Labadoux 2014 – Familiefestival bij uitstek - vrijdag 2 mei 2014
Labadoux 2014
Festivalterrein
Ingelmunster

Vooraf hoorden we wat klagen: “Niet veel grote namen…” Het kan niet elk jaar 25-jarig jubileum zijn hé! En de programmatie viel reuze mee dit jaar! Er was voor ons heel wat nieuws te ontdekken!
Op vrijdag waren er optredens van o.a. The Kilkennys die we gerust de erfgenamen de Dubliners mogen noemen! Sharon Corr bracht bekend werk van de familieband maar ook mooie covers. En Meuris=Monza=Noordkaap=Stijn. Hij speelde alles wat we kenden in zijn eigen exuberante stijl.
Op zaterdag bracht Cafe Con Leche meteen de zomer naar de festivalweide, waarna de Bretoense broers Plantec en de Gentse middeleeuwers van Prima Nocta de pubtent aan het dansen brachten. Flip Kowlier speelde een West-Vlaamse thuismatch in de concerttent! De Spaanse feestband La Pegatina liet de concerttent ontploffen met confettikanonnen en een schitterende zuiderse party! Met hun aanstekelijke enthousiasme en vrolijke nummers waren ze misschien wel het hoogtepunt van het weekend te noemen. Maar zondag moest nog komen…
Door het fantastische weer op zondag liep de festivalweide al meteen aardig vol. Hoogtepunten waren er voor allerlei slag muziekliefhebbers! Intieme kleinkunstliedjes van Jan De Wilde & Vrienden, stomende Blues van King King en de decadente cabaretversie van wereldklassiekers door Camille O'Sullivan. Zij was de revelatie van Labadoux 2012 en bracht opnieuw een spetterende, eigenzinnige show om het weekend af te sluiten.

dag 1 - vrijdag 2 mei 2014

Labadoux 2014 start met minder gunstige weergoden dan de vorige edities. Maar tegen de avond maakt de ondergaande zon toch een belofte voor het weekend. Eerst druppelen de folkliefhebbers binnen. The Kilkennys brengen de pubtent in een perfecte Ierse sfeer. Sharon Corr zorgde voor een volle concerttent die enkele uren later vakkundig op zijn kop gezet werd door Meuris. Hij pakte Ingel en Munster -ja beide dorpen!- in met een razende race door zijn bijna 25-jarige oeuvre!

Mister & Mississipi
Deze groep kreeg de twijfelachtige eer om Labadoux te openen in de concerttent. Die zat dan ook maar halfvol... Nochtans speelden ze een mooie set. Deze vier jongeren van de Herman Broodacademie deden ons denken aan Intergalactic Lovers of London Grammar. De zweverige, soms symfonische klanken kunnen de zaal bekoren en stilaan raken alle stoeltjes bezet. De charismatische zangeres (met veertje op het hoedje) krijgt het publiek toch op haar hand. Ze staat er niet alleen voor en zingt soms in close harmony met de drummer -centraal vooraan geplaatst- geflankeerd door beide gitaristen die het klanktapijt weven waarop deze Mister en Mississippi hun liedjes laten dobberen. Van ons krijgen ze de prijs voor de origineelste groepsnaam van het weekend. De Vlaamse radiostations mogen deze jonge Nederlanders gerust wat airplay geven!

Blunt
In de pubtent werden deze West-Vlamingen intussen aangekondigd met een sneer naar de plaatselijke brandweer: komen ze nu uit Moorsele of Moorslede? Na een tiental jaar touren door België en de rest van Noord-Europa werd een wissel in de line-up doorgevoerd en staan ze er weer met een nieuwe plaat, Both Sides. De violist heeft enkele fijne Ierse reels in de strijkstok en de gitarist –met donkere bril- steelt samen met de bassist de show. De sfeer zat er helemaal in en uit het publiek kwam een compliment voor de zanger-toetsenman: “Je lijkt op Niels de Stadsbader!” Hij wist niet of hij hiermee gecharmeerd moest zijn of niet… De slidegitaar op de titeltrack van de nieuwe plaat doet zeker verlangen naar meer! Mocht u daar zin in hebben: op 07/06 zijn ze te horen in Kortrijk in het Begijnhofpark én ’s avonds in Ledegem! Later trekken ze naar Nederland en Duinkerken in Frankrijk. En wat dacht u van de doortocht van de Ronde in Lauwe? Daar spelen ze ’s middags en ’s avonds. Op hun website geven ze te kennen dat er geen vervaldatum op de groep staat! Hun stevige folkrock blijft dus nog een hele tijd klinken! Gelukkig maar…

Maribold
In de Foyer, aan de andere kant van de Wantebrug, was intussen een jonge West-Vlaamse songer-songwriter aan het werk. Op een opvallend witte gitaar brengt hij kleine breekbare liedjes. Zijn stem doet ons wat denken aan Jake Bugg. Zelf zegt hij: ‘Mijn naam is een woordspeling van Marigold (goudsbloem) en Le moribond (de zwerver). Een soort fleurige zwerver misschien dan? Een excuus om de hedendaagse bard uit te hangen. Zwervend van kroeg tot kroeg, op zoek naar inspiratie.’ Hij heeft een afwisselend repertoire en een radiohit(je) zou een verdiend duwtje in de rug zijn. Hij had een gelegenheidsgroep mee die zichzelf The Moodkilling Melodies noemen. Volgende optreden: 15 Mei, Cultuurloft, Gent.

Mundy
Deze schitterende singer-songwriter is een gevierd artiest in Ierland en Engeland. Hij werkte samen met Oasis en Afro Celt System en stond met Sharon Shannon en Shane McGowan op het Glastonbury Festival. Geen gewone jongen dus! Voor België haalt Labadoux meteen een première binnen! Zoek eens zijn geboorteplaats Birr op: je merkt dat hij ongeveer in het geografisch centrum van Ierland geboren is!
In 2000 stond wijlen Warren Zevon nog op Labadoux. Van hem bracht Mundy Reconsider Me. Ooit wordt hij de waardige erfgenaam van Zevon! In zijn songs verweeft de Ier allerlei verwijzingen naar andere artiesten, bv. “LA Woman “ van de Doors of de gitaarriff van “The Boys are back in Town “ van Thin Lizzy. De 5-kopige band had al 8 maanden niet meer samen gespeeld. Dat was er in ieder geval niet aan te horen. Tussen de eigen nummers mengde hij meer covers zoals” I’m on Fire “van Springsteen. “You like Bruce” merkte hij aan de reacties van het publiek. En Mundy weet zijn songwriters wel uit te kiezen: Speciaal voor Lx sloot hij af met een Steve Earle song. De organisatie van Lx kennende, nodigen ze Mundy binnen enkele jaren zeker nog eens uit. Wie hem dit jaar gemist heeft, zorgt er best voor dat hij er dan wel bij is!

Harmony Glen
In de pubtent stond het podium vol Nederlanders die leken weggelopen uit een boek van Anton Pieck. In een zelfgemaakt plunje met uitgescheurde mouwen en talloze knopen uit oma’s naaidoos brachten ze een zelf gemixt stoofpotje van folk en rockabilly. De jonge zangeres/gitariste met het engelensnoetje werd geflankeerd door een lange accordeonist met een ziekenfondsbrilletje, een violist met de looks van een jonge Tom Waits, een banjospeler die nog het meest op Ian Anderson leek en een contrabassist die dan weer leek weggelopen uit een verhaal van Charles Dickens. De liedjes werden aanstekelijk enthousiast gebracht en de gasten in de pubtent dansten gretig op de vrolijke tonen. De danspasjes waarmee ze show gaven, deden het allemaal makkelijk lijken. Maar vergis je niet! Dit zijn echt rasmuzikanten die hun instrument beheersen.
Later stonden ze zelf in het publiek toen de Kilkenny’s bezig waren. Gewillig poseerden ze voor een jonge Vlaamse kunstenares in de dop die hen aan het portretteren was. Echt sympathieke gasten!

Sharon Corr
Met het vallen van de avond werd het tijd voor de grande dame van deze avond. Met trots kondigde men aan dat de organisatoren erin geslaagd waren haar in contact te brengen met een 83-jarig Vlaams familielid. Of waarin een klein festival groot kan zijn…
In 1990 traden de drie zusjes Sharon, Caroline en Andrea samen met hun broer Jim Corr voor het eerst op tijdens de audities voor de film ‘The Commitments’. (Een film voor muziekliefhebbers!) Vijf jaar later kwam hun eerste plaat uit en in 2006 The Ultimate Collection, waarna ze een rustpauze inlasten.
Sharon begon haar optreden met een trage versie van “Smalltown Boy” (Bronski Beat). Haar verfijnde choreografie met gestileerde handgebaren deed ons denken aan Indische danseressen. Gelukkig bleef het hier niet bij. Ook met haar viool kon ze de Ierse gigs en reels tot leven wekken, begeleid door het handgeklap uit de zaal. De hits van The Corrs zoals “Listen to the Radio “ en “So Young” vielen natuurlijk ook in de smaak. De tournee startte in Brazilië en uit dat land speelde ze een instrumental op haar viool. Ze wisselde eigen (nieuw) werk af met covers zoals “Dreams “ dat we kennen van Stevie Nicks bij Fleetwood Mac. Ondanks haar kribbig commentaar op de babbelaars achter in de tent, bracht ze nog een bisnummer met een vrolijke noot op de viool  “The Joy of Life”. En daar draait toch om voor het festivalpubliek?

Meuris
Van bij het eerste nummer gooide zanger, schrijver, journalist, televisiemaker Meuris (Stijn voor de vrienden) alle registers open: “Panamarenko”. “Geef nooit op, Ingelmunster!” schreeuwde hij zich de longen uit het lijf. Als entertainer pur sang bespeelde hij zijn toeschouwers als een instrument. “U bent nu al té goed! Hou u nog wat in, spaar u nog wat! Vooral in tijden van crisis…” Maar op het podium werd nergens op bespaard: de ene hit na de andere werd herkend door het publiek dat zich ook niet inhield. Geef Stijn een tamboerijn en dat is alles wat hij nodig heeft om op het podium als een bezetene te keer te gaan. Een filosoof zei ooit: “Muziek maken houdt niets in: je moet tegelijk beginnen en zorgen dat je tegelijk stopt”. Ook daarvoor is een tamboerijn handig! Stijn gooit hem in de nok van de tent en als hij hem weer in de hand heeft, klinkt meteen de laatste noot van het nummer! Visueel en circustechnisch sterk…
Het heeft geen zin om de nummers op te sommen die de revue passeerden, maar met een sterke bezetting achter zich en met de luchtgitaar (of de luchttrommelstokken) in aanslag brengt Stijn Meuris zijn oeuvre van bijna een kwarteeuw tot leven. En het waren geen parels voor de zwijnen! De tent schreeuwde om meer en kreeg dat ook. “We hebben nog zoveel steengoede nummers”, opende hij het bisgedeelte, “zoveel geniale nummers…” Waarom zou hij vals bescheiden zijn? Een gigantisch optreden werd passend afgesloten met … “Gigant”

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2014/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Groezrock 2014 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 3 mei 2014
Groezrock 2014
Festivalterrein
Meerhout

Capital of Hardcore Punkrock -  Een muzikale diversiteit en overaanbod aan fijne bands op 4 podia  …
Met een heel strakke planning achter de hand wensten we zoveel mogelijk  bands op de diverse podia mee te pikken ; een overzichtelijke indruk van een goed gevuld Groezrock dag 2 .
Trouwens, de 23ste editie van het festival was  alweer een voltreffer : mooie dubbele affiche,  droog weer en in totaal 35.000 bezoekers! “Hey ho let’s go! van Hans en Yentl

dag 2 – zaterdag 3 mei 2014

De dag begon met Get Dead op de Monster Main Stage.  Ik zag deze heren uit California ooit aan het werk op Brakrock in Duffel en was toen aangenaam verrast!  Dat was vandaag niet anders…met hun oprechte punkrock en heerlijke rauwe stem van frontman Sam King konden ze weer bekoren…ook al was er nog weinig volk in de reuzetent.  Hun nummers ‘”Leave a message” en vooral  “This one’s for Johnny” zijn echte beauties!  Check hun CD  ‘Bad News’ out on Fat Wreck. (H)

Daarna was het de beurt aan Elway (US) een voor mij totaal onbekende band bestaande uit 4 jonge kerels met baard!  Ze beweerden al  7  jaar te bestaan en nog nooit voor zo’n groot publiek te hebben gespeeld.  Van zenuwen was anders niets te merken want hun pittige maar ook melodieuze punk rock was best genietbaar.  Het nummer “Ariel” is mij alvast het meest bijgebleven. (H)

Tijd voor The Smith Street Band uit Melbourne, Australië die op verbazend veel bijval kon rekenen.  Hun sound had vooral veel weg van stevige rock en minder van punk of punkrock.  Ik hoorde paar nummers van hun meest recente EP ‘Don’t fuck with our dreams’.  Heel verdienstelijk allemaal maar bij mij bleef het niet echt hangen…op de titelsong van die EP na misschien.  Binnenkort zou een full CD uitkomen. (H)

Opstaan en plots merken dat je niets meer hoort is niet echt fijn en al zeker niet voor een reviewer. In de EHBO dan te horen krijgen dat je een zware oorontsteking hebt en door de lange wachttijden heb ik helaas The Ignored grotendeels moeten missen. Spijtig want de melodieuze hardcore punk van deze jongens is zeker niet slecht en als ik zo de laatste minuten zag leek het echt wel een coole show. (Y)

Op naar de volgende dan maar, The Charm The Fury. Deze female-fronted metalcore band uit Nederland kan mij op album niet echt boeien. De muziek is niet slecht maar er is werkelijk niets bijzonder aan. Op het podium wordt er hier niet echt veel aan veranderd. Ze deden hun best en er zat passie in hun werk maar het raakte mijn koude kleren niet. Er was wel wat beweging merkbaar in het publiek maar dat bleef ook beperkt. Frontvrouw Caroline Westendorp deed enorm haar best en deed het ook best wel goed… tot ze haar clean vocals boven haalde want die waren echt niet goed naar mijn mening. Ook muzikaal was het niet echt veel soeps, goed gespeelde maar vrij middelmatige metalcore met wat rock-invloeden. De band begon over hoe blij ze wel niet waren dat ze vorig jaar nog op de piepkleine Macbeth stage moesten spelen en nu al op de Impericon stage stonden. Naar mijn mening stonden er op dit festival andere bands op die kleine stage die het grotere podium veel meer verdienden… (Y)

Vlug naar de Impericon Stage alwaar de 4 gasten van Apologies, I have none hun opwachting maakten.  De tent was toch al voor zo’n 2/3 gevuld en ik was benieuwd wat deze band te bieden had.  De set kwam vrij traag op gang en er zat, wat mij betreft, iets te weinig vaart in de nummers door de vele breaks, tussenstukken en tempowissels.  Ook de zuiverheid van de zang kon soms beter hoewel hij vol overgave op het podium stond.  Hoogtepunt zat op het einde van de set met het mooie nummer “Long gone” van de debuut CD ‘London’.(H)

Moments mocht een thuisshow spelen op de Macbeth stage en deed dat met glans, ik denk niet dat ik al van het gehele festival zoveel volk heb zien staan bij het kleinste podium. En dat verdiende deze band ook, toegegeven iets nieuws bracht deze jonge band niet aan maar het was gewoon goed. Helaas kon ik niet de volledige show meepikken omdat ik op dat moment weer achter pijnstillers mocht gaan lopen in de EHBO, spijtig want ik had het graag uitgekeken. (Y)

River Jumpers brengt vrij melodieuze en poppy punkrock, niet echt mijn ding dus. Desondanks zat er toch iets in deze gasten hun muziek die mij genoeg aansprak om terug naar de Macbeth stage te lopen en ze eventjes te bekijken. Spijt had ik daar niet van maar echt onder de indruk was ik ook niet. Het was wel beter dan doorsnee maar ook niet veel beter. Het probleem aan deze show is eigenlijk dat er geen dieptepunten of hoogtepunten waren en eigenlijk dus weinig memorabele momenten. Wat ik echter wel heb onthouden is dat het publiek ze duidelijk wel kon smaken en dat mijn apathie misschien wel voortkwam uit het feit dat’k net pijnstillers naar binnen had gegoten. Ik zal ze op een ander moment wel nog eens een kans geven. (Y)

Naar het schijnt is Done Dying een vrij legendarische naar de punk neigende hardcore band maar toch had ik voor dit festival nooit van ze gehoord. Een beetje beschaamd zakte ik dus af naar de Etnies stage om te merken dat ik blijkbaar niet de enige was want de tent was vrij leeg. Volledig onterecht trouwens want het was echt een goeie show. De lage opkomst deerde hen niet, integendeel ze maakten er lustig grapjes over en speelden vol vuur verder. Toch maar eens wat meer over opzoeken denk ik want het was echt goed. (Y)

Afhankelijk van wie je het vraagt zijn The Casualties de coolste band ter wereld of de grootste poserband ter wereld. Zelf vind ik ze best wel leuke songs hebben en kan ik het enorm clichématige imago en onderwerpen best wel vergeven. Naar het schijnt is deze band live een bom dus was het ook tijd om dat eens te bekijken. Dat bleek moeilijk te zijn want het geluid was echt niet goed. Achteraan in de tent hoorde je nauwelijks iets en zelfs helemaal vooraan was het nog steeds moeilijk om alle instrumenten en de vocals goed te horen. De show zelf was best wel goed maar indrukwekkend was het nu ook weer niet. Het was allemaal nogal vrij clichématig en ik had zo een beetje het gevoel dat het imago belangrijker was dan de muziek. Ondanks dit alles stond ik toch luidkeels mee te brullen bij “We Are All We Have” en kwam toch vrij tevreden de tent buiten. (Y)

Terug naar de mainstage waar het tijd was voor een bende echte old school punks : The Casualties.  Opgericht in 1990 ,  NYC, naar het voorbeeld van Exploited, GBH en zelfs Sex Pistols.  Zowel op het podium als op de weide waren de eerste immense hanenkammen en varianten zichtbaar…altijd leuk om zien en het beste bewijs dat punk nog lang niet dood is.  De sound was heavy en supersnel! Wat een tempo!  Een soort speedmetal met punkrefreinen waardoor de eerste crowdsurfers danig geactiveerd werden en de security mensen frontstage eindelijk wat werk kregen.  De ode aan de Ramones was heerlijk (met oa. “Rockaway Beach”) maar ook eigen nummers als “Punk Rock Love”, “Chaos Punx” en menig andere klonken nog steeds vet en gemeen.(H)

I Killed the Prom Queen mocht vervolgens in de Impericon tent spelen. Alhoewel deze band me mateloos verveelt op album met hun vrij saaie, vooral op breakdowns gerichte metalcore wou ik toch eens zien wat ze er live van brachten. Op Ieperfest had ik ze immers overgeslagen en toen bleek dat ze één van de beste shows van de editie hadden neer gezet. Op Groezrock deden ze dit alvast niet, het geluid zat niet zo super maar vooral de muziek op zich zat niet zo super. De ene breakdown achter de andere werd rond je oren geslagen, hier en daar wat clean vocals en dan eens een two-step stukje… Het publiek vond dit blijkbaar fantastisch maar ik stond toch maar wat te geeuwen. (Y)

Doomriders was ook één van DE bands die ik wou zien deze editie. Ze combineren stoner rock, hardcore en sludge tot een heerlijk smeuïg geheel en ook live slagen ze er in om dit te volbrengen. Net zoals Quicksand de dag ervoor leek de set eeuwig te duren in de positieve zin en ook hier was eeuwig nog te kort want ze waren fantastisch. Het grote publiek bleef echter weg en de tent was echt weinig gevuld. Niet dat het erg is want dit soort bands hebben geen groot publiek nodig om fantastisch te zijn live. (Y)

Eerste keer naar de Etnies Stage nu voor The Setup die met een portie keiharde kwaliteitshardcore in een mum van tijd de boel op stelten zetten!  Wat een energiebom was me dat!  Met een aaneenschakeling van agressieve en explosieve nummers die door de fans werden beantwoord met een spervuur aan stagedivers en moshpitters.  Het podium stond dan ook vlug vol met voorbijrazende fans en de zanger liet geregeld iemand meebrullen in zijn micro.  Een nummer dat mij is bijgebleven was “Young & Angry”, krachtig en compromisloos! Net als de band! (H)

Op het hoofdpodium was Snuff intussen van start gegaan.  Deze oudgedienden uit de UK bestaan al sinds 1986, weliswaar met de nodige periodes van inactiviteit en met wisselend succes. Toch mogen de heren beschouwd worden als één van de beste Engelse punkbands ever.  Al was het dan vooral ‘partypunk’ op Groezrock met geregeld keyboards en schuiftrompet die voor de nodige ‘ska’ invloeden zorgde.  Maar de muzikanten (met leadzanger on drums) hadden er zelf duidelijk plezier in en grapten erop los tussen de nummers door.  Opener “Whatever happened to the likely lads” zette meteen de toon.  Het werd een zeer afwisselende set met oude en nieuwe nummers, met snelle punksongs (oa. Het nummer “Walk”) en eerder reggae-achtige deuntjes, met covers en met instrumentale nummers.  Beetje gedateerd misschien maar wel fijn optreden!

Op de Macbeth Stage (het kleinste podium en helemaal in open air) kon ik nog net een glimp opvangen van Blitz Kids, een zeer jonge band die als veelbelovend werd omschreven in sommige ‘vakbladen’ en wiens recente CD ‘The Good Youth’ heel wat persaandacht kreeg.  De nieuwe single “On my own” klonk wel fris maar miste toch wat ballen en zeker de nodige originaliteit om op te vallen tussen de vele bands op Groezrock.  Benieuwd of deze gasten gaan doorbreken bij het grote publiek, de magere opkomst tijdens hun korte set in Meerhout belooft alvast niet veel goeds. (H)

De tent van de Main Stage liep alweer aardig vol voor een band die al vele jaren meegaat : ALL (met leden van the Descendents in hun rangen, actief sinds 1987 en met een 10-tal CD’s op hun palmares).  Door de leeftijd klonk hun punkrock wat minder snedig als vroeger maar nummers als “Breakin’ up” bewijzen toch dat deze kerels uit het goede hout gesneden zijn.  Jammer dat er weinig of geen interactie was met het publiek en dat de zanger af en toe toch moeite had met zijn stemgeluid.  Had meer verwacht van dit optreden.(H)

Touché Amoré ging voor mij samen met La Dispute de strijd mogen aan gaan van ‘beste band op Groezrock’ en Touché Amoré gaat met hun show toch wel gaan lopen met de pluimen. In tegenstelling tot La Dispute ben ik niet zo vertrouwd met het songmateriaal dus echt overduidelijke favorieten heb ik niet maar ieder nummer die ze speelden sloeg in als een bom. De volledige tent stond in beweging en er werd onophoudelijk gecrowdsurft. De band amuseerde zich overduidelijk en ging helemaal mee in de energie van het publiek. Het is moeilijk om te beschrijven als je er zelf niet bij was, zo goed was het. Alvast toch maar een shirt gekocht na deze show. (Y)

Bury Tomorrow is net zoals I Killed the Prom Queen eerder deze dag een vrij stereotiepe metalcore band alhoewel hier meer de nadruk ligt op melodie. Dit kwam ook terug in hun show die wel goed was maar eigenlijk echt niet nieuws of boeiends bracht. Er stond best wel veel volk te kijken maar dat publiek was eigenlijk best wel tam, de band amuseerde zich echter wel. (Y)

The Ghost Inside was andere koek.  Na een korte intro stormden de 5 explosieve muzikanten op het podium om meteen te vlammen!  Hun moderne hardcore/screamcore/emocore werd enorm goed onthaald door de menigte en vooraan in de tent ging het er stevig aan toe.  Heel vette en soms loodzware sound, een zanger die furieus zijn kilometers afwerkt on stage, machtige versies van oa. “The great unknown”, “This is what I know about sacrifice”,…Groezrock daverde doorheen gans Meerhout! (H)

Cro-Mags was een beetje laag geprogrammeerd naar mijn mening. Deze gasten mogen zich gerust levende legenden binnen de NYHC noemen en de bomvolle tent kon je hier gerust als een bewijs voor zien. Ik had ze al eens eerder gezien op Ieperfest waar ze als headliner geboekt stonden en was toen zwaar onder de indruk van de fusie van Hardcore (punk) en crossover thrash metal. De show hier was ook wel goed maar door het feit dat ik volledig vanachter moest staan en weinig zag had wel als gevolg dat ik niet kon meegesleurd worden in het vuur van de show. De set kon ik echter niet volledig uitkijken want het werd tijd voor wat pijnstillers maar ik heb wel gehoord dat het blijkbaar net ietsje minder positief is afgelopen voor de frontman want na een mislukte stage-dive mocht hij zich even naar de EHBO begeven. (Y)

Waar velen allicht al heel lang naar uitkeken werd dit jaar gerealiseerd door Groezrock, Screeching Weasel naar Europa halen!  Niet te geloven dat mister Ben Weasel met zo’n staat van dienst nog nooit eerder in Europa speelde, laat staan in België!  De band bestaat al sinds 1986 en is ondertussen aan zijn 4^de comeback bezig!
Na een streepje klassieke muziek als intro gaf Screeching Weasel meteen van jetje in ware Ramones stijl.  Een aanstekelijke sneltrein van punkrocknummers van maximum 2 minuten en meestal slechts evenveel akkoorden!  Heerlijk om zien hoe Weasel zich uitsloofde om de eerste doortocht in Europa niet onopgemerkt voorbij te laten gaan.  Het is onbegonnen werk de setlist hier weer te geven maar uit de talrijke songs waren dit alvast mijn favorieten : “I can see clearly now” (cover), “Veronica hates me” en “Cindy’s on methadone”.  Jammer dat de  speeltijd (50 min) zo snel was opgebruikt want de heren konden nog wel een tijdje doorgaan maar de oude punkrockers en Ramones fans die talrijk aanwezig waren in het publiek konden  toch al tevreden zijn met het unieke concert!  Enig minpuntje was het (te) lange intermezzo dat Weasel (verplicht?) besteedde aan het maken van publiciteit voor ‘Monster’ pepdrank, niet toevallig hoofdsponsor van het festival. (H)

Tijdens een hoognodig bezoek aan de gevarieerde drank –en eetstands hoorden we in de verte New Found Glory met succes zijn ding doen.  Klonk fris maar weinig origineel.  De gelijkenissen met bands als Zebrahead, Blink 182, Good Charlotte enz. zijn sprekend. Het zal de fans worst wezen! (H)

Modern Life Is War bracht een verpletterende show zoals verwacht. Deze band die een mix van hardcore, punk en een vleugje melodie brengt is immers gekend voor hun stevige shows. Ook hier was het volledige publiek in beweging, de één al wat meer dan de ander maar geloof me het was zo. Voor en op het podium was het een waar slagveld waar ook de band met veel plezier aan deel nam. Jammergenoeg was het zodanig druk dat ik niet volledig vooraan raakte maar gelukkig bevond ik mij plots bovenop het publiek waardoor ik alsnog vooraan raakte en ik kan je alvast zeggen dat ik mij daar goed geamuseerd heb. (Y)

Op de Macbeth stage mochten The Toasters afsluiten.  Op het eerste zicht een vreemde eend in de bijt tussen al dat punkrock en hardcore geweld!  Doch niet vergeten dat deze ska pioniers een enorme invloed hebben gehad op tal van bands die later ska invloeden introduceerden in het (punk)rock muziek!  De leuke mix van ska, rock en reggae ging er in als zoete koek en was eigenlijk een aangename verademing onder de frisse avondzon!  Check ondermeer op  youtube nummers als “Two tone army” van deze authentieke band. (H)

Falling in Reverse, een band waar ik erg naar uitkeek, al was het maar omdat hun zanger geen gewone kerel is en omdat hun laatste CD ‘Fashionably Late’ me wel kon bekoren.  En ze losten de verwachtingen meer dan in!  Zanger Ronnie Radke, met speciaal kapsel en dito zwarte outfit, kwam als een nerveuze hond op het podium en gaf het beste van zichzelf!  In al zijn enthousiasme donderde hij op een gegeven ogenblik zelfs van het podium.  Opener “Rolling Stone” klonk al meteen geweldig! Lekker agressief  en toch poppy, een moderne mix van hardcore, rap, electro, grunts enz…die zorgen voor een geluid dat toch boven de middelmaat uitstijgt en de band een eigen herkenbare sound geeft!  Ook het nummer “Fashionably Late” klonk furieus en toch catchy en de tent die aardig was vol gelopen ging behoorlijk uit haar dak.  Volgens ik begreep was dit ook hun eerste concert ooit in Europa maar ik hoop dat dit niet het laatste zal zijn.  Wat mij betreft het hoogtepunt van de dag en het meest intense en aparte concert! (H)

The Hives was toch wel de band met het grootste Rock Werchter gehalte van de gehele editie. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat het een commerciële brolband is die voornamelijk op mensen gericht is die niet teveel willen nadenken maar eerder omdat dit een band gemaakt is om op een gigantisch podium te staan. Muzikaal spelen ze gemakkelijk in het gehoor liggende rock met wat punkrock invloeden. Doorgaans niet echt mijn ding maar bij een show als deze wil ik graag een uitzondering maken. Die show was immers fantastisch en dan vooral door frontman Howlin Pelle. Deze Zweden hebben duidelijk kaas gegeten van hoe ze een publiek moeten opfokken en hun muziek is eigenlijk ook echt gemaakt om live te spelen want om eerlijk te zijn vind ik er op album niet echt veel aan. (Y)

Net zoals NoFx speelde The Offspring een album integraal, in dit geval is het album ‘Smash’ aan de beurt. Ik heb al reeds mijn mening gegeven over enkel klassiekers spelen dus ik ga het hier niet weer doen. Opvallend was wel hoe de The Offspring het volledig anders aanpakte dan NoFx. Bij The Offspring was er geen tijd voor gezever tussen de songs door en werd er gewoon lekker door geramd, bij iedere song werd het publiek een klein beetje meer gek om ten slotte volledig te ontploffen bij “Pretty Fly For a White Guy. Stiekem vind ik het toch wel een beetje spijtig dat ik vroeger niet meer naar The  Offspring heb geluisterd want ondanks het hoog meezinggehalte kende deze arme knul de meeste songs niet echt. (Y)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2014/
Organisatie: Groezrock, Meerhout   

Groezrock 2014 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – vrijdag 2 mei 2014
Groezrock 2014
Festivalterrein
Meerhout

Op vrijdag 2 mei en zaterdag 3 mei vond in Meerhout naar jaarlijkse gewoonte Groezrock plaats, de jaarlijkse hoogmis van iedere rechtgeaarde liefhebber van muziekgenres als punkrock, hardcore, emo, screamo en ska.  En wie aanwezig was kon (zoals gebruikelijk) genieten van een sterk , gevarieerd punk en hardcore feestje !

dag 1 - vrijdag 2 mei 2014

We gingen van start met Astpai. Deze heren spelen vrij straight-forward punkrock met een lichte toets melodieuze hardcore. Het eerste wat mij opviel was voornamelijk dat het waarschijnlijk de eerste keer was dat ze op een dergelijk podium stonden voor een publiek van die omvang want ze konden hun enthousiasme niet verstoppen. De tent was allesbehalve vol alhoewel er zeker wat volk aanwezig, maar dat volk bleef eerder kalm. Dit was ergens wel spijtig want alhoewel het nu muzikaal niet zo boeiend was, zou wat beweging wel gepast hebben. Tijdens de set hadden ze echter wel wat problemen met het geluid zoals de gitaar van de frontman die besloot dienst te weigeren waardoor we een nummertje drum&bass te horen kregen… (Y)

Devil In Me mocht hierna aan de slag gaan in de Impericon tent. Ik was enigszins wel verbaasd dat er al zoveel volk aanwezig was. Deze Portugese band speelt best wel genietbare melodieuze hardcore/metalcore maar ik dacht niet dat ze zo een grote aantrek hadden. Bon, de show zelf was best wel genietbaar maar ook vrij gewoontjes. De frontman sprong alle kanten uit en probeerde het publiek op te jutten, een ode aan de andere bands die nog zouden spelen en bedankingen aan de fans,… een vrij doorsnee metalcore show dus. De nummers die ze speelden sloegen echter wel aan. Op album kunnen ze mij soms wel eens vervelen maar live had ik niet echt de drang om weg te wandelen. (Y)

Stillbust was de eerste band die ik ging gaan zien op de Macbeth stage en dat was er al onmiddellijk eentje om u tegen te zeggen. Deze jongens brachten een soort van hardcore punk doorspekt met wat mathcore en het ging er enorm hard aan toe. Alhoewel dat er niet echt veel plaats is aan dit podium voor veel publiek was er toch wel redelijk wat volk aanwezig en die lieten zich ook ietwat gaan. Het kan natuurlijk altijd wat harder maar op zich viel het goed mee. Ik ga toch eens wat meer over deze jongens opzoeken want ze zijn echt wel goed. (Y)

Wisdom In Chains mag zichzelf gerust een legende binnen de hardcore noemen en het was dan ook vreemd om deze band zo laag op de affiche te zien. Ook had ik deze band eerder op de Etnies Stage gezien aangezien er daar geen barricade was voor het podium. Toen de tent echter vol begon te lopen zag ik waarom het hier was en niet in de kleinere tent. Al vanaf de eerste noot gaven zowel band als publiek zich volledig. De old-school hardcore met heel wat punk invloeden sloeg in als een bom en ook ondergetekende bleef hierbij niet onaangeroerd. Na een half uurtje was het jammergenoeg al voorbij. Ik blijf dus bij mijn woorden dat deze band gerust wat hoger mocht staan. (Y)

Gameface werd mij sterk aangeraden door een vriend alsook zouden ze enorm wilde shows geven en na ze snel eventjes te beluisteren besloot ik om toch eens te gaan kijken. Alhoewel ze op de mainstage stonden bleef de tent echter vrij leeg en ook van die wilde show was er niet bijster veel te merken aangezien de band er vrij rustig bij stond. Muzikaal was het allemaal best wel leuk, Gameface combineert punk, hardcore, emo en gewone rock waarbij het soms zelfs volledig de doorsnee rock tour uitgaat. Een beetje braaf maar best genietbaar dus. Ook dit was te merken op het podium, dit is de ideale band om rustig met een pintje in de hand te bekijken terwijl je rustig aan het wakker worden bent van de vorige nacht maar echt veel meer dan dat was het ook niet. (Y)

Voor ik vertrok naar Groezrock had ik een lijstje gemaakt van de bands die ik wou zien alsook eens naar de bands geluisterd die ik niet kende en de goeie aan het lijstje toegevoegd. Bayside zal wel één van deze bands geweest zijn maar ik kan mij echt niet herinneren hoe deze op mijn lijstje geland zijn. Muzikaal is het zeer brave punkrock gecombineerd met wat emo/indie invloeden die letterlijk niets nieuws aanbrengt. Gedurende de hele show is er geen enkel moment geweest waar ze langer dan 5 seconden mijn aandacht konden vasthouden. Niet dat het nodig was want het was nogal veel van hetzelfde. Slecht kon je het nu ook niet noemen maar het was gewoon zo onnoemelijk saai en braaf dat ik gewoon naar buiten gewandeld ben. (Y)

Kids Insane mogen zich gerust de helden van de Macbeth stage noemen want deze hardcore punk band uit Israhell (zoals ze het zelf noemen) zorgden voor een fantastisch feestje. Eigenlijk was het allemaal zo bijzonder niet maar die energie die ze met zich meebrachten en over straalden op het publiek was gewoon geweldig. Vooral de frontman die er een beetje uit zag en gedroeg als een boze peuter die geen koekje mocht van zijn moeder was de held van de show. Crowdsurfen, een leuke pit. Het was er allemaal. Een band om in de gaten te houden. (Y)

Saves the Day mag zich alvast bij Bayside aansluiten als geeuwmoment. Enkele nummers van deze band kon ik wel smaken maar alsjeblieft zeg, het klinkt alsof ze gewoon teren op de enkele goeie nummers die ze hebben en van daaruit alleen maar gelijkaardige songs verder bouwen. Bon, de Impericon tent liep wel aardig vol en ik zag bepaalde mensen wel uit de bol gaan dus de kans zit er in dat het aan mij lag maar dit was een band die ik gerust kon skippen en niets zou missen. (Y)

Tijd voor een andere legende binnen de hardcore, Terror. Om één of andere reden slaag ik er altijd in om deze band te missen terwijl ze waarschijnlijk 6 keer per jaar in België spelen. Vandaag was dus mijn kans en ik moet zeggen dat ik ietwat teleurgesteld was. Ok, Terror zal mij muzikaal nooit echt hard kunnen boeien, daarvoor zijn ze net ietsje te doorsnee ( wat eigenlijk niet hun schuld is omdat het gewoon HUN sound is die door talloze bands gekopieerd werd) en lijken de nummers iets te veel op elkaar. Maar ik had om één of andere reden meer vuur verwacht tijdens een Terror show. Pas op, die vlam was er wel en zeker in het publiek maar toch was het net niet wat ik gehoopt had. Een vriend van me stelde me achteraf wel gerust en zei dat het normaal inderdaad veel harder was dus hoop ik op een volgende keer beter. (Y)

Boysetsfire kon ik helaas niet volledig zien omdat ik een verscheurende keuze moest maken tussen deze band en La Dispute. Wat ik echter wel gezien heb bij deze band was dat het goed was. De band was in vorm en alhoewel ik I Am Heresy toch net ietsje liever hoor sloegen de nummers van deze band toch ook heel hard bij mij aan. Toen het moment kwam om te vertrekken twijfelde ik toch of ik niet nog even zou blijven. Dat deed ik uiteindelijk niet. (Y)

Terwijl Boysetsfire de mainstage aan het afbreken was stond het bonte gezelschap van INVSN stond op de Macbeth stage geprogrammeerd. Door hun goede recensies op Eurosonic dit voorjaar hadden we ze aangestipt. Na een valse start met geluidsproblemen namen de Zweden even later de handschoen op. Onder leiding van veteraan Dennis Lyxzén (Refused) gaf het zestal een alleraardigst visitekaartje af. Meeslepende postpunk/hardcore met die kenmerkende stempel van Lyxzén maakten van dit kijk- en luisterstuk een knalprestatie. Dat de band 3 dames in de gelederen had was mooi meegenomen. De band bracht reeds 6 albums uit onder de namen Lost Patrol Band en Invasionen. Eind vorig jaar werd dan definitief voor INVSN gekozen en brachten ze het gelijknamig album uit. Het werd een uiterst genietbare en gevarieerde set die iedereen kon boeien die de koude trotseerde . We checken ze graag binnenkort nog eens in een zaal. (J)

Mijn liefde voor La Dispute proberen te verbergen tijdens deze review zou wat moeilijk zijn dus ik smijt het er nu maar onmiddellijk al uit. Als ik een band moest aanduiden waarvoor ik afkwam was het wel deze. Ik moest mij dus dan ook persé vooraan gaan stellen en stond als een rasechte fanboy te popelen om ze te zien. Met pijn in mijn hart moet ik dan ook toegeven dat dit niet de beste show van Groezrock was. Neem me niet verkeerd, ze waren fantastisch. De band amuseerde zich en ook het publiek kwam helemaal gek ( vraag het maar aan de 600 stagedivers). Neenee, waar het schoentje bij mij vooral knelde was de keuze van de setlist. Ik wist wel dat ze niet alles zouden spelen dat ik fantastisch vond aangezien de meeste van die songs zich niet op het nieuwe album bevinden en ik nog niet zoveel naar het nieuwe album geluisterd heb. Doordat het nieuwe album nog maar net uit was , was het ook wel vrij logisch dat ze er wat nummers van zouden spelen. Toch was ik enorm teleur gesteld om te merken dat een nummer als “King Park” wat je toch wel een publieksfavoriet mag noemen niet gespeeld werd en ook hun eerste album ‘Vancouver’ gewoon volledig overgeslagen werd maar een kutnummer zoals “For Mayor in Splitsville” wel gespeeld werd. (Y)

Eén van de classic bands Madball zorgde voor een volgelopen Impericontent. Tijd voor een streepje, of zeg maar streep, onvervalste NYHC! Onder aanvoering van een opgefokte Freddy Cricien gaven ze het publiek waar het voor gekomen was: Old scool hardcore in your face! Een heuse greatest hits set werd het met af en toe een nieuwe track, want binnenkort wordt een nieuwe plaat opgenomen. “Set if off”, “DNA”, “100%” en “Pride” zorgden voor wervelende moshpits, het werd opeens een paar graden warmer in Meerhout. Met de hun kenmerkende drive beukten ze een klein uurtje alsof hun leven ervan afhing. De groovy breaks en singalongs brachten een nooit geziene unity onder de tough guys. Hun sterke livereputatie werd nogmaals bevestigd, Groezrock ging andermaal plat voor zoveel intensiteit en hardcoregeweld. Na bijna 25 jaar on the road 'hardcore still lives'! (J)

Op de mainstage had Alkaline trio inmiddels hun set afgetrapt. 2 jaar geleden scoorden ze hier ook een pak zieltjes en hun set op Pukkelpop vorig jaar was ook allerdaardigst. We lieten ons dan ook graag onderdompelen in hun melodieuze poppunkrock. Het explosieve geluid met flarden wave, powerpop en punk klonk catchy en deed de hoofden voor 'de monster stage' op en neer gaan. Niet te veel tierlantijntjes maar gewoon rechttoe rechtaan, Alkaline trio kweet zich op strakke wijze van hun taak. De geoliede machine van Matt Skiba, Dan Adriano en Derek Grant kende hoogtepunten met “Radio”, “Private eye” en “Warbrain” en leverde een pak crowdsurfers op. Al bij al geen overdonderende prestatie maar gewoon een uurtje feelgoodmusic. (J)

Nieuwsgierig waren we toen we in verte één man op de Macbeth stage zagen staan. Voor het enige outdoor podium stond tevens een pak volk, genoeg om even halt te houden. De Amerikaan Tim Barry was de entertainer hier. De sing/songwriter Barry -in een ver verleden frontman bij Avail- doet het nu dus solo. Met z'n akoestische gitaar brengt hij folkpop en dromerige countrysongs , die een lach en een traan bevatten.  Hij bleef iedereen begeesteren,  met de nodige 'spoken words' , over z'n levenservaringen als wereldreiziger . Reeds 4 platen bracht hij uit die enige weerklank hebben over de plas. Hier maakte hij eveneens een goede beurt, al was het maar door zijn charismatische zelve . (J)

Paint It Black is zo een band waarvan ik weet dat ik ze goed vind maar eigenlijk al jaren niet meer naar geluisterd had. Beter nog, dit was één van de eerste bands waar ik naar begon te luisteren toen ik mijn eerste voetstapjes zette in de hardere muziek maar onderweg was ik die ergens verloren. Ik was dus wel nieuwsgierig naar hoe deze hardcore punk band uit de VS het zou doen. Ik werd niet teleurgesteld, in tegendeel. Naast een resem aan goeie songs had Paint It Black ook een mening en die staken ze niet weg. Tussen de songs door hoorde je hun mening over hardcore en het fenomeen crowdkilling (vinden ze niet leuk), ongelijkheid tussen man en vrouw, homofobie, racisme, opkomen voor mensen die zich niet kunnen vinden in de traditionele genders,… alsook zelfs een pleidooi om gewoon met hen te komen praten als je het niet eens bent omdat ze open staan voor alle meningen. Sympathieke kerels. (Y)

Terug een vol 'huis' vóór de Impericon Stage waar Ignite in full force, mèt Zoli Teglas terug achter de mic, een 'ouderwets feestje' kon beginnen... Zoli, die met zijn cleane stemklanken zo bepalend is voor die Ignite sound, had er zin in. Na z'n rugproblemen en het zijsprongetje bij Pennywise is hij nu op het 'oude nest' en dat hadden we geweten. Massa's singalongs en sfeer in een broeierige sfeerte, deden ons weemoedig terugdenken aan the 'good old days'. En die herleefde want iedereen ging compleet loos op de melodieuze hardcore. “Bleeding”, “ A place called home”, “Live for better days” en ook de cover “Sunday bloody sunday” mocht niet ontbreken op de playlist. Een 'best of set' , pur sang, werd gesteund door honderden 'gastzangers', én de band genoot. Passie en agressie gingen hand en hand, de happy faces waren niet te tellen. Ignite kwam, zag en overwon (opnieuw). (J)

Descendents mocht met de ietwat dubieuze eer gaan lopen dat ze de oudste band van het weekend waren. Toch leek de ouderdom deze kerels niet te tarten want ze gaven meer vuur aan hun show dan heel wat andere, veel jongere bands. Ik ben geen grote fan van deze band op album alhoewel ik ze wel fijn vind maar hun songs staan er zeker live. Het is moeilijk om te vertellen wat er juist allemaal goed was maar weet dit, het was goed en als je ze kan zien moet je dat zeker doen. (Y)

Quicksand was voor deze show volledig onbekend voor mij en ik kan mezelf er wel voor slaan. Serieus dit was ronduit fantastisch. Ze worden eigenlijk als inspiratiebron aangegeven voor heel wat alternatieve metal bands zoals pakweg Helmet. Dit kan ik niet ontkennen want hun sound heeft er wel iets weg van maar het was zoveel meer. Serieus als ik het als iets moet omschrijven dan zou het stoner punk met psychedelische invloeden zijn. De band zag er anders wel uit alsof er bepaalde substanties aan het werk waren. De show leek uren te duren in een positieve zin en van mij mocht het eigenlijk ook uren geduurd hebben. Toen ze plots te horen kregen dat ze zo lang mochten spelen als ze wilden kon mijn vreugde niet op. NoFx kon mij op dat moment echt niet meer schelen maar helaas besloten ze om dan nog twee nummers re spelen en dat was het. (Y)

Nofx speelde hun album ‘Punk In Drublic’ integraal. Ik ga eerlijk zijn, ik heb het nooit echt gehad voor shows waarbij een klassieker integraal wordt gespeeld. Het voelt dan zo een beetje aan alsof de band zelf toegeeft dat ze niet beter kunnen dan dat. Los daarvan heb ik eigenlijk geen flauw idee of ze ook wel degelijke alle songs van dit album gespeeld hebben want ik ken deze band niet zo erg goed. Wat ik wel weet is dat het een goeie band is. Wat mij voornamelijk opviel is dat naast de nummers ook publieksinteractie en humor een must is voor hun shows. Bij veel bands durft het wel nog eens irriteren als er teveel gesproken wordt tussen de nummers door, maar bij hen is het gewoon een deel van de act.
Jammergenoeg konden we de set niet helemaal bekijken vanwege het feit dat een gewonde vriend dringend moest geholpen worden maar ik had wel al het gevoel dat we over het toppunt van hun set waren na “Don’t Call Me White”.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2014/
Organisatie: Groezrock, Meerhout  

Dringend verzocht: Muziek draaien op de radio van het Britse Revere van Stephen Ellis . Op ongedwongen , speels spontane wijze gaat het septet te werk en krijgen we een portie indiepostrock met heerlijke tempowisselingen en verrassende onverwachtse wendingen, die spannend broeierig zijn en gaan van zacht naar hard. De songs worden mooi ingevuld met bredere arrangementen van viool, cello en piano/keys , die een folky bombastische, barokke  ondertoon kunnen hebben , maar dan net weer niet door het poppy, filmische karakter . De band speelt met melodieën en maakt er een reeks prachtige songs van , die live een extraverte push krijgen .

Revere ging enthousiast en begeesterend te werk en werd dan ook warm onthaald. Ze cirkelen ergens rond de sound van Ed Sharpe , Fanfarlo en in de begindagen van Arcade Fire  . Twee albums noteren we totnutoe van hen , ‘Hey! Selim’ en ‘My mirror/ Your target’ , die onbegrijpelijk geweerd blijven op de radio!
Een goed uur hielden zij ons bij de leest en genoten we ten volle van hun materiaal die kippenvel bezorgde . Na een lange intro op z’n Ennio Morricone’s trok “Code” , die een aanzwellende opbouw had , de set op gang. “I won’t blame you” en “Keep this channel open”, niet vies van wat wave , gaf aan waar het om draaide , met name een opwindend, dynamisch concert .
Revere trapte goed door op songs als “Throwing stones”,  “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag”. Enorm Sterk .. .én eigenlijk ook wel Gek! Elk instrument kreeg voldoende ruimte wat de song ‘an sich’ intenser en grootser maakte .
Af en toe was er een rustiger moment, “A road from the flood”, dat broeierig klonk en net niet explodeerde . Maar voor de rest niks dan vonken op het podium . De zanger Ellis was dan ook in het publiek te vinden  wat de set voeding gaf.
We kregen een schitterende finale met “We won’t be here tomorrow”, “These halcyon days” en “Maybe we should step outside” . Ze zijn niet vies van een cover; vanavond kregen we een orginele overtuigende versie van Depeche Mode’s “Enjoy the silence”. En ook de samenzang sierde, die indringend , helder en emotievol kon zijn .
Revere kan nauw gelinkt worden aan Stornoway , Fleet Foxes, Mumford & Sons, Megafaun , Belle & Sebastian  en natuurlijk Arcade Fire .  En op z’n beurt refereren ze aan die ‘60s Britfolk van Steeleye Span en Fairport Convention . “What am I if I’m not even dust” en afsluiter “I bet you want blood” pasten mooi mee in dit plaatje en waren sterke troeven om een definitief streep te trekken onder de set.

Revere is een ontdekking en verdient aandacht en respons! Meer zelfs , deze gasten kunnen een groot podium aan . Hier waren we onder de indruk van. Beluister hun muziek en check hen ergens in het clubcircuit of bij een zomerfestival!

Ook het Nederlandse MOSS , al toe aan hun vierde plaat btw , speelde bijna een uur lang en hier kregen we een reeks afwisselende sfeervolle , broeierige rocksongs , met een americana inslag waarrond een melancholische mist hing . De Nederlandse bands Johan, The Serenes , Bettie Serveert uit de 90s en het gitaargetokkel van Pinback dwarrelde in hun sound . Een  goed in elkaar geknutselde set , die net als Revere overtuigend was!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel