Hellfest 2012 – Sunn O))) trekt de Valley-tent bijna vacuüm
Hellfest 2012
Op de laatste festivaldag was D-A-D (het vroegere Disneyland After Dark) de eerste band die we aan het werk zagen op Mainstage 01. De Denen brachten hun ‘good clean family entertainement’ met een knipoog. Zoals gewoonlijk dus: met ‘tongue in cheeck’. We zagen ze al meermaals aan het werk (bvb. in de jaren tachtig op het legendarische Futurama-festival in Deinze) en ze ontgoochelden nog nooit. Hun zogenaamde cowpunk werkte aanstekelijk en nummers als “Riding with Sue”, “Bad Crazyness” en “Sleeping my day away” lieten een nostalgische glimlach op menige D-A-D-fanmond verschijnen. Leuke start van dag 3.

We bleven niet tot het einde van de set daar we het Zwitserse Monkey 3, een jam-band met een voorliefde voor psychedelische stonerrock, van bij de start van hun gig in The Valley wilden meemaken. Hun voorliefde voor Pink Floyd, Black Sabbath en Led Zeppelin steken de heren niet onder stoelen of banken daar hun sound sterk geïnspireerd is door deze megabands. Hun debuutplaat ‘Monkey 3’ werd trouwens uitgebracht op het Belgische Buzzville Records label en zette hen direct internationaal op de stonerrockmap. We kregen een gebalde set, doorspekt van deze opzwepende stonerrock met een Zwitserse touch en vonden het jammer dat ze er na 50 minuten noodgedwongen moesten mee ophouden. Zeer sterk concert en check ‘em out op het Belgische Yellowstockfestival in Geel deze zomer. Dan kan je zelf aan de lijve ondervinden hoe sterk dit Zwitsers 4-tal live voor de dag kan komen.

In dezelfde Valley-tent stond een uurtje later Acid King geprogrammeerd. Deze band wilden we voor geen geld ter de wereld missen. De tent stond terug barstensvol en het Californische 3-tal liet er geen gras over groeien en spitste ons direct een loeiharde versie van “2 wheel nation” (uit het Acid King III album) in de maag. Zangeres Lori S. typische lijzige stem zat goed in de mix en ritmesectie Joey Osbourne (drums) en Mark Lamb (bas) zorgden voor de perfecte zware ondersteuning. Heavy riffs werden met orkaankracht de Valley-tent ingeblazen en na een groot half uur kregen we nog een kolossale versie van “Sunshine and Sorrow” over ons heen gewalst. Want zo kan je Acid King het best omschrijven: een pletwals van heavy stonermetal. Van het begin tot het einde een schitterend opgebouwde set. Chapeau.

Na Acid King pikten we nog een kleine portie Hatebreed  mee alvorens de backstage in te stappen. De Amerikanen uit Connecticut hadden al van bij de start een moshpit in de frontlinies voor elkaar gekregen. Hun metalcore zette het publiek voor de Mainstage 01 in vuur en vlam. Opener “Never let it die”, gevolgd door “Before Dishonour”, “Betrayed by Life” en een loeihard “As Diehard As they come” ging er bij het overenthousiaste publiek in als zoete koek. Daarna trokken we naar de VIP-ruimte waar we op groot scherm nog – tussen enkele Grimbergen biertjes door – nog gretige versies van “Perseverance”, “Defeatist” en “Last Breath” zagen. Hatebreed deed wat van ze verwacht werd: het publiek geen seconde stil laten en ze overspoelen met hun typische metalcore.

Devildriver (de band rond Dez Fafara van het legendarische Coal Chamber) gaf er van bij de start ook een lap op enkele minuten na Hatebreed op Mainstage 02. Daar we nog backstage zaten, zagen we ze enkel via groot scherm maar aan de beelden te zien, ging het er heftig aan toe in de eerste rijen voor het hoofdpodium. Fafara liet geen moment onbenut om het publiek nog meer op te jutten. “Death To Rights” uit hun laatste ‘Beast’-album en uitsmijter “I Could Care Less” waren voor ons het hoogtepunt van hun energieke set.
Op weg naar het concert van Pentagram in de Valley tent kregen we toevallig nog de klassieker “(Don’t Fear) The Reaper” van Blue Öyster Cult  te horen. De band stond hun set af te werken op Mainstage 01. Maar veel tijd hadden we niet, daar we zeker in het voorste gedeelte van de Valley tent wilden staan.

Pentagram zagen we twee jaar terug op Roadburn, waar ze zwaar ontgoochelden doordat zanger Bobby Liebling allesbehalve in vorm was. Op Hellfest zagen we echter een herboren Liebling. Goed bij stem, beweeglijker en levendiger dan enkele jaren geleden. En dat bracht alleen maar een positieve noot aan de 50 minuten durende superset van de uit Alexandria (Virginia) afkomstige pioneers van de doom. Pentagram is een mijlpaal in het genre maar kreeg nooit dezelfde erkenning als tijdsgenoten Black Sabbath. Maar wat kon ons het wat schelen. Met Bobby Liebling in topform en gitarist Victor Griffin in een gretige bui is Pentagram een doomband om U tegen te zeggen. En dat konden we een klein uur lang ondervinden in de overvolle Valley tent met een overenthousiast publiek. Pentagram kwam, zag en overwon deze keer. En daar waren we blij om, want hun doom is mega als ze op scherp staan.
Hier de setlist vanop Hellfest: “Death Row”, “All Your Sins”, “Into The Ground”, “When The Screams Come”, “Forever My Queen”, “Sign Of The Wolf”, “Relentless”, “Dying World” en “Wartime”.

In de verte zagen we Mötley Crüe een karikatuur van zichzelf weggeven op Mainstage 01. Spinal Tap was nooit veraf en alle clichés uit het genre waren aanwezig. Niet echt onze ‘cup of tea’ ...

 The Obsessed, de band van Saint Vitus-boegbeeld Scott ‘Wino’ Weinrich was onze volgende gig die we koste wat kost wilden zien. Het was blijkbaar de verjaardag van Wino op zondag en als je dacht dat hij deze met een overload aan drank zou gevierd hebben, dan was je eraan voor de moeite. Wino stond scherper dan ooit en zag er allesbehalve dronken uit. Eerder omgekeerd: supergeconcentreerd en gretig als een jonge wolf om het publiek nogmaals te tonen dat The Obsessed meesters en pioneers zijn en blijven in het doommetal genre. De frontman vierde zijn verjaardag door het publiek het mooiste verjaardagsgeschenk terug te schenken: één uur doommetal van de bovenste plank. We konden niets beters wensen. Gezien en goedgekeurd.

En dan was het wachten op het finale concert in The Valley: Sunn O))) stond geprogrammeerd als hoofdact. We hadden ze twee jaar terug al de 013 zaal in Tilburg zien slopen en waren gespannen wat de band dit keer aan decibels had meegebracht. Toen de bandleden rond 23h30 in paterspij het door rook omgeven hoofdpodium betraden en met een oorverscheurend lawaai hun set startten, scheurden blijkbaar buiten ook de hemelsluizen uit hun voegen en barstte een stortvloed aan regen over het festivalterrein. Toeval? Wij denken van niet. Sunn O))) blies van bij de start alle zuurstof uit de Valleytent en trok ze bijna vacuüm. Wat een intense ervaring voor het talrijk opgekomen publiek. Sunn O))) slaagt er telkens in om door hun imposante geluid je ook fysiek hevig te treffen. We zagen trouwens dat enkele festivalgangers noodgedwongen de tent moesten verlaten, daar ze onpasselijk werden door zoveel lijfelijk geweld. We kregen een uur drones, noise en downtuned gitaargeweld van core bandleden Greg Anderson en Stephen O’ Malley, terwijl zanger Attilla zijn keelgat zo wijd openzette, dat je verwonderd was dat zijn luchtpijp het niet liet afweten. Geen drums, enkel nu en dan een akkoordverlaging of verhoging en wat zware keyboardsoundscapes. Zwaarder en luider kon volgens ons niet, tenzij je rekening houdt met Swans in hun hoogdagen.
Toch geraak je bij Sunn O))) concerten telkens in een vreemd soort trance. Je wordt gehypnotiseerd terwijl je lijf en oren je zeggen dat je beter het concert zou verlaten.
Moest Sunn O))) hun gig brengen voor doven en slechthorenden: ze konden de muziek aan den lijve ondervinden en ook meegenieten. Hoewel genieten niet het juiste woord is in deze context. Grappig moment was het op regelmatige basis opsteken van een opgezette reiger door iemand in het publiek. We konden ondanks de ernst van dit concert onze lach niet onderdrukken. Anderson en O’ Malley kunnen het ook nooit laten om tijdens hun gigs een fles rode wijn soldaat te maken. Ook het typische in de lucht steken van hun gitaren in de finale van hun set geeft je rillingen over je volledige ruggengraat.
En wat voor een finale: luid, luider, luidst! En dan plots niets meer … en een applaus dat verstomde daar je het bijna niet meer kon horen door een uur van een overload aan decibels. Indrukwekkend en achteraf louterend. Sunn O))) deed het terug.

Daarna wilden we nog iets van Ozzy Osbourne & Friends meepikken, maar door het barslechte weer buiten kortte Ozzy zijn set met een half uur in en was Mainstage 01 donker en verlaten toen we terug richting backstage liepen. Een backstage die zo vol was, dat we enkele minuten moesten wachten om er terug in te geraken en zo alsnog zwaar natgeregend werden.

We vonden het genoeg geweest en gingen richting camping om er ons wat af te drogen en met tinnitus in de oren probeerden we de slaap te vatten om de dag erop de lange terugweg aan te kunnen vatten. Hellfest 2012 was nog maar eens van start tot finish een schot in de roos en we kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2013. Hopelijk zien we jullie daar ook!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))

Hellfest 2012 – Belgen bevestigen op dag 2
Hellfest 2012

Op dag 2 van Hellfest zorgden we ervoor dat we tegen de middag aanwezig waren op het festivalterrein. Temeer daar een klein uurtje later 2 Belgische groepen tezelfdertijd hun set moesten afwerken. Channel Zero op Mainstage 02 en Amenra in The Valley. Het spreekwoord zegt: ‘Kiezen of delen’ en we kozen voor het tweede. We pikten de eerste 2 songs van Channel Zero mee en zagen dat alles goed ging komen. Het publiek ging uit zijn dak. Maar we waren meer geïnteresseerd in wat streekgenoten Amenra zouden presenteren in The Valley. Ze namen onlangs een nieuw album (‘Mass V’) op met niemand minder dan producer Billy Anderson. Hij noemt zichzelf graag ‘producer-engine Ear’, is al sinds 1988 aan de slag en werkte in de loop der jaren samen met meer dan honderd bands. De meest gekende namen van bands waar hij mee samen werkte zijn: Sleep, Swans, EyeHateGod, Melvins, Mr. Bungle en Fantômas. Geen kattenpis dus. Bij aankomst moesten we ons naar voor wringen, zo volgepakt zat deze festivaltent. Blijkbaar slagen de mannen van Amenra er telkens in om nog meer publiek aan te trekken en hun cultstatus hoog in het vaandel te dragen.
Songs ontsponnen zich vanuit een kalme aanzet over dreigende passages tot exploderende erupties van heavy riffs en donkere soundscapes. Het recept waardoor Amenra groot is geworden. Voeg daar nog het jammerende gekrijs van zanger Colin H. van Eeckhout aan toe en je krijgt een uniek spektakel met op regelmatige basis zwaar uitgedeelde precisiekopstoten. Amenra stelde nooit teleur en kreeg dan ook een verdiend hartelijke respons van het talrijk opgekomen publiek, waaronder ook een nest Westvlamingen. Klasse optreden. Setlist Amenra: “Silver Needle. Golden Nail.” // “De Dodenakker” // “Aorte. Nous Sommes Du Même sang” // Terziele.

Een klein uurtje na onze streekgenoten was het de beurt aan Big Business. Het trio uit Seattle bracht hun stoner/sludge metal met de kracht van een voorhamer. Bassist Jared Warren (ex-Karp, Melvins) trok zijn bassnaren bijna in de vernieling terwijl hij zijn stembanden aan diggelen schreeuwde. Coady Willis (ex-Murder City Angels, Melvins) ondersteunde zijn bandmate door zijn drumset alle kanten van het podium te tonen. Wat een talentvolle drummer zagen we hier aan het werk. Met open mond stonden we te kijken hoe hij zijn drumstel binnenste buiten keerde. Scott Martin liet zijn gitaarsnaren als scheermesjes de meest bizarre riffs over het publiek uitstrooien. We genoten vooral van de songs uit hun meesterwerk ‘Here Come The Waterworks’ (2007) Onze favoriet “Hands Up” met een ‘stampede’ schreeuwende Warren, bulldozersong “Grounds For Divorce” en het opzwepende “Start Your Digging” zorgden achteraf voor hevige nekpijn door het constante geheadbang. Maar daar maalden we niet om: we zagen een subliem Big Business optreden en kunnen niet wachten tot ze binnen enkele weken in de Vooruit in Gent dit nog eens herhalen.

Sacred Reich is een trashmetal band die we sinds 1985 nauw aan het hart dragen. En dat de trashers het na al die jaren nog niet verleerd zijn, bewezen ze op Mainstage 02. Het publiek stond geen seconde stil en er werd gemosht, getrasht en geheadbanged alsof elk moment de wereld kon vergaan. Een héél gemengd publiek trouwens: van jonge tieners tot oudere veertigers en vijftigers. Ook de meisjes/vrouwen lieten van zich horen en zien, wat mooi meegenomen was. Zanger/bassist Phil Rind zag dit alles met een brede glimlach voor zijn voeten afspelen. Hij zag dat het zijn publiek met volle teugen genoot en hield eraan om hier en daar goedkeurend en knikkend individuele fans aan te wijzen met zijn typische wijsvingertje. Jammer dat ze slechts vijftig minuten toebedeeld kregen. Te weinig naar onze smaak. Toch kregen we de klassiekers “Ignorance”, “Rest In Peace”, “Love… Hate”, “Crimes Against Humanity” en “Independent” voorgeschoteld. En als kers op de taart gesmaakte versies van de Black Sabbath cover “Warpigs” (opgedragen aan de zieke Tommy Iommi) en uitsmijter “Surf Nicaragua”. Een optreden vol nostalgie en een blij weerzien met deze krasse knarren. Goedgekeurd door ondergetekende.

Een uurtje later duwde pletwals Unsane de Valleytent bijna in de vernieling tijdens een stomend concert. Ze brachten onlangs het loodzware album ‘Wreck’ uit op Alternative Records. Zaterdag moesten ze noodgedwongen gebruik maken van Coady Willis (Big Business), daar drummer Vinnie Signorelli werd opgenomen in het ziekenhuis. Dit deed echter niets af van hun typische loeiharde sound en bevestigde nog maar eens dat Willis een veelzijdige superdrummer is. Zanger Chris Spencer spuwde letterlijk zijn lyrics in de microfoon en met een verbeten grimas trok hij zijn snaren bijna van de frets van zijn gitaar. Elke serial killer of crimineel zou zich gedeisd houden, moest hij Spencer in deze staat kruisen in een steeg in zijn thuisbasis New York. Wat zag die kerel er ‘pissed off’  uit zeg. Bassist Dave Curran zorgde samen met Willis voor een perfecte backup voor het geweld van Spencer. Naast het oudere werk: “Against The Grain”, “Sick” en “Committed” liet Unsane nu en dan een nieuwe song op het publiek los. Hoogtepunt was ongetwijfeld de Flipper cover “Ha Ha Ha” uit hun laatste album en tevens de laatste song van hun set. Een hevig einde van een moordend optreden. Grote klasse. We zien ze binnen enkele weken – samen met Big Business – in de Gentse Vooruit.

En als je dan dacht dat je die dag al alles meegemaakt en gezien had, kwam Yob een uur later er nog een schepje bovenop doen. We hebben ze al uitgebreid besproken tijdens hun optreden op Roadburn en ook deze keer werden we meegezogen in het Yob-universum. Een in bloedvorm zijnde Mike Scheidt breide de machtige riffs aan elkaar terwijl zijn ritmesessie (Aaron Reiseberg op bas en Travis Foster op drums) hem hierin met verve ondersteunde. Yob stond niet als een huis maar eerder als een Egyptische piramide te heersen in The Valley. Scheidt & co zagen dat het goed was en na een goed uur durende heavy doomtrip werden we abrupt uit onze hypnose gehaald. Dit mocht gerust nog een uur geduurd hebben. Yob blijft een fenomeen dat je zeker eens in je leven live moet meegemaakt hebben. Verslavend, verfrissend en kolossaal! Het hoogtepunt van de dag.

We waren dan ook niet ongelukkig dat we hierdoor landgenoten Aborted misten in de Altar tent. We hoorden achteraf dat ook zij ons landje met trots op de kaart zetten bij onze zuiderburen. En dan was het uitkijken naar legende Saint Vitus. Een band met een cultstatus van hier tot in Tokyo en die op menige jeansvest in patchvorm prijkte. De Valley was dan ook te klein en vol met festivalgangers die een glimp van deze cultband wilden opvangen. Gelukkig hadden we tijdig een plaatsje veroverd en konden we genieten van een uur doommetal om je vingers bij af te likken. Zanger Wino (Scott Weinrich) keek nog bozer en intenser dan gewoonlijk en gitarist Dave Chandler kon zijn kunstjes terug niet laten. Gitaar achter de rug, tanden in de gitaarsnaren pluggen: het hoort allemaal bij de act van Chandler en we zijn er weg van. Ze brachten onlangs het nieuwe ‘Lillie: F-65’ uit en het was een lange bevalling, want hun laatste wapenfeit dateert al van 1995 (‘Die Healing’). “Let Them Fall” uit deze laatste schijf kon ons zeer bekoren. Hoogtepunten van de set waren: “Saint Vitus”, “Clear Windowpane”, “Dying Inside” en het lijflied “Born Too Late”. Saint Vitus bewees nog maar eens dat ze dé doomcultband bij uitstek zijn. Een optreden om in te kaderen.
Set list Saint Vitus: “Vertigo” // “Blessed Night” // “I Bleed Black” // “Clear Windowpane” // “Let Them Fall” // “The Bleeding Ground” // “Mystic Lady” // “The Waste of Time” // “Look Behind You” // Encores: “Dying Inside” & “Born Too Late”.

 Daarna trokken we richting backstage om via grootscherm nog wat Machine Head en Guns n’ Roses mee te pikken tussen de gesprekken door. Het zag er allemaal goed uit van op afstand en later werd dit ook nog eens bevestigd door de later binnenstromende persvrienden in de VIP-ruimte. Het was goed geweest voor dag 2 en na een slaapmutsje (Belgische Grimbergen) vertrokken we voor een welverdiende nachtrust na een dag vol schitterende optredens.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))