Alle respect voor Luc Dufourmont. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze Ugly Papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en een animal Tom, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een debuut hebben afgeleverd en deze in een soort thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.
Meer nog dan op hun cd heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen.
Met de vingers in de neus en zonder veel poeha … John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Mosquito” tot en met afsluiter “The Bill” viel dit zootje dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. “Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, “C2H50H” , “60Miles” ende octaver op “The Bill”: Het blijven mijn favorieten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek Id!ots!
Wouter Spaens: gitarist - Tom Denolf: drummer - Dick Descamps: bassist - Luc Dufourmont: zanger
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-25-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horses-on-fire-25-04-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Double Veterans, dat ontstond uit de restanten van The Crackups en Tubelight, twee groepen met een rockrally verleden, kwam verrassend sterk voor de dag in Leffinge. Het begon met een oerschreeuw van Lee Swinnen, zoon van Scabsvoorman Guy, terwijl hij zijn gitaar verschrikkelijk overstuurd liet gieren. Na die chaotische start volgden wel bijzonder knappe songs met wortels in de sixties maar ook eigentijdse garagerockers als Ty Segall of Mikal Cronin waren nooit ver weg. Niets nieuws onder de zon maar dat hoeft ook helemaal niet als de pot zo lekker smaakt. De twee voortreffelijke gitaristen Lee Swinnen en Thomas Valckeniers en de piepjonge drummer Niels Meukens (steeds met een verbeten trekje om de lippen) stonden garant voor stevige psych garagerock met een perfecte balans tussen hard en zacht. Even leken ze zelfs de wind uit de zeilen van Dead Ghosts te zullen halen toen ze “You’re gonna miss me” van The 13th Floor Elevators op ons afvuurden, een song die de Canadezen bij hun vorige passage ook al speelden op datzelfde podium. Niet meteen een onvergetelijke versie maar Double Veterans, dat is wel een naam om te onthouden!
Dead Ghosts uit Vancouver waren al aan hun derde Europese tour toe in amper een dik jaar tijd. Misschien wat van het goede teveel want veel was er niet veranderd sinds de vorige keer, buiten die nieuwe gitarist dan.
Na hun verpletterende set vorig jaar tijdens Leffingeleuren waren de verwachtingen misschien wat te hooggespannen. Ik bleef in ieder geval enigszins op mijn honger zitten. Natuurlijk werkte hun rammelende lo-fi garagerock nog steeds aanstekelijk en klonk een song als het wat aan The Animals schatplichtige “Cold stare” nog even adembenemend maar het heilige vuur leek dit keer toch op een lager pitje te staan. Bryan Nicol blijft een mooie warme stem hebben en zijn catchy songs baadden in een “Back to the grave”-sfeertje terwijl hij sluiks ook nog een cover van The Gun Club’s “She’s like heroin to me” in de set smokkelde.
Maar de motor bleef een beetje sputteren en ook de bandleden oogden niet echt fris. Ze hadden er net een zwaar en gekruid nachtje in Nederland opzitten. Het aloude excuus dus.
Bovendien leek de setlist uit exact dezelfde nummers te bestaan als de vorige keer. Een echt nieuwe plaat is er niet. Het onlangs verschenen ‘Rarities’ is, zoals de titel al laat vermoeden, een verzameling bij elkaar geschraapte oude opnamen.
Een mindere dag, het kan iedereen overkomen maar met wat nieuw materiaal spelen ze de volgende keer gegarandeerd opnieuw de voegen uit de muur.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Veel, mooi en bekend volk woensdagavond in Sint-Niklaas! Triggerfinger is nog steeds hot! Zeker na het verschijnen van hun 4de CD ‘By absence of the sun’ en met een drukke festivalzomer voor de boeg. De Casino was dan ook helemaal uitverkocht en zou later op de avond omgetoverd worden tot een echte rock’n’roll sauna…hot dus!
Dat de heren van Triggerfinger populair zijn is geen nieuws, dat lokale BV’s als Alex Callier en Raymond Geerts (Hooverphonic) present zijn evenmin, maar dat ‘oppersocialist’ Bruno Tobback vanuit Leuven en in volle voorbereiding op de verkiezingen aanwezig was in Sint-Niklaas is toch wel verrassend (en getuigt ook wel van goede smaak).
Rond 21u betraden de 3 musketiers van Triggerfinger het podium, zoals altijd piekfijn uitgedost in hip maatpak, keurige das en bijpassend schoeisel. De intro was lang en vrij luguber, een collage van akelige en dreigende geluiden. De achtergrond van het podium was gehuld in goud, allicht de kleur die hun nieuwe CD binnenkort haalt of is dat wat voorbarig?
Van bij de eerste noten was duidelijk dat frontman Ruben en zijn 2 kompanen er zin in hadden en er heel stevig zouden invliegen. Het openingsnummer “Game” klonk strak en rauw, het daaropvolgende “Short Term Memory Love” deed niet onder en was al even imposant om te aanhoren.
Voor de zoveelste keer bewees de band dat het eigenlijk een heel straffe rockgroep is die live nog veel beter hun muziek tot hun recht laten komen dan op CD. Op schijf klinkt het allemaal wel lekker hoor maar toch altijd wat meer gepolijst en poppy dan op het podium. Geef mij dan maar de snoeiharde, vette, groovy en zweterige live versies van al die heerlijke nummers.
Ook de titelsong van de recentste CD klonk ongemeen goed. Voor mij is dit het beste nummer van de hele CD en mijn mening werd alleen maar versterkt door de podiumversie van vanavond! Topgeluid en topmuzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en heel professioneel bezig zijn en omkaderd worden.
Tussen de nummers door merkte Ruben heel fijntjes op dat het toch wel vrij warm was in de Casino. En gelijk had hij! Een paar ogenblikken later vlogen de eerste kostuumvesten richting backstage om vervolgens uit te pakken met een strak duo : “On my knees” en “Perfect Match”. Dat laatste nummer fungeerde als 1ste single en voorbode van de laatste CD maar klonk live ook veel snediger en gebalder en dat kwam de song alleen maar te goede.
Iets voorbij halweg de set werd “My baby’s Got a Gun” ingezet. Het nummer is een mooi opgebouwd epos met rustig en traag begin en met vervolgens een ware uitbarsting aan woeste rock’n’roll golven met een sterk staaltje zang van mister Block en een aan cymbalen likkende Mario Goossens!
Stilaan groeide het concert naar zijn hoogtepunt en het enthousiasme van het publiek groeide, ondanks de hitte, meer dan evenredig mee.
“Let it ride” werd ingezet en Ruben Block dankte alle mensen die instonden voor de totstandkoming van de laatste CD, vooral fotograaf Kevin Westenberg en de collega die instond voor het layout en artwork kregen een eervolle vermelding. Tijdens het gekende “All This Dancin’ Around” was het tijd voor wat stevig solowerk en mochten de muzikanten elk op hun beurt tonen wat ze in hun mars hadden. Het publiek reageerde heel uitgelaten en zorgde voor de nodige ambiance en bijhorende zang/brulkoren.
Ook al stond dit concert geboekt als ‘try out’ of ‘warming up’, op het podium was daar alvast weinig van te zien. De 3 heren van Triggerfinger vormen werkelijk een zeer goed draaiende rockbulldozer. Perfect afgesteld en gesmeerd, robuust en energiek, met zichtbaar veel speelplezier en met de nieuwe nummers al feilloos onder de knie…kortom helemaal klaar om binnenkort als voorprogramma voor The Stones in Werchter de weg vrij te maken.
Terug naar de orde van de avond! De set naderde stilaan het einde maar niet na nog eens hels uit te pakken met “First Taste” waarin Ruben Block met sprekend gemak de nodige hoge vocale uithalen demonstreerde.
Tijdens de bisronde werden we tenslotte getrakteerd op een krachtig drieluik waarin het obligate “I follow rivers” niet mocht ontbreken, inclusief drums op koffietassen en publiek dat zang overneemt.
Maar toch waren het vooral “Without a Sound” en afsluiter “Black Panic” die het langst bleven hangen. Het eerste omwille van de ingetogen en basic keyboards, gekoppeld met 12 string gitaar en het tweede omwille van de machtige wall of sound die een laatste keer met succes en overgave werd opgetrokken. “I got my eyes on you Triggerfinger!”
De heren zijn duidelijk klaar voor de grotere zalen en zomerfestivals! En als daarbij de temperatuur buiten een zelfde hoogte haalt als in de Casino dan gaan we alvast een hete en luide zomer tegemoet! Schol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-23-04-2014/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
PPM Fest 2014 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – zondag 20 april 2014
PPM Fest 2014
Lotto Expo
Mons
2013-04-20
Yentl Stée
dag 3 - zondag 20 april 2014
Openers van de dag en winnaars van de tweede metal battle waren Existance uit Parijs. Piepjonge gastjes ( ik schat ze rond de 18) met paternosters aan hun nek die recht uit de jaren 80 leken te komen en dan ook heavy metal in die stijl speelden. Iets nieuws was het niet en echt een eigen gezicht hadden ze ook nog niet maar wat ze speelden deden ze wel goed en je zag duidelijk dat ze het ook graag deden. Dit belooft dus voor de toekomst. Ook het in kleine getale aanwezige publiek genoot duidelijk van deze band en de kans zit er dus in dat ze wel wat fans gewonnen hebben hier.
Eerste band op het alfa-podium was Amon Sethis. Als ik de uitleg op de site van PPM goed begrepen heb dan vertelt deze band over farao’s en het oude Egypte. Het begon allemaal goed, leuke podiumbekleding, de zanger met één of ander masker en wat goeie riffs maar na een 3-tal nummers had ik het al gehad. Het was teveel van hetzelfde en de goeie stukken werden overstemd door de middelmatige. Jammergenoeg werd dit boeiende onderwerp dus niet echt goed gebracht.
Fireforce is zo één van die bands waarvan je perfect weet wat die spelen, je regelmatig kan zien en horen en die iedereen al honderd keer gezien heeft. Behalve ik natuurlijk. Aangezien deze band een aanzienlijke live-reputatie heeft, was ik toch wel eens nieuwsgierig naar wat het zou zijn. Het zag er alvast al interessant uit bij het begin met de podiumbekleding maar bij de intro liep het al wat mis, die haperde. Of dit de bedoeling was weet ik niet maar zelfs al was het de bedoeling kwam het eerder storend over. De set zelf liep eigenlijk volledig volgens mijn verwachtingen. De band speelde een mix van heavy metal en power metal en bracht dit ook zeer sterk. Niets wereldschokkends maar wel leuk om eens te zien.
Sunburst is een moeilijke om te reviewen. Enerzijds waren er echt wel goeie riffs en goeie stukken, langs de andere kant pasten ze gewoon niet goed tesamen. Deze band speelde progressieve metal in de trend van Dream Theater zonder als een goedkope kloon te klinken. Jammergenoeg waren er wel wat problemen tijdens de set zoals de band die show stil legde omdat het geluid niet goed genoeg voor hen zat. Ik merkte er niet echt veel van maar ja…
Tijdens de soundcheck klonk en zag Ravenscry er wel interessant uit. Divers en sterk instrumentaal en een mooie frontvrouw om het af te maken. Dit veranderde echter vanaf het moment dat ze begonnen te spelen. Dit lag voornamelijk aan het gekweel van de frontvrouw want het instrumentele gedeelte viel wel goed mee. In feite kon de dame wel goed zingen maar de manier waarop en in combinatie met de instrumenten was het gewoon ergelijk. Tegen het einde van de set was zowat het enige interessante de onderbroek van de frontvrouw die de hele set zichtbaar was en dat wil al iets zeggen…
Persefone werd mij door een collega-journalist enorm hard aangeraden. De naam deed wel een belletje rinkelen maar ik kon me niet echt iets voor de geest halen. Bleek dat de heren de hardste band van deze editie waren met hun progressieve death metal. De band ging er voor en dat deden ze hard maar met plaats voor rustige stukken zodat de gemiddelde bezoeker van dit festival niet te hard in shock ging raken. Er werd een fameuze moshpit gestart en die bleef ook gedurende de hele show in leven, de zanger deed zelf eventjes mee tijdens de circle pit. Jaja dit is een band om in de gaten te houden.
Blijkbaar is het een ongeschreven wet om een goeie band af te wisselen met een band als dit… De review van Dragonland kon ik eigenlijk perfect schrijven zonder ook maar één iets van de band gehoord te hebben. De naam roept bij mij de meest stereotiepe power metal op en dat speelden ze ook. Vrolijke zang, ietwat ingewikkelde maar niet te moeilijk riffs, wat keyboard enz… na enkele nummers ben ik dan ook de zaal buiten gevlucht om te gaan eten want dit kon ik echt niet langer verdragen.
Vandenplas heeft me aangenaam verrast, laten we hier al mee beginnen. Al sinds 1986 staat deze band garant voor best wel goeie progressieve metal maar deze was echter nooit mijn ding geweest. Mijn verwachtingen voor deze show waren dan ook niet bijster hoog dus heb ik mij gewoon wat op mijn gemak aan de kant gezet. Of het aan het feit lag dat ik goed zat of ze gewoon goed zijn live weet ik niet maar de band speelde alsof hun leven er vanaf hing en liet een goeie indruk op me achter. Ik was dus echt positief verrast.
Mayan was ook één van de bands waar ik toch wel naar uit keek om nog eens terug te zien. Ik had ze jaren geleden nog op Graspop aan het werk gezien maar nu zijn we ondertussen al een album verder dus was het tijd om te zien hoe ze het er nu vanaf brachten. Ze voldeden aan de verwachtingen, de hardere en de zachtere stukken vloeiden mooi in elkaar en ook de afwisseling in de zang en zangers/zangeressen verliep vlot. Met vrij diverse muziek als dit loop je het gevaar dat het allemaal een beetje één grote brij wordt maar dit was hier niet zo en het was allemaal één mooi geheel. Ook het publiek genoot overduidelijk en er was heel wat respons.
Over Fates Warning kan ik kort zijn, ik vond saai en echt niet goed. Alhoewel deze heren als één van de grondleggers van de progressieve metal worden aanzien kon het mij echt geen seconde boeien ondanks het feit dat het wel sterk gespeeld was. Uit het publiek kon ik wel wat positieve feedback opvissen dus het zal waarschijnlijk wel aan mijn persoonlijke smaak liggen.
Met Finntroll zijn we beland bij de laatste band waar ik eigenlijk interesse in had. Wie Finntroll ooit al aan het werk zag weet eigenlijk al wat ik hier ga neerschrijven want die hebben nooit een slechte show en zorgen altijd voor een feestje. Van de eerste noot barste er al een fijne pit los die de hele set niet stilgevallen is. Ze brachten divers materiaal en amuseerden zich, net zoals het publiek. Ze mochten van mij eigenlijk nog een beetje hoger staan zodat ze wat langer konden spelen want het was echt goed.
Een band als Therion reviewen is niet gemakkelijk. De opera-metal zoals deze band zich zelf noemt is niet voor ieders oren geschikt. Beter nog, ik heb eigenlijk nog nooit iemand gehoord die Therion niet slecht vond maar ook niet super. Het is een echte love it or hate it band. En zelfs al hou je van de band is er dan blijkbaar ook nog een groot verschil tussen de nieuwe Therion en de oude Therion. Ikzelf hou absoluut niet van de muziek dus dat probleem heb ik al niet. Maar dit maakt het wel moeilijker om te reviewen want ik wist wel dat het goed was wat ze speelden. Ze zetten echt een goeie show neer waar er zowel oud als nieuw materiaal werd gespeeld en alles was eigenlijk in orde. Alleen raakte het mij echt niet. Ik moet wel zeggen dat mijn respect voor deze band gestegen is na het zien van deze show want ze speelden echt sterk.
Afsluiters van vandaag waren Saxon maar net zoals bij de andere headliners was het merendeel van het publiek al vertrokken nog voor ze begonnen. Zelf kon ik wegens logistieke problemen ook maar enkele nummers meepikken van deze show maar van wat ik gezien heb was het een doorsnee-Saxon show zoals we van hen gewend zijn. Het was goed maar niet iets om van achterover te slaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/power-prog-and-metal-festival-2014/
Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2014 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – zaterdag 19 april 2014
PPM Fest 2014
Lotto Expo
Mons
2013-04-19
Yentl Stée
dag 2 - zaterdag 19 april 2014
De dag kon niet beter beginnen, ik was doodmoe, had geen eetlust en had een vrij grieperig gevoel. Hopelijk was dit geen voorteken voor de bands van vandaag.
Openers van de dag waren de eerste winnaars van de metal-battle Murderset Pieces. Een ietwat vreemde keuze aangezien de band vrij agressieve Thrash/speed metal speelt met death metal invloeden. Los daarvan is de band nu ook niet echt bijster interessant te noemen alhoewel dit deels wel komt doordat het een vrij nieuwe band is. Bij het opkomen op het podium had de zanger wel een fantastisch masker aan maar besloot dat al na één nummer af te doen. Voor de rest was er niet echt iets de moeite om te vermelden.
Burning Circle komt helemaal vanuit Servië naar dit festival om hun progressieve rock en metal te brengen. In feite werd het best wel sterk gebracht en het was duidelijk dat de heren wel konden spelen maar het raakte echter mijn koude kleren niet, letterlijk geen enkele song bleef hangen en ze slaagden er niet in om me voldoende wakker te maken. Jammergenoeg wiegden ze me ook niet in slaap want dan kon ik wel gebruikt hebben voor de volgende band…
Het Russische Grenouer bestaat als sinds 1992 waar ze als death metalband begonnen zijn maar uiteindelijk meer en meer progressieve elementen begonnen toe te voegen aan hun muziek waardoor er nu nog weinig van de oorspronkelijke sound overbleef. Wat ik mij gedurende de volledige set af vroeg was dit. Hoe kan het nu dat je al 22 jaar speelt dat er nog niemand gezegd heeft dat je zo afschuwelijk slecht bent. Sorry maar hoe hebben deze mannen fans? Instrumentaal was het maar middelmatig met wat goeie riffs maar voornamelijk de “zang” was niet om aan te horen en dat werd wel heel pijnlijk duidelijk gemaakt door de 15 man die min of meer enthousiast stond te kijken. Als ik niet zo lekker neer zat was ik weggelopen maar ik had net een goed plekje gevonden. Triestig.
Triosphere kwam mij wel bekend voor en ze leken uit Noorwegen dus hoopte ik stiekem een beetje op black metal maar helaas, ze speelden naar heavy metal neigende power metal waarbij vooral de sterke prestatie van frontvrouw Ida Haukland in het oog sprong. Muzikaal was het totaal mijn ding niet maar het werd erg sterk gebracht en alhoewel bij power metal een frontman/vrouw met veel bewegingsvrijheid bijna een must is slaagde ze er toch in om het publiek op te zwepen terwijl ze de bas aan het bespelen was. Ook de rest van de band gaf zich volledig en zette instrumentaal een zeer sterke set neer.
Serenity werd als één van DE bands van de dag gezien. Althans dat wisten enkele vrienden van me toch te vertellen. Ikzelf kan geloven dat dit best wel een grote band is en ook verdiend want muzikaal is het heel sterk. Voor mij was het echter allemaal te, het was te symfonisch, te theatraal. Het publiek vond ze fantastisch maar ik moest toch andere oorden opzoeken.
Ter vervanging van Equilibrium ( spijtig want die wou ik toch wel nog eens zien) liet PPM-Fest The Black Tartan Clan opdraven, op het eerste zicht niet zo een vreemde keuze als je ziet dat In Extremo de dag ervoor ook kon spelen maar op muzikaal vlak was het toch een wereld van verschil. Deze band greep namelijk een geheel andere tak in de folk aan, de Celtic folk-punk. Dit was absoluut geen slechte keuze want de band deed het fantastisch. Muzikaal kwamen namen zoals The Real Mckenzies en Dropkick Murphys natuurlijk aan bod maar de band sloeg er toch in om voldoende een eigen gezicht te creëren en zorgde voor een waar feestje op het podium. De songs waren niet echt speciaal maar het was goed en dat is toch al wat telt niet?
Dat de power van PPM niet voor powerviolence stond maar gewoon voor power metal was me ondertussen al duidelijk geworden, Borealis benadrukte dit nog een keer met een jammergenoeg zeer typische set voor het genre. Ik zeg jammer omdat deze band duidelijk wel talent had en met best wel originele riffs kwam aanzetten, deze werden echter verdrongen door de cliché-elementen waardoor het al snel saai begon te worden. Het publiek kon ze echter wel smaken.
Emergency Gate is zo één van de bands waar ik vaagweg eens over gehoord had en wel ok vond. Op album spelen ze vrij clichématige maar melodieuze death metal(core) die echt niets interessants aan brengt maar wel leuk klinkt. Uit ervaring weet ik dat dit soort bandjes wel eens interessant kunnen blijken op het podium. Dit was het dus niet. De muziek klonk even gemiddeld als op het album en daar was er op zich niets mis mee. Het probleem was echter de frontman, die deed zijn uiterste best en er was ook niets mis met zijn stem maar ik heb nog nooit zo een onaanstekelijke frontman in heel mijn leven gezien. De man zag er een beetje uit als een zwaardere versie van Jacoby Shaddix en daar is er op zich niets mis mee maar om één of andere reden slaagde de man er in om bij alles wat hij deed of zei mij met mijn ogen te laten draaien. Ik was overduidelijk niet de enige want er was nauwelijks beweging te bespeuren in het publiek. Dit werd wel extreem pijnlijk duidelijk tijdens het nummer “Moshpit” waar het over, u raad het nooit, een moshpit gaat. Tijdens dit nummer bewoog er niemand, werkelijk niemand. Jammer want muzikaal viel het echt wel goed mee…
Masterplan is een heavy/power metalband met onder andere Uli Kulsch en Roland Grapow (ex-Helloween) in de gelederen. Het was me niet geheel duidelijk wie de vocals juist deed aangezien Jorn Lande graag eens vertrekt, terug komt en weer vertrekt maar tijdens de show werd het dus duidelijk. Op album vind ik Masterplan eerder een hit or miss band met een voorkeur voor misses. Ze hebben een paar sterke nummers maar de meeste drijven rond de middelmaat. Edoch hebben de heren een sterke live-reputatie en was ik dus best wel nieuwsgierig naar hoe ze het er vanaf zouden brengen. Dat was eerder teleurstellend. De band zelf deed erg z’n best maar door een scala van technische problemen en saaie songs werd het echt moeilijk om de aandacht vast te houden. Voornamelijk de technische problemen stoorden het hardst aangezien er regelmatig gigantische luid getsjirp uit de boxen kwam.
Evergrey is zo één van die bands waar ik vroeger een gigantisch grote fan van was maar nu eigenlijk mij echt niet meer kan schelen. Geheel onterecht trouwens want ze slaagden er in om een spetterende show neer te zetten. Muzikaal bevindt deze band zich eerder aan de donkere kant van de progressieve power metal. Daar was tijdens de show eigenlijk niet veel van te merken want de heren zagen er zo vrolijk uit als iets. Ondanks dit alles slaagden ze er toch niet in om echt indruk op mij te maken alhoewel dit zeker ligt aan mijn persoonlijke smaak en niet aan de prestaties van de band.
Om één of andere reden had ik niet echt zin om naar Rage te gaan, ik steek het op het feit dat ik zo ziek als een hond was maar op het laatste moment besloot ik om toch te zien. Al was het om te zien of ze hun show die ik enkele jaren geleden zag konden overtreffen. Dat deden ze. De band mag dan al sinds 1984 bestaan waardoor de heren al een zekere leeftijd hebben slagen ze er toch in om zich te gedragen alsof ze nog steeds de leeftijd van hun beginjaren hadden. De heren hadden er duidelijk zin in en dat straalde ook zo over naar het publiek die compleet uit z’n bol ging. Ook leuk om te zien was de toch wel vreemde drumopstelling. Verder hield Rage het voornamelijk bij heel wat klassiekers wat het publiek hen in dank afnam.
Dat Amorphis één van de bands was die ik absoluut wou zien is eigenlijk een understatement. Ze behoren tot de reden waarom ik naar dit festival kwam. En jawel hoor ze stelden niet teleur, omringd door een rookgordijn van jewelste bracht Amorphis hun progressieve death metal doorspekt met doom invloeden op z’n best. Ik had deze band al eens gezien en alhoewel deze show fantastisch was moet ik zeggen dat ze er dit keer niet in slaagden om dat magische gevoel over te brengen gedurende de gehele show. Naarmate het einde show begon het mij zelfs een beetje tegen te steken alhoewel dit eerder aan de vermoeidheid zal gelegen hebben.
Om één of andere reden had ik mezelf voor dit optreden wijs gemaakt dat ik My Dying Bride eigenlijk niet zo spectaculair goed vond. Na dit optreden vraag ik mij af of er een tijdsmachine bestaat om die vroegere Yentl te martelen vanwege die gedachte want deze band is briljant.
Voor wie onder een rots leeft en geen flauw idee heeft wie of wat deze band speelt, deze Britse band wordt doorgaans omschreven als een Doom/Gothic metal band maar naar mijn persoonlijke mening leunt het zelfs zeer dicht aan bij het zeer depressieve Funeral Doom metal. Ook durft deze band wel eens wat death metal in hun songs mengen.
Terug naar de show zelf want die was gewoon… wow. Het is moeilijk om te omschrijven hoe het was want je moest er gewoon bij geweest zijn om het te weten. In tegenstelling tot Amorphis hing er hier wel magie in de lucht. Alhoewel het merendeel van het publiek vertrok was het voor mij toch eens een welkome afwisseling om wat depressief naar de grond te staren in plaats van de zoveelste blije smurfen metal band.
Dit magisch gevoel werd ook voor een groot deel door de band zelf bepaald, niet dat die veel deden behalve met een doodse, depressieve blik in het publiek staren, maar dat maakte het net zo goed. Met uitzondering van de frontman natuurlijk die de meest meelijwekkende houdingen en gezichtsuitdrukkingen aan nam zonder theatraal te worden.
In tegenstelling tot sommige andere bands in het genre raakten deze dingen wel in plaats van lachwekkend te werken. Dat het publiek voor het grootste deel weg was deerde de band niet echt en alhoewel de sfeer zo zwaarmoedig als iets was konden er zelfs enkele grapjes van af. Veel te vroeg moesten ze jammergenoeg stoppen en het enige waarbij ik teleurgesteld was was het feit dat ze de volgende dag niet ook de headliner waren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/power-prog-and-metal-festival-2014/
Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2014 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – vrijdag 18 april 2014
PPM Fest 2014
Lotto Expo
Mons
2013-04-18
Yentl Stée
Het driedaags PPM-fest 2014 ging opnieuw van start. Na een meer dan geslaagde editie vorig jaar was ondergetekende zeker van de partij. De vraag was wel of ze er in zouden slagen om de editie van vorig jaar te overtreffen die toch wel met een heel sterke affiche kon uitpakken. Bij het bekijken van de affiche was ik toch wel een beetje teleurgesteld maar niet getreurd. Ik ben al eerder verrast geweest.
dag 1 - vrijdag 18 april 2014
Vanwege wat hinder op de weg en het feit dat we een afslag gemist hadden (het stond belachelijk slecht aangeduid) kwamen we net te laat aan om Monument nog te zien. Alhoewel dat uit het laatste nummer dat ik hoorde dit niet echt een groot verlies was. Alhoewel de band onder andere Peter Ellis ( ex- White Wizzard) onder de gelederen had klonk het absoluut niet indrukwekkend.
Op naar het alfa-podium dan maar om Kells te aanschouwen. De naam zei mij iets maar ik wist niet precies van waar. Toen de heren en dame op het podium kwamen kwam het mij allemaal zeer bekend voor maar ik kon mij echt niet herinneren van waar. Toen de muziek begon wist ik plots wel weer waarom ik ze niet had onthouden. Het was niet echt de moeite. Deze Franse band speelt een mix van symfonische metal en female fronted metalcore zoals In This Moment, Butcher Babies,… waarbij een knappe frontvrouw natuurlijk een grote rol speelt. Muzikaal was het immers niet zo boeiend, het was niet slecht maar na 2 nummers had je eigenlijk het al wat gehoord, ook vond ik persoonlijk dat de zang bij de eerder symfonische stukken echt niet paste bij de grunts en screams die ze uit haar keel perste. Instrumentaal vloeide het allemaal wel in elkaar maar vocaal kwam het toch nog wat tekort.
Ook bij Furyon primeerde het meh-gevoel. Deze band combineerde eerder traditionele heavy metal met progressieve rock en slaagde erin om hier toch wel wat interessante composities uit te halen. Zowel instrumentaal als vocaal klopte het plaatje maar om één of andere reden bleef er niet echt iets hangen. Het weinig aanwezige publiek kon ze wel smaken maar echt enthousiast kon je die nu ook niet noemen.
Tijd voor de teleurstelling van de avond, Epysode. Alhoewel deze band progressieve power metal speelt wat doorgaans echt mijn ding niet is stonden de verwachtingen wel hoog gespannen. Ze zijn namelijk één van de weinige bands in het genre waarvan ik vrijwillig eens een plaatje durf te draaien en ze hebben een vrij uniek geluid waarbij tot wel 5 verschillende zangers en zangeressen gebruikt worden. Ja, u hoort het goed ook live hadden ze die bij wat enorm cool zou geweest zijn moesten de micro’s werken. Slechts 2 van de 5 micro’s bleken te werken en in plaats van af en toe eens af te wisselen ( er stonden zelden meer dan 2 zangers/zangeressen op het podium) bleef iedereen met de eigen micro zingen. Dit had als pijnlijk gevolg dat een solo van één van de zangeressen gewoon enkele minuten stilte opleverde terwijl je vooraan iemands lippen zag bewegen. Erg jammer. Voeg daar nog een melige ballad bij en je slaagt er in om mij weg te jagen.
Tijd voor Pagan’s Mind. Alhoewel ik voornamelijk vroeger een grote fan was van deze band vond ik het toch niet erg om ze nog eens te aanschouwen. Een tijdje geleden had ik ze nog op Graspop gezien en dat was best wel leuk. Ook hier kan de term best wel leuk geplakt worden alhoewel het ook niet meer dan dat was. Het liep allemaal goed, de instrumenten werden goed gehanteerd, het geluid zat goed en ook frontman Nils K. Rue zong de sterren van de hemel. Er werden wat publieksfavorieten gespeeld en dat was het. Niet iets bijzonders dus maar zeker niet slecht en een welkome afwisseling tussen al de bands die het wat minder deden.
In Extremo werd bij mij altijd in het vakje ‘bands die enkel in Duitsland populair kunnen zijn’ gestoken en dat komt niet enkel door het feit dat het in de landstaal gezongen is. Ik ga eerlijk zijn, op album vind ik dit echt een belachelijk saaie band. Voor diegene die deze band niet kennen, ze brengen vrij middelmatige folk metal in het verlengde van Subway To Sally. Op het podium komt deze band echter veel beter tot zijn recht. Ook leuk om te zien dat ze de doedelzakken die prominent aanwezig zijn op het album ook wel degelijk mee hebben op het podium en die vrij foutloos kunnen bespelen tijdens het optreden ( iets waar heel wat bands met “aparte” instrumenten toch wel in falen”). Die doedelzakken zagen er trouwens enorm vet uit maar daar kan u meer van zien bij de foto’s. Ook de frontman was een geboren podiumbeest en zette met gemak het publiek naar zijn hand. Er werd met hartenlust gedanst en meegezongen op nog steeds vrij saaie muziek maar dat boeide niet meer want het was een feestje.
Pain was ooit gekend als het industrial metal hobby projectje van Peter Tägtren maar is ondertussen uitgegroeid naar een volwaardige band met een ietwat gemengde reputatie. Op album durven ze al eens teleur stellen maar op podium scheen het een fantastische band te zijn waar wel vaker eens wat attributen worden gebruikt. Vandaag was het een eerder sobere show op vlak van podiumbekleding maar dat maakten ze meer dan goed met een schitterende performance. Ik ben niet echt een Pain-kenner dus ik kan u niet vertellen of de gehele catalogus voldoende tot z’n recht kwam maar de setlist klonk wel zeer divers. Het enige jammere was wel dat het publiek die al niet echt talrijk was ( iets wat elke dag eigenlijk een probleem was) gedurende het optreden voor het grootste deel vertrok. Dit lieten ze echter niet aan hun hart komen en ze sloegen er in om een fantastische show neer te zetten die de ietwat bittere smaak van de ronduit zwakke show van Hypocrisy op graspop kon wegspoelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/power-prog-and-metal-festival-2014/
Organisatie: Organisatie: PPM Festival
Kaiser Chiefs – St-George feestje in de Bota!
Kaiser Chiefs
Botanique (Orangerie)
Brussel
23-04-2014
Sebastien Leclercq
In Engeland wordt op 23 april St. George overal gevierd . Een kwestie van weten, want op die avond komt in ons landje een groots gerespecteerde en beroemde Britpop band optreden , met name Kaiser Chiefs , die hier hun feestje kwamen vieren met ons. En die heren staan wel garant voor een feestje; we koesteren hun gigs in de zalen en op de grote festivals . Momenteel houdt de band ervan een nauw contact te hebben met hun publiek . Een handvol intieme concerten zijn er o.m. in de Flèche d’or in Parijs gisteren en de Bota vanavond . Verder kunnen we hen aan het werk zien op Dour ( 20 juli 2014! ) .
Een openingsact is vanavond niet nodig .Vriend en collega DJ Brett Summers mag proberen de zaal op te warmen . Iedereen nestelt zich intussen in de zaal en laat de tunes over zich heen waaien …
Kaiser Chiefs dan – Een grappige intro als de "War " versie van Tom Jones ( ik verkies eerder die van Springsteen) om ons in te laten in hun sound . En dan verschijnen de heren van Kaiser Chiefs , die op het podium klaarstaan om als een team de Champion’s League finale aan te vatten ( btw vanavond was het maar een halve finale) .
De set begint meteen met één van hun hits , minimaal risico, maar meteen raak om op de juiste golflengte te geraken met het publiek , " Everyday I love you less and less". Waarop Ricky Wilson , steeds goed voor een gevatte reactie , aangeeft "Brussel, I want to see you dancing !" .
Het publiek moet er nog wat inkomen . Het gaat nog niet meteen plat . Geen nood, ze houden een strak tempo aan en Wilson entertaint z’n publiek langs alle kanten . Hij is er voor z’n publiek …
Het is een compacte set van zo’n 1h15 , en dan is het best geen tijd te verspillen. “Everything Is Average Nowadays” en “Never Miss a Beat” volgden al snel . Ook het nieuwe werk van de plaat ‘Education, education, education war’ zit mooi verdeeld in de set met overtuigende versies van "The factory gates" en " Coming home”.
Maar Kaiser Chiefs is een hitmachine en vuren een resem af in het pittoreske Bota zaaltje. " I predict a riot " en " Ruby" knallen met de one-man show van Wilson , die zich in het publiek laat vallen, hen op de knieën krijgt en een knappe fan uitnodigt voor een slow. Op "Canons” crowdsurft hij zelfs naar de PA , en terug , als in de begindagen !
Na een korte onderbreking borrelt het recente album terug op met " Meanwhile Up In Heaven" en hun doorbraaksingle "Oh my God".
Kortom , een vrij korte set zoals gepland, maar wat een karakter , deze liveband!
Setlist : Everyday I Love You Less and Less - Ruffians On Parade - Everything Is Average Nowadays - Never Miss a Beat - Little Shocks - The Factory Gates - Coming Home - You Can Have It All - Modern Way - Misery Company - I Predict A Riot - Ruby - Cannons - The Angry Mob
Encore : Meanwhile Up In Heaven - Oh My God
Sebastien Leclercq - vertaling Sebastien Leclercq - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics op Paaspop
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kaiser-chiefs-20-4-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Met de ronkende debuutplaat ’Snapshot’ hadden we het al door, dit groepje gaat potten breken. Ook bij hun doortocht in de bombastbunker Vorst Nationaal, als support act van de tot goddelijke proporties verheven Arctic Monkeys, werd ons vermoeden bevestigd. Ware het niet dat de klankman in Vorst Nationaal altijd maar komt opdagen als de hoofdact begint, The Strypes zouden toen al Arctic Monkeys overklast hebben. Wij dachten in Vorst al luidop “Dit moet vonken geven in een kleine clubzaal”. En zie, gisteren gaven ze van jetje in de Bota, vandaag in de Grand Mix. Ons vermoeden is met glans bevestigd, twee dagen aan een stuk droop de rock’n’roll van de muren.
Nochtans zaten de jonge lefgozers nog niet eens in de luiers toen hun grote voorbeelden Chuck Berry, The Yardbirds, jonge Stones en Dr. Feelgood furore maakten met wilde en rebelse rock’n’roll. Ze zijn zelf opgegroeid met Arctic Monkeys en Black Keys maar de kwajongens hebben spelenderwijs wat gesnuisterd in opa’s platen en hebben daar stiekem papa’s albums van The Clash, The Sex Pistols en The Ramones in vermengd. Daaruit hebben ze dan een eigen gloeiende sound gepuurd, ouderwetse rock’n’roll die gebracht wordt met de bevlogenheid van de eerste twee platen van Arctic Monkeys.
Vanavond speelden The Strypes niet alleen rock’n’roll in zijn puurste vorm, ze waren het ook. Ze hadden de looks, de présence en de attitude. In combinatie met een geut onvermijdelijke Britse arrogantie was dat meer dan voldoende om de Grand Mix danig op te jutten.
Aan een verschroeiend tempo, en met een guitige punk injectie in het achterwerk, raasden ze doorheen hun volledige debuutplaat en vulden ze aan met een resem felle covers. Een gejaagde versie van “Concrete Jungle” (The Specials) was als aangename verrassing in de setlist gekropen, en het zangertje had voor de gelegenheid ook wat van die robotachtige ska danspasjes overgenomen . Een bruisend “Got love if you want it” (een old time classic) was een gutsend kookpotje waarin de bassist en full time Roger Daltrey lookalike (de jonge Daltrey wel te verstaan) compleet uit de bol ging en zijn moment van glorie beleefde met een zinderende mondharmonica partij. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of The City” ramde met de energie van een hondsdolle bizon op ons af. En om de alom aanwezige punkinvloeden extra in de verf te zetten mocht op het einde “Rockaway Beach” van The Ramones mee in de vuurlinie. Zo werden ouwe en minder ouwe rockers door deze vinnige lefgozertjes nieuw leven ingeblazen. Hoewel ze al eindeloos veel gecoverd zijn (o.a. “Louie Louie” was ook weer van de partij), nog maar zelden werden die songs met zoveel pit en intensiteit vertolkt als hier.
Maar denk nu niet dat The Strypes het alleen moesten hebben van een stel met peper overgoten covers, de vlegels hebben zelf ook al een pak kordate songs uit hun pen geschud en deze werden er met lef, passie en vuur uitgestampt. We werden duchtig de pas afgesneden door uiterst felle punk’n’rollers als “Perfect Storm”, “Mystery Man”, “Hometown Girls” en “Blue Collar Jane”, allemaal even gehaast en opwindend. “Angel Eyes”, die als trage van de avond moest doorgaan, was de blues voorzien van een adrenalinespuit, Muddy Waters met Johnny Thunders & The Heartbreakers als begeleidingsband.
Er staat nog maar één album op The Strypes hun teller en nu is daar ook nog een 4 track ep-tje (‘4 Track Mind’) bijgekomen. En toch raasden The Strypes anderhalf uur door waarin ze haast zonder stoppen (de pauze tussen de songs schatten we telkens op niet meer dan een kwartseconde) 23 songs door de full speed motor draaiden. Zei daar iemand Ramones ? (Alhoewel, die vlamden er een kloeke 50 songs door in die tijdspanne).
Dit was rock’n’roll in zijn meeste bloedstollende vorm.
Als ik naar Rock Werchter zou gaan op vrijdag 4 juli, dan zou ik wel weten waar ik moet staan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Terwijl de Orangerie bomvol zat voor Kaiser Chiefs, was de opkomst maar matig voor een ander Engels bandje in de Witloof Bar. Nu ja, Engels, Cheatahs opereert vanuit London, maar dit viertal bestaat uit vier nationaliteiten en kan je ook geen jonkies meer noemen omdat ze de dertig al gepasseerd zijn.
Cheatahs hebben een aantal EPs en een zelfgetiteld debuut uit, en zou je nu-gaze kunnen noemen, in ieder geval mixen ze shoegaze en fuzzrock a la Dinosaur Jr en hadden ze zeker veertig effectpedalen ter beschikking te delen tussen de twee gitaristen James Wignall en Nathan Hewitt. We ontwaarden heel veel verschillende bands waar Cheatahs de mosterd haalt, allemaal uit de periode 1991 tot 1994: de zang en de popmelodie waren op en top Brits, en deed ons aan Ride en het meesterwerk van The Boo Radleys ‘Giant Steps’ denken. “Kenworth”, één van de singles die Cheatahs uitbracht, pikte het onaardse geluid van My Bloody Valentine en had een interessante brug in het midden.
Zanger Nathan Hewitt vervormde zijn stem met een van de effectpedaaltjes, en in een ander nummer draaiden beide gitaristen hun tremolo arm synchroon in het rond zodat de gitaren als keyboards klonken. De drummer vond ik uitstekend, zijn speelstijl leek veel op die van The Stone Roses.
Het eerste deel van het concert was nogal braaf, vooral dan door de typische Britse zangstem van de Canadees Hewitt. In het tweede deel werd het geluid vuiler, ergens tussen Swervedriver en Dinosaur Jr ten tijde van ‘Bug’, en dit was meer ons kopje thee. The Drop Nineteens zongen in 1992, “There’s a gap in the twentieth century”, en het voelde of Cheatahs daar recht in gesprongen was: mooie nostalgie naar de shoegaze bands, geen enkele vervelende song, maar anderzijds ook geen klassiekers van het niveau van een ‘Loveless’ of ‘Giant Steps’. Slowdive staat dit jaar op Pukkelpop, denk dat ik deze zomer toch eens het origineel ga beluisteren …
Organisatie: Botanique, Brussel
Je leest het overal en om de paar maand wordt het wel eens gestaafd in een of ander universitair onderzoek: de jeugd experimenteert steeds vroeger met seks en drugs. En oh, wat vinden wij dat heerlijk als die snotneuzen dat combineren met die andere duivelse zonde: rock ’n roll. Laat het net dat zijn wat The Strypes doen. Het oudste lid is amper achttien, het jongste heeft slechts zestien jaren op zijn teller. En toch al meer meegemaakt dan ieder van ons. Getourd met Arctic Monkeys, bijvoorbeeld. Een tour die hen in november 2013 naar België bracht, erg overtuigd waren we toen niet, vooral omdat hun muziek jammerlijk verloren ging in de kakofonie van Vorst.
Maar goed, vergeten en vergeven. Op 22 april kregen ze een tweede kans in een uitverkochte Orangerie in De Botanique. Door te beginnen met “What A Shame” toonden ze al direct dat ze die maar wat graag wilden (en gingen) grijpen. Heerlijk arrogant. En dat arrogante bleef het hele optreden lang een constante. Vooral leadgitarist Josh McClorey kon er wat van, hoe die, op zijn leeftijd, show stond te verkopen en er ook mee weg kwam, het is weinigen gegeven. Iets meer originaliteit had misschien wel gemogen, na 5 keer “Brussels, how are you doing?” had hij het antwoord eigenlijk al lang moeten weten.
The Strypes speelden in hun begindagen uitsluitend covers van 60’s blues en 70’s pub rock bands, zoals ook eeuwen geleden het bandje dat dit jaar TW Classic afsluit begonnen was. Veelbelovend dus. Ook in De Botanique haalden veel covers de setlist, zo bijvoorbeeld “Lucky 7” van Lew Lewis en “I Can Tell” van Bo Diddley. Maar evengoed coverden ze bijvoorbeeld The Specials (“Concrete Jungle”). Niet dat hun eigen nummers moesten onderdoen voor die covers. Vooral “What The People Don’t See”, “Mystery Man” en “Hometown Girls” waren hoogtepunten.
Wel heb je het recept van de nummers rap door en na een tijdje voelt zelfs een niet muzikaal aangelegd persoon aan wanneer er weer een (indrukwekkende) gitaarsolo, een mondharmonicastuk of een tempoverlaging/versnelling zit aan te komen, wat leidde tot een klein dipje ergens tegen het einde van de set. Gelukkig speelden ze erna gewoon hun twee beste nummers: “You Can’t Judge A Book By The Cover”, origineel van, alweer, Bob Diddley en “Blue Collar Jane”, dat bovendien aan Marouane Fellaini was opgedragen na een lofbetuiging over onze nationale ploeg. België wereldkampioen.
Ook in de bisronde kregen we twee covers. Twee nummers die geweldig konden tellen als eerbetoon: “Rockaway Beach” van The Ramones en het onvermijdelijke “Louie Louie” van The Kingsmen. Die gastjes kennen hun klassiekers. Wie weet neemt hun carrière wel dezelfde vaart als die van The Stones en zien we ze binnen dik 30 jaar ook TW Classic afsluiten.
Maar laten we niet te ver vooruit kijken, eerst afspraak op diezelfde weide in Werchter op 4 juli 2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in GrandMix Tourcoing
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Arsenal - Ze zijn al zo’n goede tien jaar bezig , de tandem rond Hendrik Willemyns – John Roan , die steevast beroep doen op de zachte indringende vocals van Léonie Gysel en een resem gastvocalisten .
‘Furu’ is het vijfde album dat opnieuw een prachtige verwevenheid biedt van dance en rock. Arsenal zorgt voor een warme zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi –culturele sound, die alle kanten opgaat van dansbaar, groovy, scherp , venijnig , dwingend , onheilspellend , gevoelig en innemend . ‘Furu’ is een op Japan geïnspireerde plaat , waarbij verder nog een fictiefilm + de voorstelling ‘Dance dance dance’ , waar muziek en film versmelten, op het appèl staan . En de gastvocalisten kennen we deels al, Johnny Whitney en Shawn Smith zijn hier terug van de partij , maar met Lydmor, een op aka Karin Dreijer Andersson (The Knife) geleeste zangeres en Donesome, indie/rapper uit de VS, heeft Arsenal twee sterke troeven. Songs als “Temul (lie) down” en “Not yet free” (waar btw ook Gavin Friday een handje toesteekt) klinken al meteen veelbelovend en overtuigen sterk . We hebben hier altijd wel een andere muzikale invalshoek en toch altijd een beetje dezelfde formule.
En why not? Het werkt nog steeds aanstekelijk goed en er is sprake van een broeierige popgroove , die ergens ook Faithless en Gorillaz doet opborrelen .
Arsenal scoort verder erg goed met “The rider” (met Shawn Smith hier) en “Black mountain (Beautiful love)”, verderop de plaat. Tussenin een reeks loungy sfeervolle en broeierige opbouwende popdance als “Lovesongs (propaganda)” , “Sharp teeth” (met Tim Bruzon - Wave Machines) , “Woe-Is-Me” en “Evaporate” .
We noteren dus voldoende afwisseling in hun gekende stijl , waarbij de groep onderhuids die exotische, dromerige, dansbare pop, en de mengelmoes van zwoele, opzwepende beats naar een hoger niveau tilt . “This is your home” sluit op stijlvolle wijze de plaat .
Live voldoende opwinding met zonnige cocktails, die de zomer kleuren!
Eén van die aangename , frisse ontdekkingen binnen de postrock is Sleepmakeswaves , die de postrock van Explosions in the sky, Mogwai , Pelican, 65daysofstatic bundelt en samenbalt in een reeks fijnlagige, broeierige songs , gekenmerkt van een slepende opbouw en een donkere, spannende intensiteit van postmetal ; ups & downs waar ruimte is voor een vleugje elektronica, xylofoon en vioolpartijen.
Deze enthousiaste Aussies gaan nergens uit de bocht of exploderen niet meteen, maar zorgen wel voor een wall of sound . Ze blijven niet vasthangen in sfeervolle tussenstukken , maar door de afwisselingen houden ze het uitermate boeiend. Een filmisch concept en een verademing door die bredere kijk op de postrock . Hun werk ‘And so we destroyed everything’ , de remixes op ‘And they remixed everything’ , de allerhande EP singles en deze ‘In today already walks tomorrow’ (hun debuut uit 2008), nu opnieuw beschikbaar, nodigen je uit tot deze ontdekkingsreis!
The Sore Losers zijn een gretig spelend jong kwartet , die vier jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterig, bloedheet klein zaaltje.
Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar een Black Keys , QOSA , Datsuns , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Ze hebben nu hun tweede plaat uit , waarbij het kwartet de knepen van het vak erg goed kent, ze op elkaar sterk zijn ingespeeld en daarmee een knappe , overtuigende plaat afleveren . Inderdaad , opnieuw hebben we een reeks afwisselende potige , vurige, dampende , smachtende , verschroeiende nummers en dan komen we o.m. uit op “Tripper”, “Working overtime”, “Girl’s gonna break it” , “Blue shoes”, “All my friends” en het rustig innemende “Reasons”. Leadgitarist Cedric Maes soleert sterk, steekt af en toe een tandje bij en kan een nummer hierbij opzwepen; Jan Straetemans op z’n beurt zweeft sober en elegant over de nummers heen. Verder zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Af en toe wordt het gaspedaal wat afgeremd hoor, maar op die plaat vinden we in z’n ‘generalité’ straf spul. Onderga het maar!
Dunk!festival 2014 – zondag 20 april 2014 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2014
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
Zo zijn we alweer aan de laatste dag toegekomen van Dunkfestival. Het besef dat het bijna alweer voorbij is doet pijn, maar de vermoeidheid komt ook al een beetje om de hoek piepen. Maar geen geklaag want daar begint de muziek alweer te spelen.
Start van de dag is voor mij Indignu, een Portugees vijftal. Het is de eerste band die een viool heeft meegenomen. De muziek van Indignu roept bij mij een kabbelende beekje op. Maar wel één dat door een prachtig landschap zich een weg snijdt. Af en toe kom je een stroomversnelling tegen, maar nooit treed ze buiten haar oevers. Naast de viool hebben ze een heel arsenaal instrumenten mee: guitaren, drums, keyboard, piano, xylofoon. Allemaal om die perfecte volle sound te creëren die ze nodig hebben en die ook nodig is. De nummers vloeien mooi in elkaar over, zonder dat de band gaat smeken om handgeklap. Indignu neemt ons mee op een prachtige tocht langs de rivier, van bron tot monding. Enig mooi.
Als bij toeval heeft ook Aesethesys een viool meegebracht. Maar waar bij Indignu de violiste zowel op het podium als in de sound wat meer op de achtergrond bleef, staat deze nu heel centraal op het podium. Ook in de nummers is te horen dat de viool meer prominenter aanwezig is. En hoewel het intrumentarium van beide bands vrij gelijk is, is de sound toch volledig anders. De band wisselt af tussen nummers met en zonder viool. Wanneer de viool er niet bij is, nemen de huilende gitaren perfect over. De afwisseling zorgt dat de band heel gevarieerd klinkt. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat het allemaal soms iets te geknutseld gaat klinken. En voor mij is de beleving iets minder.
Tijd om het rustigere werk wat achter ons te laten. Want Kerretta uit Nieuw-Zeeland doet hier niet aan mee. Ze schotelen ons een blend voor van post-rock en post-metal. Beide vakgebieden hebben de 3 heren onder de knie. Het switchen tussen de beide genres verloopt bijzonder gesmeerd en voor slecht met 3 te zijn klinken ze zeer vol, vooral bij de hardere stukken. Wanneer het tempo wat terug loopt mis ik echter wat diepgang. Na een tijdje beginnen de nummers ook allemaal wat op elkaar te lijken en heb je hun trucje dat ze steeds opnieuw gebruiken door. Nog wat nieuwe nummers maken en iets meer verrassing erin en ze zijn klaar voor het grotere werk.
Vanaf nu loopt het tempo alleen maar op en krijgen we de ene topper na de andere voorgeschoteld. We beginnen met het Franse Year Of No Light. Ze brengen voor ons de wonderbaarlijke mix van shoegaze met post-metal, alhoewel de nadruk vooral op het laatste ligt. De combinatie kan misschien wat raar klinken, maar als Year Of No Light het brengt, dan klinkt het fenomenaal. De muziek is krachtig en gebald. Geen vrolijkheid in dit jaar zonder licht, zoals de naam al doet vermoeden. Een zware, loden bas en drum waarop de nummers traag worden opgebouwd. Mokerslagen alom, maar niet één maal snel een klap uitdelen, maar minuten lang je murw laten slaan zodat je lange tijd KO ligt. Een ware aanslag op het gestel. De 2 drums bereiden je voor op de hel die onherroepelijk uitbreekt. Een religieuze, spirituele, tribale ervaring. Een belevenis die naar de keel grijpt en die de rest van de nacht bij blijft (als het al niet langer is). Op deze manier zou ik maar wat graag een jaar zonder licht doorbrengen. Na het optreden blijven er maar twee woorden door mijn hoofd spoken: godverdomme goed!!!
Eén man alleen, die zal misschien de hemel doen opklaren. Dan ben je aan het verkeerde adres. Want bij Thisquietarmy wordt de donkerte gewoon doorgetrokken. Stevige post-metal/drone, daar gaat het om. De Canadees Eric Quach laat zich niet rap vangen voor één gat. Hij heeft op zijn alleen heel de wereld rond gereisd om zijn muziek hoorbaar te maken. En dat hij geapprecieerd wordt is duidelijk als je kijkt met wie hij allemaal heeft samengewerkt, waaronder Aidan Baker, Syndrome, Labyrinto,… Waarom al deze mensen voor hem vallen wordt snel duidelijk. Thisquietarmy is een belevenis. Met zijn gitaar en een batterij aan samples bouwt hij perfect zijn gehele, bezwerende sound op. Hij laat je niet ongemoeid en doet je verlangen naar meer.
EF is geen klein bier meer in Europa en al zeker niet meer in hun geboorteland Zweden. De band lijkt wel non stop aan het toeren en hebben ondertussen ook al enkele albums achter hun naam gezet. Het is voor de derde maal dat ze op Dunkfestival mogen slepen, en dat kan geen toeval zijn. Met hun nieuwe cd onder de arm lijken de verwachtingen hoog gespannen. EF is post-rock, maar dan met heel wat meer zang dan we gewoon zijn van bands in dit genre. EF klinkt zoals het moet: de muziek gaat op en naar, snel en traag. Breaks waarbij de muziek soms volledig stil valt, om er dan weer hard tegenaan te gaan. EF is een kwalitatief heel hoogstaande band, met stuk voor stuk rasmuzikanten. Ze brengen een hoge dosis emotionaliteit in hun muziek. Ikzelf mis iets in hun muziek, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen wat het juist is. Voor mij klinkt het misschien allemaal te clean. Maar ik denk dat de overgrote meerderheid aan de mainstage mij zal tegenspreken. Des goûts et des couleurs, on ne discute pas.
Voorlaatste band al, maar zeker niet de minste: Nadja. Nadja komt uit Canada en bestaat uit 2 personen: Leah Buckareff op bas en Aidan Baker op al de rest (=gitaar en laptop). Aidan Baker doet veel, heel veel. Naast deze band is hij ook vaak alleen op stap of met andere muzikanten. Een ware multi-instrumentalist die open staat voor veel. Nadja is niet zo eenvoudig te benoemen. Iedere show die ze spelen kan anders zijn. Nadja zwerft altijd tussen doom, ambient, drone en post-metal. Vanavond spelen ze 1 lang nummer dat heel traag wordt opgebouwd en waar laag voor laag nieuwe geluiden aan worden toegevoegd. Muziek om in stilte van te genieten. Een meanderende sound. Muziek waar je tijd voor moet nemen om zich te ontwikkelen en je te laten verrassen. Geen hapklare brokken voor de snelle luisteraar, maar muziek die tijd nodig heeft. De locatie voor dit optreden (in de open lucht) blijkt ook niet de ideale omgeving om deze muziek te beleven en na 3 dagen muziek is bij enkele toeschouwers de luisterbereidheid niet meer volledig aanwezig. Het in stilte luisteren is een probleem. Jammer, maar het is niet anders.
We zijn al toegekomen aan de laatste etappe van deze Dunk. In de zoektocht naar een waardige afsluiter voor het festival zijn ze bij Dunk gelukkig gearriveerd bij de heren van God Is An Astronaut. Het is al hun vierde passage op het festival en de reden waarom wordt al heel snel duidelijk: Langharig Iers tuig dat perfect weet hoe je post-rock brengt, speelt, verpakt. Ze staan voor alles wat post-rock in mijn ogen zo goed maakt. Ze bundelen alles in hun songs: cleane zang, vervormd stemgeluid, eens weer hard, dan weer traag, af en toe electro. Maar wat vooral primeert is hele goede rock die de tent volledig in vervoering brengt en die zorgt voor het hoogtepunt, de gigantische kers op de verschrikkelijk lekkere taart.
De nodige showelementen voegen ze met plezier toe aan de show en zonder omkijken springen ze naar voor, richten ze hun gitaren ten hemel, bedanken ze hun publiek.
Een rollercoaster aan emoties en sounds die vragen om gehoord te worden. En daarvoor lenen wij zeer graag onze oren. God Is An Astronaut is de perfecte post-rockband die al een hele tijd aan de absolute top staat en die nog lang niet van plan zijn daar weg te gaan. De eersten zullen de laatste zijn, maar de laatste was misschien wel de beste.
Zo zit het driedaags feest er alweer op. Rest mij alleen nog maar iedereen die meehelpt om Dunk te maken tot wat het is. Het publiek, dat enkel en alleen voor de muziek komt. De vrijwilligers die zonder problemen 3 dagen lang de benen van onder hun lijf lopen. De organisatie die er jaar in, jaar uit in slaagt om een uitdagend en aantrekkelijk programma samen te stellen en ervoor zorgen dat dit het meest gemoedelijke, meest vriendelijke, meest muziekgeoriënteerde festival is in de wijde omgeving.
Dunkfestival is niet alleen het beste post-rock festival van Europa, het is één van de beste festival van Europa tout court. Hopelijk doen ze er nog minstens 10 jaar bij. Ik zal er zeker zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunkfestival-2014/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Nederlands 
Français 
