Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California  in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaren we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Ze werden één van de sterkst onthaalde bands in het voorjaar . Een schot in de roos . Ze bevestigen alvast met hun titelloos album. Django Django (d)jengelt!
Ze leveren een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit. Catchy materiaal, waarbij naast “Default” , “Zumm zumm”, “Love’s dart” en “Wor” intrigeren door de repeterende, aanstekelijke, groovy ritmes .
We horen meeslepend, broeierig, opwindend materiaal door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie.
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën. 
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Django Django tapt uit verschillende vaatjes en heeft hét alvast. Live mogen ze de ritmes nog meer laten exploderen. Een tip voor de volgende plaat?!

Get Your Gun bestaat uit broers Simon en Andreas Westmark en Søren Nørgaard afkomstig uit Denemarken. Ze stonden eerder dit jaar geprogrammeerd in Cafe Video waar ze een geweldige liveshow gaven. Eind mei was het dan zover, en brachten ze hun eerste EP uit onder dezelfde naam.  Hun nummers brengen een combinatie van rauwe uitbarstingen van energie en monotone drones, in een spectrum van lawaai, wanhoop en passie. Goed te vergelijken met het geluid van postpunk uit de jaren 80, elektrische Americana en de surf noir uit B films. Dit is donkere, sombere rockmuziek geleverd door drie ambitieuze muzikanten.

Je kan hun album gratis downloaden als je naar deze link surft: http://getyourgun.bandcamp.com/

Op Facebook kan je hun vinden onder  http://www.facebook.com/getyourgundk

Mummy Short Arms bracht eind mei hun debuutalbum” Old Jack’s Widowless Playhouse” uit, een dik jaar na hun singles “Cigarette Smuggling” en “Change”. Deze laatste werd door THE LIST in november 2011 uitverkozen tot single van de maand. Paul Artocker toonde zijn appreciatie door hun airplay te geven in z’n radioshow en hun te omschrijven als ‘the best band you haven’t yet heard’. Een uitspraak die je na het beluisteren van hun geweldig debuutalbum alleen maar kan bevestigen.
Mummy Short Arms heeft een bezetting van maar liefst zeven bandleden en zijn afkomstig uit Glasgow. Ze vinden hun inspiratie bij bands als Pixies, Talking Heads, Captain Beefheart en Sonic Youth en hun muziek werd al vergeleken met grote namen als The Velvet Underground en Tom Waits.
Allen’s rauwe, gierende stem doet erg denken aan deze van Isaac Brock van Modest Mouse en is dan ook het brandmerk van deze band. Ze brengen nummers die een melancholische vrolijkheid in zich dragen door gebruik te maken van onder andere een mondharmonica, en schurende gitaren die voor de nodige portie geweld zorgen.
Mummy Short Arms past perfect in het kader van een zomerse avond, waar vrienden rond een kampvuur zitten en het leven vieren.
Momenteel zijn er enkel optredens in de UK gepland, maar men kan enkel hopen dat Mummy Short Arms ooit voet mag zetten op Belgische grond.
Je kan hun op Facebook vinden onder deze link: http://www.facebook.com/mummyshortarms  

Rock Werchter 2012 – zondag 1 juli 2012
Rock Werchter 2012

dag 4 – zondag 1 juli 2012: Top met Toppers: Florence (Welch) & the Machine , Snow Patrol en RHCP – een crème. Er werden feestjes gebouwd vandaag: punky rock’n’roll van The Vaccines, rollende bluesrock met Kitty, Daisy & Lewis, de Dropkick Murphys’ Ierse punkfolk en ravende, ophitsende hiphop van Die Antwoord . Tot slot kunnen sing/songwriters ook ‘hip’ zijn, o.m. Ed Sheeran palmde the Barn moeiteloos in. Sjie k!

De muziek van Isbells biedt een zondagmatinée met borrelhapjes. Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash, Elliott Smith, Nick Drake, en is te situeren tussen Bon Iver, Iron & Wine en Fleet Foxes. Ze zijn toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’’, die akoestisch ingehouden klinkt, maar net als Bon Iver durft elektrischer, frisser en  krachtiger te gaan. Sommige songs zijn breder gearrangeerd, ondersteund van een zacht zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met die ‘Duyster’-dame Chantal Acda . En die afwisseling zagen we in ook de Barn . Veel volk zelfs voor Isbells. Een warm ontvangst en de hulp van het publiek hadden ze , waar nodig, op songs als “Stoalin’” , “Heading from the newborn”, “As long as it takes” en “Reunite” . “Elation” en “Erasure & deat” trekken de sound breed open en klinken zelfs uitermate stevig. Isbells weet hoe een festival aan te pakken en zorgde voor een geslaagde set.

Intussen was The Hickey Underworld , Humo’s Rock Rally winnaars in 2006, én net hun tweede cd uit, bezig op de Mainstage. We hoorden een  rauwe, hard rockende, soms verwoestende sound dito video’s .  De kaart van rammelende, vettige noisy gitaarrock met screamo achtige stukken trokken ze; soms neigde dit naar een soort killer spaghetti rock’n’roll door de vaart en de dreigende ondertoon . “Zero Hour”, “Whistling”, ”Mystery bruises”, “Blonde fire” en “Future words”, ze zaten allemaal in hun 45 minuten durende set!

‘Tamer animals’, tweede cd van de uit Oklahoma afkomstige Other Lives (Marquee) had onze appreciatie met hun dramatische sferische indiefolk , die richting  Midlake, Calexico , Mercury Rev Flaming Lips, Supertramp en Pink Floyd  ging. De veelheid aan instrumenten (naast het traditionele instrumentarium, piano, synths, violen, trompet, contrabas, klavecimbel en allerlei soorten cymbalen), was afwisselend en bood subtiliteit en finesse. De in melancholie gedrenkte songs boeiden, waren mooi uitgediept en durfden wel krachtiger te klinken. En de single “Tamer animals” was er eentje om in te lijsten …

De ‘rock’n’roll radio’ van The Ramones weergalmde toen de Britse Vaccines (Mainstage) het podium kwamen opgelopen . ‘One two three four’ … enerzijds onvervalste rock’n’roll, fris, rechttoe-rechtaan , energiek, opwindend, puntig en direct, anderzijds  zijn er intens broeierige, opbouwende rockers. Spontaan en ongedwongen staken ze vaart in de songs. De anderhalf minuut durende dynamische instant klassieker “Wreckin bar” vatte het al meteen samen . De nieuwe plaat werd in Brussel opgenomen en lijkt veelbelovend. En natuurlijk ontbraken “Wetsuit” en “Post break-up seks” niet. Vaccines stonden ér! Gunther D (van StuBru)  was tevreden .

En met Kitty, Daisy and Lewis (Marquee) was het ‘retro Radio Modern’. Ze werden al sterk onthaald op het BRBF in Peer, door hun frisse, aanstekelijke mix van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s. Heerlijk klonk de muziek van de familie Durham: pa & ma , de twee dochters en hun zoon . Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! Brian Setzer, Stray Cats, Jon Spencer , Red Devils, Heavy trash en Boss Hog zouden opkijken. Ook wij waren hier ferm van onder de indruk van deze in de blues wortelende band …

Een andere party was aan de gang op de Mainstage met het Amerikaanse Dropkick Murphys, die gestaag aan populariteit winnen. Ierse punkfolk , energiek en venijnig, opgezweept door twee hitsende bulldogzangers. Het tempo was de ganse set strak en gedreven. Een wild feestje , waarbij refreinen luidkeels werden meegezongen . Twee traditionals ontbraken niet, “The wild rover” en “TNT” (ACDC ) . Een brok dynamiet met een grote  pot bier of Guinness. Festival Dranouter mag wel eens aan het lijstje worden toegevoegd; Flogging Molly deed hyet hen al vóór.

En een feestnamiddag was het ... in de Marquee kwam de Z-Afrikaanse raprave sensatie Die Antwoord . Het jonge volkje was al op temperatuur geraakt en hier dweepte het trio met hiphop, raps en loodzware, pompende beats. In  een oranje fluoriserende jogging kwamen ze het podium gehuppeld . De beats van DJ Hi-Tek en de messcherpe raps van het man (verbeten/rauw) – vrouw (schril/fijn) duo (Ninja – Yo-Landi Visser) vlogen om de oren . Vet! We onthouden alvast “Fok Julle Naaiers” , Enya’s “Orinoco flow” en “Enter the Ninja”.

Een groot spandoek wapperde op de Mainstage ‘NGHFB’ toen onze Vincent Kompany de Manchester City supporter Noel Gallagher introduceerde. Terecht want City won de beker en zo’n ontmoeting kon men niet links laten liggen . Na de split van Oasis is deze tekstschrijver met z’n High Flying Birds een aardige solocarrière aan het uitbouwen . Goed klinkende Britpop , niet meer , niet minder , met soms aanstekelijke refreintjes, “Dream on” , “If I had a gun” en “The death of you & me”; fijne broeierige, dromerige rockers, mooi uitgebalanceerd, maar gezapig allemaal … Ook zelf geschreven Oasis songs konden niet ontbreken , opener “It’s good to be free”  en op het einde twee classics “Little by little” en “Don’t look back in anger”.
Vorig jaar zagen we Beady Eye van broer Liam een maar matige set spelen, Noel bracht het er heel wat beter vanaf , maar een hoofdpodium was ietwat te hoog gegrepen!

In de Barn waar Noel moest gestaan hebben, was een ‘andere’, ‘jongere’ Brit bezig Ed Sheeran. Ongelofelijk wat een aanhang hij al heeft, want de tent zat afgeladen vol voor z’n sing/songwriterpop … Begeleid van z’n akoestische gitaar , een loopmachine (om verschillende lagen boven elkaar te laten horen), drumbeats en z’n innemende stem en raps,  palmde hij moeiteloos de tent in . Tja een link naar Rodrigo y Gabriela was gemaakt bij het vingervlugge gitaarspel en de gitaar als bassdrum; Beatboxen  deed hij ook. Gedegen vakmanschap, gezien  de charismatische zanger op elegante wijze kleppers als “Lego house”, “You need me , I don’t need you“  en “A-team” afvuurde. Een bard in verschillende sing/songwriting stijlen, die z’n publiek animeert … In het najaar in de AB te zien (voor een goede 2000 man ) en in Lille, La Péniche du Pianiste ( btw een boot , waar maar 70 man een artiest kan zien!) Onze keuze is gemaakt

En nu regelrecht naar de headliners op de Mainstage . Op drie jaar tijd zijn het Britse Florence Welch & the Machine groots geworden . De twee platen ‘Lungs’ en ‘Ceremonials’ bevatten beiden een rits hits die indiegothic als best gemene deler hebben, niet vies van wat bombast en theatraliteit .
Muzikanten in het zwart gekleed , zwarte gordijnen en kerkramen stonden opgesteld. Vooraan Florence Welch, een flamboyante bosnimf, in een even stijlvol zwart kleed met open rug.  Ze dartelde, huppelde en gleed over de stage naar haar publiek . Vocaal drong ze je hersenpan binnen met haar betoverende, heldere, indringende stem . De songs zijn poppy, melodieus, toegankelijk en behouden een zekere mystiek. Grootse arrangementen , een harp en backing vocals vullen aan . De belangstelling en de respons was enorm; de songs konden een volle weide aan ,en hebben een zangeres die de massa weet op te zwepen . Een juiste keuze maakte ze: “Cosmic love”, “Rabbit heart”, “Spectrum”, “Never let me go” , “Shake it out” , “Dog days are over” en “No light no light”  … Meeslepend en opwindend …. De dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering zouden met wijd open mond toekijken …

Aan de top van de affiche hebben we Snow Patrol , één van de meest charismatische bands van de laatste tien jaar . Gary Lightbody en de zijnen: altijd open , vriendelijk, sympathiek, meegaand, optimistisch en gemotiveerd . En dàt doet deugd op een festivalweide , want dan gaat het publiek er ook voor .
Dit is een band met een hoge aaibaarheidsfactor , uitgegroeid  tot een wereldgroep, en men zal hen niet snel betrappen op enige kapsones of sterrengedrag. Eenvoud dus. Terecht zijn zij de ‘bijna’ afsluiter van het festival, en net als bij Florence kan je zeggen dat ze al reeks radiohits bij elkaar hebben met meezingrefreinen om de set ruim een uur te vullen. Mooie projecties zagen we op de achtergrond . Lief en aangenaam allemaal.
En die reeks nummers noemen we graag op: “Hands open”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “This isn’t everything you are”, “Run”, “In the end”, “Shut your eyes” , “Chasing cars” , “Called out  in the dark”, “Fallen empires”, “Just say yes” en de twee duetten: het sfeervolle “New York” met Ed Sheeran en een huiverende “Set the fire to the third bar” (op plaat met Martha Wainwright) , maar live – als ze in België zijn – met Eva De Roovere. Opnieuw zeer geslaagd!

En we werden goed gesoigneerd: Geruststellend … The Red Hot Chili Peppers zijn als vanouds opgedoken . Hoewel de laatste studioplaten, dito live sets ‘genen vetten’ meer waren en zij bij hun vorig optreden (2006) weinig peper op de tong en in de broek hadden , klonken ze zelfs vervelend; we konden het ergste vermoeden, maar kijk , Kiedis – Flea – Smith hebben er een goed ‘jonger maatje bij, Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde en de set niet in de kiem smoorde . Een vijfde lid vulde aan.
Niet al te veel recente slepers, gelukkig maar , de sfeervollere aanpak werd eerder opgeborgen. Ze konden de doortastende smaak van een chili pepper laten indringen. Rocken deden ze! Klassemuzikanten deze keer! Wild om zich heen springend, exploderende ritmes en  stevige  rauwe, funky en melodieuze jams . Op die manier boeiden en walsten ze met songs als “Can’t stop” , “Scar tissue”, “Dani California”, “I like dirt”, “Under the bridge”, “Californication” en “By the way”; enkele nieuwe “Monarchy of roses”, “Ethiopia” en “The adventures of Rain Dance Maggie” pasten mooi in het rijtje .
Een paar grappige interventies tussenin van Flea  en een geconcentreerde Kiedis … Dolle vijftigers, die er nog een ‘Bloodsugarsexmagic’ bis aan toevoegden met “Give it away” als hoogtepunt. Hun retour ticket haalden we eerst boven , maar hebben we nu wijselijk opgeborgen.

Een Rockend Werchter kon worden besloten en … dat knalde met vuurwerk . Tot volgend jaar

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter