Altijd wel iets bijzonders als Stef Camil Carlens als zijn avontuurlijke drummer Aarich Jespers aan het werk zijn Naast het ‘gewone’ werk met Moondog Jr en Zita Swoon schreven ze filmmuziek ( remember ‘Sunrise’) , waren er de inspiratievolle ‘Bandinabox’ optredens , de voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’, Rosas, en voegden ze er het woord ‘Group’ aan de bandnaam toe , wat ‘Wait for me’ opleverde, een muzikale ontdekkingstocht door Burkina Faso en Mali . Het gezelschap opereerde muticultureler dan ooit . En ook met ‘New old world’ toonden de twee dat zij het (vertrouwde) muzikale pad een andere bredere wending geven. Een eindeloze reeks projecten, zo lijkt het wel .
Voor het Klarafestival creëerden de twee vast leden van Zita Swoon ‘Nothing that is everything’ , een kleurrijke performance, die muziek , ritme , beeldende kunst en hun voorliefde aan dadaïsme met zijn klankpoëzie en absurde humor samenbrengt.
De groep vertrekt vanuit een fragment uit de film 'Dada' (1969) van Greta Deses, over de eerste dadaïstische voorstelling in het Cabaret Voltaire in Zürich (1916). Hugo Ball bracht er zijn klankgedicht ‘Karawane’.
Een vloeiende overgang tussen dans en muziek opnieuw , een theatrale, multidisciplinaire presentatie , die groovy , aanstekelijk, sfeervol , filmisch en leuk , ontspannend klinkt door de eigen , unieke identiteit. “Dada for spring radio” en “Why say it once” zijn twee singles , een barometer voor dit project .
Die Conor Oberst is een muzikale duizendpoot en multi-instrumentalist , maar hij komt de laatste jaren nog maar mondjes maat met plaatwerk … het is wat stil geworden , solo als met Bright Eyes of met The Mystic Valley Band en het project Monsters Of Folk.
Net tegen die achtergrond van opmerkelijke stilte schudt hij ons hardhandig wakker met Desaparecidos , die nu na 2002 nog maar hun tweede plaat uithebben . Hier wordt de indie/alt amercana van de man weggeblazen , de donkere gedachtenkronkels maken plaats voor een maatschappijkritische noisy punksound van 14 krachtdadige songs , puur, oprecht, bevlogen , ergens tussen Gaslight Anthem en Dropkick Murphys in . Ze gaan lekker tekeer in een furieus, stevig , gebald geluid . Muzikaal sterk en mooi meegenomen!
Enkele jaren geleden waren we onder de indruk van ‘Face The World’, het fijne debuut van The Octopussys. Het was een ongecompliceerde, fijne en snedige punkpopplaat in het verlengde van grootheden als Sum 41, Blink 182, Lagwagon en No Use For A Name. Het was niet alleen bij ons dat ‘Face The World’ enthousiast werd onthaald getuige de vele shows in binnen- en buitenland die The Octopussys daarna wisten te versieren.
Het heeft wat geduurd maar na vier jaar is er eindelijk een opvolger! Verwacht geen grote stijlbreuk hoewel ‘Leagues Below’ over het algemeen iets meer (college)rockgeörienteerd is dan ‘Face The World’.
The Octopussys zijn er opnieuw in geslaagd om een fijne selectie van catchy, poppy punksongs te componeren die na een handvol luisterbeurten zich gegarandeed in je schedelpan nestelen. “Don’t Call me Shirley”, het grappige “Beer Me Up” , onze favoriet “Groundhog Day” ... het zijn tracks die het live uitermate goed zullen doen. ‘Leagues Below’ onderstreept zo dat The Octopussys tot de belangrijkste punkbands in Vlaanderen mag gerekend worden!
Alexander Giannascoli is niet bepaald een artiestennaam die gemakkelijk bekt, dus houdt de 22-jarige collegestudent uit Philadelphia het maar op Alex G. Alex G. neemt zijn platen thuis op, en krijgt daarbij hulp van zijn zus voor het artwork. Een echte slaapkamerartiest dus, die zijn eigen nummers met gitaar en keyboard in elkaar knutselt in de lo-fi traditie. Vorig jaar leerden we hem kennen met het album ‘D.S.U. (Dream State University)’ en met ‘Beach Music’ dit jaar, zijn zevende plaat al, werd hij nu opgepikt door het Domino-label. Een heel productieve artiest dus, die ons doet denken aan Elliott Smith, Sparklehorse, Guided by Voices, en ook wel de vroege Ween, vooral dan omdat hij naast zijn normale zangstem, zijn falsetstem, ook nummers zingt met een heliumstemmetje, dat in combinatie met de drumcomputerbegeleiding wel heel erg aan Dean en Gene Ween doet denken, die trouwens ook uit Pennsylvania komen en net als Alex G. al op heel jonge leeftijd met muziek begonnen.
De tunnels in Brussel zaten goed dicht, zodat Alex G. al begonnen was toen we in de Witloof Bar toekwamen. Live was Alex G. een viertal in traditionele rockbezetting, drums, bas en twee gitaren dus die een stuk potiger uit de hoek kwamen dan op plaat.
Onvervalste collegerock dus in de stijl van Pavement, maar dan toonvaster gespeeld en gezongen. Built to Spill was nog een naam die bij mij op kwam, vooral dan door de stem van Alex, want op epische gitaaruitbarstingen moest je niet wachten: in pure lo-fi stijl klokten de meeste nummers net boven de twee minuten dertig af, als een song een hoede hook had en er verder niks verteld moest worden, dan werd de song gewoon abrupt afgebroken. Met zeven albums op je conto op je tweeëntwintigste hoeven er natuurlijk ook geen nummers gerekt te worden, gewoon een nieuwe farde nummers opentrekken leek wel het motto.
Instrumentale niemendalletjes onder de minuut zaten er ook tussen, en in een nummer onderbrak een drumsolo gewoon de melodie om in een volledig andere richting verder te gaan. Het kan ook zijn dat er gewoon twee nummers op onhandige wijze aan elkaar geplakt werden, in ieder geval, het was lekker rommelig zoals lo-fi moet zijn. Door het vroege aanvangsuur was er ruim tijd voor bissen, zodat Alex G. een halfuur verzoeknummers aan nam van het publiek. “After Ur Gone” en “Axesteele” waren mijn favorieten, tweeminuten-snoepjes voor headbangers.
… Mark Linkous en Robert Pollard hebben een waardige opvolger, Alex G. is zijn naam …
Organisatie: Botanique, Brussel
Ik herinner me het eerste concert van de Black Diamond Heavies in de 4AD anno 2007 nog als de dag van gisteren. Wat een explosieve kracht school er in dat duo! Later zag ik ze nog talloze keren terug want ze toerden als gekken (drie Europese tournees per jaar was geen uitzondering, eerder de regel) en telkens hing er magie in de lucht.
Tot er eind 2010 een einde aan het sprookje kwam toen de superbe drummer Van Campbell vond dat het genoeg geweest was. Maar organist-zanger James Leg bleef koppig doorgaan met telkens een andere occasionele drummer, zij het wat zwalpend. Net toen ik het ergste vreesde, zag ik in 2013 een herboren James Leg, die de drank en alle andere gevaarlijke genotmiddelen had afgezworen, terug in Middelburg. Dit jaar verscheen dan zijn tweede soloplaat, ‘Below the belt’, die er best mag zijn. Ik verwacht telkens een meesterwerk als die eerste Black Diamond Heavies-plaat, “Every damn time”, mijn wat onredelijke eis werd evenwel niet ingewilligd. Maar James Leg is iemand die je vooral live moet zien, dus trok ik naar Brussel.
Zoals een beetje verwacht bleek het sympathieke Magasin 4 een paar maten te groot voor James Leg. Vooral The Freeborn Brothers hadden hier last van en kregen het her en der verspreide volk moeilijk aan hun kant. Uiteindelijk trok Matt Plesniak dan maar zelf al dansend de zaal rond wat een aardig zicht opleverde met die stompfoot tamboerijn aan zijn ene voet. Het drietal uit Polen omschrijft hun muziek zelf als ‘gypsy hobo trash grass punk-‘n-roll’ en dat zal wel ongeveer hetgene geweest zijn wat we op ons bord kregen. De stevig voortjakkerende songs met een losgeslagen banjo, een ratelend washboard of een pompende accordeon konden alvast de kilte uit mijn stramme ledematen verdrijven. Enkel wanneer er wat gas teruggenomen werd, wat gelukkig niet al te veel gebeurde, kwamen hun beperkingen bovendrijven. Niettemin een aangename opwarmer.
James Leg stoof er als vanouds furieus in en lokte het volk meteen naar voor maar tijdens het eerste nummer al gaf zijn oude Fender Rhodes piano, die zo te zien beide wereldoorlogen nog van nabij heeft meegemaakt, de geest.
Na wat oplapwerk kreeg een duidelijk geïrriteerde James Leg het ding toch weer aan de praat maar tijdens het eerste half uur bleef de klank geregeld wat haperen. Dat vervelende probleem maakte hem bijzonder nijdig - een paar keer had hij duidelijk zin om zijn piano tegen de vlakte te stampen – maar zelfs dat kon geen rem zetten op een gedreven, pittige set.
Samen met zijn tegenwoordig vaste partner in Europa, drummer Mat Gaz uit het Franse Angoulême, die onlangs nog met zijn andere band Mars Red Sky op het Desert Fest in Trix speelde, produceerde hij een stevige bezielde sound waarvan de wortels diep in de soul, gospel en country verankerd waren. De nieuwe songs moesten niet onderdoen voor de talrijke Black Diamond Heavies parels als “White bitch”, Leave it in the road” of “Poor brown sugar”. Vooral “Dirty south” kon zo weggeplukt zijn uit een BDH elpee en was met zijn “Sympathy for the devil” oe-oe’s na “Fever in my blood” met zijn “Gimme shelter” passage de tweede song die verwees naar de Rolling Stones.
Een zich herhaaldelijk voor het slechte materiaal excuserende James Leg zal wellicht niet tevreden geweest zijn, toch haalde hij tijdens de bis nog eens alles uit de kast in een werkelijk fenomenale versie van “Ain’t talking about love” (Van Halen).
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Na vijf jaar was het terug zo ver. Jawel, zo lang is het geleden dat de klauw van Bono en co het Koning Boudewijnstadion inpalmde. Toen was het voor de ‘360°’-tour, anno 2015 is het de ‘Innocence + Experience’ tour. De naam van hun tournee doet al vermoeden hoe de volgende plaat van deze groep kan heten, ‘Songs of Experience’? .
U2 is muzikaal een trendsetter geweest, denk maar aan de ophefmakende plaat ‘Boy’, en met de jaren beseften ze dat het niet alleen om muziek ging bij een concert. Video-walls, projecties, special effects, als één van de eerste wist deze Ierse band daar gebruik van te maken. Tot op vandaag slaagt deze groep erin om altijd iets nieuws te brengen.
Een podiumopstelling die nooit eerder is vertoond en een immense video-wall in de lengte van het Sportpaleis, die synchroon op en neer beweegt. En alsof dat nog niet voldoende was, konden de artiesten de wall betreden alsof ze in de video zelf meespeelden. Vernieuwend!
Muzikaal was de avond te kort om alles in een concert van twee uur te gieten, ook al omdat de twee uitverkochte concerten niet volledig dezelfde setlist hadden. “Out of control” aan het begin van een concert, jah dan weet je het wel. “The Miracle”, “Song for someone”, “Raised by Wolves” en niet te vergeten “Iris”, opgedragen aan de moeder van Bono die veel te vroeg is overleden. Allemaal nummers van het meest recente werk van U2, genaamd ‘Songs of Innocence’.
Tussen al het nieuwe werk, “Sunday Bloody Sunday”. Doe eens de moeite om de versie van 1985 te bekijken tijdens het Live Aid Concert in het Wembley Stadion en bekijk daarna eens de editie van 2015 van deze tour. Typisch voor de band, het herwerken van vroegere successen. Je hoort dan de echte U2 fans tegen elkaar bezig van, die versie heb ik daar gemist, die versie van dat nummer heb ik tijdens die tournee gezien, … Fantastisch!
Verder in de set kwamen nummers als “Pride” en “With Or Without You”, onmisbaar tijdens een concert van U2, en het trio waarmee ze na meer dan twee uur afsloten: “City Of Blinding Lights”, “Beautiful Day“ en “I Still Haven’t Found What I’m Looking For”.
Bono zou Bono niet zijn al hij zich niet zou voordoen als de ideale wereldverbeteraar. Zijn speech over het ideale Europa, zijn mening over de vluchtelingen en niet te vergeten zijn moeilijke jeugd in het soms nog altijd woelige noorden van Ierland. Dat heeft hem gevormd tot wat hij nu is, de zanger van één van ’s wereld meest succesvolle bands allertijden.
Het is door de jaren heen allemaal wat minder heftig geworden, Bono springt niet meer als een jong veulen over een podium, de fans verjongen ook niet maar wat wel is gebleven , is dat typische U2-geluid van The Edge met zijn gitaar. Vanaf de eerste noot weet je het, dit is een concert van U2. Ik ben fan, U2?
Organisatie: Live Nation
Hey Colossus is een Britse band die al een tiental jaar in de gure underground vertoeft. Wij pikten ze op met het barbaarse ‘Cuckoo Live Life Like Cuckoo’, een duivelse plaat waarmee de band rioolpunk, sludge metal en ontwrichte post-hardcore op één lijn zette. De bloedstollende openingssong daaruit “Hot Grave” was onze allereerste kennismaking met deze barse band en wij stonden meteen aan de grond genageld.
Hey Colossus is niet in een hokje te wurmen, ze refereren tegelijkertijd naar Killing Joke, Swans, Ufomammut, Kylesa en Thee Oh Sees. U wil er toch persé een genre op kleven, wat dacht u van garage-metal-psych-post-kraut-rock.
Eerder dit jaar kwamen ze aanzetten met het bezwerende en benevelende ‘In Black And Gold’, een plaat die terug de meest duistere krochten van de achterbuurten opzocht. Nu zijn ze hier al terug met het furieuze en geweldige ‘Radio Static High’, wederom een serial killer van een plaat. Wij zijn zo stilaan zware fan geworden.
Met de ingehouden dreiging van de titelsong komt de band nog schoorvoetend binnen, maar daarna zetten ze de beuk er in. “March Of The Headaches” is een bijtend monster die op vernieling uit is, “Hop The Reilings” is krautrock met geslepen slagtanden, “Memories Of Wonder” is een staal sluipend gif in een doommetal verpakking, “Hesitation Time” is loodzware postpunk en “Honey” is nietsontziende sloophamerrock.
Een krachtbom van een plaat.
Nieuw album voor Simi Nah : « Bootleg »
Een jaar na ‘Be My Guest’, haar cover album, is Simi Nah terug met een nieuwe plaat: ‘Bootleg’. Voor degenen die haar niet kennen, is Simi een vrouwelijke artiest van Franse oorsprong die nu in Oostende woont. Ze heeft in de mode gewerkt en speelde bas in verschillende bands als Praga Khan, Coma, The Chicks ...
Sinds enkele jaren ontwikkelt ze een zeer interessant solo-project met haar 'partner in crime', de uitstekende Belgische muzikant / producer KGB aka Kenny Germain B.
‘Bootleg’ biedt 8 nieuwe versies van nummers die reeds op Simi's eerste solo-album, ‘Cherchez La femme’ te horen zijn, een album uit 2004. « Cherchez La Femme », een instrumental, opent het album, klinkt ontroerend en gestript . « Je Joue le Jeu inGénu » werd herwerkt in de mixing en mastering en op de drum ; het is een zeer mooie French Pop compositie, in de stijl van Elli & Jacno. Dan komt « Sans se voiler la face », die toont dat Simi echte dancefloor killers kan maken, hier met een elektro-EBM tintje.
De volgende track, « Le Passé, le Présent, le Futur », is een duidelijk eerbetoon aan Kraftwerk, gevolgd door « Cherchez le Garçon », een cover van Taxi Girl, hier ook geremixt en geremasterd. De nieuwe versie van « L'Ange Je » is er eentje met met gitaren en effects : De donkere , symfonische schoonheid van de compositie doet onherroepelijk denken aan Mylène Farmer: mooi! Na « Je cherche encore », eindigt ‘Bootleg’ met de gotische accenten van "Alice - 2183", een cover van de klassieker van de Sisters of Mercy.
Een 'must-have' voor de fans van Simi Nah maar ook voor de new-wave/darkwave/EBM-liefhebbers !
Bestel het album: http://www.freewebstore.org/why2k-music-store/SIMI_NAH_-__Bootleg__-_Limited_Edition/p1524163_14714698.aspx
Release: 6 juin 2015
Productie : Simi Nah & KGB
Opname en mastering : AtOMiC studio Belgium
Artwork : Why2k Graphics
Simi Nah: www.siminah.com of https://www.facebook.com/simi.nah.music
Een paar jaar terug was Major Lazer hip & hot , de nieuwe Faithless . Op erg korte tijd groots geworden , dit muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo, die een mishmash brengt, pompt van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses. Ze wisten zich ergens te nestelen tussen een Buraka som sistema en Gorillaz.
Een dj set met MC’s, danseressen , visuals, amusement en show ... Een kermistruukje die aansloeg .
De nieuwe plaat duurt een goed half uur , en we noteren (opnieuw) talrijke samenwerkingen die pop met hun sound integreren; algemeen knalt het wat minder . Altijd wel goed met die prachtige feelgood single “Lean on” met Mo , of de uptempo grooves van “Too original” , “Blaze up the fire” , of verderop de plaat “Roll the bass” . Hoedanook een smiley ervaren we als vanouds door de aangename grooves en stijlen , die sprankelen en aanstekelijk klinken. Goed dus, maar ook niet meer dan . Benieuwd hoe het verder zal evolueren …
Met de overtuigende single “My friend , my stranger” bewees Zornik van Koen Buyse dat ze terug zijn , na vijf jaar stilzwijgen . Die sabbat periode deed de band deugd .
We horen een rits hitgevoelige poprockende nummers , zonder al te veel poeha , waarin de band wel durfde verzeild in geraken . “Too soon” , “Here & now” dringen zich een plaatsje op naast de comebacksingle . Op “Holding back” rocken ze stevig en de gevoeligheid druipt op “Shiver when the shine” , “Friends @ 3.46 AM” en “Home” . Voldoende afwisseling dus , wat een frisse band doet horen die stekeligheid met emotie nauw vermengt . Zornik is back dat horen we overduidelijk op deze plaat!
Sun Kil Moon is het alterego van Mark Kozelek, de man is al toe aan zijn zevende album , en we vinden acht songs terug, die muzikaal mooi uitgewerkt zijn; openhartige, breekbare , intens broeierige indiefolky songs , die bepaald worden door zijn diep, raspende stem en praatzang , een akoestisch en elektrisch gitaarspel en verder een sobere omlijsting.
Steve Shelley die we van het Sonic Youth materiaal en de Thurston Moore’s bijdrages, is hier ook aanwezig.
Het zijn persoonlijke verhalen , short stories over de dood, de onrechtvaardigheid , maar ook van de liefde voor zijn familie .
Geen enkele song gaat onder de zeven minuten, of ze nu intro- of extraverter klinkt , de sing/songwriting palmt je in . Net als de vorige cd’s mag deze mee bejubeld worden …
Y&T - Alcatraz tovert met Classic Rockband Y&T De Kreun om in hardrocktempel!
Y&T
Kreun
Kortrijk
2015-10-13
Dominiek Cnudde
Goe bezig de mannen en vrouwen van Alcatraz! Want naast het gerenommeerde Metal Festival, dat deze zomer goed was voor 13.000 hardrock- en metalliefhebbers, organiseert Alcatraz.be met de regelmaat van de klok ook clubconcerten in de! rocktempel van Kortrijk, de Kreun. Op de affiche voor dit najaar o.a. Annihilator, Michael Monroe & The Poodles maar ook klinkende namen uit de hardrockwereld zoals W.A.S.P. & Y&T!
Aangekomen in Kortrijk bleek het niet zo evident te zijn om een parkeerplekje te vinden. Hierdoor konden we slechts de drie laatste songs meepikken van de set van het Belgische Wizz Wizard, dat een aardig geluid de zaal instuurde. De Kreun was al helemaal volgelopen en de hartelijke respons op Wizz & zijn mannen was best hartverwarmend. Wizz Wizarrd kon slechts een kort setje spelen van 30 minuten maar in die korte tijd hadden ze toch enkele zieltjes gewonnen.
Niet heel erg lang was het erna wachten op Y&T, al was het wel al van 1998 geleden dat ik de Californische hardrockband nog live aan het werk had gezien. Ondertussen is er toch wel het één en ander gebeurd binnen de Y&T rangen. Sinds het overlijden van bassist Phil Kennemore in 2011 is Dave Meniketti immers het enige overgebleven originele Y&T lid. Maar toch heeft de band sinds 2007 een vaste basis opgebouwd met naast Meniketti: John Nymann op gitaar en Mike Vanderhule (aka Bobby Cymbal) achter de drumkit. De flamboyante Brad Lang is sedert enkele jaren de vervanger van wijlen Kennemore. In 2010 bracht de band verrassend via Frontiers Records na 13 jaar nog eens een nieuw studioalbum uit. 'Facemelter' kon slechts deels de strijd aanbinden met het fantastische oeuvre dat de band vooral in de jaren tachtig opbouwde. Goed voor bijna 4 miljoen verkochte albums! Aan klassiekers geen gebrek. De setlist zat dan ook vol met 'Y&T oldies' die iedereen wou horen.
Opener "Hurricane" zette de sfeer voor wat een uitzinnig feestje werd. Een pletwals van hardrockriffs en vette groovy hardrockmelodieën bracht De Kreun al heel erg vroeg tot een kookpunt. Meniketti's begeleidingsband bleek een hechte groep die heel erg goed wist hoe ze het toegewijde publiek moest bespelen.
Toch draaide het allemaal rond één man, de grote Meniketti die op de gezegende leeftijd van 61 jaar zijn ziel uit zijn lijf speelde. Vocaal mag hij dan wel hier en daar wat moeilijkheden hebben in de hoogste regionen, echt storend werd dit nooit. Mijn all-time-Y&T favoriet "Mean Streak" knalde als nooit tevoren en ook het opbouwende "Midnight In Tokyo" was één van de vele onvergetelijke momenten van de avond. Toch was er met 3 songs uit 'Facemelter' ook plaats voor wat recenter Y&T materiaal. Hierbij genoot het publiek evenzeer als tijdens nostalgische pareltjes zoals de waanzinnig knappe monsterballad "I Believe In You". Maar ook de wat commerciëlere songs uit 'Contagious' zoals de titeltrack en "Eyes Of A Stranger" bevestigden de stevige live-reputatie van de band. Ook de 'love it or hate it song' "Summertime Girls" (hun grootste commerciële succes) misstond niet in de set! Met het aan Kennemore opgedragen "I'm Coming Home" nam de band voor een eerste keer afscheid en had het de Kreun ondertussen omgetoverd tot een gigantische sauna. Maar goed ook wat de heren uit California lieten eerder weten dat ze het erg koud vonden in ons Belgenlandje.
Tijd om op adem te komen kregen we amper want ook de bisronde was wervelend. Trouwens alleen al voor de intro van afsluiter "Forever" zou je een Y&T show moeten bijwonen.
Y&T is zo'n band die me live nog nooit heeft teleurgesteld. Je kan kritisch zijn en mopperen dat de band steeds verder teert op successen en songs van vele jaren terug. Maar zouden alle Classic Rockbands dit niet beter doen en toegeven aan wat de fans echt willen horen. De wervelende show deed alvast velen onder ons hun jeugd herbeleven en het was goed om als vanouds de luchtgitaar weer eens te bespelen. Hell Yeah! Sublieme hardrockavond!
Setlist:
*Hurricane *L.A. Rocks *How Long *Black Tiger *Rhythm Or Not *Mean Streak
*Dirty Girl *Midnight In Tokyo *Take You To The Limit *Cold Day In Hell
*I Believe In You *Eyes Of A Stranger *Contagious *I Want Your Money
*Summertime Girls *Rescue Me *I'm Coming Home
------------
*Open Fire *Hell Or High Water *Forever
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/y-t-13-10-2015/
Organisatie: Alcatraz Music (ism Kreun, Kortrijk)
Desertfest 2015 – Voor fans van Stoner-Doom-Sludge
Desertfest 2015
Trix
Antwerpen
2015-10-09 t/m 2015-10-11
Yentl Stée
Na de succesvolle editie vorig jaar, waarbij het festival volledig uitverkocht was geraakt, was het niet zo vreemd dat er een 2e editie zou gehouden worden in de Trix, Antwerpen. Dit jaar raakte het niet uitverkocht, maar er was toch weer een behoorlijk hoopje langharig tuig afgekomen.
dag 1 - vrijdag 9 oktober 2015
Aangezien ik niet echt op de hoogte was van mogelijke problemen bij het nemen van de trein door een staking (ik leef in een grot en kom enkel buiten voor shows) kwam ik een tijdje later toe. Tel daarbij de wandeling van mijn hostel naar de zaal (een goed uur stappen) en ik was jammergenoeg te laat voor Planet of Zeus en Psychonaut. Het leek er zelfs eventjes naar dat ik Monolord zou missen, maar kwam gelukkig nog halverwege in de set toe. Wie ze eerder aan het werk zag op Ieperfest dit jaar weet dat het niet zo makkelijk zou zijn om die show te overtreffen. Althans dat dacht ik toch, want op Desertfest deden ze het nog een keer dunnetjes over maar dan nog beter. Ook nu sloten ze af met het magistrale “Empress Rising” en ik wist onmiddellijk dat ik gebakken zat voor een fijn festival.
Vervolgens mocht onze noorderburen van The Machine ons met hun fantastische Heavy Rock. Zelf was ik nog niet echt in aanraking gekomen met hun muziek en wist niet echt wat te verwachten. Ik herinner me nog vaag dat ik wel onder de indruk was van hun split met Sungrazer, maar ook niet veel meer. Deze show was alvast enorm motiverend om wat meer muziekjes van hen op te zoeken. Van begin tot einde wisten ze m’n aandacht volledig vast te houden en dat op de positieve manier.
Met Moon Duo leek het net alsof we terug waren in de 60’s op één of ander hippiefeestje. Normaal gezien kan dat alleen maar goed zijn, maar dit viel toch wel wat tegen in het geval van Moon Duo. Muzikaal gezien was het allemaal wel leuk, maar het werd al heel snel langdradig. Er kwam enorm veel herhaling in voor en terwijl sommige bands hier juist iets prachtigs kunnen uit weven wekte het hier gewoon verveling op. Alles werd te lang herhaald wat eigenlijk de vaart volledig uit de show nam en het effect die ze probeerden te bekomen volledig teniet deed. Spijtig, want het zag er naar uit dat ze één van de meer interessante bands gingen zijn deze editie.
Hier ga ik gewoon van de eerste keer met de deur in huis vallen. WAT EEN SHOW. Goed als je bandnaam Stoned Jesus maak je al vrij snel duidelijk wat voor muziek je speelt (in dit geval was het een mix van stoner/doom met psychedelische invloeden) maar dat is nog geen garantie dat het ook goed gaat zijn. Nu kende ik deze band wel, maar ze stonden alvast niet op mijn lijstje van meest interessante bands in het genre. Na deze show prijken ze ergens bovenaan. Vanaf de eerste riff tot de laatste drumslag hadden ze het publiek volledig in de hand. De sfeer die ze maakten was zodanig fantastisch dat het enorm moeilijk is om ze te beschrijven. Enig minpuntje is wel dat ze net iets teveel volk aantrokken en ik daardoor niet naar de bar kon om wat verfrissing te gaan halen, wees eens niet zo goed zodat er minder volk afkomt verdorie!
De headliner vandaag was Dozer en ik moet eerlijk toegeven dat ik niet echt heel tevreden was hiermee. Nu weet ik dat ze behoorlijke legendes zijn in het Stoner Rock genre, maar ze slagen er echter niet in om mij echt te boeien. Op album vervelen ze me al snel en bij vorige passages vond ik ze ook niet echt super. Vandaag maakten ze het echter terug volledig goed door een enorm strakke set neer te zetten. Opvallend was wel dat er niet echt een groot publiek aanwezig was, maar de afwezigen hadden alvast ongelijk. Ik moet zeggen, ik was onder de indruk, de volgende keer dat ze spelen zal ik alvast gaan kijken.
dag 2 - zaterdag 10 oktober 2015
Na een stevige wandeling en een beetje verkleumend buiten (om één of andere reden had ik het in mijn kop gekregen dat de deuren open gingen om 13u ipv 14u30) belandde ik bij Pendejo!. Een nobele onbekende voor mij. Alhoewel deze heren uit Nederland kwamen waren de teksten volledig in het Spaans gezongen (of het was één of ander obscuur Nederlands dialect). Muzikaal viel het allemaal wel goed mee. Hun Stoner Rock/Metal was nu niet echt uniek, maar doordat het met zo’n passie gebracht werd en het heel wat energie bevatte maakte dat eigenlijk niet echt uit. De trompet die af en toe gebruikt werd, gaf het toch wel iets unieks want geef nu toe, hoe vaak zie je een trompet in het Stoner genre? Alvast een mooie opener met heel wat groeipotentieel.
Tijd voor de eerste echte klepper van de dag, niemand minder dan Belzebong. Moest er nog iemand zijn die niet wist waar het tekstueel over ging gaan dan wist die het wel éénmaal ze hun instrumenten omdraaiden en de gevleugelde woorden “Smoke Weed Now” (Bart de Wever zal er blij mee geweest zijn) tevoorschijn kwamen. Zodra de eerste riff werd ingezet werd iedereen heel langzaam in elkaar getimmerd met een grote voorhamer. Op album kan ik deze band niet altijd smaken, vaak worden de nummers net iets te repetitief en gebruiken ze net iets teveel ‘gerecycleerde’ riffs die je al bij zowat iedere Stoner-band gehoord hebt. Live was dit echter een volledig ander verhaal. Spijtig dat ze slechts 40 minuten mochten spelen, ik had wel zin in meer.
Na eventjes wat gegeten te hebben was het tijd om te spacen tijdens Monomyth. Het eerste wat me opviel was dat er toch wel behoorlijk veel volk aanwezig was. Monomyth is doorgaans voor de meesten een nobele onbekende (zelfs binnen het genre) alhoewel ze wat faam verdienen met hun heerlijke psychedelische Space Rock. Degenen die aanwezig waren hadden alvast geen ongelijk want ze werden getrakteerd op een drie kwartier-durende trip van jewelste. Ze slaagden erin om iedereen mee te sleuren in de wereld die ze maken met hun muziek. De set leek wel een eeuwigheid te duren, maar zelfs dit was nog te kort. Volgende keer hoop ik ze toch wat hoger op de affiche te zien want deze gasten verdienen het echt.
Tot die bewuste zaterdag had ik letterlijk nog nooit van Greenleaf gehoord. Eigenlijk was ik van plan om mij gewoon vooraan te installeren totdat Orange Goblin zou beginnen en gewoon de spelende band er bij zou nemen. Ondertussen heb ik al de gehele discografie beluisterd want wow… Eigenlijk kan je hun muziek nog best eenvoudig omschrijven, het is namelijk goeie Stoner Rock met een uniek, eigen gezicht gemengd met zang die je eerder bij Blues Rock zou verwachten. Op papier klinkt dit misschien niet zo indrukwekkend, maar geloof me, je vergist je schromelijk. Ze hebben alvast een vast plaatsje verdiend in mijn muziekspeler.
Tijd wat voor mij de band van de dag zou worden, Orange Goblin. Je kan er niet omheen, als je ooit eens buitenkomt zal je Orange Goblin wel al eens live gezien hebben dus zullen heel wat mensen al op de hoogte zijn van hoe fantastisch hun show zijn. Wie ze al meerdere keren zag kan meestal ook beamen dat hun shows nooit teleur stellen. Voor mij was het ondertussen de 4e keer dat ik ze zag en ik zou wel willen zeggen dat ik mij afvroeg of het de vierde keer ook zo goed zou zijn, maar dat zou een leugen zijn. Ik ging er al vanuit dat het fantastisch ging zijn en dat was het ook. Orange Goblin weet zich op ieder soort festival wel te weren, maar hier waren ze volledig in hun element en leken de heren nog vrolijker dan anders. Het spelplezier spatte er vanaf en het publiek nam dit gretig over. In een uurtje tijd zijn ze er toch weer in geslaagd om hun status als levende legenden opnieuw te bevestigen.
Ik moet een beetje schoorvoetend toegeven dat ik eigenlijk nauwelijks naar Earth luister. Ik was wel op de hoogte dat deze band bestond en ze waarschijnlijk zeer goed was, maar daarnaast was het niet het soort band waar ik eventjes lekker een album van op zou zetten. Ik verbaas me er soms over dat ik niet vaker in elkaar geslagen word want niet naar Earth luisteren is pure blasfemie besef ik nu. Zodra oppersnor Dylan Carlson (serieus, wat een gezichtsbeharing heeft die man) het podium besteeg wist ik al genoeg en ramde ik mij een weg naar voor. Zowat één van de beste beslissingen uit mijn leven want Earth is ronduit fantastisch. Mijn persoonlijke favoriet was toch wel “Torn By the Fox of the Crescent Moon”, wat een heerlijke riff!
dag 3 - zondag 11 oktober 2015
Alweer mocht een Nederlandse nobele onbekende openen vandaag. Dit keer waren het de jongens van Black Bone die mochten beginnen. Niet echt Stoner dit keer, maar eerder lekker energieke, klassiek Hard-Rock. De jongens hadden er alvast zin in en deden hun uiterste best, maar de reactie van het publiek bleef vrij lauw. De reden hiervoor was waarschijnlijk de kater van de dag ervoor want er was eigenlijk niets negatiefs op te merken aan deze show.
Toen ik nog jong en onwetend was (lees: 16 jaar aangezien ik eigenlijk nog steeds jong en onwetend ben) had ik het niet echt voor Glowsun. Ik vond het allemaal maar saai en sloom. Ooit maak ik een tijdmachine om die jongere versie van mezelf in elkaar te slaan want Glowsun anno 2015 is fantastisch. Met een ronduit prachtige achtergrond en idem muziek wisten deze Franse jongens heel wat mensen aan te trekken in de zaal. Toegegeven, er was nog veel plaats maar voor een opener in de grote zaal was het zeker niet mis.
Op aanraden van een vriend was ik eventjes naar Tangled Horns gaan zien, maar dat was absoluut mijn ding niet. Na een zevental minuten besloot ik dan ook om gewoon terug naar de grote zaal te gaan en daar te wachten voor Valient Thorr. Dit is immers het soort band die je moet bekijken vanop de eerste rij om zo dicht mogelijk bij de actie te zijn. Actie was er ook wel degelijk aangezien de frontman ‘Valient Himself’ er zoals gewoonlijk volledig voor ging. Volledig in de stijl van de old-school Heavy Metal met een smerige Punk-attitude dus. Publieksinteractie was er volop en er werd ook een stevige pit ingezet. Tijd voor wat maatschappijkritiek was er ook, voor ieder wat wils dus. Na wat slechts 5 minuten leek was het veel te vroeg afgelopen. Deze mogen ze ieder jaar boeken van mij.
Vreemde eend in de bijt dit jaar was Maudlin. De mix van Sludge, Post-Metal/Rock is er eentje waar ik wel altijd klaar voor ben. Dit was echter niet voor iedereen zo. De opkomst was al vrij bescheiden en tegen het einde van de show was er bijna niemand meer aanwezig. Aan de band lag het zeker niet, deze zette zoals vanouds een intense set neer waarin je van in het begin tot het einde meegesleurd wordt. Spijtig…
Desertfest mag dan wel iedere dag een mooie affiche hebben, de zondag stak er toch wel met kop en schouders bovenuit. Één van mijn absolute favorieten mocht nu aantreden, niemand minder dan het legendarische Ufomammut. Verpletterende riffs, meeslepende muziek en gezichtsbeharing om u tegen te zeggen, ze hadden het allemaal. Met een gemiddelde speellengte van 8 minuten per nummer is het natuurlijk altijd wat schiften in de setlist als je slechts een uurtje mag spelen. Het gevolg hiervan was dat er toch wel enkele nummers ontbraken die ik ook graag gehoord had, maar desondanks was het een magistrale set. Ik ben alvast onmiddellijk wat merch gaan oppikken na de show. Voor herhaling vatbaar!
Net toen ik dacht dat het niet meer beter kon kwam Bongzilla eventjes de beste show ter wereld spelen. De zaal stond afgeladen vol en dat was volkomen terecht want wat een show, wat een band! Alhoewel ze al sinds 2005 niets meer uitgebracht hebben gaf niemand daar een moer om. Hun reeds bestaand repertoire is al indrukwekkend genoeg. Wie denkt dat het onmogelijk is om nog zwaarder te gaan dan hoe ze klinken op album vergist zich schromelijk want Stoner/Sludge was zo zwaar dat de Trix tijdelijk in een zwart gat veranderde en de wereld rondom compleet deed verdwijnen (voor de aanwezigen dan toch). Zowat ieder nummer die ik wou horen werd gespeeld dus mijn avond was alvast compleet. Dit overtreffen zou zeer moeilijk worden.
Jammer voor Goatsnake dat ze na Bongzilla moesten spelen want dat overtreffen was gewoon onmogelijk. Gewapend met hun nieuw album ‘Black Age Blues’ deden ze hun stinkende best, maar ze slaagden er niet in mij te overtuigen. Mijn brein was al zodanig verpletterd door Bongzilla dat ik echt niet meer klaar was voor de toch wat lichtere Goatsnake. Ik heb het gevoel dat ik niet de enige was want ik zag toch precies wat minder publiek. Jammer voor Goatsnake want eigenlijk was hun set ook ijzersterk en ze zouden op zowat ieder ander moment perfect de band van de avond kunnen geweest zijn. Ah gewoon volgende keer beter.
Het was alvast terug een zeer geslaagde editie, ondanks de (mindere) opkomst. Er was meer keuze qua eten en het concept van de speciale afterpartys was ook zeer leuk (spijtig dat ik iedere keer niet lang kon blijven). Er was ook weer voldoende merch aanwezig. Ook leuk (geen idee of het er vorig jaar ook was) was het feit dat je gewoon geld kon afhalen (met 1 euro comissie). Het geluid was, zoals gewoonlijk in de Trix, ronduit perfect. Dit is echt wel eens welkom want het is ronduit deprimerend hoeveel goeie shows eigenlijk minder uitdraaien enkel en alleen omdat het geluid niet goed zit. Een dikke pluim voor de geluidstechnici dus. Het videoscherm op de Desert Stage (grote zaal) was ook zeer leuk en maakte het toch mogelijk om extra sfeer tijdens de bands te creëren. Een minpuntje was toch wel de hoge kost van eten en drinken. Ik besef dat €2,40 een normale festivalprijs is voor drank, maar indien je ook nog iets wou eten (wat wel nodig was want naast een Carrefour was het eventjes wandelen vooraleer je nog ergens anders kon eten) was je al snel zeer veel geld kwijt. Verder was er echter niets op aan te merken en ben ik sowieso volgend jaar terug aanwezig zoals velen. Indien je er zelf niet was , raad ik je echt aan om eens te gaan, al is het maar voor een dag. Je weet niet wat je mist.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/desertfest-2015/
Organisatie: Desertfest, Belgium
Met die Amerikaanse band Vetiver rond Andy Cabic hebben we wel ‘iets’ … De muziek is ideaal bij een ‘long way road’, de blik op oneindig, mijmerend, wegdromend om dan in het laatste stuk geconcentreerde de juiste richting van je bestemming te rijden, maw we sturen de rustig voortkabbelende, dromerige songs die sfeerschepping voorop stellen in de beste neofolky/americana stijl , op het eind bij met een paar groovy uppercuts. De ruim anderhalf uur durende set van de amicale heren, mannen met een pet op , valt op die manier samen te vatten .
Al meer dan tien jaar is Vetiver bezig en spijtig genoeg bereiken ze maar een select publiekje. De band catalogeren we niet als een ‘faits divers’ , het is een band die een zich een belangvol plaatsje mag toe eigenen , naast een Fleet Foxes , The Silos , of de in de running zijnde bands Wilco, Giant Sand, Grizzly Bear, Local natives en een Devandra Banhart.
De uit San Francisco opererende band biedt heel wat ruimte aan het elektrisch en akoestisch gitaarspel, die de easy listening pop bevordert, vooral in het eerste deel van de set ervaarden we een soundtrackgevoel .
De nieuwe plaat ‘Complete strangers’ , de zesde al , vormde de rode draad en laat een iets directere aanpak toe , “From now on”, “Current carry” en “Stranger still” zijn er al drie die sprankelen , tintelen en het gaspedaal dieper indrukken door een dampende, funkende groove.
Heerlijk genietbaar dus … Een frisse bries waait over het songmateriaal heen en Cabic’s indringende vocals op z’n Paul Simon’s zit er mooi in verweven .
Vetiver bood een open, warme sound van innemend, sfeervol materiaal en laat een extraverte groove doorschijnen . We worden hier dan wakker geschud in de mijmering van midzomeravonden … Sing/songwriting + band op z’n best!
Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel
Nederlands 
Français 
