Air.

As Echoes Fade is een melodische hardcoreband uit Lier. Ook deze band heeft branie en enthousiasme te koop en doet in zijn live-act moeite om buiten de klassieke paadjes van de hardcore te treden. De truc met de confettikanonnen was niet nieuw en mogelijk zou dat ook succes gehad hebben in Duitsland, maar dat zullen we nu niet snel te weten komen.

Phoenix Rebellion brengt klassieke heavy metal, maar wil vooral zoveel mogelijk plezier maken op en naast het podium. Ze brengen goed in het gehoor liggende meezing-hardrock en metal in de lijn van Tankard en vooral Alestorm. Tijdens de live-set verschijnt zelfs een verklede piraat op het podium, voor wie het plaatje met de muziek alleen niet zou snappen. Muzikaal en technisch was dit misschien niet de beste groep van de avond, maar met hard werken en met veel overgave kregen ze toch makkelijk de hele zaal mee. Phoenix Rebellion eindigde tweede deze avond, maar zou minstens zo goed als Speed Queen de Belgische kleuren kunnen verdedigen op Wacken.

Het afsluitende feestje van Corpse Mutilation was van een andere orde. Muzikaal-technisch was dit om duimen en vingers af te likken. Hun donkere en duistere deathcore beukte de aanwezigen in de nog steeds snikhete zaal helemaal murw. Prachtig gebracht, maar misschien niet zo toegankelijk als de andere bands. Dit is een band die ook zonder de Wacken Battle te winnen het buitenland kan veroveren.

Organisatie: vzw RTP