Rare jongen, die Aldo Struyf. Met zijn band Creature With The Atom Brain komt hij, een paar jaartjes na het ook al fameuze ‘The Birds Fly Low’, met een ambitieuze plaat opzetten, heeft hij kosten noch moeite gespaard, schoon volk als Tom Barman en Mark Lanegan uitgenodigd, … en dan kondigt hij doodleuk aan dat dit een afscheidsplaat is en hier zelfs geen tournee op volgt.
Er staan 5 songs op die fijntjes in mekaar overvloeien, ze hebben geen titel meegekregen en ze vormen samen een bijzonder sterk geheel. Er wordt uit diverse vaatjes getapt, blazers en Spaanse gitaarriedels maken het mooie weer, oosterse tintjes zorgen voor een fijne flow, vloeiende rockgitaren dringen zich op vanuit de achtergrond, eighties synths zwemen richting krautrock en seventies orgeltjes zorgen voor een onweerstaanbare groove. Er is van alles te beleven en toch is dit één hecht pronkstuk. Een zweefplaat, als je ‘t ons vraagt, zo eentje waar je kan blijven in rondhangen.
Op zijn platen komt altijd weer de treurwilg in Tom McRae naar boven, maar van zijn live acts weten we dat de man nogal wat zelfrelativering aan de dag kan leggen en dat enige vorm van spitse humor hem niet vreemd is.
McRae verblijdde ons in 2000 al met zijn wondermooie titelloze debuut, tot op heden nog steeds één van onze geliefkoosde treurplaten. De jaren daarna bleef McRae mooie droefgeestige songs schrijven maar slaagde hij er nooit meer in om de intieme pracht van zijn onvolprezen debuut te evenaren. Wel kwam er af en toe kwam wat meer zonlicht van achter de horizon piepen, maar op de nieuwe ‘Did I Sleep And Miss The Border’ is de teneur alweer onder het vriespunt gezakt.
Het is een zwaarmoedige plaat geworden waarin maar weinig fleurige bloemetjes tussen de graszoden groeien. Qua lyrics en sfeerschepping is het weer eens kommer en kwel, en die tristesse is zodanig in de muziek binnengedrongen dat de songs er te zwaar onder lijden. “Christmas Eve, 1943” is zo een mistroostige gospelsong die onder zoveel smart gebukt gaat dat we hier liefst in een wijde boog omheen lopen. Gelukkig is er elders nog wel wat muzikale pracht te beleven, opener “The High Life” is zo een typisch wondermooi McRae pareltje en ook “The Dogs Never Sleep” is vervuld van een bekoorlijke schoonheid. Maar voor de rest ligt ‘Did I Sleep And Miss The Border’ te zwaar op de maag, het is allemaal wel fraai en schoon maar er zijn bitter weinig opklaringen aan de hemel, zelfs naar Tom McRae normen is dit een donkere plaat.
De arme man heeft het deze keer goed zitten, doe hem eens een plezier en laat een boeketje bloemen aan zijn deur bezorgen. Geen chrysanten, aub.
Bij ons komt Tom McRae dit album voorstellen op 16/05 in de kerk (jawel) van St Denijs Zwevegem. Geen idee wiens uitvaart dat moet worden.
Het was verdomme een tijdje geleden dat we nog eens zo perplex van onze trompet werden geblazen. ‘Fantasy Empire’ van het Amerikaanse noise duo Lightning Bolt schudt ons volledige darmstelsel genadeloos door elkaar, vermorzelt hardvochtig onze testikels en pleegt een moordzuchtige staatsgreep op onze nietsvermoedende hersenkwabben. Dit is briljante teringherrie van het gemeenste soort en we zijn er vanaf de eerste splijtende seconden van de verpletterende opener “The Metal East” compleet ondersteboven van.
Lightning Bolt is een duo, maar ze schoppen zo veel keet dat je er een ganse terreurbende achter zou vermoeden.
Een bas/drum rock duo dan nog, maar denk nu niet aan Royal Blood, want deze verhouden zich tot Lightning Bolt als een ordinaire kruimeldief tot een bloeddorstige seriemoordenaar. Bassist Brian Gibson haalt de meest verschroeiende effecten en loops uit zijn instrument, als u zich ooit al eens afgevraagd heeft hoe een basgitaar zou klinken als die bloed ophoest, hier heb je het. Een arsenaal pedalen zorgt er trouwens voor dat de meest agressieve gitaarklanken uit dat ding worden gepuurd.
Zet daarnaast een compleet krankzinnige drummer Brian Chippendale die het power-equivalent van dertig op hol geslagen bizons uit zijn drumstel mokert en dan ook nog eens een set ijzingwekkende vocals bedolven onder een vette laag feedback uit zijn strot ramt, dan mag je stellen dat de ultieme apocalyps wel zeer nabij is.
De razende vocals doen ons wel eens aan Zen Guerilla denken, de ontspoorde noise rock aan de meest extreme Ministry en de op hol geslagen jungle drums aan “Teethgrinder” van Therapy? Maar bovenal is dit een geweldige brok nietsontziende noise die zijn gelijke niet kent.
Eigenlijk moesten we ons ook een beetje schamen, deze band is immers al sedert begin deze eeuw actief in de sector van de muzikale terreur, ‘Fantasy Empire’ is namelijk al hun zevende bomaanslag, maar hun geniaal kabaal was tot op heden nog niet tot bij onze reeds fel geteisterde trommelvliezen geraakt. We hebben dus nog wat huiswerk te doen, snel hun backcatalogue checken.
Blues Pills, horen wij u al luidop denken. OK, er is iets van, maar Smoking General is iets minder heavy en is niet zo doortrokken van die moddervette zompige rock. Hoewel zangeres Sarah, een kloeke madam met dito stembereik (natuurlijk nog geen Beth Ditto, die is in alle opzichten hors catégorie), hier een aardig muiltje staat te zingen, mocht het van ons nog net iets heviger. Giet nog een extra geut chilipeper in haar strot en je komt bij Lisa Kekaula van de geweldige Bellrays terecht, en dan kan het helemaal niet meer stuk.
Twee bandleden hebben een verleden in het stoner/hardrock combo Gootch, niet verwonderlijk dus dat Smoking General bij vlagen lekker door rockt en dat ‘Lost and Found’ een stel potige gitaarriffs en solo’s in huis heeft. Een set sterke songs ook zoals het stevig wegrollende “Pushing And Shoving”, de kloek rockende titelsong en “One Bottle”, een knap rustpuntje die met succes de slijmbalvrees, die eigen is aan de zogenaamde rockballads, vakkundig weet te omzeilen.
U kan Smoking General boeken op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., en vraag The Bellrays als support act, …of misschien toch maar omgekeerd.
Vergelijkingen met en invloeden van James Blake, Massive Attack, Antony & The Johnsons en Alt-J zorgen niet bepaald voor lage verwachtingen. Wanneer David Letterman hun unieke blend van dromerige, psychedelische elektronica en interessante trip hop ook nog eens ‘Fantastic’ noemt, dan weet je dat er magie in het spel is.
Bij het begin van de ticketverkoop bleek al snel duidelijk dat het kleine KERK onmogelijk alle fans van Glass Animals zou kunnen verwelkomen. Dus werd het concert al snel verplaatst naar de grotere zaal van de Handelsbeurs. Ook daar vlogen de tickets onmiddellijk de deur uit. Wie ze zag op de afgelopen editie van Pukkelpop of in de AB, enkele maanden geleden, wilde er absoluut opnieuw bij zijn. Anderen zouden ze geen drie keer op rij missen. En terecht.
Het is amper drie jaar geleden dat frontman Dave Bayley, geneeskundestudent, aan zijn eerste songs begon te sleutelen. In 2014 stuurde het viertal hun debuutplaat ZABA de wereld in. Die werd overal, van NME tot Clash Magazine, met de grote loftrompet onthaald. Idem wat betreft die livereputatie.
Starten deed het vijftal uit Oxford maandag met “Black Mambo”. Een vrolijke gelaagde song die onmiddellijk de toon zette voor het volledige concert. Bayley klinkt vocaal perfect en huppelt het podium rond met zwierige armbewegingen en een mimiek waar cliniclowns jaloers op zijn. Waardoor iedereen -de dromerige dansers links, de rustige muziekliefhebber achteraan en de hippe boho vooraan– van in het begin mee is. “Psylla” en “Exxcus” bouwden verder op dat elan, maar het is vooral tijdens “Goey” dat de band bewees hoe hard hun puzzel klopt. Hoe hun meervoudige samenzang, opzwepend tromgeroffel en getriangel in voorzichtige laagjes samen worden geboetseerd tot betoverende songs. Tussendoor pakte Bayley nog eens uit met een gitaarsolo waar het kruim uit de rockwereld jaloers op kan zijn.
Wie op dat moment nog stilstond, gooide lijf en leden los op het aanstekelijke en heupwiegende “Walla Walla”. Na een bonkende climax volgde “Intruxx”, het enige instrumentale nummer op het album, dat voorzichtig overgleed naar “Hazey” en “Toes”. Prachtige betoverende songs waar fluisterende vogels en andere oergeluiden de betoverde stem van Bayley begeleiden. Verborgen parels in een levendige jungle van dierengeluiden. Tussenin stilvallen deed de band nooit, maar met “Flip”, werd de sound opnieuw iets opzwepender, om met “Cocoa Hooves” naar een veelzijdige climax toe te werken. Eindigen deed Glass Animals al na veertig minuten met “Wyrd”.
Om na amper twee minuten opnieuw het podium op te klimmen en “Love Lockdown” van Kanye West in te zetten. Frontman Bayley dook het publiek in en zorgde daar, een volledig nummer lang, voor het smartphonemoment van de dag. Tussen dans en zang door poseerde hij gewillig voor de tientallen fans die jaren later nog zullen pronken met hun selfies en filmpjes.
De mannen van Glass Animals weten heel goed wat ze doen. En spaarden dan ook het pulserende “Pools” voor het allerlaatst. De song zorgde voor een hoogtepunt, zo één waarvoor het woord werd uitgevonden, en vatte perfect samen waar het bij hen allemaal om draait. Glass Animals koppelt eenvoud aan complexiteit, betovert en hypnotiseert, zonder zich ook maar één moment te verliezen in ontoegankelijke of te etherische songs. De populariteit van de band heeft nog geen proporties aangenomen zoals die van Alt-J. Lang zal dat echter niet meer duren.
(Pics homepag Louis Favril)
Organisatie: Democrazy Gent
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Straffe doch minder op het verleden terende Noel Gallagher
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Ancienne Belgique
Brussel
Noel Gallagher heeft met ‘Chasing Yesterday’ een nieuw album dat gepromoot moet worden en hij doet dat goed. Oh, hij weet hoe dat moet. Te pas en te onpas andere muzikanten beledigen in NME (passeerden de afgelopen weken onder anderen de revue: Kanye West, Alex Turner, Ed Sheeran en Gary Barlow), een levende legende uitnodigen om een gitaarpartijtje in te spelen dat hij ook perfect zélf kon doen (Johnny Marr op “The Ballad of The Mighty I”) en verkondigen dat het de beste plaat is sinds de eerste twee van Oasis, allemaal aloude Noel-trucjes om de media te halen.
Vreemd is wel hoe ‘Chasing Yesterday’, z’n tweede als Noel Gallgher’s High Flying Birds, op de een of andere manier volledig anders klinkt dan de eerste. Rauwer, minder inwisselbaar en gepolijst en, naar Noel’s normen, experimenteler, meer uit z’n comfort zone. Benieuwd hoe dat live tot z’n recht kwam , trokken we op 22 maart naar de AB in Brussel. Dikke pluim voor (het management van) Noel om net als tijdens de tour van de vorige plaat terug naar de AB te komen, dezer dagen worden de Sportpaleizen en Vorst Nationalen van deze wereld ter beschikking gesteld van veel mindere goden. Noel verkiest blijkbaar het intieme boven het bombastische, en dat zien we graag.
Noel Gallagher is natuurlijk de spilfiguur achter Oasis, voor velen (terecht) de belangrijkste band uit de jaren ’90. Hoewel er wat over te zeggen valt of Oasis ooit zo ver was geraakt als ze het zonder Noel’s jongere broertje Liam (en diens pitbullsmoel, Manchester attitude en bijkomstig ook stem) hadden moeten doen, kan je niet ontkennen dat het wel Noel was die 99% van de songs schreef.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat er een aantal nummers van zijn vorige band de setlist haalden. Slechts bij twee Oasis-nummers hadden wij het gevoel dat ze de set écht naar een hoger niveau tilden: “Digsy’s Dinner”, een muzikaal super opzwepend doch tekstueel volstrekt idioot nummer over op theekrans gaan en lasagne eten bij de dorpsgek in een of andere wijk in Manchester en de magistrale afsluiter “The Masterplan”. Ja, oké, eigenlijk zou ook “Don’t Look Back In Anger” in dit rijtje mogen thuishoren. Op papier zou die andere meezinger die de setlist haalde, “Champagne Supernova”, dat eigenlijk ook moeten doen, ware het niet dat we bij dit nummer voor het eerst op een Noel-concert Liam echt misten. Voor ons werd zo extra in de verf gezet dat de kracht van dat nummer vooral in de stem van de laatstgenoemde zit. Het belette het publiek in de AB niet het nummer luidkeels mee te zingen. En voor de volledigheid: ook “Fade Away”, het B-kantje van “Cigarettes & Alcohol”, haalde de setlist.
Nee, ons draaide het toch, enigszins verrassend, vooral om de solonummers, die gewoon veel minder aanvoelden als verplichte nummertjes. Noel kwam binnen met een knaller van een openingstrio: “Do The Damage”, het B-kantje(!) van de eerste single uit de laatste plaat en onrechtstreeks misschien ook wel een afrekening met zijn geitenwollensokkenimago, en “(Stranded On) The Wrong Beach” en “Everybody’s On The Run” uit zijn eerste plaat. Vervolgens stapelde hij met songs als “In The Heat Of The Moment”, “Lock All The Doors”, “The Death Of You And Me” en “Ballad Of The Mighty I”, “The Dying Of The Light” en “Dream On” de hoogtepunten een na een op. Straffe kost.
Anders dan zijn vorige passage in de AB, in het prille begin van Noel Gallagher’s High Flying Birds, leek dit veel meer op het optreden van een band en minder op frontman plus begeleidingsband. Geen akoestische intermezzo’s, minder Oasis-nummers (5/20 versus 9/20 in 2011), weinig ‘gechase’ after yesterday.
Opvallend ook veel minder humor als middel om te charmeren of interactie met het publiek tout court. Hij vroeg naar de uitslag van de Bekerfinale en had een wat ongemakkelijk gesprek met een fan over het al dan niet weggeven van een plectrum.
Dit alles zou erop kunnen wijzen dat hij met een tweede plaat op zak net als ons ook van mening is dat zijn solonummers gewoon sterk genoeg zijn om niet meer op het succes van Oasis te moeten teren. Of misschien ook niet, het is en blijft Noel Gallagher en Noel Gallagher zal nooit onzeker in het leven staan.
Organisatie: Live Nation
Shaka Ponk - Eén en al vonk met het enthousiaste Shaka Ponk!
Shaka Ponk
Paleis 12
Brussel
2015-03-21
Hans De Lee
Zaterdagavond was het goed prijs in Paleis 12, tijdelijk omgedoopt tot het fantastische ‘Circus Ponk’ uit Frankrijk.
Hoewel de zaal helemaal niet was volgelopen en bijgevolg het balkon en alle zitjes gesloten bleven, was het toch nog een gezellige drukte in Paleis 12 en troepten de fans van Shaka Ponk gretig samen voor het podium.
Daar kregen ze eerst, als support, de band Hipsta voorgeschoteld, net als Shaka Ponk afkomstig uit Parijs en omstreken. De 5 kerels brachten een korte doch leuke set met een mix van stevige en groovy rock, beetje electro pop en een scheut funk. Heel verdienstelijk en vol overgave gebracht. Hun nummer “Let it go (baby)” speelde alvast nog een tijdje verder in mijn hoofd na het optreden …
Tot de hoofdact van de avond iets voor 21u00 zijn opwachting maakte en het publiek bijna 2u zou meenemen op een enthousiaste en knotsgekke trip door een zeer boeiend muzikaal landschap.
Shaka Ponk is een bende ongeregeld uit Parijs die reeds 4 albums op hun conto hebben. De groep bestaat sinds 2004 en brengt een explosieve smeltkroes van vooral rock, electro en funk/reggae. Ze zijn intussen immens populair in hun thuisland Frankrijk en bijgevolg ook meer gekend in Wallonië dan in Vlaanderen. Voor mijn part mag hier gerust snel verandering in komen want de show die ze afgelopen zaterdag brachten was van een zeer hoogstaand en aanstekelijk niveau! Klasse!
De meeste nummers kwamen uit de 2 recentste CD’s : ‘The White Pixel Ape’ (2014) en ‘The Geeks and the Jerking Sock’s’ (2011). Zanger en frontman Frah had er duidelijk zin in en werd op sublieme wijze bijgestaan door zangeres Samaha die sinds 2011 vast deel uitmaakt van het collectief.
Na een grootse intro in ware ‘Metallica’stijl liet het openingsnummer “Black Listed” niets aan de verbeelding over en bewees het 6-tal op het podium onmiddellijk dat het een zeer warme en intense avond zou worden. Het meest heavy en snelle nummer van hun laatste album werd met volle kracht de zaal ingeslingerd.
De energieke mix van rock, punk, funk en electro kwam zeer snedig over en verkocht het publiek meteen een muzikale mokerslag.
Opvallend was ook de smaakvolle aankleding en perfecte belichting van de stage en de fantastische ‘3D projecties’ die de muziek zeer passend vergezelden en de knotsgekke show tot in de kleinste details naar nog een niveau hoger tilden door de knap ingebouwde interacties.
“Wanna Get Free” zette de toon zonder verpinken verder en zorgde voor een vette groove en een ware feeststemming onder het publiek. Het leek wel een soort moderne rock’n’roll rave.
Tijdens het nummer “Come On Cama” bleek nogmaals hoe sterk de vocale wisselwerking was tussen circusdirecteur Frah met zijn heerlijk hese en korrelige stem en zangeres Samaha met haar krachtige, heldere stemgeluid.
De wervelende nummers gingen naadloos over in elkaar, Frah dook af en toe eens het publiek in en bespeelde de menigte ook op een zeer aanstekelijke wijze. “On the ro(ad)” en “Shiza Radio” passeerden de revue, het publiek werd nauwelijks een moment van rust gegund, het circus draaide op volle toeren.
De muziek van Shaka Ponk lijkt op het eerste gezicht misschien vrij simpel : een vrolijk deuntje of riedeltje waarrond men een hele song opbouwt maar in werkelijkheid zit er best veel meer achter deze formule dan je zou denken en komt het vakmanschap van de muzikanten live heel sterk naar voor.
“Story O my LF” is alweer zo’n no-nonsense feestnummer dat getuigt van complexloos top entertainment zonder daarom te moeten spreken van hoogstaande ingewikkelde muzikale composities. Gewoon muzikale fun, professioneel gebracht door een bende gezonde gekken.
Eén van de hoogtepunten van de avond is ongetwijfeld het nummer “Seks Ball” met zangeres Samaha in een glansrol, gevolgd door het stevige “Sacrify”. Het publiek reageert uitzinnig op haar stem en op de visuele hoogstandjes op de achtergrond.
Na meer dan een uur wordt de fans eindelijk een (relatief) rustpunt gegund en volgt een vrijwel instrumentaal tussenstuk waarbij drummer Ion een ware battle aangaat met een 3D aap op drums en waarbij ook de overige muzikanten de kans krijgen hun kunnen nog eens extra in de verf te zetten.
Onmiddellijk daarna is het echter weer knallen met de gekende vrolijke nummers als “I’m Picky”, “My name is Stain” en daartussen een heerlijke heavy, groovy en reggae mix met het nummer “Te gusta Me” en flarden “Get Up Stand Up”. Het publiek smult er enorm van en scandeert uit volle borst mee.
Stilaan loopt de set naar zijn einde en werkt de band nog een laatste keer aan een hoogtepunt : “6x Love” wordt ingezet en daarbij wordt het podium omgetoverd tot een ware ‘rock’n’roll church, inclusief glasramen, klok en begeleidend koor. Opperaap Frah neemt de fans voor een laatste keer op sleeptouw. Hij excuseert zich eerst voor het feit dat het concert een paar maand werd uitgesteld (oorspronkelijke datum was in najaar 2014) en bedankt daarna uitvoerig het ‘loco’ publiek voor zoveel enthousiasme en plezier!
Als toegift krijgen we nog het Spaanstalige “Morir Cantando” (oorspronkelijk een song van icoon Dalida) waarbij het publiek een allerlaatste keer volledig uit de bol gaat (inclusief Mister Frah die nogmaals een prachtige duik doet in de menigte) en waarbij het elektronische tussenstuk me zowaar aan Rammstein doet denken. Om nog maar even te wijzen op de enorme veelzijdigheid van dit ongeremde heerschap en optreden.
Het zal je allicht niet verwonderen maar voor mij was dit alvast het (voorlopig) beste concert van 2015! Het wordt tijd dat Shaka Ponk in Vlaanderen wat meer bekendheid verwerft en dat ze met hun aanstekelijke muzikale mengelmoes de kans krijgen om op enkele festivals te spelen.
Intussen hoop ik dat de band de belofte houdt die ze maakte op het einde van het concert : ‘On revient’! Et bien, moi aussi alors!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/shaka-ponk-21-03-2015/
Organisatie: Live Nation
Geniale Steven Wilson & Band!
Steven Wilson
Rockhal
Luxemburg
2015-03-21
Nathalie Mares
Najaar 2013, in Het Depot in Leuven, was het de laatste keer dat ik Steven Wilson live aan het werk zag. Onlangs heeft deze Engelse ProgGod zijn vierde soloalbum uitgebracht. De opvolger van 'The Raven That Refused To Sing' heet: 'Hand. Cannot. Erase.’ en is op zijn minst een zeer opmerkelijke release. Qua sound klinkt het op de nieuwe schijf toch allemaal iets anders. Wilson verliet de progrocksound van de jaren '70 en laat op de nieuwe plaat een modernere sound horen die iets meer de richting uitgaat van wat hij samen tijdens de laatste jaren met Porcupine Tree uitbracht.
Alhoewel de nieuwe plaat niet door iedereen even warm werd onthaald zijn alle optredens tijdens deze tour reeds lang vooraf uitverkocht. Wij reden voor dit progfeestje helemaal tot in Luxemburg. Place to be: de Club van de Rockhal op de postindustriële site in Esch-sur-Alzette waar Wilson & Co 1100 toegewijde fans opnieuw een sublieme avond bezorgden.
Het begon allemaal na een veel te lange video-intro toen toetsenist Adam Holzman het podium opkwam om "First Regret" in te zetten. "3 Years Older" volgde en bracht de volledige band op het podium. De Steven Wilson band is dezelfde als tijdens de vorige tour: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en drummer Marco Minnemann. Theo Travis (Flute/Sax) is er deze keer niet bij.
Al meteen speelde gitarist Guthrie Govan zich in de kijker met waanzinnig mooie psychedelische gitaarsolo's. Het eerste deel van de set lag de nadruk op het conceptuele nieuwe album dat visueel met erg mooie filmpjes en een prachtige lichtshow extra in de verf werd gezet. Voor "Routine" verontschuldigde Steven zich omdat de zang van de Israëlische zangeres Ninet Tayet niet live kon worden gebracht. De dame is net moeder geworden en kon zich onmogelijk vrij maken om mee te gaan op tour. 'Gelukkig kan ik dankzij Apple deze song wel live brengen', grapte Steven. Toch was het even vreemd om naar een zangstem te luisteren die er niet live bij was. Anderzijds kan ik Wilson wel begrijpen dat hij deze song absoluut live wou brengen want "Routine" is toch wel een van de sterkere composities van de nieuwe plaat.
Even liet de band de nieuwe plaat voor wat ze was en werd een vernieuwde versie van "Index" op ons losgelaten. Een song die startte met ritmisch vingerknippen en zich verder ontplooide tot een pikdonker zwart industrieel rockpareltje! Ondraaglijk, angstaanjagend en beklijvend tezelfdertijd!!! Terug naar de nieuwe plaat dan met sublieme uitvoeringen van "Home Invasion" & "Regret #9" waarin de adembenemende gitaarsolo's van Govan rond de oren vlogen en een, op luid applaus onthaalde, waanzinnige keyboardsolo van toetsentovenaar Holzman. Ook fans van Porcupine Tree werden niet vergeten wat zo zat heel verrassend "Lazarus" in de set. Een song die perfect aansloot bij het nieuwe album, zei Wilson. Machtig om deze melodieuze popsong nog eens live te horen.
In de finale werden nog eens alle registers opengetrokken met een gebalde versie van het uit Wilson's jeugd geïnspireerde "Harmony Korine". Verdere prog-extravanganza kregen we met "Ancestral", uit het nieuwe album. Een werkstuk vol knotsgekke complexe tempoveranderingen en muzikale extremiteiten. Het melodieuze epos "Happy Returns" sloot de reguliere set.
Tweemaal kwam de band terug om te bissen. Het sluimer-projectiedoek viel neer voor het podium waarop ontelbare klokken werden geprojecteerd. Tijd voor "The Watchmaker"! Hierna werd nog even hard van leer getrokken met de Porcupine Tree song: "Sleep Together".
De band kwam nogmaals terug om in alle rust en schoonheid afscheid te nemen met “The Raven That Refused To Sing”, een bijzonder mooi werkstuk waarin het thema van eenzaamheid nog maar eens werd uitgediept.
Wat een sublieme concertavond was dit! Een geniale begeleidingsband en een opvallend vrolijk communicerende Wilson zorgden voor vuurwerk in de middelgrote Rockhal Club. Het nieuwe album dat bijna integraal in de set was opgenomen klonk live heel overtuigend en sloot perfect aan bij oudere Wilson composities.
Setlist:
*First Regret *3 Years Older *Hand Cannot Erase *Perfect Life *Routine *Index
*Home Invasion *Regret #9 *Lazarus *Harmony Korine *Ancestral *Happy Returns
*Ascendant Here On...
-------------
*The Watchmaker *Sleep Together
-------------
*The Raven That Refused To Sing
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steven-wilson-21-03-2015/
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
We hebben er een ongelofelijk avondje opzitten … Underworld gaf een prachtconcert van hun Rewind ‘Dubnobasswithmyhead man’ uit ‘94. Underworld stelde die doorbraakplaat – 20 + 1 jaar - integraal voor en schitterde. De veertigers onder ons hadden de ‘time of their life’. Twee uitverkochte AB concerten en dat telde!
Hier in ons landje begon het eigenlijk wel allemaal voor het vaste duo Karl Hyde (zang/gitaar) en Rick Smith (knoppenfreak). Als we even het archief opstoffen , lezen we nog volgende cd bespreking ‘Een heerlijk genietbare trip waar we meegevoerd en -gezogen worden , van dance , trance , dub en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen, zang in een web van flashy lights en stroboscoops. Een mijlpaal voor de scene!’
Underworld heeft een eigen weg geplaveid en was samen met Daft Punk, Prodigy, The Chemical Brothers de belangrijkste vertegenwoordigers van de 90s dancepop. Een golf van DJs en bands volgden die net ook iets hadden met dance, techno, electro en retro acid.
De heren zijn nu aangevuld met Darren Price (mede pionier Darren Emerson verliet Underworld rond 2000 btw!) en het was een uitdaging om alle nummers in hun volledigheid te spelen : de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . Elk nummers werd ook afgebeeld .
Het publiek genoot ervan, zwalpte, hotste heen en weer, de armen in allerlei bewegingen en in de lucht; een sterk onthaal bij elke wisseling, kortom sfeer , ambiance en een AB letterlijk op zijn kop . Wat een uitgelatenheid en enthousiasme!
Die dynamiek , opwinding werd dan ook overgezet op de drie op het podium . Hyde zat letterlijk in een droomwereld en vooral Smith kon zijn ding doen en ging loos op z’n computer en knoppen.
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht door “Dark & long” , dat mooi uitgesponnen werd . Duidelijk was ook hoe subtiel elk geluidje in zijn repetitieve ritmiek en opbouw op zijn plaats viel.
Elk nummer heeft zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. Een beetje dwarse sounds misstonden niet op “Mmm skyscraper” en “Spoonman”. “Surfboy” duwde vervolgens het gaspedaal in , maar de duivels werden een eerste keer écht ontbonden op de gekende “Dirty epic” en “Cowgirl”. Verder met een “Rez” en de twee afsluitende tracks op plaat , die in al die jaren praktisch nog geen hoor kans hadden gekregen, “Bigmouth” (met die onweerstaanbare bluesy loops en mondharmonica) en het slepende “Spikee”, waar het tempo omhoog werd gekrikt , steeds krachtiger werd en net niet explodeerde door die ingehouden spanning . Tussenin hadden we een rustmoment door de loungy groove van “Tongue”, “River of bass” en “M.E”.
We werden letterlijk een laatste keer bij het nekvel gegrepen op “Born slippy”, waarmee Underworld het grote publiek bereikte . Een long version , die iedereen in extase bracht! Zweetdruppels parelden op het voorhoofd … En dan was het over & out . Ze vielen in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid op hun songs!
Hier snoven we de clubsfeer op , was iedereen op dezelfde golflengte en in optimale stemming. Totaal wat anders dan een rockconcert ! We hadden ‘the time of our life’!
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Met de Support act Whiz hadden we al eens kunnen kennismaken. Zij wisten eerder een plaatsje te bemachtigen op het showcase festival ‘We Are Open’ dat plaatsvond op 13 en 14 februari in Trix Antwerpen. Deze Limburgers brengen softrock met aanstekelijke en poppy deuntjes.
Daarna kwamen Yannick Aerts, Stijn Boels, Arne Omloop, Noah Melis en Yorgos Tsakiridis (The Hickey Underworld, Hazy Hands) hun nieuwste en 2de plaat ‘Cycle’ voorstellen. Dit sympathieke Limburgs/Antwerpse combo liet ons proeven van hun psychedelische pop/rock. Een hemelse tocht door de sixties die ons spontaan door de zaal deed huppellen.
Bed Rugs releaste dit jaar ‘Cycle’ , de opvolger van het alom geprezen ‘8th Cloud’. Hun muziek geeft een vette knipoog naar bands als Pond, Tame Impala en Temples. De set van dit concertje was quasi volledig gevuld met het nieuwe materiaal uit ‘Cycle’. Een vrijwel volle zaal bewoog heen en weer op een scheut veelkleurige en zweverige rocksongs. Het donkere maar geniale “Clear Obscure” deed onze denkbeeldige bloemen even verwelken om ze daarna weer te laten openbloeien met hen single “Specks”.
Deze veelbelovende band beschikt over een uitgesproken eigen sound en vocals die nog lang blijven na sidderen. Verder in de set hoorden we als uitschieters “The Knot”, “Chronicles”, “Shine” en het mooie “Love”. Eindigen deden ze met het fantastische “Piles”, het pronkstukje van hun laatste plaat. Een song die de lente in het land brengt en op donkere dagen de zon volledig laat schijnen, althans dit is het gevoel dat je krijgt als dit nummer u live voorgeschoteld wordt.
Bed Rugs’ sterkte is de opvallende variatie in hun songs die er tevens ook voor gezorgd heeft dat deze vijfkoppige band ons steeds bleef boeien, een uur leek bijgevolg veel te kort.
Deze avond lieten zij ons kennismaken met tal van verschillende soorten psychedelische sounds die bijgestaan worden door sterk gitaargeweld. Ze weten steeds vernieuwend uit de hoek te komen en hun gevarieerde setlist heeft voor een sterk optreden gezorgd! Deze band is klaar voor de zomerfestivals!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
The Script - 26 januari 2013, ik maak kennis met een aanstormende boysband uit Ierland. Vorst Nationaal was zelfs niet uitverkocht. Het Ierse trio uit Dublin is dan wat op zoek naar zichzelf maar vooral naar bevestiging overzee.
The Script - 19 maart 2015, een bomvolle lotto-arena, al weken uitverkocht. De bevestiging is er. Van de volgelingen althans. Die krijgen de show die ze verdienen. Een klank-, laser- en lichtspektakel waarmee ze voor niemand moeten onderdoen.
Dit doet dromen van meer…
In de week van St. Patricks day werd de setlist handig aangepast, en hoe! Ik heb al veel intro’s gezien, maar deze was toch wel heel origineel. Danny, Glen en Marc werden geëscorteerd door groene lichtfakkels en vlaggen.
Wat direct de aanzet was voor “Paint the town green”. Een nummer ivm St. Patricks day en de Ierse invloed werd verder gezet met “Hail rain or sunshine” waar de Ierse folk echt tot z’n recht komt. Die roots wordt met deze plaat sterker benadrukt en aangehaald. “Breakeven” en “Before the worst” gingen een eerste topmoment vooraf. De hit “Superheroes” toonde direct wat de nieuwe show in petto heeft. Lasers, lichteffecten, alles werd uit de kast gehaald. Marc toonde met “ We cry” dat hij zelf geen slechte zanger is en eigenlijk bij gelijk welke band terecht kan. “If you could see me now” werd mooi begeleid op het scherm en bracht even rust. Dat de band geëvolueerd is , toont het aan met iets simpels als bv. bindteksten. De totstandkoming van het nummer “Man on a wire” duurde bijna 3 minuten. Vroeger werden de nummers meer afgehaspeld. De inleiding van “Nothing” was ,alweer, hilarisch. Ocharme de ex-vriendin die aan de andere kant van de lijn hing. Origineel was dat er stukje van “For the first time” verwerkt zat “Good ol’ days” .
Met “ Never seen anything quite like you” , “ The man who can’t be moved” kregen we een soort ‘Coldplay-moment’. Een tweede podium werd aangesproken wat tegenwoordig in is. Maar superb uitgewerkt. Projectieschermen vormden een kooi en in symbiose met het licht rondom was dit een heel ‘charmante’ locatie. Tijdens “You won’t feel a thing” worstelde Danny zich als vanouds tussen het publiek. Met “Six degrees of seperation” kreeg Danny direct het publiek op z’n hand. Een sing-along pur sang. “It’s not right for you” vormde een mooie afsluiter.
Achore : Met “the energy never dies”, “ for the first time” , “ no good in goodbye” en “hall of fame” werden de ultieme sing-alongs opgespaard voor de slot-apotheose.
Ohja, opwarmers van dienst waren Colton Avery, een jong Amerikaans talent met het timbre van George Ezra en Tinie Tempah. Een Londense rapper met enkele ‘underground’-hits. Had z’n eigen dj mee, en met z’n tweetjes klaarden ze mooi de klus want het publiek ging makkelijk mee.
Het is duidelijk dat deze band geen “’Boysband’ meer is die er alleen maar is voor de gillende tienermassa. Dit Iers trio heeft duidelijk stappen voorwaarts gezet en geleerd van anderen; zowel qua performance, lichttechniek, podiumbouw enz. Danny weet als geen ander het publiek te bespelen en betrekt het ook bij het optreden. Als toeschouwer voel je de appreciatie.
The Script - 2013 Vorst Nationaal, 2015 de Lotto-arena. De volgende stap moet gewoon het grote gebouw hiernaast zijn. België is er klaar voor.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tinie-tempah-19-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-script-19-03-2015-2/
Organisatie: Live Nation
Heden ten dage lijkt de Nijdrop wel een ‘on-inneembare’ vesting. 1 verkeersomleiding en we komen 40 minuten later aan dan gepland. Geen voorprogramma dus …
Maar de hoofdact was gelukkig wel nog aanwezig, het geweldige Briqueville. Over het wie en waar van deze band valt er bijna niets te melden. Reden daarvoor: wie de bandleden zijn behoort tot de best bewaarde van de Belgische muziek. Waarom dat zo is, is mij nog altijd niet duidelijk. Het onbekende trekt aan zeker?
Briqueville staat voor sludge, geïnspireerd door de groten in het genre: Neurosis, Amenra,... Dat betekent dus nummers met een trage opbouw. Langzaam worden gitaren, bas en drum in stelling gebracht. Klaar voor een grote explosie, die voor altijd op zich laat wachten. Want echt ontploffen doet het nooit. Waar Briqueville het van moet hebben is de spanning die wordt opgebouwd, het weven en kneden van de instrumenten om het publiek te overvallen en naar zich toe te trekken.
Een set waar er over nagedacht is ook, maar waar er weinig ruimte is voor improvisatie. Want al iedere keer ik ze zag (3x) spelen ze krak dezelfde set. Maar als het altijd zo goed gebracht wordt, is er geen reden om niet nog een 4e, 5e en 6e keer te zien.
… Een korte set ook. Maar wel boeiend en uitdagend en perfect gedoseerd. Een grote prestatie van een jonge band, die ongetwijfeld nog heel wat in zijn mars heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nijdrop-opwijk/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Een uitverkochte AB stond paraat om de twee rockfenomenen Mike Kerr en Ben Tatcher toe te juichen. Samen vormen ze Royal Blood , duidelijk de heetste band in het rocklandschap op dit moment. Voor hun lancering aan het grote publiek konden ze rekenen op de ondersteuning van Arctic Monkeys, een band waar ze het voorprogramma voor verzorgden in 2013. Daarbuiten hebben ze ook een nominatie voor BBC Sound of 2014 ontvangen wat hun populariteit enkel deed groeien. Hun eerste langspeelplaat, met de originele naam ‘Royal Blood’, verscheen augustus 2014 en kon terecht rekenen op positieve respons en werd het snelst verkochte rockalbum van de voorbije drie jaar in de UK. Hun blues-hard-garage rock sloeg zelfs zo hard aan dat ze vorige maand nog een BRIT-Award ontvingen voor ‘Best British Group’ overhandigd door rocklegende Jimmy Page. Deze twee mannen zijn met andere woorden een ware explosie in de muziekwereld! Benieuwd of hun dynamie(k/t) ook de AB zal laten knallen.
Het voorprogramma was de driekoppige band Mini Mansions. Stevige indie-pop met een psychedelisch kantje lijkt mij wel een juiste omschrijving van hun muziek. Live is deze band een streling voor het oog dankzij de performance van Michael Shuman. Zijn haren die alle kanten op vliegen, zijn expressie tijdens het zingen en dat allemaal terwijl hij drumt, zorgen voor een geslaagde voor-show!
Royal Blood - Op de legendarische trompettonen van rapper Pharoahe Monch met “Simon Says” werd het publiek al opgewarmd en was er meteen een goede lading adrenaline aanwezig. Op een donker podium neemt Ben Tatcher als eerste plaats achter zijn drum en vervolgens ook Mike Kerr achter de micro met zijn basgitaar. Het lont van het publiek was al bijna op nog voor het duo enig noot had gespeeld. Met “Hole” zetten ze de toon voor de rest van het concert: Strak, beheerst en een verdomd goeie sound!
Helaas zijn ‘strak’ en ‘beheerst’ wat dubbel te interpreteren. Zo was het duo niet echt verassend. De show kwam over als een geroutineerd geheel waarbij de nummers behoorlijk trouw bleven aan de studio versies. De bindteksten, het eens op een versterker gaan staan, dan de drumstokjes gooien en dan het publiek eens aanmoedigen leken een vast stramien bij die bepaalde nummers. Ook was de interactie tussen Mike en Ben miniem. Blindelings speelden ze de show. Maar begrijp me niet verkeerd! De band zette een prima prestatie neer! Dit op een sober podium met enorm wit tegenlicht dat te pas en te onpas het publiek volledig verblind. We zagen tijdens het optreden veel armen in de lucht, wat geduw en getrek, crowdsurfing en een speelse circle of death. De sfeer was op en top en het publiek was mee van begin tot eind.
De explosie kwam voor mij bij “Little Monster” waar Mike vroeg “Do you want some real rock and roll?”. Waarna de volgende noot iedereen door het dolle sloeg! De bom was op dit moment zeker al voor de vierde keer ontploft! Hun muziek doet genieten en is werkelijk knap opgebouwd.
Het is overduidelijk. Royal Blood breekt door en is klaar voor meer en groter! Wat een power, wat een sound, wat een duo! Deze zien we terug in Vorst of wie weet wel het Sportpaleis. En kan je dan een kaartje bemachtigen… Doen!
Setlist: Hole, Come On Over, You Can Be So Cruel, Figure It Out, You Want Me, Better Strangers, Little Monster, Blood Hands, One Trick Pony, Careless, Ten Tonne Skeleton, Little Monster, Loose Change, Out of the Black
Organisatie: Live Nation ism met Ancienne Belgique, Brussel
Het gaat hier om een zijsprong van de heren van Parquet Courts die het goede weer maken binnen de NYse indienoisescene . Parquet Courts heeft al een paar puike platen afgeleverd en refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
We hebben nu een reeks lofi opnames , in een tweetal weken opgenomen met een viersporenrecorder , met een knipoog naar Guided By Voices , maar verder komen een Velvet Underground, Thurston Moore aan bod en ervaren we wel het oude Nada Surf. Het zijn grauwe , licht schurende , sfeervolle en aanstekelijke nummers , die door de repetitieve ritmes , wat roots en psychedelica intrigeren als “Insufferable”, “Eveyday it starts” , “Pretty machines” en “Psycho structures” . Een paar instrumentals en strakke postpunk (o.m. “No concept” vullen aan . Ook twee covers zijn er, eentje van 13 th Floor Elevators ( “Slide machine”) en “These boots …” van Nancy Sinatra , mooi in dit muzikaal wereldje ondergedompeld . De toegevoegde sax is een meerwaarde .
Die lofi rammelende aanpak met die vroegere invloedssfeer is en blijft toch wel iets speciaals bij deze band en overtuigt meer dan ooit . Parquet Courts is met allerhande projecten bezig (ook sterk PCPC (met PC Worship )) , die telkens opnieuw meer dan de moeite zijn . Sterk!
Nederlands 
Français 
