Voor Anthony en Josephine van het duo Oh Wonder ging het zeer snel. Iets meer dan een jaar geleden brachten ze hun eerste nummer uit dat meteen zwaar gehypet werd. Ze vonden een strategie om iedere maand op de eerste dag een nieuw nummer uit te brengen. Het bleek te werken want iedere maand bleef hun fanbase uitbreiden.
Begin september was er dan uiteindelijk hun debuutplaat. Het was dan ook in het verlengde van die plaat dat ze begonnen met live op te treden. Nog geen twee maand geleden deden ze hun eerste show en in Brussel konden we hun tweede optreden ooit zien op het Europese vasteland.
Dat ze hun hype konden verzilveren bleek al snel door de AB Club volledig uit te verkopen. In Brussel was de zaal dan ook tot de nok gevuld om hun favoriete duo aan het werk te zien. Voor de gelegenheid had de groep wel een band mee die bestond uit een drummer en een bassist. Al vanaf dat de band het podium betrad merkte je dat het publiek hen echt op handen droeg. Het gegil was niet te dragen en ook de band was al meteen onder de indruk. Het was vooral dankzij het voornamelijk vrouwelijk publiek dat dit gegil er zo zwaar bovenuit stak.
De muziek zelf klonk al vanaf het begin zeer teder. Door met “Livewire” te beginnen wist de band dan ook meteen hun kenmerkende stijl naar voor te brengen. Hun rustige electrofolk die we het best kunnen vergelijken met The XX en London Grammar sprak dan ook boekdelen. De muziek was zo kalm en rustgevend dat iedereen al snel in een extase geraakte. Het duo was wel zeer geconcentreerd bezig waardoor ze soms hun voeling met het publiek wat verloren. Gelukkig was er dan nog de grote O & W op de achtergrond die een lichtspektakel van jewelste verzorgden waarin je jezelf wel eens kon verliezen.
Josephine, de zangeres van het gezelschap, is wel een schat van een meisje. De jongedame kon haar gelukzalige lach niet bedwingen telkens het publiek enthousiast meezong. Het zijn de perikelen van een beginnende band. Hierdoor verloor de zangeres soms haar toonvastheid en kwamen de nummers minder emotioneel over dan ze eigenlijk zijn. Toch probeerde ze op een bepaald moment als een echte frontvrouw rond te bewegen op het podium en deed ze dit uiteindelijk toch voortreffelijk. Dit was vooral te danken aan het feit dat ze halverwege het concert haar staart uit het haar haalde waardoor ze wat wilder overkwam en ook wat wilder deed.
Het grote voordeel aan dit concert waren wel de aandachtige luisteraars waardoor het op de gepaste momenten muisstil was en er op de uitbundige momenten meer ambiance aan te pas kwam. De band stopte na net geen uur te hebben gespeeld, en dit leek wel kort. Hoewel ieder nummer van de groep hetzelfde klinkt werd het toch niet vervelend. Alleen moet er nog wat aan hun podiumkunsten gewerkt worden, maar voor een beginnende band deden ze dit toch voortreffelijk.
Het aanwezige publiek was duidelijk getuige van een historische avond van een band die later in wat grotere zalen zal spelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
… Shirley Manson heeft het licht gezien (zegt ze zelf) … Als kind toen ze met haar ouders in Brussel was … Na een resem kleine bandjes kwam Shirley begin jaren ’90 terecht bij Garbage. Misschien heeft ze ook in onze hoofdstad inspiratie opgedaan voor de eerste plaat die ondertussen al 20 jaar oud is, waarop deze tour is gebaseerd en ze halt houden in Vorst. En onze Shirley heeft wel iets mystieks, mysterieus om zich. Een rockbitch!
Het podium werd afgeschermd met een groot doek waarop beeldmateriaal te zien was van de band uit lang vervlogen tijden.
Het was wachten, lang wachten tot het doek viel. We kregen de indruk dat het niet wilde vallen. Het was er wel voor gedaan hoor, het eerste nummer werd in de schaduw gespeeld. En die schaduw, toon van het concert, voelden we de ganse avond. Garbage is niet meer die band waarop je van begin tot einde staat te springen. Ze moeten het hebben van net die oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles als “Only happy when it raines” en het prachtige “Stupid Girl”. Maar daar stopt het ook.
Garbage is een goede grunge-, rockband, die mee wou met de tijd en elektronische invloeden niet schuwde. Shirley Manson als zangeres, zorgt altijd wel voor opwinding, is het niet muzikaal dan vindt ze het wel op een andere manier in de show; ‘een attractie’ om bezig te zien op het podium, dartelend als een jong veulen; niet te vergeten dat ze al bijna 50 is! Geen slecht woord over haar zangtalent, haar hits zingt ze na 20 jaar nog als vanouds. Maar het kapsel links gelaten, de wilde haren zijn er een beetje van af.
Ze hebben nog die fans die er al bij waren midden jaren ’90, toen het succes zich opstapelde. Maar die hebben moeilijker de weg naar dit concert gevonden dan gedacht.
Toch moeten we toegeven , het is een band die is blijven bestaan na een overdonderd succesvolle debuutplaat, gebruik makend van allerhande trends. Ze dwingen respect af .
We hoorden dat nieuw werk opborrelt . . Een combinatie om na de clubs hen richting festivals te brengen en ervoor kan zorgen dat iedereen een uurtje recht veert ?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/garbage-5-11-2015/
Organisatie: Live Nation
Circa Waves! Nieuw, jong en nog vol energie. Dat laatste viel ook meteen op wanneer ze het podium van de Charlatan opkropen. Het viertal uit Liverpool begon razend enthousiast aan hun set en dat enthousiasme loonde! Nog nooit zagen wij de Charlatan zo energiek.
Vooral meisjes in de zaal, die één voor één wegkwijnden voor de charmes van deze band uit Liverpool. Het is verbazingwekkend hoe een brede fanbase Circa Waves al uitgebouwd heeft voor nog maar net een debuutalbum uit te hebben.
Het optreden van Circa Waves werd een sneltrein vol catchy nummers die het publiek konden bekoren. Van de uptempo nummers ‘Young Chasers’, ‘Good for me’ en ‘Stuck in my teeth’, tot het iets rustigere ‘My love’. Een groepje fans slaagden er in op elk nummer stevig te trekken en te duwen en ook dat stoorde niemand. We waanden ons even op een optreden van Arctic Monkeys in de prille begin jaren.
Tijdens de bis ontplofte de Charlatan helemaal. Fans kropen het podium op, namen de micro over en stelden hun even in de plaats van Circa Waves. Bisnummers waren “101”, dat ons enorm deed denken aan “The view from the afternoon”, en het tegenwoordig enorm populaire “T-shirt weather”.
We waanden ons voor even terug op de festivals en dat is een heerlijk gevoel om een top optreden als dit mee af te sluiten.
Organisatie: Democrazy, Gent
Institute - Interessant bandje uit Austin, die rammelrock en postpunk graag weeft met lofi en wave. Hier komen bands als Libertines , The Fall en Bauhaus elkaar tegen in een rits dwarse songs , of ze nu met zang zijn of niet . “Cheaptime morals” kan zo geplukt zijn van de begindagen van Bauhaus en de mompelzang van Moses heeft wel iets mee van The Fall. Veel invloeden horen we dus in die broeierige songs die ons overdonderen . Institute heeft alvast onze aandacht!
Hij maakte eerder platen uit onder Ezra Furman & The Harpoons en heeft nu al drie platen op z’n eigen naam uit . Blazers en keys bieden kleur en zijn duidelijk een toegevoegde waarde aan de energieke mix van broeierige pop, rock, punk, doowop , psychedelica en blues met een 60s randje . “Restless year”, “Hark! To the music”, “Tip of a match” en “Pot holes” zijn overtuigende uptempo krakers , americana sijpelt door op “Hour of deepest need” , “Wobbly” en “Ordinary life” en sfeervoller klinkt hij op een “Haunted head” en “Watch you go by” .
Hij sluit akoestisch af met het mooi gevoelige “One day I will sin no more” .
Kortom , veelzijdigheid troef met dit aangenaam materiaal.
De electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands laten terug van zich horen . Afgelopen zomer waren ze op diverse zomerfestivals te horen en dit najaar verschijnt er nieuw werk na 5 jaar . Ze zijn twintig jaar in de running en die sabbatperiode heeft wel deugd gedaan. Hun kenmerkende chemical break/bigbeats bereikt een jong publiek met de doorsnee veertiger. Ze werkten samen met een pak artiesten , die sing/songwriting , popdance , funk , hiphop en allerhande stijlen samenbrengen o.m. St. Vincent (“Under neon light”), Q-Tip ( de prachtsingle “Go”), Beck ( met het wondermooie “Wide open”) Cate le Bon en All Love. Juist, het zijn originele samenwerkingen, die ons weten te overtuigen.
Er is ook voldoende ruimte om hun eigen (instrumentale) ding te doen , die aanstekelijk werkt op de dansspieren , en hun typerende neurotische sounds en zalvende soundscapes .
The Chemical Brothers doen gewoon waar ze goed in zijn met hun muziek. Fijne return dus!
Het Londense kwartet Gengahr manifesteert zich binnen de psychedelische indiepop , met die twinkelende , dromerige en zalvende gitaarmotiefjes . Daarbovenop een deels falsetzang en we zijn een goed half uur zoet met hun materiaal, maar niet getreurd , bitterzoet klinken ze op songs als het aanstekelijke “Dizzy ghosts” , die de plaat opent , “Embers”, “Fill my gums with blood” en het overtuigende “Heroine”, die niet vies zijn van wat shoegaze.
Gengahr prikkelt op de plaat en omarmt ergens een toegankelijk Alt-J. Mooi album!
Al een paar jaar is de inmiddels 47 jarige Heather Nova terug goed bezig. Ze kan al terugblikken op een muzikale carrière van meer dan twintig jaar . We horen hier een rits sfeervolle popsongs , omweven van een vleugje folk en americana, als een “Lie down in the bed you’ve made” , “Sleeping dogs”, “I’m air” en “Women’s hands” . Een trippende groove hebben we op “Girl on the mountain” .
Haar karakteristieke goddelijke , heldere, emotievolle stem blijft door de jaren iets unieks . De songs klinken lieflijk door de toevoeging van keys , strijkers en voeren ons (ver) weg van de dagdagelijkse drukte en sleur .
Onthaastingsmateriaal , dat tot rust brengt , doet wegdromen en doet stilstaan bij de kleine dingen des levens. Mooie plaat!
Zes jaar zaten er tussen het debuut ‘Butter’ en ‘Lantern’. De Schotse producer van elektronische muziek zat niet stil , hield zich bezig met de festivalkraker TNGHT en het producerswerk van o.m. Kanye West . Hij heeft een lading ervaring opgedaan en liet zich inspireren door Rick Rubin , om de essentie van zijn muziek beter te laten door- en indringen . Hier wordt toegankelijkheid , melodie en abstractie , experiment naast elkaar geplaatst .
De soul en hiphopsounds vonden hun entree in dit elektronisch spectrum en dat levert toch enkele goede aangename ‘pop’songs op in de letterlijke zin van het woord als “Very first breath”, “Warriors”, “Deepspace” en “Resistance” , naast de instrumentale, donkere , filmische, minimale kraut en dansbare tracks .
Hij heeft op die wijze een goed breed album kunnen uitbrengen , dat intrigeert , maar net niet voldoende beklijft.
Unknown Mortal Orchestra - Moeizaam afkicken van verslavende melodietjes
Unknown Mortal Orchestra
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2015-11-02
Stefaan De Weireld
Ze zijn talrijk en succesvol, de groepjes van vandaag die gretig de zonovergoten popdeuntjes uit de jaren ’60 recycleren, niet zelden aangelengd met nog een extra laagje psychedelische vibe. Maar als we er, naast de onvermijdelijke Tame Impala, ééntje mogen uitpikken die de afgelopen warme zomer onze oren deed spitsen is het toch wel Unknown Mortal Orchestra. Zelfs zovele radio draaibeurten verder blijft hun catchy doorbraaksingle “Multi-Love” ons onverminderd bekoren. Dat we met deze publieke bekentenis lang niet de enige zijn bleek maandag uit een volledig volgelopen en bij momenten bijzonder enthousiaste en zwoele AB Box.
Zoals op basis van hun eerder dit jaar verschenen, gelijknamige album ‘Multi-Love’ te verwachten viel, injecteerde dit Amerikaans viertal hun lo-fi psychedelica met hitsige dosissen soul en funk. Dat leverde een ongemeen boeiend en geslaagd optreden op dat spannend bleef tot de allerlaatste noot uitstierf. Voor een voorspelbare show was je deze avond duidelijk aan het verkeerde adres in de AB. Wie daarentegen voor de verandering gezapige west coast deuntjes à la Simon & Garfunkel vakkundig aan flarden wou horen rijten door spacy gitaar riffs kwam ruimschoots aan zijn trekken.
Tijdens “Like Acid Rain” en “Necessary Evil” kon UMO haar bewondering voor de levende soul legende Stevie Wonder niet langer onder stoelen of banken steken. En wie zich iets muzikaals tracht voor te stellen bij een apestonede versie van Prince werd bij “Ur Live One Night” en “The World is Crowded” op zijn wenken bediend.
Maar wat UMO pas echt onderscheid van de rest is hun vakkennis om, dwars van genres en ondanks de onconventionele aanpak, verslavende melodietje binnen te smokkelen in elke song. En daarmee hun publiek op te zadelen met een moeizame afkick periode.
De toetreding van zanger Ruban Nielson tot het liefhebberslegioen van de Westvleterse trappist, met schuimende kelk ostentatief in de hand, leverde dit optreden in extremis zelfs nog een halve ster extra op.
Een dag eerder waren ze ook nog te gast in de Grand Mix, Tourcoing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In Groot Brittanië moeten ze deze band niet, en bij ons is het al niet veel beter. Waarom ? dat vragen wij ons eerlijk gezegd ook af. Misschien is het omdat Archive niet in één hokje te krijgen is. De band flirt zowel met trip-hop en post-rock als met prog-rock en alternatieve rock. Het gaat van Massive Attack tot Mogwai, van Pink Floyd tot Radiohead. De Britse pers breekt Archive niet echt af, maar wat eigenlijk nog erger is, ze zwijgen hen dood. Archive is niet cool genoeg, en is al zeker de nieuwe Oasis of Libertines niet. Gelukkig maar.
Deze zomer schitterde Archive nog op Rock Werchter. Zij die zich de moeite getroost hebben om dat ‘onbekende ‘ groepje eens te checken, waren allemaal bijzonder enthousiast en vroegen zich terecht af waarom ze deze band nog niet eerder hadden ontdekt. Zoals in Frankrijk bijvoorbeeld, waar Archive steevast voor uitverkochte zalen speelt.
Vlamingen zijn duidelijk hardleers want ondanks die succesvolle passage op Rock Werchter was zaal Depot in Leuven wederom maar half volgelopen voor deze schitterende rockband. Nu goed, wij waren er wel, en we mochten alweer een uitmuntend concertje meemaken. Al heel vroeg in de set liet Archive het adembenemende “Fuck You” op het publiek los, voor ons was dit een duidelijk opgestoken middelvinger naar al die onwetenden die weer eens hun kat gestuurd hadden. Archive speelde met klasse, passie, sfeer en onnavolgbare drijfkracht.
De band wist de ene climax na de andere te produceren, we werden haast duizelig van zoveel pracht. “Finding It So Hard” werd gedreven door jachtige percussie, een song zo opzwepend dat een mens er het bewustzijn zou bij verliezen. Dit was verdomme drum’n’bass, maar dan uit het goeie hout gesneden, en met echte instrumenten. Ook “Crushed”, uit die laatste alweer fantastisch plaat ‘Restricted’, beukte op dat elan door.
De vocals werden vanavond netjes verdeeld onder de twee breinen achter Archive, Darius Keeler en Danny Griffiths, zei wisten onder meer “Dangervisit” en “Bullets’, twee absolute parels uit ’Controlling Crowds’, naar ongekende atmosferische hoogtes te loodsen.
Eén gemis merkten we op. Archive heeft doorgaans één of zelfs twee fabelachtige zangeressen mee op tournee, maar deze waren nu helaas thuis bij de kroost gebleven waardoor de band enkele van hun meest wonderlijke songs noodgedwongen uit de set moesten schrappen.
Maar ook zonder de dames zat er meer dan genoeg spirit en emotie in de set, de aanhoudende spankracht en veelzijdigheid zorgden ervoor dat dit ons eindeloos kon blijven boeien. Waarmee we meteen op gemis nummer twee uitkwamen, de set was te kort, ook al duurde die anderhalf uur. En vooruit dan maar, dan gaan we maar meteen door naar gemis nummer drie, onze favoriete Archive song, het buitenaardse “Again”, haalde helaas de setlist niet. Maar de bis maakte veel goed, het lange sfeervolle en tot iets wondermoois aanzwellende “Lights” was hier een waardige vervanger als absolute apotheose van een alweer ongelooflijk straf Archive concert.
Archive werkt verslavend, volgende keer zijn we terug van de partij. En U?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robin-foster-01-11-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/archive-01-11-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Deathcrusher 2015 met o.m. Napalm Death, Obituary en Carcass
Deathcrusher 2015
Trix
Antwerpen
2015-10-31
Frederik Lambrecht
Wat we al lichtjes vermoed hadden kwam een goede week geleden ook uit, namelijk dat dit minifestival uitverkocht zou geraken. Meermaals werden we eraan herinnerd dat tickets kopen aan de deur een onmogelijke missie zou zijn, dus dat het een drukke bedoening zou worden in zaal Trix te Antwerpen, daar kon je vanop aan!
Herod mocht de aftrap geven, gevolgd door de progressieve metal van Voivod, maar wegens een te lange zoektocht naar een deftige parkeerplaats, en één waarbij we reglementair konden plaatsnemen, heb ik beide show niet kunnen aanschouwen. Gelukkig stond er al veel volk paraat waardoor ik lichtjes kon polsen naar hun optredens, waarbij het woord ‘degelijk’ meermaals aan bod kwam. Maar ja, de meesten kwamen uiteraard niet voor de openingsbands op deze avond maar voor de zware paté van Napalm Death, Obituary & Carcass.
Laten we er maar aan beginnen: enkele pintjes bestellen, een plaatsje zoeken voor het podium tussen de massa om vervolgens een luid applaus te ontketenen voor de Britse grind/death metal band Napalm Death, die het volk verwelkomde en er direct de beuk in gaf met het titelnummer van hun laatste album ‘Apex Predator-Easy Meat’. De moshpit was in het begin wat flauwtjes naar mijn gedacht, maar met “Silence is Deafening” (opnieuw een openingstrack van een album) begon de sfeer er nog meer in te komen. Van hun laatste album werden trouwens ook “Smash a Single Digit” en “How the Years Condemn” gespeeld, nummers die wederom bewijzen dat dit echt wel een goeie plaat is.
Ook aan sterk oud materiaal werd gedacht en zodoende gingen de armen en benen in de lucht tijdens “Scum”, “Deceiver”, het ellendig lange “You Suffer” en “Suffer the Children”. Deze set vloog helaas te vlug voorbij, ook omdat de nummers aan een energiek tempo onze trommelvliezen werden ingeblazen. Oh ja, de traditie werd verdergezet met cover “Nazi Punks Fuck Off” en het hard “Siege of Power” van het machtige album ‘Scum’. Wel, de toon was gezet, en als dit verder ging op dit elan, dan kon je de meesten hoogstwaarschijnlijk van de vloer rapen haha
Obituary dan…voor sommigen is de stem van John Tardy een gesel, maar voor de meesten is dit een death metal stem pur sang. En ja, ik hoor bij deze laatste groep. Instrumentaal stond het als een huis en de hitjes werden van stal gehaald met oa “Redneck Stomp”, “I don’t Care”, “Dying” en “Slowly We Rot”. Zweten, zweten, meebrullen, duw in de nek, zweten, meebrullen, vuisten in de lucht, … en ga zo maar door, want dit optreden was subliem. Weinig tijd om te rusten, want er werd constant wel een bekende en/of harde riff in je gezicht geblazen. Puik werk jongens…en hopelijk tot binnenkort, want dit was een super optreden volgens mijn mening!
Aangezien voorgaande bands behoren tot een legioen van oudgedienden, dan was Carcass de heer een meester inzake death/grind geschiedenis. Althans toch qua naam, want helaas was de show niet veel soeps mijn gedacht. Persoonlijk had ik toch graag de duistere kant van Carcass aanhoort, maar helaas tapten ze teveel van het nieuwe vaatje, met name dus album ‘Surgical Steel’ uit 2013. Op zich is er niks mis met dit album, maar als je op de hoofdaffiche staat NA bovengenoemde bands, dan mag je voor mij wel bewijzen dat je daar met recht en rede staat…
Lijst ze maar op: 319853, 3Cadaver Pouch Conveyor System”, “The Granulating Dark Satanic Mills”, “Unfit for Human Consumption” en “Mount of Execution”… en zodoende was de helft van de set al opgebruikt. Gelukkig voor de oude fans werd ook nog eens in hun repertoire gespeurd waarbij ze nummers “Buried Dreams” en “Heartwork” van het gelijknamige album, “Incarnated Solvent Abuse” en “Corporal Jigsore Quandary” van het album ‘Necroticism - Descanting the Insalubrious’ speelden. Uit hun prille periode werden nog de obligatoire hits “Exhume to Consume” en “Reek of Putrefaction” gespeeld, nummers waarbij de ouwe getrouwen hun vingers en duimen mee aflikten. Maar algemeen gezien had ik toch meer oudere nummers verwacht op de setlist.
De klank in de zaal Trix was wederom subliem en de affiche was een combo van old school bands en mocht er volgend jaar een heruitgave van deze affiche zijn, wel reken dan maar dat ik opnieuw present zal zijn! Er zouden mijn inziens meer van dit soort zaalshows mogen geprogrammeerd worden, want ik heb mij alvast geamuseerd…
Organisatie: Heartbreaktunes
Oscar & The Wolf is één van de Belgische smaakmakers geworden , één cd uit en in hun hoogst vijfjarige carrière hebben ze snel de harten veroverd, want na het clubcircuit, lonkte de grote podia en werden ze op de festivals gegeerd . Terecht lonkte het Sportpaleis dat uitverkocht geraakte. Straf dus wat deze Oscar & The Wolf rond Max Colembie presteert. De band explodeert naar het grote publiek.
Er was al vanaf 19u15 muziek en vertier voorzien. Raving George aka Charlotte De Witte, die al instond voor één van de hits ,warmde het publiek met haar bleeps’n’beats … Het duurde toch even voor dat het publiek in de juiste stemming kwam. Haar lange haren wapperden en daar had ze meer werk mee dan het knoppengefreak …
Tourist MC (Johannes Faes) kreeg met zijn Antwerpse hippop wel het publiek vanaf het eerste moment mee. Antwerpen boven zo blijkt. Vooral de nummers “ Liefde, liefde“ en “De Troubadours” werden fel gesmaakt en meegezongen zelfs. Verrassend leuk en dit kan een blijvertje worden!
Om kwart voor tien begon het dan allemaal rond Oscar & The Wolf … En de boel ontplofte meteen … door zijn verschijning …In een schitterende mantel, die hij in de loop van de avond tot viermaal toe omruilde voor een ander exemplaar, blootvoets en met zonnebril, verscheen Max samen met zijn 3 muzikanten op het riante podium, dat in verschillende niveaus was opgebouwd. Op een reusachtige scherm vonden verassend prachtige projecties plaats.
Max is nog maar amper 24 en deed in een ver verleden (2005) mee aan Junior Eurosong. Tien jaar later neemt hij ons mee in zijn theatrale, dromerige, soms duistere wereld van indie/electropop . Die zweverige , aanstekelijke sound slaat aan en krijgt het publiek makkelijk aan het dansen o.m. op het gekende “Strange Entity”.
Colembie gleed niet alleen over het podium, hij maakte ook gebruik van een tweede klein podium in de zaal waar hij, compleet in een wit glinsterend pak, de lucht in ging met een podiumlift. ‘De Messias’ steeg ten hemel, bracht en predikte heel vernuftig zijn muzikale boodschap, wat uiterst geslaagd was en gesmaakt werd.
Van muzikale uitstapjes is Max niet bang. Een vergeten danshitje van Gala “Freed from desire” werd een ingetogen ballade, en als voorlaatste nummer bracht hij samen met Justine Bourgeus van School is Cool “Back to black” van Amy Winehouse. Ondanks alles ervaarden we dit echter een beetje als een miskleun. Jammer.
Maar geen paniek , we hadden een strak geregisseerde show …”Joaquim, “Undress”, “You’re mine”, Vitamins” en “Princess” met rook, vuur, glitterpapier en straffe visuals op de podia en de schermen. Om dan af te sluiten met een tweede “Strange Entity”, waarop iedereen rechtveerde …Een dansende, zingende , vierende mensenzee in Antwerpen.
Oscar & The Wolf - Een zeer geslaagde professionele en uitgewerkte show die de passage van Coldplay deed opborrelen. Uitnodigend naar een definitieve internationale doorbraak. En dat verdienen ze!
Organisatie: Live Nation
Laat het ons hier over eens zijn: ‘Pampered Menial’, de inmiddels 40 (!) jaar oude debuutplaat van het uit St. Louis afkomstige Pavlov’s Dog is méér dan een voetnoot in de rock-geschiedenis.
Het is een meesterwerkje binnen het progressieve rock genre, één van de zeldzame Amerikaanse antwoorden op een overwegend Britse stroom van bands die toendertijd in dit genre de lakens uitdeelden.
De plaat paste perfect binnen de tijdsgeest van die vroege jaren 70 (van punkrock nog geen sprake) : een eigenzinnige en unieke mix van virtuoze prog en folk rock, tevens voorzien van een voldoende potige gitaarsound om ook de fans van het zwaardere werk te bekoren. Daarenboven ook een plaat met echte songs, iets wat destijds binnen het genre nogal eens schromelijk over het hoofd gezien werd.
Amper een jaar nadien, voor opvolger ‘At The Sound Of The Bell’ waren de reflexen al wat afgezwakt, want de nogal makke plaat voldeed totaal niet aan de hoge verwachtingen die gepaard gingen aan het klassieke debuut. Achteraf gezien, kan deze 2e schijf inderdaad absoluut niet tippen aan het debuut, maar toch heeft ie zijn sterke momenten.
Kort daarna gaf de band er dan ook de brui aan, en op een handvol CD’s met live en restopnames na, en één halfbakken teleurstellende reünieplaat in ’90, bleef het voor de fans 35 jaar wachten op een heuse come back. De langverwachte ‘Echo & Boo’ CD uit 2010 bleek jammerlijk genoeg eveneens verre van het verhoopte vervolg op ‘Pampered Menial’, maar pluspunt was dat Surkamp en de zijnen terug regelmatig begonnen touren !
In 2013 speelde de vernieuwde band voor een volle Vooruit in Gent en blies de oude songs terug tot leven. Onze reporter van dienst was toen allerminst teleurgesteld (Zie de vroegere live review).
Intussen alweer 2 jaar verder en Pavlov’s Dog anno 2015 blijkt enkel nog zanger David Surkamp als enig overgebleven oorspronkelijk bandlid. No issue !, want in wezen is Pavlov’s Dog = David Surkamp en vice versa ! De man stond immers in voor het gros van de songs en zijn uniek nasale hoge stem is ook hét handelsmerk van de band ! (Uniek op één andere rockstem na : We durven er ons zieltje op te verwedden dat Rush’s Geddy Lee van diezelfde verafgelegen planeet afkomstig is!)
In Leuven bleek al na enkele songs dat die stembanden in 4 decennia quasi intact gebleven zijn (oef !!). “Late November” en “Fast Gun”, twee pareltjes uit die fameuze eersteling, werden ons al vrij vroeg in de set geserveerd. Geruggesteund door een 50/50 man-vrouw ‘gelijke kansen beleid’ band, putte Surkamp veel uit matig eigen solomateriaal en nieuwer werk, en smeet er als hommage aan zijn vriend Kim Simmonds van Savoy Brown (wie kent die nog?) ook nog een blueske tegenaan. Surkamp en blues ??? No way! : ‘Helmut Lotti goes Death metal’ zou nog beter uitpakken dan die hoge falset stem los te laten op een bluesstamper. Dat wist onze upperdog zelf ook, dus tijd om vrouwlief Sara -de mannenstem ten huize Surkamp- te laten opdraven voor “Crying forever”, een song die hij 10 jaar eerder schreef voor de ‘Steel’ CD van Savoy Brown. Knap, maar de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat moeder de vrouw niet echt de onmisbare factor binnen de band is, wat niet gezegd kan worden van gitariste Amanda McCoy en violiste Abbie Hainz Steiling, die beiden wel 2 uur lang schitterden en de originele Pavlov’s Dog sound alle eer aandeden ! ! Bassist Heinz Steiling (inderdaad ‘man van’, het leek hier wel een familie-uitstap), deed de ganse show vrij onopvallend zijn ding, maar was in die paar minuten waar ie ruimte kreeg om solo zijn 4 snaren te geselen, dermate indrukwekkend, dat zelfs een baswonder als Les Claypool onder de indruk zou zijn !
Alle blues en bas & gitaarsolo’s ten spijt, de goed volgelopen Depot hunkerde duidelijk naar het oudere werk. “Standing here with you”, “Try to hang on” en “Gold nuggets”, drie oudjes uit die onderschatte 2e plaat uit ’76, maakten dit deels goed. Een furieus “Song Dance” was het pièce de resistence van deze avond en het lang uitgesponnen “Valkerie”, met toepasselijke meezingstonde “Bring back the good old days”, rondde de set af.
In de bissen een knap slepend “Theme from Subway Sue”, een pracht van een song waarin onze frontman bewees zelf ook een niet te onderschatten gitarist te zijn, alhoewel hij nagenoeg de ganse show het stunt en vliegwerk grotendeels overliet aan Mss. McCoy. Als obligate afsluiter –hoe kan het anders- “Julia”. Surkamp haalde net niet die vocale hoogtes van het origineel, de song werd dan maar opgesmukt met wat extra snarenplukkerij, maar het blijft niettemin een classic van formaat.
Een nieuw meesterwerk zie ik er niet meer inzitten, maar na 2 uurtjes puik gebrachte nostalgie -en verwachtingen grotendeels ingelost – durven we terecht concluderen dat Pavlov zijn bel nog niet moet opbergen. Zijn beestje kan nog een tijdje mee. Waf waf!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pavlov-s-dog-30-10-2015/
Organisatie : Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
