Wiz Khalifa & Asap Rocky - A$AP & WIZ : the kings of rap in Vorst
Wiz Khalifa
Vorst Nationaal
Brussel
2015-10-28
Hans De Lee

Op woensdag 28 oktober was het al Rap en Hip Hop wat de klok sloeg in Vorst.  Wie voor het eerst naar de gekende concertzaal afzakte en de weg niet goed wist kon best de  geur van weed volgen om op het juiste spoor te raken en tijdig aanwezig te zijn.

Wiz Khalifa stond 2 jaar geleden ook in Vorst, zijn doortocht toen vond ik weinig overtuigend al zullen de fans het hier ongetwijfeld niet mee eens zijn.  Maar kijk de immens populaire rapper uit North Dakota (echte naam Cameron JIbril Thomaz) maakte het deze keer allemaal goed met een vrij korte maar intense en gedreven set!

Vooreerst was het echter de beurt aan A$ap Rocky, een andere gevierde grootheid uit het rappersmilieu en afkomstig uit Harlem New York City.  Vorst was zeker niet uitverkocht (de bovenste ‘ring’ bleef dicht) maar liep beneden en op de eerste tribune toch aardig vol met een kleurrijke mix van een overwegend jong publiek.
A$sap startte zijn set als ‘silhouet’ achter een immens projectiescherm waarop allerlei beelden uit de hip hop en zwarte cultuur werden de zaal ingestuurd.  Zo passeerde ondermeer ML King de revue.  De rapper nam een krachtige start en spuwde zijn woordenzondvloed over de zware, luide, vette en eerder trage beats.  Af en toe volgde een stukje ‘a capella’ en in het derde nummer hoorde ik zowaar voor het eerst het geluid van een gitaar.  Met het interieur van een kerk als achtergrond en de herhaalde slogans ‘Make some fucking noise’ en ‘Jump Belgium jump’ viel uiteindelijk letterlijk het doek en konden we A$ap en band (3 mede rappers en 5-tal muzikanten) echt live aanschouwen.  Het publiek kon de show absoluut waarderen en reageerde enthousiast op een regen van dollarbiljetten en op het oeverloos gezever tussen de nummers.  Dit haalde jammer genoeg soms wel wat vaart uit het degelijke optreden.  
Eerste hoogtepunt was een ballade achtig nummer dat vanuit de zaal uit volle borst werd meegezongen en veel sfeer bracht.  De set klonk nu duidelijk meer poppy en meer toegankelijk als bij de aanvang.  A$sap benadrukte dat dit het laatste optreden was van de Europese tour en maande aan om er nog eens een behoorlijk feestje van te maken. 
Niet voor niets werd toen wat coverwerk ingezet van House of Pain (“Jump Around”) en verrassend, Nirvana (“Smells like teen spirit”)…’Make some noise for Kurt Cobain’ dixit mister Rocky.  Helemaal op het einde van de set kwam maatje Wiz Khalifa zijn opwachting maken en rapten ze samen het nummer “Wild for the Night”.

Stipt volgens het tijdschema betrad grootmeester Wiz Khalifa  het podium om 21u45 om zijn eigen show ten beste te geven.  Zonder veel poeha,  bombast of introductie verhaaltjes, gewoon onmiddellijk erin vliegen met liveband en met een stevig nummer!  Wat een contrast met het optreden van 2 jaar terug. 
Na opener “Taylor Gang” werd “Gang Bang” ingezet…Alle nummers vloeiden gedurende de ganse set naadloos in elkaar over…Wiz kon het niet laten even te peilen naar het weedgebruik bij de fans in de zaal om dan heel toepasselijk “Smoking Good” te brengen.  Het publiek reageerde nog enthousiaster dan bij A$ap Rocky en maakte meteen ook duidelijk voor wie ze vanavond in de eerste plaats naar Vorst waren afgereisd.  En het moet gezegd…het niveau en de kwaliteit van de heer Khalifa lag toch minstens 1 klasse hoger dan zijn verdienstelijke voorganger. 
Hij werd vocaal ook amper bijgestaan door andere crew rappers en handelde alle vocalen met gemak zelf af.  Halfweg het optreden besloot het idool zijn blote bast nog maar eens te showen en schakelde hij muzikaal ook nog een versnelling hoger.  De gespierde en 80% beschilderde (letterlijk) lichtgewicht rapper bracht de zaal met een heel knappe versie van “Black & Yellow” naar een heerlijke climax. 
Ondanks het feit dat hij daarna wat gas terug nam en iets tragere en meer ingetogen nummers bracht, nam hij toch een bescheiden duik vooraan in het publiek en bleef hij constant de fans bespelen.  Het voor de hand liggende nummer “Wild and Free” kwam er niet maar een ander nummer dat ontstond na samenwerking met His Highness Snoop Dogg “No Social Media” zat wel in de set. 
Na een dik uur werd het einde van het optreden stilaan voorbereid.  Een hele bende ‘homies’ kwamen on stage en rapten de ziel uit hun lijf.  Het feestje kende een fantastisch einde met het recente en knappe “See you again” dat weer resulteerde in een gemeende hommage aan de overleden acteur Paul Walker. 

Geslaagd optreden dat gerust wat langer had mogen duren en een veel betere indruk achterliet dat het optreden van een paar jaar terug!  See you again Wiz!

Neem gerust een kijkje naar de pics van twee jaar terug
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wiz-khalifa-30-09-2013/

Organisatie: Live Nation

Spelen in Brussel is voor Swim Deep een beetje zoals thuiskomen. Hun eerste plaat ‘Where the heaven are we’ werd in onze geliefde hoofdstad opgenomen alsook opvolger ‘Mothers’, die eind september uitkwam.

Geen voorprogramma, gewoon Swim Deep in een gezellige Witloof Bar. Meer moet dat niet zijn. Openen deden ze met “Namaste” waarop het publiek meteen meedanste. Je zag heupen bewegen, handen in de lucht zwaaien, kortom iedereen was ontzettend enthousiast. Opvallend is dat het tweede album net iets meer toegankelijk is dan het eerste waardoor de band net dat tikkeltje meer fans uit verschillende invalshoeken aantrekt.
Voor de fans van Swim Deep is frontman Austin Williams een god. Vooral meisjes in de zaal, die een voor een wegkwijnen voor de charmes van de zanger. Hier en daar zag je ook jongens, maar deze werden bijgestaan door hun vriendin die de nummers van Swim Deep enthousiast meebrulden.
De set was zeer fijn opgebouwd en zowel het nieuwe als het oudere materiaal  kwam aan bod … “Red Lips”, “Imagination”, “Honey” . Al de hits werden aangehaald.
Het concept ‘bis’ was voor een deel van de band niet echt duidelijk. Cavan McCarthy kondigde het eerste bisnummer al aan, terwijl de anderen gewoon van het podium wandelden. Publiek vond het grappig en zag het foutje door de vingers. Bisnummers waren “Laniekea”, “She changes the weather” en afsluiten deed Swim Deep met “To my brother”.

De Witloof Bar stond niet overvol, maar de sfeer zat er in. Swim Deep leverde een topset af die geen enkele seconde verveelde. Petje af!

Organisatie: Botanique, Brussel

Tip : zet al uw huisgenoten tijdelijk het huis uit (de kat loopt vanzelf wel weg), zet alle ramen open (’t zal nodig zijn, ook al is ’t putje winter), schuif uw complete interieur aan de kant, schenk u zelf een Bloody Mary Extra Strong in, zet een stevige valhelm op uw kop, doe een kogelvrij vest aan en plaats de nieuwe Deafheaven in de cd lader. Op maximum volume, voor wie het aandurft. Als u een beetje vertrouwd ben met de bloeddorstige voorganger ‘Sunbather’ dan weet u wat u te wachten staat, de tijd van uw leven.
Deafheaven is een metalband die meer buiten de grenzen van het genre vertoeft dan er binnen, die met een voorhamer alle muren sloopt tot er niets meer intact is en die na de meest gewelddadige terreuraanval plots alle sirenes stil legt om over te schakelen op een sensitieve serenade. Van loeiharde metal met krijsende vocals (hier worden meerdere varkens gekeeld) gaat het naar wondermooie post-rock met heerlijk uitwaaiende gitaren.
Neem nu bijvoorbeeld het 10 minuten durende “Luna”, dat begint met de meest extreme teringherrie om dan na zes minuten te worden bevangen door glorieuze post-rock gitaren die een prachtige melodie komen neerzetten. Het echte pronkstuk is echter “Baby Blue”, waarbij een glooiende intro na drie genotvolle minuten transformeert in een brok granieten metal met excellent soleerwerk en pompende riffs.
En altijd weer is daar die duivelse George Clarke die zijn zien ziel er op een weerzinwekkende en destructieve manier uitschreeuwt. Vermoedelijk worden diens stembanden na elke take gespoeld met een kokend mengsel van kerosine, cyanide en hyenabloed. Hier houdt hij het vijf songs vol, vijf meesterlijke brokken lawaai die samen goed zijn voor vijftig minuten bloedstollend geraas geflankeerd met weelderige post-rock adempauzes.
‘New Bermuda’ is een plaat die uiterst dodelijk gif spuwt, een helse schijf om op hoog volume te draaien en de buren de gordijnen mee in te jagen, zelfs al wonen die op meer dan 100 meter afstand.

Een plaat die hier nu al lang ligt te broeden op onze desk en één waar wij steeds meer met volle overgave in verdwalen is ‘The Epic’ van Kamasi Washington. Een wel zeer omvangrijk werkstuk die zijn naam niet gestolen heeft, een opus van maar liefst drie cd’s goed voor zo eventjes een droge drie uur muzikale genialiteit.
Let wel, dit speelt zich af ver buiten de wereld van de rock- en popmuziek, het is een ware jazzmarathon die zijn wortels vindt bij grootheden als Wayne Shorter, Donald Byrd, Fela Kuti, Miles Davis, John Coltrane en Herbie Hancock. En dan te zeggen dat dit een debuutplaat is, meer bepaald van een uiterst begaafde 34 jarige saxofonist, een supertalent die voorheen zijn sporen verdiende in de backing band van diverse jazz artiesten, maar ook bij meer hippe namen als Kendrick Lamar en Flying Lotus.
Kamasi Washington gunt op dit epische werkstuk zijn muziek en diens uitvoerders alle tijd om hun weg te vinden, de composities durven al eens uitlopen tot boven de 14 minuten en het soleerwerk is royaal aanwezig. Naast een kwistig aanbod aan virtuoze saxofoonpartijen van de meester zelf is er voldoende speelruimte voor een resem uitmuntende muzikanten die zich hier ten volle mogen ontplooien.
‘The Epic’ is een broeihaard van blazers, strijkers, piano, seventies orgels, geraffineerde bassen en koorgezangen die uit een futuristische film lijken te zijn weggelopen. Er is tijd zat voor kleurrijke en geïnspireerde jams maar het wordt nooit richtingloos. Ook niet-jazzfreaks, en daar rekenen we onszelf toe, kunnen hier met volle teugen van genieten. U hoeft dit niet in één ruk uit te zitten, wij vinden het immers ook een heuse uitdaging om drie uur aan een stuk naar jazz te luisteren, ook al is die van het meesterlijkste soort . U mag het van ons mondjesmaat doen, deze rijkelijke en magistrale jazzmuziek zal sowieso nieuwe deuren openen.
Met zo een imponerend kunstwerk achter de kiezen mogen we deze debutant al meteen een plaatsje geven tussen de jazzgrootheden die wij hier hebben vermeld.