Wie 2 maanden voor het optreden nog een ticket zocht, was er aan voor de moeite. De show van Oscar & The Wolf in de Lotto Arena was volledig uitverkocht en dat was te zien aan de stormloop. Zowel man als vrouw, jong en oud, van alles kon je er aantreffen.

Vlaamse band Bazart had de eer om voor Oscar & The Wolf te mogen openen. Als voorprogramma moet je altijd wat zoeken naar je publiek, maar Bazart had hier duidelijk niet veel moeite mee. Met hun Nederlandse indiepop, waar melodieuze samenzang soms belangrijker is dan de tekst zelf, pakten ze met gemak de Lotto Arena in. De muziek van het vijftal kan je vergelijken met een mengeling van The National en Yeasayer met Belgische bands als Gorki en Noordkaap.

Dat Colombie & co hun best gingen mogen doen om hun afgelopen jaar te overtreffen wist iedereen. Of dit ook werkelijk ging lukken was de grootste vraag van de avond. Een volledig ander decor wees toch al in de goede richting. Palmbomen werden vervangen door als het ware ‘kamerplanten’ en ook het podium werd wat verlengd aan de hand van een catwalk.

Openen deed Oscar & The Wolf met “Joakim”. Door het wit/zilver spiegeljasje en het verhoogde platform, profileerde Colombie zich meteen als koning van de Lotto Arena. Wie hoopte op een show als die van 2014 in bijvoorbeeld de Ancienne Belgique, kon maar beter meteen terug naar huis keren. De ingetogen muziek waar het bij Oscar & The Wolf vooral om draaide werd aan de kant gezet voor show. Vuurwerk langs alle kanten, laserstralen die over heel de Lotto Arena schenen en zilveren confetti . Quasi alles was aanwezig om de show zo spectaculair mogelijk te maken.
Heel vroeg in de set zat ook een nummer dat ons al een beeld gaf over de opvolger van “Entity”. Weg met slaapkamer muziek, hallo dansmuziek. “Vitamines” klonk volledig anders dan wat je kon horen op het debuut van Oscar & The Wolf. De trage synths en hip-hop beats in het nummer deden ons alleszins snakken naar meer. Ook “You’re mine” beleefde een live-première in de Lotto Arena. Dit zonder Raving George, maar het nummer klonk minstens even sterk en dominant.
Klassiekers als “Bloom (oh my baby)”, “Nora” en “Undress” passeerden ook de revue. Al klonken ze deze keer iets minder ingetogen en werd er wat extra kracht aan toegevoegd. “Princes”, hetgene waar alles mee begon, kon uiteraard niet ontbreken. Showelementen genoeg aanwezig tijdens deze nummers. Zo viel er tijdens “Princes” een waterval van glinsters naar beneden en werd “Undress” bijgestaan door metershoge vlammen die de lucht in vlogen wanneer Colombie op de catwalk passeerde.
Max Colombie mag dan wel het ‘brein’ zijn achter Oscar & The Wolf, laten we toegeven dat het duidelijk is dat hij zonder zijn 3 aanhangsels niets is. Technisch brein achter Oscar & The Wolf, Ozan Bozdag, slaagt er telkens in met zijn synths het sprookje nog meer echt te maken. Eerlijk? Tijdens “Moonshine” werden ook wij er even stil van.
Na bisnummer “Freed from Desire”, een cover van Gala, dat ontzettend hard meegezongen werd door het publiek, spoorde Colombie iedereen nog eens aan naar het Sportpaleis te komen. “Als jullie er dan ook bij zijn, zou het zalig zijn”.
Hun set afsluiten deed Oscar & The Wolf met, jawel, “Strange Entity”. “Let’s dance before we go to sleep”, waarop de beats van “Strange Entity” voor een tweede maal in de set door de boksen galmde. Een regenbui van glitterconfetti werd de lucht in gespoten terwijl de Lotto Arena voor een laatste maal ontplofte.

Dat Oscar & The Wolf zijn hoogtepunt al lang bereikt heeft, valt na gisteren sterk te betwijfelen. Of ze hunzelf in het Sportpaleis gaan overtreffen, valt af te wachten. Dat België er een topband bij heeft, werd gisteren nog maar eens duidelijk!

Organisatie: Live Nation

Bart Peeters heeft een nieuw album uit, en dat zullen we geweten hebben. De bijhorende tour gaat dan ook langs uitverkochte zalen. Zoals de meesten weten, wilde hij altijd groot zijn in iets kleins, en dat is hij: een groot singer-songwriter in de kleinkunst.

Beginnen doen hij en zijn Ideale Mannen in de Stadsschouwburg evenwel intiem met “Stipjes”, dat gaandeweg aanzwelt en één voor één ook de invallende muzikanten in de (doorheen de avond magistraal geregisseerde) spotlights zet.
Als Bart Peeters de muzikant op het podium staat, is ook de presentator en humorist nooit ver weg. Na een jazzy “De man die nooit meer zong” en een swingend en schwungend “Mooie dag” (meteen ook de tweede single van ’Op de groei’) stelt hij zijn veelkoppige én veelzijdige bandleden één voor één voor, complimenteus en met een kwinkslag. We zijn hier echter in de eerste plaats voor Bart Peeters de muzikant: elk nummer oogst applaus en er wordt danig door de zittende aanwezigen meegeklapt, zo ook tijdens single ”Lepeltjesgewijs”, waar het publiek voor het eerst in/uit zijn pluchen stoel wakker wordt geschud.
Van dan af kan het plezier er niet meer af, zeker niet na de chaotische stand-up-intro van “Boechout mijn land”, dat als een zwalpend chanson overgaat in een opzwepend “Poolijs”: een zweem gypsy, mét viool. “Dicht bij mij” doseert opnieuw: het mag weer wat kleiner, dromerig, en door de Afrikaanse invloeden waan je je even op de savanne. Ook in ‘protestsong’ “Konijneneten” is Afrika nooit ver weg – het nummer zou niet misstaan op Paul Simons ‘Graceland’.
Zelfs de pauze kan geen deuk in de show slaan: het enthousiasme is aanstekelijk, er wordt live Spaans getolkt, de maat wordt telkens duchtig meegeklapt. Het thema van de avond lijkt wel een wereldreis door de muziek: funk laat zich even horen, de Balkan is ook van de partij (“Venus Mars of Pluto”) en “Heist aan zee” is meezinger van dienst.
De Ideale Mannen zorgen voor de perfecte ondersteuning en bewijzen dat ze zowat elk genre en instrument machtig zijn. Afsluiter is publieksfavoriet “Slaapwals”. Op dit flamencoritme kan er enkel nog een bisronde volgen. Toch wordt het even stil bij “Wat nog komen zou”, opgedragen aan wijlen Marcel Peeters. Een kwetsbaar moment dat oprecht ontroert.
Maar er is altijd hoop en plaats voor optimisme: een meesterlijk “Messias” oogst de meeste bijval tot nu toe. Een applaus dat alleen daverend kan worden genoemd, gaat gepaard met een staande ovatie. Nu het publiek eindelijk rechtstaat, is het tijd voor het enige festivalmoment van het optreden: “AAA” galmt door de zaal en nadien ook nog door onze hersenpan.

Blij dat u “de man die weer terug zong” bent, mijnheer Peeters.

Playlist:
Stipjes – De man die nooit meer zong – Mooie dag – Lepeltjesgewijs – Allemaal door jou – Zelden of nooit – Op de groei  - Boechout mijn land – Poolijs – Dicht bij mij – Konijneneten
[Pauze] Orka’s zwemmen naar Nieuwpoort – Dan zal ik er zijn – Denk je soms nog aan mij – Dennenlaan – In de plooi - Als jij met je billen en je heupen shaket – Venus Mars of Pluto – Heist aan zee – Slaapwals – Flamenco
[Bis:] Wat nog komen zou – Messias
[Bis 2:] AAA

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bart-peeters-28-03-2015/
Organisatie CC Sint-Niklaas + Simpletone

Raketkanon - Een compleet vernielde Muziekodroom Box
Raketkanon , Baby Godzilla , Briqueville

Openen van deze op zijn minst gezegd zachte muzikale avond deden we met de volledig onbekende samenstelling van B R I Q U E V I L L E. Een compleet gemaskerde band die met hun trage doom en sludge metal ons onder meer deed denken aan onze vrienden van Amenra.  Hun plaatje ‘Briqueville’ is dan ook eentje om snel in huis te halen.

De Britse band Baby Godzilla die in 2012 zijn debuutalbum ‘OCHE’ heeft gereleased had er niets beter op gevonden om de zaal volledig te verbouwen. De versterkers werden naar het midden van het publiek verhuisd en verder beklommen deze mannen alles wat ze maar tegenkwamen. Cirque du Soleil is vanaf nu volledig verleden tijd! Zij beschrijven hun muziek als  ‘General Noise Rock’. En dit is effectief het minste wat je van dit bandje kan zeggen. We werden verslingerd in een  mengeling van hardcore en post – metal met hyperkinetische vocals.

Raketkanon is nu al één van de beste bands van het moment. Hun Debuut ‘RKTKN#1’ dat uitkwam in 2012 werd een wervelend succes en de laatste nieuwe ‘RKTKN#2’ laat ook weer niets aan de verbeelding over. De plaat werd geproduced door niemand minder dan Steve Albini (die onder meer ook verantwoordelijk is voor ‘In Utero’ van Nirvana).  Eerder dit jaar was Raketkanon te gast op het showcase festival Eurosonic waar ze ook al een verpletterende indruk nalieten.
Hun duistere gitaren gingen door merg en been en lieten het publiek schaamteloos op en neer springen. Pieter-Paul Devos heeft hier dan ook ruimschoots gebruik van gemaakt door meermaals de het publiek in te duiken (wij waren al lang blij dat ze deze keer hun kleren hebben aangehouden).
Hun setlist viel dan ook  enorm te pruimen. De Raketkanon-klassieker “Herman” werd met open armen ontvangen en zorgde dat het zweet u op de tanden kwam te staan, maar ook het hun nieuwe single „Florent” wist het smachtende publiek nog meer goesting te geven naar meer van deze fantastische herrie! Werkelijk een geweldige live band waar we trots op mogen zijn.

Deze drie hebben ons heel wat gehoorschade toegebracht en van de muziekodroom box blijft er in ieder geval niet veel meer over. Die zijn ze nu helemaal aan het renoveren. Maar ik kan je nu al zeggen dat dit het helemaal waard was.

Neem gerust een kijkje naar pics van hun sets binnen de clubs
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-19-03-2015/ (Nijdrop)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raketkanon-27-03-2014/ (Kreun)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/baby-godzilla-27-03-2015/ (Kreun)

Organisatie: Muziekodroom , Hasselt

Wie had ooit gedacht dat Magnus, het wonderkind van Tom Barman en CJ Boland, ooit zou wederkeren. Het ‘eenmalige’ project dat tien jaar geleden op de proppen kwam met ‘The Body Gave You Everyhting’ wist zichzelf heruit te vinden op een nieuwe plaat ‘Where Neon Goes To Die’. Een zeer gevarieerd album dat beroep doet op allerhande gastartiesten zoals Thomas Smith van Editors, Selah Sue, Blaya van Baruka Som Sistema, de Franse chanteuse Mina Tindle en als vaste waarde tijdens de tour Tim Vanhamel. Een mix van electro, rock,  harde beats, hip hop, een tikkeltje swing en fijne grooves zijn slechts enkele ingrediënten die deze plaat smaak geven. Een vooral volwassen publiek in een bijna uitverkochte AB staat paraat voor het feestje.

Als voorprogramma kunnen we rekenen op plaatjesdraaier Faisal. Een jonge twintiger uit België die maar al te goed weet hoe hij funk, swing en groove aan elkaar moet weven. Zwaaiend met zijn hoofd en schouders op de catchy beats geven blijk van zijn enthousiasme. Op deze manier brengt hij een vlotte set waar menig man, zonder het zelf door te hebben, op begint te dansen. Als pre-party voor Magnus is hij geslaagd in zijn opzet!

Tijd voor de hoofd act: Magnus. Een ploeg van vijf man vult het podium. We zien Tom Barman en Tim Vanhamel op de voorgrond. Beiden verantwoordelijk voor gitaar, zang en show. Op een verhoogt podium links achter CJ Bolland, wat meer verdoken in het midden toetsenist Joris Caluwaerts en tot slot rechts drummer Christophe Claeys. Allemaal casual gekleed, op de blinkende kraag van Tim Vanhamel na. Verder zijn er nog vier stevige lichten die door hun vele verschillende opties en combinaties bij ieder liedje een gepast effect hebben.

Met het nummer “The Death of Neon” openen ze de show. Helaas wordt het nummer overrompeld door veel te zware bastonen waardoor menig volk naar zijn oren greep. De stem van Tom Barman klinkt amper door, net zoals de andere instrumenten. Een slechte klankbalans die zowel de komende nummers als mijn oren teniet doen.  Dit gezegd, heb ik direct het enige punt van kritiek gegeven want ‘WOW’, Magnus is ‘awesome’!
Tom Barman en Tim Vanhamel weten hoe ze een ‘crowd’ moeten ‘pleasen’. Al dansend vliegt Tom van de ene kant naar de andere en dan heb je Tim die zijn gitaar in alle richtingen gooit. Hun energieke performance geeft het publiek de boost om niet stil te blijven staan. Ook een perfect samengestelde setlist speelt hier zijn rol. Zowel het oude als het nieuwe werk komt aan bod. Het werk verschil op een eigenzinnige manier van de studioversies. Maar het lijstje is nog niet gedaan. Zo wordt het publiek getrakteerd op speciaal guests! Zo verscheen de mooie Selah Sue bij het nummer “Everybody Loves Repetition”. Dit kon rekenen op veel enthousiasme van het publiek. Maar het echte hoogtepunt is tijdens het bisnummer toen Alan Gevaert van dEUS het nummer “Summer’s Here” vervolledigde met zijn basgitaar en een bijhorende solo!
Een ander top moment is wanneer de band het podium verlaat op CJ Bolland na. Hij mixt er vijf minuten lang op los met allerlei beats en geluidjes. Iedereen gaat wild en ook Tim Vanhamel die je net vanuit de coulisse kan spotten gaat helemaal op in de muziek.
De quote van de avond is wel ‘dankuwel schattekes’ van Tom Barman waarna de spots heel het publiek verlichten. Ook bedankt hij op het einde de band waarna iedere muzikant zich even kon laten horen. Dit alles geeft een hele toffe sfeer!
Alleen maar faam voor de artiesten en hun performance! Helaas iets minder faam voor de kwaliteit van het  geluid. Maar ondanks dat, heeft de AB gedaverd door de dansende voeten en is het optreden van Magnus een geslaagd feest! Zeker een aanrader.

Setlist: Death of Neon, Rhythm is Deified, Jumpneedle, Catlike, Future Postponed, Trouble On A Par, French Movies, Singing Man, Last Bend, Everybody Loves Repetition, Assault On Magnus + CJ Bolland solo, Soft Foot Shuffle, Regulate, Puppy; Biss: Rock Chick, Summer’s Here

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnus-27-03-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel