The Rott Childs waren wat mij betreft totaal overbodig. Scherp en agressief gitaargeweld, geruggensteund door loops,  andere electronica en visuals als was het dat ze het warm water hebben uitgevonden. Robijntje wasverzachterbeertje dat halfduits spreekt, lijkt mij eerder voer voor vierdejaarsstudenten in de kunstschool in hun poging om origineel te zijn.

Gruppo Di Pawlowski - Het is algemeen geweten dat Mauro een van de beste gitaristen van Belgie en omstreken is. Het is algemeen geweten dat hij tevens een geniaal muzikant is. Het is algemeen geweten, sedert zijn passage op de muzikantendag in AB, dat hij een begenadigd entertainer is. En nu is het algemeen geweten dat Mauro een enorm podiumbeest is die zijn duivels als geen ander kan ontbinden. Mauro zonder gitaar op het podium, wie had dat nu kunnen bedenken? Gruppo Di Pawlowski heeft ons in de Kreun meer dan serieus van ons sokken geblazen. De genialiteit van de waanzin. Undergroundlegende Albini, producer van hun album ‘Neutral Village Massacre’, heeft duidelijk zijn stempel op hun sound.
Eigenlijk is het een kloteklus om hierover een verslag te schrijven. Deze vulkanische muziek moet je zien, voelen, horen en vooral live meemaken. Dit zootje ongeregeld en tevens supermuzikanten begonnen hun demonische trip met “Do the watching the ex-wives dance dance”, waarin het begrip noise wordt geherdefinieerd. Elko Blijweert scheurt de ene riff na de andere uit zijn zessnaar, Jeroen Stevens en Ben Younes – het weze hem vergeven dat hij bij de Rott Childs speelt – zorgen voorde retestrakke ritmesectie. Pascal Deweze en Sjoerd Bruil zorgen voor de aanvullende gestructureerde chaos.
Op deze Beefheart van de jaren 2010 mag onze Pawlowski zijn duivels en zijn chaotische gekheid op het hoogste niveau ontbinden. Als een bezetene raast hij vreemde klanken wouwelend over het podium. Het laatste optreden eer de wereld vergaat. Eigenlijk deden de songs er niet meer toe. Toch nog even ‘Jonge Helden’ van Arbeid Adelt! vermelden, alsook het donkere ‘Phone call from a ruin’ en de waanzin van ‘experiments in haste’. Het enige mindere en absurde aan dit super optreden was een soort intermezzo waarin een of andere stand upper enkele flauwe grappen debiteerde.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gruppo-di-pawlowski-10-04-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk

Mijn plannen voor vanavond bestonden oorspronkelijk uit wandelen en languit in de zetel liggen. Tot ik telefoon kreeg met de vraag om Ingrid Veerman te reviewen. Toegegeven, ik had er weinig tot geen zin in. Maar eens ik het verhaal achter deze madam hoorde, kon ik niet anders als naar The Other Side trekken en mij op de dichtstbijzijnde stoel te nestelen.

Ingrid Veerman trekt te voet met gitaar en tent door de Lage Landen, een queeste naar het budget om haar derde album ‘Present’ uit te brengen. Iedere kilometer kan gesponsord worden en onderweg zijn de ontmoetingen steeds onvergetelijk. Afhankelijk van vraag en aanbod strijkt Ingrid neer in plaatselijke cafés of geeft ze zelfs huiskamerconcerten. Haar tocht noemt dan ook terecht de ‘Troubatour’.
Ingrid toont hoe letterlijk over alles geschreven kan worden, een paar zwarte laarzen of het stoten van een teen. Haar vrolijkheid doet denken aan Kimya Dawson, haar zang en geluid zijn een combinatie van Melanie Safka en Dolly Parton, ik ben er nog niet uit. Haar medestapper Louche Loe neemt ook plaats op het podium. Samen klinken ze even harmonisch als The Moldy Peaches, al denk ik dat de stem van Loe veel zuiverder is als die van Adam Green.
Tussen de nummers door horen we verschillende anekdotes en  leren we dat Ingrid vaak schrijft over oude vlammen. Het leedvermaak bij de pijnlijke teen van een ex-vriend is herkenbaar voor me, evenals voor de rest van het divers publiek.
Er volgen enkele pauzes en ik neem de tijd om met de artieste in kwestie te praten. Passages in het voorprogramma van Dead Moon en Motörhead zijn zowel verbazend als ontzettend romantisch. Ik beeld me in hoe Ingrid en Loe met lange grasspriet en rieten hoed op een kar zitten getrokken door een echt Brabants paard.
De stem van Ingrid verveelt nooit, echter, ik heb een zwaar weekend voor de boeg en besluit voor het einde van het optreden huiswaarts te trekken. Nieuwsgierig als ik ben en ook onder de indruk, volg ik het duo op hun pagina ingridveerman.be
Nog tot volgende week zullen ze door Vlaanderen trekken, om te eindigen in Gent. Mocht u de kans krijgen haar aan het werk, aarzel dan niet en maak deel uit van deze Troubatour.

Wandelen voor muziek?!? Ik ben fan.

Manchester Orchestra is ondertussen al sinds 2004 bezig. Maar nog steeds zijn ze niet doorgebroken. Dit is zeer jammer aangezien de band al drie topplaten uitbracht die drie maal verschillend waren. Ze bleven na drie platen volop in de alternatieve scene. Zelfs met ‘Simple Math’, dat als conceptalbum bedoeld was. Dit album moest hun doorbraak betekenen dankzij een gouden deal, maar niets is minder waar. Zelfs met Sony als label lukte het niet. Na ‘Simple Math’ zijn ze weer volop achter de gitaren gekropen.
Dit resulteert in een  zeer zwaar album waarbij elk nummer zalige uithalen heeft die je kan verwachten van Foo Fighters of zelfs Wolfmother. Maar de stem van zanger Andy Hull stelt je meteen weer in een droomwereld waardoor de gitaren perfect in het plaatje passen.
Met “Top Notch” heeft Manchester Orchestra het perfecte nummer om deze plaat te openen. Samen met de gitaren en de stem van Andy Hull hoor je meteen waarvoor deze plaat staat: “Duistere gitaren met een feeërieke stem”.
Manchester Orchestra kan zich zeker tevreden stellen met dit album. Ieder nummer op deze plaat is een potentiële hit. Wie weet is de doorbraak dichter bij dan iedereen denkt.

Keith Morris is als eerste zanger van Black Flag en oprichter van Circle Jerks één van de pioniers van de Amerikaanse hardcore punk-scene. Op vandaag is die kerel springlevend en loopt hij over van de adrenaline, als geen ander klinkt Morris op de nieuwe van OFF!  boos, razend, urgent en explosief.
De hardcore veteranen van Off! hadden elkaar al gevonden in 2010 met hun gelijknamige ‘debuutplaat’, een collectie splinterbommen die stuk voor stuk dwars in ons gezicht ontploften. Nu rammen ze gewoon naarstig op hetzelfde elan door. Naar goede ouwe hardcore gewoonte vliegen er ons 16 vlammende lappen hardcore punk van één tot twee minuten om de oren. ‘Wasted Years’ is een onstuimige lap stootkracht van amper 23 radicale minuutjes, energieker en vitaler dan dit lijkt ons onmogelijk.  Wij kunnen ons geen enkele hedendaagse band voor de geest halen die het genre met zoveel ‘grinta’ bedrijft als deze oudjes, dit is the real thing.
Op 11 oktober komen ze hun bloedstollende hardcore in uw gezicht rammen in de AB Club. De zaal zal er trouwens  worden opgehitst door de jonge punkhonden van Cerebral Ballzy, een stelletje ongeregeld die in dezelfde ongedwongen hardcore geest de boel al op voorhand aan flarden zal rijten.  Allen daarheen, zouden wij zo zeggen,  en zet uw helm op !
Oh, ja, nog dit, het hoesje is wederom een knap staaltje streetpunk-art. Kopen, die handel !