Föllakzoid - Een broeierig avondje!
Föllakzoid – The Blind Shake
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Wim Guillemyn
Föllakzoid – The Blind Shake: Een broeierig avondje!
Aan het volk dat was binnengekomen was al te merken dat het een wat tegendraadse avond zou worden. Een biotoop waar ik mij wel goed in voel …
The Blind Shake mocht de broeierige avond (o.a. vanwege het weer) openen. Deze punkrock band rond de broertjes Blaha is een trio dat toch al enige jaren het mooie weer maakt. En het was duidelijk dat een deel van het publiek speciaal voor hen waren afgezakt. Het drumstel van Dave Roper stond centraal met errond Mike op zijn bariton gitaar (waarmee hij voornamelijk de baslijnen speelde) en zanger/gitarist Jim. The Blind Shake speelt punkrock zoals het hoort: ongepolijst en rechtdoor. De drummer sloeg hard op zijn vellen. Niet verwonderlijk dat hij nu en dan een nieuwe drumstok nodig had. Ze maken het soort muziek waarvan je denkt bij jezelf: met wat oefening kan ik dat ook. Het was dus niet altijd even verfijnd maar het was wel één brok energie en het was naast punk ook wel soms catchy. We kregen een diverse set te horen die werd gesmaakt. In elk geval kregen we tussen het publiek wat springers en dansers te zien. Zo werd het ook binnen broeierig.
Föllakzoid was daarna aan de beurt. Deze Chileense band werd aangekondigd als een krautrock band. Maar de term ‘cosmic trance music’ lijkt mij beter te passen voor hen. Ook een trio waar een deel van het volk speciaal voor naar de AB Club was afgezakt. En ook wel een heel andere aanpak dan de vorige band van de avond.
De belichting was heel statisch met blauw en witte stilstaande spots. Ze openden met een heel lange intro. De songs duurden tot wel vijftien minuten en klonken als één langgerekte groove waarop er nu en dan met de gitaar wat versieringen werden aangebracht. Dit zorgde voor een sfeer van trance. Het deed mij bij momenten een beetje denken aan de lange intro’s van The Stone Roses of Primal Scream. Voor de rest weinig vergelijkingspunten met andere bands.
Het showelement was voornamelijk de gitarist, met roze fluo gitaarkabel, die nu en dan het publiek wat ophitste. Gekleed in een nauwe pull met kraag en lange mouwen, korte retro sportbroek en zonnebril. De bassist/zanger stond eerder op de achtergrond. E
en mooie set en dito muziek waarvan ik het na een uurtje weliswaar een beetje had gehad wegens teveel van hetzelfde (muziek en pose).
Een broeierige avond met een uitstekende The Blind Shake en een fijne Föllakzoid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Psych Over 9000 Festival 2017 - Trippen door Gent
Psych Over 9000 Festival
Diverse locaties
Gent
2017-05-24
Sam De Rijcke
De eerste editie van het Gentse Psych Over 9000 Festival, een samenwerking tussen Democrazy en vier Gentse muziekminnende café’s (Charlatan, Afsnis, Café Video en Trefpunt), mocht al meteen met het bordje ‘sold out’ uitpakken. Op de affiche vonden we voornamelijk bands uit de wereld van de garage-rock en psychedelische rock, gespreid over de vier organiserende café’s in de Gentse binnenstad. Het waren quasi allemaal boeiende acts uit binnen- en buitenland maar de simultane uurregeling zorgde er wel voor dat de concertgangers knopen moesten doorhakken en genoodzaakt waren te kiezen voor maximaal een drietal bands. Wij hadden op voorhand de nieuwe Amerikaans revelatie Ron Gallo en de Chileense triprockers van Follakzoid uitgestippeld.
Uit goede bron hadden wij al vernomen dat Ron Gallo de dag voordien in de Hasseltse Muziekodroom met de vingers in de neus hoofdact The Sha-La-Lee’s naar huis had gespeeld. Wat ons geenszins verwonderde, want met een ijzersterk debuutalbum als ‘Heavy Meta’ lonkt voor deze jonge rocker een prachtige toekomst.
In Gent mocht hij zijn ding komen doen op dat piepkleine podium van de sympathieke Café Video. Een veel te kleine ruimte voor een artiest van dat kaliber als je ’t ons vraagt, maar aan de andere kant was dit dan ook weer een unieke ervaring. Talent zat, maar of Ron Gallo echt groot zal worden is nog maar zeer de vraag, want de fel rockende afro-kop en zijn strak spelende band deden volledig hun eigen compromisloze ding, wat niet meteen een cleane naar stadiums hunkerende sound opleverde. De garage-rock klonk nog een stuk smeriger dan op het album, Gallo’s gitaar kleurde gewillig naast de lijntjes en het geheel kreeg een morsige punk uitstraling. Kortom, dit klonk zeer lekker en smaakte naar meer.
In de Charlatan mocht Follakzoid het nieuwe festival afsluiten. Als verwacht veroorzaakten de Chileense trippers een soort van aanzwellende trance met hun immer voort deinende space rock op een bedje van dansbare zweefritmes. Eentonigheid gluurde misschien wel een beetje om de hoek -zeker voor diegenen die niet echt binnen wilden treden in die meeslepende trancewereld van Follakzoid- doch de boodschap was om zich volledig over te geven aan de sound en de flow die deze drie Chilenen creëerden.
Met Follakzoid in de buurt is het altijd een beetje high worden en ook als u zelf niets had genomen heeft was trippen best mogelijk met dit soort zwevende psychedelica. Aan de reacties van de zaal te merken lukte dit dan ook bijzonder aardig, Follakzoid nam het publiek gewillig mee in hun reis door het heelal, ze deden dat in drie uitvoerige songs (noem het galactische excursies voor ons part) en nodigden er mee uit tot een soort van spirituele indianendans. De Charlatan was volledig mee, het Chileense feestje had zijn doel niet gemist.
Wij konden alvast spreken over een geslaagd Psych Over 9000, en dit met onze oprechte excuses voor Tubelight, The Cosmic Dead en The Coathangers, drie sterke bands die wij omwille van het tijdsschema uit ons verlanglijstje moesten schrappen.
Organisatie: Gentse muziekminnende café’s + Democrazy, Gent
Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Een goed uur lang worden de twee platen samengeperst door het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel . Wat een intensiteit! Niet voor niks waren zij curator al van het Wilde Westen georganiseerde Sonic City !
Op Preoccupations komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages. Preoccupations rammelt , garagerockt , postpunt; songstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning, door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De eerste twee “Anxiety”, “Memory” , van de nieuwe titelloze plaat , voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . Weinig ademruimte ervaren we tussen de handvol nummers , die een unieke sfeer creëren, opbouwen, van zich afbijten en zich nestelen tussen onze oren .
Furieus gedreven klinkt Preoccupations dus. Het oudje “Select your drone” , van de EP ‘Cassette’ uit 2014 , is een aanstekelijke smaakmaker die het combi live niet vergeet . Preoccupations is messcherp , bruist, sprankelt en zorgt voor afkoeling tijdens deze warme dagen. Ze klinken tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Bunker buster” en favorieten “March of progress” , “Death” worden tot op het bot uitgediept, heerlijk vertier is het door de slepende , driftige, gierende ritmes en de effects , die een A place to bury strangers onder druk zet .
Verdwaasd worden we achtergelaten . Preoccupations zorgt voor allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. We vertoefden een uur lang in die verzwelgende sound. Sterk staaltje dus!
Twee bands waren meegereisd Lab Coast en Cindy Lee , die ook uit het gerespecteerde Canada afkomstig zijn .
Lab Coast spelen warme , aangename , frisse, broeierige , sfeervolle poprock. De zweverige zangpartijen zorgen voor emotionaliteit en intensiteit . Ze waren alvast de meest poppy band vanavond.
Iets later kregen we Cindy Lee , een duo van een transgender lookalike en een multi-instrumentaliste , die een David Lynch sfeertje creëren. Een sensueel prikkelende sound , die cinematografie en cabaret op z’n Residents linkt, sfeervol geschift is , en dromerig als apocalyptisch klinkt door de toegankelijke, ontspoorde ritmes en de ijzige, hoog uithalende vocals en vocoderpartijen . Ongrijpbaar gek!
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Les Nuits Botanique 2017 - An Pierlé - La Jérôme duo - Onvergetelijk trip naar het Paradijs
Les Nuits Botanique 2017
Kerk Van Laken
Brussel
2017-05-23
Erik Vandamme
Naar aanleiding van de voorlaatste avond Les Nuits Botanique verhuisden we naar een heel bijzondere locatie. De Onze-Lieve-Vrouwkerk van Laken is één de meest indrukwekkende gebouwen en kerken die ons land rijk is. Niet alleen door het al even rijkelijke verleden, of de nabijheid van het Koninklijk Paleis. Binnen deze kerk vind je als het ware de geschiedenis van Brussel en eigenlijk ons gehele land terug. Tot de Koninklijke Crypte en de grote orgels van Van Bever, die van historische waarde zijn. Hier kwam An Pierlé haar nieuwste werk voorstellen ‘Arches/Cluster’. Het orgel neemt daarbij een belangrijke plaats in, ook al wordt ze deze keer niet echt gebruikt binnen de set.
Deze locatie is bovendien de perfecte plaats om de muziek van An Pierlé pas echt tot zijn recht te laten komen. We willen meteen ook een pluim steken op de hoed van de lichtman/vrouw. De sfeervolle spots, zorgden dat dit magisch concert, ook visueel naar een onaards hoogtepunt werd gestuwd. Op bepaalde momenten werden buitenaards mooie beelden geprojecteerd op de grote pilaren in de kerk, die je als het ware bedwelmden tot in diepe vervoering brachten.
Waardoor we hier een meer buitengewone avond hebben meegemaakt, die nog lang zal nazinderen in hart en geheugen. Van ons en van iedereen in de overvolle kerk trouwens, daar zijn we heel zeker van.
La Jérôme Duo - Maar eerst was er het voorprogramma. Vanaf 2001, leende Jérôme haar stem voor de jazz, hip-hop, funk en rock scène. Recenter bracht deze loopbaan haar tot de ontmoeting van producer en multi-instrumentalist Pascal N Paulus, waarbij het eerste La Jérome soloproject geboren werd. La Jérôme beschikt over een warme, soulvolle stem waardoor ze in de voetsporen treedt van een andere grootheid als Aretha Franklin. Het eerste album, "Jérôme is a woman's name" wordt eind oktober dit jaar uitgebracht. In OLV kerk kwam ze op het podium gerugsteund door een gitarist, die door middel van zachte tot zweverige riffs je hart diep raakte. Echter was het vooral die indrukwekkende stem van La Jérôme die ons het meest over de streep trok.
Dit duo stond met twee voor een volle kerk te spelen, zonder rugsteun van drummers of bas. Daarvoor moet je heel sterk in de schoenen staan. Echter Jérôme duo had geen enkel probleem om een ruim publiek uit hun hand te doen eten, binnen dat half uur deed de stem van deze artieste ons niet alleen met verstomming staan, het eerste kippenvelmoment tot krop in de keel, was prompt een feit. Zonder meer hebben we in OLV kerk een ontdekking gedaan. Jérôme brengt haar songs op een zodanig warme, melancholische wijze dat harten worden gebroken. Bovendien heeft ze een hemels hoog stembereik, zoals we maar zelden zijn tegen gekomen. De vergelijking met grootheden als Aretha Franklin is zeker en vast niet uit de lucht gegrepen, meer nog we meenden de geest van Aretha en elk van die grote Soul zangeressen te zien en horen komen vanuit haar vocale capaciteiten.
Een kleine kanttekening, deze magie had gerust wat langer mogen duren dan een half uurtje. Maar houdt deze artieste in het oog de volgende maanden, ze zal zeker en vast uw hart ook breken met haar indrukwekkende mooie stem. De onze lag de eerste keer deze avond aan gruzelementen op de kerkvloer.
An Pierlé - Wat mij betreft, kon na deze wonderbaarlijke nachtegaal, de avond niet meer stuk. An Pierlé deed er met haar uitzonderlijke set, nog een paar schepjes bovenop. De goedlachse artieste, ze had er duidelijk zin in, bezorgde ons al vanaf de eerste twee songs een waar kippenvelmoment. Bijgestaan door twee dames op een orgel, een drummer die kon toveren met zijn percussie en een keyboard speler, die van tijd tot tijd zijn instrument liet klinken als een echt kerkorgel. Ontstond zowaar iets onbeschrijfelijk moois. Ademloos keken en luisterden we naar dit schouwspel van licht en geluid, dat we niet anders kunnen omschrijven als onaards.
An gooit niet alleen haar engelenstem, en talent als pianiste, in de strijd. Ze beschikt over een hoge dosis charisma, en grapte tussen de emotionele nummers door met publiek en mede muzikanten. Die ene moment doet ze je lachen, de andere pink je een traan weg. Zoals bij het wondermooie “Certain Trains of The golden Dawn”. Waarbij we in tranen dit schouwspel aanschouwen. Spelende met emoties, blijft An en haar gezelschap ons hart tot de heel gevoelige snaar, dieper en dieper raken. Tot we, compleet ver verwijderd van deze harde realiteit rondom ons. Naar een sprookjesachtige wereld worden doorverwezen.
We gaven het al aan, naast de wondermooie muzikale omlijsting. Is An ook een ware entertainer die soms grapjes uithaalt met het publiek, of hen door een kwinkslag aan het lachen brengt. Haar grappige opmerking dat ze ''in vergelijking met tien jaar geleden, wat grammetjes is bij gekomen'' - we vragen ons af waar? - zorgde voor heel wat hilariteit. Bovendien mocht er ook wat actie en plezier worden gebracht tijdens “There is No Time”. werden twee koppels, die met elkaar innig mochten dansen, en enkele 'fans die der aanbidding op de knieën mochten gaan voor An en haar gevolg' en een jonge fan op het podium geroepen. Ondertekende ging samen met een collega reporter graag op die uitnodiging in. Ik hoop alleen dat mijn echtgenote met dit niet te kwalijk neemt.
Na de regulaire set bedankt ze alle aanwezigen, door zich naar elke kant van het 'podium' - eigenlijk was dit gewoon de plaats in de kerk waar het altaar staat - te begeven. Echter, wij moeten An en haar gevolg bedanken voor deze uiterst magische, indrukwekkende en adembenemende mooie avond.
In de bisronde kregen we nog een laatste kijk in die sprookjes wereld die An Pierlé ons aanbiedt. Emotioneel gebrachte “Such A shame” , met haar bandleden die haar vocaal bijstaan, is de kers op de taart die ons naar hogere sferen brengt waar we eigenlijk al de gehele avond vertoeven.
Tijdens de treinrit, op weg naar huis, was ik nog steeds in hogere sferen. Ver van de realiteit rondom mij. Alsof de Heilige Geest op mij was neergedaald, in de vorm van één onaardse mooie Engel uit de Hemel. Bedankt An en Jérôme voor deze onvergetelijk trip naar het Paradijs.
Met dank aan Erik Vandamme - Gigview www.gigview.be - http://bit.ly/2qmNfWw
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/an-pierle-23-05-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-jer-me-23-05-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2017) + Ancienne Belgique, Brussel
Kraftwerk – One of these shows – The Mix
Kraftwerk
Koingin Elisabethzaal
Antwerpen
2017-05-23
Didier Becu
‘The robots are coming to Antwerp’, en dat zullen we geweten hebben! Het was wel te verwachten, maar door de acht aangekondigde shows in de Koningin Elisabethzaal (die al even kil als de band lijkt) werd op de sociale media iedereen wel een beetje een robot. Ook zij die er niet waren, want iedereen had wel zijn zegje over hoe relevant Kraftwerk wel is. Laat ons daar eerlijk en wel over wezen: meer relevant dan wie ook. De vraag was alleen of de Duitse elektropioniers de hoge verwachtingen in muzikale daden konden omzetten.
Laten we eerst maar met de minpuntjes starten, kwestie van de azijnpissers ook hun jolijt te gunnen. In Antwerpen stond niet Kraftwerk op het podium, wel Ralf Hütter, de enige van de huidige vier die de iconische songs meeschreef. Alle anderen hebben ondertussen hun robotpak opgeborgen, of toeren de wereld rond zodat de fans niet vergeten dat ook zij tot het baanbrekende West-Duitse collectief behoorden (Wolfgang Flür of Karl Bartos). Tweede minpuntje, nou ja, ten minste voor zij die acht tickets op zak hadden: de acht shows verschilden niet zo veel van elkaar.
Wij kozen voor ‘The Mix’. Een veredelde compilatie-album uit 1991 die vooral opviel door zijn grondig herwerkte versie van ‘Radioactivity’, en gewoon omdat het één van de weinige shows was waar je na een minuut nog een ticket voor kon bemachtigen. Om in computertaaltaal te blijven: niet meer dan een random-keuze…
Een show in 3D dus. Bij aanvang kreeg iedereen een kartonnen brilletje in de handen gestopt. Ideaal om het ding uit te testen voor de nodige selfie. Niet dat daar veel tijd was, want met een Duitse Pünktlichkeit betraden de vier de scène. Moest ook, want drie uur later moesten ze alweer klaar staan voor een tweede show, of hoe routineus het leven van een robot wel kan zijn…
Eventjes dachten we dat we de elf songs op ‘The Mix’ in volgorde zouden horen, maar de intro van “Numbers” besliste daar snel anders over. Het was eventjes wennen aan het soms te doffe geluid. Blijkbaar zat de mix niet altijd even goed bij ‘The Mix’, kwestie van grappig te blijven. Maar ook dat was niet meer dan een minpuntje. Meteen werd je meegezongen door de ijskoude elektronische klanken die voor iedereen wel iets betekende. Kraftwerk mag dan wel een commerciële fabriek geworden zijn, het zijn en blijven de uitvinders van de elektronische klanken. Vraag het desnoods eens aan Soulwax…
Op naar “Computer World”. Een vriend maakte me achteraf de opmerking wat voor een visionairs Kraftwerk wel waren. Was er iemand in 1981 die het album ‘Computer World’ kocht die ooit gedacht zou hebben dat we decennia later zouden worden overgenomen door de computers? Neen dus, en die Commodore (of welk merk het ook was) die met behulp van een 3D-brilletje op je netvlies werd afgevuurd, leek plots een kleine vijand.
“It’s More Fun To Compute”, “Home Computer” en “Computer Love” waren de volgende. Hadden we ons niet van dag vergist? Zaten we wel bij ‘The Mix’, en waren we per abuis niet bij de show van ‘Computer World’? Juist, geen azijngepis, want de versies waren onverwoestbaar en ‘subliem’, het enig te gebruiken adjectief. En, it’s more fun to compute, zeker met Kraftwerk!
Kraftwerk had altijd een Vorsprung durch Technik, en het in 1975 uitgebrachte ‘Radio-Activity’-album was de gedroomde mix van Krautrock en elektronica. De titeltrack, voorafgegaan door “Geigerzähler”, werd in de versie van ‘The Mix’ gebracht. Het enige verschil met de versie uit 1991 is dat men Fukushima aan het lijstje van Tsjernobyl en Sellafield heeft moeten toevoegen. De soundtrack van een planeet die zichzelf opblaast. Waarom denken we aan het orkest dat bleef spelen op die bekende boot die in aanvaring kwam met een ijsberg en drie uur later naar de bodem zonk? Zo lang we maar blijven fahren auf der Autobahn! Een versie van meer dan vijftien minuten. We begrepen de kerel naast ons die met zijn handen een denkbeeldig stuur in handen had. Kraftwerk sleurt je inderdaad mee de autobaan op, en de autootjes die je ook op de hoes zag, en je ook op het 3D-scherm kruisten, maakten deze trip een melancholische belevenis waar niemand onberoerd van kan blijven. Hebben we het woord ‘subliem’ al gebruikt in deze recensie?
Het volgende hoogtepunt (voor ondergetekende hét hoogtepunt): “Spacelab”. De visuals toonden je vanuit de ruimte de aarde. Eventjes leek je of je in Kubricks 2001 zat: de satellieten vlogen zo op je af. De technopopsoundtrack ervan kon niet grandiozer…
“Das Modell”, dan. Onze pocket calculator berekent dat de song net geen veertig jaar oud is, maar de track is nog geen sikkepit verouderd. Het geheim? Het kunnen schrijven van de perfecte pophit, meer niet!
Wie er vijftien jaar geleden reeds bij was in de Vooruit (waar is de tijd?), wist al jarenlang dat “The Man Machine” steeds gepaard gaat met indrukwekkende visuals die de song extra leven inblazen. Zelfs haters van het kartonnen brilletje moesten nadien toegeven dat die 3D wel degelijk voor meerwaarde zorgt. Ja, laten we het gewoon maar over de visuals hebben, wie moet er nog van overtuigd worden dat ‘The Man Machine’ één van de meest imponerende electrotracks aller tijden is?
Net bekomen van het ‘halber-Mensch, halber-Machine’-verhaal, word je nadien een kwartier lang ondergedompeld in de wereld van “Tour De France”. Was dat niet Eddy Merckx of Fausto Coppi die op weg was naar Alpe d’Huez? Heroïsche beelden die perfect passen bij de Kling Klang-klanken van het kwartet. Van de fiets naar de trein, met de “Trans-Europe Express” van de Champs Elysées naar een koffiebar in Wenen. Neen, geen verrassingen, maar niemand die dat ook verwacht. Het is en blijft Kraftwerk, of als je het toch absoluut juist geschreven wil zien…drie techneuten onder leiding van maestro Ralf Hütter.
We worden naar huis gestuurd bij “Metal On Metal”. Of toch niet, hoe kun je richting huis vertrekken zonder de dummies tijdens “The Robots” aan het werk te zien? Met muziek heeft dit nog weinig te maken. Alles is voorgeprogrammeerd, dat weet je, desalniettemin als totaalspektakel of gewoon als staalkaart van technisch kunnen eenzaam aan de top.
En dan is het nog niet voorbij, Kraftwerk wil nog eens tonen dat ze op het einde van de jaren 80 ook nog iets in de pap te brokken hadden. Ze hadden het toen wel een pak moeilijker, gewoonweg omdat toen zowat alle elektro-acts hun geluid hadden gekopieerd. Songs als “Musique Non Stop”, “Techno Pop” of “Boing Boom Tschak “ raken niet aan de knie van de klassiekers uit de jaren 70, maar het blijven topsongs.
Het doek valt, de security is al volop in de weer om de uitverkochte zaal naar de kelders van de Koningin Elisabethzaal te loodsen. Aan de ingang staat immers een andere meute te wachten voor de volgende show. Poenpakkerij? Geen mens die daar aan twijfelt. Genialiteit? Vooral dat…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
We beschikken over sappige woorden in onze moerstaal. Neem nu het alom gekende ‘trut’. Dit blijkt een scheldwoord te zijn voor een vervelend meisje. Ook wel een akelig kind, boerentrien, sullige dame of in het West-Vlaams een seute.
We voelen Gerrit De Cock aan de tand, allerminst een troela. Naast tv-presentator drumt hij bij Les Truttes. Deze groep is zonder twijfel de gekste bende die met hun originele mengeling van dansbare nummers de zaal aan de kook brengt. Ze doorspekken hun optreden met humor en kitsch.
Laten we beginnen met je tv-werk.
Naast presentator ben ik tv-maker. De meeste mensen kennen mij van Big Brother, JIM tv en het datingprogramma Take Me Out. Nu werk ik vooral voor de zender Vier. Voor mijn televisiewerk sta ik evenveel uren voor de camera als er achter. Ik ben betrokken bij de regie, het monteren en de eindredactie. Ik zorgde bijvoorbeeld gedeeltelijk voor het format van Big Brother. Niettemin relativeer ik dit alles. Ze mogen gerust op mijn bidprentje zetten “Het was maar tv.”
Over naar de muziek: het percussie-duo De Beenhouwerij.
We hebben 20 jaar getoerd. De Beenhouwerij was een persiflage op Slagerij van Kampen. We, twee drummers, zorgden voor totaalspektakel door op te treden in slagersvest. We kwamen op met slagersmessen en een uitgebeende varkensrug. We namen De Beenhouwerij letterlijk. Dolle pret, dat spreekt voor zich. Momenteel staat dit duo op non-actief.
Les Truttes bestaat meer dan 20 jaar. Weet je nog hoe het begon?
In 1996 in het jeugdhuis van Dilbeek. Tijdens de plaatselijke rockrally moesten we het moment opvullen tussen de wedstrijd en de uitslag. Als rockers zorgden wij voor een ludiek muzikaal intermezzo door disconummers te coveren. In die periode was dit not done. Het begon als een grap.
Kan je ons enkele hoogtepunten toevertrouwen?
In 2009 werden we door The Levellers uitgenodigd om in Engeland op hun Beautiful Days Festival te spelen. Zowel de groep als de crew stonden naar ons te kijken. We prijkten op de affiche naast Hawkwind en The Pogues. Een ander memorabel moment was in Ruddervoorde met Markey Ramone, drummer van de legendarische Ramones. Na onze show hoorden we hem duidelijk zeggen dat het de eerste maal was sinds de dood van Joey Ramone dat hij terug van muziek genoten had.
Wat vind je van het cliché dat de drummer het domste lid van de groep is?
Dom? Bij Les Truttes bestaat de ritmesectie uit de meest speciale mensen. Een beetje gekke figuren.
Noem voor de vuist weg jouw drie favoriete drummers.
Ik hoef niet lang na te denken. Dave Grohl van Nirvana en Foo Fighters. Wijlen John Bonham van Led Zeppelin. En dichter bij huis Mario Goossens van Triggerfinger. Die drumt werkelijk op alles. Op hun hitsingle I follow rivers hoor je hem ritmisch kloppen op enkele koffiekopjes. Dat zijn de perfecte drummers voor die groepen omdat ze organisch spelen. Ik ben geen zo’n fan van drumsolo’s. Een leuke groove of een tof drumpatroon is de max. Luister maar eens naar Larry Mullen van U2 op Sunday bloody Sunday.
In welke binnen- en buitenlandse band zou je willen drummen?
Bij Stijn Meuris. Vooral omwille van zijn teksten. Hij creëert een toffe wereld. Het moet leuk zijn om ook naast het podium met hem om te gaan. Daarnaast mogen The Foo Fighters en Bruce Springsteen me altijd bellen.
Vind je het niet te min om nummers te coveren?
Het gaat hem om steengoede nummers uit de annalen van de pop en rock. We serveren het bestaande materiaal in een eigen versie met de nodige show. Je kunt het een soort memory lane noemen. Onze creativiteit is de meerwaarde. We repeteren veel en vragen ons af op welke wijze we die nummers uitvoeren. In welke volgorde? Wij brengen een nieuw verhaal. We kiezen songs uit de periode van de sixties tot nu. We mengen een klassieker van Lenny Kravitz met een riff van Led Zeppelin en een song van Celine Dion. Dat is het verhaal van Les Truttes. Per concert halen we gemiddeld zo’n 140 nummers door de mangel.
Inderdaad, zowat de hele popgeschiedenis passeert de revue. Van ABBA tot ZZ Top. Of dit nu gespeeld wordt door zogenaamde trutten, seuten, sullen of sukkels, het wordt met de nodige energie en glamour gebracht. Niemand, maar dan ook niemand, kan hierbij blijven stilstaan.
Les Truttes
partyconcert
zaterdag 1 juli – 20 uur
cc Zomerloos Gistel
toegang € 2
059 27 98 71
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Folgazan brengt vrolijke folk-pop die op ‘Zee Zonder Zout’ een beetje in het verlengde ligt van het eerste solo-werk van Eva De Roovere. Ook zij bracht (na haar periode bij folkrockband Kadril) Nederlandstalige pop op een bodem van folk en dat is bij Folgazan niet anders. Er zijn nog wel meer raakpunten, maar evengoed genoeg verschillen om Folgazan een eigen gezicht te geven.
De West-Vlaamse band heeft met de zangeressen Hanne en Ruuth Oosterlijnck twee heerlijk heldere stemmen in de aanbieding. Die komen het best tot hun recht als ze elkaar aanvullen of beantwoorden. Ook de songschrijvers zijn op ‘Zee Zonder Zout’ goed op dreef: nu eens heel actueel zoals in “Hyena’s Van De Stad” (over het naroepen van vrouwen), “Niet Echt” (over een burn-out) of “Vind-Ik-Niet-Leuk” (over jaloezie op Facebook) en dan weer persoonlijk (“Nooit Genoeg” en “Terug Naar Gaudi”). De gemene deler in alle verhalen is de liefde in al zijn facetten, van lust tot lijden.
Muzikaal gaat Folgazan van folk (“Zee Zonder Zout”) en pop (“Peper”) tot rock (“Geen Weg Terug” en “Hier En Nu”) en jazz (“Tussenin”). De intro van “Niet Echt” leunt muzikaal op de nederreggae zoals we die nog kennen van Doe Maar, met een heerlijk orgeltje en een zwoele baslijn die het hele nummer aanhoudt. Alles klinkt modern, fris, vrolijk en eerder lichtvoetig dan met drama.
Wie zonder oogkleppen naar de muziek van Folgazan luistert, vindt hier luistervriendelijke folkpop van de bovenste plank.
http://vi.be/folgazan
Mise-en-Scene is een Oost-Vlaamse skapunkband die reeds meer dan 20 jaar aan de weg timmert. Ze begonnen in 1996 als punkband in een klassieke bezetting en sindsdien zijn ze steeds meer opgeschoven naar een skapunk/party-geluid. Dat doen ze al enige tijd met een heuse blazerssectie, wat het aantal leden van de band op tien bracht. Hun EP ‘One Way’ biedt met zes nummers een mooi overzicht van de richtingen die je met skapunk uit kan, van furieuze punk tot downbeat rocksteady en gipsy-ska.
Denk bij de skapunk van Mise-en-Scene dus niet in de eerste plaats aan het hardere, meer hardcore-achtige van Rancid of de Voodoo Glow Skulls, maar eerder aan het Franse Union Jack of aan begin jaren ’80, toen de eerste Britse punkbands en TwoTone-ska-bands als The Selecter en The Specials schouder aan schouder stonden in het alternatieve concertcircuit.
Bij de intro van opener “Blackout” verwacht je als luisteraar even dat Fiësta van The Pogues zal ingezet worden, maar dan volgt toch gewoon lekkere feelgood skapunk. “Warpath” heeft enkele felle gitaaruithalen maar is toch minder oorlogszuchtig dan de titel laat vermoeden. Zijn beide nummers al heel dansbaar, dan is de instrumentale “Mexican Dub” dat zeker. Ook hier mag je je niet laten leiden door de songtitel, want dit klinkt niet zo heel Mexicaans en bij dub denken velen eerder aan soundsystem-toestanden, terwijl dit gewoon een vette floorfiller is.
Opmerkelijk is dat de klassieke bandbezetting en de blazers nog aangevuld zijn met een accordeon. Die treedt nooit echt op de voorgrond, maar geeft elke song op ‘One Way’ een lichte gipsy/balkan-toets. Felicitaties overigens voor de mix op deze EP. Het subtiele evenwicht tussen de instrumenten onderling en de muziek en de stem blijft op elk moment overeind. Elk bandlid krijgt zijn moment of fame zonder dat het stoort. Overigens zijn ook de composities van de bovenste plank.
“Control” start trage en zwoele ska, een beetje het tempo van Ghost Town van The Specials maar dan met meer positieve vibes, om alsnog een paar keer een versnelling hoger te schakelen naar sloganeske punk. Ook in “Set My Mind Free” gaan niet meteen alle registers open, maar eindigt het toch in een feestje met felle punk en hitsige ska. Deze band beheerst perfect de kunst van het doseren.
De afsluiter is “Fragile”. Dat spreek je uit op z’n Frans en niet in het Engels, want de strofe waarnaar de titel verwijst, wordt ook in het Frans gezongen. Het refrein is dan toch weer in het Engels. Het typeert Mise-en-Scene: welk masker ze ook opzetten, ze zijn altijd klaar voor een feestje.
http://vi.be/miseenscene
Locus Control, een instrumentaal metal-combo uit Brugge, heeft met ‘Liggur’ hun tweede album afgeleverd en het is een sterk en massief werkje geworden waarop de heren constant op een hoog niveau staan te musiceren. Er is goed naar de grote voorbeelden geluisterd en men heeft daar een eigen sound uit geboetseerd met potige riffs, geduchte tempowisselingen en fraaie rustpuntjes. Stoner, post-metal en prog-metal gaan hand in hand en streven met zijn allen naar hetzelfde eindresultaat, namelijk een consistent en robuust album.
Op hun rauwst neigen de heren naar Karma To Burn, elders laten ze zich van een meer melodieuze kant bewonderen en hellen ze zelfs naar Rush. Ook Tool is de ganse tijd alom aanwezig. Zeg nu zelf, er zijn slechtere dingen om mee vergeleken te worden.
Naar goede gewoonte in dit genre krijgen we hier ook enkele songs die ongegeneerd de 10 minutengrens overschrijden, maar die gaan nergens vervelen omdat ze telkens ten gepaste tijde van richting veranderen of het tempo opvoeren. Zo is “Capricorn One” met zijn 15 minuten het sublieme centerpunt van dit album, het fraaiste van Locus Control samengebald in een kwartiertje hoogstaande rock, een geducht visitekaartje met een stevige strik rond.
‘Liggur’ is het soort plaatje dat het altijd goed doet bij lange autoritten. Ook zeer interessant voor diegenen die al eens op tijd en stond wat gezonde metal willen binnenslaan zonder dat ze daar een brulboei van zanger moeten bijnemen.
H3ktor is een rocktrio uit Oekene (Roeselare) dat sedert eind 2016 live speelt en dat dit jaar de rock rally T’ Endezomer in Aalter heeft gewonnen. In april en mei doken ze de studio in en nu is er hun eerste ep met een intro ter inleiding en zes tracks.
Wat krijgen we te horen? Rock met teksten waarin ze zoeken naar de diepere dingen van het leven. Om maar enkele onderwerpen die ze aansnijden te noemen: dissociatie (psychiatrie), het verhaal van een WOI soldaat, Afrikaanse kindsoldaten en coping. Niet meteen de lichtste onderwerpen maar toch wat diepgaander dan het zoveelste ik-zie-je-zo-graag tekstje. “Enjoy Your Innocence” is de perfecte inleiding voor de twee songs die volgen en die gaan over een WOI soldaat. Ze hebben ervoor gezorgd dat elk nummer de nodige ritmewissels heeft zodat de songs niet blijven voortgaan op hetzelfde stramien. De stem is een echte rock/metal stem en past bijgevolg goed bij de ruwe rock. De bas klinkt goed vet en de drums trekken de songs goed omhoog. “Fever” drijft op een bluesy baslijntje. “Inhale” begint met Afrikaanse gezangen om het thema rond kindsoldaten te ondersteunen. Ik hou wel van de riff die erna volgt. “Bloodeagle” kon nog wat uitwerking gebruiken lijkt mij. Het titelnummer vind ik dan beter geslaagd op dat vlak.
Alles klinkt nog een beetje als een ruwe diamant maar dat mag de pret niet drukken. De diamant is aanwezig en moet alleen nog hier en daar bijgeslepen worden. Maar het startschot is gegeven en nu kijken hoe ze verder evolueren.
De heruitgave van ‘In Silence’ betreft het geprezen debuut van deze Noorse post punk band. Nu uitgegeven op vinyl door Onderstroom Records in een oplage van 500 copies. Deze band was sterk beïnvloed door bands als The Cure en Joy Division. In 1981 begonnen ze in een kelder met een semi-professionele 4-track opnames te maken. Daaruit kwam ‘In Silence’ tevoorschijn. Het was een moeilijk te begrijpen en donker album met onheilspellend klinkende baslijnen, dode-mars percussie, peinzende toetsen en sinistere, onduidelijke zang. De zang werd opzettelijk ver achter de instrumenten gemengd zodat die wat onduidelijk werden. Dit deden ze om een bepaalde sfeer te creëren. Een album dat toch wel bijval moet gehad hebben bij de postpunk en gothic cultuur. Het ademt in alles deze cultuur uit.
Wie houdt van Joy Division of New Order en dit niet in huis heeft , moet dit zeker checken. Je kan het zelfs blindelings aankopen. Je zal niet bedrogen uitkomen. Wie wat historie uit het begin van de jaren 80 wil horen moet hier ook eens naar luisteren.
Je moet het maar doen, op basis van één song heel Vlaanderen doen bezwijken en een stekje versieren op de grootste festivals, inclusief Rock Werchter. Studio Brussel zit er natuurlijk weer voor een groot stuk tussen, die halen het talent als het moet uit de bloemkolen, als het hen maar goed uitkomt. En als het niet te veel rockt natuurlijk, want dat is gevaarlijk.
Wij twijfelen er sterk aan of al die opgeklopte adoratie eigenlijk wel goed is voor een beginnende artiest als Tamino. Die jongen wordt door al die heisa in dat immense circus gedropt terwijl hij duidelijk nog volop op zoek is naar een eigen muzikale identiteit.
Die ene bewuste song heet “Habibi”, u heeft die ongetwijfeld al zo twaalfduizend keer gehoord en u weet dus ondertussen ook al dat Tamino daarop nog meer als Jeff Buckley klinkt dan Jeff Buckley zelf. Omdat u niet steeds op dezelfde song zou moeten zitten luisteren heeft Tamino er een heus EP’tje rond gebouwd met nog vier extra tracks waarop de nieuwe jonge Vlaams God sterk doet denken aan… ja, we zullen maar zwijgen, zeker.
Kijk, waar wij het vliegend schijt van krijgen, dat is het slag artiesten die alles in het werk stellen om te klinken als hun grote voorbeeld en dan nadien in de pers gaan verkondigen dat ze het nogal vervelend vinden dat ze steeds weer met diezelfde naam vergeleken worden.
Maar goed, in de andere songs ontdekken wij ook een vleugje vroege Radiohead en een glimp van het onvolprezen Lift To Experience, niet toevallig twee acts die in de jaren negentig nogal nauwe gelijkenissen vertoonden met… ok, ok, we zijn al weg.
Als ie maar beter kan zwemmen.
Priest werd gevormd in 2015 in Stockholm. Hun eerste single “The Pit” kwam enkele maanden geleden uit. Nu is er de opvolger “Reloader”. En heel binnenkort volgt hun derde single “The Cross”. Wie “The Pit” in zijn bezit heeft zal deze single herkennen want “Reloader” was de b-side op “The Pit”. Verder weet ik niet veel over hen en er is ook geen info te vinden over de bandleden. Een bewuste strategie?
Deze single is ietsje anders dan de voorgaande. Het is een elektronische ballad geworden terwijl de eerste single meer uptempo was. Er wordt deze keer ook heel hoog gezongen. In zoverre dat je in het begint zou kunnen twijfelen of er hier nu een man of een vrouw aan het werk. Muzikaal vind ik het een puike song die heel vernuftig opgebouwd is. De hoge stem van de zanger vind ik in de strofes nogal geforceerd klinken maar dat ligt in smaken natuurlijk.
Met “Reloader” toont de band dat ze heel degelijk songs kunnen schrijven en uitwerken. Iets voor electro en synthpop fanaten.
Show Me The Body – Epileptisch Gewelddadig!
Show Me The Body + SHHT.
Bonnefooi
Brussel
2017-05-22
Masja De Rijcke
Wat waren we weer blij toen enkele dagen voor de aanvang van deze show te horen kregen dat SHHT. het voorprogramma zou verzorgen. We kunnen al niet meer op ons ene hand tellen hoeveel keer we deze mannen aan het werk zagen maar toch blijft deze band steeds verbazen.
Deze show met Show Me The Body zou normaal plaatsvinden in de AB Club maar is wegens een magere ticket verkoop verhuist naar het fantastisch gezellig café langs de AB, de Bonnefooi.
Een tot boven gevulde Bonnefooi voor onze vrienden van SHHT. Een band met potentieel, veel potentieel! Ze releasten nog niet zo lang geleden hun eerste 7inch vinyl in het Krawietelke in Gent en zijn nu al Gent’s meest absurde nieuwe band. Frontman Michiel Randsome en co kruipen compleet relaxed het miniscule podiumpje op en startten met hun half uur durend setje. Een mengelmoes van genres word bovengehaald en de Bonnefooi veranderd meteen in een mini zwetende danstempel. “Life” , “I don’t Care” en “Masterpiece” waren de kleppers van deze ongeremde en dolgedraaide set , maar ook nieuw lawaai werd hier enthousiast aan ons voorgesteld. Om nog even een mooie stempel te zetten klom frontman Michiel via de toog naar boven om al zwevend over het balkon z’n ge auto-tunede kreten verder uit te schreeuwen. Absurd en geniaal! Maar vooral geniaal! Voor de liefhebbers dan toch! Wij zitten althans vol ongeduld te wachten op meer muziek!
Er was blijkbaar weinig interesse in de NYC jongens van Show Me The Body. Tot onze grote verbazing, want vorig jaar brachten zij hun schitterend debuutplaatje ‘Body War’ uit. Een woest plaatje dat enkele knipogen uitdeelt naar Death Grips en H09909.Dit jaar kwam ook hun 2de kindje ‘Corpus I’ uit met in samenwerking met verschillende andere artiesten.
De Punkattitude droop er hier met liters van af en Hipster frontman Julian Cashwan Pratt wist zeer goed weg met z’n banjo. Ja een banjo! Want een gitaar was er nergens te bekennen. Hun sluizen werden opengezet en al meteen begon het volkje beneden hyper heen en weer te springen. De diepe en gewelddadige basdrum voelen we vandaag nog steeds door ons lichaam gaan en de uitgedeelde oerkreten zijn ook nog steeds aan het nazinderen op onze trommelvliezen.
Enkele epileptische aanvallen van onze frontman later werd de set na amper 30min stopgezet. Jammer maar helaas! Ondanks dat we drijfnat waren, met moeite aan adem konden geraken en bijna vertrappeld werden door het over enthousiaste publiek, hadden we zin in nog meer! Dit is Show me The Body, niet meer , niet minder!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
