Tove Lo kwam in de Botanique een uitgesteld concert van 24 januari inhalen. Dit concert werd afgelast wegens stemproblemen van zangeres Ebba Tove Elsa Nilsson. Deze problemen zijn nu van de baan en Tove Lo is opnieuw op tournee. Voordien schreef ze nummers voor genregenoten als Icona Pop en Ellie Goulding. Nu heeft Tove Lo zelf gekozen om een popdiva te worden en stelt ze haar debuut ‘Queen Of The Clouds’ voor. En zoals echte popdiva’s mag ook playbacken niet ontbreken.
Voorprogramma van de avond was weggelegd voor de landgenoten van Urban Cone. Deze groep uit Zweden maakt aanstekelijke popnummers zoals Empire Of The Sun en Foster The People. Dit jaar komt de tweede cd uit. Het vijftal zorgt met samenzang en verschillende stemmen voor een speciale sfeer. Het is één van die bands waarvan je denkt ze al super lang te kennen terwijl Urban Cone nog relatief nieuw is. Op het concert valt vooral op dat ze vergeten te kiezen tussen pop en rock waardoor er een mix aan genres te horen valt. Van gitaarsolo’s tot pianosolo’s, alles kwam aan bod. Na 20 minuten was het vooral uitkijken naar Tove Lo.
Een voornamelijk jong meisjespubliek was op het concert afgekomen. De ‘babes’ zoals Tove Lo ze noemt zijn grote fans van haar. Het concert begint met een lange monoloog van de zangeres die het publiek wat opjut. Ze maant het publiek aan om de kleren uit te trekken en wild te dansen. Helaas, voor de minderheid aan mannen in het publiek, gebeurt dit niet. Waarna de monoloog eindigt op een “You are fucking perfect”. De ‘babes’ schreeuwen het uit wanneer de zangeres opkomt.
Dansen wordt er zeker gedaan op het concert, al vanaf het eerste nummer “My Gun”. Opvallend is dat ze zich enkel richting publiek draait om haar zogenaamde geweer te tonen. Maar om haar te zien zingen is het al wat moeilijker. Door veel belichting op het podium te zetten , wordt Tove Lo ook als het ware onzichtbaar gemaakt. Dit allemaal om te verbloemen dat ze eigenlijk niet live aan het zingen is. Want tussen de nummers praat ze niet veel en hetgeen ze zegt klinkt nogal hees. Maar toch haalt ze zulke hoge tonen. Op een bepaald moment komt haar stem zelfs voor op haar lippen. Wordt hier zomaar geplaybackt?
Met “Heroes” wordt een echt dansnummer gespeeld. Het nummer geproducet door Alesso heeft enkele Avicii allures en ook Calvin Harris komt aardig in de buurt. Net zoals de andere nummers van de set waar ook veel dance aan te pas komt. Soms zelfs iets te overdreven waardoor de zang wordt verloren in de muziek. Met “Talking Body” laat Tove Lo haar sensuele danspasjes tot een hoogtepunt herleiden. Enkele zwoele heupbewegingen en het tonen van haar “Body” behoren tot deze danspasjes. Een echte popdiva hoeft soms niets meer te doen dan het tonen van haar lichaam op de minst preutse manier.
Na elf nummers verlaat ze het podium, de Zweedse komt nog terug voor twee nummers waaronder het radiohitje “Habits (Stay High)” dat eigenlijk werd geremixt door Hippie Sabotage, maar nu dus effectief deel uitmaakt van de set. Wanneer het laatste nummer wordt ingezet wordt eens een gitaar bovengehaald. Veel nut heeft dit niet want het nummer klinkt net zoals de rest van de set, dansbaar.
Tove Lo stopt na een korte set van net geen uur. Zou haar stem dan nog steeds niet volledig hersteld zijn waardoor ze enkele nummers niet speelde? Op het concert werd enigszins veel geplaybackt waardoor de geloofwaardigheid van de popdiva’s nogmaals naar beneden werd gehaald.
Organisatie: Botanique, Brussel
A Place To Bury Strangers – In één woord Top!
A Place To Bury Strangers – zZz
La Péniche
Lille
Hoogdag in de uitverkochte La Péniche vanavond. De Fransen hebben een goeie smaak, want het bordje complèt mocht al maanden geleden uitgehangen worden. A Place To Bury Stangers is dan ook een grote naam en heeft over de jaren heen een stevige livereputatie opgebouwd. Ze stellen nooit teleur. Ook vanavond niet. Maar daarover later meer.
Beginnen doen we met zZz. Deze keer geen voorprogramma om zomaar de avond te vullen. Maar een steengoeie band die dringend eens door meer mensen onder de loep mag genomen worden. Het Nederlands duo gaat al menig jaar mee en zijn ook niet meer van de jongste. De muziek wordt echter nog steeds met heel veel jeugdig enthousiasme gebracht. Een drummer en een keyboard/orgelspeler. Meer is er niet nodig om een denderende rockshow te produceren. Een denderende beat, virtuoos pianospel, een zanger die de microfoon meer in dan vòòr de mond neemt. Het publiek deint mee op de golven van de muziek. Hup Holland Hup, das hetgeen mij in het hoofd springt. Een gevaarlijke band. Rochelend en spuwend (tekenen van een opkomende verkoudheid) maakt de drummer/zanger de keel vrij. Het past bij het geheel. Een memorabel voorprogramma dus.
En na dit fantastisch optreden moet het eigenlijk nog beginnen. Het New Yorkse gezelschap A Place To Bury Strangers is een absolute topper in de hedendaagse musicscene. Ze brengen ten gepaste tijde een geniale nieuwe plaat uit. Luister maar eens naar ‘Transfixiation’.
Live weten ze hun muziek op een overweldigende manier te brengen. Een drietal die een wall of sound weet te creëren alsof er 30 gitaren te horen zijn. De koningen van de effectpedalen. Het geluid is overladen met fuzz, maar is uitgekiend tot in de perfectie. New new-wave, de moderne shoegaze,... Te veel goeie zaken om op te noemen.
Veel rook en 3 projectors kleden het geheel perfect in. De beleving bij de muzikanten is top. De gasgitaar plakt menig maal aan het plafond van La Péniche. Er wordt niet meer met een gitaar gesmeten aan het begin van de show. Maar dat is niet erg. Het concert loopt niet naar een gigantisch orgelpunt, maar blijft van begin tot einde top. Geen vullertjes om het uur rond te maken. Het traditionele einde met veel rook, stroboscoop en feedback overal , blijft behouden. Maar de show houdt daar niet bij op. Wat er nog gebeurt? Ga dat zelf ontdekken. Anders is de verwondering en de verrassing eraf.
Volgende week staan beide bands opnieuw samen, deze keer in De Kreun. Ga dat zien! Je zal het je niet beklagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-11-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-11-04-2015/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
‘Any Ol’ Way’, het nieuwe album van Tweak Bird kwam eind vorig jaar uit. Het was een soort wedergeboorte want het album was in alle opzichten een nieuw begin voor de band. Alles werd zelf gedaan en ze richtten zelf een eigen label op. De sound bleef min of meer onveranderd al neigt het nieuwe album meer naar Stone Temple Pilots, terwijl vorig werk beperkt bleef tot een mix van Mastodon en Queens Of The Stone Age. Genoeg redenen dus om op tour te gaan. Op deze tour werden enkel kleine zaaltjes in Europa aangedaan, zo ook Cactus Club (MaZ) in Brugge.
Het voorprogramma was weggelegd voor de Kortrijkzanen van The Glücks. Met hun potige garagerock lieten ze de zaal al vooraf rommelen. Hun sound is een mix tussen The White Stripes, Blood Red Shoes en onze eigen Black Box Revelation. Het duo serveerde een stevige set en hadden er zichtbaar zin in. Ook het publiek kon het wel smaken. Toen single “On The Road” volgde was het einde nabij. Na een halfuurtje stevige rock te serveren verlieten ze het podium.
Tweak Bird – Het publiek dat was afgezakt naar Brugge kreeg waar voor zijn geld. Het duo die met hun zelf getiteld album ‘Tweak Bird’ veel roem en faam kregen in 2010 doen tegenwoordig intieme sets in het kader van hun wedergeboorte. Zo vonden vooraanstaande bladen als Mojo en Uncut dit album een nieuwe weg inslaan in de Rockgeschiedenis. Omdat de twee broers het simpel wilden houden ontbraken ook de nummers met saxofoon. Een gemis was dit zeker niet. Want de broers vervingen deze solo’s gewoon door zalige gitaarsolo’s.
“Does everybody feel allright?”, riep drummer Ashton Bird. Het concert begon met het ontwaken van het publiek en de band zelf. Nadat bevestigd werd dat iedereen in orde was begonnen ze eraan met een fantastische gitaarsolo. Deze solo gemixt door een zeer intensieve drummer zette meteen de toon voor de rest van het concert. De solo ging over in het nummer “People” waarna er voor het eerst gebruik werd gemaakt van de microfoon. Veel gezongen werd er niet in het concert. Dit bleek niet nodig want hun oerklanken maakten alles goed. Deze geluiden waren de leidraad doorheen het concert. Ook de zware gitaren en hevige bassen kregen iedereen aan het bewegen. Het typische drumgeluid met extra cymbalen was ook in ieder nummer terug te vinden.
Na “People” volgde “Psychorain” ook een nummer van hun vorige plaat “Undercover Crops”. De samenzang van de band doet uitschijnen dat een volwaardige band op het podium staat. Met slechts twee man dit laten uitschijnen, het is niet velen gegeven. Hoge stemmen gemengd met zware gitaren is een vreemde combinatie. Toch laat Tweak Bird dit zo goed klinken dat er zelfs niets vreemd meer aan te vinden is.
Wanneer de set eindigt is kijkt iedereen nogal bedeesd, nog geen 40 minuten gespeeld en nu al een einde? Dit laat het publiek niet aan hun hart komen en ze roepen de band terug. “Future” wordt gescandeerd, en dit is dan ook het laatste nummer die ze spelen. Of toch niet? Want nogmaals komt de band, na lang aandringen, terug. Dik tegen de zin van de andere broer Caleb Bird. “Shivers” wordt gescandeerd, het nummer volgt. Meteen hierna verlaat Caleb het podium, waarschijnlijk iets te vermoeid om nog een nummer te spelen, het is dan ook één van de laatste shows op de tour. De drummer doet nog een solo waarna het einde van de set, die net geen uur duurde, definitief is.
Een zware set, die in de perfecte setting van een klein maar gezellig publiek volledig tot zijn recht kwam, en de moeite waard is om in de toekomst nogmaals te zien!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De eerste halte van het Canadese duo Purity Ring op hun Europese tournee was in Brussel. Ze kwamen er hun nieuw album ‘Another Eternity’ voorstellen. Dit album kwam begin maart uit en is de opvolger van hun debuut ‘Shrines’ uit 2012. Purity Ring valt het best te vergelijken met The Knife, The xx of zelfs Burial. Een alternatieve groep met een zeer specifiek elektronisch geluid. Dit geluid komt, zoals ook bij voorgaande bands het geval is, vooral live goed tot zijn recht. Benieuwd of dit bij Purity Ring ook het geval is.
Op hun tour hebben die van Purity Ring de land- en genregenoten van Born Gold mee om hun voorprogramma te doen. Een band die al verschillende albums uitbracht maar nooit echt wist door te breken. Ook door het voorprogramma te spelen zal dit hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren. De zanger van de groep doet te hard zijn best om te veel te zingen waardoor de muziek slechts bijzaak wordt. Jammer, want qua geluid zit het bij deze band wel snor.
De zaal was aardig volgelopen en het publiek bleef toestromen naarmate het concert naderde. Iedereen die de zaal binnenkwam keek verbaasd naar het podium. Wat een feeëriek tafereel staat er daar klaar? Links en rechts tientallen touwen met lampjes aan en in het midden een soort troon. Een troon omringd door reuzenwattenstaafjes! Helemaal achteraan hing een reuze cirkel die de maan moest voorstellen om het podium te verlichten. Het was dus afwachten tot het begin van het spektakel om te zien waarvoor dit allemaal diende.
Beginnen deden ze met “Stranger Than Earth”, een nummer van het nieuw album. De lichtshow werd nog niet volop gebruikt om de spanning nog hoger te houden. Tot plots de lichtjes aan de touwen oplichtten. Een fantastisch beeld was dat. Honderden kleine lampjes verlichtten het podium en veranderen constant van kleur. Dit zorgde voor een zeer sprookjesachtig decor. Maar waarvoor dienden die wattenstaafjes? Vroeg iedereen zich nog steeds af. Het antwoord kwam snel bij “Push Pull” de wattenstaafjes waren een soort reuzendrumstel. Telkens wanneer instrumentalist Corrin Roddick de staafjes aanraakte, lichtten deze op en kwam er een specifiek hoog geluid uit.
Zangeres Megan James paste perfect in dit idyllisch geheel. Door haar twee vlechten en een volledig wit tenue ging ze volledig op in het decor. Veel nieuwe nummers passeerden de revue: onder meer “Repetition” en “Heartsigh” werden gespeeld. Toen nam de zangeres plaats achter nog een speciaal decorstuk op het podium. Daar zorgde ze met weerspiegelende handschoenen voor een nog beter lichtspektakel. Verschillende lichtstralen werden in het publiek geschoten.
Al deze visuele pracht kreeg ook de beste soundtrack die het zich kon inbeelden. Elektronische dreampop vergezeld met de prachtige stem van Megan James. Haar stem is zowat te vergelijken met een soort Chinese zangeres. Maar toch heeft het haar eigen geluid met de sound van Purity Ring. Telkens Megan door de lampentuin wandelde, leek het alsof ze in een bloemenveld liep. Met een roze galm net zoals de albumhoes van ‘Another Eternity’.
“Obedear”, “Bodyache” en “Begin Again” leidden het einde in van de zeer korte set.
Na nog net geen uur te spelen hielden ze er al mee op. Het publiek keek nogal verdwaasd op want er werden zelfs geen bisnummers gespeeld. Jammer, want deze droomwereld stopte net zoals gewone dromen veel te vroeg.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het wordt alsmaar moeilijker om zich nog te onderscheiden in het shoegaze genre nu al die nieuwe bandjes er bij komen, maar Spectres (Bristol, UK) steken er onmiddellijk boven uit, dat voel je, dat hoor je, dat ruik je, dat beleef je gewoon op ‘Dying’. De band heeft op hun vlijmscherpe debuut het gruizigste van Sonic Youth en het meest heftige van A Place To Bury Strangers bij mekaar gehaspeld en is daarmee aan de slag gegaan.
De gitaren scheuren geweldig, als Ride en Swervedriver in hun beste dagen, en de bassen dreunen bij wijlen heel angstig en diep door. Er wordt geregeld een noise barrière overschreden, maar net voor de kakafonie onhoudbaar dreigt te worden zetten ze telkens tijdig een handige stap terug.
Na opener “Drag”, anderhalve minuut gedruis die lijkt te zijn opgenomen in het hartje van een staalfabriek, zet de shoegaze TGV aan met drie razende oplawaaien “Where Flies Sleep”, “The Sky Of All Places” en “Family”, om dan de remmen even dicht te gooien en hartig naast de sporen te rijden op de scheurende tonen van “This Purgatory”. In het ontregelde “Mirror” gaat het ganse gevaarte terug aan de haal, en met het verslavende “Blood In The Cups” komt men aan bij het absolute hoogtepunt van dit album, een dreun van een song die ankers vastpint in ons beenderstel, Swans zijn in de buurt. Na nog wat brandende herrie op “Sink” en “Lump” gaan nog één keer alle registers open op het negen minuten durende “Sea Of Trees”, een rumoerig epos dat met bijtend zuur overgoten is en heel wat Sonic Youth extracten bevat.
Spectres is één van de revelaties van het jaar, dit hemels kabaal willen we wel eens live meemaken. Er zijn vooralsnog geen concerten gepland op het vasteland, maar we houden het nauw in de gaten.
Joe Bonamassa is het soort bluesrock-gitarist die getrouwd is met zijn gitaar, er mee gaat slapen en waarschijnlijk ook gaat kakken. Zo eentje die graag zichzelf hoort spelen en zijn eigen solo’s uitermate fantastisch vindt. Op een Bonamassa optreden kan u tijdens één solo gerust op uw gemak een toiletbezoekje plegen én daarna een pintje gaan pakken in het café ernaast, u bent op tijd terug.
‘Muddy Wolf At Red Rocks’ moet zowat zijn elvendertigste live cd zijn en deze keer is het een eerbetoon aan de al lang overleden bluesgrootheden Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Wat moeten we daar nu mee ? Beide helden waren vermaard omwille van hun authenticiteit, Muddy Waters voor die bruisende combinatie van prachtig doorleefde bluessongs met die typisch wenende gitaar, en Howlin’ Wolf vooral omwille van zijn rauwe songs en die unieke stem waaraan hij zijn naam had te danken (zowel de rasperige kelen van Captain Beefheart, Tom Waits als die van Arno zijn schatplichtig aan de meester).
Qua stem moet Bonamassa sowieso onderdoen voor de twee blueslegendes, hij is een bleekscheet die de blues geleerd heeft op de gitaarschool en niet op de katoenplantages. Bij Waters en Wolf zat de blues onlosmakelijk ingebakken in hun lijf, bij Bonamassa komt die uit de boekjes.
Hij ontbeert dus een hoop talenten als het op de blues aankomt, en als hij die tracht te vervangen door een aan grootheidswaanzin lijdende elektrische gitaar, dan vinden wij dat nogal blasé. Dit live album wordt nog enigszins opgesmukt door een stel soulvolle blazers, maar als Bonamassa het voor de zoveelste keer niet kan laten om uitvoerig zijn gitaar te neuken, dan gaan wij regelmatig een toertje om de blok wandelen. Natuurlijk is het songmateriaal sterk, bijna alle songs zijn klassiekers, echte bluesstandards zeg maar, maar ze zijn al duizenden keren gecoverd.
Bonamassa geeft de songs wat extra bombast maar geen meerwaarde, hij gebruikt ze alleen maar om zijn eigen virtuoze kunstjes te etaleren en uit te vergroten. Of Muddy Waters en Howlin’ Wolf zich hiermee vereerd zouden voelen is maar zeer de vraag.
Maar goed, als u elektrische macho-bluesrock verkiest bovenop authentieke primaire blues, en u kickt bovendien op een overdaad aan narcistische gitaarsolo’s, dan is dit zeker uw ding.
Het jonge duo Scrappy Tapes is op hun eerste full cd ‘Pickin’ Marmelade’ met de blues aan de slag gegaan en heeft die in een emmer vet ondergedompeld. Ze grasduinen in die onuitputtelijke blueswereld en komen daarbij niet zozeer terecht bij grootheden als pakweg BB King of Buddy Guy, maar eerder bij de rafelige blues van obscure namen als RL Burnside, T-Model Ford of Junior Kimbrough. Stel dat Scrappy Tapes Amerikanen waren, dan hadden ze gegarandeerd onderdak gevonden bij Fat Possum, een label die de blues graag binnenrijft met vette modderkluiven aan de botten.
Scrappy Tapes hebben dat rauwe van prille White Stripes en vroege Black Keys, en ze roeien in het zog van garagebluesrockers als Soledad Brothers en Lef Lane Cruiser. Kortom, er hangt flink wat teer en smerige motorolie aan hun songs, en dat moet er niet persé af gewassen worden. We houden maar al te zeer van de groezelige bluesrockers als “No Direction”, “What I Really Need” en “Turn Your Heat down”. Maar de kerels kunnen ook wat gevoeliger uit de hoek komen met fijnbesnaard materiaal als “Like A Little Boy” (Seasick Steve is in de buurt) en de ingetogen afsluiter “The Unspoken” waarin veel Jack White stuifmeel rondhangt.
Ze kennen dus hun voorbeelden, en aan de intro van het stevig stuiterende “Break Out Like The Measles” te horen hebben ze ook een dikke boon voor Rory Gallagher.
Ook met de stekker uit het contact getrokken, weten ze met het fijne akoestische ‘Pistol Slapper Blues’ de magische Rory op een mooie manier te eren. Het korte maar intense ‘Howl’ trekt dan weer een knipoog naar Black Rebel Motorcycle Club ten tijde van hun rootsplaat die de naam euh… ‘Howl’ draagt, ’t zal wel toeval zijn, zeker.
Nice and dirty flemish bluesrock.
We hebben zo een beetje de indruk dat Balthazar, na Oscar & The Wolf uiteraard, zowat de meest overroepen band van het Vlaamse land is. Met deze ‘Thin Walls’ hebben we namelijk hetzelfde gevoel als bij ‘Rats’, er staan beste interessante dingetjes op, maar over gans de lijn klinkt het toch wat eenzijdig en behoorlijk saai.
Op te veel songs grijpt de zanger terug naar die irritante aan Bob Dylan ontleende klaagzang van het vorige hitje “Sinking Ship”. Men hoopt er misschien de succesformule wat langer mee uit te melken, maar in onze oren bereikt Balthazar eerder het tegenovergestelde, dat stemmetje begint mettertijd danig op de zenuwen te werken.
Nog zo iets, het hitje “Then What” mag dan al catchy klinken, de song is gebouwd op een riff die schaamteloos gejat werd van “1979” van Smashing Pumpkins. Als dan moet blijken dat dit nog het sterkste nummer van de plaat is, dan is de spoeling toch wat te mager, me dunkt. Voor de rest zitten er misschien terug wel wat goede ideeën in ‘Thin Walls’ maar helaas ook te weinig vaart.
‘Thin Walls’ is in de nationale pers met bakken lof overladen. Misschien hebben wij het weer eens niet begrepen, maar geloof ons vrij, hoezeer ze alhier ook de loftrompet zwaaien met dit album, we denken niet dat het over de grenzen veel potten zal breken. Als dit qua indie-pop het Belgische uithangbord moet zijn, dan zijn we nog ver van huis.
Als u Balthazar live wil zien, ga dan naar om het even welk zomerfestival, u komt ze daar wel tegen.
Acht jaar liet hij op zich wachten de Ierse sing/songwriter ‘extraordinaire’ . Inmiddels de 40 gepasseerd is hij nog maar toe aan zijn derde langspeelplaat . En oh , wat zijn de acht nummers mooi uitgediept . Emotionaliteit , gevoeligheid , weemoed ervaren we in die reeks ingetogen nummers . Als vanouds kenmerken de nummers zich door het intieme gitaargetokkel , pianodeuntje en gaan zo verder naar een breed rollend en uitwaaierend arrangement door de zachte keys , bas, drums , blazers en de orkestraties.
De pakkende composities kennen een broeierige opbouw en gaan het vleugje bombast niet uit te weg . Ze blijven raken en tonen dat dit een derde voltreffer is van deze Ierse troubadour .
“It takes a lot to know a man” en “I don’t want to change you” werden even vooruitgeduwd van het album. In zijn totaliteit is dit meeslepende dramatiek en gevoelige pracht; een immense schoonheid buiten categorie !
De Amerikaans-Russische Nika Roza Danilova aka Zola Jesus is nog maar zo’n goede 25 jaar oud , maar heeft al een sterke productiviteit van een reeks platen , EP s en samenwerkingen.
Muzikaal intrigeerde ze vooral door haar bezwerende fusie van gothicpop, industrial en abstracte elektronica . En tel daar dan maar haar indringende, galmende zang bij, een declamerende voordracht waarbij ze hoog kan uithalen en neigt aan een operastem, die gif kan spuwen. Een hoop elektronica, toetsen en dubbele percussie siert die bezwerende ‘darkwave’ electro.
Op de nieuwe plaat ervaren we wat meer ademruimte en komt het woord pop en dance met een “Dangerous days”, “Hunger”, “Lawless” en “Hollow” wat meer op het voorplan, naast de sfeervolle, kille tracks die het album sieren .
Zola Jesus durft door die beats wat opgewekter te klinken , die de barok wat onderdrukken , maar algemeen blijft de sfeer donker , grimmig , dramatisch , wat haar nog steeds een ‘dark queen’ maakt …
We zullen ze missen Neon Judgement van TB Frank en Dirk Da Davo … Dit jaar geven ze hun afscheidstour . Maar volledig opgeborgen is het niet , gezien vanuit dit sfeertje Dirk Da Davo al een pak jaren zijn Neon Electronics als troetelkind heeft, waar natuurlijk elektronica en wave met elkaar verweven zijn. In de drummachines is de invloed van Neon Judgement onmiskenbaar , maar ook een Front sijpelt hier sterk door in de ritmische elektronica songs, van synths’n’grooves, en pulserende , doordrammende beats , die donker, bezwerend, repetitief en aanstekelijk , opzwepend , dansbaar zijn .
De eerste songs huiveren op die manier en vanaf song vijf “Road to freedom” en verder met “Glimp.01” en “Over and over 01” klinkt de pop wat meer door . Die kenmerkende dark electro heeft een warmer groovier geluid .
De samenwerking met Glenn Keteleer is hier meer dan geslaagd . Deze Neon Electronics doet Neon Judgement niet gauw vergeten …
Info http://www.dancedelicd.com
Goed en veel volk die Johan Verckist bijstonden op deze EP . Samen met Hans De Prins (Broken Glass Heroes, Expats), Tijl Piryns (You Raskal You), Lennart Janssen (Statue) en Dries Debie vormt hij Shun Club.
Hij brengt een reeks dromerige , melancholische nummers , die deels ingehouden , maar even mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn. “Cloudberry” en “Quest” zijn de catchy songs en “Release me” en “I keep my eyes on the prize” moeten het meer hebben van hun intense gevoeligheid. Op die manier ervaren we dat deze band veel in zijn mars heeft . Ook Pascal Deweze en Geoffrey Burton kwamen een handje toesteken.
Veel potentieel dus … Niet voor niks verlieten vroegere bandleden Verckist om te spelen bij Arno, Broken Glass Heroes, Dez Mona, And They Spoke In Anthems en Dans Dans.
Heel fijn EPtje dus!
Info http://beta.vi.be/shunclub
Wil men dit bandje eens kansen bieden aub ? … Trailers viel al door de vorige EP ‘This radiant mess’ op en nog steeds ervaren we boeiende , energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks. De twee songs zitten goed in elkaar en zijn spannend door de broeierige opbouw. Trailers heeft goede mensen rond zich met Niels Hendrix en Floris De Decker . Overtuigend opnieuw !
Info http://www.trailersband.com
PIAS Nites 2015 – Mengeling van stijlen zorgt voor een uiterst geslaagde avond!
Pias Nites 2015
Paleis 12
Brussel
Op PIAS Nites werden we verwend met een hoop uiteen liggende genres. Van de shoegaze van The Spectors en softpop van Oscar and the Wolf tot de harde technobeats van Raving George. Deze mengeling van muziekstijlen zorgde voor een geslaagde avond vol ontdekkingen.
The Spectors kregen de eer om de avond te openen. Deze shoegaze band gedragen door Marieke Hutsebaut heeft zonet de schitterende debuutplaat ‘Light Stays Close’ uitgebracht waarmee ze nu door België toeren. Eén voor één fantastische muzikanten en drie vrouwen die de nodige rock ‘n roll attitude in uw richting afvuren. Wij waren vooral onder de indruk van het fantastische “Drone”, een donker sluimerend nummer die volledig werd beheerst door de drums van Stefanie Mannaerts. Verder werden we nog omvergeblazen door “Like Sand”, “One Eigthy” en het mooie “Ariel”, de enige song die niet door Marieke werd geschreven maar door drumster Stefanie. Ook titelnummer “Light stays Close” wist ons te overtuigen, een sterke song met een donkere boodschap. Daar houden wij wel van! (Masja)
Nog zo een sterke band is BRNS. Rustig opbouwende muziek die word bepaald door allerhande speciale geluiden en door de hemelse stem van zanger Timothée Philippe. Deze Belgen hebben vorig jaar hun tweede plaat ‘Patine’ uitgebracht, een schitterend plaatje met heerlijke songs als “Void”, “Head is into you”, en “Many Chances”. Rustgevende performance, naar het einde toe misschien een beetje te rustig maar al bij al zeer geslaagd! (Masja)
Dan gaan we nu over naar de complete verrassing van de avond Oscar And the Wolf. Ik moet eerlijk zijn dat ik van hun eerste plaat ‘Entity’ enorme buikkrampen krijg, eentonig, saai, zagerig en enorm overroepen, anders kan ik het niet verwoorden. Ik moet na deze live act mijn mening echter herzien. Oscar and the Wolf is gewoon een fantastische live band. Zanger Max Colombie zorgde er voor dat je zelfs van hun irritantste en meest grijsgedraaide single “Princess” kippenvel kreeg. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Max wist de zaal helemaal in te pakken met zijn performance en zijn muzikanten speelden Paleis 12 volledig plat.
Hun setlist was gevuld met “Bloom (oh my baby)”, “Undress”, “Nora”, “Freed from desire” (cover), “Killer You” en het nieuwe “You’re Mine” (in samenwerking met Raving George), waar je eerlijk van moet zeggen dat dit een fantastisch nummer is. Meer van deze schijven en ik haal het nieuwe album van Oscar in huis. Ook “Jenny from the Block’ moest eraan geloven, de band bracht er een geslaagde versie van, helemaal in hun eigen stijl.
Ook het decor was weer sfeervol ingekleed, de band was omringd met enkele treurwilgen (’t is eens iets anders dan palmbomen) en de danspasjes van Max lieten niets aan de wensen over. We kunnen er niet omheen, we hebben onze eigen Belgische Justin Timberlake. Ik moet toegeven dat de zweverige softpop van deze boys mij zeker heeft kunnen bekoren en wie weet sta ik deze zomer wel op de eerste rij. Proficiat Oscar, ‘t was in orde! (Masja)
Na Oscar and The Wolf was het tijd om de stoelen en tafels aan de kant te schuiven en ons te begeven naar de wereld van house en techno. Het Berlijnse Claptone slaagde er meteen in iedereen in die wereld te lanceren. Ijzersterke visuals, kwaliteitsvolle deep-house en een gemaskerde performance maakten het plaatje compleet. “We zijn allemaal gemaakt uit hetzelfde materiaal en wat je denkt dat je ziet kan altijd fout zijn. Vandaag ben ik deze persoon, maar hoe ik gisteren was en morgen ben weet niemand”. Voor de show werden er door het management enkele ‘Venetiaanse’ maskers uitgedeeld in het publiek. Laat ons eerlijk zijn, Paleis 12 leek voor heel even een gemaskerd bal.
Nummers als “Good to you”, met een geweldige sample van James Browns’ “Blind man can see”, “No Eyes” en “Cream”, een van de grootste underground hits van deze tijd, passeerden allemaal de revue en lieten Paleis 12 in vuur en vlam staan. (Kimberly)
Het Duitse Modeselektor had het iets moeilijker om de keet dansend te houden. Hier en daar bewogen er wel mensen, maar het storende gepraat overheerste. Over hun set kon er nochtans niet geklaagd worden. Nooit gedacht dat Modeselektor zo vol en goed zou klinken in een zaal als Paleis 12. Hoogtepuntje van de set was ongetwijfeld “Well done” .
Van de ene techno artiest naar de andere. (Kimberly)
Volgende aan de beurt was de veelbelovende Raving George. Charlotte De Witte, want zo is haar echte naam, kwam het podium opgewandeld en begon haar set alsof ze nooit iets anders gedaan had. “You’re Mine”, het nummer met Oscar & The Wolf, als opener gebruiken leek ons niet zo een goed idee. Maar goed, wie zijn wij? Het publiek leek het duidelijk wel te appreciëren. De rest van de set was zeer krachtig, diepgaand en eigenlijk zelfs fascinerend. Soms werd er door het publiek even danspauze genomen om het talent van Raving George te observeren. En terecht ! Ongetwijfeld tot in de zomer ! (Kimberly)
Organisatie: Pias
Nederlands 
Français 
